Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1911/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 106
journal: Dz.U. 2020 poz 1876
law: Usatwa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - t.j.

SENTENCJA

Dnia 10 sierpnia 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 1534/20 w sprawie ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 12 listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z dnia 12 marca 2021 r. (sygn. akt II SA/Gl 1534/20) - orzekając na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a") - oddalił skargę E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w Katowicach z dnia 12 listopada 2020 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 14 września 2020 r.,

nr [...] o odmowie przyznania E. M. świadczenia

z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego wraz z opłaceniem składki

na ubezpieczenie zdrowotne na okres od dnia 15 kwietnia 2019 r. do dnia 31 sierpnia

2020 r.

W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, E. M. zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach:

I. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.) - na skutek nieuwzględnienia skargi i jej oddalenie w całości, podczas gdy skarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12.11.2020 r. została wydana z naruszeniem prawa materialnego, mającym wpływ na wynik sprawy, a to art. 37 ust. 1, art. 100 ust. 1 i art. 106 ust. 3-11 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, co winno uzasadniać uchylenie tej decyzji;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej wskutek jego błędnej wykładni, poprzez pominięcie faktu stwierdzenia umiarkowanego stopnia niepełnosprawności

u skarżącej przez sąd powszechny (powołany do kontroli orzeczeń Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności) w konkretnej dacie, co przyjmując literalną, a więc błędną wykładnię, w miejsce wykładni celowościowej przepisu art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej miałoby pozostawać irrelewantne w punktu widzenia ustalenie spełnienia przesłanek do przyznania zasiłku stałego, mimo że skoro możliwe jest przyznanie zasiłku wstecz, to jest to okoliczność prawnie istotna, co sprawia, że błędna wykładnia prowadzi do interpretacji niedającej się pogodzić z podstawowymi zasadami zaufania obywateli do organów państwowych,

2. art. 106 ust. 7-11 ustawy o pomocy społecznej przez jego błędną wykładnię, zgodnie z którą przepisy te stanowią jedyny wyjątek od regulacji przewidzianej w art. 106 ust. 3 ww. ustawy, statuującej początek okresu przyznania świadczenia pomocowego, podczas gdy dotyczą one wyłącznie przypadku złożenia przez osobę, która nie posiada orzeczenia o całkowitej niezdolności do pracy - w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub orzeczenia o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności - w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, wniosku o przyznanie zasiłku stałego wraz z wymaganą dokumentacją oraz potwierdzeniem złożenia wniosku o przyznanie świadczenia uzależnionego od niezdolności do pracy albo wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, a zatem, a contrario, nie odnoszą się do sytuacji, gdy wniosek taki zostaje złożony już po prawomocnym ustaleniu przez sąd powszechny stopnia niepełnosprawności w następstwie zaskarżenia orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, która to sytuacja jest prawnie nieuregulowana, co nie wyklucza jednak domagania się przyznania zasiłku wstecz w oparciu o przewodnią zasadę postępowania w sprawie przyznawania świadczeń z pomocy społecznej tj. kierowanie się dobrem osób korzystających z pomocy społecznej i ochroną ich dóbr osobistych,

3. art. 37 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej - wskutek błędnej jego wykładni, zgodnie z którą okres, na jaki ustalono niepełnosprawność wyrokiem sądu powszechnego w następstwie zaskarżenia orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, miałby pozostawać bez wpływu na ustalenie spełnienia przesłanek do przyznania zasiłku stałego, mimo że skoro możliwe jest przyznanie zasiłku wstecz, to jest to okoliczność prawnie istotna, nie mogąca zostać pominięta przy ustalaniu prawa do świadczenia,

4. art. 100 ust. 1 zd. pierwsze ustawy o pomocy społecznej - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na jego całkowitym pominięciu w konsekwencji zastosowanie literalnej wykładni przepisu art. 106 ust. 3 oraz ust. 7-11, która to wykładnia prowadzi do naruszenia podstawowej zasady instytucji pomocy społecznej, wyrażonej jest w art. 100 ust. 1 zd. pierwsze ustawy: "W postępowaniu w sprawie świadczeń z pomocy społecznej należy kierować się przede wszystkim dobrem osób korzystających z pomocy społecznej i ochroną ich dóbr osobistych."

Wskazując na powyższe, skarżąca wnosiła o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej i uznania, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona, o rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny,

w obu przypadkach orzeczenie, że skarga zostanie rozpoznana poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji, wskazując sposób załatwienia sprawy jako uchylenie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 14.09.2020 w całości i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy w zakresie okresu przyznania zasiłku stałego, oznaczając go: "od dnia 15.04.2019 r. do 31 sierpnia 2020 r.";

2. przyznanie wynagrodzenia nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej przez radcę prawnego z urzędu w ramach prawa pomocy;

3. biorąc pod uwagę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 października 2015 r. sygn. akt SK 19/14, na podstawie art. 187 p.p.s.a. - przedstawienie zagadnienia prawnego poruszonego w niniejszej skardze do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, które to zagadnienie dotyczy interpretacji i subsumpcji przepisu art. 106 ust. 3 w zw. z art. 100 ust. 1 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, który to pozbawia stronę prawa do zasiłku w sytuacji gdy strona ta skutecznie, w drodze uzyskania wyroku sądu powszechnego, podważa negatywne dla siebie decyzje innych organów państwowych;

4. ewentualnie, na podstawie art. 187 § 3 p.p.s.a. - przejęcie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów do rozpoznania.

Ponadto skarżąca oświadczyła, że zrzeka się rozprawy i wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w Katowicach wnosiło o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz. U z 2022 r., poz. 329 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego a zatem z tego względu, przy rozpoznaniu niniejszej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami tej skargi.

Na wstępie nadmienić wypada, że z niekwestionowanego stanu faktycznego sprawy wynika, iż wyrokiem z dnia 31 lipca 2020 r. (sygn. akt V U 335/19) Sąd Rejonowy w [...] zmienił orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] w [...] z dnia 12 sierpnia 2019 r. w ten sposób, że zaliczył E. M.do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności - symbol niepełnosprawności [...] o charakterze okresowym do dnia 31 grudnia 2021 r. i ustalił, że stopień jej niepełnosprawności datuje się od dnia 15 kwietnia 2019 r. Następnie wnioskiem z dnia 1 września 2020 r. E. M. wystąpiła do Prezydenta Miasta [...] o przyznanie zasiłku stałego wraz z opłaceniem składki na ubezpieczenie zdrowotne od dnia 15 kwietnia 2019 r. W wyniku rozpoznania powyższego wniosku, organ I instancji wydał zaś w dniu 14 września 2020 r. dwie decyzje: decyzją nr [...] przyznał stronie zasiłek stały od dnia 1 września 2020 r. do dnia 31 grudnia 2021 r. w kwocie 645,00 złotych miesięcznie oraz objął ją ubezpieczeniem zdrowotnym w wysokości 9,00% kwoty zasiłku stałego w okresie pobierania świadczenia, natomiast decyzją

nr [...] odmówił E. M. przyznania świadczenia

z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego wraz z opłaceniem składki na ubezpieczenie zdrowotne na okres od dnia 15 kwietnia 2019 r. do dnia 31 sierpnia

2020 r. E. M. nie zgodziła się z tą ostatnią decyzją (decyzją o odmowie przyznania świadczenia za okres od 15 kwietnia 2019 r. do dnia 31 sierpnia 2020 r.)

i zaskarżyła ją odwołaniem. Rozpoznając jednak sprawę w trybie instancji odwoławczej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, decyzją z dnia 12 listopada

2020 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, wskazując w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, iż z uwagi na treść art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, odmowa przyznania zasiłku stałego w okresie od dnia 15 kwietnia 2019 r. do dnia 31 sierpnia 2020 r. była w pełni uzasadniona.

Oddalając skargę E. M. na ww. decyzję Kolegium, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podzielił z kolei pogląd organów obu instancji, że - w świetle art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej - zasadą jest, iż świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz

z wymaganą dokumentacją. Wyjątek od tej zasady stanowią jedynie sytuacje wskazane w ust. 7-11 art. 106 ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Jak ustaliły bowiem organy, strona nie składała wcześniej wniosku o przyznanie zasiłku stałego. Dlatego też, w ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, skarżąca, jako osoba niepełnosprawna i nieposiadająca dochodu, bez wątpienia była wprawdzie uprawniona do ubiegania się o przyznanie pomocy społecznej w formie zasiłku stałego, ale dopiero od miesiąca złożenia wniosku, tj. od dnia 1 września 2020 r., a co potwierdza zgodność z prawem zaskarżonej decyzji.

Z tym stanowiskiem nie zgodziła się E. M., która - powołując się na zarzuty naruszenia prawa materialnego w postaci art. 106 ust. 3 i ust. 7-11 w zw. z art. 100 ust. 1 w zw. z art 37 ustawy o pomocy społecznej - podnosiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, iż procedura ustalenia stopnia niepełnosprawności nie jest w pełni skorelowana z procedurą przyznania świadczenia z pomocy społecznej i

w konsekwencji za okres trwania postępowania w sprawie ustalenia stopnia niepełnosprawności nie mogła ona skutecznie, zgodnie z literalnym brzmieniem ww. przepisów, uzyskać dochodzonego świadczenia. Ponadto, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 października 2015 r. (sygn. akt SK 19/14), wywodziła, że czas oczekiwania na rozstrzygnięcie o stopniu niepełnosprawności powoduje odsunięcie w czasie możliwość uruchomienia postępowania o przyznanie zasiłku stałego bo w tym ostatnim postępowaniu wymagane jest legitymowanie się odpowiednim orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Z tego też względu, zdaniem skarżącej, skoro zasadniczo przyznaje się możliwość wstecznego ustalenia prawa do zasiłku stałego w zależności od wyników postępowania o ustalenie stopnia niepełnosprawności, to - stosując wykładnię celowościową przepisu art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej oraz mając na uwadze wyrażoną w art. 100 ust. 1 zd. pierwsze omawianej ustawy, zasadę kierowania się dobrem osób korzystających z pomocy społecznej i ochroną ich dóbr osobistych - należało ustalić jej prawo do zasiłku stałego począwszy od dnia 15 kwietnia 2019 r.

W związku z powyższym, skład orzekający w niniejszej sprawie pragnie wyjaśnić, iż decyzje w przedmiocie zasiłku stałego mają charakter decyzji związanych, co oznacza, że sposób rozstrzygnięcia nie został w tym przypadku pozostawiony uznaniu organu pomocy społecznej, ale wynika z przepisów prawa. Ustawodawca uregulował bowiem zarówno warunki przyznania zasiłku stałego, termin jego przyznania, jak i termin jego wypłaty. I tak, zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1876 ze zm.), zasiłek stały przysługuje: 1) pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej; 2) pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Przy tym, w świetle art. 6 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, przez całkowitą niezdolność do pracy należy rozumieć całkowitą niezdolność do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych albo zaliczenie do I lub II grupy inwalidów lub legitymowanie się znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. W myśl natomiast art. 106 ust. 3 omawianej ustawy, świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją, z zastrzeżeniem ust. 7-11. Specyfika sytuacji opisanej w ust. 7 i nast. dotyczy zaś przypadku, w którym wnioskodawca ubiegający się o zasiłek stały nie posiada jeszcze orzeczenia o całkowitej niezdolności do pracy - w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub orzeczenia o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności - w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Wówczas wszczyna się postępowanie o ustalenie uprawnienia do zasiłku, a następnie po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego, w przypadku spełnienia warunków, o których mowa w art. 37 ust. 1 i 4, z wyłączeniem warunku całkowitej niezdolności do pracy - postępowanie zawiesza się do dnia dostarczenia orzeczenia; w przypadku natomiast niespełnienia któregokolwiek z warunków, o których mowa w art. 37 ust. 1 lub 4, z wyłączeniem warunku całkowitej niezdolności do pracy - odmawia się przyznania zasiłku stałego. W myśl z kolei art. 106 ust. 9 ustawy o pomocy społecznej, jeżeli orzeczenie, o którym mowa w ust. 7, zostanie dostarczone w terminie 60 dni od dnia jego otrzymania, zawieszone postępowanie podejmuje się, a prawo do zasiłku stałego ustala się, począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o przyznanie zasiłku stałego wraz z potwierdzeniem, o którym mowa w ust. 7. Jeżeli orzeczenie, o którym mowa w ust. 7, zostanie dostarczone po upływie 60 dni od dnia jego otrzymania, zawieszone postępowanie podejmuje się, a prawo do zasiłku stałego ustala się, począwszy od miesiąca, w którym dostarczono orzeczenie (ust. 10). W sytuacji zaś niedostarczenia orzeczenia, o którym mowa w ust. 7, w terminie 3 lat od dnia zawieszenia postępowania, zawieszone postępowanie podejmuje się z urzędu (ust. 11).

Analiza powyższych przepisów jednoznacznie wskazuje zatem, że zasadą jest, iż zasiłek stały przysługuje zawsze od miesiąca, w którym złożono wniosek o przyznanie tego świadczenia. Wyjątek od generalnej zasady, wyrażonej w ust. 3 art. 106 ustawy, dotyczącej daty początkowej przyznania zasiłku stałego, został natomiast określony

w ust. 7 i nast. tego artykułu i odnosi się do ściśle wskazanej sytuacji, w której wnioskodawca, składając wniosek o przyznanie zasiłku stałego, nie posiada jeszcze stosownego orzeczenia o całkowitej niezdolności do pracy, czy orzeczenia o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Wówczas, jak wynika z treści przytoczonych wyżej przepisów, złożenie takiego wniosku wszczyna postępowanie

w przedmiocie przyznania zasiłku stałego, a następnie - po spełnieniu określonych warunków - postępowanie takie zawiesza się do czasu dostarczenia w/w orzeczenia. Jeżeli natomiast orzeczenie zostanie dostarczone w terminie 60 dni od dnia jego otrzymania, organ, po podjęciu postępowania, wydaje decyzję o ustaleniu prawa do zasiłku stałego począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o przyznanie tego świadczenia. Podkreślić przy tym należy, że artykuł 106 ust. 7 ustawy, jako wyjątek od zasady generalnej przyznawania i wypłaty świadczeń z pomocy społecznej, należy interpretować ściśle a zatem niedopuszczalnym jest dokonywanie jego wykładni rozszerzającej. W rezultacie przyjęcie, jak chce tego skarżąca, że możliwe jest przyznanie zasiłku stałego za okres sprzed złożenia wniosku, co do osób, które przed sądem domagały się rozstrzygnięcia w przedmiocie stopnia niepełnosprawności i stosowny wniosek złożyły do organu po zakończeniu sprawy sądowej, prowadziłoby do wyinterpretowania dodatkowej przesłanki przyznania zasiłku stałego z datą wsteczną. Możliwość taka jednak nie znajduje oparcia w treści obowiązujących przepisów prawa.

Podkreślić bowiem w tym miejscu trzeba, że przepis art. 106 ustawy o pomocy społecznej (w wersji obowiązującej w dniu wydania zaskarżonej decyzji) otrzymał swoje nowe brzmienie w dniu 1 stycznia 2017 r. na skutek wejścia w życie ustawy z dnia 2 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej (Dz.U. z 2016 r. poz. 2174). Celem zaś tej nowelizacji ustawy było wdrożenie w życie powoływanego w skardze kasacyjnej wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 października 2015 r. (sygn. akt SK 19/14) poprzez dodanie do dotychczasowego art. 106 ustawy ustępów 7-11, które wprowadziły właśnie wyjątek od ogólnej zasady, wyrażonej w ustępie 3.

W rezultacie, skoro E. M. złożyła wniosek o przyznanie zasiłku stałego

dopiero w dniu 1 września 2020 r., to prawidłowo organ przyznał jej to świadczenie od tego dnia (1 września 2020 r.) r. do dnia 31 grudnia 2021 r. i prawidłowo odmówił przyznania dochodzonego świadczenia za okres wsteczny, tj. od dnia 15 kwietnia 2019 r. do dnia 31 sierpnia 2020 r. Za ten ostatni okres brak było bowiem podstaw prawnych do przyznania stronie wspomnianego zasiłku stałego. Jak wyjaśniono to wyżej, zgodnie z obowiązującymi przepisami, skarżąca, chcąc uzyskać zasiłek stały od dnia 15 kwietnia 2019 r., powinna była złożyć wniosek o przyznanie przedmiotowego świadczenia w okresie poprzedzającym ubieganie się o orzeczenie stwierdzające u niej stopień niepełnosprawności. Fakt ten skutkowałoby wszczęciem postępowania administracyjnego w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku stałego, a końcowo – najprawdopodobniej doprowadziłby do przyznania skarżącej świadczenia od dnia złożenia wniosku.

Trafnie więc Sąd Wojewódzki przyjął, że pogląd organów obu instancji wyrażony w rozpoznawanej sprawie był prawidłowy i nie zachodziły w niej okoliczności uzasadniające zastosowanie wyjątków z art. 106 ust. 7-11 ustawy o pomocy społecznej i przyznanie zasiłku stałego wstecz, tj od dnia 15 kwietnia 2019 r., a jedynie wystąpiła sytuacja uzasadniająca przyznanie wnioskowanego świadczenia od miesiąca, w którym został złożony wniosek. W konsekwencji należało uznać, że zarzuty błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przywołanych w podstawach skargi kasacyjnej przepisów ustawy o pomocy społecznej były chybione. Powyższe czyni więc tym samym nieusprawiedliwionym podniesiony zarzut naruszenia przepisów postępowania: art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.

W ocenie składu orzekającego, zbędne też było przedstawienie – w trybie art. 187 p.p.s.a. – do rozpoznania składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienia prawnego, dotyczącego (cyt.): "interpretacji i subsumpcji przepisu art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej w zw. z art. 100 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, który to pozbawia stronę prawa do zasiłku w sytuacji gdy strona ta skutecznie, w drodze uzyskania wyroku sądu powszechnego, podważa negatywne dla siebie decyzje innych organów państwowych". Wykładnia w/w przepisów prawa materialnego nie nasuwała bowiem w tym przypadku żadnych wątpliwości interpretacyjnych, zaś przepisy te, jak wyżej wspomniano, stanowiąc wyjątek od zasady, musiały być wykładane ścieśniająco.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeka wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.