Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 2900/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o uzupełnienie wyroku Sądu
Powołane przepisy: article: art. 157 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stefan Babiarz (sprawozdawca), Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA Jerzy Płusa, Protokolant Joanna Bańbura, po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej wniosku P. O. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 2900/12 oddalającym skargę kasacyjną P. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2012 r. sygn. akt VIII SA/Wa 81/12 w sprawie ze skargi P. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 18 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: oddalić wniosek o uzupełnienie wyroku.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2015 r., II FSK 2900/12, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną P. O.(zwanego dalej skarżącym) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2012 r., VIII SA/Wa 81/12 w sprawie ze skargi skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 18 listopada 2011 r. w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.

Skarżący wniósł o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez rozstrzygnięcie zasadności podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu dotyczącego naruszenia art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2009 r. Nr 93, poz. 768, zwanej dalej: u.p.s.d.). W uzasadnieniu wniosku zaznaczył, ze w skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie 2 przepisów

prawa materialnego. Podniósł bowiem zarzut naruszenia - poprzez niewłaściwe zastosowanie - art. 6 ust. 3 u.p.s.d. oraz art. 1 ust. 1 pkt 2 u.p.s.d.

NSA w uzasadnieniu wyroku odniósł się jedynie do zarzutu naruszenia art. 6 ust. 3 u.p.s.d. Skarżący podkreślił, że jego żądaniem było rozpoznanie wszystkich zarzutów, do czego nie doszło. W związku z tym złożył wniosek

o uzupełnienie wyroku w tym zakresie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie ma uzasadnionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

2. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 stycznia 2015 r., II FSK 2900/12, na początku swoich rozważań powołał się na przepis art. 1 ust. 1 pkt 2 u.p.s.d. i dokonał jego wykładni. Dalsze rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego zawierają w sobie już implicite wypowiedź co do bezzasadności tak sformułowanego w skardze kasacyjnej zarzutu bez potrzeby jego ponownego powoływania.

3. Powyższa konstatacja prowadzi do wniosku, że żądanie skarżącego nie mogło zostać uwzględnione. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) postanowił jak w sentencji.