Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 59/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 5 par. 2 pkt 4, art. 17 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 1990 nr 30 poz 179
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, WSA Sędzia Bronisław Szydło, Protokolant Emilia Jaktorska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi J. R. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; 2. uchyla postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. w przedmiocie przekazania odwołania; 3. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości; 4. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Raportem z dnia 10 lutego 2006 roku asp. szt. J. R. - dyżurny Komendy Powiatowej Policji w P. - zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w P. z prośbą o przyznanie mu urlopu dodatkowego z tytułu prowadzenia nasłuchu radiowego za lata 2003-2005. Jako podstawę prawną swojego żądania wskazał art. 107 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji oraz § 11 ust. 1 pkt 2 lit. g i § 12 ust. 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 roku w sprawie urlopów policjantów. W dniu 10 marca 2006 roku Komendant Powiatowy Policji w P. udzielił zainteresowanemu odpowiedzi, w której stwierdził, iż brak jest podstaw do udzielenia mu urlopu z tytułu warunków szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia określonych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 roku w sprawie urlopów policjantów (Dz. U. Nr 81, poz. 740). Pismem z dnia 24 marca 2006 roku zatytułowanym "odwołanie" asp. szt. J. R. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w P., za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w P., o uchylenie decyzji odmownie załatwiającej jego podanie i orzeczenie o przyznaniu urlopów dodatkowych za lata 2002-2003. Stwierdził, że zarzuca decyzji Komendanta Powiatowego Policji w P. nr [...] z dnia [...] marca 2003 roku naruszenie prawa materialnego, tj. § 2 ust. 2 pkt 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 roku w sprawie wprowadzenia płatnych urlopów dodatkowych dla policjantów, § 11 ust. 1 pkt 2 oraz prawa proceduralnego określonego w § 11 ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 roku w sprawie urlopów policjantów. Pismem z dnia 8 lutego 2006 roku [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. (który podał, że prawidłowa data pisma to 12 kwietnia 2006 r.) poinformował asp. szt. J. R. o braku podstaw do spełnienia jego roszczeń. Ponadto Komendant stwierdził, iż nie widzi możliwości uchylenia decyzji Komendanta Powiatowego Policji w P. odmawiającej przyznania dodatkowego urlopu z tytułu prowadzenia nasłuchu radiowego w wymiarze 9 dni za lata 2002-2005 i tym samym uznał sprawę za definitywnie zakończoną.

Podaniem z dnia 11 lipca 2007 roku asp. szt. J. R. zwrócił się do Komendy Głównej Policji o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. [...] odmawiającej przyznania urlopu dodatkowego z tytułu pełnienia służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia, z powodu rażącego naruszenia prawa procesowego i materialnego. Jako podstawę prawną złożonego wniosku wskazał art. 28, art. 157 § 1 i 2 oraz art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzucił decyzji naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 i 77, 8, 9, 10, 12, 107 k.p.a. oraz naruszenie prawa materialnego § 1 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 roku w sprawie wprowadzenia płatnych urlopów dodatkowych dla policjantów i § 11 ust. 1 pkt 2 lit. g oraz § 12 ust. 2 do 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 roku w sprawie urlopów policjantów. W uzasadnieniu stwierdził, iż działa w przekonaniu, że uprawnienie do urlopów policjant nabywa w wyniku indywidualnego rozstrzygnięcia (decyzji administracyjnej) wydawanego przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Opisał dotychczasowy przebieg sprawy i stwierdził, że jego zdaniem Komendant Powiatowy Policji w P. nie przeprowadził jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, do czego z mocy prawa był zobowiązany i wydał negatywną dla niego decyzję. Konkludując nadmienił, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji posiadającej rażące wady prawne, w sytuacji, gdy przysługujące mu roszczenia nie uległy przedawnieniu, umożliwi mu wystąpienie o przyznanie zaległych urlopów dodatkowych za lata 2002-2005.

W dniu [...] sierpnia 2007 roku Komendant Główny Policji wydał decyzję nr [...], odmawiającą wszczęcia postępowania w tej sprawie. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że tryb stwierdzenia nieważności nie może mieć zastosowania do pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. [...] z dnia 12 kwietnia 2006 roku, które nie jest decyzją administracyjną.

Decyzję nr [...] doręczono stronie w dniu 3 września 2007 roku. Asp. szt. J. R. w dniu 14 września 2007 roku, a zatem z zachowaniem terminu, wniósł skierowane do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji podanie o zbadanie zgodności z prawem rozstrzygnięcia zawartego we wskazanej wyżej decyzji. W uzasadnieniu podania poprosił o wskazanie prawnego sposobu dochodzenia ewentualnych uprawnień przez policjanta w przypadku ich naruszenia w zakresie urlopów oraz szczegółowo opisał genezę swoich roszczeń.

Następnie, w dniu 24 września 2007 roku (data stempla pocztowego 20 września 2007 roku, a zatem po upływie terminu do wniesienia odwołania) do Komendy Głównej Policji wpłynęło odwołanie od decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...], złożone przez adwokata M. P., wraz ze stosownym pełnomocnictwem procesowym. W odwołaniu zarzucono wskazanej decyzji naruszenie przepisu art. 157 § 3 k.p.a. przez błędne zastosowanie w przedmiotowej sprawie, art. 104 k.p.a. poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że organ administracji publicznej nie miał obowiązku wydania w przedmiotowej sprawie decyzji administracyjnej oraz art. 107 k.p.a. poprzez błędną interpretację i przyjęcie, że pisma Komendanta Powiatowego Policji i Komendanta Wojewódzkiego Policji nie stanowią decyzji w rozumieniu uregulowań k.p.a., a także naruszenia § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 roku w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że przyznanie policjantowi urlopu dodatkowego na podstawie art. 11 ust. 2 lit. g rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 roku w sprawie urlopów policjantów nie następuje w formie decyzji administracyjnej. Z uwagi na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 17 października 2007 roku zwrócono się do pełnomocnika strony o uzupełnienie wystąpienia poprzez wskazanie, które z pism stanowi odwołanie od decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 roku.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia 31 października 2007 roku adwokat M. P. poinformował, że odwołaniem od wskazanej decyzji jest wniesione przez niego odwołanie z dnia 11 września 2007 roku.

Po przekazaniu odwołania strony do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 roku, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji przekazał odwołanie pełnomocnika Komendantowi Głównemu Policji, jako organowi właściwemu w sprawie.

W uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż przekazanie odwołania wynika z brzmienia przepisów art. 157 § 1 w związku z art. 5 § 2 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w związku z art. 5 ust. 1 ustawy o Policji. W świetle bowiem art. 157 § 1 k.p.a., właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w art. 156 § 1 tego Kodeksu, jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja została wydana przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Pod pojęciem "ministra" należy rozumieć, zgodnie z art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a., m.in. kierowników centralnych urzędów administracji rządowych, podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra. Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 1 ustawy o Policji, centralnym organem administracji rządowej, właściwym w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest Komendant Główny Policji. Zatem - jak wynika z uzasadnienia postanowienia - Komendant Główny Policji pozostaje w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. "ministrem", a tym samym jest właściwym organem do prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych wydanych przez ten organ, a także właściwym organem do oceny zasadności prowadzenia takiego postępowania. Dlatego też, z uwagi na brak właściwości Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do rozpatrzenia odwołania pełnomocnika asp. szt. J. R. od decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2007 roku, przekazano je Komendantowi Głównemu Policji jako organowi właściwemu w sprawie. Powyższe postanowienie doręczono stronie w dniu 21 stycznia 2008 roku, zaś jej pełnomocnikowi w dniu 22 stycznia 2008 roku. Wobec niewystąpienia przez uprawniony podmiot z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji stało się ono ostateczne.

Postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji, na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r.

W pierwszej kolejności Komendant Główny Policji powołał treść art. 129 § 2 k.p.a., zgodnie z którym odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Zestawiając powyższy przepis z ustalonym stanem faktycznym uznał, że skoro decyzja Komendanta Głównego Policji nr [...] została doręczona w dniu 3 września 2007 r., a odwołanie pełnomocnika zostało, według daty stempla pocztowego, wniesione w dniu 20 września 2007 r., to odwołanie wniesiono już po upływie czternastodniowego terminu. Koniec terminu na jego wniesienie przypadał bowiem na dzień 17 września 2007 r.

Jednocześnie organ zauważył, że pełnomocnik nie podał w odwołaniu jakichkolwiek przyczyn, które usprawiedliwiałyby powstałe uchybienie terminu, a to w konsekwencji oznacza, że organ obowiązany jest stwierdzić w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Postanowienie to stało się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez pełnomocnika skarżącego - adwokata M. P.

Pełnomocnik zarzucił, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 15 k.p.a. poprzez pozbawienie strony prawa do dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy, art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 2 k.p.a. poprzez niewydanie decyzji w postępowaniu odwoławczym, art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie kroków niezbędnych do załatwienia sprawy oraz art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania obywateli do organów Państwa.

Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Komendanta Głównego Policji nr [...] oraz o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniósł, iż wbrew treści art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 15 k.p.a. organ nie rozpatrzył wniesionego przez skarżącego w dniu 14 września 2007 r. odwołania, a tym samym pozbawił go prawa do rozpatrzenia sprawy w drugiej instancji.

Zdaniem pełnomocnika, organ winien na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. rozpatrzyć odwołanie i wydać decyzję, czyli dokonać w drugiej instancji merytorycznej i prawnej oceny zasadności zaskarżonej decyzji. Według pełnomocnika organ odstąpił od merytorycznego rozpoznania odwołania wniesionego przez skarżącego osobiście w dniu 14 września 2007 r., a jedynym sposobem w którym odniósł się do jego treści było wezwanie pełnomocnika (pismo podinspektora K. Ł. z dnia 17 października 2007 r.) do wskazania, które ze złożonych odwołań – skarżącego, czy pełnomocnika - stanowi odwołanie od decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. Pełnomocnik zarzucił, że ww. wezwanie zostało podpisane przez pracownika organu, który nie miał stosownego umocowania, a bez względu na tą okoliczność organ i tak miał obowiązek do rozpatrzenia odwołania złożonego przez skarżącego osobiście, o czym świadczy również treść art. 128 k.p.a., który nie wymaga od strony wnoszącej odwołanie zamieszczania w nim szczegółowego uzasadnienia.

Nadto pełnomocnik stwierdził, że wskazane pismo Komendy Głównej Policji narusza ogólne zasady postępowania administracyjnego, tzn. wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę pogłębiania zaufania oraz unormowaną w art. 7 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej. W ocenie pełnomocnika, naruszenie powyższych zasad polegało na uchylaniu się przez organ od wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie i to niezależnie od okoliczności wniesienia sporządzonego przez pełnomocnika odwołania po terminie. Organ powinien bowiem uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli.

W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Analizując niniejszą sprawę pod tym kątem Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z powodów innych niż w niej przytoczone. Stosownie bowiem do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów o właściwości, co obliguje do stwierdzenia jego nieważności bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia (v. wyrok NSA z dnia 7 października 1982 r., II SA 1119/82, ONSA 1982, nr 2, poz. 95).

Zgodnie z brzmieniem art. 127 § 1 k.p.a. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, przy czym właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy, zaś w myśl art. 127 § 3 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.

Natomiast według art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a., ilekroć w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego jest mowa o ministrach - rozumie się przez to Prezesa i wiceprezesa Rady Ministrów pełniących funkcję ministra kierującego określonym działem administracji rządowej, ministrów kierujących określonym działem administracji rządowej, przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów, kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra, a także kierowników innych równorzędnych urzędów państwowych załatwiających sprawy, o których mowa w art. 1 pkt 1 i 4.

Mając zatem za podstawę powyższe przepisy, należy dokonać analizy, czy w rozpoznawanej sprawie od decyzji Komendanta Głównego Policji - jak przyjęto w rozpoznawanej sprawie - służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do tego samego organu, czy też odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Nie budzi wątpliwości fakt, że w myśl art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2007 r. Dz. U. Nr 43, poz. 277), centralnym organem administracji rządowej, właściwym w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest Komendant Główny Policji. Jednakże według wykładni leksykalnej, sformułowanie: "w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego", odnosi się do kompetencji, przeznaczenia i zadań postawionych przed tą formacją. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy, Policja - jako umundurowana i uzbrojona formacja - służy społeczeństwu i jest przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, zaś realizacja owego przeznaczenia jest skonkretyzowana poprzez zakres zadań określonych w art. 1 ust. 2, tj.: 1) ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra; 2) ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania; 3) inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi; 4) wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców; 5) nadzór nad strażami gminnymi (miejskimi) oraz nad specjalistycznymi uzbrojonymi formacjami ochronnymi w zakresie określonym w odrębnych przepisach; 6) kontrola przestrzegania przepisów porządkowych i administracyjnych związanych z działalnością publiczną lub obowiązujących w miejscach publicznych; 7) współdziałanie z policjami innych państw oraz ich organizacjami międzynarodowymi na podstawie umów i porozumień międzynarodowych oraz odrębnych przepisów; 8) gromadzenie, przetwarzanie i przekazywanie informacji kryminalnych; 9) (uchylony); 10) prowadzenie bazy danych zawierającej informacje o wynikach analizy kwasu dezoksyrybonukleinowego (DNA).

Zatem w żadnym razie powyższy zapis ustawy nie może odnosić się - zdaniem Sądu - do spraw służbowych (osobowych) funkcjonariuszy Policji.

Reasumując, jeżeli w myśl art. 5 ust. 1 in fine ustawy o Policji, Komendant Główny Policji podlega ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - to jest Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji, zaś Komendant Główny Policji jest centralnym organem administracji rządowej jedynie w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego i z kolei, jeśli według art. 17 pkt 3 k.p.a., organami wyższego stopnia w stosunku do organów administracji publicznej innych niż określone w pkt 1 i 2, są odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, to po wydaniu decyzji w pierwszej instancji przez Komendanta Głównego Policji w sprawach związanych z pełnieniem przez funkcjonariusza służby - tu decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności odmowy przyznania urlopu dodatkowego z tytułu pełnienia służby w warunkach szczególnie uciążliwych i szkodliwych dla zdrowia, przysługuje odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (art. 127 § 2 k.p.a.), a nie wniosek do Komendanta Głównego Policji o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 k.p.a.).

Stwierdzić zatem należy, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości i tym samym została wyczerpana przesłanka z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obowiązany był stwierdzić jego nieważność. Korzystając z uprawnień nadanych przez art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił również postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. w sprawie przekazania odwołania Komendantowi Głównemu Policji jako organowi właściwemu, bowiem jak wykazano powyżej od decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [....] sierpnia 2007 r. przysługuje odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 i 2 wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 3 uzasadnione jest treścią art. 152 powołanej ustawy. W przedmiocie kosztów Sąd orzekł na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.