Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 896/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 4 lutego 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Asesor Monika Krzyżniak, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2005 roku sprawy ze skargi M. P. – G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] oraz decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...], 2. orzeka, iż zaskarżona decyzja podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art.2 ust.1 pkt.2, 23 oraz 6 pkt.15a ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu/Dz.U. nr 58 z 2003r. poz.514 z późn zm./ uznał M. P. – G. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji tzn. od dnia 31 maja 2004r. bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż w dniu 31 maja 2004r. M. P. – G. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy nr [...] w Ł. i spełniła warunki do uznania jej za osobę bezrobotną. Brak było natomiast podstaw do przyznania jej prawa do zasiłku. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak w sentencji decyzji.

Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art.9 ust.1 pkt.14a) i b), art.71 ust.2 pkt.3, art.72 ust.6 i art.73 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. nr 99 poz.1001) orzekł o przyznaniu M. P. – G. prawa do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 100% zasiłku podstawowego od dnia 23 czerwca 2004r. na okres 6 miesięcy.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż w dniu 23 czerwca 2004r. M. P. – G. wniosła o przyznanie jej zasiłku dla bezrobotnych dołączając zaświadczenie ZUS o pobieraniu zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego. Zebrany materiał dowodowy wskazuje, iż wnioskująca spełniła warunki do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych gdyż udowodniła okres 391 dni uprawniających do zasiłku w ciągu 18 miesięcy przed dniem rejestracji. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak w sentencji decyzji.

Odwołanie od wymienionej decyzji złożyła M. P. – G. podnosząc, iż jest ona krzywdząca gdyż powinna otrzymać zasiłek na okres 12-u miesięcy.

Decyzją nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art.138 § 1 kpa, art. 2 ust.1 pkt. 2, art. 10 ust.4 pkt.2, art.71 ust.1, 2 i 6, art.72 ust.6 i art.73 ust.1 i art.139 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. nr 99 poz.1001) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu administracji I instancji.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż stosownie do przepisów art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, posiada co najmniej 365 dni okresów zaliczalnych do okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku. Okresy zaliczalne do wymaganych "365 dni" są wymienione enumeratywnie w art. 71 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. Warunkiem nabycia prawa do zasiłku na podstawie art. 71 ust. 1 wymienionej ustawy tj. po upływie 7 dni od dnia rejestracji, jest przedłożenie przez bezrobotnego w dniu rejestracji kompletu dokumentów niezbędnych do ustalenia jego uprawnień. W przypadku nieprzedłożenia w dniu rejestracji wymaganych dokumentów, prawo do zasiłku ustalane jest na podstawie art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który stanowi, iż w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak, w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1.

M. P. – G. zarejestrowała się jako bezrobotna w dniu 31 maja 2004 r. W dniu rejestracji skarżąca przedstawiła świadectwo pracy potwierdzające okres zatrudnienia w Szkole Baletowej w Ł. w okresie od 1 stycznia 2003r. do 31 maja 2003r., zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o pobieraniu zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia oraz wyrok Sądu Rejonowego dla Ł.- Ś. - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] 2004r. sygn. akt. [...] przyznający prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres dwóch miesięcy od dnia 28 listopada 2003r. Dopiero w dniu 23 czerwca 2004r. skarżąca przedłożyła decyzję Zakładu Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] 2004r. wydaną na podstawie wyroku sądu o wypłacie świadczenia rehabilitacyjnego za okres od dnia 28 listopada 2003r. do dnia 26 stycznia 2004 r. Organ I instancji mógł zatem jednoznacznie ustalić długość okresu uprawniającego do zasiłku po przedłożeniu dokumentów potwierdzających okres, za który skarżąca uzyskiwała świadczenie rehabilitacyjne.

W myśl art.73 ust.1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. okres pobierania zasiłku wynosi 6 miesięcy dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 125 % przeciętnej stopu bezrobocia w kraju;

Przeciętna stopa bezrobocia na obszarze działania Powiatowego Urzędu Pracy nr [...] w Ł., w dniu 30 czerwca 2003 r. wynosiła 19,3 %, a przeciętna stopa bezrobocia w kraju 17,7 %. Wobec tego, iż przeciętna stopa bezrobocia na obszarze działania Powiatowego Urzędu Pracy nr [...] w Ł. ( 19,3 % ) nie przekraczała 125 % stopy bezrobocia w kraju, tj. 22,125 %, zamieszkałym na obszarze działania tego Urzędu bezrobotnym, rejestrującym się w 2004 r., prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje przez okres 6 miesięcy. Organ administracji I instancji prawidłowo ustalił prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 23 czerwca 2004r. Mając to na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Na wymienioną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła M. P. – G.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż decyzja jest dla niej krzywdząca gdyż nie z jej winy wydano jej zaświadczenie o pobieraniu świadczenia rehabilitacyjnego dopiero w dniu 23 czerwca 2004. Wielokrotnie interweniowała w ZUS-ie o wcześniejsze wydanie jej tego zaświadczenia ale odpowiedziano jej, że jest to niemożliwe gdyż akta rentowe nie wróciły jeszcze z sądu do organu rentowego. W konkluzji skarżąca wnosiła o ponowne rozpoznanie jej sprawy.

Na rozprawie w dniu 21 stycznia 2005r. skarżąca sprecyzowała swoje żądanie wnosząc o przyznanie jej zasiłku dla bezrobotnych od dnia 31 maja 2004r. na okres 12-u miesięcy.

Organ administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga M. P. – G. jest zasadna.

Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej naruszyły przepisy postępowania administracyjnego i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z treścią art.23 ust.1 pkt.2a obowiązującej do dnia 31 maja 2004r. ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu/Dz.U. nr 58 z 2003r. poz.514 z późn. zm./ prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy z zastrzeżeniem art.27 jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy z wyjątkiem opłacania składek za niepełnosprawnych o których mowa w art.54.

W myśl zaś art.23 ust.2 pkt.3 wymienionej ustawy do 365 dni, o których mowa w ust.1 pkt.2, zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, świadczenia rehabilitacyjnego oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestania prowadzenia pozarolniczej działalności - okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub opiekuńczego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków stanowiła kwota w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia.

Analiza przepisu art.23 ust.2 pkt.3 wskazuje, iż do okresu 365 dni o których mowa w art.23 ust.1 pkt.2 wlicza się między innymi okres pobierania świadczenia rehabilitacyjnego. Należy zaznaczyć, iż pojęcie pobierać oznacza otrzymywać coś, odebrać jakąś należność, zainkasować, ściągnąć("Mały słownik języka polskiego" Warszawa 1968r. wyd. PWN str.570). Nie ulega wątpliwości, iż pobieranie świadczenia z ubezpieczenia społecznego musi być poprzedzone ustaleniem, że konkretnej osobie przysługuje do niego prawo. Najpierw zatem następuje ustalenie, że konkretna osoba ma prawo do określonego świadczenia a następnie ma miejsce jego wypłata. Oznacza to, iż wypłata świadczenia jest realizacją wcześniejszego ustalenia uprawnienia do niego. Może się jednak zdarzyć, iż pomiędzy nabyciem prawa do świadczenia a jego wypłatą upłynie stosunkowo długi okres czasu. Ma to miejsce w sytuacji gdy prawo do świadczenia zostanie ustalone dopiero w postępowaniu sądowym. Ustalenie w orzeczeniu sądowym, że danej osobie przysługuje prawo do konkretnego świadczenia oznacza, iż osoba ta była już wcześniej do niego uprawniona. W takim wypadku organ rentowy ma obowiązek wykonać wyrok sadowy. Jest zatem zobowiązany do wypłaty świadczenia przyznanego orzeczeniem sądowym wraz z ustawowymi odsetkami od dnia nabycia przez niego prawa. Pomiędzy przyznaniem prawa do określonego świadczenia wyrokiem sądowym a wypłatą tego świadczenia przez organ rentowy może także upłynąć dość długi okres czasu. Uzależnione jest to od tego kiedy sąd zwróci ZUS-owi akta rentowe oraz od tego kiedy ZUS wyda decyzję o wypłacie świadczenia. Celem przepisu art.23 ust.2 pkt.3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. jest zaliczenie do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych, okresów niezdolności do pracy za które bezrobotnemu przysługuje świadczenie z ubezpieczenia społecznego. W związku z czym sąd stanął na stanowisku, iż sformułowanie użyte w wymienionym przepisie "okresy pobierania świadczenia rehabilitacyjnego" obejmuje również okresy za które orzeczeniem sądowym przyznano bezrobotnemu prawo do tego świadczenia nawet wówczas gdy wypłata tego świadczenia przez organ rentowy jeszcze nie zastąpiła. Orzeczenie sądowe przyznające osobie prawo do świadczenia rehabilitacyjnego oznacza, iż świadczenie te zostanie wypłacone przez organ rentowy choć nie można dokładnie określić którego dnia to nastąpi.

W ocenie sądu błędny jest pogląd, iż dopiero zaświadczenie z ZUS-u stwierdzające faktyczną wypłatę świadczenia rehabilitacyjnego uzasadnia zaliczenie tego okresu do "365 dni", w sytuacji kiedy wcześniej sąd w wyroku sądowym przyznał prawo do tego świadczenia. Pogląd taki byłby krzywdzący dla osoby bezrobotnej. Uzależniałby bowiem prawo do zasiłku od tego kiedy organ rentowy wykona orzeczenie sądowe i faktycznie wypłaci świadczenie. Oznaczałoby to, że osoba bezrobotna byłaby uzależniona od sprawności funkcjonowania organu rentowego mimo posiadania prawa do otrzymania świadczenia. Sąd zatem uznał, iż orzeczenie sądowe przyznające prawo do świadczenia rehabilitacyjnego w konkretnym okresie jest wystarczające do zaliczenia tego okresu do "365 dni" w rozumieniu art.23 ust.2 pkt.3 nawet wówczas gdy organ rentowy jeszcze nie wykonał tego wyroku.

W rozpoznawanej sprawie M. P. – G. zarejestrowała się jako bezrobotna w dniu 31 maja 2004r. a więc ostatniego dnia obowiązywania ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. Tego dnia przedstawiła świadectwo pracy ze Szkoły Baletowej w Ł., zaświadczenie z ZUS o pobieraniu zasiłku chorobowego oraz wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...] 2004r. w sprawie [...] przyznający prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres 2-óch miesięcy. Okres zatrudnienia oraz pobierania zasiłku chorobowego nie uprawniały skarżącej do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych gdyż na wymagane 365 dni, w ciągu 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, zaliczeniu podlegało jedynie 335 dni. Zasadnicze znaczenie miała zatem kwestia zaliczenia okresu za który przyznane zostało świadczenie rehabilitacyjne. W ocenie sądu organ zatrudnienia błędnie odmówił zaliczenia tego okresu gdyż nie zostało przedstawione zaświadczenie z ZUS o wypłacie świadczenia rehabilitacyjnego. Treść wyroku z dnia [...] 2004r. wskazuje, iż skarżącej zostało przyznane prawo do tego świadczenia na okres dwóch miesięcy od dnia 28 listopada 2003r. Skoro z treści wyroku wynika, iż skarżącej przyznano prawo do tego świadczenia to okres dwóch miesięcy winien zostać zaliczony do "365 dni" w rozumieniu art.23 ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. Organ rentowy był bowiem zobowiązany wykonać ten wyrok a okoliczność, iż na dzień 31 maja 2004r. jeszcze tego nie uczynił nie może obciążać skarżącej. Urząd zatrudnienia winien więc zaliczyć skarżącej okres na który przyznano świadczenie rehabilitacyjne a nie oczekiwać za zaświadczenie z ZUS, że świadczenie to zostało już wypłacone.

Sąd nie podzielił poglądu organu administracji przedstawionego w odpowiedzi na skargę, że wyrok z dnia [...] 2004r. nie uzasadniał zaliczenia okresu na który przyznano świadczenie rehabilitacyjne gdyż na orzeczeniu brak było informacji, że jest ono prawomocne oraz nie wiadomo było jaka jest podstawa wymiaru świadczenia.

Odnośnie podstawy wymiaru świadczenia rehabilitacyjnego to okoliczność ta nie ma żadnego znaczenia. Zaliczenie okresu pobierania tego świadczenia nie jest uzależniona od podstawy wymiaru świadczenia. Tylko w przypadku pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub opiekuńczego okresy te podlegają zaliczeniu jeżeli podstawa wymiaru tych zasiłków stanowi kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia. Przesłanka taka nie występuje natomiast w przypadku pobierania świadczenia rehabilitacyjnego lub renty. Sam fakt pobierania dwóch wymienionych świadczeń uzasadnia zaliczenie okresów otrzymywania tych świadczeń do "365 dni" bez względu na to jaka była podstawa ich wymiaru. Wynika to wprost z treści art.23 ust.2 pkt. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 maja 2004r. Okoliczność jaka była podstawa wymiaru świadczenia rehabilitacyjnego skarżącej nie miała więc żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Jeżeli chodzi o kwestię prawomocności wyroku z dnia [...] 2004r. to na jego odpisie złożonym przez skarżącą brak jest informacji w tym zakresie. Odpis ten posiada jedynie pieczęć "za zgodność z oryginałem" podpisaną przez Kierownika Sekretariatu [...] Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz pieczęć urzędową Sądu Rejonowego dla Ł. – Ś. w Ł. Należy zaznaczyć, iż sądy wydają stronom odpisy wyroków zarówno prawomocnych jak i nieprawomocnych. Jest rzeczą powszechnie znaną, iż w przypadku gdy orzeczenie jeszcze się nie uprawomocniło na jego odpisie zaznacza się, że jest ono nieprawomocne. Wyrok sądowy wywołuje bowiem określone skutki prawne i strona może się nim posłużyć w stosunku do organów państwowych, osób fizycznych lub prawnych. W związku z czym w sytuacji gdy orzeczenie nie jest jeszcze prawomocne zaznacza się to na jego odpisie. Odpis wyroku złożony przez skarżącą w dniu 31 maja 2004r. nie zawiera takiej adnotacji co wskazuje, że orzeczenie jest prawomocne. Organ zatrudnienia winien zatem potraktować taki odpis jako dowód uzasadniający zaliczenie okresu przyznania świadczenia rehabilitacyjnego do "365 dni" o których mowa w art.23 ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r.

W sytuacji gdyby organ administracji mimo to miał wątpliwość czy wyrok złożony przez skarżącą jest rzeczywiście prawomocny winien poinformować ją o tym i pouczyć, że potrzebna jest nadto adnotacja o prawomocności orzeczenia. Obowiązek taki wynika z treści art.9 kpa gdyż to organ administracji winien czuwać aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa. Organ administracji nie udzielił jednak skarżącej wymaganych informacji. Nie pouczył ją, że potrzeba jest adnotacja o prawomocności orzeczenia i że brak ten winien zostać uzupełniony jeszcze tego samego dnia. Od dnia 1 czerwca 2004r. wchodzi bowiem w życie ustawa z 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku o pracy /Dz.U. nr 99 poz.1001/, która w istotny sposób zmienia zasady przyznawania zasiłku. Skarżąca nie została o tym pouczona a jedynie poinformowano ją, że musi złożyć zaświadczenie z ZUS o wypłacie świadczenia rehabilitacyjnego choć zaświadczenie takie nie było potrzebne. Podkreślić należy, iż skarżąca kilkakrotnie interweniowała w organie rentowym o jak najszybsze wypłacenie jej świadczenia lecz informowano ją, że nie można tego uczynić gdyż akta rentowe nie wróciły jeszcze z sądu. M. P. – G. podejmowała zatem wszelkie możliwe kroki aby jak najszybciej uzyskać zaświadczenie wymagane w urzędzie zatrudnienia. Nie miała ona jednak wpływu na to, że zaświadczenie takie zostało jej wystawione dopiero w dniu 23 czerwca 2004r. W rzeczywistości zaświadczenie takie nie było potrzebne do przyznania skarżącej prawa do zasiłku. Wystarczający był tutaj odpis wyroku z dnia [...] 2004r. i ewentualnie należało go uzupełnić o adnotację o jego prawomocności. Skarżąca nie została jednak poinformowana, że adnotacja taka jest wymagana.

Reasumując sąd uznał, iż organy administracji w zaskarżonej decyzji, decyzji organu I instancji z dnia [...] oraz decyzji Prezydenta Ł. z dnia [...] błędnie uznały, iż skarżąca w dniu 31 maja 2004r. nie udokumentowała okresu wymaganego do nabycia prawa do zasiłku. W rzeczywistości M. P. – G. w tym dniu złożyła odpis wyroku przyznający jej prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres dwóch miesięcy. Odpis ten stanowił wystarczający dowód do zaliczenia skarżącej okresu wymienionego w wyroku do "365 dni" w rozumieniu art.23 ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. W sytuacji gdyby odpis ten budził wątpliwości co do prawomocności orzeczenia organ administracji winien udzielić skarżącej niezbędnych pouczeń czego jednak nie uczynił. Organy administracji obu instancji nie podjęły zatem wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego oraz nie udzieliły skarżącej informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Naruszyły tym przepisy art. 7,9,10, 77 § 1 i 80 kpa i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.145 § 1 pkt.1c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...].

Z uwagi na to, iż sąd stosuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, na podstawie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., sąd uchylił także decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...].

Wobec tego, iż skarga została uwzględniona zaś skarżącej wypłacono już zasiłek za okres 6-u miesięcy od dnia 23 czerwca 2004r., sąd orzekł, iż zaskarżona decyzja podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, po wcześniejszym pouczeniu skarżącej w trybie art.9 kpa, organ administracji winien dokonać analizy całego materiału dowodowego a w szczególności odpisu wyroku Sądu Rejonowego w Ł. z dnia [...] 2004r. złożonego przez skarżącą. W razie wątpliwości co do prawomocności tego orzeczenia postępowanie dowodowe winno zostać uzupełnione. Po zebraniu całego materiału dowodowego organ administracji winien dokonać jego wnikliwej analizy a następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie.