Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1795/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: art. 73 ust. 2 i ust. 4
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.
article: art. 7 , art. 8 , art. 9 , art. 77 par 1
journal: Dz.U. 2000 nr 22 poz 268
law: Ustawa z dnia 2 marca 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy o administracji rządowej w województwie.
Teza: Przedłożenie do akt postępowania administracyjnego, toczącego się w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998. Nr 133, póz. 872 ze zm.), dokumentu pełnomocnictwa od pozostałych spadkobierców byłego właściciela zajętej pod drogę nieruchomości jest skuteczne również wtedy, gdy dokument taki zostanie przekazany organowi po upływie terminu do złożenia wniosku w trybie art. 74 ust. 4 tej ustawy.

TEZY

Przedłożenie do akt postępowania administracyjnego, toczącego się w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998. Nr 133, póz. 872 ze zm.), dokumentu pełnomocnictwa od pozostałych spadkobierców byłego właściciela zajętej pod drogę nieruchomości jest skuteczne również wtedy, gdy dokument taki zostanie przekazany organowi po upływie terminu do złożenia wniosku w trybie art. 74 ust. 4 tej ustawy.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel-Ziaja WSA Mariusz Kotulski Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2010 r. sprawy ze skargi F. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 22 października 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej F. B. kwotę 200 zł (słownie dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Starosta K. decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r., wydaną na podstawie art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.) i art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261 poz. 2603 z późn. zm.), odmówił ustalenia i wypłaty odszkodowania na rzecz F.B. , za udział wynoszący 1/2 cz. w współwłasności nieruchomości oznaczonej jako parcela katastralna 1. kat. [...] o pow. 0,0106 ha, b. gm. kat. P. objętej księgą wieczysta [...] , wchodzącej w skład działki nr 1 , poł. w obr.[...]. ewid. K. , m. K. , przejętej z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę K. na podstawie decyzji Wojewody z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...].

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że pismem z dnia 20 października 2005 r. K.B. wystąpił do organu z wnioskiem o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka nr 2 , obr. [...] ewid. K. , m. K. , zajętą pod drogi publiczne: ul.[...] i ul. [...] w K. W dniu 28 lipca 2008 r. K.B. przedłożył pełnomocnictwo - datowane na ten sam dzień - z którego wynikało upoważnienie przez F.B. syna K.B. do reprezentowania jej we wszystkich sprawach związanych z nabyciem praw do spadku po mężu J.B. . K.B. złożył również oświadczenie, iż składając wniosek w 2005 r. działał także w imieniu swojej matki. Jednocześnie sprecyzował wniosek w oparciu o wykonaną przez Wydział Geodezji Urzędu Miasta K. dokumentację geodezyjną i wniósł o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako parcela katastralna l. kat. [...], b. gm. kat. P. , zajętą pod ul. [...] w K. oraz za parcelę katastralną l. kat. [...], b. gm. kat. P. , zajętą pod ul. [...] w K.

Odnośnie parceli katastralnej l. kat. [...] została wydana odrębna decyzja.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] Wojewoda wyznaczył Starostę K. do załatwienia sprawy ustalenia i wypłaty odszkodowania na rzecz F.B. za udział wynoszący ½ cz. nieruchomości zajętej pod drogę publiczną o kategorii drogi gminnej - ul. [...] w K. , oznaczonej jako parcela katastralna [...] kat. [...] wchodzącej w skład działki nr 1 obr. [...]. ewid. K. m. K. z uwagi na wyłączenie Prezydenta Miasta K. na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. od załatwienia sprawy.

Zgodnie z wpisami ujawnionymi w księdze wieczystej [...] prowadzonej przez Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego dla [...] w K. , właścicielem parceli katastralnej l. kat. [...] o pow. 0,0106 ha, b. gm. kat. P. , wchodzącej w skład działki nr 1 , pół. w obr. [...] ewid. K. , m. K. był w całości J.B. .

Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] Wydział I Cywilny z dnia 24 sierpnia 2006 r. sygn. akt [...] spadek po J.B. nabyli: żona F.B. i syn K.B. - każdy po 1/2 cz.

Wojewoda decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę K. własności nieruchomości oznaczonej jako parcela katastralna l. kat. [...] o pow. 0,0106 ha, b. gm. kat. P. , wchodzącej w skład działki nr 1 , poł. w obr. [...]. ewid. K. , m. K. , zajętej pod drogę publiczną o kategorii drogi gminnej - ul. [...] w K. . W/w decyzja stała się ostateczna w dniu 11 lipca 2008 r.

Aktualnie w/w nieruchomość objęta jest księgą wieczystą [...], a w dziale II jako właściciel ujawniona jest Gmina K.

Stosownie do ust. 4 art. 73 wyżej powołanej ustawy odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony do 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego terminu roszczenie wygasa. W ocenie organu z wniosku złożonego w dniu 20 października 2005 r. wynika, że K.B. wniósł jedynie o ustalenie i wypłatę odszkodowania za swój udział w przedmiotowej nieruchomości. Z wniosku nie wynikało natomiast, że został on złożony również z imieniu F.B. . Natomiast oświadczenie złożone w dniu 28 lipca 2008 r. nie może zostać uznane za uzupełnienie wniosku z dnia 20 października 2005 r. K.B. mógłby działać jako pełnomocnik swojej matki F.B. , gdyby złożył oświadczenie, iż występuje w jej imieniu w przewidzianym przez ustawodawcę terminie (tj. pomiędzy 1 stycznia 2001 r. a 31 grudnia 2005 r.). Oświadczenie złożone po przekroczeniu w/w terminu nie wywołuje skutków prawnych.

Odwołanie od ww. decyzji wniósł K.B. . Wskazał w nim, że w czasie składania przez niego wniosku o odszkodowanie w dniu 20 października 2005r. nie został poinformowany prze organ, że jeżeli jest więcej spadkobierców, powinni oni osobiście wystąpić z podaniami o odszkodowanie. Nadmienił, że w związku z postępowaniem podniósł koszty związane z podziałami geodezyjnymi.

Decyzją z dnia [...] października 2009 r. znak: [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu wskazał, że z przepisu art. 73 wynika, iż ustalenie i wypłata odszkodowania następuje przy spełnieniu kilku przesłanek które muszą być spełnione łącznie. Jedną z nich jest zachowanie terminu złożenia wniosku do 31 grudnia 2005 r. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji, że F.B. nie złożyła w w/w terminie stosownego wniosku. Brak jest podstaw do uznania, iż K.B. , składając w dniu 20 października 2005 r. wniosek o ustalenie i wypłatę odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, działał on również w imieniu F.B. . Brak jest również jakichkolwiek dokumentów pozwalających przyjąć, iż w chwili składania przedmiotowego wniosku K.B. był umocowany przez F.B. do występowania w jej imieniu. Organ podkreślił, że pełnomocnik obowiązany jest ujawnić, że działa w imieniu i na rzecz mocodawcy, w przeciwnym wypadku działania procesowe będą zaliczone jako dokonane w jego własnym imieniu. Nadto nie można uznać, że organ przyjmujący wniosek o odszkodowanie był zobowiązany do wystosowania wezwania do usunięcia braku formalnego, w zakresie czynności ustanowienia pełnomocnika, w trybie art. 64 § 2 kpa, gdyż jak wskazano powyżej, z treści wniosku w żaden sposób nie wynikało, by K.B. mógł występować ewentualnie w imieniu innej osoby.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody wniosła F.B. , reprezentowana przez syna K.B. . Na uzasadnienie skargi przytoczyła te same argumenty co w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy).

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej właściwości podnieść należy, że orzekające w niniejszej sprawie organy administracji publicznej dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 7, art.8, art.9 oraz art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stanowi to zarazem podstawę do uwzględnienia skargi z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a.

Na wstępie wskazać należy, że podstawą faktyczną zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji było ustalenie, że F.B. nie złożyła wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną. Zdaniem organów administracji publicznej wniosek taki złożył jedynie K.B..

Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U.98.133.872 z późn.zm.) nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. W myśl ust. 2 tego artykułu odszkodowanie wypłaca gmina w odniesieniu do dróg będących w dniu 31 grudnia 1998 r. drogami gminnymi, a Skarb Państwa w odniesieniu do pozostałych dróg. Podstawą ujawnienia w księdze wieczystej przejścia na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nieruchomości, o których mowa w ust. 1 jest ostateczna decyzja wojewody. Stosownie zaś do ust. 4 art.74 odszkodowanie za tak przejęte nieruchomości zajęte pod drogi ustalane i wypłacane jest przez właściwego starostę na wniosek właściciela złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r., po upływie tego okresu roszczenie wygasa.

W art. 73 ust. 4 ustawy nie wskazano wyraźnie, czy osobą uprawnioną do złożenia wniosku o odszkodowanie jest osoba będąca właścicielem nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. Nie ulega wątpliwości, że w sytuacji, gdy nieruchomość po przejściu nieruchomości na własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego (1.01.1999r) nie była przedmiotem obrotu legitymacja osoby będącej właścicielem nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. jest oczywista. W orzecznictwie powszechnie przyjmowano, że osobami uprawnionymi do wystąpienia z roszczeniem o wypłatę odszkodowania za przejętą nieruchomość drogową są również spadkobiercy osób będących właścicielami nieruchomości w dniu 31.12.1998 r. Podkreślenia nadto wymaga, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 15 września 2009 r. sygn. akt P 33/07 orzekł, że art. 73 ust. 4 ww. ustawy w zakresie w jakim określa termin wygaśnięcia roszczenia o odszkodowanie bez powiązania z faktem i datą wydania decyzji, o której mowa w art. 73 ust. 3 tej ustawy, jest zgodny z art. 2, art. 32 ust. 2 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawartym w wyroku z dnia 11 stycznia 2010 r. (wyrok 7 sędziów NSA, I OPS 3/09 , LEX nr 534304), które sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela, "w zakresie objętym regulacją art. 73 ustawy istotne znaczenie ma konstytucyjna zasada, że za odjęcie własności należy się słuszne odszkodowanie, że został złożony wniosek w tym przedmiocie w ustawowym terminie oraz, że wniosek ten złożyła osoba uprawniona do odszkodowania".

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy przypomnieć należy, że jak wynika z przedłożonych akt administracyjnych, K.B. w dniu 20.10.2005 r., na formularzu, złożył wniosek o treści :"Zwracam się z prośbą o ustalenie i wypłatę odszkodowania w trybie art.73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1998 r. Nr 133 poz.872 ze zm.) za działkę nr 2 obr.[...] , kw [...] zajętą pod ulicę [...], ". Do wniosku dołączył wyrys z mapy ewidencyjnej dla tej działki, z którego wynikało, że jej właścicielem jest J.B. .

Z treści wniosku wynikało zatem, że żądanie sformułowano w sposób przedmiotowy (dotyczyło ogólnie ustalenia i wypłaty odszkodowania za całą działkę zajętą pod drogę), a nie podmiotowy (wnioskodawca nie domagał się odszkodowania na swoją rzecz). Podkreślić należy, że - wbrew twierdzeniu organu i instancji - wnioskodawca nie podał, że domaga się odszkodowania za swój udział w przedmiotowej nieruchomości.

W dniu 28.07.2008 r. K.B. przedłożył do akt sprawy:

- postanowienie Sądu Rejonowego dla K.-K. z dnia 24.08.2006 r., z którego wynika, że spadek po J.B. , zmarłym 10.09.2003 r.(a więc przed datą złożenia wniosku), nabyli żona F.B. i syn K.B. po ½ części.

- dokument pełnomocnictwa z dnia 28.07.2008 r. podpisany przez F.B. o treści :"Upoważniam mojego syna K.B. ... do reprezentowania mnie we wszystkich sprawach związanych z nabyciem spadku po moim mężu J.B. ... Niniejsze pełnomocnictwo dotyczy również wszelkich spraw urzędowych i finansowych. W związku z moją chorobą, syn dotychczas wielokrotnie reprezentował mnie w w/w sprawach".

Nadto, do protokołu w dniu 28.07.2008 r. K.B. oświadczył, że składając wniosek 20.10.2005 r. występował również w imieniu swojej matki F.B. i miał udzielone ustne pełnomocnictwo, które zostało potwierdzone w/w pełnomocnictwem z dnia 28.07.2008 r. oraz sprecyzował wniosek.

Nie budzi zatem wątpliwości fakt, że F.B. i K.B. w dniu złożenia wniosku z dnia 20.10.2005 r. byli spadkobiercami J.B. , który był właścicielem nieruchomości przejętej z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę K.

Zasada prawdy obiektywnej (art. 7) nakłada na organy administracji publicznej prowadzące postępowanie administracyjne obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Konkretyzację powyższej zasady stanowi treść art. 77 § 1 k.p.a., który obliguje organy do wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego i wnikliwego rozpatrzenia całokształtu tego materiału celem prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej decyzji administracyjnej. Podkreślenia wymaga, iż obowiązek ten obejmuje ustalenie treści rzeczywistego żądania strony, przy wyjaśnieniu jej rzeczywistej woli, jeżeli charakter pisma wnoszonego przez stronę budzi wątpliwości (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 marca 2008 r., II SA/Ol 48/08, LEX nr 480549). Z kolei stosownie do art. 8 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. W wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r. (sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117) Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron. Jest to ściśle powiązane z wyrażoną w art. 9 k.p.a. zasadą informowania stron. Stosownie do treści tego przepisu organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Obowiązkiem organu jest również czuwanie nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Z treści art. 9 k.p.a. wynika zatem, że organ administracji działając z upoważnienia ustawowego i reprezentując państwo wobec obywatela ma nie tylko prawa wynikające z ustawy, ale równocześnie obowiązki należytego działania, do których należy m.in. zapewnienie, aby strona nie poniosła szkody w wyniku prowadzonego postępowania administracyjnego. Dlatego też fikcja powszechnej znajomości prawa nie może mieć zastosowania na gruncie prawa administracyjnego, gdzie jedną z naczelnych zasad jest obowiązek udzielania informacji prawnej stronom przez organy prowadzące postępowanie.

Organ prowadzący postępowanie obowiązków wynikających z zasady określonej przepisem art.9 kpa nie dopełnił. Treść wniosku i dokumentu do niego dołączonego powinna wzbudzić wątpliwości organu. Wniosek złożył K.B. , a z przedłożonego wyrysu mapy wynikało, że właścicielem działki nr 2 jest J.B. . Prezydent Miasta K. nie czyniąc nawet próby wyjaśnienia czy wniosek złożyła legitymowana do tego osoba, czy działa wyłącznie w imieniu własnym czy również w imieniu innych uprawnionych, kto był właścicielem nieruchomości w dniu 31.12.1998 r., niewątpliwie naruszył przepis art.9 kpa. Brak bowiem jednoznacznego wyjaśnienia treści żądania strony, stanowi naruszenie zasad postępowania administracyjnego, określonych w art. 7, 8, 9 i 10 k.p.a. Jeżeli wniosek budzi wątpliwości, to organ administracji ma obowiązek, stosownie do postanowień powołanych wyżej przepisów, wyjaśnić rzeczywistą wolę strony i treść jej żądania.

Wreszcie, stwierdzić pozostaje, że nieuprawnione jest twierdzenie organu odwoławczego, że K.B. mógłby działać jako pełnomocnik swojej matki F.B. , gdyby złożył oświadczenie, iż występuje w jej imieniu w przewidzianym przez ustawodawcę terminie (tj. pomiędzy 1 stycznia 2001 r. a 31 grudnia 2005 r.), a oświadczenie złożone po tym terminie nie wywołuje skutków prawnych.

Zwrócić w związku z tym należy uwagę, że uregulowania prawne w zakresie pełnomocnictwa zawarte w k.p.a. nie są kompletne, stąd przy wyjaśnianiu sytuacji odnoszącej się do tej instytucji należy posiłkowo stosować zasady wyrażone w kodeksie cywilnym. Z kolei zwięzłość przepisów k.p.a. dotyczących pełnomocnictw wskazuje na to, że zamiarem ustawodawcy nie było sformalizowanie wymagań co do ustanowienia pełnomocnika.

Zgodnie z przepisem art.96 k.c. udzielenie pełnomocnictwa jest jednostronną czynnością prawną mocodawcy. W myśl przepisu art.98 i 99 k.c. składające się na nią oświadczenie woli może zostać złożone w formie dowolnej, w tym nawet w sposób dorozumiany. W tym zakresie znajduje zastosowanie art. 60 k.c., zgodnie z którym, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie, wola osoby dokonującej czynności prawnej może zostać wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny (por. System prawa cywilnego. Część ogólna, Wyd. Ossolineum 1974, s. 622 i 623).

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w k.c., nawet w przypadku braku umocowania po stronie pełnomocnika, ważność czynności zależy od potwierdzenia jej przez mocodawcę (art. 103 § 1 i art. 104 k.c.). Potwierdzenie to ma charakter uniwersalny w tym znaczeniu, że obejmuje zarówno formę, jak i termin dokonania czynności oraz przewidziane dla niej skutki (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2006 r., II OSK 941/05, LEX nr 275483).

Stwierdzić również należy, że czym innym od samego udzielenia pełnomocnictwa jest dołączenie dokumentu pełnomocnictwa do akt sprawy (art. 33 k.p.a.), która to czynność jest tylko potwierdzeniem udzielonego wcześniej pełnomocnictwa.

Zaniechanie zaś obowiązkowi złożenia do akt odpisu pełnomocnictwa nie unicestwia samego pełnomocnictwa ((por. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2006 r., II OSK 270/06, LEX nr 209405, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2008 r., II SA/Ol 302/08, LEX nr 454327).

Skonstatować zatem pozostaje, że przedłożenie do akt postępowania administracyjnego, toczącego się w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania w trybie art.73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1998 r. Nr 133 poz.872 ze zm.), dokumentu pełnomocnictwa od pozostałych spadkobierców byłego właściciela zajętej pod drogę nieruchomości jest skuteczne również wtedy, gdy dokument taki zostanie przekazany organowi po upływie terminu do złożenia wniosku w trybie art.74 ust.4 tej ustawy.

Organy w ogóle się nie odniosły do twierdzenia K.B. (k.[...] akt administracyjnych), że składając wniosek w dniu 20.10.2005 r. legitymował się ustnym pełnomocnictwem matki, ani nie oceniły znaczenia sformułowania użytego w przedłożonym w dniu 28.07.2008 r. dokumencie pełnomocnictwa (k.[...]): "Niniejsze pełnomocnictwo dotyczy również wszelkich spraw urzędowych i finansowych. W związku z moją chorobą, syn dotychczas wielokrotnie reprezentował mnie w w/w sprawach".

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rzeczą organu będzie uzupełnienie postępowania dowodowego, a to celem ustalenia, czy F.B. udzieliła synowi K.B. ustnego pełnomocnictwa do złożenia również w jej imieniu wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania oraz czy w dokumencie pełnomocnictwa z dnia 28.07.2008 r. potwierdziła czynność zdziałaną przez pełnomocnika w dniu 20.10.2005 r. – złożenie wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę.

Stosownie do treści art.145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonana przez Sąd ocena wskazuje, że wskazane naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Dlatego też na podstawie w/w przepisu oraz art.135 ppsa i art.200 ppsa orzeczono jak w sentencji.