Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2552/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) i c)
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia del. NSA Jan Grzęda (sprawozdawca), Sędzia NSA Antoni Hanusz, Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skarg kasacyjnych A.G. oraz G.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Ke 661/12 w sprawie ze skarg A.G. oraz G.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 2 października 2012 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. oddala skargi kasacyjne


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 23 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Ke 661/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę A. G. i G. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z 2 października 2012 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 rok.

Z uzasadnienia wyroku wynikał następujący stan sprawy.

Zaskarżoną do WSA decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 29 maja 2012 r. ustalającą skarżącym wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2010 r. w wysokości 7523 zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że z wypisu z rejestru gruntów sporządzonego według stanu na 2010 r. wynika, że G. T. i A. G. byli współwłaścicielami nieruchomości zabudowanej, położonej w K. w skład której wchodziły grunty orne zabudowane (Bi) oraz pastwiska trwałe (Ps). Na nieruchomości, zgodnie z ewidencją gruntów i budynków, znajduje się również budynek murowany o funkcji produkcyjnej, usługowej i gospodarczej o powierzchni zabudowy 1340 m². W toku postępowania przeprowadzono również oględziny nieruchomości, ustalając, że że znajduje się na niej budynek użytkowany jako gospodarczy wraz z częścią mieszkalną. W związku z powyższym grunty oznaczone symbolem Bi jako grunty rolne zabudowane opodatkowane zostały podatkiem rolnym, tym samym podatkiem objęte zostały także grunty oznaczone jako Ps - pastwiska trwałe o powierzchni. Podatkiem od nieruchomości opodatkowano natomiast znajdujący się na nieruchomości budynek murowany w części gospodarczej stawką jak dla budynków pozostałych oraz część mieszkalną budynku stawką jak dla budynków mieszkalnych. Kolegium wskazało na podstawę prawną rozstrzygnięcia: art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (j. t. Dz. U. z 2006 r., nr 136, poz. 969) i art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j. t. Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 dalej "u.p.o.l.") oraz powołało art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j. t. Dz. U. z 2005 r., nr 240, poz. 2027)

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy podniósł, że w myśl obowiązujących przepisów prawa, budynek podlega opodatkowaniu bez względu na to czy jest w jakikolwiek sposób wykorzystywany, bądź czy jego stan techniczny jest zły, dobry czy też bardzo dobry. SKO stwierdziło również, że jeżeli dany obiekt budowlany posiada elementy w niej wymienione jest budynkiem i podlega opodatkowaniu jako budynek (art. 1 a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Uznało, że budynek skarżących posiadał wszystkie elementy wynikające z ustawowej definicji budynku. Odnosząc się do przedstawionego przez skarżących dowodu z opinii biegłego SKO uznał, że potwierdzony nią zły stan nie odbiera mu charakteru budynku. Stwierdziło ponadto, że przedmiotowy budynek nie korzysta ze zwolnień wskazanych w art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. W odniesieniu do wniosku o przeprowadzenie na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej dowodu z opinii specjalisty o stanie technicznym przedmiotowego budynku, Kolegium stwierdziło, że wniosek taki, w stanie faktycznym niniejszej sprawy jest bezzasadny. Swoje stanowisko SKO uzasadniło, powtarzając wskazane wyżej argumenty dotyczące opodatkowania nieruchomości.

Na decyzję SKO A.G. i G. T. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wnosząc o jej uchylenie.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem SKO przedstawionym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji skarżący podnieśli, że sporny budynek gospodarczy położony jest na gruntach rolnych, a dawne jego przeznaczenie pozwalało jedynie na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, jakim była hodowla drobiu i dlatego podlega zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 b i c u.p.o.l. Zdaniem skarżących niezależnie od powyższego stan techniczny tego budynku nie zezwala na dalsze użytkowanie obiektu, a nawet przebywanie w nim jest niewskazane, co stanowi przesłankę do zwolnienia w oparciu o art. 1a ust. 1 pkt 3 tej ustawy.

W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniosło o oddalenie skargi.

WSA uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Stwierdził, że stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Organ prawidłowo powołał też podstawę prawną rozstrzygnięcia.

Sąd podkreślił, że przy wymiarze podatku od nieruchomości istotne znaczenie ma treść art. 21 prawa geodezyjnego i kartograficznego, zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te dotyczą m.in. rodzajów, powierzchni budynków czyli wskazują na przedmiot opodatkowania. Treść ewidencji korzysta z domniemania zgodności z prawdą (art. 194 o.p.). Ta zaś w przypadku skarżących potwierdzała, że są oni właścicielami budynku murowanego o funkcji produkcyjnej, usługowej i gospodarczej o powierzchni zabudowy 1340 m². Budynek ten jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Użytkowany jest jako budynek gospodarczy (1156,34 m²) wraz z częścią mieszkalną (112,95 m²). Ustalono też, że budynek nie jest użytkowany jako kurnik w hodowli drobiu, ani też do innej działalności rolniczej. Fakty te potwierdziły oględziny nieruchomości. Sąd uznał, że dla ustaleń tych nie było konieczności korzystać z dowodu z opinii biegłego, ponieważ nie wymagały one wiadomości specjalnych.

W odpowiedzi na argumenty skarżących dotyczących złego stanu technicznego budynku sąd przywołał art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i skonkludował, że zły stan techniczny budynku nie jest przesłanką zwolnienia z opodatkowania, lecz ma jedynie wpływ na wysokość opodatkowania.

Uznał również, że wbrew twierdzeniom skarżących, nie ma zastosowania zwolnienie podatkowe z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b i c u.p.o.l. ponieważ budynek nie był faktycznie wykorzystywany w działalności rolniczej.

Skargi kasacyjne od wyroku WSA wnieśli oboje skarżący.

A. G.zarzuciła:

1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 1 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z "budynkiem" w rozumieniu tego przepisu, pomimo tego, że organy podatkowe nie zebrały materiału dowodowego pozwalającego na poczynienie tego typu ustaleń;

- błędną wykładnię art. 7 ust. 1 pkt. 4 lit. c u.p.o.l w związku z art. 7 ust. 1 pkt. 4 lit. a u.p.o.l w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit a w związku z art. 145 § 2 p.p.s.a., polegającą na przyjęciu, że użyte w art. 7 ust. 1 pkt. 4 lit. c u.p.o.l. sformułowanie "zajęte" należy traktować tożsamo z pojęciem "służące" z art. 7 ust. 1 pkt. 4 lit. a u.p.o.l.;

- art. 7 ust. 1 pkt 4 b i c u.p.o.l. poprzez jego nieprawidłową interpretację i przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy do zwolnienia podatkowego, pomimo, że sporny budynek gospodarczy położony jest na gruntach rolnych, a dawne jego przeznaczenie pozwalało jedynie na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, jakim była hodowla drobiu

2. Naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, tj.:

- poprzez przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia stanu sprawy niezgodnego ze stanem rzeczywistym, ustalonego przez organy podatkowe niezgodnie z art. 122, 124, 197 §1 i 198 § 1 w zw. z art. 235 oraz art. 210 § 4, 229 i 233 § 2 o.p. a to wskutek niepodjęcia wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a zwłaszcza nieuwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego właściwej specjalności na okoliczności, czy w niniejszej sprawie istnieje budynek w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

G. T. zarzucił natomiast:

1. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art 187 § 1 oraz 191 o.p. polegające na bezzasadnym uznaniu, że objęta wyrokiem decyzja została wydana w oparciu o prawidłowo zebrany materiał dowodowy, zgromadzony w sposób pełny i wszechstronny a w konsekwencji przyjęcie, że postępowanie organów podatkowych było zgodne z zasadą prawdy obiektywnej a organy podatkowe prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego zawarte w ustawie o podatku rolnym i ustawie o opłatach lokalnych, stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięcia t.j art 6 c ust. 1 ustawy o podatku rolnym oraz art. 2 ust. 1 u.p.o.l., pomimo, że stan faktyczny sprawy nie został prawidłowo ustalony i nie zostały przeprowadzone zawnioskowane przez stronę dowody w postaci powołania biegłego specjalisty, w wyniku czego strona pozbawiona została prawa do czynnego udziału w sprawie i obrony swych interesów, co doprowadziło do oddalenia skargi,

2. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145§ 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 187§ 1 w zw. z art 197 o.p. przez stwierdzenie przez WSA, że sporna nieruchomość posiada cechy, o których mowa w art, 1 a ust. 1 pkt. 1 u.p.o.l., klasyfikujące ją jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości z art. 2 ust. 1 pkt. 2 u.p.o.l., t. j budynek, a w konsekwencji przez przyjęcie, że dokonanie ustaleń w powyższym zakresie nie wymaga sięgania do dokumentacji budowlanej oraz wiadomości specjalnych, co doprowadziło do wydania orzeczenia oddalającego skargę,

3. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 59 e ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm. - dalej: pr. bud.), polegające na bezzasadnym uznaniu, że objęta wyrokiem decyzja została wydana w oparciu o prawidłowo zebrany materiał dowodowy, mimo, że przeprowadzone przez organ oględziny zostały dokonane z udziałem osoby nie posiadającej uprawnień, o których mowa w art. 59 e pr. bud.,

4. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku przez przyjęcie, że przedmiotowa nieruchomość nie jest nieruchomością służącą do działalności rolnej i nie korzysta ze zwolnienia podatkowego określonego w art. 7 ust. 1 pkt. 4 lit. b i c u.p.o.l., pomimo, że nieruchomość ta została wybudowana z przeznaczeniem na specjalistyczną produkcję rolną t.j hodowlę drobiu a jej stan techniczny nie pozwalał na prowadzenie tego rodzaju działalności w roku podatkowym, w którym powstał obowiązek podatkowy,

5. rażące naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów zawartych skardze odnoszących się, w szczególności do nieprawidłowego przeprowadzenia przez organ podatkowy oględzin nieruchomości, ze względu na dopuszczenie do udziału w czynności osób nie posiadających uprawnień do oceny technicznej budynku.

Oboje skarżący zgodnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Kielcach do ponownego rozpoznania.

SKO nie skorzystało z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Ponieważ obydwie skargi kasacyjne, pomimo różnic w redakcji podstaw kasacyjnych, zgodnie kwestionowały postępowanie sądu pierwszej instancji w zakresie kontroli podstawy faktycznej rozstrzygnięcia SKO, Naczelny Sad Administracyjny do zarzutów dotyczących tej kwestii odniesie się łącznie.

Skarżący twierdzili, że WSA błędnie uznał za prawidłowe postępowanie dowodowe i poczynione w jego efekcie ustalenie organów podatkowych obu instancji, iż skarżący byli posiadaczami budynku. Oni zaś wywodzili, że budowla na ich działce nie mogła być uznana za budynek w rozumieniu prawa budowlanego, co potwierdzać miała treść uzyskanej przez nich prywatnej opinii technicznej. Zdaniem skarżących organy podatkowe nie przeprowadziły miarodajnych dowodów zmierzających do zweryfikowania tej kwestii ograniczając się do oględzin nieruchomości, a skarżący podnosił dodatkowo, że dowód z oględzin nie był miarodajny ponieważ oględzin nie przeprowadziła osoba uprawniona zgodnie z art. 59e pr. bud.

Tymczasem zasadniczym argumentem ległym u podstaw uznania przez WSA, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega budynek było stwierdzenie, że organ podatkowy prawidłowo uznał, iż był związany zapisami w ewidencji gruntów i budynków, a to wobec treści art. 21 ust. 1 p.g.k. Związanie to - jak należy rozumieć stanowisko WSA - obejmowało również ustalenie rodzaju znajdującej się na gruncie zabudowy.

Autorzy obu skarg kasacyjnych tego argumentu sądu pierwszej instancji nie dość że nie podważają, to jeszcze w ogóle się doń nie odnoszą. Istota stanowiska skarżących sprowadza się do żądania uznania, iż organy podatkowe obowiązane były samodzielnie dokonać wiążących ustaleń czy skarżący byli posiadaczami budynku.

Zarzut oparty na takim twierdzeniu nie mógł być jednak skuteczny.

Co powszechnie jest aprobowane w orzecznictwie sądów administracyjnych z przytoczonego przez sąd pierwszej instancji art. 21 ust. 1 p.g.k. wynika zasada wiążącej organy podatkowe treści ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości.

Przyjąć należy, że ewidencja gruntów i budynków ma walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 o.p. i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. I chociaż w świetle przywołanego art. 21 ust. 1 p.g.k. oraz art. 122 o.p. organ podatkowe, co do zasady, są zobowiązane do uwzględnienia w postępowaniu podatkowym danych zawartych w ewidencji, to jednak w sytuacji gdy, zgodnie z art. 194 § 3 o.p., podatnik wykaże w postępowaniu podatkowym, że wbrew wskazanym w stosownej procedurze administracyjnej przesłankom do zmiany klasyfikacji w ewidencji, tak aby była ona zgodna ze stanem rzeczywistym, organy ewidencyjne nie dokonały właściwej zmiany, organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować, aby wydać rozstrzygnięcie zgodne ze stanem faktycznym. Wprawdzie w orzecznictwie zarysowuje się pewna różnica czy wszystkie dane zawarte w ewidencji mogą zostać podważone na podstawie art. 194 § 3 o.p. (por. np. wyr. NSA z 26 września 2014 r. II FSK 3098/12 i wyr. z 23 lipca 2015 r. II FSK 1577/13 i przytoczone tam orzecznictwo - oba orzeczenia opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z tego też powodu za trafną musiała być uznana sformułowana przez WSA ocena postępowania organów obu instancji, które ustalenia co do charakteru budowli znajdującej się na gruncie skarżących oparły o treść zapisów ewidencji oraz protokół oględzin nieruchomości.

Jak zasadnie uznał sąd pierwszej instancji brak było podstaw do przeprowadzania dowodów z opinii biegłego, ponieważ organ uzyskał miarodajne z punktu widzenia art. 21 p.g.k. dowody czyli wypisy z ewidencji gruntów i budynków, a ustalenia poczynione w trakcie oględzin nieruchomości dodatkowo zapisy ewidencji potwierdziły.

Brak również podstaw do kwestionowania dowodu z oględzin. Odniesienie się do zarzutów dotyczących tej kwestii poprzedzić należy uwagą o niezasadności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zawartego w skardze kasacyjnej wniesionej przez skarżącego G.T. Sąd pierwszej instancji bowiem, wbrew twierdzeniu skarżącego, odniósł się do kwestii dowodu z oględzin, uznając postępowanie organu w tym zakresie za prawidłowe, a protokół oględzin za niezawierający wad (pkt 3.5 uzasadnienia, k. 119 akt sądowych). Niezrozumiały jest natomiast zarzut nieodniesienia się przez WSA do zastrzeżeń dotyczących oględzin, ponieważ ani skarga ani pismo procesowe skarżącego z 22 maja 2013 r. nie zawierało zarzutów dotyczących niepełnowartościowości dowodu z oględzin nieruchomości skarżących.

Podobnie brak było podstaw do podważenia stanowiska WSA o niecelowości przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Nieskomplikowana czynność postępowania taka jak dokonanie oględzin połączonych z pomiarem budynku była zwykłą czynnością postępowania i wystarczające było przeprowadzenie jej przez pracowników organu podatkowego. Nie było konieczne przeprowadzenie jej w obecności biegłego, ponieważ nie wymagała wiadomości specjalnych a jednocześnie ustawa nie zastrzega takiego warunku (art. 198 § 1 o.p., art. 197 § 1 o.p.). Podstawą prawną z której skarżący wywodzi taki wymóg w postępowaniu podatkowym nie jest również art. 59e pr. bud. Przepis ten nakazuje przeprowadzenie obowiązkowej kontroli budowy lub obiektu budowlanego wyłącznie przez pracownika organu nadzoru budowlanego posiadającego uprawnienia budowlane, lecz obowiązek ten dotyczy wyłącznie obowiązkowej kontroli przeprowadzanej w procesie budowlanym na wezwanie inwestora (art. 59a ust. 1 pr. bud.). Brak jednocześnie odesłania nakazującego stosowanie tego przepisu w postępowaniu podatkowym. Nie ma go w ustawie - Prawo budowlane, w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych oraz w ustawie - Ordynacja podatkowa.

Niezasadne było również twierdzenie, że budynek na gruncie skarżących nie mógł zostać opodatkowany z uwagi na jego zły stan techniczny. Jak trafnie wyjaśnił sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zły stan techniczny budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest przesłanką zwolnienia z opodatkowania. Kwestia ta ma wpływ wyłącznie na stawkę podatku od nieruchomości. Budynek, który ze względów technicznych nie jest i nie może być wykorzystywany do działalności gospodarczej (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.) nie może być klasyfikowany jako budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej i może być opodatkowany według stawki dla budynków pozostałych, jak to uczyniły organy podatkowe w niniejszej sprawie.

Nieuzasadnione były również zarzuty oparte na twierdzeniu, że budynek skarżących spełniał przesłanki o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b/ i c/ u.p.o.l.

Pierwszy ze wskazanych przepisów nie przewiduje wyłączenia spod opodatkowania nieruchomości należących do przedsiębiorcy, jak to błędnie przyjęto w skardze kasacyjnej, lecz zwolnienie o charakterze przedmiotowym i to wyłącznie w odniesieniu do budynków związanych z działalnością rolniczą, bez względu na to, czyją one stanowią własność lub w czyim posiadaniu się znajdują. Zasadnie uznał sąd pierwszej instancji, że warunkiem zastosowania zwolnienia nie jest tylko posadowienie budynków gospodarczych na gruntach gospodarstw rolnych, przez które rozumie się obszar gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy. Drugim koniecznym warunkiem skorzystania ze zwolnienia jest to, aby budynki te służyły wyłącznie działalności rolniczej. Przez tę ostatnią zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. rozumie się produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb. Podstawowym zatem warunkiem zwolnienie jest wyłączny związek budynku lub jego części z działalnością rolniczą. Art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. stanowi, że zwolnieniu podlegają jedynie budynki służące wyłącznie działalności rolniczej. Jak trafnie przyjął WSA "służące" oznacza "faktycznie wykorzystywane". Zwolnienie dotyczy wobec tego tylko tych budynków bądź ich części, które są wykorzystywane przy aktywnym, rzeczywistym prowadzeniu działalności rolniczej, a nie tych które tylko przystosowane są do prowadzenia takiej działalności (tak NSA w wyr. z 11 lipca 2014 r. II FSK 1927/12). Ratio legis unormowania z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. opiera się nie na formalnym potwierdzeniu statusu budynku gospodarczego, ale na jego faktycznym wykorzystaniu wyłącznie na potrzeby działalności rolniczej.

W odniesieniu zaś do przesłanki wynikającej z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. c/ u.p.o.l. zgodnie z którym zwolnione są z podatku budynki gospodarcze lub ich części zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że przy opodatkowaniu budynków działów specjalnych produkcji rolnej zbadania wymaga, czy są one faktycznie zajęte na prowadzenie takiej produkcji rolnej. Zatem muszą w nich być rzeczywiście prowadzone uprawy, nie zaś być wyłącznie technicznie dostosowane do takiej działalności (zob. wyr. NSA z 7 czerwca 2011 r. II FSK 172/10).

W niniejszej sprawie nie budziło wątpliwości, że budynki będące w posiadaniu skarżących w 2010 roku nie służyły jakiejkolwiek działalności rolniczej, tym samym nie mogły korzystać ze zwolnienia z opodatkowania.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako usprawiedliwionych podstaw (art. 184 p.p.s.a.).