Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1398/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-12-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1,2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1398/06 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 grudnia 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Asesor: WSA Jarosław Wiśniewski (spr), Protokolant: Bożena Wąsik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2007r., spraw ze skarg "M" M. E., M. K. Spółka jawna w C., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie, z dnia 20 czerwca 2006r. nr PP-2/4407/129/06,, PP-2/4407/130/06, w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące sierpień i wrzesień 2004r., I. uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 2.151,00 zł (dwa tysiące sto pięćdziesiąt jeden złotych 00/100).


UZASADNIENIE

Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] nr [...]i nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] nr [...]i nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące sierpień i wrzesień 2004 r.

Ww. decyzjami organy skarbowe zakwestionowały podatek naliczony z faktur wystawionych przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "R". B.K. z B. dokumentujące zakup przez "M." M.E. , M.K. Spółka Jawna, oleju napędowego, uznając , iż zakwestionowane faktury nie potwierdzają faktycznej transakcji handlowej . Jako podstawę rozstrzygnięć przyjęto § 14 ust 2 pkt 4 lit a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług ( Dz. U. nr 97, poz. 970, z póź zm. ) , zgodnie z którym w przypadku gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

Ustalając stan faktyczny skupiły sie jednak głównie na ustaleniu stosunków jakie łączyły B.K. z firmą PHU "R." K.G. z I.. Ustaliły bowiem , iż Firma "R." w swojej dokumentacji posiada faktury na zakup paliwa od PHU "R." K.G.. Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował, iż K.G. działający pod firmą "R." był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Jednakże nie złożył on deklaracji VAT-7 za okres od lutego 2003 r. do marca 2005 r. rejestracji w zakresie podatku od towarów i usług oraz nie złożył żadnych deklaracji podatkowych.

Podjęta próba ustalenia siedziby firmy "R." nie powiodła się a ustalono , iż podatnik ten nie przebywa w miejscu zameldowania i w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej. Dodatkowo stwierdzono brak jakichkolwiek znamion prowadzenia działalności gospodarczej w miejscu zgłoszenia działalności. Uwzględniając powyższe Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. wykreślił K.G. z rejestru podatników podatku VAT z dniem 27.01.2005 r.

Z protokołu z czynności sprawdzających przeprowadzonych przez pracowników Urzędu Skarbowego wynika, iż faktury zakupu oleju napędowego od K.G. były płacone gotówką. Wypisywał je BK. po uzgodnieniu ilości sprzedanego w danym miesiącu oleju, ale podpisywał je właściciel K.G. B.K. nie orientował się gdzie, kiedy i komu dostarczano zakupiony olej napędowy. Faktury sprzedaży w imieniu B.K. wystawiał M.W. zamieszkały w P. koło J. oraz przewoźnicy współpracujący z K.G. B.K. nie znał adresu biura W. Wystawiane kopie faktur sprzedaży odbierał od M.W. przed Bankiem [...]w C. oraz na stacji benzynowej przy autostradzie lub w komisie samochodowym w P. Przy czym konkretnych adresów B. K. nie potrafił określić.

Pod wskazanym adresem jako siedziba firmy B.K. nie prowadził działalności, jest to tylko adres zameldowania. B.K. odmówił podania adresu pod którym przebywa. Firma "R." nie posiadała środków transportowych, B. K. nie zatrudniał pracowników, nie posiadał ani nie dzierżawił żadnych składników majątkowych.

Firma "R." nie posiadała koncesji na obrót paliwami a wniosek o wydanie

koncesji do Urzędu Regulacji Energetyki Zachodni Oddział Terenowy w P. złożył w dniu 20.05.2005 r.

Paliwo, według oświadczenia B.K., niepopartego jednak jakimikolwiek dowodami, przewożone było transportem dostawcy bezpośrednio do odbiorców.

W trakcie postępowania nie stwierdzono w dokumentacji firmy R. dowodów potwierdzających wykonywanie usług transportowych przez firmę D. Sp. z o.o. z siedzibą w J. , którą jako dostawce wskazała spółka "M."

E.M. wspólnik Spółki "M." w trakcie przesłuchania strony potwierdziła dokonywanie transakcji zakupu oleju napędowego z firmą "R.", chociaż nie znała okoliczności nawiązania współpracy z tym dostawcą ani nie zna osobiście B. K..

Zeznała, że zamówienia składane były przez syna lub męża. W umówionym terminie przyjeżdżała cysterna i następował rozładunek paliwa do zbiornika, przy którym obecna była osoba ze Spółki, ale E.M. nie była w stanie wskazać kto - najczęściej był to syn lub mąż. Przyznała, iż nie wie czyja była cysterna i czyim pracownikiem był kierowca, który zawsze przyjeżdżał z drugą osobą. Osoba ta, której wspólniczka Spółki nie znała i nie sprawdzała jej tożsamości, wystawiała osobiście przy dostawie faktury VAT i podpisywała je, jak również odbierała gotówkę za paliwo i zostawiła dowody KP wystawiane przez siebie. Oświadczyła, że gotówkę przekazywała ona, syn lub mąż.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży, jest bezskuteczna prawnie i w związku z tym nie może wywołać żadnych skutków podatkowych u jej odbiorcy.

Z analizy materiałów zebranych w sprawie wystawcy faktur na sprzedaż paliwa ( K.G.) do firmy "R." wynika, że do takiej transakcji pomiędzy tymi podmiotami nie doszło a sporna faktura wystawiona przez firmę "R." PW B.K. nie potwierdza faktycznej transakcji handlowej pomiędzy podmiotami wykazanymi w tej fakturze.

Przy czym organ odwoławczy nie neguje faktu , iż spółka dysponowała paliwem jednak jego zdaniem nie oznacza to aby towar ten pochodził od wystawcy faktury , i że faktura ta potwierdza realną transakcję.

Na to rozstrzygnięcie zostały wniesione skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której pełnomocnik skarżących zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 86 ust 1 i 2 ustawy z dnia. 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, póz. 535) w zw. z art. 17 VI Dyrektywy Rady Unii Europejskiej z dn. 17.05.1977 r. poprzez przyjęcie, iż stronie skarżącej nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.

Zdaniem pełnomocnika przyjęte przez Dyrektora Izby Skarbowej stanowisko stanowi naruszenie zasady neutralności podatku od towarów i usług dla podatników tego podatku. Powyższa zasada, wyrażona w art. 17 VI Dyrektywy Rady Unii Europejskiej oraz w art. 86 ustawy o podatku od towarów i usług, jest jedną z fundamentalnych zasad całego systemu podatku VAT. Była ona przedmiotem wielu orzeczeń zarówno Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W skargach zauważono , iż w zaskarżanej decyzjach Dyrektor Izby Skarbowej nie zakwestionował faktu, iż Spółka "M." dokonywała przedmiotowych zakupów paliwa pozostając w dobrej wierze, w szczególności nie zarzucił jej działań mających na celu obejście prawa.

Ponadto podniesiono , iż natychmiast po uzyskaniu przez stronę skarżącą z Urzędu Skarbowego informacji o tym, iż istnieją poważne wątpliwości co do legalności działań "R."B.K., złożyła ona do Prokuratury Rejonowej zawiadomienie o popełnieniu przez "R." przestępstwa, o którym mowa w art. 286 § l kodeksu karnego. W uzasadnieniu postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia, Prokurator Rejonowy podniósł, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do popełnienia przestępstwa oszustwa, albowiem Spółka "M. " ,,(...)uzyskała paliwo, za które zapłaciła, i - jak wynika z materiałów postępowania - nie było żadnych wątpliwości ani co do jego ilości ani jakości (...)". Prokurator podkreślił również, iż B.K. istotnie prowadził działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży oleju napędowego.

Wobec powyższego, w szczególności w związku z faktem, iż przedmiotowe transakcje zostały faktycznie dokonane przez podatnika działającego w dobrej wierze, należy uznać jego prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony . Ponadto w piśmie procesowym z dnia [...].09.2007 r. wyrażono zdziwienie dlaczego aparat skarbowy pomija w prowadzonym przez siebie postępowaniu wnioski wyciągnięte przez inny organ państwowy, do którego konstytucyjnych zadań należy m.in. badanie okoliczności domniemanych przestępstw.

Przytoczono również orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dn.12.01.2006 r. w połączonych sprawach do sygn. C-354/03, C-355/03 oraz C-484/03. ETS uznał w nim, iż transakcje, które same nie stanowią oszustwa w podatku VAT, będą stanowić dostawę towarów oraz stanowią działalność gospodarczą zgodnie z przepisami VI Dyrektywy, niezależnie od intencji podmiotu innego niż sam podatnik, uczestniczącego w tym samym łańcuchu dostaw lub od oszukańczego charakteru innej transakcji wchodzącej w skład łańcucha dostaw, wcześniejszej lub późniejszej w stosunku do tej, której dokonał ów podatnik, o czym podatnik ten nie wiedział lub nie mógł się dowiedzieć. Prawo takiego podatnika do odliczenia naliczonego podatku VAT nie może również zostać naruszone w związku z tym, iż o tym nie wiedząc lub nie mogąc się dowiedzieć stał się on uczestnikiem transakcji stanowiącej rodzaj oszustwa podatkowego. Co więcej, ETS uznał, iż kwestia, czy podatek VAT należny od wcześniejszych lub późniejszych transakcji sprzedaży dotyczących danych towarów został wpłacony do budżetu państwa czy też nie, nie ma wpływu na prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego dotyczącego tej j, konkretnej transakcji podlegającej opodatkowaniu VAT.

Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dn. 06.07.2006 r. w połączonych sprawach do sygn. C-439/04 i C-440/04 stwierdził, kontynuując w zasadzie dotychczasowy kierunek swojego orzecznictwa, iż nabywca towaru utrzymuje prawo do odliczenia podatku VAT związane z daną dostawą towaru również wtedy, gdy ta konkretna dostawa towaru podejmowana była przez sprzedawcę w celu dokonania oszustwa podatkowego na gruncie podatku VAT.

Do skargi dołączono kopię postanowienia Prokuratury Rejonowej z dnia [...] lutego 2006 r. o odmowie wszczęcia dochodzenia.

W odpowiedzi na skargę oraz na pismo procesowe Skarżących Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonych decyzjach . W szczególności podniósł , iż orzecznictwo ETS nie może mieć w niniejszej sprawie zastosowania a to z uwagi na fakt , że okoliczności sprawy, sposób realizacji dostaw paliwa powinny wzbudzić wątpliwość Skarżącej Spółki , która jednak nie skorzystała z możliwości sprawdzenia wiarygodności dostawcy ani osób reprezentujących go .

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na mocy przepisu art. 111 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na rozprawie w dniu 26 września 2007 r. postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt I SA/Kr 1398/06 i I SA/Kr 1399/06 i prowadzić je pod wspólną sygn. akt I SA/Kr 1398/06. Sprawy te pozostawały bowiem ze sobą w związku nie tylko faktycznym, który wynikał z materiału dowodowego sprawy , będącego podstawą ustalenia stanu faktycznego, ale i prawnym , który dotyczył treści stosunku , którego stroną był podatnik.

Dokonując natomiast kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu w niniejszej sprawie ogniskuje się wokół możliwości odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących zakup oleju napędowego od firmy "R". Zdaniem organów będące w posiadaniu Skarżących faktury nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego z uwagi na to , iż nie dokumentują rzeczywistej sprzedaży .

Zdaniem Sądu w składzie rozpatrującym niniejsza sprawę materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie pozwala na zajęcie takiego stanowiska .

Na wstępie należy zauważyć , iż godnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz.U. nr 54, poz. 535 z póź zm. ) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega między innymi odpłatna dostawa towarów. Z kolei w myśl postanowień przepisu art. 7 ust 1 cyt. ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Niewątpliwie jako dostawę w rozumieniu ustawy należy uznać cywilna umowę sprzedaży . Przy czym zauważyć należy , iż sprzedaż jest umową konsensualną na podstawie , której sprzedawca zobowiązuje się przenieść kupującemu na własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę . W niniejszej sprawie wszystkie wyżej wymienione elementy sprzedaży miały miejsce , czego dowodem są wystawione faktury, a strony transakcji nie negują , iż towar został wydany a cena zapłacona . Okoliczności te potwierdza przeprowadzone przez prokuraturę rejonową postępowanie zakończone postanowieniem z dnia[...]. z którego wynika , iż B.K. był zarejestrowanym podmiotem gospodarczym prowadzącym działalność gospodarczą w B. . Spółka "M" nabyła od B.K. paliwo, za które została uiszczona cena . Nie było również wątpliwości co do ilości i jakości zakupionego towaru.

Również organ podatkowy nie neguje faktu uzyskania paliwa przez stronę skarżąca. Natomiast jako podstawę rozstrzygnięcia przyjmuje tezę , iż sporne faktury nie potwierdzają faktycznej transakcji handlowej pomiędzy podmiotami wykazanymi na fakturze .

Zdaniem Sądu stanowisko takie nie jest udowodnione materiałem dowodowym a sama teza nie jest dostatecznie uzasadniona .

Organ podatkowy sformułował jedynie ogólnikowe stwierdzenie , iż pomimo , że spółka mogła dysponować towarem , zebranym w toku postępowania kontrolnego materiał dowodowy potwierdza , że transakcje te nie zostały dokonane przez podmiot uwidoczniony na fakturze natomiast nie wyjaśniając jakimi przesłankami się w tej kwestii kierował. Wcześniej ustalając stan faktyczny organ podatkowy skupił natomiast głównie na stosunkach łączących B. K. z jego dostawcą K.G. oraz fikcyjności prowadzenia działalności gospodarczej przez tego ostatniego. Nie zanegowano natomiast aby B.K. nie był uprawnionym podmiotem do wystawienia faktur VAT , jak również nie było przedmiotem badania to czy wykazany na fakturach podatek od towarów i usług został wykazany w stosownych deklaracjach jak również czy powyższy podatek został odprowadzony do urzędu skarbowego. Z korespondencji prowadzonej między naczelnikami urzędów skarbowych w K. i B. wynika natomiast , iż B.K. był zarejestrowanym podatnikiem , prowadzącym stosową dokumentacje prowadzonej działalności gospodarczej , która była przedmiotem kontroli .

Ponadto nie wykazano jaki wpływ na ważność stosunku prawnego łączącego spółkę "M" z B.K. mają niejasne ( co trzeba przyznać ) transakcje między B. K. a K. G. .

Zdaniem Sądu stan faktyczny przedstawiony przez organ odwoławczy nie daje podstaw do zanegowania transakcji pomiędzy spółką "M" a B. K. . Sam fakt niemożności ustalenia siedziby firmy K.G. jak i brak rozliczeń z jego strony z urzędem skarbowym nie może wpływać na ważność umów zawieranych przez inne podmioty . To , iż faktury w imieniu B. K. wystawione były przez inne osoby nie dyskwalifikuje tych faktur jeżeli organy podatkowe nie wyjaśniły czy osoby te miały upoważnienie do wystawienia tych faktur . Również brak stosownych magazynów, środków transportowych, nie jest okolicznością, która może prowadzić do wniosku , iż dany podmiot nie miał możliwości dokonania sprzedaży paliw . Elementem gospodarki rynkowej jest bowiem możliwość dostarczenia towaru od jego posiadacza do odbiorcy finalnego z pominięciem fizycznego przekazania towaru podmiotowi , który w sprzedaży tej pośredniczy. Z akt sprawy wynika , iż B. K. był w posiadaniu faktur zakupu oleju napędowego od K.G. i jak sam oświadczył paliwo było przewożone transportem dostawcy bezpośrednio do odbiorców . Również sprzedaży towaru bez stosownej koncesji stanowi naruszenie prawa administracyjnego ale nie wpływa na ważność zawartej umowy .

Stosownie do postanowień zawartych w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 z późn. zm.), w sytuacji gdy sprzedaż towarów lub usług została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane , faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

Przedstawiony przez organy skarbowe stan faktyczny nie dowodzi , -organy skarbowe również tego nie wykazały - aby zakwestionowane faktury stwierdzały czynności , które nie zostały wykonane. Wręcz przeciwnie Dyrektor Izby Skarbowej nie negował jakichkolwiek elementów zakupu paliwa – faktu dostarczenia paliwa, wystawienia faktur, zapłaty.

Natomiast przedstawione wnioski są jedynie przypuszczeniami, wątpliwościami , które nasuneły się organom jednak nie zostały one wyjaśnione ani dostatecznie uzasadnione. Pojawiające się wątpliwości pogłębia stanowisko prokuratury , która również nie zanegowała transakcji handlowej pomiędzy Spółką "M" a B. K..

Ponadto należy podkreślić, iż od dnia 01 maja 2004 r., tj. od dnia przystąpienia Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, Polska stała się państwem członkowskim Wspólnoty Europejskiej, a prawo wspólnotowe stało się częścią polskiego porządku prawnego. W związku z powyższym prawo wspólnotowe wraz z jego dotychczasowym dorobkiem ma pierwszeństwo przed normami prawa krajowego, zgodnie z zasadami bezpośredniego skutku, pierwszeństwa i efektywności, a także art. 87 ust. 1, art. 90 ust. 1 i art. 91 ust. 3 Konstytucji RP. Zauważyć również należy, że z katalogu źródeł prawa wymienionego w art. 87 ust. 1 Konstytucji RP wynika, iż obejmuje on cały system obowiązującego prawa bez względu na źródła jego powstania.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego jest podstawową cechą podatku od wartości dodanej. Zapewnia ono bowiem neutralność tego podatku dla podatników VAT, przy jednoczesnym faktycznym opodatkowaniu konsumpcji. Ma ono zapewniać, że podatek płacony przez podatnika VAT przy nabyciu towarów i usług wykorzystywanych w działalności opodatkowanej nie będzie stanowił dla niego faktycznego kosztu (obciążenia finansowego). Powyższa zasada wynika z art. 17 VI Dyrektywy Rady Unii Europejskiej oraz 86 ustawy o podatku od towarów i usług . Podkreślenia w związku z tym wymaga to, że nie ma możliwości pozbawienia podatnika prawa do obniżenia podatku należnego poza przypadkami wynikającymi z VI Dyrektywy.

Problematyką odliczenia wielokrotnie zajmował się ETS również w sytuacji , gdy podatek naliczony (mający podlegać odliczeniu) jest związany w transakcjami, które wywołują pewne wątpliwości co do ich skuteczności, ważności czy też zgodności z prawem.

W orzeczeniu w połączonych sprawach C-439/04 i C-440/04 (Axel Kittel v. Belgian State oraz Belgian State v. Recolta Recycling SPRL), które dotyczyło oszustw przy zastosowaniu tzw. karuzeli podatkowej, ETS stwierdził, że w przypadku gdy dostawa jest realizowana na rzecz podatnika, który nie wiedział lub nie mógł wiedzieć o tym, że dana transakcja była wykorzystana do celów oszustwa, które zostało popełnione przez sprzedawcę, nie można odebrać nabywcy prawa do odliczenia podatku zapłaconego przez tego podatnika. W orzeczeniu podkreślono jednocześnie, że fakt, iż transakcja była nieważna na gruncie prawa cywilnego, nie oznacza sam przez się braku prawa do odliczenia u nabywcy.

Podmiot, który nieświadomie uczestniczy w oszustwie podatkowym, takim jak karuzela podatkowa, nie może zostać pozbawiony prawa do odliczenia z tego powodu, że transakcja poprzedzającą jego dostawę bądź następująca po jego dostawie miała charakter oszukańczy (tak ETS w orzeczeniu w połączonych sprawach C-354/03, C-355/03 i C-484/03 Optigen Ltd., Fulcrum Electronics Ltd., Bond House Systems Ltd. v. Commissioners of Customs & Excise).

Przy stosowaniu przepisów regulujących prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego, organy podatkowe winny się kierować wykładnią zaprezentowaną w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości .

Nie można natomiast zgodzić sie z organem podatkowym , iż w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności wykazane w tych orzeczeniach , gdyż Skarżąca Spółka winna przypuszczać , że bierze udział w transakcjach niezgodnych z przepisami prawa, a sposób realizacji dostawy powinien wzbudzić wątpliwości Skarżącej , co wiązało się z potrzebą sprawdzenia wiarygodności dostawcy .

Zwrócić bowiem należy uwagę , iż w oparciu o stan faktyczny ustalony przez organ odwoławczy na podstawie zeznań E.M. brak jest podstaw aby uznać , iż zakup paliwa odbywał się w okolicznościach , które nasuwały podejrzenie że dana transakcja była wykorzystana do celów oszustwa . Wręcz przeciwnie okoliczności te były typowe dla tego typu transakcji . Po złożeniu w formie telefonicznej zamówienia przyjeżdżała do spółki "M" cysterna z paliwem , i po rozładunku wystawiano faktury oraz następowała zapłata na podstawie wystawionego dowodu KP.

O tym , iż okoliczności sprzedaży paliwa są niejasne organy skarbowe uzyskały informację dopiero po przeprowadzeniu szczegółowego i obszernego postępowania kontrolnego z wykorzystaniem aparatu skarbowego również z innych rejonów Polski oraz posiadanych ewidencji.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c w/w ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowaniu orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.