Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 253/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 173 par. 2, art. 178, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 22 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 253/10 oddalającego skargi M. W. i M. W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną, 2. zwrócić skarżącej M. W. kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 czerwca 2010 r. oddalił skargi M. W. i M. W., złożone na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2009 r. nr [...].

Pismem z dnia 10 czerwca 2010 r. ustanowiony przez M. W. pełnomocnik – adwokat W. Z. złożył do Sądu wniosek o sporządzenie uzasadnienia wskazanego wyżej wyroku. Odpis tego wyroku wraz z jego pisemnym uzasadnieniem oraz prawidłowym pouczeniem o sposobie i trybie jego zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego, został doręczony pełnomocnikowi skarżącego – M. W. 8 września 2010 r. (por. zwrotne potwierdzenie odbioru, karta 82 akt).

W dniu 8 października 2010 r. (por. data stempla urzędu pocztowego, karta 88 akt), adwokat W. Z. złożył w imieniu skarżącej – M. W., skargę kasacyjną sporządzoną od powyższego wyroku Sądu z 9 czerwca 2010 r., załączając do niej stosowne pełnomocnictwo, którym skarżąca upoważniła go do występowania w jej imieniu w postępowaniu ze skargi kasacyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z dyspozycją art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, stosownie zaś do § 2 skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.

Natomiast w myśl przepisu art. 178 p.p.s.a., Sąd obowiązany jest odrzucić na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną niedopuszczalną z przyczyn określonych w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do takich przyczyn należy między innymi wniesienie skargi kasacyjnej wbrew dyspozycji wyżej cytowanego przepisu art. 173 § 2 p.p.s.a., tj. wniesienie jej przez stronę, której nie został doręczony odpis wyroku z uzasadnieniem.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że skarżącej nie został doręczony odpis wyroku Sądu z dnia 9 czerwca 2010 r. wraz

z jego pisemnym uzasadnieniem, gdyż nie złożyła ona wniosku o sporządzenie uzasadnienia tego orzeczenia. Okoliczność tę potwierdza zamieszczone w złożonej skardze kasacyjnej oświadczenie pełnomocnika skarżącej, że składa on skargę

od wyroku Sądu, wydanego w sprawie VI SA/Wa 253/10 i doręczonego pełnomocnikowi skarżącego – M. W. w dniu 8 września 2010 r. Tym samym pełnomocnik skarżącej nie zastosował się do wymogu uprzedniego złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku, o którym mowa w art. 173 § 2 p.p.s.a., warunkującego skuteczne złożenie skargi kasacyjnej. W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 178 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia, zaś co do kosztów orzekł na podstawie art. 232

§ 1 pkt 1 p.p.s.a.