Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1019/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 § 1 i 2, art. 134 § 1, art. 152 § 1, art. 184
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 26a ust. 8
journal: Dz.U. 2020 poz 426
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek (spr.) Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia NSA Michał Kowalski po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 1145/20 w sprawie ze skargi D. B. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 26 maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 4 lutego 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 1145/20 uwzględnił skargę DB (dalej: strona, skarżący) na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacyjnego Osób Niepełnosprawnych (dalej: organ, Prezes PFRON) z [...] maja 2020 r. w przedmiocie wstrzymania miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych i uchylił wskazany wyżej akt administracyjny a także decyzję tego organu z [...] stycznia 2020 r. Nadto Sąd wydał orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania.

Skargę kasacyjną – stosownie do treści art. 173 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2022.329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) – wywiódł pełnomocnik organu, który zaskarżył wyrok w całości, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi:

I. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie:

a) art. 3 § 1 i 2 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a., polegające na nieprawidłowym zbadaniu legalności zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, a w szczególności na nieprawidłowym ustaleniu, czy orzekający w sprawie organ prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego, zaistniałego według stanu na dzień wydania zaskarżonej decyzji, a nie jak błędnie przyjął Sąd na dzień wydania nieprawomocnego wyroku z 4 lutego 2021 r. o sygn. akt V SA/Wa 2243/19 uchylającego decyzję określającą wysokość dofinansowania, a więc niezbadaniu w pełnym zakresie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

b) art. 152 § 1 p.p.s.a., polegające na błędnym przyjęciu, że w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy uwzględnienie skargi na decyzję określającą wysokość zobowiązania nieprawomocnym wyrokiem z 4 lutego 2021 r. w sprawie V SA/Wa 2243/19 spowodowało, że decyzja ta nie wywołała skutku prawnego w postaci obowiązku wydania decyzji o wstrzymaniu miesięcznego dofinansowania już w chwili wydania decyzji o wstrzymaniu miesięcznego dofinansowania, tj. [...] maja 2020 r., a więc zanim zapadł ww. wyrok uchylający decyzję określającą wysokość zobowiązania, podczas, gdy brak skutku prawnego decyzji, o którym mowa w art. 152 § 1 p.p.s.a. odnosi się do stanu zaistniałego już po wydaniu wyroku uchylającego tę decyzję, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

II. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. niezastosowanie przepisu art. 26 a ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U.2020.426 ze zm.; dalej: ustawa o rehabilitacji), w oparciu o błędne uznanie, że w stanie faktycznym kontrolowanej sprawy nie można było przyjąć, że zostały spełnione przesłanki wymagane przepisem art. 26 a ust. 8 ustawy o rehabilitacji uprawniające organ do wydania decyzji o wstrzymaniu miesięcznego dofinansowania ze względu zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu, albowiem w ocenie Sądu orzekając w sprawie dotyczącej decyzji o wstrzymaniu miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń, Sąd musiał uwzględnić skutek wynikający z art. 152 § 1 p.p.s.a., pomimo że w stanie faktycznym kontrolowanej sprawy, w chwili wydania decyzji o wstrzymaniu miesięcznego dofinansowania, tj. [...] maja 2020 r. zachodziły przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji.

Mając powyższe na względzie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W motywach wskazano argumenty przemawiające za uwzględnieniem wniesionego środka zaskarżenia.

Strona wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu; żadna z nich nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie.

Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych art. 141 § 1 w zw. z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a.

Wedle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty oparte na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii naruszenia norm prawa procesowego albowiem stosowanie norm materialnych może być oceniane wówczas, kiedy prawidłowo został ustalony stan faktyczny w następstwie niewadliwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego.

Na wstępie należy – w kontekście wydanego przez NSA postanowienia z 10 grudnia 2021 r., sygn. akt I GSK 1019/21 o zawieszeniu postępowania przed Sądem II instancji do czasu rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej w sprawie o sygn. akt I GSK 1523/21 – że ta została rozstrzygnięta wyrokiem z 16 marca 2022 r., którym oddalono skargę kasacyjną Zarządu PFRON od wyroku WSA w Warszawie z 4 lutego 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 2243/19 w sprawie ze skargi skarżącego na decyzję Prezesa Zarządu PFRON z [...] października 2019 r. w przedmiocie zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Wskazać należy, że wyrokiem z 4 lutego 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 2243/19 uchylono decyzje Prezesa Zarządu PFRON.

Powyższe rozstrzygnięcia oznaczają, że brak jest jakichkolwiek podstaw – w niniejszej sprawie – do wstrzymania miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Jak wskazał NSA w postanowieniu z 10 grudnia 2021 r., sygn. akt I GSK 1019/21 rozstrzygnięcie w sprawie I GSK 1523/21 rzutuje na ocenę trafności skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. Przekonują o tym motywy zawarte w prawomocnym wyroku z 16 marca 2022 r., sygn. akt I GSK 1523/21, których – jako że są znane stronom – przytaczać i omawiać nie ma potrzeby.

W konsekwencji przyjmując, że wyrok z 4 lutego 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 2243/19 jest aktualnie prawomocny – należy uznać, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty I a i Ib petitum skargi kasacyjnej. Wskazać bowiem należy, że zostały uchylone, co zaaprobował NSA oddalając skargę kasacyjną, obie decyzje Prezesa Zarządu PFRON w przedmiocie zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych; zatem odpadła podstawa do prezentowania poglądu o prawidłowo ustalonym stanie faktycznym umożliwiającym orzekanie o wstrzymaniu dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.

Na obecnym etapie postępowania – z braku prawidłowych ustaleń faktycznych – ocena naruszenia prawa materialnego jest przedwczesna.

Mając na uwadze treść art. 184 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.