Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 934/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2, 6, art. 18 ust. 4a, ust. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2017 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

J. J. (dalej też jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], który utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu z naruszeniem ustawy o transporcie drogowym w wysokości 10.000 zł.

Podstawę prawną zaskarżonego decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) – dalej jako "k.p.a.", art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i ust. 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (Dz. U z 2017 r., poz. 2200 ze zm.) – dalej jako "u.t.d." oraz lp. 1.1, 2.9 i 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Do wydania zaskarżonej doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] marca 2015 roku około godz. 6:55 w [...] na ul. [...] na wysokości posesji nr [...] patrol Policji zatrzymał do kontroli drogowej samochód marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował J. J. W toku kontroli stwierdzono, że na boku kontrolowanego pojazdu znajduje się napis: numer telefonu: "[...]" oraz napis: "[...]", co potwierdza sporządzona w czasie kontroli dokumentacja fotograficzna. Pojazd był oznaczony i wyposażony zgodnie z wymogami ustalonymi dla pojazdu "TAXI" określonymi w Uchwale Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Na przednich prawych i lewych drzwiach umieszczony był pas zewnętrzny [...] z numerem bocznym "[...]" oraz herb [...]. Na szybie czołowej w prawym górnym rogu znajdowała się tabliczka informacyjna z hologramem z numerem licencji [...] i numerem rejestracyjnym pojazdu [...]. Na dachu pojazdu znajdowała się dwustronna lampa z napisem "TAXI".

Podczas kontroli kierowca okazał dowód osobisty, prawo jazdy, dowód rejestracyjny pojazdu, : świadectwo legalizacji ponownej taksometru, potwierdzenie zawarcia ubezpieczenia OC i kasę rejestrującą. Kierujący okazał licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką nr [...] udzieloną na przedsiębiorcę W. M., ul. [...],[...]. Kierujący nie okazał orzeczenia psychologicznego, orzeczenia lekarskiego oraz identyfikatora kierowcy TAXI.

Stwierdzono naruszenie lp. 1.1 załącznika nr 3 u.t.d. polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji. Z kontroli wykonano dokumentację kserograficzną okazanych dokumentów oraz fotograficzną kontrolowanego pojazdu..

Przebieg kontroli został udokumentowany za pomocą protokołu kontroli nr [...]. Kierujący pojazdem odmówił podpisania protokołu kontroli bez podawania przyczyny.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia 16 kwietnia 2015 r. zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w przedmiocie stwierdzonych protokołem kontroli naruszeń ustawy o transporcie drogowym.

W toku prowadzonego postępowania administracyjnego, organ I instancji, uzyskał odpowiedź z Urzędu Miasta [...], że według stanu na dzień kontroli, tj. na dzień [...] marca 2015 r. J. J. nie posiadał żadnego uprawnienia z zakresu transportu drogowego udzielonego przez Prezydenta [...].

Pismem z dnia 13 maja 2015 r. przesłano skarżącemu uzupełnienie zawiadomienia, dokonane po ponownej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, iż stwierdzono następujące naruszenia:

- naruszenie lp. 1.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji,

- naruszenie lp. 2.9 załącznika nr 3 do ww. ustawy polegające na wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5

- naruszenie lp. 2.10 załącznika nr 3 do ww. ustawy polegające na wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust.4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b.

Pismem z dnia 11 maja 2015 r. skarżący wniósł o umorzenie wszczętego z urzędu postępowania na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1) u.t.d., podnosząc, że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Zarzucała, że Urząd Miasta błędnie przyjął, że licencja wygasła z mocy prawa w sytuacji, gdy druk licencji znajduje się w posiadaniu skarżącego i podkreślił, że właściciel przedmiotowej licencji nie poinformował skarżącego o zamiarze zrzeczenia się licencji, ani nie wypowiedział łączącej ich umowy o współpracy. Do pisma skarżący załączył umowę o współpracy w zakresie świadczenia usług przewozowych taksówką osobową zawartą w dniu 8 kwietnia 2011 r. pomiędzy skarżącym a W. M., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą U. z siedzibą w [...]

Pismem z dnia 18 maja 2015 r. organ wystąpił do Urzędu Miasta [...] z zapytaniem, czy W. M., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą U., posiada lub posiadał licencje na i ¡wykonywanie krajowego transportu drogowego w ¡zakresie przewozu osób taksówką o nr [...] udzieloną na pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. W odpowiedzi na przedmiotowe pismo uzyskano informację, że przedsiębiorca W. M. prowadzący działalność pod firmą U. posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu, drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną w dniu [...] grudnia 2005 r. przez Prezydenta [...] na pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], jednak w dniu 10 stycznia 2014 r. przedsiębiorca zrzekł się licencji, wskazując, że jej druk zaginął.

Pismem z dnia 8 czerwca 2015 r. skarżący ponownie wniósł o umorzenie wszczętego postępowania, wskazując, że świadczył on usługi tylko i wyłącznie na podstawie umowy zawartej z firmą U. W dniu 9 lipca 2015 r. do organu wpłynęła poświadczona notarialnie kopia ww. umowy o współpracy w zakresie świadczenia usług przewozowych taksówką osobową z dnia 8 kwietnia 2011 r. Wykonując wezwanie organu, skarżący przy piśmie z dnia 17 sierpnia 2015 r. przesłał poświadczoną notarialnie kopię świadectwa legalizacji taksometru oraz wydruk z kasy fiskalnej zawierający nazwę przedsiębiorcy.

[...] Wojewódzki Inspektora Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10 000 złotych za następujące naruszenia:

- wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji,

- wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d.,

- wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d.

Odnosząc się do wyjaśnień skarżącego, organ I instancji stwierdził,że w przedmiotowej sprawie art. 92c ust 1 pkt 1 u.t.d. nie znajduje zastosowania. Skarżący miał wpływ na powstanie zarzucanych mu naruszeń, gdyż wykonywał transport drogowy osób pojazdem, który posiadał cechy upodabniające go do taksówki, ale taksówką nie był. Dodatkowo skarżący podczas kontroli okazał licencję udzielona na kontrolowany pojazd przedsiębiorcy W. M., której to licencji W. M. się zrzekł. Wskazał na przepis art. 16 ust. 2 pkt 2 u.t.d., zgodnie z którym licencja wygasa w razie zrzeczenia się jej. Tym samym w dniu kontroli skarżący posługiwał się licencją, która wygasła z mocy prawa. Odnosząc się do przesłanych przez skarżącego wydruków z kasy fiskalnej zamontowanej w kontrolowanym pojeździe, organ podniósł, że przedmiotowy wydruk jest paragonem niefiskalnym, a zatem nie może zostać uznany za dowód w sprawie. Na przedstawionym przez skarżącego świadectwie legalizacji ponownej taksometru elektronicznego jako wnioskodawca widnieje skarżący.

Od przedmiotowej decyzji skarżący wniósł odwołanie, powtarzając argumentację zawartą w pismach z dnia 11 maja 2015 r. i 8 czerwca 2015 r.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] uchylił ww. decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ podniósł, że w aktach sprawy brak jest jednoznacznych dowodów potwierdzających, iż stroną postępowania powinien być J. J. Organ zwrócił uwagę, że z treści umowy o współpracy w zakresie świadczenia usług przewozowych taksówką osobową zawartej pomiędzy skarżącym a W. M. wynika, że skarżący miał wykonywać przewozy we własnym imieniu i na własny rachunek, ale w oparciu o licencję na transport drogowy taksówką udzieloną W. M. Z przesłanych wydruków z kasy fiskalnej wynika, że kasa fiskalna zarejestrowana była na U. W ocenie organu odwoławczego przy wydawaniu rozstrzygnięcia należało ustalić charakter współpracy skarżącego z przedsiębiorcą W. M.

Ponownie rozpoznając sprawę [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wezwał W. M. do • złożenia wyjaśnień w sprawie. W odpowiedzi na wezwanie W. M. w piśmie z dnia 21 września 2016 r. wyjaśnił, że w okresie od 2003 roku do połowy 2012 roku prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług przewozu osób pod nazwą "U.". W ramach prowadzonej działalności świadek posiadał między innymi licencję o numerze [...]. W związku z prowadzoną działalnością, w dniu 8 kwietnia 2011. roku zawarł ze skarżącym, prowadzącym działalność gospodarczą z siedzibą w [...], umowę o współpracę w zakresie świadczenia usług przewozowych taksówką osobową. Przedmiotem umowy była wzajemna współpraca gospodarcza w zakresie świadczenia usług przewozowych. W ramach zawartej umowy udostępniono skarżącemu licencję o numerze [...] z dnia [...] marca2 010 roku. Zakończenie współpracy nastąpiło z dniem 30 czerwca 2012 roku, jednak skarżący nie zwrócił dokumentu licencji, a wezwanie w sprawie zwrotu było nieskuteczne. W. M. wskazał, że w dniu 10 stycznia 1014 roku podjął decyzję o nie kontynuowaniu działalności w zakresie usług przewozu osób i zwrócił do Urzędu [...] posiadane licencje oraz zgłosił zaginięcie pozostałych licencji, w tym licencji o numerze [...]. W. M. poinformował, że w dniu [...] marca 2015 roku skarżący nie wykonywał przewozów w jego imieniu. Przedsiębiorca do przesłanego pisma dołączył oświadczenie złożone w Urzędzie [...] w dniu 10 stycznia 2014 r.

W celu uzupełnienia materiału dowodowego organ pismem z dnia 18 października 2016 r. wezwał W. M. do przesłania oryginału lub uwierzytelnionej notarialnie kopii dokumentacji! potwierdzającej: zakończenie współpracy ze skarżącym. W odpowiedzi W. M. w piśmie z dnia 31 października 2016 r. podtrzymał dotychczasowe informacje zawarte w piśmie z dnia 21 września 2016 r. Dodatkowo podniósł, że zakończenie współpracy z J. J. nastąpiło z dniem 30 czerwca 2012 roku bez sporządzania formalnych dokumentów. Skarżący zaprzestał świadczenia usług na rzecz korporacji o nazwie U., nie podpisał dokumentów w sprawie rozwiązania umowy o współpracę, ponadto nie zwrócił dokumentu, licencji, a wezwania w sprawie zwrotu były nieskuteczne.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ponownie nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za następujące naruszenia:

- wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji,

- wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d.,

- wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d.

Pismem z dnia 10 stycznia 2017 r. skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji, w którym wniósł ojej uchylenie w całości i umorzenie postępowania na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.. Skarżący podtrzymał swoje stanowisko zawarte w odwołaniu od decyzji z dnia [...] września 2015 r. Jego zdaniem organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie tylko na twierdzeniach W. M., nie sprawdzając ich wiarygodności. Skarżący podniósł, że W. M. nie poinformował go o zrzeczeniu się licencji ani nie wypowiedział łączącej ich umowy o współpracy w zakresie świadczenia usług przewozowych taksówką osobową, a tylko taka forma rozwiązania tej umowy została przewidziana w § 8 pkt 3 tej umowy. Zatem skoro umowa nie została rozwiązana, to nie miał obowiązku zwrotu licencji oraz kasy fiskalnej, czego żądał W. M. w swoim piśmie z dnia 27 stycznia 2014 r. załączonym do odwołania. Skarżący wskazał również, że nie miało miejsca zakończenie współpracy z W. M. o czym świadczą dokonywane przez niego rozliczenia z kasy fiskalnej. Na potwierdzenie tych okoliczności skarżący przedłożył kserokopie dowodów nadania przesyłek poleconych i faktury nr [...]. Skarżący wyjaśnił również, że przedsiębiorstwo W. M. zostało sprzedane w połowie 2013 r. korporacji [...], która poleciła oznaczać pojazdy emblematami tej korporacji, czego dowodem jest zlecenie z dnia 21 maja 2013 r. Na potwierdzenie współpracy z przedsiębiorstwem U. skarżący powołał się na fakturę nr [...] wystawioną za uiszczenie opłaty korporacyjnej za lipiec 2012 r. Natomiast w dniu 25 stycznia i 14 maja 2013 r. w warsztacie W. M. były dokonywane naprawy pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]. Zdaniem skarżącego, dowodem świadczenia usług przewozowych na rzecz W. M. jest także zaświadczenie z dnia 8 kwietnia 2011 r., z którego wynika, że był zatrudniony w przedsiębiorstwie U. Skarżący nie zgodził się także z dokonaną przez organ I instancji oceną wydruku z kasy fiskalnej z dnia 21 lipca 2015 r. Zdaniem skarżącego, przesłany przez niego wydruk był właściwym do ustalenia podmiotu, do którego należy kasa fiskalna. Skarżący nie zgodził się także z oceną wyjaśnień W. M., które jego zdaniem są nieprawdziwe.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez stronę skarżącą od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymał rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób, albowiem nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Natomiast analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że strona wykonywała zarobkowo okazjonalny przewóz osób, o którym mowa z art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wskazał, że zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza wykonanie przez skarżącego usługi, której świadczenie wymaga posiadania licencji uprawniającej do wykonywania przewozu osób. Skarżący takiej licencji nie posiadał. Zgromadzony materiał dowody potwierdza również, że skarżący nie spełniał wymogów do wykonywania przewozu okazjonalnego określonych w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, ponieważ usługi przewozu świadczył pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącego, dokumenty załączone do odwołania potwierdzają wyjaśnienia W. M. Skarżący nie mógł wykonywać przewozu osób w imieniu W. M., który w dacie kontroli, tj. [...] marca 2015 r. nie prowadził już działalności w zakresie przewozu osób taksówką. Jak wyjaśnił skarżący, W. M. sprzedał przedsiębiorstwo U. przedsiębiorstwu [...]. W dniu 27 stycznia 2014 r. wypowiedział także umowę leasingu skontrolowanego pojazdu, tj. pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] i zażądał jego zwrotu wraz z kasą fiskalną i licencją. Natomiast faktura nr [...], zlecenie z dnia 25 stycznia 2013 r. i 14 maja 2013 r. oraz zaświadczenie z dnia 08 kwietnia 2011 r. dotyczą działalności prowadzonej przez skarżącego przed dniem kontroli i nie mają żadnego znaczenia dla niniejszej sprawy. Faktura nr [...] nie zawiera podpisu osoby wystawiającej, więc nie można przyjąć, że taka faktura została wystawiona. Załączone do odwołania potwierdzenia nadania przesyłek poleconych do księgowości przedsiębiorstwa U. świadczą jedynie o ich nadaniu, nie można natomiast stwierdzić, czego dotyczą.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący postawił zarzuty naruszenia:

- art. 92 ust. 1 u.t.d. poprzez jego nie zastosowanie, pomimo istnienia przesłanek do uznania, iż skarżący świadczył usługi jako kierujący wykonujący przewóz drogowy w rozumieniu art. 92 ust. 1 u.t.d.,

- art. 92 a ust 1 u.t.d. poprzez jego błędne zastosowanie, skutkujące uznaniem iż skarżący świadczył usługi przewozu jako podmiot wykonujący przewóz drogowy w rozumieniu tego przepisu, w sytuacji gdy materiał dowodowy zebrany w przedmiotowej sprawie pozwala na ustalenie, iż skarżący świadczył usługi jako kierujący wykonujący przewóz drogowy na rzecz U., a tym samym ponosi odpowiedzialność na zasadzie art. 92 ust. 1 u.t.d.

- art. 7, 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie prowadzącą do nieprawidłowego uznania, że to skarżący jest podmiotem wykonującym przewóz drogowy w rozumieniu przepisu art. 92 a ust. 1 u.t.d., w sytuacji gdy z dowodów zgromadzonych w sprawie wynika, że to U. jest przedsiębiorcą posiadającym licencję na wykonywanie transportu drogowego, a skarżący jest osobą osobiście wykonującą przewozy na rzecz właściciela licencji w rozumieniu przepisu art. 5 ust. 3 pkt 4 u.t.d.,

- art. 7, 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego prowadzącą do nieprawidłowego uznania, że współpraca pomiędzy skarżącym a U. została zakończona w dniu 30 czerwca 2012 r., w sytuacji gdy stosownie do treści umowy o współpracę mogła ona zostać wypowiedziana wyłącznie w formie pisemnej, a sam W. M. wskazuje w pisemnym oświadczeniu, iż do zakończenia współpracy nastąpiło cyt. "bez sporządzania formalnych dokumentów",

- art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do argumentacji skarżącego zawartej w odwołaniu tj. w przedmiocie obowiązywania w dniu kontroli umowy o współpracę z W. M. z dnia 8 kwietnia .2011 r. ze względu na brak jej wypowiedzenia na piśmie (stosownie do postanowień umowy), przesyłania przez skarżącego na adres U. materiałów rozliczeniowych z kasy fiskalnej, poświadczenia nieprawdy przez W. M. w zakresie zgłoszenia w Urzędzie [...] zaginięcia licencji, nie poinformowania skarżącego przez W. M. o zrzeczeniu się licencji, dokumentów złożonych jako załącznik do odwołania;

- art. 8 k.p.a. statuującego zasadę zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r., pomimo iż w uzasadnieniu tej decyzji organ nie wyjaśnił w sposób nie budzący wątpliwości braku podstaw uzasadniających wydanie decyzji pozytywnej dla skarżącego ani nie ustalił w sposób nie budzący wątpliwości kto faktycznie wykonywał przewóz w dniu kontroli drogowej i charakteru współpracy skarżącego z W. M., do czego organ I instancji był zobowiązany na mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r.;

- art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2016 r., w sytuacji gdy organ nie wyjaśnił w sposób nie budzący wątpliwości braku podstaw uzasadniających wydanie decyzji pozytywnej dla skarżącego ani nie ustalił w sposób nie budzący wątpliwości, kto faktycznie wykonywał przewóz w dniu kontroli drogowej i charakteru współpracy skarżącego z W. M., do czego organ I instancji był zobowiązany na mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r., a tym samym decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów.

W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną wyłącznie z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej: p.p.s.a.

Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem zgodności jej z prawem Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego i procesowego, które mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi.

W ocenie Sądu, prawidłowo ustalony przez organ i przyjęty za podstawę wydania decyzji stan faktyczny znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym zawartym w aktach administracyjnych, co pozwala ustalenia organu przyjąć jako własne.

W sprawie bezsporne jest, że w dniu [...] marca 2015 roku w [...] na ul. [...] na wysokości posesji nr [...], patrol Policji zatrzymał do kontroli drogowej samochód marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował J. J. W toku kontroli stwierdzono, że na boku kontrolowanego pojazdu znajduje się napis: numer telefonu: "[...]" oraz napis: "[...]", co potwierdza sporządzona w czasie kontroli dokumentacja fotograficzna. Pojazd był oznaczony i wyposażony zgodnie z wymogami ustalonymi dla pojazdu "TAXI" określonymi w Uchwale Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Na przednich prawych i lewych drzwiach umieszczony był pas zewnętrzny [...] z numerem bocznym "[...]" oraz herb [...]. Na szybie czołowej w prawym górnym rogu znajdowała się tabliczka informacyjna z hologramem z numerem licencji [...] i numerem rejestracyjnym pojazdu [...]. Na dachu pojazdu znajdowała się dwustronna lampa z napisem "TAXI". Podczas kontroli kierowca okazał dowód osobisty, prawo jazdy, dowód rejestracyjny pojazdu, świadectwo legalizacji ponownej taksometru, potwierdzenie zawarcia ubezpieczenia OC i kasę rejestrującą. Kierujący okazał licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką nr [...] udzieloną na przedsiębiorcę W. M. W trakcie postępowania wyjaśniającego ustalono, że przedsiębiorca W. M. prowadzący działalność pod firmą U. posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu, drogowego w zakresie- przewozu osób taksówką udzieloną w dniu [...] grudnia 2005 r. przez Prezydenta [...].na pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] Jednak w dniu 10 stycznia 2014 r. przedsiębiorca zrzekł się licencji, wskazując, że jej druk zaginął. Tym samym ,w świetle art. 16 ust. 2 pkt 2 ww. licencja wygasła w dniu 10 stycznia 2014 r. Według stanu na dzień kontroli, tj. na dzień [...] marca 2015 r. J. J. nie posiadał żadnego uprawnienia z zakresu transportu drogowego udzielonego przez Prezydenta [...].

Podstawowym zarzutem skarżącego jest błędne przyjęcie przez organy, że ww. licencja wygasła z mocy prawa w sytuacji, gdy druk licencji znajduje się w posiadaniu skarżącego, a właściciel przedmiotowej licencji nie poinformował skarżącego o zamiarze zrzeczenia się licencji, ani nie wypowiedział łączącej ich umowy o współpracy w zakresie świadczenia usług przewozowych taksówką osobową z dnia 8 kwietnia 2011 r. zawartej pomiędzy skarżącym a W. M., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą U. z siedzibą w [...]. Skarżący podnosił także, że nie zakończyła się współpraca z W. M., na co wskazują rozliczenia kasy fiskalnej czy faktury VAT. Tym samym, w ocenie skarżącego, w dniu kontroli był on uprawniony do posługiwania się licencją na wykonywanie transportu drogowego taksówką nr [...]

W tym miejscu podnieść należy, że w stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009".

Według art. 5b ust. 1 ww. ustawy, podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:

1) samochodem osobowym,

2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,

3) taksówką

Z kolei art. 6 ust.1 cyt. ustawy stanowi, że przedsiębiorcy udziela się licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, jeżeli przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy i zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy, a także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz, spełniają wymagania określone w przepisach ustawy o transporcie drogowym oraz w innych przepisach określających wymagania wobec kierowców, a także nie byli skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne wskazane w tym przepisie.

Ze wskazanego przepisu art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wynika jednoznacznie, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką może wykonywać przewozy bądź osobiście bądź poprzez zatrudnionych przez tego przedsiębiorcę kierowców, o ile oczywiście osoby te spełniają stosowne wymagania, określone w ustawie.

W ocenie Sądu skarżący w przedmiotowej sprawie J. J. nie był zatrudniony przez posiadacza omawianej koncesji, tj. W. M., prowadzącego działalność pod firmą U. Skarżącego i W. M. łączyła, mająca charakter tzw. "umowy nienazwanej", umowa o współpracy w zakresie świadczenia usług przewozowych taksówką osobową. W umowie wskazano, że jej przedmiotem jest wzajemna współpraca gospodarcza w zakresie świadczenia usług przewozowych w systemie radio-taxi (§ 1 umowy). W umowie wyraźnie też podkreślono, że skarżący jest kierowcą prowadzącym działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własny rachunek (§ 3 umowy).

Zdaniem Sądu, w świetle art. 6 ust. 1 u.t.d. w związku z faktem, że w świetle zapisów ww. umowy skarżący nie był zatrudniony przez W. M., a tym samym nie mógł w żadnym czasie posługiwać się licencją udzieloną temu przedsiębiorcy, pomimo iż w umowie wymieniono, że skarżący będzie użytkował należący do W. M. samochód marki [...] o nr rej. [...], do którego przypisana była licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu, drogowego w zakresie- przewozu osób taksówką. Tym samym należy stwierdzić, iż zarówno zarzuty skarżącego, jak i prowadzone przez organy postępowanie mające na celu wyjaśnienie, czy w dacie kontroli skarżący nadal mógł się tą licencją posługiwać, nie mają żadnego wpływu na ocenę sprawy, oraz na jej rozstrzygnięcie.

Dodatkowo należy podkreślić, że z załączonego przez skarżącego do odwołania pisma W. M. z dnia 27 stycznia 2014 r. jednoznacznie wynika, że skarżący został poinformowany o wypowiedzeniu umowy leasingu pojazdu i wezwany do zwrotu samochodu wraz z kasą fiskalną i licencją. Tym samym skarżący miał świadomość zakończenia współpracy z W. M. Jak wyżej podano, okoliczność ta nie ma jednak bezpośredniego wpływu na rozstrzygnięcie kontrolowanej sprawy.

Należy zgodzić się z organem, że przeprowadzone postępowanie dowodowego jednoznacznie wykazało, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób. Podczas przeprowadzonej kontroli skarżący nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Tym samym analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wskazuje, że strona wykonywała zarobkowo okazjonalny przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Dlatego organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przewóz z dnia kontroli jako wykonywany bez licencji skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy. Ponadto należy wskazać, że ustawa o transporcie drogowym umożliwia wykonywanie przewozów okazjonalnych, ale ich wykonywanie wymaga spełnienia określonych warunków. Warunki wykonywania przewozów okazjonalnych określają

art. 18 ust. 4a i art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym.

Zgodnie z art. 18 ust. 5 u.t.d. przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

1) umieszczania i używania w pojeździe taksometru;

2) umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi;

3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Z powyższego przepisu wynika, że dla wykonywania okazjonalnego przewozu osób ustawodawca przewidział szereg ograniczeń mających na celu odróżnienie tego typu działalności od licencjonowanych przewozów osób taksówką. Celem regulacji z art. 18 ust. 5 u.t.d. było to, aby pojazdy te nie wyróżniały się względem pozostałych i aby sposób oznakowania pojazdu nie wpływał na możliwość jego zatrzymania, którego celem byłoby zawarcie umowy przewozu. W celu skutecznej ochrony przewoźników taksówkowych, a także pasażerów korzystających z ich usług, ustawodawca wprowadził takie rozwiązanie legislacyjne, które nie pozwala podmiotom wykonującym przewozy okazjonalne potencjalnych klientów wprowadzać w błąd co do rodzaju przewozu. Zdając sobie sprawę z powyższych okoliczności stworzono takie instrumenty prawne, aby całkowicie uniemożliwić podmiotom wykonującym przewozy okazjonalne upodabnianie pojazdu do pojazdów wykonujących transport drogowy osób taksówką.

Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 października 2010 r. (sygn. akt II GSK 947/09): "Naczelny Sąd Administracyjny podziela ten pogląd, dodając, że ustawa o transporcie drogowym wprowadziła odmienne zasady wykonywania przewozów okazjonalnych pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą (pojazdem niebędącym taksówką) i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Konsekwencją odmienności charakteru powyższych przewozów osób jest wprowadzony art. 18 ust. 5c u.t.d. zakaz umieszczania na pojeździe oświetlenia i oznakowania charakterystycznego dla taksówki, w przypadku, gdy pojazdem do 9 osób łącznie z kierowcą wykonywany jest przewóz okazjonalny w transporcie drogowym.

Ratio legis wprowadzonego zakazu (tak jak i pozostałych zakazów określonych odpowiednio w art. 18 ust. 5a. b i c u.t.d.) było wyeliminowanie przypadków wykonywania transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki i omijania restrykcyjnych przepisów dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką (por. uzasadnienie do projektu ustawy, druk sejmowy nr 3930).

Sąd zgadza się z organem, że skarżący wykonywał działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego osób.

Skarżący wykonując przewóz osób w chwili zatrzymania do kontroli, naruszył także art. 18 ust. 5 pkt 2 ww. ustawy. Zgodnie z definicję działalności gospodarczej, zawartą w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. O wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług przewozu przez skarżącego świadczy fakt, że skontrolowany pojazd został oznaczony w sposób jednoznacznie wskazujący, że wykonywany jest nim przewóz osób. Skontrolowany pojazd był oznaczony i wyposażony zgodnie z wymogami dla pojazdu "TAXI" określonymi w Uchwale Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Na boku pojazdu znajdował się numer telefonu "[...]" i napis "[...]". Na przednich drzwiach pojazdu był także umieszczony pas [...] z numerem bocznym "[...]" oraz herb [...]. Na szybie czołowej pojazdu znajdowała się tabliczka z hologramem zawierająca numer licencji [...]. Na dachu pojazdu była umieszczona dwustronna lampa z napisem "TAXI". Wszystkie oznaczenia umieszczenie na pojeździe jednoznacznie wskazywały na świadczenie usług przewozu osób wykonywane przez taksówkę.

W przedmiotowej sprawie skontrolowany pojazd zawierał oznaczenia jednoznacznie wskazujące na wykonywanie przewozu osób taksówką. Zatem słusznie organy nałożyły na stronę karę pieniężną w wysokości 8000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym i lp. 2.9 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Ponadto pojazd, którym J. J. wykonywał w dniu kontroli przewóz osób, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie potwierdza kserokopia dowodu rejestracyjnego skontrolowanego pojazdu. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Pojazd skarżącego tego wymogu nie spełniał. Dlatego prawidłowo nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.10 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym).

W niniejszej sprawie suma nałożonych kar pieniężnych wyniosła 24 000 złotych, a zatem organ postąpił prawidłowo ograniczając jej wysokość do 10 000 złotych.

Mając powyższe na uwadze, działając w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.