Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 41/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6361 Rejestr  zabytków
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184 w zw. z art. 197 par. 2 i w zw. z art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

II OZ 41/21 POSTANOWIENIE Dnia 9 lutego 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 9 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Po 836/20 o odrzuceniu skargi J. K. na akt Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2020 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wykreślenia z ewidencji zabytków postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: p.p.s.a., odrzucił skargę J. K. (dalej: skarżący) na akt Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2020 r. w przedmiocie odmowy wykreślenia z ewidencji zabytków, z powodu nieuiszczenia wpisu od skargi. Sąd wskazał, że pismem z 18 listopada 2020 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie numeru PESEL oraz do uiszczenia wpisu stałego w wysokości 200 zł - pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało odebrane przez stronę w dniu 23 listopada 2020 r. W odpowiedzi na wezwanie, skarżący podał numer PESEL, natomiast nie uiścił wpisu od skargi.

W zażaleniu wniesionym na to postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie, zarzucając wydanie go z naruszeniem:

- art. 220 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi wskutek bezskutecznego upływu terminu do uiszczenia wpisu wskutek uznania, że skarżący został wezwany do uzupełnienia braków fiskalnych skargi w dniu 18 listopada 2020 r., podczas gdy skarżący nie został wezwany do uzupełnienia braków fiskalnych skargi w ogóle;

- art. 6 p.p.s.a. poprzez nieudzielenie stronie występującej bez adwokata lub radcy prawnego niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych i skutków ich zaniedbań, w szczególności co do konieczności uiszczenia wpisu sądowego w określonej wysokości, w określonym terminie oraz skutku niespełnienia tego obowiązku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle treści przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Poprawność zastosowania tego przepisu przez Sąd I instancji nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 18 listopada 2020 r. skarżącemu doręczono w dniu 23 listopada 2020 r. odpis zarządzenia przewodniczącego wydziału o wezwaniu do uiszczenia wpisu, obejmującego pouczenie o terminie uiszczenia wpisu oraz skutkach jego nieuiszczenia (k. 110 i 118). Należnego wpisu skarżący w wyznaczonym terminie nie uiścił, stąd uprawione było odrzucenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

W rozpoznawanym zażaleniu skarżący kwestionuje skuteczność doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu, podnosząc, że odebrana przez niego przesyłka sądowa nie zawierała wezwania do uiszczenia wpisu, jednakże w oparciu o akta sprawy Naczelny Sąd Administracyjny nie ma podstaw by uznać, że przesyłka była niekompletna. Zgodnie z art. 65 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje doręczeń przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. Do doręczania pism przez pocztę w postępowaniu sądowym stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (art. 65 § 2 p.p.s.a.), a więc przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 maja 2020 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 819). Dla prawidłowego doręczenia pisma przez pocztę istotne jest, żeby pismo zostało wysłane jako list polecony za potwierdzeniem odbioru (§ 2 ust. 2 rozporządzenia), a do przesyłki został dołączony formularz potwierdzenia odbioru, w którym powinna zostać wskazana data przesyłki, sygnatura akt sprawy oraz rodzaj przesyłki (§ 2 ust. 4, wzór formularza potwierdzenia odbioru). Jak się przyjmuje w orzecznictwie sądowym, przesyłka taka może zawierać w sobie kilka pism sądowych, z tym tylko zastrzeżeniem, że fakt ten powinien zostać odnotowany na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki".

W aktach sądowych niniejszej sprawy znajduje się zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki sądowej z 18 listopada 2020 r. (k. 118), z którego wynika, że przedmiotowa przesyłka zawierała: wezwanie o numer PESEL, wezwanie o wpis, odpis odpowiedzi na skargę oraz pouczenia. Własnoręczny podpis odbiorcy (skarżącego) na druku odbioru przesyłki pocztowej jest potwierdzeniem okoliczności faktycznego jej otrzymania i prowadzi do domniemania prawidłowego doręczenia zawartych w niej dokumentów opisanych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru stanowi dokument urzędowy potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych na potwierdzeniu odbioru pism. W tym zakresie poświadczenie odbioru ma walor dokumentu urzędowego, który korzysta z domniemania zgodności z prawdą. Samo twierdzenie strony, że nastąpiła okoliczność niezgodna z treścią zapisu zawartego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, której przyjęcie pokwitowano, nie uprawdopodabnia, iż sytuacja ta faktycznie miała miejsce. W interesie odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci nadesłania jej odpisów (postanowienie NSA z 11 października 2017 r., II OZ 1207/17).

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest wyłącznie postanowienie o odrzuceniu skargi, w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny jedynie bada, czy przesłanki, na podstawie których oparto to rozstrzygnięcie, zostały prawidłowo zastosowane w stanie faktycznym sprawy. Skarżący zatem ma prawo - i z niego skorzystał - do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków fiskalnych skargi, który zostanie rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.