Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1886/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151,art. 153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor Sądowy WSA Katarzyna Witkowicz - Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 maja 2021 r. sprawy ze skargi T. W., F. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy T. P. z dnia [...] stycznia 2020 r., [...] [...] umarzającą postępowanie dotyczące wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] października 2011 r. Wójta Gminy Tarnowo Podgórne o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie powierzchni magazynowych, pomieszczenia socjalnego oraz placu manewrowego i dróg komunikacyjnych, na terenie obejmującym działki o nr ewid.: [...] i [...] w miejscowości S., gm. T. P.. Zmiana dotyczyła zwiększenia powierzchni magazynu surowców gotowych z [...] m2 na [...] m2 oraz zmniejszenia powierzchni magazynu wyrobów gotowych z [...] m2 na [...] m2 (dalej również jako: "inwestycja").

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że Wójt Gminy T. P. dnia [...] października 2011 r. wydal decyzję nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanej powyżej inwestycji. Pismem z dnia [...] października 2015 r. T. W. wystąpił do Wójta Gminy T. P. o stwierdzenie nieważności czterech decyzji Wójta Gminy T. P. dotyczących środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, w tym decyzji o numerze [...] z dnia [...] października 2011 r. Z przedmiotowym wnioskiem z dnia [...] października 2015 r. do Wójta Gminy T. P. wystąpił także odrębnym pismem F. W.. W uzasadnieniu wnioskodawcy poinformowali, że jako właściciele działek znajdujących się w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia nie zostali uznani za strony tego postępowania. Ponadto F. W. oraz T. W. w pismach z dnia [...] października 2015 r. poinformowali Wójta Gminy T. Podgórne, iż o wydaniu decyzji z dnia 28 października 2011 r., [...], dowiedzieli się [...] października 2015 r. od ojca - S. W.. W toku postępowania, pismem z dnia [...] lutego 2017 r. S. W. sprecyzował, że wnioski F. W. i T. W. należy rozumieć jako żądanie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy T. P. z dnia [...] października 2011 r., nr [...] W związku z tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia [...] marca 2017 r., [...], przekazało Wójtowi Gminy T. P. wg właściwości rzeczone wnioski.

Po wznowieniu postępowania administracyjnego Wójt Gminy T. P. wydał decyzję z dnia [...] września 2017 r., [...] [...] odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] października 2011 r. W wyniku rozpoznanego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., [...], utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy T. P. z dnia [...] września 2017 r., jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 05 lipca 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 393/18, uchylił powyższą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy T. P. z dnia [...] września 2017 r.

W wyniku ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie wznowienia postępowania przez Wójta Gminy T. P., organ ten decyzją z dnia [...] maja 2019 r., [...] [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] października 2011 r. Wójta Gminy T. P. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, jednakże Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] października 2019 r., [...], uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy T. P. z dnia [...] maja 2019 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez Wójt Gminy T. P. decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., [...] [...] umorzył postępowanie dot. wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] października 2011 r. Wójta Gminy T. P..

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli F. W. i T. W., reprezentowani przez S. W., a pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. radca prawny T. Z. złożył do akt sprawy [...] pełnomocnictwo S. W.. Następnie pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. pełnomocnik przedstawił argumentację stron odwołujących się, zarzucając zaskarżonej decyzji administracyjnej podnosząc zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 105 § 1, art. 145 § 1 pkt 4, art. 147 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako: "K.p.a." - poprzez uznanie, że odwołujący nie posiadał legitymacji do złożenia wniosku o wznowienie postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy T. P. w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia; art. 84 K.p.a. w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w sytuacji, gdy była ona niezbędna w celu ustalenia, czy nieruchomości odwołujących się znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, a w konsekwencji uznanie przez organ I instancji, że nie znajdują się w tym obszarze, podczas gdy nieruchomości odwołujących znajdowały się w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji, gdyż są one położone w odległości od [...] m do [...] m od nieruchomości objętej inwestycją; art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, w związku z art. 28 K.p.a. poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że odwołujący się nie mogli zostać uznani za stronę postępowania administracyjnego prowadzonego przez Wójta Gminy T. P., gdyż nieruchomości odwołujących się znajdują się w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji, ewentualnie niewłaściwe zastosowanie a w konsekwencji błędne przyjęcie, że odwołujący się nie mogli zostać uznani za stronę postępowania administracyjnego, gdyż ich nieruchomości znajdują się w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając wniesione odwołanie zauważyło, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt IV SA/ Po 393/18, zwrócił uwagę na konieczności poszerzenia materiału dowodowego i poddania analizie dokumentacji pochodzącej z powiązanej sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją Wójta Gminy T. P. z dnia [...] kwietnia 2011 r., [...], która pozwoliłyby na określenie faktycznego zasięgu oddziaływania kompleksowego przedsięwzięcia (tj. przedsięwzięcia pierwotnego wraz ze zmianami określonymi w decyzji środowiskowej z dnia [...] października 2011 r., [...]). Zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku organy były zobowiązane do przeprowadzenia takiej analizy na podstawie tak określonego, pełnego materiału dowodowego.

W dalszej kolejności Kolegium przytoczyło treść przepisów regulujących instytucję wznowienia postępowania, wskazując następnie, że zgodnie z oświadczeniami F. W. i T. W. zawartymi w pismach z dnia [...] października 2015 r. dowiedzieli się oni o decyzji Wójta Gminy T. P. z dnia [...] października 2011 r., [...] w dniu [...] października 2015 r., stąd też dochowali terminu, o którym mowa w art. 148 K.p.a. Zdaniem Kolegium rozważenia wymagało jednakże w pierwszej kolejności, czy wnioskodawcom przysługiwał przymiot strony w toczącym się postępowaniu. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze wezwało pismem z dnia [...] listopada 2017 r. do wykazania interesu prawnego przez F. W. i T. W. uprawniającego do uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym [...] w charakterze strony. W odpowiedzi pełnomocnik wnioskodawców przekazał wydruk księgi wieczystej [...] [...] dla nieruchomości stanowiących własność F. W. oraz księgi wieczystej [...] [...] dla nieruchomości stanowiącej własność T. W.. Z porównania informacji wynikających z kart informacyjnych przedsięwzięć (określony w postępowaniu [...] oraz [...]), ksiąg wieczystych [...] [...] i [...] [...] oraz systemu informacji przestrzennej prowadzonego przez P. O. G.-K. w P. (dostępnego na stronie internetowej https://poznanski.e-mapa.net/; dostęp dnia [...] września 2020 r.), wynika, że w skład nieruchomości stanowiącej własność F. W., w dniu nabycia przymiotu ostateczności kwestionowanej decyzji wchodziły dz. ewid. nr [...], obręb S., gmina T. P., natomiast w skład nieruchomości stanowiącej własność Pana T. W., zapisanej w księdze wieczystej [...] [...] wchodzą dz. nr [...], obręb S., gmina T. P.. Najbliżej położona względem terenu inwestycji dz. [...] znajdowała się w odległości ok. [...] m od granicy dz. nr [...] obręb S., gmina T. P.. Ponadto w skład nieruchomości stanowiącej własność F. W., zapisanej w księdze wieczystej POI [...] wchodziły ówcześnie dz. nr [...] - [...], [...], [...], obręb S., gmina T. P.. Najbliżej położone grunty nieruchomości stanowiące dz. nr [...] oraz dz. nr [...] znajdowały się w odległości [...] m od granicy nieruchomości, na której planowano realizację przedsięwzięcia. Jednocześnie Kolegium wzięło pod uwagę, że zarówno zapisy karty informacyjnej przedsięwzięcia, opinii sanitarnej P. P. I. S. w P. z dnia [...] września 2011 r., [...] oraz postanowienia R. D. O. Ś. w P. z dnia [...] października 2011 r., [...] l.JK, które nie wykazały możliwego oddziaływania przedsięwzięcia na nieruchomości zapisane w księgach wieczystych nr [...] [...] i [...] [...] Ponadto w zakresie oceny potencjalnie rozlegle emisyjnych rodzajów oddziaływań (emisji hałasu oraz emisji substancji do powietrza) wpływ tych oddziaływań został oceniony jako marginalny, bądź stwierdzono, że nie wystąpi w ogóle. W znajdującej się w aktach sprawy opinii sanitarnej P. P. I. S. w P. z dnia [...] września 2011 r., [...], organ stwierdził, iż w wyniku realizacji inwestycji - w odniesieniu do aktualnego stanu aerosanitarnego - nie powstaną dodatkowy źródła emisji zanieczyszczeń, ponadto z uwagi na stosowanie widłowych wózków elektrycznych nie powstanie emisja zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego. P. P. I. S. w P. w P. ocenił także, iż realizacja przedsięwzięcia nie będzie wiązała się z powstaniem dodatkowych źródeł hałasu. Także R. D. O. Ś. w P. w swojej opinii z dnia [...] października 2011 r., uznał, iż planowane zamierzenie inwestycyjne nie wpłynie znacząco na istniejący stan jakości powietrza. Źródłami emisji na etapie eksploatacji przedsięwzięcia będzie kotłownia zasilana gazem ziemnym oraz pojazdy poruszające się po terenie zakładu. Jednocześnie z uwagi na zastosowanie paliwa do ogrzewania charakteryzującego się niskim wskaźnikiem emisji, należy uznać, iż nie pogorszy znacząco jakości powietrza w rejonie inwestycji. Dodatkowo emisję związaną z ruchem pojazdów po terenie inwestycji w ocenie organu należy uznać za pomijalną, nie mającą wpływu na stan jakości powietrza w rejonie planowanego przedsięwzięcia. R. D. O. Ś. w P. uznał także, iż inwestycja nie naruszy akustycznych standardów jakości środowiska na najbliższych terenach wymagających ochrony akustycznej, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r., Nr 120, poz. 826).

Dodatkowo z przekazanej przez Wójta Gminy T. P. dokumentacji w odpowiedzi na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2020 r., [...], zgromadzonej w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie powierzchni magazynowych, pomieszczenia socjalnego oraz placu manewrowego i dróg komunikacyjnych, na terenie obejmującym działki o nr ewid.: [...] i [...] w miejscowości S., gm. T. P. (sprawa zakończona decyzją administracyjną Wójta Gminy T. P. z dnia [...] kwietnia 2011 r., [...]) wynika, że P. I. S. w P. w opinii sanitarne z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...](l)/l 1, ocenił, że planowana inwestycja nie spowoduje emisji do powietrza i emisji hałasu (używane będą wózki elektryczne). Także R. D. O. Ś. w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...] l.KS, uznał, że przedsięwzięcie nie wpłynie znacząco na istniejący stan jakości powietrza. Źródłem emisji substancji do powietrza ma być kotłownia zasilana gazem ziemnym, a także pojazdy poruszające się po terenie inwestycji. Jednakże niskoemisyjne paliwo pozwoliło na przyjęcie, że funkcjonowanie przedsięwzięcia nie pogorszy stanu jakości powietrza w rejonie inwestycji. Także emisję związaną z ruchem pojazdów poruszających się po terenie zakładu uznaje się za pomijalną. Dlatego też należy stwierdzić, że oddziaływanie planowanej inwestycji ograniczy się wyłącznie do terenów, do których inwestor posiada tytuł prawny (tj. dz. nr [...] i [...], obręb S., gmina T. P.).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 czerwca 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 127/19, oddalona została skarga T. W. i F. W. na decyzję administracyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2018 r., [...], uchylająca decyzje Wójta Gminy T. P. Podgórne z dnia [...] września 2017 r., znak sprawy [...] [...] i umarzającą postępowanie pierwszej instancji dot. wznowienia postępowania w przedmiocie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie powierzchni magazynowych, pomieszczenia socjalnego oraz placu manewrowego i dróg komunikacyjnych, na terenie obejmującym działki o nr ewid.: [...] i [...] w miejscowości S., gm. T. P., zakończonego decylią Wójta Gminy T. P. z dnia [...] kwietnia 2011 r., [...] W wydanych rozstrzygnięciach w postępowaniu wznowieniowym organy administracji publicznej nie stwierdziły istnienia wpływu i oddziaływania na nieruchomości stanowiące własność T. W. P. F. W. w związku z realizacją planowanej inwestycji, co uprawniałoby skarżących do udziału w postępowaniu administracyjnym [...]

Kolegium podniosło, że T. W. oraz F. W. nie są właścicielami, a także nie posiadają ograniczonego prawa rzeczowego w stosunku do dz. nr [...] i [...], obręb S., gmina T. P.. Nie posiadają analogicznych uprawnień w stosunku do nieruchomości bezpośrednio przylegającej do terenów inwestycyjnych, tj. dz. nr [...] (stanowiącej drogę publiczną - ul. [...] w S.), a także do dz. nr [...], [...], [...], obręb S. oraz dz. nr [...] obręb S.. Przytoczone powyżej stanowiska organów uzgadniających informujące o zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, przyjęte przez Wójta Gminy T. P. w decyzji z dnia [...] października 2011 r., [...], a także w decyzji Wójta Gminy T. P. z dnia [...] kwietnia 2011 r., [...], dodatkowo wykluczają możliwość, by którakolwiek z części zgłoszonych przez T. W. i F. W. nieruchomości mogła być zlokalizowana w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia, a tym samym potwierdza słuszność tezy, iż nie przysługiwał im status strony w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie powierzchni magazynowych, pomieszczenia socjalnego oraz placu manewrowego i dróg komunikacyjnych, na terenie obejmującym działki o nr ewid.: [...] i [...] w miejscowości S., gm. T. P., stanowiącej zmianę dotyczącą zwiększenia powierzchni magazynu surowców gotowych z [...] m2 na [...] m2 oraz zmniejszenia powierzchni magazynu wyrobów gotowych z [...] m2 na [...] m2. Ponadto na linii łączącej nieruchomość zapisaną w [...] [...], stanowiącej własność T. W. od terenu, na którym planowana jest inwestycja zlokalizowane są także inne obiekty budowlane (na terenie dz. nr [...], [...] i [...], obręb S.). Wspomniane obiekty stanowią dodatkową barierę, zmniejszającą ewentualny wpływ oddziaływania akustycznego oraz emisji substancji do powietrza planowanej inwestycji.

Mając na uwadze powyższe ustalenia należało uznać, że planowane przedsięwzięcie ze względu na swój charakter i zakres nie będzie powodowała oddziaływania poza teren realizacji inwestycji, a prowadzone postępowanie wznowieniowe należało umorzyć.

Pismem z dnia [...] października 2020 r. S. W. i F. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w P. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2020 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Pismem procesowym z dnia [...] listopada 2020 r. pełnomocnik skarżących podniósł dodatkowe zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 105 § 1, art. 145 § 1 pkt 4, art. 147 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako: "K.p.a." - poprzez uznanie, że odwołujący nie posiadał legitymacji do złożenia wniosku o wznowienie postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy T. P. w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia; art. 84 K.p.a. w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w sytuacji, gdy była ona niezbędna w celu ustalenia, czy nieruchomości odwołujących się znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, a w konsekwencji uznanie przez organ I instancji, że nie znajdują się w tym obszarze, podczas gdy nieruchomości odwołujących znajdowały się w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji, gdyż są one położone w odległości od [...] m do [...] m od nieruchomości objętej inwestycją; art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, w związku z art. 28 K.p.a. poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że odwołujący się nie mogli zostać uznani za stronę postępowania administracyjnego prowadzonego przez Wójta Gminy T. P., gdyż nieruchomości odwołujących się znajdują się w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji, ewentualnie niewłaściwe zastosowanie a w konsekwencji błędne przyjęcie, że odwołujący się nie mogli zostać uznani za stronę postępowania administracyjnego, gdyż ich nieruchomości znajdują się w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że sąd rozpoznał przedmiotową sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 02 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).

Jak wskazuje analiza akt sprawy istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy skarżący byli stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] października 2011 r. Wójta Gminy T. P. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie powierzchni magazynowych, pomieszczenia socjalnego oraz placu manewrowego i dróg komunikacyjnych, na terenie obejmującym działki o nr ewid.: [...] i [...] w miejscowości S., gm. T. P., a w konsekwencji, czy mogli skutecznie wnieść o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że stosownie do treści przepisu art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani Sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Ciążący na organie i na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (zob. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 2408/98, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku.

Uprzedzając zasadnicze rozważania, należy stwierdzić że w niniejszej sprawie nie nastąpiła zmiana stanu prawnego lub faktycznego, która czyniłaby poglądy prawne wyrażone w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 05 lipca 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 393/18. W powołanym wyroku - wiążącym w niniejszej sprawie - Sąd nakazał organom jeszcze raz zbadać dokładnie cały materiał dowodowy i ustalić gdzie i w jakiej odległości od inwestycji znajdują się działki wnioskodawców i dopiero wówczas wydać rozstrzygnięcie. Podkreślić należy, że Sąd orzekający w warunkach związania oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia winien ograniczyć się tylko i wyłącznie do kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego II FSK 1057/11 z dnia 20 października 2011 r., Baza NSA).

W ocenie Sądu wytyczne zawarte w powyższym wyroku zostały zrealizowane. I tak, w toku postępowania ustalono, na podstawie kart informacyjnych przedsięwzięć (określony w postępowaniu [...] oraz [...]), ksiąg wieczystych [...] [...] i [...] [...] oraz systemu informacji przestrzennej prowadzonego przez P. O. G.-K. w P., że w skład nieruchomości stanowiącej własność F. W., w dniu nabycia przymiotu ostateczności kwestionowanej decyzji wchodziły dz. ewid. nr [...], obręb S., gmina T. P., natomiast w skład nieruchomości stanowiącej własność Pana T. W., zapisanej w księdze wieczystej [...] [...] wchodzą dz. nr [...], obręb S., gmina T. P.. Najbliżej położona względem terenu inwestycji dz. [...] znajdowała się w odległości ok. [...] m od granicy dz. nr [...] obręb S., gmina T. P.. Ponadto w skład nieruchomości stanowiącej własność F. W., zapisanej w księdze wieczystej [...] [...] wchodziły ówcześnie dz. nr [...] - [...], [...], [...], obręb S., gmina T. P.. Najbliżej położone grunty nieruchomości stanowiące dz. nr [...] oraz dz. nr [...] znajdowały się w odległości [...] m od granicy nieruchomości, na której planowano realizację przedsięwzięcia.

Zapisy karty informacyjnej przedsięwzięcia, opinii sanitarnej P. P. I. S. w P. z dnia [...] września 2011 r., [...] oraz postanowienia R. D. O. Ś. w P. z dnia [...] października 2011 r., [...] l.JK, wskazują na brak możliwego oddziaływania przedsięwzięcia na nieruchomości zapisane w księgach wieczystych nr [...] [...] i [...] [...] Ponadto w zakresie oceny potencjalnie rozlegle emisyjnych rodzajów oddziaływań (emisji hałasu oraz emisji substancji do powietrza) wpływ tych oddziaływań został oceniony jako marginalny, bądź stwierdzono, że nie wystąpi w ogóle. W znajdującej się w aktach sprawy opinii sanitarnej P. P. I. S. w P. z dnia [...] września 2011 r., [...], organ stwierdził, iż w wyniku realizacji inwestycji - w odniesieniu do aktualnego stanu aerosanitarnego - nie powstaną dodatkowy źródła emisji zanieczyszczeń, ponadto z uwagi na stosowanie widłowych wózków elektrycznych nie powstanie emisja zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego, a realizacja przedsięwzięcia nie będzie wiązała się z powstaniem dodatkowych źródeł hałasu. Także R. D. O. Ś. w P. w swojej opinii z dnia [...] października 2011 r., uznał, iż planowane zamierzenie inwestycyjne nie wpłynie znacząco na istniejący stan jakości powietrza. Źródłami emisji na etapie eksploatacji przedsięwzięcia będzie kotłownia zasilana gazem ziemnym oraz pojazdy poruszające się po terenie zakładu. Jednocześnie z uwagi na zastosowanie paliwa do ogrzewania charakteryzującego się niskim wskaźnikiem emisji, należy uznać, iż nie pogorszy znacząco jakości powietrza w rejonie inwestycji. Dodatkowo emisję związaną z ruchem pojazdów po terenie inwestycji w ocenie organu należy uznać za pomijalną, nie mającą wpływu na stan jakości powietrza w rejonie planowanego przedsięwzięcia. R. D. O. Ś. w P. uznał także, iż inwestycja nie naruszy akustycznych standardów jakości środowiska na najbliższych terenach wymagających ochrony akustycznej, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r., Nr 120, poz. 826).

Jak zasadnie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 czerwca 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 127/19, oddalona została skarga T. W. i F. W. na decyzję administracyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2018 r., [...], uchylająca decyzje Wójta Gminy T. P. Podgórne z dnia [...] września 2017 r., znak sprawy [...] [...] i umarzającą postępowanie pierwszej instancji dot. wznowienia postępowania w przedmiocie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie powierzchni magazynowych, pomieszczenia socjalnego oraz placu manewrowego i dróg komunikacyjnych, na terenie obejmującym działki o nr ewid.: [...] i [...] w miejscowości S., gm. T. P., zakończonego decylią Wójta Gminy T. P. z dnia [...] kwietnia 2011 r., [...] W wydanych rozstrzygnięciach w postępowaniu wznowieniowym organy administracji publicznej nie stwierdziły istnienia wpływu i oddziaływania na nieruchomości stanowiące własność T. W. P. F. W. w związku z realizacją planowanej inwestycji, co uprawniałoby skarżących do udziału w postępowaniu administracyjnym [...]

W ocenie Sądu zasadnie przyjęto, że przedmiotowa inwestycja nie powoduje oddziaływania na nieruchomość skarżących, a prowadzone postępowanie wznowieniowe należało umorzyć. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę.