Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 560/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 6, art. 58 par. 1 pkt 5a i 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 90 ust. 1, art. 91 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 913
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa - tekst jedn.
article: art. 24a ust. 2, 4
journal: Dz.U. 2018 poz 992
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 21 lipca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2020 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym skargi Prezydenta Miasta Rzeszowa na uchwałę Nr VI/104/19 Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 25 marca 2019 r. w sprawie zmiany uchwały Nr XXXI/551/17 Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 5 stycznia 2017 r. w sprawie uchwalenia Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Podkarpackiego 2022, zmienioną uchwałą Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 27 stycznia 2020 r. Nr XVIII/313/20 w sprawie zmiany uchwały Nr XXXI/551/17 Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 5 stycznia 2017 r. w sprawie uchwalenia Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Podkarpackiego 2022 postanawia: I. umorzyć postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały, II. odrzucić skargę, III. zwrócić skarżącemu Prezydentowi Miasta Rzeszowa uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 300 zł (trzysta złotych).


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Prezydenta Miasta Rzeszowa jest uchwała Nr VI/104/19 Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 25 marca 2019 r. w sprawie zmiany uchwały Nr XXXI/551/17 Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 5 stycznia 2017 r. w sprawie uchwalenia Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Podkarpackiego 2022, zmieniona uchwałą Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 27 stycznia 2020 r. Nr XVIII/313/20 w sprawie zmiany uchwały Nr XXXI/551/17 Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 5 stycznia 2017 r. w sprawie uchwalenia Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Podkarpackiego 2022.

Kwestionowana uchwała zapadła w następującym stanie faktycznym.

Uchwałą Nr VI/104/19 z dnia 25 marca 2019 r. Sejmik Województwa Podkarpackiego działając na podstawie art. 18 pkt 20 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (u.s.w.), art. 24a ust. 2, art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska oraz niektórych innych ustaw, dokonał zmian w Planie Gospodarki Odpadami dla Województwa Podkarpackiego 2022 stanowiącym załącznik do uchwały Nr XXXI/551/17 Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 5 stycznia 2017 r. w sprawie uchwalenia Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Podkarpackiego 2022 z późn. zm., m. in. poprzez dodanie załącznika nr 4 do Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Podkarpackiego 2022, w którym wskazano miejsca spełniające warunki magazynowania odpadów, w tym teren parkingu strzeżonego Przedsiębiorstwa Przewozowego Podkarpackiej Komunikacji Samochodowej Sp. z o. o. położonego przy ul. Towarowej 12 w Rzeszowie (§ 1 ust. 3 uchwały).

Następnie uchwałą Nr XVIII/313/20 Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 27 stycznia 2020 r. w sprawie zmiany uchwały Nr XXXI/551/17 Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 5 stycznia 2017 r. w sprawie uchwalenia Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Podkarpackiego 2022 został zmieniony załącznik nr 4 do Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Podkarpackiego 2022, w ten sposób, że zamiast parkingu strzeżonego Przedsiębiorstwa Przewozowego Podkarpackiej Komunikacji Samochodowej Sp. z o. o. przy ul. Towarowej 12 w Rzeszowie wskazano teren Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej - Rzeszów Sp. z o.o. przy ul. Ciepłowniczej 11 w Rzeszowie.

Prezydent Miasta Rzeszowa (dalej w skrócie: "Prezydent Miasta") wniósł skargę na § 1 ust. 3 uchwały Nr VI/104/19 Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 25 marca 2019 r. domagając się stwierdzenia nieważności w całości uchwały w zakresie wskazania w załączniku nr 4 w Lp. 2 tabeli miejsca spełniającego warunki magazynowania odpadów przy ul. Ciepłowniczej 11 w Rzeszowie (teren MPGK -Rzeszów Sp. z o.o.).

Zaskarżonej uchwale Prezydent Miasta zarzucił:

1) naruszenie art. 22 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska oraz niektórych innych ustaw (ustawa zmieniająca) w zw. z art. 2 oraz art. 32 Konstytucji RP poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego i w konsekwencji arbitralne, dowolne i naruszające zasady równego traktowania, słuszności i sprawiedliwości wyznaczenie miejsca przy ul. Ciepłowniczej 11 (na terenie spółki MPGK - Rzeszów Sp. z o. o. – dalej w skrócie "Spółka"):

a) jako miejsca magazynowania zatrzymanych transportów odpadów, które ma utworzyć Prezydent Miasta, spełniającego warunki magazynowania odpadów, nie biorąc pod uwagę faktu, iż teren należy do podmiotu prywatnego,

b) jako miejsca magazynowania zatrzymanych transportów odpadów bez wskazania rzeczywistych przesłanek, jakimi kierował się organ przy wyborze wyżej wymienionej nieruchomości;

2) wyznaczenie nieruchomości Spółki jako lokalizacji spełniającej warunki magazynowania odpadów dla zatrzymanych transportów odpadów, mimo braku zgody Spółki na powyższe, jak również istnienia negatywnej opinii Prezydenta Miasta w tym zakresie;

3) wyznaczenie nieruchomości Spółki jako lokalizacji spełniającej warunki magazynowania odpadów dla zatrzymanych transportów odpadów bez wskazania rzeczywistych przesłanek jakimi kierował się organ przy wyborze nieruchomości Spółki, jak również bez należytego uzasadnienia dlaczego wyznaczono nieruchomość Spółki, mimo braku jej zgody i mimo istnienia negatywnej opinii Prezydenta Miasta w tym zakresie;

4) naruszenie art. 24a ust. 2 ustawy o odpadach, poprzez brak merytorycznego rozpatrzenia w toku procedury uchwałodawczej negatywnej opinii Prezydenta Miasta, co do możliwości utworzenia miejsca dla zatrzymanych pojazdów wraz z odpadami na terenie Miasta Rzeszowa; organ nie uzasadnił dlaczego, mimo negatywnej opinii Prezydenta Miasta i przytoczonych w uzasadnieniu argumentów, wyznaczył lokalizację na terenie Miasta Rzeszowa, która ma docelowo spełniać warunki magazynowania odpadów dla zatrzymanych transportów odpadów;

5) naruszenie art. 42 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (ustawa środowiskowa) poprzez brak dołączenia do uchwały uzasadnienia zawierającego informację o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, w tym w szczególności w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski Spółki;

6) naruszenie art. 166 i art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 24a ust. 4 i art. 195a ustawy o odpadach poprzez wskazanie utworzenia miejsca magazynowania zatrzymanych transportów odpadów, i tym samym nałożenie na skarżącego obowiązku finansowania z dochodów własnych zadań nie posiadających cech zadania własnego;

7) naruszenie art. 24a ust. 2 ustawy o odpadach, poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się i merytorycznego rozpatrzenia w toku procedury uchwałodawczej negatywnej opinii Prezydenta Miasta co do możliwości utworzenia miejsca postojowego na terenie Miasta Rzeszów, ewentualnie przez brak uzasadnienia dlaczego mimo negatywnej opinii Prezydenta Miasta, organ wyznaczył lokalizację przy ul. Ciepłowniczej jako miejsce spełniające warunki magazynowania odpadów dla zatrzymanych transportów odpadów;

8) naruszenie art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, przez brak wymaganego wyważenia praw konstytucyjnie chronionych oraz wartości w celu ochrony, których prawa te są ograniczane, a w konsekwencji nieuprawnione i arbitralne ograniczenie prawa własności Spółki, w tym prawa do dysponowania nieruchomością i decydowania o sposobie jej zagospodarowania, poprzez wyznaczenie nieruchomości Spółki jako lokalizacji spełniającej warunki magazynowania odpadów dla zatrzymanych transportów odpadów, pomimo wyraźnego braku zgody Spółki na powyższe;

9) naruszenie art. 42 ustawy środowiskowej poprzez brak dołączenia do uchwały uzasadnienia zawierającego informację o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa;

10) naruszenie procedury przeprowadzania strategicznej oceny oddziaływania na środowisko określonej w ustawie środowiskowej, w szczególności art. 48 ust. 4 pkt 1 ustawy poprzez zaniechanie przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko przy dokonywaniu zmiany planu przyjętej następnie uchwałą Nr VI/104/19 Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 25 marca 2019 r.;

11) naruszenie procedury przeprowadzania strategicznej oceny oddziaływania na środowisko określonej w ustawie środowiskowej, w szczególności 48 ust. 4 pkt 1 ustawy poprzez zamieszczenie obwieszczenia w toku dokonywania zmian do uchwały Nr VI/104/19 Sejmiku Województwa Podkarpackiego o przystąpieniu do prac i odstąpieniu od przeprowadzania strategicznej oceny oddziaływania na środowisko.

W uzasadnieniu skargi Prezydent Miasta stwierdził, że posiada interes prawny w zaskarżeniu ww. uchwały, gdyż uchwała ta nakłada na niego obowiązek zorganizowania miejsca spełniającego warunki magazynowania odpadów, na które będą kierowane zatrzymane pojazdy z odpadami.

Następnie Prezydenta Miasta wskazał, że ustawa o odpadach w art. 195a ustala sankcję dla starosty, który nie utworzył w terminie, miejsca spełniającego warunki magazynowania odpadów, w postaci kary administracyjnej w wysokości od 10 000 do 100 000 zł. Dalsze przepisy ustawy, w tym art. 24b, nakładają na starostę dodatkowe obowiązki administracyjne związane z nakładaniem decyzją administracyjną obowiązku zagospodarowania odpadów z zatrzymanych transportów. Zmiana Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Podkarpackiego 2022 doprowadziła zatem do nałożenia na Prezydenta Miasta, który wykonuje zadania starosty dla Gminy Miasta Rzeszów, nowych obowiązków administracyjnych, które nie obciążyłby go w sytuacji wyznaczenia miejsca poza terenem Miasta Rzeszowa. Zmiana Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Podkarpackiego 2022 dokonana ww. uchwałą, określa m. in. miejsca spełniające warunki magazynowania odpadów. Prezydent Miasta powinien w terminie 6 miesięcy od uchwalenia wojewódzkiego planu gospodarki odpadami utworzyć odpowiednie miejsce. Sejmik Województwa Podkarpackiego wskazał miejsce na terenie na terenie zajmowanym przez Spółkę. Wskazanie w zaskarżonej uchwale miejsca spełniającego warunki magazynowania odpadów na terenie nie należącym wprost do Miasta Rzeszowa stawia Spółkę w sytuacji monopolisty, mogącego dowolnie ustalać warunki dysponowania terenem przez Prezydenta Miasta, gdyż w przypadku nieutworzenia miejsca w terminie, Prezydent Miasta poniesie wysokie sankcje finansowe.

W dalszej części uzasadnienia skargi Prezydent Miasta przytoczył argumentację na poparcie zarzutów skargi.

Ponadto w piśmie z dnia 19 czerwca 2020 r. Prezydent Miasta wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały.

W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa Podkarpackiego (dalej w skrócie: "Marszałek Województwa") wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o oddalenie skargi, i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W ocenie Marszałka Województwa, Prezydent Miasta nie wykazał naruszenia swojego interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwalą.

Marszałek Województwa zwrócił uwagę na brzmienie art. 91 u.s.w., z którego wynika, że legitymację do wniesienia skargi na jego podstawie ma jedynie "osoba trzecia", której prawa zostały naruszone czynnością podjętą przez organ wojewódzkiego samorządu terytorialnego. Interes prawny w zaskarżeniu wojewódzkiego planu gospodarki odpadami będzie posiadał zatem taki podmiot, który wykaże, że ustalenia planu godzą w jego sferę prawną, tzn. wywołują dla niego negatywne konsekwencje prawne, np. w postaci zniesienia czy ograniczenia jego uprawnień wynikających z konkretnych przepisów.

Zdaniem Marszałka Województwa w niniejszej spawie nie można uznać Prezydenta Miasta za osobę trzecią w rozumieniu ww. przepisu. Zgodnie bowiem z art. 24a ust. 2 ustawy o odpadach w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, zatrzymany pojazd wraz z odpadami jest kierowany, na koszt podmiotu wykonującego transport odpadów, na wyznaczone w wojewódzkim planie gospodarki odpadami miejsce spełniające warunki magazynowania odpadów. Plan ten w części dotyczącej wyznaczenia miejsc spełniających warunki magazynowania odpadów podlega zaopiniowaniu przez właściwych starostów, na terenie działania których mają zostać wyznaczone te miejsca. Tak więc skarżący - Prezydent Miasta występował w toku postępowania zakończonego podjęciem zaskarżonej uchwały jako organ opiniujący, co powoduje, że nie można uznać go za osobę trzecią w rozumieniu art. 91 w zw. z art. 90 u.s.w., która miałaby legitymację do zaskarżenia uchwały.

Marszałek Województwa wskazał również na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż plan gospodarki odpadami jest aktem kierownictwa wewnętrznego, skierowanym do organów, w związku z nałożeniem na te organy przez Państwo pewnych obowiązków z zakresu gospodarki odpadami. Natomiast nałożonych na organ zadań z zakresu administracji publicznej nie można utożsamiać z posiadaniem interesu prawnego. Szczególny charakter aktów podejmowanych w sferze wewnętrznej działania administracji publicznej uzasadnia ograniczenie prawa do sądu na podstawie art. 5 pkt 1 p.p.s.a. Prawo do sądu nie obejmuje bowiem sporów, w które nie jest uwikłany chociażby jeden podmiot prawa prywatnego.

W dalszej części pisma Marszałek Województwa ustosunkował się do zarzutów zawartych w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Przedmiot niniejszej skargi stanowi uchwała Nr VI/104/19 Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 25 marca 2019 r. w sprawie zmiany uchwały Nr XXXI/551/17 Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 5 stycznia 2017 r. w sprawie uchwalenia Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Podkarpackiego 2022, zmieniona uchwałą Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 27 stycznia 2020 r. Nr XVIII/313/20 w sprawie zmiany uchwały Nr XXXI/551/17 Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 5 stycznia 2017 r. w sprawie uchwalenia Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Podkarpackiego 2022 - w części określającej miejsce spełniające warunki magazynowania odpadów jako teren spółki MPGK - Rzeszów Sp. z o. o. przy ul. Ciepłowniczej 11 w Rzeszowie, podjęta na podstawie art. 18 pkt 20 u.s.w., art. 24a ust. 2, art. 36 ust. 2 ustawy o odpadach, oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska oraz niektórych innych ustaw.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że na uchwałę w sprawie wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, która nie jest aktem prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego wydanym z zakresu administracji publicznej, skarga przysługuje na podstawie art. 91 ust. 1 w zw. z art. 90 ust. 1 u.s.w. w zw. z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. (tak m. in. w postanowieniach: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 3297/18, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 525/20, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 9 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Go 372/19).

Zgodnie z art. 90 ust. 1 u.s.w. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć przepis tego aktu do sądu administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 91 ust. 1 u.s.w. przepisy art. 90 stosuje się odpowiednio, gdy organ samorządu województwa nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo, przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne, narusza prawa osób trzecich. Przy przyjęciu akceptowanego w orzecznictwie stanowiska, że niebędąca aktem prawa miejscowego uchwała organu samorządu województwa może być uznana za "czynność nakazaną prawem" albo "czynność prawną", możliwe staje się również rozważenie dopuszczalności zaskarżenia takiej uchwały na podstawie art. 91 ust. 1 w zw. z art. 90 ust. 1 u.s.w.

W związku z powyższym u podstaw legitymacji skargowej podmiotu wnoszącego skargę na niebędącą aktem prawa miejscowego uchwałę sejmiku województwa musi leżeć wykazanie, że uchwała ta – pojmowana jako "czynność prawna" – narusza prawa podmiotu skarżącego jako "osoby trzeciej". Prawa te, identyfikowane z interesem prawnym, muszą jednak wynikać z określonej i precyzyjnie określonej normy prawnej (najczęściej prawa materialnego). Ponadto strona skarżąca musi wykazać, że prawa te zostały naruszone przez określone postanowienia uchwały organu samorządu województwa, niebędącej aktem prawa miejscowego.

Sąd zwraca również uwagę, że skarga złożona w trybie art. 91 ust. 1 w zw. z art. 90 ust. 1 u.s.w. nie ma charakteru actio popularis, i do wniesienia jej nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (tak również m. in. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 257/20).

A zatem w pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest do oceny, czy zaskarżona uchwała narusza prawo (interes prawny) Prezydenta Miasta.

Sąd stwierdza, że po pierwsze, zgodnie z art. 24a ust. 2 ustawy o odpadach, zatrzymany pojazd wraz z odpadami jest kierowany do najbliższego dostępnego miejsca wyznaczonego w wojewódzkim planie gospodarki odpadami spełniającego warunki magazynowania odpadów. Plan ten w części dotyczącej wyznaczenia miejsc spełniających warunki magazynowania odpadów podlega zaopiniowaniu przez właściwych starostów, na terenie działania których mają zostać wyznaczone te miejsca. Starosta wyraża opinię w terminie nie dłuższym niż miesiąc od dnia otrzymania planu. Nieudzielenie opinii w tym terminie uznaje się za opinię pozytywną. W sprawie bezsporne jest, że Prezydent Miasta (prezydent miasta na prawach powiatu, starosta grodzki) w toku postępowania zakończonego podjęciem zaskarżonej uchwały występował jako organ opiniujący. W ocenie Sądu uniemożliwia to uznanie go za osobę trzecią w rozumieniu art. 91 ust. 1 w zw. z art. 90 ust. 1 u.s.w., posiadającą legitymację do zaskarżenia uchwały. Ustawa o odpadach nie przewiduje bowiem możliwości zaskarżenia przez organ uchwały, którą opiniował.

Po drugie, wojewódzki plan gospodarki odpadami jest aktem kierownictwa wewnętrznego skierowanym do organów, w związku z nałożeniem na te organy przez Państwo obowiązków z zakresu gospodarki odpadami. Do takich obowiązków nałożonych na starostę przez ustawę o odpadach należy opiniowanie uchwały podejmowanej w przedmiocie wojewódzkiego planu gospodarki odpadami (art. 24a ust. 2 ustawy), jak również utworzenie w terminie 6 miesięcy od uchwalenia wojewódzkiego planu gospodarki odpadami miejsca spełniającego warunki magazynowania odpadów (art. 24a ust. 4 ustawy). Nałożenia zaś na organ zadań z zakresu administracji publicznej nie można utożsamiać z posiadaniem interesu prawnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1201/16). Sąd zauważa przy tym, że zaskarżona uchwała nie nakłada na Prezydenta Miasta wprost żadnego obowiązku, bowiem obowiązek ten wynika bezpośrednio z art. 24a ust. 4 ustawy o odpadach.

Po trzecie, Sąd zauważa, że interes prawny w zaskarżeniu uchwały przysługiwać może podmiotowi, któremu przysługuje tytuł prawny do nieruchomości, na której wskazano miejsce spełniające warunki magazynowania odpadów. Jak wynika z akt sprawy, takim podmiotem może być Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej – Rzeszów Sp. z o. o., względnie Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o. o. lub Gmina Miasto Rzeszów, jeżeli przysługują im prawa rzeczowe do spornej nieruchomości.

Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i 6 p.p.s.a., Sąd orzekł w punkcie drugim postanowienia o odrzuceniu skargi.

Sąd stwierdza ponadto, że rozpoznanie i rozstrzygnięcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, stało się bezprzedmiotowe wobec wydania postanowienia o odrzuceniu skargi. Skuteczność procesowa wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest bowiem warunkowana skutecznością samej skargi i skutecznym wszczęciem samego postępowania sądowego. W związku z tym postępowanie incydentalne wszczęte na skutek wniosku Prezydenta Miasta o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 61 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie pierwszym postanowienia.

O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (punkt trzeci postanowienia).