Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1132/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 49 par.1, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. W. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 października 2012 r., sygn. akt IV SA/Wr 171/12 o pozostawieniu bez rozpoznania pism J. W. z dnia 7 września 2012 r. i z dnia 16 września 2012 r. oraz pisma, które wpłynęło do Sądu w dniu 10 października 2012 r. w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie przyznania uprawnień kombatanckich postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 22 października 2012 r., sygn. akt IV SA/Wr 171/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu pozostawił bez rozpoznania pisma J. W. z dnia 7 września 2012 r. i z dnia 16 września 2012 r. oraz pisma, które wpłynęło do Sądu w dniu 10 października 2012 r.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, iż prawomocnym postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2012 r. odrzucono skargę J. W. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie zakończonej prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 października 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 580/10, odrzucającym skargę J. W. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] września 2009 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie przyznania uprawnień kombatanckich.

W piśmie z dnia 25 maja 2012 r. skarżący wyraził swoje niezadowolenie z długości trwania postępowania i wskazał, że liczy, iż zostanie uznany za kombatanta i dostanie z tego tytułu środki finansowe, co z uwagi na jego stan zdrowia jest nieodzowne. Jednocześnie wniósł o szybkie zakończenie postępowania.

Wobec nieudzielenia przez skarżącego odpowiedzi na wezwanie Sądu o określenie i sprecyzowanie, czy jego pismo z dnia 25 maja 2012 r. stanowi skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 5 kwietnia 2012 r. czy też zawiera wniosek lub żądanie podjęcia określonej czynności, zarządzeniem z dnia 25 czerwca 2012 r. Sąd pozostawił wskazane wyżej pismo bez rozpoznania.

W dniu 7 września 2012 r. skarżący wniósł kolejne pismo, w którym ponownie wyraził swoje niezadowolenie z czasu trwania postępowania oraz opisał swoje zasługi dla Ojczyzny. Wnosząc o szybkie zakończenie postępowania wskazał, że potrzebuje pieniędzy z uwagi na stan zdrowia i konieczność zakupu opału na zimę.

Zarządzeniem z dnia 11 września 2012 r. wezwano J. W. do wyjaśnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, czy powyższe pismo stanowi formę środka odwoławczego od postanowienia Sądu, tj. z dnia 5 kwietnia 2012 r. (odrzucającego skargę o wznowienie postępowania) lub zarządzenia z dnia 25 czerwca 2012 r. (o pozostawieniu pisma z dnia 25 maja 2012 r. bez rozpoznania), czy też zawiera wniosek lub żądanie podjęcia określonej czynności przez Sąd.

W odpowiedzi na wezwanie, skarżący pismem z dnia 16 września 2012 r. wskazał, iż chce "ponownie odnowić sprawę (...) jak najprędzej" oraz wniósł o jak najszybsze zakończenie postępowania.

Zarządzeniem z dnia 26 września 2012 r. Sąd ponownie wezwał skarżącego do sprecyzowania żądania objętego powyższym pismem, tj. wskazania którą sprawę chce "ponownie odnowić" oraz wskazania w sposób jednoznaczny podjęcia jakiej czynności przez Sąd się domaga, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.

W odpowiedzi, skarżący pismem z dnia 7 września 2012 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 10 października 2012 r., ponownie wskazał, iż chce odnowić sprawę. Zwrócił się z prośbą, aby Sąd pomógł mu dostać odszkodowanie za pobyt w obozach oraz walkę na wojnie. Podkreślił, że potrzebuje pieniędzy z uwagi na stan zdrowia.

Analizując treść pism skarżącego z dnia 7 września 2012 r. i z dnia 16 września 2012 r. oraz pisma, które wpłynęło do Sądu w dniu 10 października 2012 r. Sąd doszedł do wniosku, że należało pozostawić je bez rozpoznania, ponieważ nie wynika z nich, czy są one środkiem odwoławczym od postanowienia Sądu z dnia 5 kwietnia 2012 r. lub zarządzenia z dnia 25 czerwca 2012 r. Skarżący pomimo dwukrotnego wezwania nie wskazał w sposób jednoznaczny podjęcia jakiej czynności przez Sąd się domaga. Nie sprecyzował również, która sprawę chce "ponownie odnowić". Powyższe nie pozwala na ustalenie jakie jest w istocie żądanie skarżącego.

Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył J. W., wnosząc o jak najszybsze zakończenie postępowania. Podniósł, iż nie rozumie przepisów stosowanych przez Sąd. Wskazując na swoje zasługi dla Ojczyzny podkreślił, że potrzebuje pieniędzy z uwagi na stan zdrowia i konieczność zakupu opału na zimę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Za "niezachowanie warunków formalnych" omawianego przepisu należy uznać także sytuację, gdy pismo strony nie zawiera jednoznacznych wniosków procesowych, ponieważ sąd nie jest wówczas w stanie dokonać racjonalnego ustalenia, jakie jest żądanie wnoszącego to pismo (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, komentarz do art. 49, teza 4, por. też post. NSA z 22 lutego 2007 r., II OZ 140/07, publ. ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 27). W tym kontekście podkreślić należy także, iż sąd nie może dokonywać wyboru lub oceny wniosków według własnego uznania (nawet najbardziej korzystnego dla strony).

Zarówno z pism z dnia 7 września 2012 r. oraz z dnia 16 września 2012 r., jak również z pisma, które wpłynęło do Sądu w dniu 10 października 2012 r., nie wynika, że stanowią one środek odwoławczy od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 kwietnia 2012 r. lub zarządzenia z dnia 25 czerwca 2012 r. Pomimo kilkukrotnych wezwań Sądu do sprecyzowania wniosku lub żądania podjęcia określonej czynności przez Sąd, skarżący nie udzielił odpowiedzi, którą można by zinterpretować w sposób jednoznaczny. Powielanie przez skarżącego w każdym kolejnym piśmie tej samej argumentacji, pomijającej konkretne wskazania Sądu, uniemożliwiło dokonanie oceny rzeczywistych intencji strony.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącego zawartych w zażaleniu podkreślić należy, iż nieznajomość przepisów prawa procesowego nie możne być uznawana jako usprawiedliwiona przeszkoda uniemożliwiająca skarżącemu dokonanie w przedmiotowej sprawie właściwych czynności przed Sądem pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny należycie bowiem pouczył skarżącego o przysługujących mu uprawnieniach, w szczególności o sposobie i trybie zaskarżenia postanowienia z dnia 5 kwietnia 2012 r. oraz zarządzenia z dnia 25 czerwca 2012 r., jak również o możliwości wystąpienia do Sądu o przyznanie mu prawa pomocy obejmującego m.in. ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należy stwierdzić, iż Sąd zasadnie zarządził pozostawienie pism z dnia 7 września 2012 r. oraz z dnia 16 września 2012 r., jak również z pisma, które wpłynęło do Sądu w dniu 10 października 2012 r., bez rozpoznania, stosownie do treści art. 49 § 2 P.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2, art. 198 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.