Wyrok NSA oz. w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 2901/02
NSA oz. w Krakowie
Data orzeczenia: 2003-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 1997 nr 9 poz. 43
law: Ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej.
Teza: Nie ma przeszkód aby opłata za wodę składała się z dwóch części, tj. stałej i zmiennej. Zwrócić uwagę należy na to, że nawet wówczas gdy odbiorca nie pobiera wody, to przedsiębiorstwo dostarczające wodę musi ponosić koszty.

TEZY

Nie ma przeszkód aby opłata za wodę składała się z dwóch części, tj. stałej i zmiennej. Zwrócić uwagę należy na to, że nawet wówczas gdy odbiorca nie pobiera wody, to przedsiębiorstwo dostarczające wodę musi ponosić koszty.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Tomasza Z. na uchwałę Rady Miasta i Gminy w Ch. z dnia 24.11.2001 r. (...) w sprawie ustalenia opłat za wodę i odprowadzenie ścieków od 1 stycznia 2002 r. - skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną uchwałą Rada Miejska w Ch. ustaliła opłaty za wodę składające się z dwóch części tj. stałej i zmiennej. Gdy chodzi o zaopatrzenie w wodę gospodarstw domowych to zostały one ustalone na poziomie najniższym i wynosiły:

- 5 zł miesięcznie netto dla odbiorców nie opomiarowanych oraz przyłączy wodomierzowych średnicy 15 i średnicy 20 mm oraz 7 zł miesięcznie netto dla przyłączy wodomierzowych średnicy 25 mm i większych,

- 1,48 zł netto za 1 m3 pobranej wody.

Pismem z dnia 18.01.2002 r. Tomasz Z. zwrócił się o anulowanie przedmiotowej uchwały w części dotyczącej opłaty stałej. Odpowiedź miała zostać wysłana listem poleconym z dniu 14.02.2002 r., na dowód czego Burmistrz Miasta Ch. przedłożył kserokopie pocztowej książki nadawczej.

Na przedmiotową uchwałę Tomasz Z. wniósł skargę. Z motywów skargi wynika, że skarżący sam poniósł koszty zakupu wodomierza i w związku z tym brak jest podstaw do obciążania go opłatą stałą. Wody bowiem nie pobiera, na dowód czego na rozprawie przedłożył fakturę za okres pierwszych trzech miesięcy 2002 r.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Ch. wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że wprowadzenie opłaty stałej od 1.07.2000 r. na podstawie uchwały nr XV/175/2000 Rady Miejskiej w Ch. miała na celu gromadzenie środków na wymianę i legalizację wodomierzy, który to obowiązek został nałożony na podmioty zajmujące się dostarczaniem wody rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie urządzeń zaopatrzenia w wodę i urządzeń kanalizacyjnych oraz zasad ustalania opłat za wodę i odprowadzania ścieków /Dz.U. nr 151 poz. 716 ze zm./ i wynosiła 2 zł. Jednakże w związku z wprowadzeniem od dnia 1.01.2001 r. podatku od nieruchomości w stosunku do budowli znajdujących się w trwałym zarządzie Zakładu Usług Komunalnych w Ch. wzrosły koszty produkcji wody. Mimo tej i innych podwyżek zakład ten nadal ponosi straty. Na rozprawie przedłożono dane dotyczące sąsiednich gmin. Wynikała z nich opłata stała netto w wysokości 2,97 zł dla gospodarstw domowych posiadających wodomierze średnicy do 25 mm i opłata netto za pobór 1 m3 wody w wysokości 2,56 m3.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 38 ze zm./ Sąd ten w zakresie swojej właściwości sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

W rozpoznawanej sprawie podstawą prawną do wydania zaskarżonej uchwały był art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996r o gospodarce komunalnej /Dz.U. 1997 nr 9 poz. 43 ze zm./ stanowiący:

"jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, rada gminy postanawia o wysokości opłat (...) za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej". W stosunku do tego przepisu szczególnymi były przepisy powołanego przez stronę przeciwną rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 1986 r.

Jednakże stan ten trwał tylko do dnia 23 kwietnia 1999 r., gdyż z tym dniem utraciły one moc w części dotyczącej gmin. Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 kwietnia 1999 r. /Dz.U. nr 36 poz. 356/ oznaczało to, że od dnia 24 kwietnia 1999 r. w stosunku do gmin zaczęły obowiązywać przepisy powołanej ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. w tym jej art. 4 pkt 2. Przepis ten nie określa sposobu, w jaki rada gminy powinna określać opłaty za wodę. Swoboda w tym zakresie jest więc stosunkowo szeroka. Jej granice wyznacza zakaz wykorzystywania pozycji monopolistycznej. Do kontroli poza tym względem jest jednak uprawniony Urząd Antymonopolowy i Sąd Antymonopolowy. Natomiast nie ma przeszkód aby opłata za wodę składała się z dwóch części, tj. stałej i zmiennej. Zwrócić należy uwagę na to, że nawet wówczas gdy odbiorca nie pobiera wody, to przedsiębiorstwo dostarczające wodę musi ponosić koszty. Są to koszty zawarcia umowy o dostawę wody, sprawdzenia stanu licznika poboru wody, ewidencjonowania tego stanu itp.

W tym stanie sprawy zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Z tego względu Sąd działając na podstawi art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.