Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 565/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik Sędzia WSA Rafał Wolnik Protokolant referent-stażysta Jolanta Czarnata po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 października 2006 r. sprawy ze skargi H.G. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie obowiązku meldunkowego – wymeldowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Z. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( tj. Dz. U. Nr 87, poz. 960 z 2001 r. z zm.) orzekł o wymeldowaniu H.G. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. W. w Z.

Podstawą wymeldowania było ustalenie, że H.G. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu od czerwca [...] roku. Opuszczony lokal został zabezpieczony i uporządkowany przez Spółkę A. Zainteresowany to jest H.G. w czasie przesłuchania w dniu [...] potwierdził fakt nie przebywania w lokalu oraz skoncentrowaniu swojego centrum życiowego w W.

Ponieważ H.G. opuszczając lokal przy ul. W. nie dopełnił obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego, a opuścił miejsce stałego pobytu, to w ocenie organu I instancji zostały spełnione przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności do orzeczenia w trybie decyzji administracyjnej o jego wymeldowaniu.

W odwołaniu H.G. podał, że Spółka A wypowiedziała mu umowę najmu spornego lokalu w dniu [...] ze skutkiem na dzień [...]. Do czerwca [...] roku płacił czynsz za lokal, opłacania zaprzestał dopiero wtedy gdy jego starania u wynajmującego dotyczące anulowania wypowiedzenia najmu nie przyniosły rezultatu. Odwołujący się przyznał, że rzadko przebywał w mieszkaniu ale było to związane z charakterem jego pracy. Jest bowiem maszynistą lokomotywy i kierownikiem pociągu. Mieszkania jednak nie podnajmował a jedynie udostępnił bezdomnym. W W. wynajmuje działkę na której ma pasiekę.

Wojewoda Ś. po rozpatrzeniu powyższego odwołania, zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku – w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Zdaniem organu odwoławczego ustalenia organu I instancji co do niezamieszkiwania przez odwołującego się w lokalu przy ul. W. są prawidłowe. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał na wyrok Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] roku sygn. akt [...], którym oddalone zostało powództwo H.G. o ustaleniu bezskuteczności wypowiedzenia umowy najmu spornego lokalu z dnia [...]. Nadto organ odwoławczy wskazał, że oględziny lokalu, przyznanie zaprzestania opłacania czynszu w czerwcu [...] r., a także ustalenia poczynione przez Sąd Rejonowy w Z. w sprawie [...] ( już w maju [...] r. H.G. nie przebywał w lokalu, który udostępnił D.Z. i F.S.) przeczą twierdzeniom odwołującego się co do bywania w lokalu co najmniej raz w tygodniu i posiadania w nim centrum życiowego.

Ponieważ ewidencja ludności służy rejestracji stanu faktycznego to jest ma odzwierciedlać dane dotyczące faktycznego miejsca pobytu i pozostaje bez związku z uprawnieniami do lokalu to ustalenie, że odwołujący się nie zamieszkuje w lokalu przy ul. W., a równocześnie nie dopełnił obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego, uprawniała i zobowiązała organ ewidencyjny do podjęcia decyzji przewidzianej art. 15 ust. 2 o ewidencji ludności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucił organom administracyjnym stronniczości i podniósł, iż decyzja o wymeldowaniu z pobytu stałego jest dla niego krzywdząca.

Organ odwoławczy odpowiadając na skargę postulował jej oddalenie twierdząc, że postępowanie dowodowe w sprawie wykazało, że skarżący nie zamieszkuje w lokalu przy ul. W. w którym był zameldowany na pobyt stały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Dokonana przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że skarga nie jest zasadna.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( t.j. Dz. U. z 2001 r., nr 87, poz. 960 z zm.) Zgodnie z powołanym przepisem organ gminy na wniosek strony lub z urzędu wydaje decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

W ocenie organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że skarżący od czerwca [...] r. nie zamieszkuje w lokalu przy ul. W., gdzie posiada zameldowanie na pobyt stały.

Zdaniem Sądu ocenie tej nie można zarzucić, iż została ona podjęta z naruszeniem przepisu art. 80 kpa. Organ administracji państwowej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych ustaleń.

W niniejszej sprawie fakt nie zamieszkiwania skarżącego w lokalu przy ul. W. potwierdziły oględziny lokalu, przesłuchanie skarżącego ([...] i [...]), ustalenia dokonane przez Sąd Rejonowy w Z. w sprawie [...].

Ten materiał dowodowy uprawniał organ odwoławczy do wniosku, że skarżący faktycznie opuścił miejsce stałego pobytu, przy czym nie dopełnił obowiązku powiadomienia o tym fakcie właściwego organu gminy.

Należy w tym miejscu podkreślić, że ewidencja ludności polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób (...), a więc służy ona zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Wyłączną zatem przesłanką zameldowania określonej osoby w oznaczonym lokalu jest sam fakt przebywania w nim i odwrotnie nie przebywanie w lokalu jest przesłanką wystarczającą i niezbędną do wymeldowania. Zarówno zameldowanie, jak i wymeldowanie pozostaje bez związku z uprawnieniami do lokalu. Stanowi to konsekwencje charakteru i istoty czynności meldunkowej, będącej jedynie aktem rejestracji danych o miejscu pobytu oznaczonej osoby.

Reasumując należy stwierdzić, że skoro skarżący opuścił miejsce pobytu stałego bez wymeldowania to istniały podstawy do orzeczenia o jego wymeldowaniu w drodze decyzji administracyjnej.

Twierdzenia skarżącego, że lokalu nie opuścił dobrowolnie w czerwcu [...] roku nie zasługują na uwzględnienie w świetle oświadczenia skarżącego, że płacenie czynszu zaprzestał także w czerwcu [...] roku.

Nadto twierdzenia skarżącego, iż w czerwcu [...] roku Spółka A uniemożliwiła mu korzystanie ze spornego lokalu "poprzez zaplombowanie, zmianę zamków i przydzielenie mieszkania innej osobie" jest niezgodne z faktem, że do zabezpieczenia lokalu przez pracowników PGM doszło dopiero w dniu [...]. Dopiero w tej dacie mieszkanie zaplombowano, a klucze złożono w siedzibie wynajmującego.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.) oddalił skargę.

su.