Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 868/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 5 pkt 4
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.) Sławomir Antoniuk Protokolant asystent sędziego Bartosz Piwoński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1.uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz E. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

II SA/Wa 868/11

UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...]lutego 2011 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2010 r. nr [...] cofającej E.K. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

W uzasadnieniu organ ustalił następujący stan faktyczny w sprawie.

[...] Komendant Wojewódzki Policji, z uwagi na uzyskanie informacji o naruszeniu przez E.K. przepisów dotyczących zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, w [...] maju 2010 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń palną myśliwską. W toku postępowania organ ustalił, iż w dniu [...] kwietnia 2010 r. strona zgłosiła włamanie do swojego domu i kradzież na jej szkodę biżuterii, pieniędzy oraz sztucera myśliwskiego marki [...] z lunetą oraz 30 sztuk amunicji do broni myśliwskiej. Organ uznając, iż kradzież broni była wynikiem naruszenia zasad dotyczących przechowywania broni i amunicji, wydał w dniu [...] października 2010 r. decyzję nr [...], którą cofnął stronie pozwolenie na broń palną myśliwską wskazując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji.

W odwołaniu od powyższej decyzji E.K. nie zgodził się z argumentacją organu, wskazał, iż jest ofiarą kradzieży, a nie sprawcą i wniósł o uchylenie decyzji.

Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Główny Policji w decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, wskazał, iż nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji. Organ wyjaśnił, iż na zmianę stanowiska w sprawie nie ma wpływu twierdzenie strony, iż broń była przechowywana prawidłowo, natomiast o miejscu przechowywania kluczy od sejfu wiedział tylko syn, który bronią się nie interesuje. Organ podkreślił, iż prawo do posiadania broni jest uprawnieniem wyjątkowym, dlatego też od ich posiadaczy wymaga się poszanowania porządku prawnego i przestrzegania przepisów prawa, w szczególności przepisów ustawy o broni i amunicji. Z przepisów tych natomiast jednoznacznie wynika, jakie są warunki przechowywania broni. Zdaniem Komendanta nie usprawiedliwia strony okoliczność, iż broń przechowywana była w szafie wyposażonej w zamek atestowany. Nie zmienia to bowiem faktu, iż broń została skradziona, ponieważ strona, zdaniem organu, nie dołożyła należytej staranności w prawidłowym zabezpieczeniu kluczy do szafy z bronią pozostawiając je pod blatem stołu w tym samym pomieszczeniu, w którym znajdowała się szafa, a więc w miejscu łatwo dostępnym, zważywszy na łatwość, z jaką klucze zostały znalezione. Jej zachowanie doprowadziło więc do sytuacji, w której broń dostała się w ręce osób nieuprawnionych, a dodatkowo jeszcze przestępców. Ponadto organ podkreślił, że jak wynika z akt sprawy, włamywacz nie tylko nie musiał włamywać się do szafy z bronią, ale także do domu, co oznacza, że także dom nie był właściwie zabezpieczony. Dlatego też, zdaniem organu nie można przyjąć tłumaczenia strony, iż w żadnym stopniu nie czuje się odpowiedzialna za kradzież broni, choćby w ten sposób, iż ułatwiła przestępcom zadanie. Organ argumentował, iż z uwagi na wiek i doświadczenie życiowe strona powinna sobie zdawać sprawę z możliwych konsekwencji nawet niewielkiej niestaranności w zabezpieczeniu swojego mienia.

Powyższa decyzja stał się przedmiotem skargi E.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucił wydanej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego w szczególności art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i 20 ustawy o broni i amunicji oraz art. 80 kpa, poprzez błędne przyjęcie, że umorzenie sprawy o kradzież broni należącej do skarżącego prawomocnym postanowieniem Prokuratury Rejonowej w K. wyczerpuje przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń oraz naruszenie przepisu art. 80 kpa, polegające na przyjęciu, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, pozwala na przyjęcie ustaleń, które statuują wydanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń myśliwską. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga E.K. analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32. Zgodnie natomiast z art. 32 ust 1 cytowanej ustawy broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Szczegółowe zasady i warunki przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, z uwzględnieniem zabezpieczeń uniemożliwiających dostęp do broni i amunicji osobom trzecim określa natomiast rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343), które w § 5 przewiduje, że osoby posiadające broń i amunicję na podstawie pozwolenia na broń są obowiązane przechowywać ją w kasetach metalowych na trwałe przymocowanych do elementów konstrukcyjnych budynku lub metalowych szafach albo sejfach, posiadających zamki atestowane, z zastrzeżeniem § 6 (dotyczącym osób posiadających broń palną i amunicję w celach kolekcjonerskich oraz pamiątkowych).

Z powyższych uregulowań wynika, iż broń palna, posiadana na podstawie pozwolenia na broń, winna być odpowiednio zabezpieczona i przechowywana w sposób określony w ustawie, uszczegółowiony § 5 cytowanego rozporządzenia. Przy czym obie regulacje sprowadzają się do postulatu takiego przechowywania, by uniemożliwić dostęp do niej osobom nieuprawnionym.

W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, skarżący – wbrew twierdzeniu organu, powyższe warunki zachował. Broń była przechowywana w odpowiedniej szafie zamykanej na zamek posiadający odpowiedni atest. Powyższy wniosek wynika też z przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2010 r., a więc po zaistniałym zdarzeniu, kontroli warunków przechowywania broni. W protokole z dokonania tej czynności (k-71 akt administracyjnych) zawarto informację, iż nie stwierdzono nieprawidłowości wynikających z rozporządzenia MSWiA w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji. Tymczasem organ I, jak i II instancji zupełnie pominął ten fakt, nie nadając mu w ten sposób żadnej wagi dowodowej. Natomiast zdaniem Sądu dokument ten miał decydujące znaczenie, co do oceny sposobu przechowywania broni i dopiero jego ocena i wskazanie dlaczego nie został on uwzględniony w postępowaniu dawały organowi możliwość podjęcia decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń. Należy bowiem pamiętać, iż art. 18 ust. 5 pkt 4 cytowanej ustawy wskazuje na fakultatywny charakter decyzji, czyli organ ma uprawnienie samodzielnej oceny co do zaistnienia określonych przesłanek i podjęcia decyzji czy skutkują one cofnięciem pozwolenia na broń. Jednak z uprawnieniem tym związany jest obowiązek należytego wyjaśnienia zajętego stanowiska, również w zakresie oceny materiału dowodowego. W niniejszej sprawie, organ nie ustosunkowując się do powyższego protokołu, doprowadził do sytuacji, w której pomimo pozytywnej dla skarżącego opinii, organ wydał negatywną decyzję.

Nieuzasadnionym jest też zdaniem Sądu przyjęcie organu, sprowadzające się do wniosku, iż klucze otwierające szafę nie były wystarczająco dobrze schowane. Twierdzenie, że schowanie kluczy pod blatem stołu w tym samym pomieszczeniu, w którym znajdowała się szafa z bronią, było niewystarczającym zabezpieczeniem, jest niezrozumiałe i niczym nieuzasadnione. Powyżej cytowane przepisy regulujące sposób przechowywania broni nie stanowią w tej kwestii żadnych dodatkowych wymagań. Natomiast "wystarczająco dobre zabezpieczenie kluczy" w przypadku braku wyraźnego uregulowania tej kwestii ma charakter ocenny i w subiektywnym odczuciu może rodzić wątpliwości. W ocenie Sądu pozostawienie kluczy w ukryciu, nawet w tym samym pomieszczeniu, co szafa, w której przechowywana jest broń, mieści się w granicach odpowiedniego zabezpieczenia broni. Trudno bowiem wymagać od posiadacza broni, by klucze otwierające szafę z bronią były przechowywane w innym pomieszczeniu, czy ukryte w jeszcze inny sposób, tym bardziej, że brak dodatkowych wytycznych ustawowych w tym zakresie. W tym wypadku organ nie uwzględnił faktu, iż przedmiotowe klucze nie znajdowały się w widocznym miejscu, zostały natomiast znalezione w wyniku dokonanej kradzieży. Na tę okoliczność skarżący nie miał wpływu. Niezrozumiałym też jest stawianie skarżącemu zarzutu, iż jego dom nie został właściwie zabezpieczony przed kradzieżą. Przedmiotem postępowania administracyjnego była bowiem ocena zabezpieczenia i przechowywania broni, a nie ochrona mienia skarżącego na wypadek włamania, a do zadań organu prowadzącego postępowanie nie należała ocena dokonanego przestępstwa. Zbędne wydają się też być uwagi organu dotyczące łatwości dokonania włamania w domu skarżącego, sugerujące niewłaściwe zabezpieczenie mienia.

Reasumując, zarówno [...] Komendant Wojewódzki Policji, jak i Komendant Główny Policji nie wykazał, iż w sprawie ziściła się przesłanka wynikająca z art. 18 ust. 5 pkt 4 uzasadniająca cofnięcie E.K. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Dlatego też ponownie rozpoznając sprawę organy - mając na uwadze powyższe stanowisko Sądu, dokonają oceny stanu faktycznego w sprawie i odniosą ją do zawartego w aktach sprawy protokołu z kontroli przechowywania broni, a wnioski z przeprowadzonego w ten sposób postępowania umieszczą w uzasadnieniu wydanej decyzji administracyjnej.

W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.