Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 405/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2021-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 42,43,44
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędziowie Sędzia NSA Gerard Czech (spr.) Sędzia WSA Marta Wojciechowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 listopada 2021 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w O., z dnia [...], nr [...], II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. na rzecz strony skarżącej kwotę 480 zł (słownie złotych: czterysta osiemdziesiąt 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w O. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735) - dalej: "Kpa" oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019r., poz. 1438 ze zm.) – dalej: "u.p.e.a." po rozpoznaniu zażalenia M. M. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w O. z dnia [...] Nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 10 sierpnia 2015 r. o numerach od [...] do [...].

Uzasadniając swoje stanowisko Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w O. podał, że Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w O. - jako organ egzekucyjny - prowadzi wobec M. M. - dalej: "strona", "zobowiązany", "skarżący" postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 10 sierpnia 2015 r. o numerach od [...] do [...], a obejmujących należności z tytułu nieopłaconych składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od lipca 2011 do marca 2013 roku.

Organ egzekucyjny zawiadomieniami z dnia 8 stycznia 2020 r. o numerach od [...] do [...] dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej z tytułu wynagrodzenia za pracę w firmie A.

Pismem z dnia 14 stycznia 2021 r. pełnomocnik strony zgłosił zarzut przedawnienia dochodzonych należności wskazując, że należności wynikające z ww. zawiadomień o zajęciu dotyczą 2011 roku i zgodnie z art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (wówczas - Dz. U. z 2020 r., poz. 266 ze zm.) uległy przedawnieniu po upływie 5 lat licząc od dnia, w którym stały się wymagalne.

Dyrektor Oddziału ZUS w O. postanowieniem z dnia [...] działając na podstawie art. 61a Kpa odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów ze względu na uchybienie terminu do ich wniesienia. Postanowienie to doręczono zobowiązanemu w dniu 2 lutego 2021 r.

W zażaleniu na w/w postanowienie organu egzekucyjnego zawarty został wniosek o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia zarzutów, w którym podniesione zostało, że do spóźnienia z wniesieniem zarzutów doszło bez winy strony, a czynność której termin dotyczył dokonana została, gdy tylko dowiedziała się ona o zaistnieniu przeszkody. Odnosząc się do kwestii doręczeń dokonanych w toku postępowania egzekucyjnego podniesione zostało, że nie doręczono "przesyłki w postępowaniu w żaden ze sposobów określonych przepisami art.18 u.p.e.a. w zw. z art. 40 § 1, art. 42 § 1, art. 43 i art. 44 § 2 Kpa". Nie dokonano tego osobiście, ani w miejscu zamieszkania, ani w miejscu pracy. "Nawet, gdyby przesyłkę odebrał pracodawca, to nie przekazał jej dłużnikowi, inni pracownicy również nie informowali dłużnika o przesyłce dla niego". Doręczenia nie dokonano również dorosłemu domownikowi w miejscu zamieszkania. "Dłużnik nie miał też żadnej wiedzy o tym, że awizo o jakiejkolwiek przesyłce w sprawie zostało umieszczone na drzwiach jego mieszkania". Gdy tylko dowiedział się w dniu 13 stycznia 2021 r. o prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, to ustanowił pełnomocnika w celu obrony swoich praw.

Dyrektor Oddziału ZUS w O. postanowieniem z dnia [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie wyżej powołanych tytułów wykonawczych.

W zażaleniu na to postanowienie strona wniosła o jego uchylenie, jako wydanego z naruszeniem przepisów prawa. Uzasadniając swój wniosek o przywrócenie terminu wskazano na brak wiedzy oraz brak skutecznych doręczeń przesyłki zawierającej m.in. tytuły wykonawcze. Wskazano też na niekonsekwencję organu, który raz twierdzi, że przesyłkę adresowaną do dłużnika doręczono K. K. jako sąsiadce, która jednocześnie podjęła się jej doręczenia adresatowi, a w odniesieniu do innej przesyłki twierdzi, że doręczył ją K. K. jako dorosłemu domownikowi. Kwalifikowanie tej samej osoby raz jako sąsiadki, a raz jako dorosłego domownika, trudno uznać za zgodne z przepisami prawa, a osoba ta jest wyłącznie sąsiadką. Podkreślono, że strona nie wiedziała o toczącym się postępowaniu egzekucyjnym co uprawdopodabnia brak jej winy w uchybieniu terminowi do wniesienia zarzutów.

W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 58 § 1 Kpa przesłankami przywrócenia uchybionego terminu są:

1. wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu,

2. uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku swojej winy,

3. dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu,

4. dopełnienie, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin.

W związku z tym organ zauważył, że o fakcie, iż zarzuty zostały wniesione z uchybieniem terminu zobowiązany dowiedział się z postanowienia organu egzekucyjnego z dnia [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów, które zostało mu doręczone w dniu 2 lutego 2021 r. Stąd też złożenie wniosku o przywrócenie terminu w dniu 8 lutego 2021 r., powoduje, że został on dochowany. Zatem spełnione zostały – w ocenie organu - pierwsza i trzecia przesłanka przywrócenia terminu zawarte w art. 58 Kpa. Co prawda do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów nie zostały dołączone podniesione zarzuty, jednak ze względu na fakt, że podanie zawierające zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wpłynęło do organu egzekucyjnego już wcześniej, bo w dniu 18 stycznia 2021 r., to również czwarta przesłanka tj. jednoczesnego dopełnienia czynności, dla której określony był termin, została uznana za spełnioną.

Rozważenia wymagała natomiast kwestia uprawdopodobnienia czy uchybienie terminu do wniesienia zarzutów nastąpiło bez winy strony.

O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można bowiem mówić wtedy kiedy mimo zachowania należytej staranności strona nie mogła dokonać czynności w terminie, z powodu istnienia przeszkody od niej niezależnej, trudnej w danych warunkach do przezwyciężenia. Przeszkoda ta winna mieć charakter obiektywny i uniemożliwiać w sensie faktycznym podjęcie czynności celem dochowania terminu. Wykluczenie winy w uchybieniu terminu wymaga wykazania, że mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych warunkach starań, strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody uniemożliwiającej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym.

Jako przesłankę, która miałaby uprawdopodabniać, że uchybienie terminu do wniesienia zarzutów nastąpiło bez winy strony wskazany został był brak wiedzy o prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, spowodowany brakiem skutecznego, zgodnego z przepisami, doręczenia przesyłki zawierającej tytuły wykonawcze, w których wskazany był m.in. termin, w którym można wnieść zarzuty.

W tej sytuacji organ wyjaśnił, że ze względu na odesłanie zawarte w art. 18 u.p.e.a., odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym miały przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące doręczeń, tj. art. 42-44. Skuteczne doręczenie nastąpi zatem wówczas, gdy dokonane zostanie z zachowaniem wszystkich warunków wymaganych przepisami prawa dla konkretnego, wykorzystanego w praktyce przez organ sposobu doręczenia. Tym samym ocena skuteczności doręczenia pisma zależy od dochowania warunków formalnych ściśle określonych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, co musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy. Możliwe jest zatem doręczenie odpisu tytułu wykonawczego w trybie doręczenia zastępczego określonego w art. 43 Kpa, tj. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach jego mieszkania.

Ze znajdującego się w aktach zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika – zdaniem Dyrektora Izby - że odbiór przesyłki zawierającej m.in. przedmiotowe tytuły wykonawcze potwierdziła w dniu 17 sierpnia 2015 r. sąsiadka strony K. K. Przesyłka ta została wysłana na prawidłowy adres strony i została odebrana przez sąsiadkę, która jednocześnie zobowiązała się do oddania przesyłki adresatowi.

Ponadto organ odwoławczy za organem egzekucyjnym powtórzył, że skarżący o fakcie prowadzenia wobec niego postępowania egzekucyjnego wiedział wcześniej niż twierdzi tj. już przed dniem 13 stycznia 2021 r., a potwierdzeniem tego jest fakt, że od lutego 2020 r. (do nadal) dłużnik zajętej wierzytelności, tj. M. F. sukcesywnie przekazuje organowi egzekucyjnemu w ramach realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego wpłaty na poczet zaległości objętych ww. tytułami wykonawczymi (pierwsza wpłata z zajętej umowy zlecenia przekazana na poczet zaległości objętej tytułami wykonawczymi opatrzona była datą 17 lutego 2020 r.).

Końcowo organ odwoławczy stwierdził, że dla ustalenia od kiedy rozpoczął się bieg terminu do wniesienia zarzutów istotne znaczenie ma okoliczność doręczenia w dniu 17 sierpnia 2015 r. odpisów tytułów wykonawczych oraz zawiadomienia o zajęciu. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tej przesyłki listowej widnieje obok daty 17 sierpnia 2015 r. podpis K. K. Ponadto pracownik operatora wyznaczonego do doręczeń zaznaczył na tym potwierdzeniu odbioru, że przesyłka została przekazana sąsiadowi, który podjął się jej oddania adresatowi, a ewentualne niewywiązanie się z przyjętego obowiązku oddania przesyłki adresatowi przez osobę, której doręczono przesyłkę zastępczo, nie zwalnia adresata z winy w przypadku, gdy uchybił on terminom procesowym na skutek takiego zaniedbania, bowiem niedbalstwo osoby, do rąk której dokonano doręczenia zastępczego jest traktowane tak samo jak niedbalstwo adresata. Tym samym organ egzekucyjny nie naruszył prawa odmawiając skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, bowiem nie spełniona została przesłanka uprawdopodobnienia braku swojej winy w niedochowaniu terminu do wniesienia zarzutów.

Nie godząc się z przedstawionym postanowieniem pełnomocnik strony wniósł o jego uchylenie, jako wydanego z naruszeniem prawa i podniósł, że:

a) podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w zażaleniu wniesionym na postanowienie organu egzekucyjnego,

b) sekwencja czynności procesowych podjętych w tym postępowaniu potwierdza, że skarżący nie miał wiedzy o toczącym się postępowaniu egzekucyjnym, jak i o tym, że jest spóźniony ze złożeniem zarzutów i dlatego też nie można mu przypisać winy, ani działania niestarannego. Tym samym spełnione zostały wszystkie przesłanki pozwalające na przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów,

c) doręczenia w sprawie realizowane były z naruszeniem przepisów proceduralnych, a osoba, która miała przekazać skarżącemu przesyłkę w sprawie, raz była dorosłym domownikiem, a kolejny raz sąsiadką. Nie odpowiada to wymogom art. 18 u.p.e.a. i art. 42 - 44 Kpa,

d) z "pozornych" względów proceduralnych, organy administracji uniemożliwiają skarżącemu skuteczne wniesienie zarzutów przeciwko wierzytelnościom, których wymagalność ustała,

e) nie jest uprawniony wniosek organu, że przekazanie części należności przez zleceniobiorcę może być utożsamiane z pozyskaniem wiedzy przez skarżącego o prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu egzekucyjnym,

g) skoro skarżący wykazał, że nie przekazano, ani nie doręczono mu, zgodnie z regułami Kpa, przesyłki w postępowaniu egzekucyjnym, to termin do wniesienia zarzutów de facto nie rozpoczął biegu. A nawet gdyby tak się stało i jego bieg upłynął, to nie było to zawinione przez skarżącego, co oznacza, że droga do merytorycznego badania zarzutów została otwarta.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w O. wniósł o jej oddalenie podtrzymując co do istoty sporu swoje dotychczasowe stanowisko i argumenty przedstawione na jego poparcie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie zostało poddane postanowienie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w O. z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w O. z dnia [...], odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne.

W związku z tym wyjaśnić należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do brzmienia art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a". Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Jak już wyżej wskazano przedmiotem postępowania odwoławczego było postanowienie organu egzekucyjnego tj. Dyrektora Oddziału ZUS w O. odmawiające przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...].

W ocenie organów obu instancji w sprawie nie można było przywrócić skarżącemu terminu do wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, albowiem nie uprawdopodobnił on, że do uchybienia terminowi doszło bez jego winy tj. nie wykazał, że mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych warunkach starań, nie mógł przezwyciężyć przeszkody uniemożliwiającej dokonanie czynności postępowania w określonym, ustawowym terminie. W związku z tym organ odwoławczy zauważył, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej m.in. przedmiotowe tytuły wykonawcze wynika, iż przesyłkę wysłaną na prawidłowy adres skarżącego w dniu 17 sierpnia 2015 r. odebrała jego sąsiadka K. K, co potwierdziła swoim podpisem, a tym samym zobowiązała się do oddania przesyłki adresatowi. Natomiast ewentualne niewywiązanie się z przyjętego obowiązku oddania przesyłki adresatowi przez osobę, której doręczono przesyłkę, nie zwalnia adresata z winy, w przypadku, gdy uchybił on terminom procesowym na skutek takiego zaniedbania, albowiem niedbalstwo osoby, do rąk której dokonano doręczenia zastępczego jest traktowane tak samo jak niedbalstwo samego adresata.

Należy przy tym zgodzić się ze słusznym stwierdzeniem organu odwoławczego, że skuteczne doręczenie nastąpi wówczas, gdy dokonane zostanie z zachowaniem wszystkich warunków wymaganych przepisami prawa dla konkretnego, wykorzystanego w praktyce przez organ sposobu doręczenia, a dla ustalenia od kiedy rozpoczął się bieg terminu do wniesienia zarzutów istotne znaczenie mają okoliczność doręczenia. Organ wskazał zatem, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki listowej - dokonanej w trybie art. 43 Kpa - widnieje obok daty 17 sierpnia 2015 r. podpis K. K., a nadto pracownik operatora wyznaczonego do doręczeń zaznaczył, że przesyłka została przekazana sąsiadowi, który podjął się jej oddania adresatowi.

Kwestionując to stanowisko pełnomocnik skarżącego podnosił, że skarżący nie miał wiedzy o toczącym się postępowaniu egzekucyjnym, jak i terminie do złożenia zarzutów i z tego powodu nie można mu przypisać winy, ani działania niestarannego. Ponadto doręczenia w sprawie (w tym doręczenie przesyłki w dniu 17 sierpnia 2015 r.) dokonywane były z naruszeniem przepisów, tę kwestię regulujących.

W tym stanie sprawy wskazać trzeba, że w istocie, kluczowe znaczenie dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia ma ustalenie, czy w dniu 17 sierpnia 2015 r. doszło do określonego przepisem art. 43 Kpa, a tym samym skutecznego doręczenia przesyłki zawierającej tytuły wykonawcze, a tym samym, czy skarżący z tą datą został pouczony o trybie i terminie do wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Skuteczne doręczenie decyduje bowiem o prawidłowym ustaleniu daty, od której należy liczyć bieg 7 dniowego terminu do wniesienia zarzutów, a tym samym do ustalenia, czy strona uchybiła terminowi do dokonania tej czynności procesowej.

Odnosząc się do tej kwestii stwierdzić należy, że zgodnie z art. 43 Kpa uregulowane w nim doręczenie (tzw. "doręczenie zastępcze) jest skuteczne, gdy doręczenie pisma dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu zostaje dokonane prawidłowo w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) adresat przebywa w mieszkaniu – choć w chwili doręczania przesyłki jest w tym mieszkaniu nieobecny;

2) pismo przyjmuje za pokwitowaniem jedna z osób wymienionych w tym przepisie;

3) osoba odbierająca pismo zobowiązuje się do jego oddania adresatowi;

4) na drzwiach mieszkania adresata doręczyciel zamieszcza zawiadomienie o doręczeniu zastępczym dokonanym do rąk innych osób niż domownicy, tj. do rąk sąsiada lub dozorcy (zob. wyroku NSA z dnia 24 marca 1999 r., sygn. akt I SA/Lu 151/98, także Przybysz Piotr, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. XIII).

W orzecznictwie sądów administracyjnych jest już utrwalony pogląd, że pokwitowanie przesyłki odbioru pisma przez dorosłego domownika sąsiada lub dozorcę domu jest następstwem aktu woli i stanowi uzewnętrznienie podjęcia woli oddania pisma adresatowi. Miarodajną zatem będzie data przyjęcia pisma przez jedną z w/w osób wskazana na tym dokumencie, prawidłowo wypełnionym przez doręczyciela i opatrzonym podpisem domownika, sąsiada lub dozorcy bez względu na to, czy osoba ta uczyniła jakąkolwiek adnotację, że zobowiązuje się przekazać przesyłkę adresatowi oraz bez konieczności badania, czy wywiązała się z obowiązku w tym zakresie. Jeżeli odbierający pismo domownik, sąsiad lub dozorca nie odmawia przyjęcia przesyłki, to oznacza, że podjął się on doręczenia tej przesyłki adresatowi. Tak więc istnieje domniemanie, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma, która pokwitowała odbiór, przyjęła je w celu oddania adresatowi. W konsekwencji przyjmuje się, że pismo zostało doręczone adresatowi. Dowodem na to jest dokument urzędowy w postaci prawidłowo wypełnionego przez pracownika operatora pocztowego zwrotnego potwierdzenia odbioru (zob. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 2334/19).

Dodać też trzeba, że to data doręczenia pisma dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, a nie data dotarcia tego pisma do rąk adresata, ma rozstrzygające znaczenie dla oceny, czy środek odwoławczy został wniesiony w terminie ustawowym. Okoliczność, że dorosły domownik, sąsiad lub dozorca domu nie doręczył w stosownym czasie przyjętego pisma do rąk adresata, nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia odwołania, a w rozpoznawanej sprawie na bieg terminu do wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne (zob. wyrok NSA z dnia 12 lutego 1997 r., sygn. akt I SA/Łd 163/96; wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 1997 r., sygn. akt III SA633/96; wyrok NSA z dnia 22 marca 2000 r., sygn. akt I SA/Lu 1731/98).

Warunkiem koniecznym do uznania, że doszło do skutecznego doręczenia zastępczego tj. do rąk sąsiada lub dozorcy domu jest dysponowanie przez organ niebudzącym wątpliwości dowodem potwierdzającym, że przesłanki określone wart 43 Kpa zostały spełnione. Takim dowodem jest zwrotne potwierdzenie odbioru zawierające pełną informację, że adresat został powiadomiony komu doręczona została korespondencja oraz gdzie pozostawione zostało zawiadomienie o doręczeniu tej korespondencji.

Niepozostawienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata lub w jego drzwiach mieszkania zawiadomienia o doręczeniu pisma do rąk sąsiada lub dozorcy domu prowadzi do uznania bezskuteczności doręczenia (por. Grzegorz Łaszczyca, Doręczenie zastępcze w kodeksie postępowania administracyjnego, PiP 1997/10).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt analizowanego przypadku podnieść należy, że znajdujące się w aktach (karta 37 akt administracyjnych) potwierdzenie odbioru doręczenia skarżącemu tytułów wykonawczych obarczone jest brakiem – doręczyciel nie wskazał bowiem, gdzie pozostawione zostało zawiadomienie o doręczeniu przesyłki. Ze sporządzonej kopii odbioru przesyłki wynika bowiem, że podpisany na niej doręczyciel kierowaną do skarżącego przesyłkę doręczył w dniu 17 sierpnia 2015 r. sąsiadce adresata K. K. Wskazany na przesyłce adres był prawidłowym adresem zamieszkania skarżącego. Jednakże na potwierdzeniu odbioru przesyłki doręczyciel nie wypełnił (nie zakreślił), gdzie pozostawił zawiadomienie (awizo) o doręczeniu przesyłki tj. czy pozostawił je w skrzynce pocztowej adresata, czy też w jego drzwiach. Powyższy brak rodzi zaś uzasadnioną i w żaden sposób nie wyjaśnioną wątpliwość, co do tego, czy doręczający zaniechał pozostawienia zawiadomienia (awiza) o dokonanym do rąk sąsiadki K. K. doręczeniu, czy zaniechał tylko zaznaczenia dokonanego doręczenia na tzw. zwrotce. Z tego też powodu uznać trzeba, że zwrotne potwierdzenie odbioru przedmiotowej przesyłki obarczone jest brakiem.

Przedstawione okoliczności powodują iż nie sposób zgodzić się z organem odwoławczym, który stwierdzi, że w dniu 17 sierpnia 2015 r. doszło do prawidłowego, zgodnego z obowiązującymi w tym zakresie przepisami skutecznego doręczenia przedmiotowych odpisów tytułów wykonawczych, w treści których zawarta była informacja (pouczenie) o trybie i terminie do wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne.

Z powodu stwierdzonego nieprawidłowego (niepełnego) wypełnienia przez pracownika operatora pocztowego urzędowego dokumentu jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki (brak podania informacji o pozostawieniu zawiadomienia (awiza) o doręczeniu przesyłki sąsiadce tj. czy pozostawił je w skrzynce pocztowej adresata, czy też w jego drzwiach), przyjąć należy, że nie doszło do dokonania skutecznego doręczenia, a skoro było ono bezskuteczne, to nie sposób uznać, że od daty 17 sierpnia 2015 r. rozpoczął swój bieg 7 dniowy termin do wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. W następstwie tego stanowisko organów uznające, że doszło do uchybienia terminu do wniesienia zarzutów na to postępowanie i w konsekwencji tego wydanie zaskarżonego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów nie znajduje oparcia w zebranych w sprawie dowodach. Postanowienie to bowiem wydane zostało z naruszeniem art. 43 oraz art. 58 § 1 Kpa, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Analogiczne stanowisko, co do skuteczności dokonanego doręczenia Sąd zajął w rozpatrywanej sprawie tego samego skarżącego w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne – wyrok z dnia 26 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Op 406/21).

Mając powyższe na względzie Sąd w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów znajduje oparcie w § 14 ust.1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2018 r., poz. 265).