Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 69/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 92a
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Janusz Kasprzycki Sędziowie: WSA Ewa Michna WSA Bogusław Wolas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miejskiego Zakładu Komunikacyjnego sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 9 października 2020 r. ,nr: [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 26 lutego 2020 r., nr [...], nałożył na Miejski Zakład Komunikacyjny (dalej "skarżący") karę pieniężną w wysokości 20.000 zł.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia:

- brak licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą w okresie od 2 stycznia 2019 r. (okres kontroli od 14 stycznia) do 31 grudnia 2019 r. (bez okresu 5-25 sierpnia 2019 oraz dni ustawowo wolnych). Na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140, dalej "u.t.d.", "ustawa") w zw. z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy za powyższe wymierzono karę w wysokości 12.000 zł;

- brak zezwolenia na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów drogowych w okresie od 1 stycznia 2019 (okres kontroli od 13 stycznia) do 21 czerwca 2019 r. oraz od 3 września do 24 października 2019 r. Na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 2.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. za powyższe wymierzono karę w wysokości 8.000 zł;

- nieumieszczenie na wykresówce wymaganych wpisów, tj. miejsca oraz daty końcowego używania wykresówki przez kierowcę P. B. wykonującego przewóz drogowy w imieniu skarżącego, w dniach 17 kwietnia 2019 r., 8 maja 2019 r., 25 października 2019 r.. Na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 6.3.14 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz art. 34 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym za powyższe wymierzono karę w wysokości 250 zł, jako że naruszeń było 5 po 50 zł kary za każde z nich;

- niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającego zmianę rodzaju aktywności kierowcy przez kierowcę P. B. wykonującego przewóz drogowy w imieniu skarżącego, w dniach 30 kwietnia 2019 i 1 maja 2019 r. Na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz art. 34 ust. 5 rozporządzenia nr 165/2014 za powyższe wymierzono karę w wysokości 200 zł, jako że naruszeń było 2 po 100 zł kary za każde z nich.

W sumie zgodnie z dyspozycją art. 92a ust. 5 pkt 1 ustawy wymierzono karę w wysokości 20.000 zł.

Powyższe naruszenia organ ustalił w trakcie kontroli przedsiębiorstwa Miejski Zakład Komunikacyjny. Kontrolę przeprowadzano w dniach od 13 do 24 stycznia 2020 r. na podstawie upoważnienia Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia 09.01.2020 r. W czasie kontroli Miejski Zakład Komunikacyjny był reprezentowany przez P. K., który okazał zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wydane przez Starostę w dniu 24 września 2018 r. Zakres kontroli obejmował przestrzeganie warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 u.t.d., która została udokumentowana protokołem z dnia 24 stycznia 2020 r., nr [...].

W odwołaniu od powyższej decyzji Miejski Zakład Komunikacji wniósł o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, zarzucając:

- naruszenie art. 5a ust. 1 i 2, art. 87, art. 92a ust. 1, 7 i 11 u.t.d. oraz Ip. 1.1, Ip. 2.1, Ip. 6.3.11, Ip. 6.3.14 zał. nr 3 do u.t.d. poprzez ich zastosowanie i przyjęcie, iż doszło do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego przez skarżącego;

- naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a, poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy i dokonania właściwej oceny materiału dowodowego, a także uchybienie obowiązkowi wyczerpującego zebrania materiału dowodowego przez co organ przekroczył w ocenie skarżącego granicę swobodnej oceny dowodów;

- naruszenie art. 93 ust. 3 oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez ich niezastosowanie w sprawie mimo zaistnienia okoliczności przewidzianych normą przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 9 października 2020 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia odniósł się do zarzutu odwołującego dotyczącego naruszenia przepisów, na podstawie których nałożono karę pieniężną, poprzez niezasadne ich zastosowanie i przyjęcie, że doszło do naruszenia określonych w nich obowiązków.

Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji podał, że wymóg posiadania licencji przewiduje art. 5b ust. 1 u.t.d., a zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt. 1 u.t.d. organem właściwym jest starosta właściwy dla siedziby przedsiębiorcy. Skarżąca spółka posiadała bowiem pojazd marki Fiat o nr rej. [...] przystosowany do przewozu osób niepełnosprawnych, który był konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu 9 osób łącznie z kierowcą. Wskazanym pojazdem przedsiębiorstwo wykonywało transport drogowy zgodnie z umową [...], która przewidywała świadczenie usługi transportowej polegającej na przewozie osób niepełnosprawnych wraz z opiekunem na terenie miasta G. Za wykonane usługi kontrolowany przedsiębiorca wystawiał miesięczne faktury. W trakcie kontroli przedsiębiorstwo nie przedstawiło wymaganej przy takim rodzaju przewozu licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Organ II instancji ponownie ustalił materiał dowodowy i stwierdził, że kara pieniężna za to naruszenie została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa.

Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia, organ podał, że wymóg posiadania zezwolenia przewiduje art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. a u.t.d. Organ odwoławczy po ponownym przeanalizowaniu materiału dowodowego ustalił, że kontrolowany przedsiębiorca w oparciu o umowę nr [...] zawartą z Miastem wykonywał usługę transportową polegającą na przewozie osób niepełnosprawnych wraz z opiekunem na terenie miasta G. Spełniał on zatem wymogi pozwalające zakwalifikować go jako regularny przewóz specjalny tj. przewóz określonej, zamkniętej grupy osób z wyłączeniem innych osób. Organ nie przychylił się do argumentacji skarżącego, negującej posiadanie cechy regularności przez dokonywane przewozy, gdyż, były one dokonywane na określonej trasie, zgodnie z ustalonym harmonogramem. Analiza treści przedmiotowej umowy wskazywała, że charakter świadczonej usługi spełnia wskazane w art. 4 pkt 9 u.t.d. przesłanki przewozu regularnego specjalnego. Podnoszony argument pomocniczego charakteru świadczonej usługi, czy też braku zysku z tytułu świadczonej usługi lub faktu dofinansowywania działalności skarżącego przez zamawiającego usługę przewozu były bez znaczenia dla rozstrzygnięcia badanej sprawy. Wobec braku przedstawienia przez przedsiębiorcę zezwolenia organ stwierdził, że kara pieniężna została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa.

Odnośnie naruszenia polegającego na niepoprawnym operowaniu przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy organ wskazał jako podstawę art. 34 Rozporządzenia nr 165/2014. Organ odwoławczy po ponownym przeanalizowaniu materiału dowodowego ustalił, że kierowca P. B. niepoprawnie operował przełącznikiem tachografu, czego skutkiem było rejestrowanie niewłaściwej aktywności tj. "inne prace" zamiast "odpoczynek". Miało to miejsce dwukrotnie w dniu 30 kwietnia 2019 r. oraz 1 maja 2019 r. W związku z tym, organ stwierdził, że kara pieniężna została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa.

Odnośnie naruszenia polegającego na nieumieszczeniu na wykresówce lub wydruku wymaganych wpisów organ wskazał jako podstawę art. 34 ust. 6 rozporządzenia nr 165/2014. Organ odwoławczy po ponownym przeanalizowaniu materiału dowodowego ustalił, że kierowca P. B. w dniu 17 kwietnia 2019 r. nie umieścił wymaganego miejsca końcowego używania wykresówki oraz w dniach 8 maja i 25 października 2019 r. nie umieścił wymaganego miejsca końcowego oraz daty końcowej używania wykresówki. Wobec 5 naruszeń organ stwierdził, że kara pieniężna została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa.

Po przeprowadzeniu ponownego postępowania oraz analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdził on, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo został ustalony stan faktyczny i prawny. Nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, organ I instancji zgromadził w aktach sprawy dowody, które były konieczne i wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem.

Ostatnim zarzutem było niezastosowanie przepisów egzoneracyjnych określonych w art. 92b oraz 92c u.t.d., który organ uznał za niezasadny. Po pierwsze zwrócił uwagę, że to na przedsiębiorcy spoczywa ciężar udowodnienia okoliczności mogących stanowić przesłanki do zastosowania przepisów egzoneracyjnych, a ponadto musi on wykazać zaistnienie szczególnych okoliczności, najczęściej siły wyższej lub zachowań osób trzecich, za które nie ponosi odpowiedzialności. Po drugie, również na przedsiębiorcy spoczywa nałożony przez ustawę oraz prawo unijne obowiązek zapewniania właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającej przestrzeganie przez kierowców przepisów. To podmiot wykonujący transport ma efektywnie zapewnić właściwą organizację i dyscyplinę pracy, przeprowadzając przeszkolenia oraz podejmując inne działania prowadzące do właściwego przestrzegania tych warunków przez zatrudnianych kierowców. Nieumyślny błąd kierowcy wynikający z braku odpowiedniego przeszkolenia czy nadzoru ze strony przedsiębiorcy obciąża tylko przedsiębiorcę i nie stanowi przesłanki egzoneracyjnej.

Powyższe ustalenia uzasadniały zdaniem organu odwoławczego wymierzenie skarżącemu kary w łącznej wysokości 20.000 zł na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d., przy braku przesłanek do zastosowania art. 92c u.t.d.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Miejski Zakład Komunikacyjny zarzucił naruszenie:

- przepisów z art. 4 pkt. 22, 5, 5a, 92a, 92b, 93c i zał. nr 3 Ip. 1.1, 2.1, 6.3.11, 6.3.14. u.t.d. w związku z rozporządzeniem (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 15 marca 2006 r. (Dz. Urz. UE.L 2006 Nr 102) i art. 33 i 23 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4.02.2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady EWG nr 3821/85, zwanego dalej rozporządzenie 165/2014;

- przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a - poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy i dokonania właściwej oceny materiału dowodowego przez pryzmat przepisów ustawy o transporcie drogowym, uchybienie obowiązkowi rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie przez organ zgromadzonego materiału dowodowego przemawiającego na korzyść strony, czym organ przekroczył granice swobodnej oceny dowodów;

- art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d poprzez jego niezastosowanie pomimo wystąpienia przesłanek w tym zakresie;

- art. 8 k.p.a poprzez ogólnikowe uzasadnienie merytoryczne decyzji, z jakich przyczyn organ doszedł do przekonania, iż zachodzą przesłanki utrzymania decyzji w mocy.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję nakładającą na Miejski Zakład Komunikacyjny karę pieniężną w wysokości 20.000 zł za wykonywanie bez licencji transportu drogowego osób pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, wykonywanie bez zezwolenia regularnych specjalnych przewozów drogowych, nieumieszczenie na wykresówce wymaganych wpisów tj. miejsca oraz daty końcowego używania wykresówki przez kierowcę P. B. oraz niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającego zmianę rodzaju aktywności kierowcy przez kierowcę P. B.

Podstawę nałożenia kar pieniężnych był artykuł 92a ust. 1 u.t.d., który w stanie prawnym obowiązującym dla przedmiotowej sprawy stanowił, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 91a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do u.t.d.

W niniejszej sprawie ustalono, że skarżący jest osobą zarządzającą transportem drogowym pod firmą Miejski Zakład Komunikacji i w konsekwencji nałożono na niego karę pieniężną w łącznej wysokości 20.000 zł stosując przepis art. 92a ust. 5 pkt 1 u.t.d. Karę tą nałożono z powodu ujawnionych w czasie kontroli przeprowadzanej w dniach od 13 do 24 stycznia 2020 r., naruszeń wymienionych w lp. 1.1, 2.1.1, 6.3.11 oraz 6.3.14 załącznika nr 3 do ut.d.

Skarżący neguje zasadność nałożenia kary pieniężnej za naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, wymaganej przez art. 5b ust. 1 u.t.d. W przedmiotowej sprawie ustalono, że skarżący w zakresie działalności swojego przedsiębiorstwa używał pojazdu marki Fiat o nr rej. [...] przystosowanego do przewozu osób niepełnosprawnych, przeznaczonego konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Przejazdy były dokonywane zgodnie z umową nr [...] zawartą z Miastem, za co rzeczona spółka wystawiała comiesięczne faktury. W toku kontroli nie okazała licencji za cały kontrolowany okres czasu. Za to naruszenie została nałożona kara pieniężna w wysokości 12.000 zł na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw z lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Sąd podzielił stanowisko organów i uznał tym samym, że stan faktyczny został ustalony prawidłowo, a kara pieniężna nałożona zasadnie, bez naruszenia prawa.

Skarżący neguje również zasadność nałożenia kary pieniężnej za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia, z tego powodu że według skarżącego działalność dokonywana przez niego nie ma przymiotu regularności. Zarzut ten opiera na tym, że działalność polegająca na przewozie dzieci niepełnosprawnych jest działalnością zleconą i dofinansowywaną przez Miasto, z tego powodu odpłatność za przewozy pokrywała jedynie ponoszone koszty eksploatacyjne i osobowe. Co więcej, działalność ta była pomocnicza wobec głównej działalności skarżącego. Przewozy nie miały przymiotu regularności w tym sensie, że brak było jednoznacznego określenia godzin i tras przejazdu.

Odnosząc się do tego zarzutu należy na wstępie zaznaczyć, że wymóg posiadania przedmiotowego zezwolenia przewiduje art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. a u.t.d. Dotyczy on przewozów regularnych specjalnych tj. w rozumieniu art. 4 ust. 9 u.t.d. - niepublicznego przewozu regularnego określonej grupy osób, z wyłączniem innych osób. Jak słusznie stwierdził WSA w Warszawie w uzasadnieniu do wyroku z dnia 6 czerwca 2006 r., VI SA/Wa 228/06, Wspólnota 2007, nr 8, s. 31: usługi polegające na przewozie określonej kategorii pasażerów w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, przy założeniu, że pasażerowie są zabierani na z góry określonych przystankach i dowożeni na z góry określone przystanki, za ustaloną opłatą, uważa się za specjalne usługi regularne.

Mimo rozbieżności w orzecznictwie co do nadania cechy regularności przewozom "szkolnym", należy uznać za zasadne orzeczenia statuujące, że przesłanką do uznania przewozów uczniów do szkół za przewozy regularne specjalne jest fakt wykonywania tych przewozów w dni nauki szkolnej regularnie w godzinach rannych oraz popołudniowych, zaś pasażerowie to określona grupa uczniów wymienionych na liście przekazanej przewoźnikowi przez szkołę. Fakt zmienności rozkładu jazdy, jego zróżnicowania w zależności od potrzeb użytkowników nie ma wpływu na zaliczenie przewozów do przewozów regularnych specjalnych (wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 października 2006 r., VI SA/Wa 1473/06, LEX nr 298219; wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 stycznia 2006 r., VI SA/Wa 1934/05, LEX nr 206581; wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 września 2006 r., VI SA/Wa 1301/06, LEX nr 255815). Argumentację tą wspiera rozporządzenie 1073/2009 dotyczące synonimicznej regulacji usług regularnych, które zalicza przewóz pracowników na trasie między miejscem pracy a miejscem zamieszkania oraz przewóz uczniów i studentów do i z instytucji edukacyjnej do szczególnych usług regularnych. Fakt że usługi szczególne mogą być zróżnicowane w zależności od potrzeb użytkowników nie ma wpływu na zaliczenie ich do usług regularnych.

W niniejszej sprawie ustalono, że skarżący dokonywał przewozu osób niepełnosprawnych wraz z opiekunem na terenie miasta G, co spełnia definicję przewozu specjalnego, bowiem dotyczy określonej grupy osób, z wyłączeniem innych. Przewozu dokonywano na podstawie umowy z Miastem nr [...] zobowiązującej do świadczenia usług transportowych w okresie od 2 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r., z wyłączeniem okresu od 5 do 25 sierpnia 2019 r. i dni ustawowo wolnych. W umowie została określona grupa osób wraz z adresami zamieszkania, dni (od poniedziałku do piątku każdego tygodnia) i godziny dowozu i odwozu dzieci (dowóz do godziny 8:00, odwóz od godziny 13:00). Zmiany w zakresie osobowym (z powodu potencjalnej nieobecności niektórych dzieci) oraz czasowym (z powodu różnych godzin rozpoczynania lub zakończenia zajęć w kolejnych dniach) zależne od potrzeb dowożonych, nie spowodowały utraty cechy regularności dokonywanych przejazdów. Ponadto za wykonywane usługi transportowe wystawiane były comiesięczne faktury, były one zatem odpłatne, mimo podniesionego argumentu, że opłaty pokrywały tylko koszty osobowe i eksploatacyjne z powodu dofinansowań udzielanych przez Miasto. Argumentacji tej nie zmienia pomocniczy charakter tej działalności skarżącego jako irrelewantny dla kwalifikacji przewozów jako regularnych przewozów specjalnych. Skarżący nie okazał wymaganego zezwolenia obowiązującego w okresie od początku okresu objętego kontrolą do 21 czerwca 2019 r. oraz od 3 września do 24 października 2019 r. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że organy zasadnie zakwalifikowały przedmiotowy przewóz jako regularny przewóz specjalny i nałożyły na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł, na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw z lp. 2.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.

Odnosząc się do zarzutu niezasadności nałożenia kary pieniężnej za naruszenia polegające na nieumieszczeniu na wykresówce wymaganych wpisów tj. miejsca oraz daty końcowego używania wykresówki należy zauważyć, że obowiązek taki statuuje art. 34 ust. 6 rozporządzenia nr 165/1014. W toku kontroli ustalono, że kierowca P. B. w dniu 17 kwietnia 2019 r. nie umieścił wymaganego miejsca końcowego używania wykresówki oraz w dniach 8 maja i 25 października 2019 r. nie umieścił wymaganego miejsca końcowego oraz daty końcowej używania wykresówki. Każde z powyższych zachowań stanowiło naruszenie przepisów rozporządzenia, zatem zgodnie z art. 92a ust. 1 oraz lp. 6.3.14 załącznika nr 3 do u.t.d., nałożono na przedsiębiorcę karę w wysokości 250 zł, co w ocenie Sądu było zasadne i zgodne z prawem.

W kwestii niezasadności nałożenia kary pieniężnej za naruszenie polegające na niepoprawnym operowaniu przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy należy przywołać jako podstawę tego obowiązku art. 34 ust. 5 rozporządzenia nr 164/2014. W toku kontroli ustalono, że kierowca P. B. nieprawidłowo używał przełącznika grup czasowych tachografu w dniach 30 kwietnia 2019 i 1 maja 2019 r. Każde z powyższych zachowań stanowiło naruszenie przepisów rozporządzenia, zatem zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d., nałożono na przedsiębiorcę karę w wysokości 200 zł, co Sąd uznał za zasadne i zgodne z prawem.

W ocenie Sądu organy zasadnie stwierdziły brak podstaw do zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 u.t.d. Skarżący nie wykazał bowiem okoliczności zwalniających go od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. Dla uwolnienia się od odpowiedzialności skarżący winien wykazać zaistnienie okoliczności wskazujących, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których strona nie mogła przewidzieć, przy czym obie przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie.

Zdaniem Sądu organy obu instancji trafnie uznały brak wykazania takich okoliczności w niniejszej sprawie. Okolicznościami, z którymi wiązały się stwierdzone naruszenia, były niezawinione błędy kierowcy. Jednakże uznając, że odpowiedzialność wynikająca z art. 92a u.t.d. ma charakter administracyjny należy skonstatować, że jest ona niezależna od winy, wystarczające jest zatem stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne odpowiedzialność administracyjną ponosi przedsiębiorca. Odpowiedzialność tę ponosi także za skutki działań osób, którymi przy wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje (wyrok NSA z dnia 26 lipca 2007 r., I OSK 1257/06, LEX nr 382716).

Sąd nie podziela zawartych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przez organ przepisów k.p.a.. Zdaniem sądu postępowanie toczyło się w zgodności z dyrektywą wypływającą z art. 7 i art. 8 k. p. a., a organy oparły się na materiale dowodowym prawidłowo i wyczerpująco zebranym w toku kontroli (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), dokonując jego odpowiedniej oceny, stosownie do art. 80 k.p.a., a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm).