Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 370/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10, 105, 156
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) Sędziowie: WSA Monika Sawa WSA Przemysław Żmich Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2019 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2018r. Nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2018r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

W dniu 30 grudnia 2008 r. A. P., skierował do Wojewody [...] wniosek o potwierdzenie na jego rzecz prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez J. i M. P. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w miejscowości [...], w gminie [...], powiecie [...], w dawnym województwie [...].

Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. zawiesił na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. przedmiotowe postępowanie. W powyższym postanowieniu strona została poinformowana o treści art. 98 § 2 k.p.a. "Jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane".

Z uwagi na fakt, że strona w okresie trzech lat od dnia wydania ww. postanowienia nie złożyła wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. umorzył postępowanie w sprawie z wniosku A. P. o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, tj. Majątku [...] w gm. [...], pow. [...], woj. [...].

Decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...], Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy powyższą decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 1985/15, uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Skarbu Państwa oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 nr [...].

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1249/16, uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz oddalił skargę.

Zgodnie z ww. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w obrocie prawnym pozostaje decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. umarzająca postępowanie w sprawie wniosku A. P. o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, tj. Majątku [...] w gm. [...], pow. [...], woj. [...].

Minister wskazał, że jednocześnie z postępowaniem administracyjnym w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty toczącym się przed Wojewodą [...] na wniosek A. P. z dnia 30 grudnia 2008 r., przed Wojewodą [...] toczyło się tożsame postępowanie prowadzone na wniosek A. P. z dnia 22 marca 1991 r. złożony do Urzędu Rejonowego w K. o przyznanie prawa do rekompensaty za mienie pozostawione na przedwojennych terenach Rzeczypospolitej. Roszczenie dotyczyło majątku [...], powiat [...].

Wojewoda [...] zawiadomieniem z dnia [...] maja 2018 r. przekazał według właściwości do Wojewody [...] ww. wniosek A. P..

Decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2018 r. Wojewoda [...] umorzył postępowanie w sprawie z wniosku A. P. o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. P. Folwarku [...], gm. [...], pow. [...], woj. [...], poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu ww. decyzji Wojewoda [...] wskazał m.in., iż w sprawie o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. P. folwarku [...], gm. [...], pow. [...], woj. [...], poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, toczyło się już postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. o umorzeniu postępowania.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł A. P.

Po rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy stwierdził, że kwestie rekompensat za "mienie zabużańskie" reguluje obecnie ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Minister wskazał, iż w przedmiotowej sprawie wydana została decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. o umorzeniu postępowania w sprawie z wniosku A. P. o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, tj. majątku [...] w gminie [...], pow. [...], woj. [...]. W związku ze wskazanym powyżej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1249/16, uchylającym zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 1985/15, decyzja ta stała się ostateczna.

W związku z faktem, iż sprawa o tym samym zakresie podmiotowym i przedmiotowym została uprzednio rozstrzygnięta przez Wojewodę [...] decyzją, która stała się ostateczna, organ I instancji nie mógł w przedmiotowej sprawie wydać nowego i jednocześnie odmiennego rozstrzygnięcia merytorycznego. Dla stwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie wskutek jej ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nastąpiłoby naruszenie res iudicata (powaga rzeczy osądzonej), istotne znaczenie ma istnienie tożsamości obu spraw. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Konieczne jest zatem wykazanie, że zaistniałaby tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna, tj. że obie decyzje dotyczyłyby tożsamego podmiotu oraz tożsamego przedmiotu sprawy, przy jednoczesnej tożsamości stanu prawnego, jak i faktycznego. W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie z wniosku A. P. wystąpiła owa tożsamość sprawy.

W kontekście podmiotowym organ odwoławczy wskazał, iż tożsamość podmiotowa w rozpatrywanej sprawie przejawia się tym, iż zarówno w postępowaniu wszczętym na wniosek z dnia 22 marca 1991 r. jak i w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. wnioskodawcą jest A. P.

Tożsamość, co do przedmiotu postępowania, przejawia się w rozpatrywanej sprawie tym, iż obydwa postępowania, wszczęte na wniosek A. P., dotyczą potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, tj. Majątku [...] w gm. [...], pow. [...], woj. [...].

Obydwa postępowania toczyły się w również w oparciu o ustawę z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami w Rzeczypospolitej Polskiej.

W związku z powyższym w rozpatrywanym przypadku zachodzi tożsamość sprawy zakończonej uprzednio decyzją ostateczną oraz sprawy objętej wnioskiem z dnia 22 marca 1991 r. i ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy o wydanie przez Wojewodę [...] decyzji w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty stanowiłoby naruszenie powagi rzeczy osądzonej i musiałoby skutkować w konsekwencji stwierdzeniem nieważności tego rozstrzygnięcia merytorycznego. W związku z powyższym należało umorzyć postępowanie wszczęte przez A. P. wnioskiem z dnia 22 marca 1991 r. i uznać je za bezprzedmiotowe.

Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika strony sformułowanych w odwołaniu od przedmiotowej decyzji, co do niezapewnienia pełnomocnikowi strony przez organ I instancji czynnego udziału w postępowaniu i niezapoznaniu go, w trybie art. 10 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. z materiałem dowodowym sprawy przed wydaniem decyzji, w ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji uchybienie to nie wpływa na treść rozstrzygnięcia jakie mogło zostać podjęte w przedmiotowej sprawie. Nawet w przypadku zawiadomienia przez organ I instancji pełnomocnika skarżącej o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, mając na względzie, iż sprawa o tożsamym zakresie podmiotowym i przedmiotowym została zakończona już decyzją ostateczną, przedmiotowe postępowanie i tak winno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe.

Odnośnie kwestii podniesionych w odwołaniu Minister podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 5 marca 2010 r. (sygn. akt II OSK 367/09) wskazał, iż "decyzja umarzająca postępowanie definitywnie kończy postępowanie i organ administracyjny jest nią związany (art. 110 k.p.a.). Przyjęta w procedurze administracyjna konstrukcja umorzenia postępowań w drodze decyzji powoduje, iż stabilność decyzji ostatecznej o umorzeniu postępowania korzysta z tej samej ochrony jak każda inna decyzja. Zgodnie z art. 16 § 1 zdanie drugie k.p.a. uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Wzruszenie zatem decyzji umarzającej postępowanie może nastąpić jedynie w jednym z nadzwyczajnych trybów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Decyzja rozstrzygająca co do istoty sprawę, w której decyzją ostateczną postępowanie umorzono, jest nieważna - art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. - res iudicata (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 stycznia 1998 r., III SA 103/97, z glosą aprobującą B. Adamiak - OSP 1999/1/19, z dnia 29 kwietnia 1998 r" I SA/Gd 1279/96, LEX nr 35931)".

Z uwagi na powyższe Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podzielił argumentację zaprezentowaną przez Wojewodę [...] w zaskarżonej decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2018 r.

Skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. P. zarzucając jej: naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, w tym:

– art. 7, 8 k.p.a. poprzez przyjęcie wykładni art. 16 § 1 k.p.a. (zasady trwałości decyzji ostatecznej) w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz art. 105 § 1 w zw. z art. 98 § 2 k.p.a. sprzecznej z zasadami logiki i niezgodnej z powszechnie przyjętym brzmieniem przepisu i rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść obywatela;

– art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. poprzez niezapewnienie pełnomocnikowi czynnego udziału w postępowaniu i niezapoznaniu go - przed wydaniem decyzji - z materiałem dowodowym sprawy;

– naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy podczas, gdy uzasadnienie decyzji organu wskazuje, iż organ pominął część dowodów w sprawie.

Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto zarzuty w niej podniesione.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r. poz. 1302) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za niezasadną.

Zaskarżoną decyzją Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] w przedmiocie umorzenia postępowania z wniosku A. P. w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, folwarku [...], gm. [...], pow. [...], woj. [...] uznając, że przedmiotowa sprawa została już rozstrzygnięta wcześniejszą ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r.

Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na obowiązywanie zakazu ponownego orzekania w tej samej sprawie (res iudicata) zasadnicze znaczenie ma ustalenie tożsamości spraw administracyjnych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że tożsamość spraw administracyjnych zachodzi w przypadku, gdy występują w nich te same podmioty, dotyczą one tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy.

Stosownie zaś do treści art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W postępowaniu administracyjnym niedopuszczalne jest zatem ponowne rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji merytorycznej, jeśli wcześniej sprawa tożsama pod względem podmiotowym, przedmiotowym, dotycząca tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym została rozstrzygnięta decyzją ostateczną i decyzja ta nie została uchylona, czy też zmieniona w sposób prawem przewidziany (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 22 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 43/13). Innymi słowy brak jest prawnych możliwości ponownego rozpoznania danej sprawy, jeżeli w tej sprawie wydana już została decyzja ostateczna i nie została ona wyeliminowana z obrotu.

Bez znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność, że postępowanie w sprawie z wniosku A. P. z dnia 30 grudnia 2008r. zostało zakończone umorzeniem postępowania wobec niezłożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania w terminie ustawowym. Decyzja Wojewody [...] w przedmiocie umorzenia postępowania z dnia [...] lipca 2015r. jest ostateczna, w związku z czym ponowne prowadzenie postępowania w tej samej sprawie stanowiłoby naruszenie zasady res iudicata. Co do tożsamości spraw nie ma żadnych wątpliwości, ponieważ w obydwu postępowaniach jest ten sam wnioskodawca oraz taki sam jest przedmiot postępowania, jak również ta sama podstawa prawna, tj. przepisy ustawy z dnia 8 lipca 2005r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

W orzecznictwie przyjęty jest pogląd, że decyzja rozstrzygająca co do istoty sprawę, w której decyzją ostateczną postępowanie umorzono, jest nieważna (art. 156 § 1 pkt 3 kpa) – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 1998 r., sygn. akt III SA 103/97 (OSP 1999/1/19). Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 29 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1279/96 (Lex nr 35931): przyjęta w procedurze administracyjnej konstrukcja umorzenia postępowań w drodze decyzji powoduje, iż stabilność decyzji ostatecznej o umorzeniu postępowania korzysta z tej samej ochrony jak każda inna decyzja. Wzruszenie jej może nastąpić jedynie w jednym z nadzwyczajnych trybów przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego, a nowa decyzja w tej samej sprawie wydana w zwyczajnym trybie zawsze musi spotkać się ze skutecznym zarzutem nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 kpa).

Teza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 1998 r., sygn. akt III SA 103/97 spotkała się z aprobatą w piśmiennictwie. W glosie Barbary Adamiak (OSP 1999/1/19) stwierdzono m. in.:

"Z przyjętych w kpa rozwiązań wynika, że sprawa administracyjna może być w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięta merytorycznie lub niemerytorycznie. (...) Decyzje niemerytoryczne nie rozstrzygają istoty sprawy, kończąc w sprawie postępowanie, gdy stało się ono bezprzedmiotowe (art. 104 § 2 zdanie drugie w zw. z art. 105 kpa). Decyzje niemerytoryczne wywołują przede wszystkim skutek procesowy. Decyzje tego rodzaju jednak mają również w określonym znaczeniu skutek materialnoprawny. Tak jest w sprawach wszczętych z urzędu w związku z kontrolą prawidłowości realizacji przez jednostkę uprawnień wypływających z decyzji. Konsekwencją prawną wydania decyzji umarzającej postępowanie w sprawie jest pozostanie w obrocie prawnym decyzji przyznającej uprawnienie. (...) Przyjęty w art. 16 § 1 kpa zakaz ponownego rozpoznawania i rozstrzygania spraw administracyjnych rozstrzygniętych decyzją ostateczną nie został ograniczony tylko do decyzji rozstrzygających sprawę co do istoty merytorycznie. Ustanowiona bowiem zasada trwałości decyzji administracyjnej stanowi o decyzji ostatecznej, a nie wprowadza zastrzeżenia co do treści rozstrzygnięcia. Nie ma więc podstaw do ograniczenia zakresu obowiązywania tej zasady co do decyzji umarzającej postępowanie w sprawie. (...) sformułowanie w art. 156 § 1 pkt 3 kpa nie może być ograniczone przez zróżnicowanie zastosowania sankcji nieważności w zależności od sposobu rozstrzygnięcia sprawy decyzją. Podstawowym elementem zastosowania sankcji nieważności na tej podstawie jest tożsamość sprawy rozstrzygniętej decyzją, a sprawą będącą przedmiotem wcześniejszej decyzji ostatecznej. Niezbędnym zatem elementem jest ustalenie tożsamości sprawy. Na sprawę administracyjną składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Element podmiotowy - to tożsamość podmiotu będącego podmiotem praw lub obowiązków, tożsamość przedmiotowa - to treść praw lub obowiązków, podstawa prawna tych praw (obowiązków), stan faktyczny będący podstawą faktyczną przyznania praw (obowiązków). Natomiast na tożsamość sprawy administracyjnej nie składa się sposób rozstrzygnięcia tej sprawy, który pozwalałby na odejście od tożsamości sprawy w zależności od sposobu jej rozstrzygnięcia decyzją. Jeżeli zatem zachodzi tożsamość pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawy administracyjnej rozstrzygniętej po raz pierwszy przez organ decyzją niemerytoryczną (umarzającą postępowanie), a następnie w wyniku ponownego wszczęcia postępowania w tej sprawie w trybie zwykłym i wydanie decyzji merytorycznej, następuje naruszenie zasady trwałości decyzji ostatecznej. Stanowi to podstawę do zastosowania sankcji nieważności decyzji. (...) Dokonanie zatem oceny co do bezprzedmiotowości postępowania wiąże organ. Od tej oceny prawnej organ może uchylić się, ale tylko w trybie przewidzianym przepisami prawa. Tryby te wyznacza art. 16 § 1 kpa stanowiąc, że podważenie decyzji ostatecznych może nastąpić tylko w trybie uchylenia lub zmiany takich decyzji, stwierdzenia ich nieważności oraz wznowienia postępowania, i to tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie. (...) Organ administracji publicznej, dokonując oceny stanu faktycznego sprawy, która to ocena była podstawą do wydania decyzji o umorzeniu postępowania, jest tą oceną od dnia doręczenia (ogłoszenia) decyzji stronie związany (...) Odstąpienie od dokonanej oceny stanu faktycznego przez ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej rozstrzygniętej już decyzją ostateczną w trybie zwykłym stanowi naruszenie zasady trwałości decyzji ostatecznej. Uzasadnia to zastosowanie sankcji nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 kpa.‟

Odnosząc się do wywodów zawartych w skardze, a dotyczących zasadności decyzji o umorzeniu postępowania wydanej przez Wojewodę [...] w dniu [...] lipca 2015r., stwierdzić należy, że stanowią one nieuprawnioną polemikę z prawomocnym, wiążącym wyrokiem NSA z dnia 13 stycznia 2017r. sygn. akt I OSK 1249/16.

Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. mógłby wywrzeć zamierzony skutek w sytuacji, gdyby uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca.

Pozostałe zarzuty skargi dotyczą de facto ewentualnych przesłanek wznowieniowych, które w niniejszym postępowaniu nie podlegają badaniu ani przez organ, ani przez Sąd.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.