Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 634/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 59 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Wojciech Gapiński (spr.), Bożena Suleja-Klimczyk, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 października 2017 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej – organ odwoławczy) postanowieniem z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm. – dalej k.p.a.) oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1, a także art. 59 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 599 z późn. zm. - dalej u.p.e.a.), po rozpatrzeniu zażalenia A Sp. z o.o. w Z. (dalej – skarżąca, Spółka), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. (dalej – organ I instancji, organ egzekucyjny) z dnia [...] nr [...] umarzające postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Inspektora Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w K. o nr: [...], [...], [...], [...].

Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku skarżącej Spółki na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Inspektora Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w K., tj.:

1) z dnia [...] o nr [...];

2) z dnia [...] o nr [...];

3) z dnia [...] o nr [...];

4) z dnia [...] o nr [...].

Organ egzekucyjny wszczynając egzekucję administracyjną na podstawie powyższych tytułów wykonawczych kolejno zawiadomieniami:

1) z dnia [...] o nr [...] dokonał zajęcia rachunku bankowego Spółki w B S.A. Zawiadomienie to doręczono bankowi w dniu [...], natomiast Spółce wraz z tytułem wykonawczym nr [...] doręczono w dniu [...];

2) z dnia [...] o nr [...] dokonał zajęcia rachunku bankowego Spółki w C w G. Zawiadomienie to doręczono bankowi w dniu [...], natomiast Spółce wraz z tytułem wykonawczym nr [...] doręczono w dniu [...];

3) z dnia [...] o nr [...] dokonał zajęcia rachunku bankowego Spółki w B S.A. Zawiadomienie to doręczono bankowi w dniu [...], natomiast Spółce wraz z tytułem wykonawczym nr [...] doręczono w dniu [...] (w trybie art. 44 k.p.a.);

4) z dnia [...] o nr [...] dokonał zajęcia rachunku bankowego Spółki w B S.A. Zawiadomienie to doręczono bankowi w dniu [...], natomiast Spółce wraz z tytułem wykonawczym nr [...] doręczono w dniu [...].

Jak wynika z odpowiedzi dłużników zajętych wierzytelności, tj. B S.A. oraz C w G., zajęcia nie zostały zrealizowane z uwagi na fakt, że banki te nie powadzą rachunków Spółki.

W celu ustalenia składników majątkowych zobowiązanej Spółki, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. w dniach: [...] i [...] spisał z członkami Zarządu Spółki protokół o stanie majątkowym. Z obu tych dokumentów niezmiennie wynika, iż Spółka wskazała że główną jej działalnością jest wykonywanie robót i usług dla górnictwa. Z uwagi na załamanie koniunktury w górnictwie Spółka obecnie ogranicza się wyłącznie do wynajmu pomieszczeń, nie zatrudnia pracowników, a Zarząd nie pobiera wynagrodzenia. Podkreślono, że obecnie Spółka nie generuje nowych zaległości, zarówno podatkowych jak i z tytułu ubezpieczenia społecznego. Ponadto, jak zauważa organ odwoławczy, przedstawiciele Spółki załączyli wykaz środków trwałych, gdzie każda z ruchomości była objęta zastawem skarbowym bądź egzekucją. Rachunki bankowe Spółki nie wykazują obrotów, nie posiada ona środków transportu, jak również akcji i obligacji podlegających egzekucji. Ujawniono istnienie wymagalnej wierzytelności, tj. zobowiązania od W.P. (ponad [...] złotych), która została poddana egzekucji sądowej. Przedstawiciele Spółki wskazali również, że jeden z głównych kontrahentów złożył wniosek o upadłość. Według zapewnień Zarządu, złożonych w obu protokołach o stanie majątkowym, Spółka powinna wznowić działalność górniczą, a w konsekwencji pojawi się szansa na uregulowanie zaległości w ciągu najbliższych 6 miesięcy.

Postanowieniem z dnia [...] organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku zobowiązanej Spółki na podstawie tytułów wykonawczych o nr: [...], [...], [...], [...], wystawionych przez Inspektora Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w K.

Uzasadniając swe rozstrzygnięcie organ egzekucyjny podniósł, że prowadzi postępowania egzekucyjne do majątku Spółki na rzecz kilku wierzycieli, w tym korzystających z pierwszeństwa zaspokojenia. W toku realizacji zaległości na rzecz wierzycieli ustalono, iż pod adresem rejestracyjnym Spółki (Z., ul. [...] lok. [...]), Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej, opłaca jedynie kwotę [...] zł miesięcznie za odbiór i przekazywanie korespondencji. Pod tym adresem nie posiada ona żadnego majątku. Spółka nie dysponuje także środkami transportu, a nieruchomość i ruchomości są obciążone hipoteką i zastawem skarbowym w pierwszej kolejności na rzecz ZUS Oddział w Z. Oceniając sytuację majątkową Spółki, organ egzekucyjny stanął na stanowisku, że nie uległa ona poprawie i pozostaje niezmienna na przestrzeni ostatniego okresu, tj. lat 2015-2016, co skutkuje bezskutecznością egzekucji. Zauważył również, iż Spółka korzystała również z pomocy publicznej przy realizacji zaległości. Konkludując, organ egzekucyjny uznał, iż konieczne jest umorzenie postępowania egzekucyjnego, gdyż w postępowaniu tym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

W zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] Spółka podniosła naruszenie art. 59 § 2 u.p.e.a. Wadliwość owego rozstrzygnięcia wynika z braku kalkulacji niezbędnych do poniesienia wydatków egzekucyjnych i możliwych do uzyskania z egzekucji kwot oraz nieuwzględnienia oświadczenia zarządu Spółki z dnia [...] o możliwości wznowienia działalności w zakresie robót górniczych. W ocenie Spółki, postępowanie egzekucyjne jest nadal skuteczne, gdyż systematycznie wpływają kwoty uzyskiwane z zajętych rachunków bankowych. Kwoty te są niewielkie w porównaniu do wielkości należności objętych tytułami wykonawczymi, ale wystarczają na pokrycie wydatków egzekucyjnych. Jak stwierdziła skarżąca nie istniały ustawowe przesłanki do umorzenia przedmiotowego postępowania, wobec czego rozstrzygnięcie jest wadliwe i powinno zostać uchylone.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygniecie umarzające postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu postanowienia zwrócono uwagę, że umorzenie postępowania egzekucyjnego z przyczyn, o których mowa w art. 59 § 2 u.p.e.a. musi być zawsze poparte materiałem dowodowym wskazującym na bezskuteczność prowadzonej egzekucji administracyjnej, której dalsze prowadzenie spowoduje jedynie uzyskanie kwoty nieprzewyższającej powstałe wydatki. Zwrócono także uwagę, iż orzecznictwo sądowoadministarcyjne pozostaje na stanowisku, iż zastosowanie wskazanego przepisu ustawy egzekucyjnej ma charakter uznaniowy (uznanie administracyjne), lecz nie dowolny. Wynikać bowiem musi z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Istotne jest to, że postanowienie w tym przedmiocie nie może pomijać w swej podstawie faktycznej rezultatu postępowania przeprowadzonego odnośnie ustalenia istnienia/nieistnienia prawnie relewantnych faktów, których analiza ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia fakultatywnej przesłanki umorzenia postępowania, tj. stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Ustalenie braku majątku, wobec którego możliwa byłaby egzekucja, powinno skutkować, umorzeniem postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 2239/11, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 1187/13, wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2017 r. sygn. akt. II FSK 2883/15).

Zdaniem organu odwoławczego, przeprowadzona przez organ egzekucyjny analiza sytuacji majątkowej Spółki jednoznacznie wykazała zasadność umorzenia postępowania egzekucyjnego wobec jego bezskuteczności. W dalszej części przywołano ustalenia organu egzekucyjnego, które mają potwierdzać prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Mianowicie wskazano, że wierzyciele korzystający z pierwszeństwa dokonali zabezpieczenia swych roszczeń na majątku Spółki, którego wartość nie pozwoli na pełne ich zaspokojenie. Wobec tego, prowadzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie pozostałych tytułów wykonawczych nie doprowadzi do uzyskania kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Zwrócono również uwagę, że sytuacja finansowa Spółki nie uległa zmianie na przestrzeni ostatnich dwóch lat. Spółka nie pozyskuje kontraktów, a same zapewnienia Zarządu o wznowieniu działalności nie mogą przesądzać o skuteczności egzekucji, tym bardziej, że takie oświadczenia składane były nie tylko w 2016 r., ale również i w 2015 r.

W skardze z dnia [...], wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucono rozstrzygnięciu wydanemu przez organ odwoławczy naruszenie przepisu art. 59 § 2 u.p.e.a. polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu i umorzeniu postępowania egzekucyjnego mimo braku ustalenia niezbędnej do tego przesłanki faktycznej, czyli sytuacji, w której uzyskiwane w toku postępowania egzekucyjnego kwoty nie przewyższają nawet wydatków egzekucyjnych, co organ winien był stwierdzić na podstawie przeprowadzonej kalkulacji dołączonej do akt sprawy. Wobec powyższego zarzutu, pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie postanowień wydanych przez organy w obu instancjach oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, jako że organ naruszył przepisy prawa procesowego regulujące zasady postępowania dowodowego oraz sporządzania uzasadnienia aktów administracyjnych - w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.).

Na wstępie należy zaznaczyć, że tut. Sąd orzekał już w analogicznym stanie faktycznym i prawnym przychylając się do skargi tej samej strony skarżącej (wyrok z dnia 31 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Gl 659/17). Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela wywody tego orzeczenia i przywoła jego argumentację.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny legalności działań organów w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Umorzenie ma więc charakter fakultatywny, a na organie spoczywa obowiązek zbadania istnienia przesłanki umorzenia, którą jest okoliczność, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Prawodawca używa bowiem zwrotu "w przypadku stwierdzenia".

Zasadnie podnosi strona skarżąca, że umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. każdorazowo wymaga uprzedniego przeprowadzenia kalkulacji stanowiącej podstawę stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Podstawę faktyczną do podjęcia takiego rozstrzygnięcia stanowi bowiem prawidłowo wyjaśniony stan faktyczny związany:

a) z przesłanką umorzenia wynikającą z art. 59 § 2 u.p.e.a.

b) nawiązującą do pojęcia wydatków egzekucyjnych określonych w art. 64b § 1 u.p.e.a., jako części (obok opłat) kosztów egzekucyjnych (por. art. 64c § 1 u.p.e.a.).

Dopiero ustalenie stanu faktycznego relewantnego w kontekście art. 59 § 2 u.p.e.a. upoważnia organ do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie fakultatywnego umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Odmowa umorzenia postępowania egzekucyjnego – w analizowanym trybie – następuje nie tylko w sytuacji, gdy nie stwierdzono fakultatywnej przesłanki umorzenia (tj. uzyska się kwotę przewyższającą wydatki egzekucyjne), lecz ponadto może nastąpić, gdy tę przesłankę stwierdzono (w tym przypadku w grę wchodzi tzw. uznanie administracyjne). Z kolei umorzenie postępowania egzekucyjnego może być konsekwencją tylko stwierdzenia tejże przesłanki. Należy jednak podkreślić, że w każdej z tych sytuacji, aby podjąć prawidłowo określone rozstrzygniecie niezbędne jest przeprowadzenie wyczerpującego postępowania co do ustalenia istnienia przesłanki umorzenia z art. 59 § 2 u.p.e.a., a następnie zawarcie rozważań w tej materii w uzasadnieniu postanowienia.

Zgodnie bowiem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona.

Z kolei stosownie do art. 124 § 2 i art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a. (które mają zastosowanie także w postępowaniu zażaleniowym – art. 140 i art. 144 k.p.a.) w związku z art. 18 u.p.e.a. postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, zaś uzasadnienie faktyczne zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej aktu z przytoczeniem przepisów prawa. Z istoty samego uzasadnienia wynika, że powinno ono wskazywać przesłanki, którymi kierował się organ wydając dane orzeczenie, a więc powinno w sposób wyczerpujący wyjaśniać podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które za takim a nie innym rozstrzygnięciem przemawiają. Celem uzasadnienia jest bowiem przedstawienie procesów myślowych, które doprowadziły organ do wydania danego aktu, wskazanie motywów będących podstawą podjętego przez niego rozstrzygnięcia i wreszcie wskazanie argumentów tłumaczących dlaczego takie, a nie inne stanowisko było prawidłowe w określonym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu powinna bowiem pozwolić – zarówno podmiotowi, którego rozstrzygnięcie bezpośrednio dotyczy, jak i ewentualnie sądowi - odczytać kierunek rozważań, jak i tok rozumowania organu. Uzasadnienie aktu administracyjnego stanowiąc jego integralną część, wpływa bowiem na jego treść. Sporządzenie uzasadnienia postanowienia jest więc nie tylko wymogiem formalnym – wynikającym wprost z brzmienia art. 124 § 2 k.p.a. - ale także ma istotne znaczenie merytoryczne. Przedstawienie bowiem toku rozumowania organu, który poprzedza wydanie postanowienia, nie tylko pełni funkcję perswazyjną, wyłuszczając powody podjętego rozstrzygnięcia, tak aby strona mogła się przekonać o jego słuszności (art. 11 k.p.a.), ale także wpływa na kontrolę aktu w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Na gruncie tej sprawy organy przedstawiły tok postępowania egzekucyjnego, złą sytuację majątkową zobowiązanej spółki (czego nie da się zakwestionować), jednak nie odniosły się precyzyjnie do jedynej, a tym samym kluczowej przesłanki umorzenia, tj. czy w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym uzyska się kwoty przewyższające wydatki egzekucyjne.

Sąd podkreśla, że art. 59 § 2 u.p.e.a. nawiązuje tylko do części kosztów egzekucyjnych, a to do wydatków. Stosownie bowiem do art. 64c § 1 u.p.e.a. koszty egzekucyjne obejmują opłaty i wydatki. Z treści art. 64 § 1 i § 6 oraz art. 64b § 1 u.p.e.a. wynika, że wydatki co do zasady stanowią znacznie niższe kwoty kosztów egzekucyjnych aniżeli opłaty. Wydatkami egzekucyjnymi są bowiem koszty faktycznie poniesione przez organ egzekucyjny w związku z prowadzeniem egzekucji, a w szczególności – w realiach tej sprawy - na opłacenie sporządzenia i ekspediowania dokumentów.

Organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego w celu ustalenia jakie do tej pory poniesiono wydatki egzekucyjne i w związku z tym jakie są perspektywy pozyskania w toku egzekucji kwoty, które w przyszłości takie wydatki miałyby pokryć. W związku z tym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia ani słowem nie odniósł się do tego rodzaju zestawienia.

Podjęcie w tej mierze czynności oraz rozważań w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia było tym bardziej konieczne, że przecież w roku 2015 wyegzekwowano [...] zł – z czego na koszty egzekucyjne (a więc opłaty i wydatki) przeznaczono [...] zł. W roku 2016 wyegzekwowano [...] zł - z czego na koszty egzekucyjne przeznaczono [...] zł. Zaś w okresie od stycznia do 24 lutego 2017 r. wyegzekwowano kwotę [...] zł. Poza tym w uzasadnieniu postanowienia organu odwoławczego wskazano, że w toku przedmiotowego postępowania egzekucyjnego uzyskuje się systematycznie drobne kwoty.

Oparcie rozstrzygnięcia tylko na stwierdzeniu tendencji zniżkowej egzekwowanych kwot, bez jakiegokolwiek odniesienia się do pojęcia "wydatki egzekucyjne" i konkretnego wskazania, jakie kwoty zostały na nie przeznaczone w latach 2015-2017 r., nie może być wystarczające do uznania, że organ sprostał obowiązkowi przeprowadzenia wymaganego w tej sprawie postępowania dowodowego. W dalszej perspektywie nie można uznać, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia odpowiada nakreślonym już wyżej zasadom wynikającym z przepisów prawa.

Wskazane wyżej naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 124 § 2 i art. 107 § 3 w związku z art. 126, art. 140 i art. 144 k.p.a. w zwiazku z art. 18 u.p.e.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można bowiem wykluczyć, że należyte przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego doprowadziłoby organ do innych wniosków w zakresie istnienia przesłanki umorzenia, ewentualnie po jej stwierdzeniu, już w ramach uznania - do kierunku wyboru rozstrzygnięcia. Podobnie nie można wykluczyć, że do takich wniosków doprowadziłoby wyczerpujące, nawiązujące do wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia.

Postępowanie wymaga zatem uzupełnienia we wskazanym wyżej zakresie i dokonania ponownej, rzetelnej oceny, czy w odniesieniu do egzekwowanych należności uzasadnione jest umorzenie postępowania egzekucyjnego, a jeśli tak – to w jakiej ewentualnie części.

Jednocześnie Sąd podkreśla, że nie wyklucza umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Jeżeli rzetelna analiza przesłanki umorzenia tego postępowania doprowadzi organ do prawidłowo wykazanego stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, to w ramach uznania administracyjnego organ będzie mógł podjąć tego rodzaju rozstrzygnięcie.

Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na tę sumę składa się uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł, opłata od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł, ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 z późn. zm.).