Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1065/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 107 par 3, art. 156 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 135, art. 145 par 1 pkt 1 lit. c, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 29 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 185 poz 1243
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 29 stycznia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2013 roku sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zezwolenia na prowadzenie zbierania odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. LS


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...], Nr [...], po rozpoznaniu wniosku R. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy własną wcześniejszą decyzję z dnia [...], Nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...], Nr [...] o zezwoleniu na zbieranie odpadów.

Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, Starosta [...] decyzją z dnia [...] udzielił R. P. zezwolenia na zbieranie odpadów niebezpiecznych oraz innych niż niebezpieczne. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 28 i art. 63 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku o odpadach (t. j. Dz. U. z 2010 roku, Nr 185, poz. 1243 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 roku w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206). W treści decyzji organ określił warunki zbierania odpadów wskazując miejsce ich zbierania (działka nr ewid. 54, obręb [...] zlokalizowana w S., P. 27a), sposób i rodzaj magazynowanych odpadów, sposób dalszego zagospodarowania odpadów oraz sposób i środki transportu odpadów. Termin obowiązywania decyzji określono na dzień 23 kwietnia 2022 roku. Mocą tej samej decyzji organ jednocześnie odmówił wydania zezwolenia na zbieranie odpadów o kodzie 19 08 05 – ustabilizowane komunalne osady ściekowe. W załączniku do decyzji organ określił rodzaje odpadów przewidzianych do zbierania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...], Nr [...] wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] w sprawie udzielenia R. P. zezwolenia na zbieranie odpadów niebezpiecznych oraz innych niż niebezpieczne. Następnie postanowieniem z tej samej daty Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na podstawie regulacji art. 159 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, wstrzymało z urzędu wykonanie decyzji o zezwoleniu na zbieranie odpadów niebezpiecznych oraz innych niż niebezpieczne.

Następnie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] stwierdziło nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] w sprawie zezwolenia R. P. na zbieranie odpadów niebezpiecznych oraz innych niż niebezpieczne. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał m. in. przepis art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu organ cytując przepisy ustawy o odpadach wskazał, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o odpadach, właściwy organ odmówi wydania zezwolenia na odzysk, unieszkodliwianie, zbieranie lub transport odpadów, jeżeli zamierzony sposób gospodarki odpadami jest niezgodny z wymaganiami przepisów o odpadach (pkt 1), mógłby powodować zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska (pkt 2), jest niezgodny z planami gospodarki odpadami (pkt 3) lub jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego (pkt 4). Stosownie do art. 8 ustawy o odpadach, zakazuje się postępowania z odpadami w sposób sprzeczny z przepisami ustawy oraz przepisami o ochronie środowiska. Przez środowisko, w świetle art. 3 pkt 39 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. z 2008 roku Nr 25, poz. 150) należy rozumieć ogół elementów przyrodniczych, w tym także przekształconych w wyniku działalności człowieka, a w szczególności powierzchnię ziemi, kopaliny, wody, powietrze, krajobraz, klimat oraz pozostałe elementy różnorodności biologicznej, a także wzajemne oddziaływania pomiędzy tymi elementami. W ocenie organu, w zaistniałym w sprawie stanie prawnym rolą organu administracji było poczynienie takich ustaleń, które pozwoliłyby na jednoznaczną odpowiedź, czy zamierzony przez wnioskodawcę sposób gospodarowania odpadami odpowiada powyższym wymaganiom, czy też jest z nimi sprzeczny.

Tymczasem, Starosta [...] ustalił ponad wszelką wątpliwość, że na terenie, na którym zbierane mają być odpady (działka nr ewid. 54), brak jest planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, a zatem w sprawie nie zachodzi przeszkoda z art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach. Z materiałów i z treści decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów nie wynika natomiast, aby organ badał i rozważał okoliczności z art. 29 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o odpadach, tj. czy zamierzony sposób gospodarki odpadami nie stanowi zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska i czy jest zgodny z planami gospodarki odpadami. Na gruncie przesłanki wymienionej w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach organ wskazał, iż punkty do zbierania lub przeładunku odpadów stosownie do § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), zaliczane są do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego okoliczności tej organ rozstrzygający sprawę nie przyznał stosownego znaczenia.

W aspekcie przesłanki z art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach, jak wskazał organ należy mieć na uwadze to, że wydanie zezwolenia uzależnione jest od zgodności z planami gospodarki odpadami. Kwestia ta nie była przedmiotem oceny organu przy wydaniu zezwolenia.

Analiza podniesionych okoliczności nie tylko nie wynika z akt sprawy, ale i wbrew dyspozycji art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, z uzasadnienia faktycznego poddanej ocenie decyzji.

W świetle zagrożeń odpadami należy również wskazać, że znaczną część odpadów przeznaczonych do zbierania, a tym samym też do magazynowania, stanowią odpady niebezpieczne. Tymczasem działka, na której ma być prowadzona działalność polegająca na zbieraniu odpadów niebezpiecznych oraz innych niż niebezpieczne znajduje się w Otulinie [...] Parku Krajobrazowego oraz graniczy bezpośrednio z terenem [...] Parku Krajobrazowego, leży w odległości ok. 250 m od terenu Obszaru Natura 2000, PLH [...] Dolina [...] [...] oraz jest zlokalizowana w strefie ochrony pośredniej Zbiornika [...]. Na obszarach tych prawnie utworzonych obowiązują stosowne zakazy ich zagospodarowania czy wykorzystania, czego organ w toku postępowania poprzedzającego wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów, nie zbadał.

W konkluzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze napisało, iż przedstawione okoliczności prowadzą do wniosku, że organ wydając zezwolenie na zbieranie odpadów nie badał istotnych w tej sprawie przesłanek, a w efekcie wydał je z rażącą obrazą przywołanych przepisów prawa materialnego i procesowego.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy R. P. wskazał, iż przepisy ustawy o odpadach, zwłaszcza zaś przepis art. 28 ust. 4 ustawy o odpadach, nie stanowią, iż decyzja o warunkach zabudowy, czy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia mają być obligatoryjnymi elementami wniosku o wydanie decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów. Przepisy ustawy o odpadach korespondują z przepisem art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), który wskazuje przypadki, kiedy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza wszczęcie innych postępowań administracyjnych. W przepisie tym nie stwierdza się, iż wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji zezwalającej na prowadzenie zbierania odpadów. Następnie R. P. podniósł, że sformułowanie, iż obszar Natura 2000 PLH [...] Dolina [...] [...] znajduje się 250 m od działki nie ma faktycznego odzwierciedlenia. W bezpośrednim sąsiedztwie oraz w północnej części działki (nie będą tam magazynowane odpady) znajduje się jedynie [...] Park Krajobrazowy. Wniosek o wydanie zezwolenia na zbierania odpadów jest prawidłowy i kompletny. W sprawie nie zaistniała żadna z wymienionych enumeratywnie w przepisie art. 29 ust. 1 ustawy o odpadach, podstaw do odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymało w mocy własną wcześniejszą decyzję stwierdzającą nieważność decyzji o zezwoleniu na zbieranie odpadów. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że rozpatrując wniosek o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów właściwy organ ma obowiązek poczynić jednoznaczne, niebudzące wątpliwości ustalenia, czy zamierzony przez wnioskodawcę sposób gospodarowania odpadami odpowiada ustawowym wymaganiom, co winno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji skonstruowanym zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Tymczasem, w ocenie organu, z treści decyzji o zezwoleniu na zbieranie odpadów, ale też z akt sprawy, nie wynika, aby Starosta [...] udzielając zezwolenia na zbieranie odpadów niebezpiecznych oraz innych niż niebezpieczne badał i oceniał, czy zamierzony sposób gospodarki odpadami nie stanowi zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska i czy jest zgodny z planami gospodarki odpadami, tj. okoliczności, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o odpadach. Przepis ten uzależnia wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów od ustaleń, że zamierzony sposób gospodarki odpadami nie będzie powodować zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska i jest zgodny z planami gospodarki odpadami. Ocena w kwestii możliwości powodowania przez zamierzony sposób gospodarki odpadami zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska jest istotna i winna być tym bardziej dokonana, że punkty do zbierania lub przeładunku odpadów zaliczane są do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a teren na którym miała być prowadzona działalność polegająca na zbieraniu odpadów znajduje się w Otulinie [...] Parku Krajobrazowego oraz graniczy bezpośrednio z terenem [...] Parku Krajobrazowego, leży w odległości ok. 250 m od terenu Obszaru Natura 2000 PLH [...] Dolina [...] [...] i jest zlokalizowany w strefie ochrony pośredniej Zbiornika [...], a na tych obszarach obowiązują stosowne zakazy ich zagospodarowania czy wykorzystania.

W świetle przedstawionych okoliczności organ stwierdził, że Starosta [...] wydał decyzję zezwalającą na zbieranie odpadów niebezpiecznych oraz innych niż niebezpieczne, nie badając istotnych w tej sprawie przesłanek. Skutkiem tego jest rażąca obraza wskazanych przepisów prawa materialnego i procesowego.

W skardze do sądu administracyjnego R. P. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazując, że w sprawie doszło do naruszenia art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem organ nie ocenił, czy podmiot wnioskujący o stwierdzenie nieważności decyzji o zezwoleniu na zbieranie odpadów posiadał w tym zakresie przymiot strony. W dalszej części skargi jej autor podniósł zarzuty wskazane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując zarzuty zaprezentowane w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. Nr 153, poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zgodnie z treścią art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.

Tytułem wstępu wskazać należy, że w stanie faktycznym sprawy przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy własną wcześniejszą decyzję stwierdzającą nieważność decyzji o zezwoleniu na zbieranie odpadów niebezpiecznych oraz innych niż niebezpieczne. Jak wynika z uzasadnienia powołanych decyzji, u podstaw stwierdzenia nieważności decyzji legło przekonanie organu, iż decyzja o zezwoleniu na zbieranie odpadów wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Zważyć zatem należy, iż zaskarżone decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego zostały wydane w postępowaniu nadzwyczajnym z powołaniem się na przepis art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten stanowi, iż organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Istotny jest zatem w sprawie przepis art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, który ustanowił ogólną zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Od tej reguły ustawodawca dopuścił pewne wyjątki. Jednym z nich jest stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, przy czym postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uregulowane zostało przepisami art. 156 – 159 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem zaś postępowania w tym nadzwyczajnym trybie jest ustalenie istnienia jednej z wad kontrolowanej decyzji, taksatywnie wymienionych w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także stwierdzenie, czy nie występują przesłanki negatywne wymienione w art. 156 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Niesporne jest w niniejszej sprawie, że przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji o zezwoleniu na zbieranie odpadów było przyjęcie, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa poprzez zaniechanie ustalenia i rozważenia okoliczności wyłączających wydanie decyzji o zezwoleniu na zbieranie odpadów, które wymienione zostały w przepisie art. 29 ust. 1 ustawy o odpadach.

Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powszechnie przyjęte w orzecznictwie sądowym stanowisko, iż o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Co więcej, w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 maja 1994 roku, sygn. akt: III SA 1705/93 (Wspólnota 1994/42/16), z rażącym naruszeniem prawa nie można utożsamiać każdego naruszenia prawa. Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawa nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu przewodzi do wniosku, że pozostają one w jawnej sprzeczności. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa (por. np. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 roku, sygn. akt: OSK 1134/04 i inne, wszystkie powołane orzeczenia bez wskazania miejsca publikacji dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewątpliwie rażącego naruszenia prawa nie można utożsamiać z każdym naruszeniem prawa, nawet istotnym. Nie każde naruszenie musi polegać na naruszeniu rażącym (por. np. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 9 maja 2012 roku, I SA/Ol 185/12; wyrok NSA z dnia 9 lutego 2012 roku, II OSK 1280/11 i inne). Nawet naruszenie przepisów (postępowania lub prawa materialnego), nawet mające istotny wpływ na wynik nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji w postępowaniu nadzwyczajnym – jeżeli nie ma cech rażącego naruszenia prawa. Takie cechy organ winien wykazać i uzasadnić z zachowaniem przewidzianych w art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego wymogów sporządzenia uzasadnienia (por. np. wyrok WSA w Lublinie z dnia 13 marca 2012 roku, II SA/Lu 46/12 i inne). Nie jest dopuszczalne kwalifikowanie wypadków zwykłego naruszenia prawa jako naruszenie rażące ani – tym bardziej – uznawanie za naruszające prawo sytuacji – gdzie nie jest wyjaśnione, czy do naruszenia prawa w ogóle doszło.

W przekonaniu Sądu, z uzasadnienia kontestowanych w skardze decyzji nie wynika, by przy wydawaniu decyzji o zezwoleniu na zbieranie odpadów doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa. Z uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego trudno wywieść, iż decyzja o zezwoleniu na zbieranie odpadów wydana została wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, w szczególności aby treść tegoż rozstrzygnięcia pozostawała w wyraźnej i oczywistej sprzeczność z treścią przepisu i aby charakter naruszenia powodował, iż nie może być ona akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Innymi słowy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wykazało, iż decyzja o zezwoleniu na zbieranie odpadów wydana została z rażącym naruszeniem prawa, o którym stanowi art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniach swoich decyzji wywodziło, iż organ wydający zezwolenie na zbieranie odpadów nie rozpatrzył okoliczności wyłączających wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów, a wymienionych w art. 29 ust. 1 ustawy o odpadach, czym organ ten naruszył także przepis art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z regulacją art. 29 ust. 1 ustawy o odpadach, właściwy organ odmówi wydania zezwolenia na odzysk, unieszkodliwianie, zbieranie lub transport odpadów, jeżeli zamierzony sposób gospodarki odpadami jest niezgodny z wymaganiami przepisów o odpadach (pkt 1), mógłby powodować zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska (pkt 2), jest niezgodny z planami gospodarki odpadami (pkt 3) lub jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego (pkt 4). Organ wydający zezwolenie na zbieranie odpadów, przed wydaniem decyzji, zbadał tylko zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa miejscowego, bowiem wystąpił do właściwego organu gminy z wnioskiem o wskazanie zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z treści zacytowanego przepisu art. 29 ust. 1 ustawy o odpadach wynika, że analizując okoliczności wyłączające wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów sięgnąć należy do innych norm wynikających z odrębnych ustaw, rozporządzeń, czy dyrektyw. W przepisie tym próżno szukać źródeł tych norm. Przepisów, z których zbudowana zostanie norma należy samodzielnie poszukać i ocenić czy mają one zastosowanie w sprawie. Skonstruować zatem należy wieloprzepisową normę prawną. Tymczasem, utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że rażąco naruszyć można wyłącznie przepis, który jest sformułowany jasno i nie wymaga wykładni, taki którego treść może być bez żadnych wątpliwości ustalona w bezpośrednim rozumieniu (por. np. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 lutego 2012 roku, II SA/Gd 780/11; wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2012 roku, I SA/Wa 1234/11; wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2012 roku, I OSK 920/11; wyrok NSA z dnia 18 listopada 2011 roku, II OSK 763/11; wyrok NSA z dnia 28 października 2011 roku, I OSK 1908/10 i inne).

Konkludując dotychczasowe rozważania wskazać należy, iż w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wykazało w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć, że organ wydając decyzję o zezwoleniu na zbieranie odpadów niebezpiecznych oraz innych niż niebezpieczne, naruszył prawo w stopniu rażącym. Tym samym organ nie wykazał, iż w sprawie zaistniała przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Uzasadnienie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego obu instancji w tym zakresie zawiera braki i nie odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze niewątpliwie powołało się na naruszenie prawa (organ nie rozważył okoliczności wyłączających wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów niebezpiecznych oraz innych niż niebezpieczne), ale nie wykazało, że naruszenie to można ocenić jako rażące. Co więcej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie postarało się o wykazanie wpływu tego naruszenia na rozstrzygnięcie w sprawie zezwolenia na zbieranie odpadów. Mimo, iż Kolegium zwróciło uwagę na szczególną lokalizację miejsca, w którym zbierane miały być odpady, nie wskazało wynikających z konkretnie wskazanych przepisów nakazów lub zakazów związanych z tymi terenami (otulina parku krajobrazowego, czy niedalekie sąsiedztwo obszaru Natura 2000).

Ustosunkowując się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Niewątpliwie Samorządowe Kolegium Odwoławcze mogło powziąć wiadomość o tym, że decyzja o zezwoleniu na zbieranie odpadów może być obarczona wadą nieważności, z pisma osoby trzeciej. Tym niemniej, z przepisu art. 157 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego wynika, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Nawet gdy organ powziął wiadomość o wadliwości rozstrzygnięcia od podmiotu, któremu nie przysługiwał przymiot strony, to Samorządowe Kolegium Odwoławcze mogło wszcząć z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności. Osoba ta nie była stroną postępowania.

Wobec powyższego Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" przy zastosowaniu art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd w punkcie drugim wyroku stwierdził, na mocy art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.

a.bł.