Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 955/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "C." Spółki z o.o. we W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 31 lipca 2014 r., sygn. akt V SAB/Wa 22/14 w sprawie ze skargi "C." Spółki z o.o. we W. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności informacji w sprawie dofinansowania projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 lipca 2014 r., sygn. akt VI SAB/Wa 22/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., odrzucił skargę Spółki z o.o. "C." we W. (dalej: skarżąca) na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności informacji w sprawie dofinansowania projektu z budżetu Unii Europejskiej.

W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że skarga na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sprawie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięć wydanych w postępowaniu konkursowym jest niedopuszczalna. Ponieważ rozstrzygnięcia wydawane na podstawie ustawy z.p.p.r. nie stanowią decyzji administracyjnych, a art. 37 tej ustawy wyłącza stosowanie k.p.a., nie można do nich stosować przepisów o stwierdzeniu nieważności decyzji. Tym samym ponieważ w rozpoznawanej sprawie organ nie mógł zgodnie z przepisami rozpoznać wniosku o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięć, to skarżąca nie może wnieść skargi na bezczynność organu, która nie mogła zaistnieć w tej sprawie.

W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i zobowiązanie Ministra Infrastruktury i Rozwoju do wydania decyzji stwierdzających nieważność decyzji wymienionych w "nagłówku"

skargi kasacyjnej.

Na podstawie art. 174 p.p.s.a. zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. nr 227, poz. 1658), zwanej dalej: z.p.p.r., poprzez zastosowanie jej w brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (Dz. U. Nr 216, poz. 1370), zwanej dalej: ustawą zmieniającą, która weszła w życie 20 grudnia 2008 r., gdy tymczasem wymienione w nagłówku decyzje Ministra Rozwoju Regionalnego zapadły przed 20 grudnia 2008 r.;

niewłaściwe zastosowanie art. 3 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 30 i art. 37 z.p.p.r. w zw. z art. 6, art. 104 i art. 107 k.p.a. poprzez uznanie, iż w dacie obowiązywania ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wyżej wymienione decyzje Ministra Rozwoju Regionalnego są poza kontrolą sądowo-administracyjną;

niewłaściwe zastosowanie art. 58 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 156 k.p.a. na skutek uznania, że nie jest możliwym wyeliminowanie z obiegu prawnego, poprzez stwierdzenie nieważności lub też w sprawie wydania z naruszeniem prawa wyżej wymienionych decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie z następujących przyczyn.

Na wstępie należy stwierdzić, że w stanie faktycznym tej sprawy zastosowanie znajdują przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją wprowadzoną ustawą zmieniającą. Wynika to z treści przepisów przejściowych, tj. art. 14 ust. 1 ustawy zmieniającej, godnie z którym przepisów ustawy – z.p.p.r., w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie stosuje się do konkursów ogłoszonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, to jest przed dniem 20 grudnia 2008 r. W związku tym, do konkursów, w których brał udział skarżący (ogłoszonych w 2007 r.) zastosowanie znajdowały przepisy ustawy – z.p.p.r. w wersji sprzed omawianej nowelizacji. Zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 37 z.p.p.r. do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania na podstawie niniejszej ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) oraz przepisów dotyczących postępowania sądowo-administracyjnego.

Możliwość wniesienia skargi w rozważanym przedmiocie do wojewódzkiego sądu administracyjnego została wprowadzona ustawą zmieniającą, nowelizującą m.in. art. 37 z.p.p.r. oraz włączającą do procedury ubiegania się oraz udzielania dofinansowania ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych kontrolę sądów administracyjnych. W art. 14 ust. 2 ustawy zmieniającej ustawodawca określił, że postępowanie odwoławcze toczy się na podstawie przepisów obowiązujących w dniu ukazania się ogłoszenia o rozpoczęciu konkursu.

W związku z tym, że strona skarżąca zgłosiła swoje projekty w ramach konkursów ogłoszonych w 2007 r., skarga wniesiona w tej sprawie nie podlegała rozpoznaniu przez sąd administracyjny, gdyż możliwość ta została w sposób wyraźny przez ustawodawcę wyłączona (por. pogląd wyrażony w postanowieniach NSA: z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 1014/09, z dnia 10 czerwca 2010 r., sygn. akt II GSK 561/10 i z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt II GSK 1698/11, dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Powołany w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przepis art. 37 z.p.p.r. miał wprawdzie inne brzmienie w dacie wydania informacji w sprawie o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej, niemniej zarzut kasacyjny naruszenia tego przepisu nie mógł odnieść zamierzonego skutku, bowiem uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy.

Stosownie bowiem do treści stanowiącego podstawę odrzucenia skargi art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Jak trafnie wskazał Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, strona skarżąca nie posiadała uprawnienia do wniesienia skargi na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sprawie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięć wydanych w postępowaniu konkursowym, gdyż rozstrzygnięcia wydawane na podstawie ustawy z.p.p.r. nie stanowią decyzji administracyjnych, a w konsekwencji nie można do nich stosować przepisów o stwierdzeniu nieważności decyzji. O wyłączeniu w tych sprawach stosowania przepisów k.p.a. stanowi art. 37 z.p.p.r. (zarówno w brzmieniu obowiązującym w stanie faktycznym tej sprawy, jak i w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą).

Skoro zatem Minister Infrastruktury i Rozwoju nie mógł rozpoznać wniosku o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięć powołanych w "nagłówku" skargi kasacyjnej, to skarżąca nie mogła wnieść skargi na jego bezczynność w tym zakresie, gdyż bezczynność ta nie zaistniała.

Z powyższych względów za bezzasadne należało więc uznać pozostałe zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia art. 58 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 156 k.p.a. i art. 3 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 30 i art. 37 z.p.p.r. w zw. z art. 6, art. 104 i art. 107 k.p.a. Uzasadniając te zarzuty skarżąca bezzasadnie powtarza swoje stanowisko, zgodnie z którym rozstrzygnięcia wydane w postępowaniu konkursowym stanowiły decyzje administracyjne i w związku z tym nie powinny być poza kontrolą sądowoadministracyjną. Stanowisko to jest wadliwe, jak już bowiem wskazano, art. 37 z.p.p.r. w sposób jednoznaczny wyklucza możliwość stosowania do tych rozstrzygnięć przepisów k.p.a., a w brzmieniu przed ustawą zmieniającą nie przewidywał kontroli sądowoadministracyjnej w tych sprawach.

Tylko ubocznie zauważyć należy, że Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt K 32/07, na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym umorzył postępowanie z wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich o zbadane zgodności art. 37 z.p.p.r. (w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją z 7 listopada 2008 r.) z art. 45 ust. 1 i art. 184 Konstytucji RP ze względu na zbędność wydania wyroku.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego, gdyż przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, opubl. w: ONSAiWSA 2008/2/23).