Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2907/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53, 121, 122, 190 par. 1, 240 par. 1 pkt 4, 139, 140
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Asesor WSA Katarzyna Radom, Protokolant Paulina Biernat, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2004 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 1997r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przeprowadzona w dniach [...] i [...] przez Urząd Skarbowy w G. kontrola prawidłowości rozliczeń należności budżetowych z tytułu podatku od towarów i usług za 1997 rok wykazała, że w dniu [...] A. P. utracił prawo do zwolnienia podmiotowego – określonego w art.14 ust.6 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 11, poz 50 ze zm.), bowiem osiągnięty przez podatnika obrót z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej przekroczył kwotę [...] tj. kwotę graniczną liczoną (zgodnie z art.14 ust.7 w/w ustawy) w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży. W następstwie przeprowadzonego postępowania podatkowego, Urząd Skarbowy w G. wydał w dniu [...] decyzję w zakresie podatku od towarów i usług za grudzień 1997 r., w której opodatkował podatkiem VAT - obrót uzyskany ze sprzedaży dokonanej po przekroczeniu kwoty zwolnienia.

Wnosząc odwołanie, podatnik zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego : art.121 § 1 i art.122 Ordynacji podatkowej, poprzez "oparcie postępowania wyłącznie na zasadzie domysłów i spekulacji", co zdaniem strony podważa zaufanie do organów; zarzucił naruszenie art.190 § 1 OP poprzez nie dotrzymanie terminu zawiadomienia o przeprowadzeniu dowodów z zeznań świadka. Zarzucił też celowe przedłużanie postępowania podatkowego, skutkujące koniecznością zapłacenia przez niego wyższej kwoty odsetek od zaległości podatkowych. Podnosił ponadto, że organ I instancji naruszył przepisy prawa materialnego – art. 10 ust.2, art.14 ust.7 oraz art.27 ust.5 i 8 ustawy o podatku od towarów i usług..., jak również § 14 a ust.2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31.12.1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy OP przez błędne zaokrąglenie kwot podatku VAT.

Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w L., po przeprowadzeniu postępowania – nie znalazła podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania i utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji wskazała, że stosownie do art.14 ust.6 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnik rozpoczynający w ciągu roku wykonywanie czynności określonych w art.2 ustawy o VAT, może wybrać zwolnienie od podatku, jeżeli przewidywana przez niego wartość sprzedaży określona w złożonym oświadczeniu, nie przekroczy w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży kwoty [...]. Jeżeli przekroczy tak obliczoną kwotę, zwolnienie traci moc, a opodatkowaniu podlega nadwyżka sprzedaży ponad tę wartość. Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą przekroczenia w/w kwoty. Ponieważ podatnik rozpoczął sprzedaż z dniem [...] i z tym też dniem osiągnął obrót ze sprzedaży świadczonych przez siebie usług w kwocie [...], tj. kwocie przekraczającej sprzedaż zwolnioną (równą kwocie [...]. – wynikającej z przeliczenia: [...] : 365 x 16 ), to zasadnie uznano, że utracił on prawo do zwolnienia podmiotowego i obowiązany jest uregulować należne zobowiązanie w podatku VAT od obrotów ponad kwotę zwolnienia.

Postępowanie odwoławcze potwierdziło, że podatnik w dniu [...] uzyskał wpis do ewidencji działalności gospodarczej, [...] złożył w Urzędzie Skarbowym oświadczenie o wyborze zwolnienia, deklarując w obu tych instytucjach rozpoczęcie działalności z dniem [...]. Nie prowadził w 1997 r. ewidencji dla potrzeb podatku od towarów i usług, jak również do dnia pierwszej sprzedaży tj. [...]nie złożył zgłoszenia rejestracyjnego VAT- R. Nie deklarował też i nie płacił w 1997 r. należnego podatku VAT. Pierwszej sprzedaży dokonał w dniu [...] na kwotę [...]. (rachunek uproszczony nr [...] dla Ośrodka Wczasowo-Rehabilitacyjno- Szkoleniowego A w R.), a kolejnej w dniu [...] na kwotę [...] (rachunek uproszczony nr [...] dla WPPH B sp. z o.o. w G.). Tylko te transakcje zaewidencjonował w prowadzonej dla celów podatku dochodowego księdze przychodów i rozchodów oraz w złożonym w dniu [...]. zeznaniu o wysokości osiągniętego przychodu i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych PIT-28 za 1997 r. Wymierzając należne zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 1997 r., Urząd Skarbowy oparł się na dokumentach źródłowych wynikających z urządzeń księgowych podatnika.

Ustosunkowując się do stawianych w odwołaniu zarzutów, organ odwoławczy przytaczając stosowne dowody na których oparł się w postępowaniu – nie dopatrzył się zarzucanego naruszenia art. 10 ust. 2; art.14 ust.7 i art.27 ust.5 i 8 ustawy o podatku od towarów i usług. Za bezzasadny uznał również zarzut dotyczący naruszenia przez organ I instancji przepisów prawa procesowego tj. art.121 § 1 i art.122 Ordynacji podatkowej. Odpierając zarzut, jakoby postępowanie oparte było na "domysłach i spekulacjach", przytoczył organ wystawione przez podatnika, a stanowiące podstawę ustaleń organów - rachunki nr [...] z [...] i nr [...] z [...]. Powołano też oświadczenie podatnika z dnia [...] - złożone w toku kontroli, z którego wynika, że przedłożył on kontrolującym wszystkie dokumenty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Dopiero po ustaleniu przez kontrolujących, że podatnik z dniem [...] utracił zwolnienie podmiotowe od podatku VAT, przedłożył podatnik rzekomo "zagubiony i odnaleziony" rachunek na kwotę [...] z datą [...] wystawiony na rzecz p. T. M. z G. Rachunek ten nie został ujęty w urządzeniach księgowych podatnika, jak również słuchany w charakterze świadka (w obecności podatnika) pan M., oświadczył, że nie uwzględnił tego rachunku w wykazanych za 1997 r. odliczeniach wydatków mieszkaniowych związanych z remontem. Dopiero po kontroli i ujawnieniu nieprawidłowości podatnik złożył w dniu [...]– korektę zeznania podatkowego PIT-28 za 1997 r. w której dokonał zwiększenia uzyskanego przychodu o kwotę [...] - wynikającą ze spornego rachunku. Organy podatkowe obu instancji uznały, że zagubiony rzekomo i odnaleziony rachunek, został wystawiony jedynie dla uniknięcia negatywnych konsekwencji związanych z utratą zwolnienia podatkowego. Organy uzasadniły przy tym powody dla których nie dały wiary wyjaśnieniom podatnika i świadka w zakresie wykonania usługi dokumentowanej spornym rachunkiem. Tak zgromadzony materiał dowodowy, w ocenie organów podatkowych, przeczy zarówno zarzutom o oparciu rozstrzygnięcia na domysłach i spekulacjach, jak i zarzutom o naruszeniu prawa procesowego w zakresie gromadzenia i przeprowadzenia dowodów w sprawie.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art.190 §1 OP wyjaśnił organ odwoławczy, że pismem z [...] którego odbiór potwierdził podatnik osobiście dnia [...]. Urząd Skarbowy zawiadomił go o przesłuchaniu wnioskowanego świadka p. T. M., umożliwiając stronie czynny udział w postępowaniu. Podatnik wziął udział w czynności procesowej organu, o czym świadczy jego podpis z datą [...] na protokole z przesłuchania świadka.

Odnosząc się do zarzutu przewlekłości postępowania i narażenia strony na zapłatę wyższych odsetek od zaległości podatkowych, wyjaśnił organ odwoławczy, że postępowanie podatkowe wszczęte postanowieniem z dnia [...] zostało z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przedłużone, doręczonym stronie zawiadomieniem z dnia [...] a decyzja wymiarowa została wydana w dniu [...] przed upływem przedłużonego zgodnie z art.139 OP terminu postępowania. Obowiązek zapłaty odsetek nie wynika z winy organu, ale z nie wywiązania się podatnika z jego obowiązków podatkowych. Organ odwoławczy nie uznał również zarzutu, dotyczącego naruszenia § 14 a ust.2 rozporządzenia Ministra Finansów z 31.12.1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów OP, polegającego na wadliwym naliczeniu kwoty odsetek od zaległości podatkowych, zaś wadliwie zaokrąglone kwoty zobowiązania zostały sprostowane postanowieniem Urzędu Skarbowego z dnia [...]. Stanowisko organu odwoławczego znalazło wyraz w skarżonej obecnie – decyzji Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] nr [...].

W skardze z dnia [...] do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący podnosi zarzuty i argumenty tożsame z podnoszonymi w postępowaniu odwoławczym i wnosi o uchylenie skarżonej decyzji.

Odpowiadając na skargę Izba Skarbowa z uwagi na brak nowych zarzutów, podtrzymała stanowisko prezentowane w postępowaniu odwoławczym i wniosła o oddalenie skargi.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpatrzeniu przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Działając w oparciu o w/w przepisy;

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy objętej zarzutami skargi stwierdził, że skarżona decyzja nie narusza prawa.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, obejmującą między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem, zarówno materialnym jak i procesowym. Rozpatrując według powyższych kryteriów zaskarżoną decyzję, uwzględniając zarówno zarzuty podnoszone w skardze, jak i brane przez sąd z urzędu - Sąd podzielił stanowisko i argumentację organów podatkowych z powodów podanych poniżej.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, przepisy te bowiem, niezależnie od materialnych granic opodatkowania – określonych ustawami podatkowymi, stoją na straży podmiotowych praw podatnika, gwarantując mu równoprawną pozycję w procesie stosowania prawa podatkowego. Zasadność zarzutów procesowych należy ocenić w świetle art.145 § 1 pkt 1 lit. b i c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tylko bowiem w przypadku naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (lit.b), lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c) – Sąd uwzględnia skargę.

W ocenie skarżącego, organy podatkowe naruszyły zasady postępowania podatkowego chronione normami art.121 § 1 i art.122 Ordynacji podatkowej. Celem chronionym ustawą jest bowiem pogłębianie zaufania do organów podatkowych oraz prowadzenie postępowania w sposób obiektywny, gwarantujący wyjaśnienie stanu faktycznego zgodnie z rzeczywistością. Podatnik zarzuca odmowę mocy dowodowej zeznaniom świadka i "oparcie postępowania wyłącznie na zasadzie domysłów i spekulacji", co prowadzi do naruszenia zasady zaufania do organów.

Nie można zgodzić się z podatnikiem, że organy oparły rozstrzygnięcie na "domysłach i spekulacji", jest to bez wątpienia subiektywna i nie potwierdzona dowodami ocena podatnika. Podstawę określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 1997 r. stanowiły dwa rachunki za wykonane usługi, wystawione przez podatnika i zaewidencjonowane przez niego w księdze przychodów i rozchodów. Tylko obroty z tych dwóch rachunków wykazał podatnik w złożonym [...] dla celów opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym - zeznaniu PIT-28 za 1997 r. Ponieważ mimo takiego obowiązku, nie prowadził on w 1997 r. ewidencji dla podatku od towarów i usług (art.27 ust.4 u. VAT), organy miały pełne prawo na tych właśnie dowodach oprzeć rozstrzygnięcie w zakresie zobowiązania w podatku VAT. Rozważając nie uznanie za dowód w sprawie rachunku z [...] za usługę spoinowania wystawionego dla p. T. M. oraz zasadność odmowy mocy dowodowej zeznaniom świadka, Sąd podziela stanowisko organów, że dowody te są niewiarygodne. Rachunek ten nie został odnotowany w urządzeniach księgowych podatnika, "odnalazł się" już po stwierdzeniu przez kontrolujących utraty prawa do zwolnienia podmiotowego, nie wykazał go także w odliczeniach rocznych wydatków mieszkaniowych pan T. M. Pomijając już nawet powiązania jakie łączyły strony tej "transakcji" oraz okoliczność, że "ujawnienie" rachunku miało na celu uniknięcie przez podatnika negatywnych skutków finansowych związanych z utratą prawa do zwolnienia, to dowód ten jest niewiarygodny głównie z uwagi na fakt, że nie został on zaewidencjonowany w żadnych urządzeniach księgowych lub deklaracjach podatkowych zarówno podatnika, jak i jego kontrahenta. Jego istnieniu przeczy też złożone w trakcie kontroli, w dniu [...] oświadczenie podatnika, że przedłożył kontrolującym wszystkie dokumenty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wśród tak okazanych dowodów nie było spornego rachunku (z [...]). Wobec wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności związanych z obrotami podatnika w 1997 r., zarówno nie uznanie spornego rachunku za dowód w sprawie, jak i odmowa mocy dowodowej zeznaniom świadka p. T. M., były w pełni uzasadnione a działanie organów podatkowych w tym względzie nie nosi cech dowolności. Wbrew zarzutom skarżącego, postępowanie organów w żadnym względzie nie było oparte na "domysłach" lub "spekulacjach", lecz na rzetelnie zebranym i należycie ocenionym materiale dowodowym, przy pełnym poszanowaniu zasad wynikających z art.121 §1 i art.122 Ordynacji podatkowej.

Kolejny zarzut procesowy dotyczy postępowania dowodowego i sprowadza się do naruszenia normy art.190 § 1 OP poprzez nie dotrzymanie 7 dniowego terminu zawiadomienia o przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadka. Oceniając ten zarzut, należy mieć na względzie, że normy prawa procesowego, w tym przepis art.190 § 1 OP służą realizacji zasad ogólnych postępowania, w analizowanym przypadku, zasadzie czynnego udziału strony w postępowaniu i skutecznej ochronie jej interesów. Czy zatem organy pozbawiły stronę udziału w przeprowadzonych przez ten organ czynnościach procesowych?

Pismem z dnia [...], którego odbiór potwierdził podatnik dnia [...] – Urząd Skarbowy zawiadomił podatnika o wyznaczonym na dzień [...] terminie przesłuchania wnioskowanego przez niego świadka p. T.M. Jakkolwiek od doręczenia pisma do terminu czynności pozostało sześć a nie siedem dni, to istotne jest, czy wyznaczony z odpowiednim wyprzedzeniem termin uniemożliwił podatnikowi uczestniczenie w przeprowadzonej czynności procesowej? Jak wynika z protokołu przesłuchania świadka z dnia [...] (akta administracyjne K-40), A.P. uczestniczył w przesłuchaniu p. T. M., co potwierdził własnoręcznym podpisem. Nie można zatem uznać, że organ podatkowy pozbawił stronę czynnego udziału w postępowaniu, zaś zarzut naruszenia 7 dniowego terminu zawiadomienia, należy oceniać z punktu widzenia zapewnienia podatnikowi prawa do obrony, temu bowiem głównie służą normy prawa procesowego. Analizując zatem ten zarzut skargi, Sąd rozważył go w kontekście przesłanek z art.145 § 1 pkt.1 lit b i lit c – ustawy Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi. Nie ma podstaw do uwzględnienia skargi z uwagi na "naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego" (lit.b), bowiem nie zachodzi przesłanka z art. 240 § 1 pkt 4 OP – tj, "strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu", oczywistym jest bowiem, że strona w czynności przesłuchania świadka faktycznie uczestniczyła. Z podobnych względów nie można uznać, że istnieją podstawy do uwzględnienia skargi z uwag na " inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy" (lit.c), organy przeprowadziły bowiem wnioskowany przez stronę dowód z przesłuchania świadka i poddały go ocenie z zachowaniem obowiązujących w tym względzie reguł postępowania, a ocena ta nie nosi cech dowolności. Z powyższych względów i ten zarzut skargi nie jest trafny.

Zarzucił też podatnik celowe przedłużanie postępowania podatkowego, skutkujące koniecznością zapłacenia przez niego wyższej kwoty odsetek od zaległości podatkowych. Odnosząc się do zarzutu przewlekłości postępowania, Sąd nie stwierdził w tym względzie naruszenia przez organy podatkowe obowiązujących przepisów. Przepisy Działu IV, Rozdziału 4 Ordynacji podatkowej – dotyczące załatwiania spraw, określają terminy w jakich organy winny załatwić sprawę w postępowaniu podatkowym. I tak zgodnie z art.139 §1 OP organ I instancji nie powinien przekroczyć jednego miesiąca, jednak w sprawach szczególnie skomplikowanych lub wymagających dodatkowego postępowania, termin ten może być dłuższy, nie powinien jednak przekroczyć dwóch miesięcy. Istotne jest, aby niezależnie od przyczyn opóźnienia, organy zgodnie z art..140 § 1 OP - zawiadamiały stronę, wyznaczając nowy termin załatwienia sprawy. W spornej sprawie postępowanie podatkowe zostało wszczęte z dniem [...] tj. zgodnie z art. 165 § 4 OP - z dniem doręczenia stronie postanowienia (z dnia [...]) o wszczęciu postępowania podatkowego (K- 34 i 35 akt administracyjnych). Z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w tym przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka, zostało ono przedłużone do dnia [...]o czym strona została w terminie zawiadomiona (K-44 i 45 akt adm.). Decyzja wymiarowa została wydana w dniu [...] tj. przed upływem przedłużonego zgodnie z art.139 § 1 OP terminu postępowania. Organy podatkowe nie naruszyły przysługujących im uprawnień, a załatwienie sprawy przez organ I instancji nastąpiło w ciągu 2 miesięcy, a nie jak twierdzi strona 5 miesięcy. Do terminu załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, nie można wliczać terminu prowadzenia kontroli podatkowej, uregulowanej w przepisach Działu VI OP (art.281 – 292), jest to bowiem odrębne od podatkowego postępowanie, które z uwagi na swoją specyfikę, nie może być ograniczane terminami procesowymi. Również Izba Skarbowa nie naruszyła określonego w art. 139 § 3 OP, dwumiesięcznego terminu do załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym.

Wyjaśnić nadto należy, że terminy załatwiania spraw mają charakter przepisów dyscyplinujących, a ich naruszenie zagrożone jest jedynie odpowiedzialnością porządkową lub dyscyplinarną (art.142 OP). Oceniając zarzut skargi, dotyczący celowego przedłużania postępowania, Sąd nie stwierdził aby organy podatkowe naruszyły obowiązujące w tym względzie przepisy prawa.

Sąd nie podzielił też stanowiska skarżącego, że z winy organów podatkowych musiał on uiścić wyższe odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych. Obowiązek zapłaty odsetek wynika z art. 53 Op i jest kategorią obiektywną niezależną od czyjejkolwiek winy ani innych przyczyn. Nie ulega wątpliwości, że podatnik nie wywiązał się należycie z ciążących na nim obowiązków publicznoprawnych, stąd konsekwencje w postaci odsetek - wynikają jedynie z nie wywiązania się podatnika z jego obowiązków publicznoprawnych. Organy podatkowe załatwiły sprawę w terminach przewidzianych prawem, w żadnym względzie nie narażając podatnika na wynikające z przewlekłości postępowania negatywne konsekwencje finansowe.

W skardze podatnik zarzuca naruszenia przepisów prawa materialnego, powołując art.10 ust.2; art.14 ust.7 oraz art.27 ust 5 i 8 ustawy o podatku od towarów i usług, jednak argumentacja tego zarzutu sprowadza się wyłącznie do kwestionowania przyjętej przez organy podatkowe obu instancji, daty dokonania pierwszej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ona bowiem determinuje skutki podatkowe. Wywody skargi dotyczące podmiotowego i przedmiotowego zakresu opodatkowania, jak i momentu rozpoczęcia działalności, oraz czynności podlegających opodatkowaniu – są w istocie niesporne, wynikają bowiem z jasnych w tym względzie przepisów prawa materialnego. Istota sporu sprowadza się natomiast do uznania, czy pierwsza czynność o której mowa w art. 2 ustawy VAT została dokonana jak to przyjęły organy podatkowe [...] , czy jak wywodzi podatnik [...]. Zastosowanie przepisów prawa materialnego, jest tu zatem jedynie konsekwencją ustaleń w zakresie stanu faktycznego. W wyniku rozpatrzenia tych zarzutów skargi, które dotyczyły naruszenia norm prawa procesowego i postępowania dowodowego, Sąd nie stwierdził uchybień. Postępowanie dowodowe prowadzone było zgodnie z obowiązującymi procedurami a ocena materiału dowodowego nie narusza granic swobodnej oceny dowodów, stąd ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny należy uznać za poprawny. Zarzucając naruszenie norm prawa materialnego, podatnik de facto - nadal kwestionuje ustalenia faktyczne, co do których nieprawidłowości nie stwierdzono. Podatnik, mimo oczywistości dowodów nie akceptuje stanu faktycznego przyjętego przez organy, zatem zarzuty skarżącego w zakresie naruszenia prawa materialnego oparte na odmiennym od uznanego za poprawny stanie faktycznym nie mogą być uznane za zasadne.

Gdyby stan faktyczny sprawy budził jakiekolwiek wątpliwości Sądu, to dokonywanie oceny zastosowanych norm prawa materialnego byłoby przedwczesne. W stanie faktycznym sprawy, organy podatkowe właściwie zinterpretowały i prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego w tym kwestionowane w skardze przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.

Ostatni z zarzutów skargi sprowadza się do naruszenia § 14 a ust 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 31 grudnia 1997 . w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy OP, przez błędne zaokrąglenie w decyzji kwot podatku od towarów i usług. Urząd Skarbowy konwalidował podnoszoną przez podatnika wadliwość w trybie przewidzianym prawem. Na wydane na podstawie art.215 OP postanowienie o sprostowaniu, przysługiwało podatnikowi zażalenie, o czym został on prawidłowo pouczony. Ponieważ nie zostało wniesione zażalenie, które umożliwiłoby podatnikowi kwestionowanie zasadności wydanego postanowienia w zakresie objętym sprostowaniem w odrębnym trybie, stąd wywołało ono skutki ostateczne w postaci zmiany decyzji w ten sposób, że ocenie organu II instancji podlegała decyzja Urzędu Skarbowego z uwzględnieniem postanowień wynikających z postanowienia. Nie ulega wątpliwości, że wszelkiego rodzaju pomyłki, źle świadczą o organach podatkowych, jednak przepisy przewidują możliwość ich naprawy. W spornym przypadku, procedura zastosowana przez organy nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego.

Wobec nie stwierdzenia, aby organy orzekające w sprawie, dopuściły się naruszenia prawa procesowego lub materialnego w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za grudzień 1997 r. – Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, oddalił skargę na mocy art.151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.