Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 500/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 02 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej w K. ul.[...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "WWINB") decyzją z dnia [...] lutego 2020 roku ([...]) utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2019 roku nr [...] ([...]) Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta K. (dalej jako "PINB") o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie parkingów na terenie działki położonej w K. przy ul. Z. [...], zrealizowanych dla potrzeb wielorodzinnego budynku mieszkalnego z usługami w parterze.

Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Po otrzymaniu wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w K. (dalej jako "wspólnota mieszkaniowa") z dnia [...] października 2018 roku o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie sposobu użytkowania parkingu na terenie działki położonej w K. przy ul. Z. [...], zrealizowanego dla potrzeb wielorodzinnego budynku mieszkalnego, PINB przeprowadził czynności kontrolne w dniu [...] listopada 2018 roku dotyczące tej działki. Stwierdzono, że na wspomnianej działce istnieje parking z częścią odgrodzoną płytami i zamkniętą bramą wjazdową. Przedstawiciele wspólnoty mieszkaniowej wskazali, że nie znane jest im to, na jakiej podstawie pozbawieniu zostali 50 miejsc postojowych.

Z materiałów zgromadzonych przez PINB wynikało, że parkingi na terenie działek przy ul. Z. [...] w K. powstały dla potrzeb zrealizowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze. Obiekt ten został wybudowany na podstawie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] czerwca 2007 roku nr [...] ([...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Ł. W. pozwolenia na budowę (dz. nr [...], [...], [...], [...], obręb [...]) (k. 12-22 akt adm.). Decyzją z dnia [...] marca 2011 roku nr [...] (NB [...]) PINB udzielił Ł. W. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze na terenie położonym w K. przy ul. Z. [...] (dz. nr [...], [...], [...], [...], obręb [...]), kategoria obiektu: XIII, XVII.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2018 roku wspólnota mieszkaniowa podniosła przez PINB, że na podstawie decyzji nr [...] Prezydent K. ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji zlokalizowanej przy ul. Z. [...] w K., w ramach której sprecyzowano, że inwestor winien "zapewnić wystarczającą ilość miejsc postojowych dla potrzeb przedmiotowej zabudowy w ilości min. 50 stanowisk postojowych. Zdaniem wspólnoty mieszkaniowej, warunek ten nie został dotrzymany przez inwestora, który nie zapewnił mieszkańcom wspólnoty mieszkaniowej żadnego miejsce postojowego, gdyż plac parkingowy, który znajduje się w bezpośrednim sąsiedzie budynku, przeznaczony jest dla klientów sklepu sieci [...] powierzchniowo nie zaspakaja potrzeb mieszkańców wspólnoty mieszkaniowej (k. 32 akt adm.).

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 roku nr [...] PINB odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie parkingów na terenie nieruchomości przy ul. [...] w K. (była dz. nr [...] – obecnie dz. nr [...], obręb [...]). Zażaleniem z dnia [...] maja 2019 roku wspólnota mieszkaniowa zaskarżyła powyższe postanowienie z dnia [...] kwietnia 2019 roku (treść zażalenia nie ma w aktach administracyjnych). Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 roku ([...]) WWINB uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, czego skutkiem było wszczęcie w dniu [...] sierpnia 2019 roku przez PINB postępowania w sprawie sposobu użytkowania parkingów na terenie działki położonej w K. przy ul. Z. [...], zrealizowanych dla potrzeb wielorodzinnego budynku mieszkalnego. Jedną ze stron tego postępowania była Wspólnota Mieszkaniowa.

W toku wszczętego w dniu [...] sierpnia 2019 roku postępowania pismem z dnia [...] listopada 2019 roku Wspólnota Mieszkaniowa dołączyła do akt sprawy korespondencję odnoszącą się do sposobu użytkowania przedmiotowych parkingów (k. 61-70 akt adm.).

Decyzją z dnia [...] listopada 2019 roku nr [...] PINB umorzył postępowanie administracyjne w sprawie parkingów na terenie działki położonej w K. przy ul. Z. [...], zrealizowanych dla potrzeb wielorodzinnego budynku mieszkalnego z usługami w parterze ze względu na jego bezprzedmiotowość (k. 71 akt adm.). Uzasadniając swoje stanowisko organ I instancji wskazał, że na terenie ul. Z. [...] istnieją parkingi, z których część została odgrodzona. Ustalono, że parkingi powstały dla potrzeb budynku mieszkalnego wielorodzinnego, dla którego przewidziano 50 miejsc postojowych i w chwili udzielania pozwolenia na użytkowanie taka liczba miejsc była zgodna z decyzja o pozwoleniu na budowę. Wskazano, że konflikt pomiędzy Ł. W. (który był adresatem pozwolenia na budowę) oraz Wspólnotą Mieszkaniową powstał w związku z nabyciem prawa własności do działki nr [...] (była działka nr [...]) – na której znajduje się ogrodzona część parkingu – przez M. W.. Organ I instancji wskazał, że jest to spór należący do właściwości sądu powszechnego, a nie organów nadzoru budowlanego.

Wspólnota Mieszkaniowa wniosła odwołanie z dnia [...] grudnia 2019 roku od powyższej decyzji z dnia [...] listopada 2019 roku, w którym wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji.

W dniu [...] stycznia 2020 roku WWINB zlecił PINB przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w sprawie poprzez ustalenie wysokości ogrodzenia parkingu znajdującego się na nieruchomości przy ul. [...] (k. 74 akt adm.), co doprowadziło do sformułowania protokołu kontroli obiektu budowlanego lub robót budowlanych z dnia [...] stycznia 2019 roku ustalającego parametry techniczne ogrodzenia (k. 75 akt adm.).

Decyzją z dnia [...] lutego 2020 roku ([...]) WWINB utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uzasadniając to rozstrzygnięciem tym, że problemy związane z brakiem możliwości użytkowania części miejsc postojowych po udzieleniu pozwolenia na użytkowanie, które wynikły między Wspólnotą Mieszkaniową a właścicielem nieruchomości, mają charakter prywatnoprawny i ich rozstrzygnięciem powinien zajmować się ewentualnie sąd powszechny, a nie organ nadzoru budowlanego.

Skargę na powyższą decyzję organu II instancji, dnia [...] marca 2020 roku wniosła Wspólnota Mieszkaniowa, domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w związku z naruszeniem przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego oraz i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżąca wspólnota zarzuciła decyzjom:

1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2020, poz. 256, dalej jako K.p.a.) poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy polegające na nieustaleniu czy wykonane prace związane z wygrodzeniem części parkingu uniemożliwiają albo utrudniają korzystanie mieszkańcom bloku przy ul. Z. [...] w K. z budynku mieszkalnego;

2. naruszenie przepisów materialnoprawnych, tj.:

- art. 66 ust. 1a p.b. poprzez niezastosowanie tego przepisy pomimo że wykonane prace związane z wygrodzeniem części parkingu uniemożliwiają, utrudniają korzystanie mieszkańcom bloku przy l. Z. [...] w K. z budynku mieszkalnego;

- art. 5 ust. 2 oraz art. 6 p.b. poprzez niepodjęcie przez organy nadzoru budowlanego czynności w ramach swoich kompetencji stosownie do art. 81 ust. 1 pkt 1 p.b.;

- § 18 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zdaniem Wspólnoty Mieszkaniowej, część nieruchomości przeznaczona na miejsca parkingowe została zajęta przez właściciela nieruchomości na potrzeby realizacji innych inwestycji, bez zgody właścicieli lokali mieszkalnych w budynku mieszkalnym, co doprowadziło do sytuacji, której część nieruchomości jest użytkowana niezgodnie z warunkami przewidzianymi w decyzji o pozwoleniu na budowę oraz w zatwierdzonym projekcie zagospodarowania terenu. Wspólnota Mieszkaniowa wyraziła stanowisko, że organ nadzoru budowlanego posiada kompetencje do nakazania właścicielowi działki (M. W.) przywrócenia stanu poprzedniego użytkowania działki poprzez umożliwienie korzystania z parkingu przez właścicieli lokali mieszkalnych, znajdujących się w budynku mieszkalnym położonym w K. przy ul. Z. [...], poprzez nakazanie rozbiórki wzniesionego ogrodzenia, stanowiącego ingerencję uniemożliwiającą użytkowanie obiektu mieszkalnego dla celów mieszkalnych.

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] kwietnia 2020 roku, WWINB wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie Sąd jest zobowiązany zasygnalizować, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 pkt 3 zzs? ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz. U. 2020 r. poz. 374 ).

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej wykazała, że decyzje te nie naruszają prawa w stopniu, który uzasadniałby ich uchylenie.

Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019, poz. 2325 – dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b),inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz decyzji ją poprzedzającej Sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów prawa materialnego - które miało wpływ na wynik sprawy - jak również przepisów postępowania, które - mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dostrzegł też naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego. Podkreślenia wymaga, że uchylenie decyzji z powodu naruszenia prawa materialnego doznaje ograniczenia, bowiem może ono nastąpić tylko wówczas, jeżeli uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podobnie, w przypadku naruszenia przepisów postępowania, przez możliwość istotnego wpływu na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W. 2005, s. 458). Jednocześnie przyjmuje się, że brak takiego wpływu wystąpi w sytuacji gdy przy prawidłowym zastosowaniu prawa materialnego treść decyzji byłaby taka sama (por. A. Kabat [w;] B. Dauter, A. Kabat, M. N.-M., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W. 2016, s. 624). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd musi zatem mieć na uwadze, czy uchylenie zaskarżonego aktu z uwagi na stwierdzone uchybienia może doprowadzić do wydania decyzji o innej treści na skutek ponownego rozpoznania sprawy.

Podstawę prawna rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018, poz. 2096 – aktualnie: Dz.U. z 2020, poz. 256 – dalej jako: k.p.a.).

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja WWINB, którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie parkingów na terenie działki położonej w K. przy ul. Z. [...], zrealizowanych dla potrzeb wielorodzinnego budynku mieszkalnego z usługami w parterze. Powodem uznania tego postępowania za bezprzedmiotowe było ustalenie, że problemy - powstałe po udzieleniu pozwolenia na użytkowanie - związane z pozbawieniem Wspólnoty Mieszkaniowej możliwości użytkowania części miejsc postojowych, które wynikły między Wspólnotą Mieszkaniową a właścicielem nieruchomości na której zlokalizowana jest ogrodzona część parkingu, mają charakter prywatnoprawny i ich rozstrzygnięciem powinien zajmować się ewentualnie sąd powszechny, a nie organ nadzoru budowlanego.

Powyższy, zaistniały w sprawie stan faktyczny, Sąd uznał za prawidłowo ustalony - pomimo podnoszonych przez Skarżącą zarzutów naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. W tym zakresie nie budzi wątpliwości, że organy przeprowadziły wszechstronne i kompletne postępowanie dowodowe i wyjaśniające, zabezpieczając realizację przepisów k.p.a. ustanawiających dlań obowiązki podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.) oraz wymóg zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.). Ocena zebranego materiału dowodowego, również została przeprowadzona stosownie do reguł wskazanych w art. 80 K.p.a.,

Ustosunkowując się, w pierwszej kolejności, do zarzutów Skarżącej dotyczących art. 66 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (DZ.U. z 2019, poz. 1186 – dalej jako: p.b.) poprzez niezastosowanie tego przepisu pomimo że wykonane prace związane z wygrodzeniem części parkingu uniemożliwiają, utrudniają mieszkańcom bloku przy ul. Z. [...] w K. korzystanie z budynku mieszkalnego, należy wskazać, że powoływany w skardze przepis art. 66 ust. 1a p.b. stanowi, że w przypadku stwierdzenia nieuzasadnionych względami technicznymi lub użytkowymi ingerencji lub naruszenia wymagań dotyczących obiektu budowlanego, których charakter uniemożliwia lub znacznie utrudnia użytkowanie go do celów mieszkalnych, organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie skutków ingerencji lub naruszeń lub przywrócenie stanu poprzedniego. Decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu i może być ogłoszona ustnie. Skarżący domagają się zastosowania tego przepisu w niniejszej sprawie, zupełnie nie zwracając uwagi, że adresatem decyzji o której mowa w art. 66 ust. 1a p.b. nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości – z woli ustawodawcy – może być tylko właściciel lub zarządca tego obiektu budowlanego, a nie właściciel innej nieruchomości (por. A. Despot-Mładanowicz [w:] A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Wyd/El 2016). Wskazywany przez Skarżącą przepis został powołany do życia w celu ochrony lokatorów przed tzw. "czyścicielami kamienic". Intencją ustawodawcy było poprzez powołanie do życia art. 66 ust. 1a p.b. wzmocnienie pozycji lokatorów - w relacji z - właścicielami kamienic. W okolicznościach badanej sprawy nie do tego sprowadza się istota sporu. Dlatego bezzasadnie Skarżąca rozwiązania swojego problemu upatruje w art. 66 ust. 1a p.b.

Strona skarżąca podnosi, że po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie zrealizowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego inwestor pozbawił ją możliwości korzystania z miejsc parkingowych zlokalizowanych, na odrębnej nieruchomości. W pierwszej kolejności należy zatem wskazać, że konsekwencją udzielenia pozwolenia na użytkowanie jest uznanie przez organ, że - proces budowlany - został zakończony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] września 2019 r. II OSK [...]). Niewątpliwie jest to końcowy etap procesu inwestycyjnego polegający na sprawdzeniu, czy zrealizowany obiekt jest zgodny z obiektem projektowanym, na który organ administracji architektoniczno-budowlanej udzielił pozwolenia budowlanego, a więc z tym, co zakładano na etapie wstępnym procesu inwestycyjnego. W okolicznościach badanej sprawy ta kwestia nie rodzi wątpliwości. Poza sporem pozostaje bowiem udzielenie Ł. W. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, na terenie położonym w K. przy ul. Z. [...] (obr. 24, dz. nr [...], [...], [...] i [...]). Nie ulega również wątpliwości, że zgodnie z pozwoleniem na budowę parkingi służyły zaspokajaniu potrzeb wielorodzinnego budynku mieszkalnego. Jak wynika natomiast ze złożonych w toku postępowania administracyjnego przez Wspólnotę Mieszkaniową materiałów, nowa właścicielka nieruchomości stanowiącej parking postanowiła, że od [...] lutego 2018 r. "nie będzie możliwości bezpłatnego korzystania z parkingu przez właścicieli nieruchomości" (...) "korzystanie z parkingu będzie się odbywać jedynie na podstawie umów zawieranych bezpośrednio między właścicielem parkingu a poszczególnymi mieszkańcami". (k. 64 akt adm.). W tej sytuacji strona skarżąca podnosi, że w istocie podmiot, który zrealizował inwestycję (budynek mieszkalny wielorodzinny) nie stosuje się aktualnie do postanowień decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...]. Strona skarżąca swoje przekonanie o zasadności podjęcia przez inspektorat nadzoru budowlanego działań upatruje w treści rozstrzygnięcia wskazanej decyzji Prezydenta Miasta K., w której wskazano, że "należy zapewnić wystarczającą liczbę miejsc postojowych dla potrzeb projektowanej inwestycji w ilości min. 50 stanowisk postojowych" (pkt 3 lit. j). Odnosząc się do argumentacji Skarżącej należy zatem zauważyć, że w okolicznościach badanej sprawy nie nastąpiła zmiana sposobu działki - na której znajduje się ogrodzona część parkingu - stanowiącej własność M. W.. Jak wynika z przekazanej przez Wspólnotę Mieszkaniową dokumentacji na działce stanowiącej własność M. W. znajdowały się i nadal znajdują się miejsca postojowe. Nowa właścicielka pozbawiła jednak Wspólnotę Mieszkaniową bezpłatnego korzystania z tych miejsc. Okoliczność ta jest szczególnie istotna, bowiem wbrew argumentacji skargi (s.4 skargi) - w rozumieniu prawa budowlanego - w opisany powyżej sposób nie doszło do zmiany sposobu użytkowania. Zmiana sposobu użytkowania została zdefiniowana w art. 71 ust. 1 pkt 2 i 3 p.b., który stanowi, że przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności: podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń, podjęcie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zaliczanej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia [...] października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W okolicznościach badanej sprawy - w rozumieniu prawa budowlanego - zmianie nie uległ "sposób użytkowania działki". W miejscu dotychczas zlokalizowanych miejsc postojowych (na dzień wydawania decyzji przez organ II instancji), nadal znajdowały się miejsca postojowe, z których - wedle oświadczeń właścicielki działki - mieszkańcy budynku wielorodzinnego mogli korzystać. Zmieniły się natomiast warunki korzystania z tych miejsc postojowych (z bezpłatnych, na odpłatne). Dlatego nie można zgodzić się z argumentacją skargi, iż z uwagi na zaistniałą sytuację stosowne kompetencje posiadały organy nadzoru budowlanego, które powinny były właścicielowi nakazać przywrócenie stanu poprzedniego użytkowania działki.

Zaakcentować trzeba też, że w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] nie znajduje się doprecyzowanie gdzie wspomniane miejsca postojowe mają zostać zlokalizowane, brak w szczególności zastrzeżenia, że mają one zostać zlokalizowane na terenie konkretnej działki. Z postanowień powoływanej przez stronę skarżącą decyzji o warunkach zabudowy wynika wyłącznie obowiązek zagwarantowania "wystarczającej liczby miejsc postojowych dla potrzeb projektowanej inwestycji w ilości min. 50 stanowisk postojowych", bez wskazania gdzie mają one zostać zrealizowane. Konkretna lokalizacja miejsc postojowych rozstrzygana jest na etapie pozwolenia na budowę. Podkreślić trzeba, że zarówno decyzja ustalająca warunki zabudowy (z dnia [...] sierpnia 2006 r.), jak i decyzja zmieniająca tę decyzję (z dnia [...] kwietnia 2007 r.), decyzja udzielająca pozwolenia na budowę (z dnia [...] czerwca 2007 r.). oraz decyzja udzielająca pozwolenia na użytkowane (z dnia [...] marca 2011 r.) pozostają w obrocie prawnym i korzystają z domniemania legalności.

W okolicznościach badanej sprawy - po udzieleniu pozwolenia na użytkowanie - doszło do sporu pomiędzy Wspólnotą Mieszkaniową a nowym właścicielem działki na której zlokalizowana jest część miejsc postojowych. Spór ten związany jest, w istocie, z brakiem możliwości bezpłatnego użytkowania części miejsc postojowych. Należy podkreślić, że - w sferze prawa administracyjnego - organy nadzoru budowlanego podjęły działania zgodne ze swoimi kompetencjami. Wyjaśnić należy, że istota stosunku administracyjnoprawnego polega na tym, iż jedną z jego stron zawsze jest organ administracji publicznej (który z mocy przepisów prawa jest zobowiązany i uprawniony do władczego rozstrzygania o prawach i obowiązkach drugiej strony, regulowanych przez przepisy prawa administracyjnego), a drugą jednostka. W okolicznościach badanej sprawy, jednostka (Wspólnota Mieszkaniowa) zwróciła się do organu administracji publicznej (inspektora nadzoru budowlanego) o rozstrzygnięcie jej sporu z inną jednostką (M. W.). Należy zauważyć, że jak wyjaśnił już Sąd, w okolicznościach badanej sprawy nie znajdują zastosowania przepisy prawa administracyjnego wskazywane w skardze, jak również brak innego przepisu prawa administracyjnego, który zobowiązywałby lub uprawniał inspektora nadzoru budowlanego do władczego rozstrzygania o prawie M. W. do pobierania opłat za korzystanie ze zlokalizowanych na jej nieruchomości miejsc postojowych. Podkreślić należy, że w sferze prawa administracyjnego stworzono instrumenty, które zostały wykorzystane (decyzje o warunkach zabudowy, pozwoleniu na budowę i pozwoleniu na użytkowanie korzystają z domniemania legalności). Poza sferą prawa administracyjnego pozostaje natomiast faktyczne uniemożliwienie mieszkańcom Wspólnoty Mieszkaniowej, bezpłatnego korzystania z miejsc postojowych przez nową właścicielkę nieruchomości, na której miejsca te są zlokalizowane. Organy nadzoru budowlanego nie są właściwe, a przepisy art. 5 ust. 2 oraz art. 6 p.b. oraz art. 81 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z § 18 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie służą rozstrzyganiu sporów pomiędzy podmiotami prawa w kwestii zasad korzystania z udzielonego już pozwolenia na użytkowanie nieruchomości.

Przedstawione stanowisko i treść ww. przepisów uzasadniały umorzenie - jako bezprzedmiotowego - postępowania wszczętego w sprawie parkingów na terenie działki położonej w K. przy ul. Z. [...], zrealizowanych dla potrzeb wielorodzinnego budynku mieszkalnego z usługami w parterze. Na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym niniejszej sprawy brak było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego i ingerencji organów nadzoru budowlanego przez wydawanie merytorycznego orzeczenia.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.