Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 483/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: A146 ust. 1  w zw. z art. 3  par. 2 pkt 4 i 4a oraz art. 200
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak - Sudyka Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki (spr.) ASR WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lipca 2021 r. sprawy ze skargi F. B. na akt Starosty, z dnia 13 marca 2020 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy wydania identyfikatora na przejazd po ograniczonych odcinkach dróg I. uchyla zaskarżony akt, II. zasądza od Starosty na rzecz skarżącego F. B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym przez F. B. (zwanego dalej skarżącym) aktem z dnia 13 marca 2020 r., znak: [...], Starosta odmówił wydania skarżącemu identyfikatora na przejazd po ograniczonych odcinkach dróg.

Powyższy akt został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Skarżący wnioskiem z dnia 20 lutego 2020 r. (data wpływu do organu w tym samym dniu) wystąpił do Starosty w sprawie wydania zgody (identyfikatora) na przejazd pojazdów ponadtonażowych.

We wniosku wskazał, że przejazd będzie się odbywał po drogach powiatowych nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (załączył szkic i mapę). Jako cel wskazał – " w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, transport drogowy." Okres przejazdu określił od 25 marca "202_" r. do 25 marca "202_" r. Częstokroć przejazdów określił - 5 krotnie na dzień. Określił markę i typ pojazdu – MAN [...]. Wskazał nr rejestracyjny pojazdu – [...]. Wskazał masę całkowitą pojazdu 32 t., tj.,. 8 ton na oś, 4 osie pojazdu.

W załącznikach do wniosku dołączył m. in. – kserokopię dowodu rejestracyjnego oraz notatkę służbową (opinię) Wydziału Utrzymania Dróg i Mostów co do zgody na przejazd pojazdów po drogach powiatowych lub gminnych na terenie Powiatu [...] pod wskazanymi w opinii warunkami.

Powyższy wniosek został rozpatrzony i pismem z dnia 13 marca 2020 r., znak: [...], będącym aktem z zakresu administracji publicznej, Starosta poinformował skarżącego, że nie było możliwości wydania zezwolenia (identyfikatora) z uwagi na: brak możliwości dojazdu do dróg gminnych bez przejazdu po drogach powiatowych; przejazdu zespołu pojazdów o masie 32t na pogorszenie stanu technicznego dróg, a do ustawowych obowiązków zarządcy drogi należy m.in. przeciwdziałanie niszczeniu dróg przez ich użytkowników (art. 20 pkt 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, Dz. U. z 2020 r., poz. 470, zwanej dalej ustawą o drogach publicznych). Pod pojęciem "ochrona drogi" należy rozumieć zgodnie z art. 4 pkt 20 ustawy o drogach publicznych działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu; we wniosku nie wskazano rozstawu między osiami co jest niezbędne do określenia łącznego tonażu od osi pojazdu jaki może znaleźć się na płycie nośnej obiektu mostowego pomiędzy przyczółkami; brak wskazania dokładnej trasy przejazdu, a na odcinkach dróg z ograniczeniem tonażowym przebiegających na terenach wnioskowanych gmin występują m. in. liczne przełomy i osuwiska również w wielu miejscach szerokość skrajni dróg jest niedostateczna dla pojazdów ciężarowych; okoliczności, że wiele dróg pozbawionych jest chodników, a także utwardzonego pobocza, a szerokość jezdni w wielu przypadkach nie jest dostosowana do wymijania dwóch pojazdów ciężarowych, w związku z tym ruch pieszych odbywa się jezdnią co może powodować dodatkowe zagrożenie dla pieszych uczestników ruchu, a do tego nie może dopuścić zarządca drogi.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na akt z dnia z dnia 13 marca 2020 r., znak: [...], odmawiający wydania identyfikatora, skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 7, art. 8, art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2020 r., poz. 256, zwanej dalej w skrócie - k.p.a.), poprzez brak podjęcia odpowiednich czynności mających na celu prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, niewykazanie w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności, dających podstawę do wydania decyzji odmownej, w tym przede wszystkim zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego, a także nie oparcia się na całym materiale dowodowym zebranym w sprawie;

- art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w sposób nie budzący zaufania uczestników do władzy publicznej, a nadto odstępując od utrwalonej praktyki, polegającej na udzielaniu zgód na przejazd pojazdów o rzeczywistej i j dopuszczalnej masie całkowitej większej niż wskazana na znaku drogowym, po ograniczonych znakami B-18 i B-5 odcinkach dróg powiatowych lub gminnych na terenie Powiatu [...];

- art. 64 § 2 k.p.a. poprzez brak wezwania skarżącego do przedstawienia brakujących informacji, które zdaniem organu były niezbędne do wydania

- art. 80 k.p.a., poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegającą na ich dowolnej i arbitralnej interpretacji;

-art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, nieuwzględnienie zasady załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu mego i słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej;

- art. 104 § 1 k.p.a. poprzez niewydanie w sprawie decyzji pomimo takiej prawidłowej formy rozstrzygnięcia sprawy;

- art. 107 § 1 pkt. 7 k.p.a. poprzez brak pouczenia strony o możliwości i sposobie złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego;

- art. 127 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie strony prawa do dwuinstancyjnego postępowania, poprzez pouczenie strony, że na decyzję organu pierwszej instancji przysługuje wyłącznie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia organu w całości, wydanie zezwolenia/identyfikatora zgodnie z wnioskiem skarżącego, i zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Starosta podtrzymał swoje stanowisko, wyrażone w treści kwestionowanego aktu, podkreślając, że odmawiając wydania zgody na przejazd kierował się obiektywnymi okolicznościami dotyczącymi stanu technicznego infrastruktury technicznej powiatu w postaci dróg oraz obiektów inżynierskich. Ponadto wskazał skarżącemu na braki uniemożliwiające prawidłowe rozpatrzenie sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Dokonując kontroli zaskarżonego w niniejszej sprawie aktu Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżony akt został, bowiem w ocenie Sądu, wydany z naruszeniem prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość dokonanego rozstrzygnięcia.

Wskazać należy, że starosta, zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260) jest organem zarządzającym ruchem na drogach powiatowych i gminnych z zastrzeżeniem ust. 6 ww. przepisu. Realizując zadania z zakresu zarządzania ruchem uprawniony jest w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2003 r., poz. 1729) m.in. do rozpatrywania projektów organizacji ruchu, opracowywania projektów organizacji ruchu, zatwierdzania organizacji ruchu oraz przekazywania zatwierdzonej organizacji ruchu do realizacji. Jako organ zarządzający ruchem ma więc kompetencje do wydawania zarządzeń w sprawie organizacji ruchu na terenie powiatu. Zarządzenia starosty w zakresie organizacji ruchu są aktami organu jednostki samorządu terytorialnego podejmowanymi w sprawach z zakresu administracji publicznej. (por. Jan P. Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz. - Wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, str. 33).

Jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy Zarządzeniem Nr [...] z dnia 19 kwietnia 2012 r. w sprawie w sprawie wydawania identyfikatorów stanowiących zezwolenia na ruch pojazdów ciężarowych po ograniczonych odcinkach dróg powiatowych i gminnych na terenie Powiatu [...], Starosta wprowadził identyfikatory zezwalające na wjazd na odcinki dróg powiatowych lub gminnych, ograniczone dla ruchu pojazdów ciężarowych (zakaz wyrażony znakami B-18 lub B-5 z tabliczkami "Nie dotyczy pojazdów za zezwoleniem Starosty") - § 1 Zarządzenia. W § 2 Zarządzenia Starosta określił, że zakaz wjazdu nie dotyczy pojazdów ciężarowych (...) posiadających identyfikator wydany przez upoważnionych pracowników Zarządu Dróg Powiatu (pkt. 1), oraz że tryb i zasady wydawania identyfikatorów określa "Regulamin wydawania identyfikatorów" stanowiący załącznik do nin. Zarządzenia (pkt.2). § 4 tego Regulaminu określa zasady wydawania identyfikatorów. Identyfikator jest wydawany na wniosek posiadacza pojazdu ciężarowego lub osoby zainteresowanej dopuszczeniem jego pojazdu do wjazdu i poruszania się po ograniczonym odcinku drogi powiatowej lub gminnej, na określonej trasie, w określonym czasie i w określonych godzinach. (§ 4 pkt 1). Zgodnie z § 4 ust. 3 Regulaminu, identyfikatory wydaje się na podstawie złożonych wniosków, w przypadkach uzasadnionych koniecznością: 1) nieprzerwanego funkcjonowania instytucji użyteczności publicznej, 2) zachowania procesów technologicznych, 3) obsługi siedzib przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą, w szczególności przy przewożeniu ładunków niepodzielnych. Zgodnie z ust. 7 § 4 "decyzje o wydaniu identyfikatora podejmuje upoważniony do tego pracownik zarządu dróg Powiatu, po uzyskaniu pozytywnej opinii zarządcy drogi, do którego zakresu obowiązków należy sporządzanie opinii w zakresie zasadności wydawania identyfikatorów (zezwoleń), w szczególności Specjalisty ds. obiektów mostowych oraz Inspektora drogowego. Zgodnie z treścią § 4 ust. 8 Regulaminu, opinia w zakresie zasadności wydania Identyfikatora sporządzana jest na podstawie dokumentów złożonych przez Wnioskodawcę, uprawdopodobniających spełnienie kryteriów Regulaminu.

Przytoczenie powyższych przepisów Regulaminu było niezbędne z uwagi na treść kontrolowanego aktu.

Zdaniem bowiem Sądu uzasadnienie kontrolowanego aktu jest wadliwe.

Podkreślić należy, że uzasadnienie aktów z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, winno spełniać rolę informacyjną, edukacyjno-perswazyjną w stosunku do ich adresatów i umożliwiać kontrolę ich poprawności. Obowiązek uzasadniania aktów lub czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.) wynika właśnie m.in. z kompetencji sądów administracyjnych, które - sprawując kontrolę takich aktów lub czynności, muszą znać motywy, jakimi kierował się organ wydając określony akt lub podejmując czynność. Z tego względu motywy, które legły u podstaw rozstrzygnięcia - w niniejszej sprawie odmowy wydania skarżącemu identyfikatora - powinny być tak ujęte, aby strona mogła poznać tok rozumowania poprzedzającego wydanie rozstrzygnięcia oraz zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Niewątpliwie odmowa wydania skarżącemu identyfikatora stanowi akt dotyczący uprawnień skarżącego wynikających z przepisów prawa - możliwość uzyskania identyfikatora zezwalającego na wjazd na odcinki dróg powiatowych lub gminnych ograniczone dla ruchu pojazdów ciężarowych, przewiduje wydane na podstawie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym Zarządzenie Starosty Nr [...] z dnia 19 kwietnia 2012 r. w sprawie w sprawie wydawania identyfikatorów stanowiących zezwolenia na ruch pojazdów ciężarowych po ograniczonych odcinkach dróg powiatowych i gminnych na terenie Powiatu [...]. Akt ten określa także szczegółowo warunki uzyskania identyfikatora.

W ocenie Sądu, jeżeliby uznać za namiastkę uzasadnienia kontrolowanego aktu wskazane w punktach powody odmowy wydania skarżącemu identyfikatora, to są one na tyle ogólne, że nieweryfikowalne. Skarżący kwestionuje bowiem twierdzenia organu o rzekomym pogorszeniu się stanu technicznego dróg w wyniku wydania przedmiotowego identyfikatora. Są one, zdaniem skarżącego gołosłowne, nie przeprowadzono w tym zakresie żadnego postępowania dowodowego. Nadto podnosi, że inne osoby działające na tym terenie korzystały z dróg w zakresie objętym analogicznym wnioskiem. Organ wydał więc negatywne rozstrzygnięcie całkowicie arbitralnie, powołując się na ogólne przesłanki wskazane w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, Dz. U. z 2020 r., poz. 470), nie przekładając przepisów prawa na rzeczywistą sytuację. Przyjmując rozumowanie organu należałoby stwierdzić, zdaniem skarżącego, że pojazd nienormatywny nigdy nie będzie uprawniony do wjazdu na drogę objętą ograniczeniem. Skarżący podniósł, że jest przedsiębiorcą, który w wyniku otrzymania negatywnego rozstrzygnięcia ponosi istotne straty ze względu na znaczące ograniczenie, a nawet uniemożliwienie funkcjonowania jego przedsiębiorstwa, które wymaga korzystania z pojazdu objętego wnioskiem. Kwestionuje twierdzenie organu odnośnie stanu dróg objętych wnioskiem. Podniósł, że wypełnił we wniosku wszystkie rubryki, zgodnie z jego treścią. Do wniosku dołączył mapę z dokładnymi trasami przejazdu. Uważa, że powoływanie się przez organ na rzekome braki w tym zakresie wniosku jest całkowicie chybione. Jeżeli konieczne były dodatkowe informacje, skarżący był do dyspozycji i w razie wezwania wszelkie informacje, ewentualne uzupełnienia i wyjaśnienia zostałyby niezwłocznie udzielone. Odmowa jest dla niego zaskoczeniem, tym bardziej, że rok wcześniej analogiczny wniosek został pozytywnie rozpatrzony. Stąd decyzja odmowna jawi się jako zmiana dotychczasowej praktyki i godzi w zaufanie obywateli do władzy publicznej. Podniósł odnośnie twierdzenia organu o rzekomym zagrożeniu dla pieszych uczestników ruchu, że ich sytuacja w razie wyrażenia zgody nie ulegnie zmianie. Korzysta on już wcześniej z tych samych dróg na podstawie uprzednio wydanego zezwolenia.

Zdaniem Sądu zaskarżony akt uchyla się spod kontroli. Nie sposób bowiem dokonać oceny jego legalności.

Z treści powołanego wyżej Regulaminu wydawania identyfikatorów wynika, że powinnością organu było rozważenie zasadności wniosku z uwzględnieniem:

- § 4 pkt 3 Regulaminu - skarżący jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą. Starosta nie ustalił zatem, czy skarżący dokonuje dla tych potrzeb przewozu ładunków niepodzielnych, jednakże podkreślić należy, że przewóz takich ładunków nie stanowi koniecznego warunku uzyskania identyfikatora, z uwagi na użycie zwrotu "w szczególności",

- § 4 pkt 7 Regulaminu - Starosta nie odniósł się w żaden sposób do treści notatki służbowej załączonej do wniosku. Nie zajął organ stanowiska, czy jest ona opinią zarządcy drogi, a jeżeli tak, to nieznane są więc motywy jej pominięcia ani motywy jej nieuwzględnienia przez Starostę. Z przepisu tego wynika, że treść opinii zarządcy drogi ma istotne znaczenie dla oceny wniosku o wydanie identyfikatora. Co prawda nie wynika z tego przepisu wiążący jej charakter, niemniej jednak, pozytywna opinia jest niezbędnym elementem podjęcia pozytywnego rozstrzygnięcia w kwestii wydania identyfikatora ubiegającemu się podmiotowi. Zatem organ w uzasadnieniu aktu winien wyjaśnić motywy, dla których pomimo pozytywnej opinii zarządcy drogi nie wydał identyfikatora. W tym zakresie brak wypowiedzi Starosty.

- § 4 pkt 8 Regulaminu - wynika z niego, że na podstawie dokumentów złożonych przez skarżącego organ powinien zaopiniować zasadność wydania identyfikatora, a dokumenty te mają uprawdopodobnić spełnienie kryteriów Regulaminu. W aktach administracyjnych znajduje się notatka służbowa z sugestią zasadności wydawania identyfikatora w przypadku skarżącego. Nadto, organ powołuje się na okoliczności braku podania przez skarżącego dokładnej trasy przejazdu pojazdu skarżącego. W ocenie Sądu z takim stwierdzeniem organu nie można się w ogóle zgodzić. Z treści formularza wniosku o wydanie identyfikatora wynika niezbicie po jakich drogach o wskazanych numerach pojazd ten będzie się poruszał, nadto do wniosku skarżący dołączył mapę. Trafnie podnosi skarżący, że jeżeli organ miał w tym zakresie jakiekolwiek wątpliwości powinien wezwać skarżącego o wyjaśnienie tych kwestii, tym bardziej, że jest istotną wadą, gdy ocena zasadności wniosku nie jest przeprowadzana na podstawie wszystkich dokumentów, o których mowa w formularzu wniosku.

Z powyższego wynika, że Starosta wydał zaskarżony akt bez przeprowadzenia stosownych czynności i dogłębnej analizy wniosku skarżącego, które w świetle treści Zarządzenia Starosty Nr [...] z dnia 19 kwietnia 2012 r. oraz załącznika do tego Zarządzenia w postaci Regulaminu wydawania identyfikatorów obowiązany był przeprowadzić. Na obecnym etapie brak więc podstaw do wyrażania przez Sąd stanowiska, co do zasadności wniosku skarżącego.

Irrelewantna jest natomiast podstawa odmowy wydania skarżącemu przedmiotowego identyfikatora – niewskazanie rozstawu między osiami co miałoby być niezbędne do określenia łącznego tonażu od osi pojazdu jaki może znaleźć się na płycie nośnej obiektu mostowego pomiędzy przyczółkami, podobnie jak stan techniczny dróg. Taka przesłanka nie została wymieniona w regulaminie jako podstawa odmowy wydania identyfikatora, a ponadto organ w ogóle nie wytłumaczył konieczności podania wskazanych okoliczności w sytuacji, gdy skarżący w formularzu wypełnił rubrykę dotyczącą masy całkowitej pojazdu 32 t., i w związku z tym nacisku tej masy na poszczególne osie pojazdu, tj.,. 8 ton na oś, 4 osie pojazdu.

W kwestii stanu dróg podnieść należy, że skoro po tych samych drogach poruszają się potencjalnie również i inne pojazdy niż tylko skarżącego, to kompletnie pozbawiony racji jest argument Starosty, że tego typu pojazdy, jak skarżącego, stwarzają zagrożenie dla uczestników ruchu. Być może poruszają się po tych drogach za zezwoleniem Starosty także inne tego typu pojazdy o zbliżonym lub takim samym tonażu i gabarytach, jak skarżącego. Tego organ jednakże nie uzasadnił. Stwierdzenie Starosty w kontrolowanym akcie, że w wielu miejscach szerokość skrajni drogi jest niedostateczna dla pojazdów ciężarowych; ze względu na stan techniczny dróg, jest kompletnie nieweryfikowalne i budzi w dodatku wątpliwości wobec uprzedniego wydania skarżącemu podobnego identyfikatora rok wcześniej. Organ sam popadł w sprzeczność. Z jednej bowiem strony twierdzi, że skarżący nie podał dokładnej trasy przejazdu pojazdu skarżącego, z drugiej jednak strony zarzuca skarżącemu, że przejazd tym pojazdem po odcinkach dróg z ograniczeniem tonażowym przebiegających na terenach wnioskowanych, gdzie występują m. in. liczne przełomy i osuwiska również w wielu miejscach szerokość skrajni dróg jest niedostateczna dla pojazdów ciężarowych, wpłynie negatywnie na ich stan. Skoro tak, to świadczy to o tym, że organ zna dokładnie trasę przejazdu pojazdu skarżącego skoro powołuje się, że na odcinkach niektórych dróg są osuwiska, liczne przełomy. Nadto, organ nie wykazał, że stan dróg uległ zmianie (pogorszeniu) w stosunku do tego, jaki miał miejsce w chwili wydawania poprzedniego identyfikatora. Za uzasadniony wobec tego uznać należało również i zarzut skarżącego, że takie dowolne stanowisko organu w okolicznościach niezmienionego stanu faktycznego i zakresu wnioskowanego zezwolenia, jest nie tylko zmianą przyjętej praktyki orzeczniczej, ale także godzi w zaufanie obywateli do organów administracji publicznej. W tym kontekście budzi również zastrzeżenia stwierdzenie Starosty, że zezwolenie skarżącemu na przejazd pojazdów ponadtonażowych po odcinkach dróg powiatowych Powiatu [...] spowoduje pogorszenie warunków bezpieczeństwa ruchu z uwagi na to, iż wiele dróg pozbawionych jest chodników, a także utwardzonego pobocza, a szerokość jezdni w wielu przypadkach nie jest dostosowana do wymijania dwóch pojazdów ciężarowych, w związku z tym ruch pieszych odbywa się jezdnią co może powodować dodatkowe zagrożenie dla pieszych uczestników ruchu. Skoro poprzednio Starosta wydał skarżącemu identyfikator, to jak zmieniła się w tym, zakresie sytuacja, że obecnie wydanie skarżącemu identyfikatora na przejazd po tych samych drogach, nie jest możliwe, organ nie wykazał.

Ponownie rozpatrując wniosek skarżącego o wydanie identyfikatora, Starosta dokona jego oceny z uwzględnieniem stanowiska Sądu co do treści Zarządzenia nr [...] z dnia 19 kwietnia 2012 r. oraz Regulaminu wydawania identyfikatorów, a także uzasadni podjęte rozstrzygnięcie w sposób pełny, szczegółowy i umożliwiający zapoznanie się z jego motywami i stanowiskiem organu.

Zgodnie z art. 146 ust. 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności.

Wobec powyższego skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 146 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) oraz art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) uchylił zaskarżony akt, orzekając, jak w punkcie I sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącego Sąd orzekł, na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) oraz art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), jak w punkcie II sentencji wyroku.