Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 573/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.64 e par 1,2,5
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Janina Guść, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 stycznia 2017 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 – dalej jako "kpa"), w związku z art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 599 ze zm. – dalej jako "u.p.e.a."); po rozpatrzeniu zażalenia wierzyciela - A w S. – dalej jako "wierzyciel" lub "A" na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej jako "Naczelnik US") z dnia 12 grudnia 2016 r. Nr [...] odmawiające umorzenia kosztów egzekucyjnych obciążających wierzyciela w wysokości 49.285,90 zł, powstałych w postępowaniach egzekucyjnych prowadzonych do majątku dłużnika – "B" B. G., B. B. Spółka Jawna w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w K. (dalej jako "dłużnik" lub "Spółka") wynikających z postanowienia Naczelnika US z dnia 11 kwietnia 2016 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

Naczelnik US prowadził na wniosek wierzyciela postępowanie egzekucyjne do majątku Spółki.

Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2015 r. organ egzekucyjny, działając na podstawie art. 59 § 3 w związku z art. 59 § 2 u.p.e.a., umorzył postępowanie egzekucyjne z uwagi na jego bezskuteczność oraz postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2016 r. obciążył wierzyciela należnymi kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 49.285 zł. Wydane przez Naczelnika US rozstrzygnięcie Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy, postanowieniem z dnia 24 maja 2016 r.

A pismem z dnia 7 października 2016 r. wniósł na podstawie art. 64e § 3 u.p.e.a. o umorzenie kosztów egzekucyjnych w stosunku do zobowiązanego, którymi obciążono wierzyciela. W uzasadnieniu A opisał czynności mające wpływ na powstanie kosztów egzekucyjnych. W ocenie A, za umorzeniem przedmiotowych kosztów przemawia ważny interes publiczny, ponieważ w wyniku stwierdzonej bezskuteczności dalszej egzekucji obowiązek pokrycia bardzo wysokich i przede wszystkim nieproporcjonalnych w stosunku do podjętych przez organ egzekucyjny czynności i opłat, został ostatecznie przeniesiony na wierzyciela publicznoprawnego, będącego częścią sektora finansów publicznych Państwa. Ponadto obciążenie jednostek sektora finansów publicznych powinno mieć miejsce w sytuacjach szczególnych, np. gdy po stronie organu egzekucyjnego powstały, niedające się ściągnąć od zobowiązanego, koszty adekwatne do nakładu pracy związanego z dochodzeniem należności i w wysokości przekraczającej wydatki tego organu lub zapobiegać nieprzemyślanemu czy też nieprawidłowemu kierowaniu należności publicznoprawnych do egzekucji przez organ reprezentujący wierzyciela w postępowaniu. Wnioskodawca wskazał, że na bazie przepisów u.p.e.a. wierzyciel był zobowiązany, po stwierdzeniu całkowitej bezskuteczności czynności podejmowanych przez siebie w granicach uprawnień własnych, do skierowania egzekucji do organu uprawnionego do stosowania wszystkich sposobów egzekucji, w tym przede wszystkim do przeprowadzenia oględzin majątku zobowiązanego w miejscu jego zamieszkania lub prowadzenia działalności gospodarczej. A podkreślił, że jest państwową jednostką organizacyjną, której podstawowym celem jest realizacja zadań z zakresu ubezpieczeń społecznych, a jego działalność finansowana jest przede wszystkim ze środków publicznych. Biorąc pod uwagę, że system ubezpieczeń społecznych, stanowi realizację jednej z priorytetowych i najważniejszych funkcji państwa - zapewnienie obywatelom bezpieczeństwa, umorzenie kosztów jest uzasadnione z punktu widzenia ważnego interesu publicznego i nie stoi w sprzeczności z polityką fiskalną Państwa.

Naczelnik US postanowieniem z dnia 12 grudnia 2016 r. odmówił Wierzycielowi umorzenia kosztów egzekucyjnych.

Pismem z dnia 19 grudnia 2016 r. A złożył zażalenie na to postanowienie, w którym podtrzymał swoje stanowisko wyrażone we wniosku z dnia 7 października 2016 r. o umorzenie kosztów egzekucyjnych, powtarzając argumentację zawartą we wniosku.

Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2017 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie bezskuteczna okazała się egzekucja nie tylko należności głównej wraz z odsetkami wynikającymi z poszczególnych tytułów wykonawczych, ale również kosztów egzekucyjnych, które zgodnie z art. 115 § 1 pkt 1 u.p.e.a. korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, organ egzekucyjny trafnie zauważył, że publicznoprawny status A i charakter wykonywanych zadań, w żaden sposób nie odróżniają Wnioskodawcy od innych wierzycieli. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że wierzyciel, kierując tytuł wykonawczy do organu egzekucyjnego celem przymusowego egzekwowania należności, musi liczyć się z możliwością wystąpienia negatywnych konsekwencji w postaci ewentualnego uregulowania powstałych kosztów egzekucyjnych. Kosztów tych nie powinien ponosić organ prowadzący postępowanie egzekucyjne - jako organ wykonawczy - lecz ten organ, który z określonych powodów merytorycznych spowodował wszczęcie tego postępowania. Wysokość kosztów egzekucyjnych wynika wprost z przepisów u.p.e.a. i są one należne organowi egzekucyjnemu z tytułu prowadzonej egzekucji, nawet w sytuacji, gdy wierzycielem są inne organy administracji rządowej czy samorządowej. Obowiązek uiszczenia kosztów egzekucyjnych istnieje nie tylko wówczas, gdy należność została wyegzekwowana, ale również wtedy, gdy wprawdzie zostały podjęte czynności egzekucyjne, ale nie doprowadziły one bezpośrednio do ściągnięcia należności. Sam zatem status wierzyciela nie może zostać uznany za wystarczający do stwierdzenia, że wyegzekwowanie przedmiotowych kosztów egzekucyjnych przypadających na rzecz organu egzekucyjnego daje podstawy do ich umorzenia. Egzekucja administracyjna nie toczy się na koszt budżetu państwa nawet w sytuacji, gdy wierzycielem jest A. Ważny interes publiczny nie może być zatem oceniany tylko z perspektywy realizowanych przez A celów, bowiem prowadziłoby to do sytuacji, iż każdy podmiot, którego przedmiotem jest realizacja nałożonych w drodze ustaw i rozporządzeń oraz zleconych zadań zwolniony byłby z ponoszenia kosztów egzekucyjnych, tylko z tego powodu. Przebieg postępowania egzekucyjnego nie może zostać oceniony jako przesłanka ważnego interesu publicznego. Ustawodawca bowiem nie wprowadził ani przedmiotowych, ani podmiotowych zwolnień lub innych regulacji, które zdjęłyby z A obowiązek ponoszenia kosztów egzekucyjnych - w tym zakresie pozycja strony nie różni się od pozycji innych wierzycieli.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż Naczelnik US, uznając brak podstaw do umorzenia A kosztów egzekucyjnych powstałych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku zobowiązanego wydał prawidłowe rozstrzygnięcie. Przedmiotem ulgi udzielanej w oparciu o art. 64e u.p.e.a. są koszty egzekucyjne, a zatem zobowiązania związanego z przymusowym dochodzeniem należności. Organ pierwszej instancji, kierując się regułami uznania administracyjnego wynikającego z art. 64e u.p.e.a. zasadnie uznał, iż w rozpatrywanym przypadku nie zachodzą przesłanki przemawiające za umorzeniem A kosztów egzekucyjnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W ocenie A za umorzeniem kosztów przemawia ważny interes publiczny, ponieważ w wyniku stwierdzonej bezskuteczności egzekucji obowiązek pokrycia wysokich i nieproporcjonalnych w stosunku do podjętych przez organ czynności i opłat, został ostatecznie przeniesiony na wierzyciela publicznoprawnego, będącego częścią sektora finansów publicznych państwa, a obciążenie takie powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach szczególnych.

Zdaniem A umorzenie kosztów jest uzasadnione z punktu widzenia ważnego interesu publicznego i nie stoi w sprzeczności z polityka fiskalną Państwa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych decyzji.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia.

Istota sporu sprowadza się do stwierdzenia czy organ egzekucyjny prawidłowo odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych obciążających Skarżącego jako wierzyciela.

Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie jest bezsporny - Naczelnik US działający jako organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 30 czerwca 2015 r. umorzył postępowanie egzekucyjne, a na podstawie postanowienia z dnia 11 kwietnia 2016 r. obciążył wierzyciela kosztami prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Skarżący w złożonym na podstawie art. 64e do organu egzekucyjnego wniosku wniósł o umorzenie części kosztów egzekucyjnych wymierzonych na podstawie postanowienia Naczelnika US.

Stosownie do art. 64c § 1 pkt 1u.p.e.a., wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 4b oraz art. 64e § 4a.

Zgodnie z art. 64e § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub w części przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne.

Z kolei w myśl art. 64e § 2 u.p.e.a., koszty egzekucyjne mogą być umorzone, jeżeli: 1) stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej; 2) za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny; 3) ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne.

Ustawodawca wskazał także, w art. 64e § 3 u.p.e.a., że koszty egzekucyjne powstałe w egzekucji należności pieniężnych mogą być umorzone w przypadkach określonych w § 2 pkt 1, jeżeli obciążenie wierzyciela obowiązkiem uiszczenia tych kosztów byłoby gospodarczo nieuzasadnione.

Z wymienionych przepisów wynika, że rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych ma charakter uznaniowy. Świadczy o tym przede wszystkim użycie w art. 64e u.p.e.a. określenia "może". Konstrukcja uznania administracyjnego oznacza, że stwierdzenie przez organ egzekucyjny w sprawie istnienia określonych przesłanek może, lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia uwzględniającego wniosek strony. W takiej sytuacji rozstrzygnięcie, co do umorzenia kosztów egzekucyjnych znajduje się wyłącznie w gestii organu egzekucyjnego, który może umorzyć powstałe koszty egzekucyjne. Tego rodzaju konstrukcja uznania administracyjnego nie może jednak oznaczać pełnej dowolności w tym zakresie organu egzekucyjnego. Decydujące znaczenie ma bowiem to czy w ustalonym stanie faktycznym sprawy stwierdzono istnienie przesłanek umorzenia. Możliwość negatywnego rozstrzygnięcia w takiej sytuacji dla zobowiązanego nakłada na organ egzekucyjny obowiązek szczególnie starannego uzasadnienia rozstrzygnięcia.

Należy też podkreślić, że umorzenie kosztów egzekucyjnych jest określonym przywilejem o charakterze finansowym, wobec czego strona wnosząca o uzyskanie takiej ulgi winna dołożyć należytej staranności procesowej i przejawiać odpowiednią inicjatywę dowodową w celu wykazania odpowiednich okoliczności faktycznych, od których istnienia zależałoby umorzenie kosztów egzekucyjnych (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt. I SA/Kr 203/13, LEX nr 1325216).

Natomiast sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych sprowadza się do oceny, czy organy egzekucyjne prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie rozstrzygnięcia o odmowie umorzenia kosztów egzekucyjnych mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym i czy dokonana ocena mieściła się w ustawowych granicach.

Sądowa kontrola legalności rozstrzygnięć wydanych w ramach uznania administracyjnego jest zatem ograniczona, co oznacza, że sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcie to stanowi bowiem wyłączną kompetencję organu administracji. Sąd tym samym musi poprzestać na ocenie, czy wydane postanowienia poprzedzone zostały prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem tzn. czy organ egzekucyjny w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i przeanalizował wszystkie okoliczności mogące mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia o uwzględnieniu lub odmowie uwzględnienia wniosku. Sąd nie może natomiast wartościować wydanego postanowienia pod kątem jego słuszności, czy sprawiedliwości i z tego względu orzekać o zasadności skargi.

Odnosząc się do spełnienia przez Skarżącego przesłanek uprawniających organ do fakultatywnego podjęcia decyzji odnoszącej się do umorzenia kosztów egzekucyjnych należy zważyć, co następuje:

Skarżący we wniosku o umorzenie kosztów egzekucyjnych wskazał, że za ich umorzeniem przemawia przesłanka ważnego interesu publicznego. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FSK 2111/08, pojęcie interesu publicznego należy rozumieć jako respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania administracji publicznej itp. Pojęcie interesu publicznego nie ma więc stałego zakresu i wymaga każdorazowo dokonania oceny skutków rozstrzygnięć prawnych z punktu widzenia respektowania wartości, które kryć się mogą pod pojęciem interesu publicznego. Dodatkowo określenie, iż tak rozumiany interes publiczny ma być "ważny" oznacza taki, od którego wiele zależy, mający dużą wagę, duże znaczenie, znaczący, doniosły, cenny (por. Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, wyd. PWN, Warszawa 1968 r., s. 880). Określenie to zatem wymaga dodatkowo wykazania, iż ustalenie istnienia tej przesłanki musi mieć szczególnie doniosłe znaczenie z uwagi na wartości respektowane przez ogół społeczeństwa.

W sprawie organy administracji wyjaśniły pojęcie ważnego interesu publicznego w kontekście sytuacji Skarżącego i słusznie doszły do wniosku, że nie została spełniona przesłanka umorzenia kosztów egzekucyjnych, o której mowa w 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a.

Argumentem wskazującym na zaistnienie ważnego interesu publicznego jako przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych jest to, że jako organ budżetowy A był zobowiązany do wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec dłużnika i nie powinna mieć miejsca sytuacja, w której organ będący jednostką budżetową z uwagi na nieściągalność należności od dłużnika, będzie obciążony przez inną jednostkę budżetową kosztami postępowania egzekucyjnego, a w konsekwencji będzie nimi obciążony Skarb Państwa. W ocenie Skarżącego powyższe prowadzi do naruszenia interesu publicznego poprzez naruszenie funkcjonalności aparatu skarbowego Państwa.

Z taką argumentacją Sąd się nie zgadza. Wskazać przede wszystkim należy, że wysokość kosztów egzekucyjnych wynika wprost z przepisów u.p.e.a. i są one należne organowi egzekucyjnemu z tytułu prowadzonej egzekucji, nawet w sytuacji gdy wierzycielem są inne organy administracji rządowej czy samorządowej.

W niniejszej sprawie kwestią bezsporną jest, że organ egzekucyjny w świetle art. 64c § 4 u.p.e.a. nie miał możliwości odstąpienia od obciążenia Skarżącego kosztami postępowania egzekucyjnego.

Jak słusznie wskazał organ, ustawodawca nie wprowadził przedmiotowych ani podmiotowych zwolnień, które zwalniałyby A z obowiązku ponoszenia kosztów egzekucyjnych. A skoro tak, to sama okoliczność, iż wierzyciel jest organem administracji rządowej, finansowanym ze Skarbu Państwa nie może być postrzegany jako wystąpienie ważnego interesu publicznego.

Wobec tego szczególny status wierzyciela i jego funkcje jako organu administracji nie mogą oznaczać, że organy zobowiązane są w każdym przypadku do umorzenia kosztów egzekucyjnych.

Akceptacja stanowiska, że za umorzeniem kosztów egzekucyjnych przemawia ważny interes publiczny w przypadku obowiązku poniesienia takich kosztów przez organ administracji prowadziłoby do przyjmowania realizacji tej przesłanki w każdej sprawie z udziałem A i doprowadzało do umarzania kosztów egzekucyjnych względem tego podmiotu w każdej analogicznej sprawie, a zatem statuowałoby pozanormatywnym nieobciążaniem go kosztami egzekucyjnymi.

Brak jest również podstaw do przyjęcia, że przesunięcie środków budżetowych prowadziłoby w rezultacie do naruszenia interesu publicznego poprzez naruszenie funkcjonalności aparatu skarbowego. Sytuacja związana z przepływem środków budżetowych pomiędzy jednostkami budżetowymi jest nie tylko dopuszczalna w świetle przepisów prawa, w szczególności ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885 ze zm.), ale również ze względu na przewidziane w budżecie środki przeznaczone na konieczne wydatki organów administracji, co zabezpiecza prawidłowe funkcjonowanie aparatu administracji państwowej.

Zdaniem Sądu argumentacja strony skarżącej wskazująca na potencjalne naruszenie funkcjonalności aparatu skarbowego ze względu na spełnienie przez organ ustawowego obowiązku poniesienia w określonych przepisami prawa sytuacjach, kosztów postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na wniosek tego organu jest nieuzasadniona. Dlatego też w ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, że w niniejszej sprawie nie zostało wykazane istnienie przesłanki ważnego interesu publicznego.

Zdaniem Sądu, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 64e § 3 u.p.e.a., zgodnie z którym to przepisem koszty egzekucyjne powstałe w egzekucji należności pieniężnych mogą być umorzone w przypadkach określonych w § 2 pkt 1, jeżeli obciążenie wierzyciela obowiązkiem uiszczenia tych kosztów byłoby gospodarczo nieuzasadnione.

Wystąpienie przesłanki gospodarczego uzasadnienia w obciążeniu wierzyciela kosztami egzekucyjnymi odnosi się do sytuacji finansowej wierzyciela, ale skoro umorzenie jest instytucją nadzwyczajną, to należy to utożsamiać z sytuacją, gdy wierzyciel znajduje się w takiej pozycji finansowej, która uniemożliwia zapłatę należności, a jej wyegzekwowanie może doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków.

Zdaniem Sądu zarzut braku należytej oceny przesłanki wynikającej z art. 64e § 3 u.p.e.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Należy zauważyć, że Skarżący jako organ w swej działalności opiera się na stosowaniu przepisów prawa, w szczególności prawa administracyjnego. Dlatego też organ egzekucyjny w oparciu o wskazaną we wniosku podstawę prawną żądania oraz zawartą w nim argumentację dotyczącą przesłanki ważnego interesu publicznego prawidłowo dokonał oceny wniosku uznając, że w świetle przedstawionych okoliczności przesłanka ważnego interesu publicznego nie występuje.

W ocenie Sądu organy uzasadniły w sposób dostateczny okoliczności jakimi kierowały się podejmując rozstrzygnięcia, a przy tym wystarczająco szczegółowo odniosły się do przesłanek determinujących na gruncie przedmiotowej sprawy niezasadność wniosku o umorzenie kosztów egzekucyjnych.

W tej sytuacji nie mogą znaleźć uznania zarzuty naruszenia przepisów art. 64e § 2 pkt 2 i § 3 u.p.e.a.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.