Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 55/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-12-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku "[...]" o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi [...]" na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]" w przedmiocie budowy budynku gospodarczego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Olsztynie odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanego prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt II OZ 123/13, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na to postanowienie.

Następnie, postanowieniem z dnia 11 października 2013 r. tut. Sąd ponownie odmówił przyznania prawa pomocy, a postanowieniem z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt II OZ 1058/13 NSA oddalił zażalenie na to postanowienie.

Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OW 57/14, Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku do rozpoznania wniosku skarżącego o wyłączenie sędziów i referendarzy WSA w Olsztynie.

Postanowieniem WSA w Białymstoku z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt II SO/Bk 12/14, Sąd oddalił wniosek skarżącego o wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie sędziów i referendarzy WSA w Olsztynie.

Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2014 r. tut. Sąd odrzucił wniesioną skargę.

Skarżący wniósł w dniu 26 stycznia 2015 r., nazwaną zażaleniem, skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, wniosek o wyłączenie sędziów tut. Sądu oraz referendarzy sądowych i wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Postanowieniem z dnia 27 lutego 2015 r., sygn. akt II OW 26/15, Naczelny Sąd Administracyjny odmówił wyznaczenia innego wojewódzkiego sądu administracyjnego do rozpoznania pisma skarżącego z dnia 22 stycznia 2015 r.

Postanowieniami z dnia 1 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Olsztynie odmówił przyznania prawa pomocy i odrzucił skargę kasacyjną.

Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2015 r., sygn. akt II OZ 554/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie tut. Sądu z dnia 1 kwietnia 2015 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy, a postanowieniem z dnia

30 czerwca 2015 r., sygn. akt II OW 70/15, odmówił wyznaczenia innego wojewódzkiego sądu administracyjnego do rozpoznania pisma skarżącego z dnia 30 kwietnia 2015 r.

o wyłączenie sędziów tut. Sądu oraz referendarzy sądowych.

Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2015 r. Sąd odrzucił zażalenie na postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 1 kwietnia 2015 r. odrzucające skargę kasacyjną.

Skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie.

Zarządzeniem z dnia 7 września 2015 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, pod rygorem odrzucenia zażalenia.

W dniu 23 września 2015 r., skarżący nadesłał drogą elektroniczną m.in. wniosek

o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Przede wszystkim należy podnieść, że kwestia przyznania skarżącemu prawa pomocy została prawomocnie rozstrzygnięta. Skarżący w rozpoznawanej sprawie już trzykrotnie występował z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. W wyniku rozpoznania wniosków postanowieniami tut. Sądu z dnia: 14 stycznia 2013 r., 11 października

2013 r. i 1 kwietnia 2015 r., odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. Zażalenia od tych orzeczeń zostały oddalone postanowieniami Naczelnego Sądu Administracyjnego- odpowiednio z dnia: 26 marca 2013 r., 22 listopada 2013 r. i 11 czerwca 2015 r.

Zasadniczym powodem tych rozstrzygnięć był fakt, że skarżący, mimo wezwań, nie przedłożył żądanych dokumentów źródłowych, a tym samym oświadczenia składane przez skarżącego były niewystarczające do przyznania mu prawa pomocy.

Zaznaczyć należy, że przyznanie prawa pomocy jest możliwe tylko i wyłącznie

w przypadku wyczerpującego przedstawienia informacji, dotyczącej sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Obowiązkiem strony jest zatem wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Sąd nie jest bowiem zobowiązany do prowadzenia jakichkolwiek dochodzenia w sytuacji, gdy przedstawione przez stronę dane nie umożliwiają pełnej oceny jej stanu majątkowego, albo gdy nie są one do końca jasne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2011 r., sygn. akt I FZ 458/10).

Strona, po prawomocnym oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, może złożyć kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, jednak rozpoznanie tego kolejnego wniosku nie może polegać na weryfikowaniu ocen i rozstrzygnięcia objętego wcześniejszym prawomocnym postanowieniem. Prawomocne postanowienie w tym zakresie wiąże nie tylko strony, ale także Sąd. Ponowne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie jest dopuszczalne, ale tylko z uwagi na takie okoliczności, które powstały później

i w sposób zasadniczy zmieniają sytuację materialną strony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2011 r., sygn. akt II OZ 830/11).

Sąd w pełni podziela pogląd, zgodnie z którym złożenie kolejnego wniosku

o przyznanie prawa pomocy, w sytuacji gdy kwestia ta została już merytorycznie, prawomocnie rozstrzygnięta wskutek uprzedniego wniosku w tym przedmiocie (w niniejszej sprawie – trzykrotnie), nie uchyla skutków prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia

w kwestii prawa pomocy. Jest to tym bardziej istotne w sprawie, w której czwarty wniosek skarżącego o prawo pomocy nie wskazuje na jakiekolwiek nowe okoliczności, które byłyby nieznane przy rozpoznawaniu poprzednich wniosków skarżącego.

Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), Sąd postanowił, jak w sentencji.