Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 97/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienia
uchylono zaskarżone postanowienia

SENTENCJA

Sygn. akt II SA/ Kr 97/ 05 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 kwietnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki ( spr. ) Sędziowie: WSA Barbara Pasternak WSA Renata Czeluśniak Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi A.K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [ ] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego A.K. kwotę 100 ( sto ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...], znak [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. udzielił A.K. odpowiedzi w sprawie bezprawnie wybudowanego trwałego betonowo- stalowego ogrodzenia na drodze nr [...] wzdłuż działek nr [...], [...], [...] w O. oraz zawężenia ww. drogi. Skarżącego poinformowano, iż w wyniku oględzin ustalono, że ogrodzenie nie przekracza wysokości 2, 2 m., przedmiotowa droga nie należy do dróg gminnych, zatem sporne ogrodzenie nie podlegało obowiązkowi zgłoszenia organom administracji architektoniczno- budowlanej. Skargę uznano za bezzasadną i nie nadano jej dalszego biegu w toku postępowania administracyjnego.

Od powyższego pisma- uznając go za decyzję- odwołanie wniósł w dniu [...] 2004 roku A.K. , domagając się uchylenia rozstrzygnięcia i wydania decyzji nakazującej rozbiórkę ogrodzenia. Zdaniem autora odwołania, w sprawie zostało wszczęte postępowanie administracyjne, zaś w takim wypadku powinno ono zostać zakończone decyzją administracyjną.

Postanowieniem z dnia [...] roku, znak [...], wydanym na podstawie art. 134 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku- Prawo budowlane (tekst jednolity- Dz. U. z 2003 roku, Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził niedopuszczalność odwołania.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na treść art. 107 § 1 k.p.a., w myśl którego decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji, a decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Skoro pismo z dnia [...] lipca 2004 roku nie zawiera m. in. podstawy prawnej oraz rozstrzygnięcia, nie może zostać uznane za decyzję administracyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem nie sposób podzielić argumentacji, zaprezentowanej przez organ odwoławczy. Zaskarżone postanowienie, jako naruszające przepisy postępowania w sposób mogący mieć wpływ na jego wynik, podlegało zatem uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.).

Istotnie, konstytutywną cechą decyzji administracyjnej jest zamieszczenie w niej rozstrzygnięcia sprawy konkretnej i indywidualnej. O ile inne uchybienia wymogom art. 107 § 1 k.p.a. będą oznaczały wady decyzji istniejącej, o tyle nie może być w ogóle decyzją administracyjną akt, nie rozstrzygający niczego.

W ocenie Sądu kwestionowane "pismo" z dnia [...] lipca 2004 roku zawiera jednak, aczkolwiek bez wyodrębnienia redakcyjnego i bez wyartykułowania wprost, rozstrzygnięcie sprawy konkretnej i indywidualnej. Oczywiste jest, iż organ nadzoru budowlanego prowadził postępowanie w przedmiocie prawdopodobnej samowoli budowlanej, a także iż stroną tego postępowania był skarżący A. K. i organ pierwszej instancji tak właśnie go traktował. Sprawa administracyjna powinna zatem- w myśl art. 104 § 1 k.p.a.- zostać załatwiona decyzją.

Postępowanie, którego przedmiotem jest samowola budowlana, może zasadniczo zostać zakończone w dwojaki sposób. Jeżeli zostanie potwierdzone, iż sporna inwestycja stanowi samowolę, organy winny zastosować środki przewidziane w art. 48- 51 Prawa budowlanego. Natomiast w razie braku przesłanek, uzasadniających zastosowanie tych przepisów, jak np. w wypadku stwierdzenia braku samowoli budowlanej, organ nadzoru budowlanego winien- uznając postępowanie administracyjne za pozbawione przedmiotu- umorzyć go na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Podkreślić jednak należy, iż podmiot zainteresowany wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie ma możliwość kwestionowania obu wyżej opisanych orzeczeń, albowiem zarówno zakończenie postępowania decyzją opartą o art. 48 i następne Prawa budowlanego, jak i zakończenie w drodze umorzenia, winno mieć formę decyzji.

Tymczasem w kontrolowanej sprawie organ pierwszej instancji w istocie przesądził pismem z dnia [...] lipca 2004 roku o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, nie nadając temu rozstrzygnięciu formy decyzji. Trzeba mieć jednak na uwadze, że kwestionowane pismo rozstrzyga formalnie sprawę konkretną i indywidualną, mając wszelkie cechy orzeczenia o umorzeniu postępowania. W takim zaś stanie rzeczy, niezależnie od formy i nazwy, nadanej przez organ pierwszej instancji, jest decyzją administracyjną.

Rozpatrując sprawę odwoławczą ponownie, organ drugiej instancji winien w pierwszej kolejności ustalić, czy odwołanie skarżącego nie jest dotknięte innymi wadami formalnymi, uniemożliwiającymi jego formalne rozpoznanie. W tym miejscu koniecznym jest jednak wskazanie, iż błędne pouczenie, a tym bardziej brak właściwego pouczenia o przysługujących środkach odwoławczych nie może szkodzić stronie. Jeżeli nie zaistnieją formalne przeszkody, organ odwoławczy winien rozpatrzyć sprawę co do istoty, mając na uwadze m. in. to, czy decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] roku odpowiada wymogom art. 107 § 1 k.p.a.

Z uwagi na powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, przyjmując za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.