Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 396/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. B. o wstrzymanie wykonania postanowienia Komendanta [...] Policji z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w sprawie ze skargi P. B. na postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

W następstwie wniesionej skargi skarżący P. B. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] października 2015 r., nr [...] o uznaniu [...] P. B. winnym naruszenia dyscypliny służbowej opisanej w treści przedstawionego zarzutu i wymierzeniu kary nagany.

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że w sprawie możliwe jest wystąpienie dla niego znaczącej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, bowiem może ona skutkować kolejnym obniżeniem dodatku otrzymywanego przez skarżącego, co spowoduje konieczność rezygnacji z terapii i prawidłowego leczenia małoletnich synów, z uwagi na niemożność ich opłacenia i tym samym nieodwracalne konsekwencje w ich zdrowiu, a ponadto zrujnuje jego reputację i skutecznie zablokuje możliwość awansu i dalszego rozwoju w organach Policji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W myśl przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności,

o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania. Z treści powołanego przepisu wynika, że konieczną przesłanką wstrzymania wykonania danego aktu jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania tych okoliczności spoczywa na stronie skarżącej. Przy czym podkreślić trzeba, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma charakter fakultatywny,

o czym świadczy użyty w powyższym przepisie zwrot "sąd może". Oznacza to, że Sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet, jeżeli stwierdzi, iż w danej sprawie występują przesłanki określone w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Zaznaczyć również należy, że o nieodwracalności skutku wynikającego z podjętego przez organ rozstrzygnięcia można mówić tylko wówczas, gdy wywołuje ono stan, który w żadnych okolicznościach nie będzie mógł ulec zmianie lub zniesieniu. W orzecznictwie przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.

W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu

i zdrowiu (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 127/04 (niepubl.) oraz z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (Lex nr 281811)).

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że orzeczenie o wymierzeniu dyscyplinarnej kary nagany nie zawiera samo w sobie elementu wykonalności, gdyż kara ta – jak stanowi art. 134a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm., zwanej dalej u.o.p) – oznacza jedynie wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania. Jedyną zaś czynnością wykonawczą (o charakterze technicznym), związaną bezpośrednio

z prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym jest włączenie tego dokumentu do akt osobowych policjanta (art. 135o ust. 5 u.o.p.). Orzeczenie dyscyplinarne o wymierzeniu kary nagany nie wywołuje również – automatycznie i bezpośrednio – skutków związanych z uposażeniem ukaranego funkcjonariusza, którego zasady kształtowania zostały zawarte w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia

6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r., nr 152, poz. 1732 ze zm.). Przepisy przywołanego rozporządzenia nie przewidują możliwości obniżenia uposażenia zasadniczego policjanta ukaranego karą dyscyplinarną nagany. Możliwość taka występuje natomiast wyłącznie w odniesieniu do dodatku funkcyjnego (§ 8 ust. 8) oraz służbowego (§ 9 ust. 5). Jednakże rozstrzygnięcia w tym zakresie nie wynikają wprost z orzeczenia dyscyplinarnego, lecz z odrębnego aktu, w ramach którego rozważane są przesłanki prowadzące do obniżenia wskazanych dodatków m.in. z powodu naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną (§ 8 pkt 1). Należy przy tym zaznaczyć, że rozkaz personalny dotyczący uposażenia będzie mógł zostać wzruszony, ale w odrębnym postępowaniu kończącym się jego wydaniem (por. postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych w: Warszawie z 7 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 891/15, Szczecinie z 23 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 1342/14 oraz Łodzi z 24 października 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 811/14).

Po drugie zaś trzeba podkreślić, że nawet w sytuacji uznania zakwestionowanego orzeczenia za akt podlegający wykonaniu, skarżący nie uszczegółowił swojego żądania na tyle, aby można było z pełnym przekonaniem stwierdzić, że zaskarżone orzeczenie spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci znacznego obniżenia uposażenia. Wykazanie bowiem istnienia szczególnych warunków, które uzasadniałyby potrzebę udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony sądowej, leży po jego stronie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, oraz 11 maja 2011 r., sygn. akt I FZ 88/11).

Twierdzenia skarżącego, że znacznie obniżony zostanie jego dodatek, co uniemożliwi mu leczenie dzieci nie można więc uznać za wyjaśnienia wystarczające zważywszy przy tym, że dodatek (skarżący nie wskazał czy jest on funkcyjny czy obligatoryjny, a taki mechanizm dotyczy ewentualnie tylko dwóch dodatków: funkcyjnego i służbowego), nie przysługuje skarżącemu z samego tytko tytułu pełnienia służby. Ponadto wobec nie wskazania danych kwotowych dotyczących wysokości uposażenia i ewentualnej jego obniżki, brak było przesłanek do oceny, czy obniżenie uposażenia miałoby postać znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.