Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2437/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 136, art. 137 par. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA Bogdan Lubiński (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak, Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 8 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 maja 2012 r. sygn. akt I SA/Łd 473/12 w sprawie ze skargi P. [...] S.A. [...] z siedzibą w Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 6 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz P. [...] S.A. [...] z siedzibą w Ł. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 473/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżone postanowienie i zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem rozpoznania Sądu była sprawa ze skargi P. S.A. Oddział L.-M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 6 lutego 2012 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego i wysokości nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2007 – 2009.

Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia 27 grudnia 2011 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia odwołania P. S.A. z siedzibą w L. od decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego i wysokości nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2007-2009.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzją z 15 lutego 2011 r. Prezydent Miasta Z. określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2007 - 2009 oraz wysokość nadpłaty w podatku od nieruchomości za poszczególne lata w tym samym okresie 2007 - 2009.

Od powyższej decyzji podatnik złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi we właściwym terminie, tj. 7 marca 2011 r. (pismem datowanym na 4 marca 2011 r.). Odwołanie zostało podpisane przez S. L. – Dyrektora Generalnego P. S.A. Oddział L.-M.

Organ odwoławczy ustalił, że S. L. legitymował się pełnomocnictwem ogólnym z dnia 1 września 2010 r. i na tej podstawie był pełnomocnikiem spółki tylko do dnia 31 grudnia 2010 r. Wobec tego pismem z dnia 30 września 2011 r. wezwał S. L. (jako pełnomocnika skarżącej spółki), do usunięcia braku wniesionego odwołania, poprzez złożenie do akt sprawy oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa, z którego wynikałoby uprawnienie do reprezentowania w tej sprawie P. S.A., w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia. Pismo to zostało doręczone dnia 10 października 2011 r.

W wyznaczonym terminie, S. L. złożył dwa pełnomocnictwa ogólne:

- z dnia 28 grudnia 2010 r. m.in. do reprezentowania spółki przed organami administracji publicznej, w tym w szczególności przed organami kontroli zewnętrznej w sprawach podatkowych, z zastrzeżeniem, że pełnomocnictwo jest udzielone wyłącznie w okresie zajmowania przez pełnomocnika stanowiska Dyrektora Generalnego P. S.A. Oddział L.-M.;

- z dnia 18 kwietnia 2011 r. m.in. do reprezentowania spółki przed organami administracji publicznej, w tym w szczególności przed organami kontroli zewnętrznej w sprawach podatkowych, z zastrzeżeniem, że pełnomocnictwo jest udzielone wyłącznie w okresie zajmowania przez pełnomocnika stanowiska Dyrektora Generalnego P. S.A. Oddział L.-M. oraz z zastrzeżeniem, że traci moc pełnomocnictwo ogólne z dnia 2 marca 2011 r.

Pełnomocnictwa te zostały potwierdzone za zgodność przez radcę prawnego Andrzeja Woźniaka.

Natomiast po wyznaczonym terminie - tj. dnia 26 października 2011 r. - powyższe pełnomocnictwa złożono w kopiach notarialnie poświadczonych za zgodność z oryginałem.

Postanowieniem z dnia 27 grudnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi pozostawiło bez rozpatrzenia ww. odwołanie przyjmując, że podpisany pod odwołaniem pełnomocnik S. L. w terminie wyznaczonym mu w tym celu na podstawie art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm. – zwanej dalej "ord. pod."), nie złożył oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa, z którego wynikałoby uprawnienie do reprezentowania spółki w tej sprawie. SKO podniosło, że wprawdzie przed upływem tego terminu zostały przedłożone kopie pełnomocnictw ogólnych dla S. L., jednak nie zostały one należycie, tj. zgodnie z art. 137 § 3 zdanie 2 ord. pod., poświadczone za zgodność. Radca prawny, który poświadczył je za zgodność z oryginałem mógł bowiem co najwyżej uwierzytelnić samodzielnie odpis pełnomocnictwa, udzielonego sobie, a nie innej osobie. Organ podatkowy podniósł ponadto, że złożenie po terminie wynikającym z art. 169 § 1 ord. pod. notarialnie poświadczonych kopii pełnomocnictw dla S. L. było prawnie bezskuteczne.

Rozpoznając zażalenie SKO utrzymało w mocy własne postanowienie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi P. S.A., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie art. 122 w zw. z art. 137 § 4 ord. pod. oraz art. 103 K.c. i art. 168 § 2 ord. pod.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Sąd pierwszej instancji – uzasadniając rozstrzygnięcie – powołał się na art. 169 ord. pod. Wskazał, że artykuł ten w § 1 przewiduje, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia, zaś zgodnie z § 4 tego artykułu organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie. W myśl z art. 136 ord. pod., strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Stosownie zaś do art. 137 § 2 i § 3 ord. pod., pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone ustnie do protokołu. Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny lub doradca podatkowy może sam uwierzytelnić odpis udzielonego mu pełnomocnictwa.

Zdaniem WSA, ustawodawca stanowiąc w art. 137 § 3 ord. pod. o konieczności dołączenia pełnomocnictwa do akt, odnosi je zatem do postępowania podatkowego wszczętego w danej sprawie. Momentem, od którego pełnomocnictwo zostaje skutecznie ustanowione, jest złożenie do akt sprawy oryginału pełnomocnictwa lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa, albo też dzień zgłoszenia pełnomocnictwa ustnie do protokołu. W związku z tym dla wykazania, że pełnomocnik został dla strony ustanowiony, niezbędne jest okazanie (złożenie do akt sprawy) dokumentu stwierdzającego ustanowienie takiego pełnomocnika. Dopiero od chwili doręczenia pełnomocnictwa organowi prowadzącemu postępowanie podatkowe, pełnomocnik ten powinien być zawiadamiany o wszystkich czynnościach i wzywany do udziału w nich. Od tego momentu pominięcie pełnomocnika przez organ musiałoby być traktowane jako pominięcie strony.

Sąd zgodził się z organem, że na podstawie art. 137 § 3 zd. 2 ord. pod., radca prawny, który poświadczył pełnomocnictwa za zgodność z oryginałem (złożone w terminie zakreślonym przez organ), mógł samodzielnie uwierzytelnić jedynie odpis pełnomocnictwa, udzielonego sobie, a nie innemu pełnomocnikowi. Podkreślił jednak, że składający odwołanie nie czynił tego we własnym imieniu, lecz w imieniu strony postępowania (w tym przypadku postępowania dotyczącego określenia wysokości zobowiązania podatkowego i wysokości nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2007-2009). Zatem, wobec braku przedłożenia prawidłowego pełnomocnictwa, obowiązkiem organu było wezwanie samej strony (tj. P. S.A.) do podpisania odwołania przez osobę umocowaną do reprezentacji spółki lub złożenie prawidłowego pełnomocnictwa dla S. L., który podpisał odwołanie jako pełnomocnik. Organ z urzędu powinien bowiem wziąć pod uwagę wystąpienie takiej okoliczności, że strona mogła w ogóle nie wiedzieć o działaniach podjętych przez nieumocowaną lub nieprawidłowo umocowaną przez nią osobę.

W ocenie WSA, przedstawione stanowisko organu, zawarte w zaskarżonym postanowieniu oraz poprzedzającym je postanowieniu z dnia 27 grudnia 2011 r. nie odpowiada przepisom postępowania, powodując naruszenie art. 169 § 1 i § 4 w związku z art. 121 § 1 i 123 ord. pod., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ, zgodnie z wymogami z art. 169 § 1 ord. pod., zobowiązany będzie do wezwania skarżącej spółki do podpisania odwołania, ewentualnie złożenia prawidłowego pełnomocnictwa dla S. L., który podpisał odwołanie jako pełnomocnik spółki.

Sąd wskazał, że mając na względzie wynikającą z art. 125 ord. pod. zasadę szybkości postępowania oraz nakaz posługiwania się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, organ nie będzie zobowiązany do wzywania spółki do podpisania odwołania, w sytuacji gdy dojdzie do przekonania, że pełnomocnictwa złożone w dniu 26 października 2011 r. w kopiach notarialnie poświadczonych za zgodność z oryginałem, dają podstawę do reprezentacji strony w postępowaniu odwoławczym. Następnie organ podejmie przewidziane procedurą podatkową, stosowne działania zmierzające do rozpoznania odwołania.

Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną SKO, które wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego wg norm prawem przepisanych, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej "p.p.s.a.") zarzuciło naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm. – zwanej dalej "p.u.s.a."), w związku z art. 169 § 1 i § 4, art. 121 § 1 i art. 123 ord. pod. - polegające na przyjęciu, że przy braku przedłożenia prawidłowego pełnomocnictwa przez pełnomocnika, obowiązkiem organu było wezwanie samej strony P. S.A. do podpisania odwołania przez osobę umocowaną do reprezentacji spółki lub złożenia prawidłowego pełnomocnictwa dla S. L., który podpisał odwołanie jako pełnomocnik, ponieważ organ z urzędu powinien bowiem wziąć pod uwagę wystąpienie takiej okoliczności, że strona mogła w ogóle nie wiedzieć o działaniach podjętych przez nieumocowaną lub nieprawidłowo umocowaną przez nią osobę - w sytuacji gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie naruszyło art. 169 § 1 i § 4 w związku z art. 121 § 1 i art. 123 ord. pod., ponieważ kiedy strona na podstawie art. 136 ord. pod. działa przez pełnomocnika, to brak jest przepisu prawa wprowadzającego obowiązek organu podatkowego do wzywania samej strony, zamiast jej pełnomocnika, do uzupełnienia braków odwołania przez jego podpisanie lub przez złożenie prawidłowego pełnomocnictwa dla jej pełnomocnika, a skoro S. L. został zatrudniony jako pracownik na stanowisku Dyrektora Generalnego Oddziału L.-M. P. S.A. i ustanowiony pełnomocnikiem spółki, to P. S.A. w L. ponosi odpowiedzialność za wybór tej osoby na pełnomocnika w tej sprawie,

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. - polegające na nieprawidłowym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

3) art. 138 w związku z art. 25 § 1 p.p.s.a. - polegające na nieprawidłowym oznaczeniu nazwy strony skarżącej w sentencji wyroku,

w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest środkiem odwoławczym bardzo sformalizowanym. Z uwagi na konieczność spełnienia wymogów formalnych, wskazanych w art. 176 p.p.s.a., od których uzależnione jest przyjęcie skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania, wprowadzony został wymóg sporządzenia jej przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata, radcę prawnego, a w niektórych kategoriach spraw - doradcę podatkowego i rzecznika patentowego - art. 175 § 1 i § 3 p.p.s.a.). Wymóg ten uzasadniony jest także zakresem rozpoznawania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd odwoławczy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Sąd ten jest związany granicami skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przepis ten interpretowany jest w judykaturze jednolicie jako zakaz precyzowania czy formułowania zarzutów za stronę, niemożność badania, czy wojewódzki sąd administracyjny dopuścił się naruszenia innych jeszcze przepisów, niż te, które zostały wskazane w skardze kasacyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II FSK 2348/11, Lex nr 984581, wyrok NSA z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt I FSK 1370/10, Lex nr 907211).

Podstawy skargi kasacyjnej wskazuje art. 174 p.p.s.a. i przewiduje ich dwie - naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszenie prawa procesowego, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Odpowiadające temu przepisowi przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej będzie polegało na wskazaniu konkretnego przepisu, konkretnego aktu prawnego i charakteru naruszania. Tylko takie postawienie zarzutów w skardze kasacyjnej pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, działającemu w granicach podstaw skargi kasacyjnej, na rozpoznanie sprawy w sposób oczekiwany przez wnoszącego środek odwoławczy. Każde nie mieszczące się w rozumieniu art. 174 p.p.s.a. przytoczenie podstaw powoduje, że są one nieusprawiedliwione w rozumieniu art. 184 p.p.s.a.

Przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumiane jako wskazanie przepisów, które w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną naruszył Sąd pierwszej instancji stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 183 § 1 p.p.s.a. nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych. (por. uchwałę pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, Nr 1, poz. 1).

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na zarzutach naruszenia przepisów postępowania: (pkt 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. oraz art. 1 p.u.s.a w związku z art. 169 § 1 i § 4, art. 121 § 1 art. 123 ord. pod., (pkt 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz ( pkt 3) art. 138 w zw. z art. 25 § 1 p.p.s.a.

Oceniając powyższe zarzuty naruszenia prawa procesowego wskazać należy, że są one niezasadne. Autor skargi kasacyjnej wywiódł dokonanie wskazanego naruszenia z błędnej wykładni art. 136 ord. pod., poprzez uznanie, że jeżeli strona jest zastępowana w sprawie przez pełnomocnika, nie jest możliwe wzywanie samej strony (s. 3).

Należy przypomnieć, że w myśl art. 136 ord. pod., strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Stosownie do art. 137 § 3 (zdanie pierwsze) - co do którego naruszenia autor skargi nie postawił żadnego zarzutu naruszenia - pełnomocnik dołącza do akt sprawy oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Natomiast art. 145 § 1 ord. pod. stanowi, że pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. W przypadku gdy strona ustanowiła pełnomocnika, pisma winny zostać doręczone pełnomocnikowi.

Analiza treści wymienionych przepisów pozwala dojść do wniosku, że czym innym jest możliwość działania przez pełnomocnika, o czym mowa w art. 136 ord. pod, a czym innym wykazanie w konkretnej sprawie, że strona działa przez pełnomocnika. Tę kwestię reguluje bowiem przepis postępowania - art. 137 § 3 ord. pod. - zobowiązujący pełnomocnika do dołączenia co najmniej urzędowo poświadczonego odpisu udzielonego mu pełnomocnictwa do akt.

Zgodnie z utrwalonym i jednolitym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego z treści art. 137 § 3 ord. pod. wynika jednoznaczny obowiązek złożenia pełnomocnictwa do akt. Oznacza to, że osoba chcąca działać w sprawie jako pełnomocnik musi złożyć do akt tej konkretnej sprawy pełnomocnictwo lub jego odpis. Organ podatkowy nie ma podstaw prawnych do zastąpienia pełnomocnika w realizacji obowiązku wynikającego z tego przepisu, ponieważ jest to ewidentnie obowiązek pełnomocnika. Dokument pełnomocnictwa powinien był trafić do akt rozpatrywanej sprawy jako wyraz woli strony działania w tej konkretnej sprawie za pośrednictwem pełnomocnika i dowód umocowania konkretnej osoby jako właśnie pełnomocnika (wyroki NSA z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt II FSK 128/08; z dnia 30 kwietnia 2009 r. sygn. akt I FSK 131/09; z dnia 12 maja 2009 r. sygn. akt II FSK 519/08; z dnia 8 lipca 2009 r. sygn. akt II FSK 690/08; z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt I FSK 1843/07; z dnia 17 grudnia 2009 r. sygn. akt II FSK 1161/08; z dnia 17 marca 2010 r. sygn. akt I FSK 1802/08; z dnia 21 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 42/09; publikacja w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ - zwanej dalej "CBOSA").

Organ nie może z urzędu traktować określonej osoby jako pełnomocnika, czy domniemywać pełnomocnictwa. Dopiero skuteczne złożenie do akt dokumentu pełnomocnictwa, stosownie do art. 137 § 3 ord. pod., zobowiązuje organ do dokonywania doręczeń pełnomocnikowi w myśl przepisu art. 145 § 2 ord. pod., zaś przez akta, o których mowa w art. 137 § 3 ord. pod., należy rozumieć akta konkretnego postępowania. Pełnomocnik ma obowiązek złożyć zatem urzędowo poświadczony odpis tego pełnomocnictwa do akt każdej z prowadzonych spraw. Jeżeli tego nie uczynił, to organ podatkowy ma obowiązek, jak to słusznie przyjął WSA w Łodzi, dokonać doręczeń bezpośrednio do rąk strony. Organy podatkowe nie mają bowiem obowiązku badania, czy stronę postępowania i jej pełnomocnika wiąże umowa o określonej treści, mająca wpływ na sposób działania pełnomocnika.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest również pogląd, że ustanowienie pełnomocnika, który nie załączy pełnomocnictwa do akt, nie może być organowi znane (zob. np. wyroki NSA: z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt I FSK 250/09, z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 690/08, z dnia 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FSK 429/10, publik. CBOSA).

Organ podatkowy jest zobligowany do honorowania pełnomocnictwa, ale pod warunkiem posiadania wiedzy o jego udzieleniu, a tę może posiąść z chwilą otrzymania dokumentu. Dlatego też wobec braku przedłożenia prawidłowego pełnomocnictwa, obowiązkiem organu wobec braku istnienia oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa w aktach sprawy, było wezwanie P. S.A. do podpisania odwołania przez osobę uprawnioną do jej reprezentacji lub złożenia pełnomocnictwa dla S. L.

Ustosunkowując się do zarzutu zawartego w pkt 2 skargi kasacyjnej, dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wyjaśnić należy, że przepis ten określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku, a mianowicie: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy; zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

W rozpatrywanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie uchybia tym wymogom. Sąd pierwszej instancji w sposób wyczerpujący wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia, a w podsumowaniu odniósł się do prezentowanego przez stronę skarżącą poglądu w kwestii pełnomocnictwa. Prawidłowo Sąd określił stronę, czego dowodem jest wypis z KRS.

Zaskarżonemu wyrokowi nie można także zarzucić naruszenia art. 138 w zw. z art. 25 § 1 p.p.s.a. Rozbieżność w nazwie strony w sentencji wyroku i w jego uzasadnieniu nie miała bowiem istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ stroną postępowania była S.A. P. z siedzibą w L., której jednostkę organizacyjną stanowił Odział L. M.

Mając powyższe na uwadze, stosownie do treści art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O obowiązku zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do treści art. 204 pkt 2 p.p.s.a.