Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1183/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 11 pkt 7
journal: Dz.U. 2007 nr 89 poz 589
law: Ustawa z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jolanta Rajewska, Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska (spr.), Sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska, Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska, po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 795/12 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w T. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Bydgoszczy z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wypłaty wynagrodzenia oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 796/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w T. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Bydgoszczy z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wypłaty wynagrodzenia.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Okręgowy Inspektorat Pracy w Bydgoszczy Oddział w T. wydał w dniu [...] maja 2012 r. nakaz [...], w którym zawarł 11 decyzji, w tym m.in. decyzję określoną w pkt 1 wskazanego rozstrzygnięcia, którym to na podstawie art. 11 pkt 7 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 404), dalej powoływanej jako ustawa o PIP, art. 94 pkt 5, art. 92 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst. jedn. Dz .U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), dalej powoływanej jako k.p., nakazał ww. spółce wypłacić byłemu pracownikowi A. W. wynagrodzenie chorobowe za kwiecień 2012 r. w wysokości 742 zł, wskazując jednocześnie, że decyzja ta podlega z mocy art. 11 pkt 7 ustawy o PIP natychmiastowemu wykonaniu.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że na skutek przeprowadzonej kontroli ustalono, iż pracodawca nie wypłacił byłemu już pracownikowi wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy, tzw. wynagrodzenia gwarancyjnego. Art. 92 § 1 k.p. gwarantuje pracownikowi prawo do wynagrodzenia chorobowego za pierwsze 33 dni trwania tej choroby. Zatem niewypłacenie ww. świadczenia narusza dyspozycję powołanego przepisu prawa pracy.

Okręgowy Inspektor Pracy w Bydgoszczy po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...].07.2012 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podniósł, że na mocy art. 11 pkt 7 ustawy o PIP inspektor pracy ma prawo nakazać w drodze decyzji administracyjnej wypłacenie wynagrodzeń lub innych świadczeń należnych pracownikowi. Wskazał, że "należne" znaczy tyle, co "bezsporne". Inspektor pracy wydaje więc decyzję, gdy nie ma sporu co do istnienia zobowiązania pracodawcy, jak i do jego wysokości. Strona sama obliczyła kwotę należności objętej kontrolą, nie wniosła zastrzeżeń do protokołu z kontroli, stanowiącego podstawę wydania decyzji, także w odwołaniu nie zakwestionowała faktu istnienia zaległości płatniczych wobec pracowników ani ich wysokości według stanu z dnia zakończenia kontroli. Na gruncie powyższego organ przyjął więc, że wymienione w decyzji świadczenia są bezsporne i należne.

Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego wydania nakazu względem byłego, a nie obecnego pracownika organ stwierdził, że zobowiązanie pracodawcy do wypłacenia wynagrodzenia chorobowego A. W. powstało w czasie, gdy pozostawał on w stosunku pracy. Fakt zaś późniejszego rozwiązania umowy o pracę nie ma wpływu na byt prawny tego zobowiązania.

W kwestii zawartego w odwołaniu zarzutu wydania decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nadzwyczajnych okoliczności dotyczących spółki związanych ze złą sytuacją finansową, organ wskazał, że trudności ekonomiczne, nawet niezawinione przez pracodawcę, nie mają wpływu na legalność decyzji nakazującej wypłatę świadczeń należnych pracownikom, gdyż w stosunkach pracy całe ryzyko ekonomiczne obciąża pracodawcę i związku z tym przerzucanie go na pracowników jest niedopuszczalne i niezgodne z prawem, ci ostatni bowiem odpowiadają jedynie za sumienność i staranność przy wykonywaniu pracy, a nie za ekonomiczne efekty zakładu pracy.

Ustosunkowując się natomiast do zarzutu wydania decyzji bez uwzględnienia braku możliwości natychmiastowego jej wykonania organ wyjaśnił, że stanowiący podstawę prawną nakazu art. 11 pkt 7 ustawy o PIP jednoznacznie stanowi, iż nakazy w tych sprawach podlegają z mocy prawa natychmiastowemu wykonaniu i w związku z tym wydanie decyzji terminowej w sytuacji, gdy z mocy prawa obowiązuje rygor natychmiastowej wykonalności, stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Co zaś do zarzutu naruszenia art. 159 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z niewstrzymaniem z urzędu wykonania decyzji niewykonalnej w dniu jej wydania, organ stwierdził, że trudności ekonomiczne spółki, a zatem względy ekonomiczne, nie stanowią w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych przeszkody powodującej niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Ponadto organ podkreślił, że spółka nie wystąpiła do Okręgowego Inspektora Pracy, jako organu właściwego do stwierdzenia nieważności decyzji, z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji, zaś on nie widzi podstaw do zastosowania art. 159 § 1 k.p.a. z urzędu.

Skargę na powyższą decyzje złożyła [...] Sp. z o. o. w T.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał skargę za nieuzasadnioną.

Sąd wskazał, że w przypadku naruszenia przepisów prawa pracy dotyczących wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń wynikających ze stosunku pracy, jak i innych przepisów prawa pracy lub przepisów dotyczących legalności zatrudnienia, właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy uprawnione są do nakazania pracodawcy określonego zachowania lub też powstrzymania się od niedozwolonych praktyk, w tym również nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi (art. 11 pkt 7 ustawy o PIP). Przewidziany na gruncie wskazanego przepisu nakaz wypłaty wynagrodzenia oraz innych świadczeń należnych pracownikowi wydawany jest przez właściwego inspektora pracy celem urzeczywistnienia obowiązku pracodawcy wynikającego z przepisów prawa pracy, w szczególności z art. 171 § 1 k.p., zgodnie z którym pracodawca jest obowiązany wypłacić pracownikowi ekwiwalent pieniężny w przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w całości lub w części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy. W sytuacji więc ustalenia w toku kontroli naruszenia tegoż obowiązku właściwy inspektor pracy w myśl art. 33 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 11 pkt 7 ustawy o PIP wydaje nakaz (decyzję), o którym mowa w art. 11 pkt 7.

Wynagrodzenie lub inne świadczenie objęte nakazem musi być należne, a zatem prawo do nich nie może budzić wątpliwości (np. świadczenie naliczono, lecz nie wypłacono, prawo do niego wynika wprost z przepisów prawa).

Sąd podkreślił, że nakaz wypłaty wynagrodzenia oraz innych świadczeń należnych pracownikowi podlega z mocy art. 11 pkt 7 ustawy o PIP natychmiastowemu wykonaniu. Wskazany przepis w sposób jednoznaczny i bezwzględny przesądza o nadaniu takiemu nakazowi rygoru natychmiastowej wykonalności. Oznacza to, że ustawodawca nie pozostawia organom administracyjnym żadnego luzu decyzyjnego w tym przedmiocie. Organy nie mają możliwości różnicowania terminu wykonania nakazu, o którym mowa, nawet gdyby stwierdziły, że zaistniały po temu uzasadnione przesłanki. Ustawodawca nie przewidział bowiem dla decyzji z przepisu art. 11 pkt 7 ustawy o PIP innego - niż natychmiastowy - terminu wykonania.

Sad wskazał, że kwestią bezsporną była zarówno okoliczność istnienia zaległości pracodawcy wobec pracownika A. W., jak i jego wysokość. Okoliczności te zostały potwierdzone przez pracodawcę, który podpisał protokół kontroli, bez zgłoszenia jakichkolwiek umotywowanych zastrzeżeń odnośnie ustaleń w nim zawartych. Obowiązek objęty nakazem był zatem bezsporny i niewątpliwy, a świadczenia w nim wskazane w efekcie należne. Uzasadniona w związku z tym była kompetencja organu do podjęcia działań, o których mowa w art. 11 pkt 7 ustawy o PIP. Spółka bowiem nie wywiązała się z zawartej z pracownikiem umowy w zakresie terminowej i prawidłowej wypłaty wynagrodzenia, przez co uchybiła obowiązkowi wynikającemu z art. 94 pkt 5 k.p. Spółka naruszyła także art. 92 § 1 k.p. Naruszając zaś przytoczone przepisy, co zastało w sposób bezsporny ustalone w trakcie przeprowadzonej kontroli, wypełniła hipotezę art. 11 pkt 7 ustawy o PIP, co obligowało organ zgodnie z dyspozycją wskazanego przepisu do wydania przedmiotowego nakazu wypłaty wynagrodzenia.

A zatem, skoro kwestią bezsporną w przedmiotowej sprawie była okoliczność, iż pracodawca pozostawał w zwłoce w wypłacie należnego pracownikowi wynagrodzenia, które miało charakter wymagalny i którego wysokość nie została zakwestionowana przez stronę, to tym samym w świetle obowiązujących przepisów prawa istniały podstawy do wydania nakazu z art. 11 pkt 7 ustawy o PIP. Kwestia zaś stanu niewypłacalności pracodawcy, powstała nawet z przyczyn niezawinionych przez niego, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie ma żadnego znaczenia dla oceny zasadności i konieczności wydania nakazu z art. 11 pkt 7 ustawy o PIP. W przeciwnym bowiem wypadku nastąpiłoby przerzucenie na pracowników ryzyka ekonomicznego, które z woli ustawodawcy obciąża wyłącznie pracodawcę, albowiem ten ostatni jako profesjonalista i w związku z tym podmiot silniejszy od pracownika w ramach stosunku pracy, obciążony jest dodatkowymi obowiązkami jak i dodatkowym ryzykiem w związku z prowadzoną działalnością. Pracownik natomiast, jako jednostka słabsza w stosunku pracy, objęta jest przez ustawodawcę szczególną ochroną, czego wyrazem jest m.in. uregulowanie wyrażone w art. 11 pkt 7 ustawy o PIP, które nie przewiduje okoliczności wyłączających odpowiedzialność pracodawcy za należności pracownicze na zasadzie ryzyka. Mając na względzie tę szczególną ochronę pracownika i należności mu przysługujących w związku ze świadczeniem pracy, ustawodawca w omawianym przepisie przesądził także w sposób bezwzględny i jednoznaczny o nadaniu decyzji z art. 11 pkt 7 ustawy o PIP rygoru natychmiastowej wykonalności. Ten zakwestionowany przez skarżącą rygor wynika z literalnej treści wskazanego przepisu. Tym samym więc dowolność organu w omawianym zakresie jest całkowicie wyeliminowana i organy nie mają żadnej swobody w zakresie różnicowania terminu wykonania nakazu. Należy wziąć pod uwagę także okoliczność, że ustawodawca w art. 12 ustawy o PIP określił, iż w postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Pracy przepisy k.p.a. stosuje się tylko w kwestiach nieuregulowanych w ustawie bądź przepisach wydanych na jej podstawie albo w przepisach szczególnych. Tymczasem kwestia terminu wykonania nakazu z art. 11 pkt 7 ustawy o PIP została wyraźnie uregulowana w tym przepisie poprzez wskazanie, że nakazy w przedmiocie wypłaty wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń przysługujących pracownikowi podlegają natychmiastowemu wykonaniu. W tych okolicznościach kwestionowanie natychmiastowej wykonalności wydanego w sprawie nakazu nie może odnieść zamierzonego skutku. Organ był bowiem uprawniony do wydania nakazu, który uzyskał natychmiastową wykonalność z mocy art. 11 pkt 7 ustawy o PIP.

Sąd za bezzasadny uznał zarzut naruszenia art. 159 § 1 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 kpa. Sąd stwierdził bowiem, że względy ekonomiczne i finansowe, utrudniające wykonanie zaskarżonej decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 kpa. Okoliczności przedmiotowej sprawy tj. niewypłacalność spółki, nawet niezawiniona przez nią, nie stanowi zatem przeszkody w wykonaniu zaskarżonej decyzji. Przyjęcie przeciwnego poglądu oznaczałoby przerzucenie na pracowników ryzyka ekonomicznego, które - jak wynika z przepisów prawa pracy, obciąża wyłącznie pracodawcę. Nadto, Sąd zważył, iż powoływana przez skarżącą przeszkoda w wykonaniu nakazu wypłaty, nie ma nawet charakteru trwałego, bowiem, jak podkreślała w odwołaniu i skardze sama skarżąca, spółka realizuje stopniowo spłatę świadczeń pieniężnych objętych nakazem wypłaty. Tymczasem, niewykonalność decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt. 5 kpa, powinna mieć charakter trwały, co oznacza że jej adresat jest trwale pozbawiony możliwości wykonania nałożonego na niego obowiązku, okoliczność ta więc nawet z tej przyczyny nie zaistniała w przedmiotowej sprawie. Dodatkowo Sąd zwrócił uwagę, że przepis art. 159 kpa dotyczy wstrzymania wykonania decyzji w ramach postępowania o stwierdzeniu jej nieważności, które w niniejszej sprawie nie było prowadzone. Organy administracyjne obu instancji, prawidłowo zatem oceniły, iż w sprawie nie zaistniała przesłanka, uzasadniająca wstrzymanie z urzędu wykonanie decyzji w oparciu o art. 159 kpa.

W ocenie Sądu bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 11 pkt 7 ustawy o PIP poprzez wydanie nakazu względem byłego, a nie obecnego pracownika. Argumentując powyższy zarzut spółka podkreślała, że przepis art. 11 pkt 7 ustawy o PIP mówi o świadczeniach należnych pracownikom, a nie o świadczeniach wynikających ze stosunku pracy, i że w związku z tym odnosi się on wyłącznie do obecnych pracowników, albowiem jak wynika z art. 2 kp status pracownika ma jedynie "osoba zatrudniona" na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę, a nie osoba, z którą wygasł stosunek pracy.

Sąd podkreślił, że zobowiązanie pracodawcy do wypłacenia wynagrodzenia chorobowego dla ww. pracownika powstało w czasie, gdy pozostawał on w stosunku pracy ze spółką. Pracodawca miał więc obowiązek wypłaty wynagrodzenia chorobowego należnego temu pracownikowi za kwiecień 2012 r. Skoro więc tego nie uczynił, czym naruszył przepisy prawa pracy, to tym samym zaktualizowały się przesłanki zastosowania dyspozycji art. 11 pkt 7 ustawy o PIP.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] Sp. z o. o. w T.

Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie:

1) przepisów postępowania, których uchybienie ma istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 11 kpa w zw. z art. 12 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (tj. z 2012 r., Dz. U. z 2012 r., poz. 404 ze zm.) poprzez:

- niewyjaśnienie zarzutu skarżącej spółki co do braku podstaw prawnych do wydania na mocy art. 11 pkt 7 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy nakazu względem byłego pracownika,

- oraz poprzez nieuwzględnienie braku możliwości (z uwagi na z uwagi złą sytuację finansową spółki i to całkowicie niezawinioną), natychmiastowego wykonania przez skarżącą spółkę wydanego w dniu [...] maja 2012 r. nakazu nr 1 określonego w decyzji Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w Bydgoszczy Oddział w T. utrzymanego w mocy decyzją Okręgowego Inspektora Pracy w Bydgoszczy z dnia [...] lipca 2012 r.

2) prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. art. 11 pkt 7 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy poprzez wydanie decyzji o nr 1 względem byłego pracownika - A. W., podczas gdy przepis art. 11 pkt 7 cytowanej wyżej ustawy umożliwia nakazanie pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia oraz innego świadczenia należnego ze stosunku pracy tylko i wyłączenie pracownikowi, a nie byłemu pracownikowi.

W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy oraz zasądzenie od Okręgowego Inspektora Pracy w Bydgoszczy na rzecz skarżącej spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Okręgowy Inspektor Pracy w Bydgoszczy wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Podniesiony w niej zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 12 ustawy o PIP poprzez niewyjaśnienie przez Sąd I instancji kwestii braku podstaw prawnych do wydania na mocy art. 11 pkt 7 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy nakazu względem byłego pracownika, nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpatrując ten zarzut wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany został pogląd, iż przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. określa jedynie obligatoryjne elementy uzasadnienia, zaś ewentualne merytoryczne wady argumentacji mającej uzasadniać przyjęte stanowisko Sądu nie są równoznaczne z ich brakiem, a tylko w tym ostatnim przypadku można by mówić o naruszeniu art. 141 § 4 P.p.s.a. (por. np. wyrok NSA z 20 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 518/05, Lex nr 187551; wyrok NSA z 19 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 219/11).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, odniósł się do kwestii dopuszczalności wydania nakazu względem byłego pracownika. W tym zakresie Sąd I instancji przyjął, iż podstawą i przyczyną nabycia przez A. W. prawa do wynagrodzenia chorobowego było świadczenie na rzecz Spółki pracy w okresie trwania stosunku pracy. Skoro pracodawca tego świadczenia nie wypłacił i naruszył przepisy prawa pracy, to zaktualizowały się, zdaniem WSA w Bydgoszczy, przesłanki do zastosowania art. 11 pkt 7 ustawy o PIP. Wywód Sądu I instancji zawarty w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wskazuje na to, iż zarzut ewentualnego braku podstaw prawnych do wydania nakazu względem byłego pracownika, Sąd ten rozpoznał. W tej sytuacji trudno dopatrywać się naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a.

Nieuzasadniony jest również zarzut nieuwzględnienia przez Sąd oraz orzekające w sprawie organy nadzwyczajnych okoliczności związanych z powstaniem stanu niewypłacalności skarżącej Spółki, jak też nieuwzględnienia braku możliwości natychmiastowego wykonania obowiązku objętego nakazem.

Zgodnie z art. 11 pkt 7 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2007 r. Nr 89, poz. 589 ze zm.) "W razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy lub przepisów dotyczących legalności zatrudnienia właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu".

Ustawodawca nie przewidział dla decyzji wydanych w oparciu o przepis art. 11 pkt 7 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy innego terminu wykonania nałożonego obowiązku niż termin natychmiastowy. Wobec powyższego za nieuzasadniony należy uznać zarzut nieuwzględnienia przez WSA w Bydgoszczy braku możliwości natychmiastowego wykonania przez skarżącą Spółkę nakazu. Organy PIP nie są bowiem uprawnione do różnicowania terminu wykonania nakazu, a w szczególności określenia innego niż wynikający z ustawy, terminu jego wykonania, nawet gdyby stwierdziły, że zaistniały ku temu uzasadnione przesłanki faktyczne (np. utrata płynności finansowej pracodawcy).

Zarzut wydania wyroku bez dokonania oceny nadzwyczajnych okoliczności związanych z powstaniem niewypłacalności Spółki jest również nieuzasadniony. Sąd I instancji prawidłowo ocenił dopuszczalność wydania zaskarżonego nakazu przez Okręgowego Inspektora Pracy. Z ustaleń protokołu kontroli, nie zakwestionowanych przez skarżącą Spółkę wynika, że pracodawca pozostawał w zwłoce w wypłacie należności pracowniczych, które miały charakter wymagalny. W rozpatrywanej sprawie nie było sporu co do należnego pracownikowi świadczenia wynikającego z zaskarżonego nakazu. W tej sytuacji nie budzi żadnych wątpliwości, że należności pracownicze były należne, a więc przysługiwały pracownikowi. W takim wypadku mogą one stanowić przedmiot nakazu organu Państwowej Inspekcji Pracy zobowiązującego pracodawcę do jego wypłacenia.

Istota nakazu wypłaty należności pracowniczych sprowadza się bowiem jedynie do skłonienia pracodawcy, aby wypełnił ciążący na nim obowiązek względem pracownika w sytuacji, w której obowiązek ten jest wymagalny.

Okoliczności związane z powstaniem stanu niewypłacalności skarżącej Spółki pozostają zatem bez wpływu na decyzję, o której mowa w art. 11 pkt 7 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy. Zaprezentowany w tym zakresie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy pogląd prawny jest więc prawidłowy. Względy ekonomiczne, finansowe lub trudności techniczne nie stanowią przeszkód powodujących niewykonalność decyzji. Z tych przyczyn należy uznać, że toczące się przed sądami powszechnymi sprawy związane z niewypłacalnością skarżącej Spółki pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie prowadzonej przed organami Państwowej Inspekcji Pracy.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, tj. art. 11 ust. 7 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy polegającego na wydaniu nakazu względem byłego pracownika – A. W., podczas gdy przepis art. 11 ust. 7 tejże ustawy umożliwia nakazanie pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia oraz innego świadczenia należnego ze stosunku pracy tylko i wyłącznie pracownikowi, a nie byłemu pracownikowi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dopuszczalne jest wydanie przez inspektora pracy decyzji nakazującej wypłatę świadczeń pieniężnych ze stosunku pracy wobec byłych pracowników. Ustanie stosunku pracy nie powoduje bowiem wygaśnięcia obowiązku zapłaty niewypłaconego a należnego świadczenia pieniężnego. Za takim rozumieniem wskazanego przepisu przemawia wykładnia funkcjonalna, zadaniem bowiem nakazu (decyzji) wydanego w oparciu o art. 11 pkt 7 ustawy o PIP jest wymuszenie na pracodawcy wypełnienia obowiązku wynikającego z zawartej umowy o pracę w zakresie wypłaty wynagrodzenia, a także innych świadczeń pieniężnych. Obowiązek taki, pomimo ustania stosunku pracy, nadal istnieje.

W tej sytuacji, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, to należało na podstawie art. 184 P.p.s.a. ją oddalić.