Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2725/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.  1  par.  1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 134  par.  1,  art.  145  par.  1  pkt  1  lit.  c,  art.  200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 13  ust.  1  pkt  3,   art.   13ha  ust. 1,  art.  13ha  ust. 2,  art.  13hc  ust.  1,  art.  13i  ust.  3,  art.  13i  ust.  4a,  art.  40a  ust.  5,  art.  13k  ust. 1  pkt  1,  art.  13  ust.  1  pkt  3,  art. 131  ust.  1,  art.  131  ust.  1  p
journal: Dz.U. 2000 nr 71 poz 838
law: Ustawa dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.
article: art.  7,  art.  80,  art.  77  par.  1,  art.  7,  art.  8
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par.  7  ust.  1 i  ust. 2,  par.  3  ust.  1,  par.  5  ust.  2  pkt 1,  par.  5  ust.  2  pkt 2
journal: Dz.U. 2011 nr 91 poz 524
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2011 r. w sprawie wnoszenia opłat elektronicznych i ich rozliczania oraz przekazywania  opłat elektronicznych i kar pieniężnych na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014 r. sprawy ze skarg A. K. na decyzje Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r. nr [...]; nr [...]; nr [...]; nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżone decyzje; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego A. K. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzjami z dnia [...] października 2012 r. nr:

[...]

[...]

[...]

[...]

- utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] września 2011 r. nr: [...].

Zaskarżoną decyzją nałożono na [...] A. K. karę pieniężną w wysokości 21 000 (słownie: dwadzieścia jeden tysięcy) złotych.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drodze krajowej wymienionej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2011, Nr 80, poz. 433), bez uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Strona złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Strona wskazała, iż pomiędzy [...] a [...] września 2011 r. na koncie były środki wystarczające do uiszczenia opłaty elektronicznej. Strona powołuje się na zapisy z transakcji poboru opłat. Nadto wskazała na nieprawidłowości w działaniu systemu Viatoll.

Jak wynika z ustaleń organu przytoczonych w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, w dniu [...] września 2011 r. o godz. 17:45, na 130 km autostrady [...], inspektor Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymał do kontroli zespół pojazdów składający się z pojazdu marki S. o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki F. o numerze [...]. Pojazdem samochodowym kierował [...] A. K. Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 t. W toku kontroli ustalono, iż kontrolowany kierowca poruszał się w dniu [...] września 2011 r. o godz. 11:35 po drodze krajowej nr [...] na odcinku O. (granica państwowa) – G., bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Na podstawie okazanych wykresówek czasu pracy ą kierowcy ustalono, że w tym dniu pojazdem kierował [...] A. K.

Odcinek drogi krajowej, po której ustalono poruszanie się kontrolowanego pojazdu samochodowego został wyszczególniony w załączniku nr 2 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. 2011, Nr 80, poz. 433).

Ponownie rozpoznając sprawę Główny Inspektor Transportu Drogowego wezwał, pismem z dnia[...] listopada 2011 r. nr [...] podmiot odpowiedzialny za obsługę krajowego systemu poboru opłat działający w imieniu i na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad – K. Sp. z o.o, do udzielenia informacji związanych z kontrolowanym przejazdem, w szczególności do wskazania, czy opłata za przejazd w dniu [...] września 2011 r. o godz. 11:35 została uiszczona.

Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. K. Sp. z o.o. wskazała, iż opłata elektroniczna za przejazdy po wskazanych odcinkach dróg nie została uiszczona. Operator nie jest w stanie stwierdzić jakie sygnały odbierano z urządzenia viabox w czasie przejazdów. Użytkownik nie składał reklamacji w związku z niesprawnym działaniem urządzenia. Umowa nie przewidywała możliwości uiszczenia opłaty po dokonaniu przejazdu. (dowód: pismo K. Sp. z o. o. - w aktach sprawy, nr [...]) .

Główny Inspektor Transportu Drogowego ponownie wezwał, pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] podmiot odpowiedzialny za obsługę krajowego systemu poboru opłat działający w imieniu i na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad – K. Sp. z o.o., do udzielenia informacji związanych z kontrolowanym przejazdem, w szczególności do wskazania przyczyny nieuiszczenia opłaty.

Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. K. Sp. z o.o. wskazała, iż z powodu nieścisłości w ww. danych nie jest w stanie jednoznacznie określić, czy opłata za przejazdy została uiszczona. Operator wniósł o ustalenie czy podane godziny są zapisane w systemie UTC czy CEST (dowód: pismo K. Sp. z o.o. - w aktach sprawy, nr [...]).

Główny Inspektor Transportu Drogowego ponownie wezwał, pismem z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] podmiot odpowiedzialny za obsługę krajowego systemu poboru opłat działający w imieniu i na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad – K. Sp. z o.o., do udzielenia informacji związanych z kontrolowanym przejazdem. Organ wskazał, że podane godziny zapisane są w czasie UTC.

Pismem z dnia [...] marca 2012 r. K. Sp. z o.o. wskazała, iż w momencie przejazdu pojazdu o numerze [...] w dniu [...] września 2011 r. po godz. 11:35 przez bramownicę [...] użytkownik nie posiadał środków wystraczających do uiszczenia opłaty. Stan salda użytkownika w dniu [...] września 2011 r. wynosił 0 zł. (dowód: pismo K. Sp. z o. o. - w aktach sprawy, nr [...]) .

Główny Inspektor Transportu Drogowego ponownie wezwał, pismem z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] podmiot odpowiedzialny za obsługę krajowego systemu poboru opłat działający w imieniu i na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad – K. Sp. z o.o, do udzielenia informacji związanych z przejazdem z dnia [...] września 2011 r. Organ wskazał operatorowi na wydruki przedstawione przez skarżącego, które jego zdaniem świadczą o uiszczeniu opłaty elektronicznej.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. K. sp. z o.o. wskazała, iż opłata elektroniczna za przejazd w dniu [...] września 2011 r., o godz. 11:35 nie została uiszczona, (dowód: pismo K. Sp. z o. o. — w aktach sprawy, nr [...]) .

Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o nowym materiale dowodowym i poinformował, że strona przed wydaniem decyzji ma prawo do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań z pouczeniem, iż brak odpowiedzi na ww. pismo w terminie 7 dni od daty doręczenia go stronie, spowoduje wydanie decyzji w oparciu o posiadany materiał dowodowy. Powyższe zawiadomienie zostało doręczone w dniu 7 maja 2012 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy).

Dnia [...] maja 2012 r. do siedziby organu wpłynęło pismo od [...] A. K. Strona wniosła o wydłużenie terminu rozpatrzenia sprawy w związku z tym, iż zwróciła się do operatora systemu Viatoll o przesłanie zestawienia salda na koncie. Strona wskazała, iż odpowiedzi udzielone przez operatora są "nierzetelne i sprzeczne względem siebie".

Następnie Główny Inspektor Transportu Drogowego pismem nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. wezwał [...] R. S. Kierownika Centrum Obsługi Klienta K. Sp. z o.o. do osobistego stawiennictwa i złożenia zeznań w charakterze świadka w celu wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości zawartych w treści odpowiedzi na wezwania organu udzielonych przez K. Sp. z o.o. w powyższej sprawie. O terminie przesłuchania organ zawiadomił stronę postępowania.

W dniu [...] sierpnia 2012 r. o godzinie 11:00 w siedzibie Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, ul. Postępu 21, 02-676 Warszawa, po wezwaniu do osobistego stawiennictwa stawił się i został przesłuchany w charakterze świadka [...] R. S. - Kierownik Centrum Obsługi Klienta K. Sp. z o.o. w sprawie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącego decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] o nałożeniu na [...] A. K. kary pieniężnej w wysokości 21 000 zł (słownie: dwadzieścia jeden tysięcy złotych) z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej za przejazdy po płatnych odcinkach dróg.

Świadek zeznał, że opłata za przejazd w dniu [...] września 2011 r. o godz. 11:35 po drodze krajowej nr [...] na odcinku O. (granica państwowa) – G. nie została uiszczona [bramownica: [...]]. Stan salda konta w momencie przejazdu wynosił 0 zł. Przedstawione zestawienie transakcji wskazuje na operacje na koncie użytkownika. Informacja z zestawienia nie jest równoznaczna z faktem uiszczenia opłaty za dany odcinek. Świadek wskazał, że według jego wiedzy system w dniu [...] września działał prawidłowo, a powodem nieuiszczenia opłaty był brak środków na koncie. Konto zostało doładowane [...] września 2011 r. o godz. 18:35 (CEST) kwotą 1000 zł. Użytkownik dokonał wymiany urządzenia viabox w dniu [...] września 2011 r. Po weryfikacji stare urządzenie zostało sklasyfikowane jako sprawne.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] organ zawiadomił stronę o zakończeniu postępowania dowodowego. Powyższe zawiadomienie zostało doręczone w dniu [...] sierpnia 2012 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy).

Organ wskazał w decyzji, iż w sprawie stan faktyczny ustalono na podstawie następujących dowodów: protokół kontroli nr [...], dowodów rejestracyjnych skontrolowanego zespołu pojazdów, wykresówek czasu pracy kierowcy, odpowiedzi udzielonych przez K. Sp. z o.o. oraz protokołu przesłuchania świadka [...] R. S. Kierownika Centrum Obsługi Klienta K. Sp. z o.o.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., Dz. U. z 2008 r., Nr 218, poz. 1391 zwanej dalej udp) oraz załącznika nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2011 r., Nr 80, poz. 433), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b, art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm., Dz. U. z 2010 r., Nr 249, poz. 1656, Dz. U. z 2011 r., Nr 159, poz. 945 - zwanej dalej utd).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o ich oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a.").

Rozpoznając sprawę z punktu widzenia powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone decyzje GITD z dnia [...] października 2012 r. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik tego postępowania.

Z przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. wynika dla korzystających z dróg publicznych obowiązek ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej (opłaty elektronicznej). Opłata ta, w myśl art. 13ha ust. 1 u.d.p. jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6. Natomiast jej wysokość ustala się jako iloczyn liczby kilometrów przejazdu i stawki tej opłaty za kilometr dla danej kategorii pojazdu, według art. 13ha ust. 2 u.d.p.

Należy podkreślić, że przepisy u.d.p. przewidują możliwość uiszczenia opłaty elektronicznej jedynie w systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i (art. 13hc ust. 1 u.d.p.).

Zasadą jest, że pobranie opłaty następuje poprzez urządzenie na potrzeby pobierania tych opłat instalowane w pojeździe samochodowym. Obowiązek oferowania takowego urządzenia spoczywa na podmiotach pobierających opłaty z wykorzystaniem systemów elektronicznego poboru, zgodnie z art. 13i ust. 3 u.d.p.

Kierujący pojazdem samochodowym wyposażonym w urządzenie na potrzeby pobierania opłat elektronicznych, z mocy art. 13i ust. 4a u.d.p. jest obowiązany do: włączenia urządzenia podczas przejazdu po drodze, na której pobiera się opłatę (pkt 1); wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o rodzaju pojazdu (pkt 2); używania urządzenia zgodnie z przeznaczeniem (pkt 3).

Zasady wnoszenia opłat elektronicznych i ich rozliczania reguluje wydane na podstawie art. 40a ust. 5 u.d.p. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2011 r. w sprawie wnoszenia opłat elektronicznych i ich rozliczania oraz przekazywania opłat elektronicznych i kar pieniężnych na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego (Dz. U. nr 91, poz. 524) dalej jako "rozporządzenie z 30 kwietnia 2011 r.". Według § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia: przed rozpoczęciem korzystania z sieci dróg krajowych objętych opłatą elektroniczną użytkownik: 1. zawiera umowę z pobierającym opłatę elektroniczną dotyczącą korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków objętych opłatą elektroniczną w formie pisemnej; 2. odbiera od pobierającego opłatę elektroniczną urządzenie; 3. instaluje urządzenie w pojeździe; 4. wnosi przedpłatę - w przypadku wybrania formy wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 1 czyli w formie przedpłaty; 5. ustanawia zabezpieczenie oraz przekazuje pobierającemu opłatę elektroniczną dokument potwierdzający jego ustanowienie - w przypadku wybrania przez użytkownika formy wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 2 czyli płatności okresowej za zabezpieczeniem.

Wniesienie opłaty elektronicznej w formie przedpłaty następuje przed rozpoczęciem korzystania z sieci dróg krajowych objętych opłatą elektroniczną, w kwocie nie mniejszej niż pozwalająca na odbycie planowanego przejazdu w całości w myśl § 7 ust. 1 rozporządzenia z 30 kwietnia 2011 r. Przez wniesienie opłaty elektronicznej w formie przedpłaty rozumie się wpływ środków na rachunek bankowy, na który wnoszona ma być opłata elektroniczna, określony w umowie między użytkownikiem a pobierającym opłatę, zgodnie z § 7 ust. 2 cytowanego rozporządzenia.

Zgodnie z treścią art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym o którym mowa w art 13 ust. 1 pkt 3 za który pobiera się opłatę elektroniczną bez uiszczenia tej opłaty – wymierza się karę pieniężną w wysokości 3000 złotych. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 2, nakładają, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 131 ust. 1 (art. 13k ust. 4 u.d.p.). W myśl art. 131 ust. 1 pkt 2 u.d.p. - do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, są uprawnieni inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego.

W rozpoznawanej sprawie nałożona na kierującego poddanym kontroli pojazdem A. K. karę pieniężną bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

Należy stwierdzić, iż stan faktyczny zgromadzony w sprawie nie daje jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy faktycznie opłata za zakwestionowane przejazdy po płatnych odcinkach autostrady nie została przez skarżącego uiszczona.

Przede wszystkim skarżący złożył do akt sprawy zestawienie transakcji wygenerowane przez program komputerowy Viatoll, wskazujące wg. niego na fakt, iż w dniach [....], [...], a także [...] września 2011 r., za które naliczono karę, środki pieniężne były na jego koncie. Zwrócił uwagę na wadliwe działanie systemu, na co wskazuje fakt podwójnego pobierania niektórych opłat. Poinformował, iż w dniu [...] września 2011 r. uwzględniono jego reklamację poprzez wymianę wadliwie działającego urządzenia OBU (vide pismo skarżącego z dnia [...] października 2011 r. – wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy). Zarzuty skarżącego nie spowodowały przeprowadzenia ponownego, wnikliwego postępowania dowodowego. Zmierzył się z nimi natomiast świadek – R. S., zatrudniony w firmie K., obsługującej system Viatoll. Mianowicie – zeznając w dniu [...] sierpnia 2012 r. zdyskwalifikował zestawienie załączone przez skarżącego przy piśmie z dnia [....] października 2011 r. bez podania przyczyny. Ten sam pracownik pismem z [...] marca 2012 r. skierowanym do organu stwierdził jednak, że "z powodu błędu systemu" odnotowano wadliwe naruszenie przepisów o opłatach elektronicznych. Spowodowało to częściowe odstąpienie od ukarania skarżącego (co do naruszeń przepisów o opłatach elektronicznych za dzień [...] września 2011 r.).

Korespondencja, jaka była prowadzona w toku postępowania administracyjnego pomiędzy GITD a firmą K. nie dała rezultatu w postaci wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Reasumując, zdaniem Sądu materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie nie przedstawia pełnej sekwencji, składających się na sprawę uiszczenia opłaty elektronicznej czynności, które pozwoliłyby na jednoznaczne stwierdzenie, czy opłata elektroniczna za sporny przejazd rzeczywiście została poniesiona, czy też do realizacji rzeczonego obowiązku nie doszło.

Zgodnie z unormowaną w art. 7 K.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej "podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu taktycznego oraz do załatwienia sprawy". Stosownie do tej zasady, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 45). W wyroku z dnia 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995, nr 7, poz. 83 Sąd Najwyższy podkreślił, że: "jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.)". Przy czym z zasadą prawdy obiektywnej ściśle wiąże się zawarta w art. 8 k.p.a. zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, która określa wyraźnie to, co implicite jest zawarte w zasadzie praworządności Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika bowiem przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań (por. Jaśkowska Małgorzata, Wróbel Andrzej, Komentarz do art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego /Dz.U.00.98.1071/, [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III).

Przede wszystkim należy zauważyć, iż podstawą nałożenia kary pieniężnej z tytułu nieuiszczonych opłat elektronicznych mogą być wyłącznie niebudzące wątpliwości dowody. W szczególności pożądane w tego rodzaju postępowaniach są dokumenty urzędowe, pozyskane ze sprawnie działającego systemu naliczania tych opłat. Niedopuszczalna jest w ocenie Sądu sytuacja, w której z braku tego rodzaju dokumentów poszukuje się dokumentów ze źródeł osobowych - w tym wypadku był to pracownik operatora: świadek R. S. Zeznawał na okoliczności, których nie udało się udowodnić innymi, bardziej stosownymi dowodami. Jego zeznania były gołosłowne, a decyzja, która zapadła w oparciu o ustalenia w ten sposób uzyskane nosi cechy arbitralności, została bowiem wydana z przekroczeniem swobodnej oceny dowodów.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.