Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 566/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-08-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art. 243 par. 1,  art. 245 par. 1 i  par. 3,  art. 246 par. 1 pkt 2,  art. 258 par. 1 i  par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. (M.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego, w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy postanawia: ustanowić adwokata dla skarżącego;


UZASADNIENIE

Wraz ze skargą K. M. nadał do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym oznaczył, iż zakres jego żądania obejmuje ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika procesowego w osobie adwokata.

Równocześnie wnioskodawca oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z bezrobotną konkubiną oraz, że nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości.

Miesięczny dochód brutto rodziny skarżącego wykazany został w kwocie [...], na którą składa się pobierana przezeń [...] w rozmiarze [...], świadczenie z pomocy społecznej określone jako "MOPR B." w wysokości [...] oraz [...] w kwocie [...].

Nadto wnioskodawca wskazał, że miesięcznie wydatkuje [...] na czynsz, [...] na zakup leków oraz [...] na remont mieszkania, natomiast [...] egzekwuje od niego komornik.

W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.

Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.

Odnosząc się natomiast do wniosku K. M. godzi się przywołać zasadę wyrażoną w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do jej brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 cytowanej regulacji, mogącym obejmować ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Dokonana w tym kontekście analiza stanu majątkowego skarżącego doprowadziła do konkluzji, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń wyżej wymienionego wynika bowiem, że nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku, zaś dochód brutto przypadający na jego dwuosobowe gospodarstwo domowe wynosi nieco ponad [...]. Trudna sytuacja materialna i zdrowotna wnioskodawcy znajduje przy tym potwierdzenie w dokumentach dołączonych do akt administracyjnych niniejszej sprawy, z których wynika między innymi to, że kwota netto pobieranej przezeń [...] (do wypłaty) wynosi zaledwie [...] (patrz: decyzja o waloryzacji [...] stanowiąca kartę nr 11 tych akt), jego konkubina od wielu lat pozostaje bez pracy, zaś źródłem ich utrzymania - poza wspomnianą [...] - są świadczenia stanowiące formę szeroko pojętej pomocy społecznej (vide: formularz aktualizacji wywiadu środowiskowego przeprowadzonej w dniu [...] - karta nr 8 akt administracyjnych).

Zważywszy powyższe uznano, że skarżący nie jest w stanie poczynić oszczędności wystarczających na pokrycie kosztów związanych z udziałem w sprawie adwokata bez szkody dla swych elementarnych potrzeb bytowych i dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.

Na koniec - tylko na marginesie - należy odnotować, że w rubryce nr 13 urzędowego formularza "PPF" wnioskodawca oświadczył, iż nie jest mu znana treść art. 233 §1 Kodeksu karnego o odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy .

Tymczasem twierdzenie takie nie może być uznane za wiarygodne. Trzeba bowiem zwrócić uwagę, że w aktach administracyjnych niniejszej sprawy znajdują się dwa oświadczenia (vide: karty nr 5 oraz 9), w których K. M. został jasno i wyraźnie pouczony o treści przywołanego przepisu. Oświadczenia te skarżący podpisał odpowiednio w dniu [...] oraz w dniu [...].