Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 170/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska (spr.), Bożena Suleja, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2015 r. sprawy ze skargi M. K. i M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: SKO lub Kolegium) decyzją z dnia [...] r., nr [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie ustalenia M. K. i M. K. (dalej: skarżący lub podatnicy) podatku od nieruchomości za rok 2011 w kwocie [...] zł.

SKO wskazało, że organ podatkowy I instancji do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości przyjął grunty pozostałe - inne tereny zabudowane o powierzchni [...] m2.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że podstawę prawną wymiaru podatku od nieruchomości na 2009 r. stanowią przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz.613 ze zm., dalej: u.p.o.l.) oraz uchwała Nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. SKO powołując się na regulację art. 3 ust. 1 u.p.o.l. stwierdziło, że obowiązek podatkowy ciąży na:

1. właścicielach nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3,

2. posiadaczach samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych,

3. użytkownikach wieczystymi gruntów,

4. posiadaczach nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, [...] lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Następnie Kolegium wskazało, że opodatkowaniu zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. podlegają: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

SKO podniosło, że organ podatkowy dokonując wymiaru podatku obowiązany jest opierać się przede wszystkim na danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków - art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.). Podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi powierzchnia gruntów oraz powierzchnia użytkowa budynków (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.o.l. wysokość stawek podatku od nieruchomości określa rada gminy (miasta) w drodze uchwały.

Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie dane ewidencji gruntów i budynków Urzędu Miejskiego w R. zawarte w wypisie z rejestru gruntów aktualne na dzień 1 stycznia 2011 r. wskazują że M. K. i M. K. są współużytkownikami wieczystymi działki nr [...] o powierzchni [...] ha. Grunt na przedmiotowej działce oznaczony jest w ewidencji gruntów symbolem "Bi"- inne tereny zabudowane. Zgodnie z § 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) inne tereny zabudowane oznaczone symbolem "Bi" należą do grupy gruntów zabudowanych i zurbanizowanych. W konsekwencji skoro grunt pozostający we władaniu podatników nie jest zajęty pod prowadzenie działalności gospodarczej, ani pod zbiorniki wodne, to należy w odniesieniu do niego zastosować stawkę ustaloną dla gruntów pozostałych. Zdaniem SKO organ podatkowy I instancji prawidłowo określił przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości w oparciu o dane z ewidencji gruntów. Podatek od nieruchomości od gruntu obliczony został zgodnie z § 1 pkt 1 lit. c uchwały Nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] r. przy uwzględnieniu stawki podatku 0,38 zł od 1 m2 powierzchni, przewidzianej dla gruntów pozostałych.

Ponadto SKO stwierdziło, że uchwała rady gminy stanowi na terenie gminy obowiązujące przepisy prawa miejscowego i organy administracji publicznej nie mogą jej pominąć. Dopóki uchwała rady gminy obowiązuje dopóty organ administracji nie może rozstrzygać inaczej niż według stanu prawnego zawartego w obowiązującej uchwale.

W skardze na decyzję SKO, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżących zarzucił:

naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: art. 120 O.p. i 122 O.p., poprzez nie rozpatrzenie w sposób wszechstronny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności nie uwzględnienie przy wydawaniu decyzji złożonej w sprawie dokumentacji świadczącej o przeznaczeniu wyłącznie na cele mieszkalne oraz stanu prawnego dotyczącego niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym zapisów w miejskiej ewidencji gruntów i budynków jak również dokumentacji sprawy toczącej się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach o sygn. akt II SA/GI 1432/14 i w konsekwencji wydanie nieprawidłowej decyzji.

Stawiając powyższy zarzut pełnomocnik skarżących wniósł o:

1. zmianę decyzji w zaskarżonym zakresie, ewentualnie:

2. uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących podniósł, że zarówno organ odwoławczy jak i organ I instancji wydając decyzje naruszyły przepisy prawa, gdyż oparły je na treści zapisów w miejskiej ewidencji gruntów i budynków, które są niezgodne ze stanem faktycznym i zostały wprowadzone do tej ewidencji z rażącym naruszeniem prawa. Dlatego też nie mogą stanowić prawnej podstawy wydanych decyzji aż do czasu ich prawnego uregulowania. W takiej sytuacji prawnej, zdaniem pełnomocnika skarżących, organ odwoławczy powinien zawiesić postępowanie do czasu uregulowania prawnego zapisów w ewidencji a nie wydawać decyzję honorującą kwestionowane przez skarżącego zapisy w ewidencji. Tym bardziej, że SKO w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r., nr [...] wskazało na nieprawidłowości we wprowadzeniu zapisów do ewidencji i nie uwzględniło tych faktów wydając wadliwą decyzję.

SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Ponadto SKO podkreśliło, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. - stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym, nie może ich też zmienić. Jak długo w ewidencji gruntów widnieć będą grunty podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, tak długo organ podatkowy będzie związany ich treścią i na ich podstawie, zgodnie z obowiązującymi przepisami, będzie władny egzekwować podatek od nieruchomości. Jednocześnie Kolegium wskazało, że ani powierzchnia gruntu, ani zastosowana stawka podatku nie była przez skarżących kwestionowana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy).

Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja/postanowienie zostało wydane

z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Okolicznością bezsporną w rozpoznawanej sprawie jest, iż skarżący byli w

2011 r. współużytkownikami wieczystymi działki nr [...] o powierzchni [...] m2. Na skarżących zatem spoczywał obowiązek podatkowy, zgodnie z treścią art. 3 ust. 3 u.p.o.l. Przedmiotem opodatkowania jest grunt o powierzchni [...] m2, sklasyfikowany w rejestrze gruntów jako Bi- inne tereny zabudowane.

Podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi powierzchnia gruntów (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.).

Zgodnie z art. 5. ust. 1 rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości od gruntów:

a) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej,

b) pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych

c) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego.

Przepis ten określa także wysokość stawek maksymalnych.

Organy podatkowe prawidłowo zastosowały stawkę podatkową, zgodnie z powołanym wyżej przepisem u.p.o.l. oraz uchwałą Nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. Stawki podatkowe określone tą uchwałą obowiązywały bowiem również w 2011 r.

Natomiast pełnomocnik skarżących kwestionuje treść zapisów w ewidencji gruntów i budynków, które jego zdaniem są niezgodne ze stanem faktycznym i zostały wprowadzone do ewidencji z rażącym naruszeniem prawa.

Należy podkreślić, że organ podatkowy dokonując wymiaru podatku obowiązany jest opierać się przede wszystkim na danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków - art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Dane te wskazują m.in. na przedmiot opodatkowania. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Dokonując tych ustaleń organ jest związany zakresem zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do ich weryfikacji.

Pogląd odmawiający uprawnienia organom ustalającym wysokość podatku od nieruchomości do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów, jest ugruntowany w orzecznictwie sądowym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 2241/10, z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 5 listopada

2009 r. sygn. akt II FSK 836/08, z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt II FSK 854/08, z dnia 1 października 2009 r. sygn. akt II FSK 652/08, z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt II FSK 1586/08, wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: WSA w Warszawie z dnia 3 października 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 642/14, WSA w Łodzi z dnia 29 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 49/14, WSA w Kielcach z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt I SA/Ke 461/10, WSA w Krakowie z dnia 27 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 955/09, WSA w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. akt III SA/Po 363/09).

Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju działań nie jest możliwe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia

2015 r., sygn. akt II FSK 3227/12, wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: WSA w Szczecinie z dnia 8 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 1018/14, WSA w Gliwicach: z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 1152/13, z dnia 1 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 1127/13,WSA w Kielcach z dnia 8 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Ke 411/11 ).

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy trzeba także wskazać, że w tut. Sądzie toczy się postępowanie ze skargi M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 25 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 1432/14 oddalił skargę. Wyrok jest nieprawomocny. Prezydent Miasta R. decyzją z dnia [...] r. orzekł o wykreśleniu z operatu ewidencji gruntów i budynków budynku o identyfikatorze [...] położonego w R. przy u. [...] [...] na działce [...] z dniem, z którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna oraz o umorzeniu postępowania administracyjnego dotyczącego zmiany funkcji użytkowej wymienionego budynku, ujawnionej w operacie gruntów i budynków, z uwagi na jego bezprzedmiotowość. M. K. w dniu 20 grudnia 2013 r. złożył wniosek o wykreślenie opisanego wyżej budynku z ewidencji z dniem, w którym budynek został zniszczony przez pożar, tj. z dniem 26 września 2007 r. W aktach podatkowych organu znajdują się: opinia uprawnionego do projektowania K. S. z dnia 3 marca 2014 r., który stwierdził, że w wyniku pożaru, który rozpoczął się w dniu 26 września 2007 r. powyższy budynek w świetle przepisów Prawa Budowlanego utracił trwale cechy budynku. W decyzji z dnia [...] r. Prezydent Miasta R. wyjaśnił, że wobec wykreślenia przedmiotowego budynku z ewidencji gruntów i budynków wniosek o zmianę jego funkcji stał się bezprzedmiotowy. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 25 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 1432/14, którym oddalił skargę, podzielił podgląd organów obu instancji, że nie jest możliwe dokonanie zmian w ewidencji z datą wsteczną, jeżeli zmiany w ewidencji następują to mają one skutek ex nunc tj. na przyszłość, a nie ex tunc, tj. z mocą wsteczną.

Sąd podkreśla, że przedmiotem opodatkowaniem jest tylko grunt o powierzchni [...] m2, nie budynek, co do którego toczyło się postępowanie o zmianę zapisów w ewidencji gruntów i budynków.

Odnosząc się do argumentu pełnomocnika skarżących, że SKO w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r., nr [...] wskazało na nieprawidłowości we wprowadzeniu zapisów do ewidencji, Sąd zauważa, że była to kasacyjna decyzja organu odwoławczego, organ podatkowy I instancji uwzględnił wytyczne organu II instancji rozpatrując sprawę ponownie. Natomiast w postępowaniu podatkowym organy wymierzają podatek a nie badają merytorycznie zapisów w ewidencji.

Zaskarżona decyzja nie narusza zatem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 120 O.p. i 122 O.p. Nie zostały bowiem naruszone zasady: legalizmu i praworządności (art. 120 O.p). i prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.).

W myśl art. 120 O.p., organy podatkowe powinny działać na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa i w toku postępowania powinny stać na straży praworządności. Reguła zawarta w tym przepisie równocześnie jest zasadą konstytucyjną. W myśl bowiem art. 7 Konstytucji RP, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.

Natomiast zgodnie z art. 122 O.p. organy podatkowe w toku postępowania podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Organy podatkowe wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne sprawy.

Sąd uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem. Wydana bowiem została w oparciu o materiał dowodowy niezbędny do poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych i prawidłowej oceny materialnoprawnej.

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).