Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1500/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-07-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] w sprawie ze skargi S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 22 czerwca 2011 r. skarżące S. (zwane dalej "S."), reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2011 r. zezwalającą na zajęcie odcinka pasa drogowego drogi powiatowej ul. W. w rejonie ul. O. o powierzchni 2.022 m2 w celu umieszczenia w nim targowiska i ustalającą opłatę z tego tytułu w wysokości 2.022.000 złotych. W skardze S. zawarło wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości.

Uzasadniając wniosek, pełnomocnik S. podniósł w szczególności, iż "Zarząd Dróg Miejskich dowolnie zmienił postawę żądania S., opierając ją na obecności na targowisku jednego punktu, w którym mieszczą się automaty do gier o niskich wygranych", a w konsekwencji, "zamiast wnosić dzienną opłatę w wysokości 0,60 złotych, S. bezprawnie zostało obciążone dzienną opłatą w wysokości 10 złotych za 1 m2, która to opłata powinna dotyczyć najwyżej wyodrębnionego punktu, w którym automaty znajdowały się. Czyli zamiast uiszczać kwotę 442.818 złotych rocznie za zajmowany obszar ul. W., S. zmuszone będzie wnosić opłaty w kwocie 7.380.300 złotych". Dodał, że za zasadnością przedmiotowego wniosku przemawia konieczność zabezpieczenia bytu przeszło setki gospodarstw domowych, których dalszy byt związany jest funkcjonowaniem tego targowiska.

W odpowiedzi na skargę z dnia 28 czerwca 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "SKO"), odnosząc się do kwestii obciążenia S. kwotą pieniężną z tytułu zajęcia wskazanego na wstępie pasa drogowego oraz wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazało, że wysokość opłaty jest konsekwencją zastosowania ustalonej w przepisach stawki jednostkowej opłaty w przypadku zlokalizowania na targowisku punktu gier na automatach.

W dniu 19 lipca 2011 r. ustanowiony pełnomocnik S. wniósł o "możliwie szybkie rozpoznanie przez Sąd wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji" albowiem "decyzja SKO spowodowała wymagalność błędnie naliczonej kwoty 2.022.000 złotych, której S. nie jest w stanie uiścić, zaczym zmuszone będzie złożyć wniosek o upadłość".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym wyrażoną

w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a.") jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania istnienia przesłanek zastosowania powołanego przepisu spoczywa na skarżącym składającym wniosek. Rozpoznając taki wniosek, sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania decyzji (vide: postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OZ 190/05, nie publ.; postanowienie NSA z dnia 18 lutego 2005 r. sygn. akt OZ 1506/04). Dodać należy, że - zgodnie ze stanowiskiem judykatury - do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, konieczne jest wykazanie istnienia konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne, a twierdzenia te powinny zostać poparte stosownymi dokumentami (vide: postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, niepubl.).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd uznał, że zawarty w skardze oraz w piśmie z dnia 19 lipca 2011 r. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji faktycznie nie zawiera jakichkolwiek argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Taką konkretną okolicznością, zdaniem Sądu, nie jest podana przez pełnomocnika S. informacja, że "wymagalność błędnie naliczonej kwoty 2.022.000 złotych, której to S. nie jest w stanie uiścić, spowoduje konieczność złożenia wniosku o upadłość".

Pełnomocnik nie przedstawił bowiem jakichkolwiek w tym zakresie dokumentów, w tym chociażby stanu konta i bilansu S. oraz zasad rozliczeń pomiędzy członkami, a S., które mogłyby stanowić podstawę do zweryfikowania tej hipotezy, a w konsekwencji, podjęcia merytorycznej decyzji przez Sąd o ewentualnym wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Zastrzeżenie to jest istotne także dlatego, że w świetle załączonego do akt sprawy odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego (nr [...]), celem działania organizacji jest, m. innymi, niezarobkowe prowadzenie targowiska "W." u zbiegu ulic W./O. w W., a zatem wnioskodawca winien co najmniej wykazać związek przyczynowy pomiędzy wywodzoną w skardze i we wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji "upadłością stowarzyszenia i bezrobociem przeszło 100 osób". Notabene, wnioskodawca nie przedstawił nawet listy przedsiębiorców, których mogłyby dotyczyć skutki zakładanej upadłości "ponad 80 przedsiębiorców".

Rekapitulując powyższe, ryzyko powstania znacznej szkody lub niebezpieczeństwo powstania nieodwracalnych skutków musi wynikać wprost z wykonania zaskarżonej decyzji, a nie z ewentualnych skutków, jakie wywoła dla stosunków umownych przyszłe orzeczenie sądu prowadzącego postępowanie upadłościowe. Innymi słowy, przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. muszą wiązać się bezpośrednio z wykonywaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie mogą zaś być prognozowane i uzależniane od innego orzeczenia sądu.

Przesłanką do uwzględnienia wniosku skarżącego nie mogą być także merytoryczne zarzuty zaskarżonej decyzji, sprowadzające się do twierdzenia, że "stowarzyszenie zostało bezprawnie obciążone dzienną opłatą w wysokości 10 zł (...)". Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 stycznia 2011 r. (sygn. akt II OZ 1336/10), a który to pogląd niniejszy Sąd w pełni akceptuje, zasadność merytorycznych zarzutów może być przedmiotem oceny dopiero w toku rozpoznawania wniesionej skargi.

W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd postanowił, jak w sentencji.

Niezależnie od wskazanych przyczyn, z powodu których wniosek nie mógł zostać uwzględniony, Sąd zwraca uwagę, że przychylenie się do wniosku profesjonalnego pełnomocnika skarżącego o "wstrzymania wykonania decyzji SKO w całości (podkreślenie Sądu) do czasu rozpoznania skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny" spowodowałoby, iż także wydane przez organ zezwolenie na zajęcie pasa drogi powiatowej ul. W. w rejonie ulicy O. o powierzchni 2022,00 m2, w celu funkcjonowania na nim targowiska, nie podlegałoby wykonaniu,

a co zapewne nie leży w interesie reprezentowanych kupców.