Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 852/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
642  Skargi na akty prawa miejscowego wojewodów i organów administracji niezespolonej oraz na niewykonywanie przez nich czynn
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 1 i 2; art. 185
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 27
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 18; art. 91
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia del. WSA Elżbieta Kremer /spr./ Protokolant asystent sędziego Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wojewody Podkarpackiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 978/11 w sprawie ze skargi Wojewody Podkarpackiego na uchwałę Rady Miejskiej w Ropczycach z dnia 29 stycznia 2010 r., nr XLIII/522/10 w przedmiocie uchylenia uchwały w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 21 grudnia 2011r. sygn.akt II SA/Rz 978/11 po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wojewody Podkarpackiego na uchwałę Rady Miejskiej w Ropczycach z dnia 29 stycznia 2010r. , nr XLIII/522/10 w przedmiocie uchylenia uchwały w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skargę oddalił.

Wyrok zapadał w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 29 stycznia 2010r. Rada Miejska w Ropczycach, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U.z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) – zwana dalej u.s.g. oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm./ - zwana dalej u.p.z.p., podjęła uchwałę Nr XLIII/522/10w sprawie uchylenia uchwały Rady Miejskiej w Ropczycach z dnia 22.04.1996r., Nr XXVI/274/96 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla przy ul. Grunwaldzkiej w Ropczycach.

Wojewoda Podkarpacki w piśmie z dnia 12 marca 2010r., znak P.II.0912-3/37/10, skierowanym do Burmistrza Miasta i Gminy Ropczyce zwrócił uwagę na nieprawidłowości zaistniałe przy podejmowaniu uchwały i wniósł o jej uchylenie we własnym zakresie przez Radę Miejską w Ropczycach. Wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy. Natomiast zgodnie z art. 34 ust. 1 u.p.z.p. wejście w życie planu miejscowego powoduje utratę mocy obowiązującej innych planów zagospodarowania przestrzennego lub ich części. Zatem rada gminy nie może uchylić obowiązującego planu miejscowego i jego zmian. Może natomiast podjąć uchwałę o przystąpieniu do zmiany planu lub uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzania "nowego" planu. Niedopuszczalnym jest podejmowanie uchwały uchylającej uchwałę o zmianie planu.

W dalszej kolejności pismami z dnia 23 lutego 2011r. i 17 czerwca 2011r. znak: GPOŚ.6724.19.2011 Burmistrz Ropczyc zawnioskował o skierowanie przez Wojewodę Podkarpackiego sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Wskazał, że brak rozstrzygnięcia nadzorczego powoduje, że uchwała nie obowiązuje. Z uwagi na brak jednoznacznej regulacji prawnej w sprawie możliwości uchylania własnych uchwał dotyczących planów miejscowych, kwestię tą powinien rozstrzygnąć sąd administracyjny.

W dniu 12 września 2011r. Wojewoda Podkarpacki, za pośrednictwem Rady Miejskiej w Ropczycach skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na opisaną na wstępie uchwałę Rady Miejskiej w Ropczycach z dnia 29 stycznia 2010r. Nr XLIII/522/10, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. Wojewoda podniósł, że na mocy art. 3 ust. 1 u.p.z.p do zadań własnych gminy należy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym m.in. poprzez uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Uprawnienie do ich uchwalania wynika z art. 18 ust. 2 pkt 5 u.s.g. i art. 4 ust. 1, art. 14 , art. 17, art. 20 u.p.z.p. W ramach tych uprawnień gmina ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu położonego na jej obszarze. Jednakże gmina nie może dowolnie określać zasad postępowania przy uchwalania planów, jak i wprowadzaniu do nich zmian. Tryb sporządzania i uchwalania planu został szczegółowo uregulowany w art. 17 u.p.z.p. Określoną tym przepisem procedurę stosuje się także przy uchwalaniu zmian obowiązującego już planu zagospodarowania (art. 27 u.p.z.p.). Redakcja art. 27 u.p.z.p. oznacza konieczność odpowiedniego stosowania regulacji dotyczących trybu sporządzania planu zagospodarowania miejscowego i ustawa nie przewiduje żadnych wyjątków pozwalających na odstąpienie od przewidzianej w art. 17 procedury uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego lub ich zmian. Zgodnie z art. 28 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Wskazano, że art. 27 u.p.z.p. ma istotne znaczenie, bowiem gwarantuje zainteresowanym osobom prawo przedstawienia i obrony swoich interesów m. in. poprzez publiczną dyskusję, wnoszenie uwag (art. 17 i art. 11 u.p.z.p.) Każde uchwalenie planu lub jego zmiana pociąga za sobą konsekwencje nie tylko w sferze prawa własności, lecz także w sferze obciążeń finansowych.

W świetle tych uregulowań brak jest zatem podstaw do podjęcia przez radę gminy uchwały uchylającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Istotą planowania przestrzennego jest wprowadzenie ładu przestrzennego, a nie tworzenie sytuacji dowolności w zakresie korzystania z terenów, co miałoby miejsce w sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego. Na potwierdzenie stanowiska Wojewoda powołał się m. in. na wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30.06.2006r. sygn. akt II SA/Wr 204/06; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 28.10.2008r., sygn. akt II SA/Ol 571/08 , wyrok NSA z dnia 10.01.1997r., II SA/Łd 1681/96, wyrok NSA z 21.01.1997r., sygn. II SA/Kr 1648/96.

Uchwała w sprawie uchylenia stanowi w istocie zmianę istniejącego planu miejscowego, co oznacza, że w takim przypadku podjecie uchwały w tym zakresie wymaga przeprowadzenia stosownej procedury, w oparciu o art. 27 u.p.z.p. Niewyczerpanie tej procedury, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie, stanowi istotne naruszenie prawa i jest podstawą do stwierdzenia nieważności takiej uchwały. Nadto Wojewoda wskazał, że zaskarżona uchwała nie została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego, zatem do oceny jej legalności, nie jest istotne czy plan miejscowy został opublikowany w Dzienniku Urzędowym, czy jeszcze nie obowiązuje. Uchwalony plan mimo, że nie został jeszcze ogłoszony i nie wszedł w życie, znalazł się wśród aktów prawa miejscowego, wywołując określone skutki prawne, w tym obowiązek wojewody publikacji planu w organie promulgacyjnym województwa. To oznacza, że zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego, ale jeszcze nieobowiązującego, również z powodu oczekiwania na ogłoszenie w organie promulgacyjnym województwa, może nastąpić – w myśl art. 27 u.p.z.p. – tylko w trybie przewidzianym dla jej uchwalenia.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Ropczycach wniosła o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdziła, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie reguluje, w sposób wyraźny, zagadnienia dopuszczalności uchylenia postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Problematyka ta "nie doczekała się wypowiedzi doktryny". Jedynie w wyroku z dnia 17.12.2008r., sygn. akt II SA/Sz 858/08 WSA w Szczecinie stwierdził, że brak jest podstaw do podjęcia przez radę gminy uchwały uchylającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Trafność tego stanowiska nie została jednakże poddana weryfikacji przez NSA. W ocenie organu podjęcie uchwały w sprawie uchwalenia m.p.z.p. jest prawem gminy, a obowiązkiem tylko wówczas, gdy na mocy odrębnych przepisów obowiązek taki został nałożony. Mimo braku przepisów umożliwiających uchylenie tych planów, taka możliwość nie budziła i nie budzi wątpliwości. Władztwo planistyczne gmin rozciąga się nie tylko na stanowienie o kierunku zagospodarowania przestrzeni w planie, ale również rozciąga się na rozstrzygniecie kwestii, czy ład przestrzenny kształtować w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego czy też w oparciu o decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W razie uchylenia postanowień obowiązującego planu, nie powstaje pustka regulacyjna, zastosowanie mają postanowienia art. 4 ust. 2 u.p.z.p.,a ład przestrzenny kształtowany jest decyzjami o warunkach zabudowy.

Rada Miejska w Ropczycach dodała, że w dniu 31.12.2003r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie obowiązywał, gdyż uchwała z dnia 29.01.1988r., Nr XIX/88/88 Rady Narodowej Miasta i Gminy Ropczyce została uchwałą Rady Miejskiej w Ropczycach z dnia 23.04.1996r. Nr XXVI/274/96 uchylona. Uchwała z 23.04.1996r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla przy ul. Grunwaldzkiej w Ropczycach, w sposób samodzielny określała przeznaczenie terenu i warunki zabudowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę, natomiast w uzasadnieniu wyroku sformułował następujące stanowisko.

Artykuł 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że zmiana studium lub planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim są one uchwalane. Przepis ten wprowadza więc zasadę, zgodnie z którą dla zmiany jakiegokolwiek aktu planistycznego niezbędne jest zachowanie takiego samego trybu jak dla uchwalenia ich w pierwotnej postaci. Skarżoną uchwałą Nr XLIII/522/10 Rady Miejskiej w Ropczycach z dnia 29 stycznia 2010 r., w której orzeczono o uchyleniu uchwały w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla przy ul. Grunwaldzkiej w Ropczycach (Nr XXVI/274/96 z dnia 22.04.1996 r.) spowodowano w istocie jego zmianę. Zatem wymagane było poprzedzenie tej uchwały przeprowadzeniem stosownej procedury w tym zakresie, tj. zgodnie z cyt. wyżej art. 27 ustawy o pzp. Zbieżne jest to z poglądem prezentowanym w orzecznictwie sądowoaministracyjnym (na tle tej normy prawnej), obszernie cytowanym w uzasadnieniu skargi, a także w literaturze (np. Z. Niewiadomski, Planowanie przestrzenne. Zarys systemu. W-wa 2003, str. 120-121). Akcentuje się w orzecznictwie, że przepis art. 27 ustawy o pzp jednoznacznie określa, iż w każdym przypadku zmiany planu musi być zachowana procedura planistyczna jak dla uchwalenia planu i bez znaczenia także pozostaje charakter planowanych zmian.

Sąd I instancji podniósł, że uzasadniając skargę trafnie strona skarżąca przyjęła, z odwołaniem się do treści art. 87 ust. 1 i 3 ustawy o p.z.p., iż powołana powyżej uchwała Nr XXVI/274/96 Rady Miejskiej w Ropczycach zachowała moc obowiązującą i w istocie stanowiła samodzielny plan zagospodarowania terenu przy ul. Grunwaldzkiej w Ropczycach. Nadto Sąd podkreślił, że wskazane przez Radę Miejską przepisy stanowiące podstawę zaskarżonej uchwały nie stanowią właściwych podstaw do wydania uchwały o uchyleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazany art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym ma charakter kompetencyjny i nie może stanowić podstawy podjęcia uchwały w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego bez zachowania trybu określonego w art. 14 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast art. 20 ust. 1 ustawy ostatnio wymienionej stanowi o etapie końcowym uchwalenia planu miejscowego, który jest jednak złożony proceduralnie, a w toku którego rada zobowiązana jest podjąć kilka czynności o doniosłych skutkach prawnych, określonych wcześniejszymi przepisami tej ustawy.

W tym stanie rzeczy, Sąd uznając za zasadne zarzuty naruszenia prawa, na podstawie art. 147 § 1 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku oddalającego skargę wniósł Wojewoda Podkarpacki. W skardze wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

-naruszenie art.141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewypełnienie wymogów, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku, tzn. sporządzenie go sprzecznie z rozstrzygnięciem, a tym samym niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstaw prawnych i przesłanek jakimi kierował się Sąd nie uwzględniając skargi i nie wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały, w rezultacie utrudniając sformułowanie zarzutów i poprawne skorzystanie z prawa sporządzenia i wniesienia niewadliwej formalnie skargi kasacyjnej;

- naruszenie art.147 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a tym samym nieuwzględnienie przez Sąd skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały;

- naruszenia art.151 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi mimo przesłanek do jej uwzględnienia, czemu wyraz dał Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku.

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art.3 ust.1, art. 14, art. 17, art.20, art.27, art.28 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ich niewłaściwą wykładnię i nie stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, odnośnie naruszenia przepisów postępowania podkreślono, że wyrokiem Sąd skargę oddalił podczas gdy uzasadnienie wyroku jest całkowicie sprzeczne z tym rozstrzygnięciem. W uzasadnieniu wyroku Sąd podzielił zarzuty Wojewody, co jednak nie znalazło odzwierciedlenia w sentencji wyroku. Skarżący podkreśla, że w razie rozbieżności miedzy sentencją wyroku, a jego uzasadnieniem o zakresie rozstrzygnięcia decyduje sentencja wyroku, a nie jego uzasadnienie, które powinno odpowiadać treści rozstrzygnięcia. Ta rozbieżność powoduje, że w zasadzie niemożliwe jest należyte wywiedzenie zarzutów skargi kasacyjnej. Dalej skarżący wskazując na art.184 p.p.s.a. zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną nie tylko wtedy, gdy nie ma usprawiedliwionych podstaw, ale także wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawa. Zdaniem skarżącego " Bez wątpienia orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu, sentencja nie uległaby zmianie". Niewątpliwie taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż uzasadnienie wskazuje, że zamiarem Sądu było wydanie innego orzeczenia. Nie wnikając w przyczyny zaistniałej sytuacji, jedyną możliwością skorygowania błędu jest złożenie skargi kasacyjnej. Wojewoda Podkarpacki podniósł, że Sąd w uzasadnieniu podzielił jego zarzuty, co jednak nie znalazło odzwierciedlenia w sentencji wyroku, ale aby uczynić zadość wymogom skargi kasacyjnej skarżący przedstawił zarzuty naruszenia prawa materialnego tożsame z zarzutami zawartymi w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art.183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art.183 § 2 p.p.s.a.. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została na zarzutach naruszenia zarówno prawa materialnego jak i procesowego.

Zasadny jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania tj art.141 § 4 p.p.s.a. W związku z tym, że skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach przewidzianych w art.174 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności powinien się odnieść do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Naruszenie przepisu art.141 § 4 p.p.s.a. polega nie niespełnieniu wymogów, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku, tzn. sporządzenie go sprzecznie z rozstrzygnięciem, a tym samym niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstaw prawnych i przesłanek jakimi kierował się Sąd nie uwzględniając skargi i nie eliminując z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały. Uzasadnienie wyroku nie zawiera tym samym podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Wskazane naruszenie przepisów postępowania przez Sąd I instancji spełnia przesłankę z art.174 pkt 2 p.p.s.a. to znaczy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stanowi tym samym podstawę oparcia skargi kasacyjnej.

Sprzeczność sentencji wyroku w którym oddalono skargę z uzasadnieniem tego wyroku , w którym uznano zasadność skargi i wskazano na naruszenie przepisów prawa materialnego, co zdaniem Sądu I instancji prowadziło do stwierdzenia nieważności uchwały nie pozwala na ewentualne zastosowanie w rozpoznawanej sprawie przepisu art.184 p.p.s.a., Zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną nie tylko wtedy, gdy nie ma usprawiedliwionych podstaw, ale także wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, nie mógł być brany pod uwagę. O sytuacji wskazanej w drugiej części powołanego przepisu, czyli orzeczeniu, które mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu można rozważać wówczas gdy sentencja wyroku jest zgodna z treścią uzasadnienia wyroku . Nie ma tym samym żadnych wątpliwości jakie merytoryczne stanowisko zajął Sąd I instancji, natomiast można rozważać, czy argumenty zawarte w uzasadnieniu wyroku są zasadne. Tym samym z sytuacją w której zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu będziemy mieć do czynienia wówczas gdy rozstrzygnięcie Sądu I instancji pozostaje w zgodności z treścią uzasadnienia i wnioskami wynikającymi z uzasadnienia, natomiast ewentualne błędy zawarte w uzasadnieniu mogą dotyczyć wskazanej wykładni prawa, czy nawet podstawy prawnej. W rozpoznawanej sprawie mając na uwadze, że sentencja wyroku jest sprzeczna z uzasadnieniem wyroku przepis art.184 p.p.s.a. nie mógł być brany pod uwagę przez Naczelny Sąd Administracyjny jako ewentualna podstawa rozstrzygnięcia. Nadto należy zwrócić uwagę, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, często prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym jeżeli skarga kasacyjna obejmuje zarówno zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania, a zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okażą się zasadne, to przedwczesnym było by ustosunkowanie się do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia przepisów prawa materialnego, gdyż ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie wówczas, gdy ustalenia dotyczące stanu faktycznego w sprawie będą bezsporne. W przedmiotowej sprawie mamy trochę odmienną sytuację, albowiem zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania w rzeczywistości dotyczy niespełnienia przez uzasadnienie wyroku wymogów określonych w przepisie art.141 § 4 p.p.s.a., w zakresie wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, natomiast z uwagi na przedmiot sprawy, którym jest uchwała rady gminy, nie mamy tutaj klasycznych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania w zakresie zebrania dowodów i ustalenia stanu faktycznego sprawy. W takich okolicznościach zasadnym jest odniesienie się do podniesionego w skardze kasacyjnej także zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego polegającego na błędnej wykładni wskazanych przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności przepisu art.27. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny ustosunkowując się do tego ostatniego zarzutu podziela stanowisko, że przepis artykuł 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadza zasadę zgodnie z którą zmiana studium lub planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim są one uchwalane, bez względu na rodzaj i zakres zmian. Przepis ten wprowadza więc zasadę, zgodnie z którą dla zmiany jakiegokolwiek aktu planistycznego niezbędne jest zachowanie takiego samego trybu jak dla uchwalenia ich w pierwotnej postaci. Przez zmianę planu miejscowego należy rozumieć nie tylko uchwałę zmieniającą obowiązujący plan, ale również taką uchwałę, która ma prowadzić do uchylenia obowiązującego planu. Taka wykładnia zbieżna jest z poglądem prezentowanym w orzecznictwie sądowoaministracyjnym, a także w literaturze (np. Z. Niewiadomski, Planowanie przestrzenne. Zarys systemu. W-wa 2003, str. 120-121). zgodnie z którym przepis art. 27 ustawy o pzp jednoznacznie określa, iż w każdym przypadku zmiany planu musi być zachowana procedura planistyczna jak dla uchwalenia planu bez znaczenia także pozostaje charakter planowanych zmian.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.185 § 1 p.p.s.a uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.