Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SO/Gl 48/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-11-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
658
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86, art. 87
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, , , po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. R. z dnia [...] lipca 2013 r. o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu od orzekania w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wr 47/13 w kwestii wniosku Z. R. o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 maja 2014 r. referendarz sądowy odmówił przyznania Z. R. prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu.

Przesyłka pocztowa zawierająca wskazane postanowienie została doręczona wnioskodawcy dnia 27 maja 2014 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy (k. 53).

Pismem z dnia 3 czerwca 2014 r., złożonym tego samego dnia

w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu, Z. R. wniósł sprzeciw na postanowienie referendarza sądowego z dnia 7 maja 2014 r., domagając się jednocześnie przywrócenia terminu do wniesienia tegoż sprzeciwu.

W tym względzie oświadczył, że do uchybienia terminowi doszło bez jego winy. W ocenie wnioskodawcy to Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odpowiada za opóźnienie w przekazaniu zażalenia.

Postanowieniem z dnia 10 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu uznając, iż został on złożony jeszcze przed upływem tego terminu.

Z. R. złożył na wspomniane postanowienie z dnia 10 lipca 2014 r. zażalenie, po rozpoznaniu którego Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 21 października 2014 r. orzekł o uchyleniu tego orzeczenia i o przekazaniu sprawy tutejszemu Sądowi do ponownego rozpoznania. Zdaniem NSA, za datę złożenia zażalenia wraz z wnioskiem należało przyjąć nie 3 czerwca 2014 r. lecz

5 czerwca 2014 r., czyli dzień nadania tego pisma pocztą przez WSA we Wrocławiu do tutejszego Sądu. W tym stanie rzeczy doszło do uchybienia ustawowego terminu, a tym samym wniosek o jego przywrócenie wymaga rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 86 § 1 p. p. s. a., przewiduje, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto strona winna równocześnie z wnioskiem dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii terminowości złożenia rozpatrywanego wniosku, Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z zachowaniem ustawowego terminu.

Oceny wymagała zatem przesłanka braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się natomiast z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Dokonując takiej oceny należy przyjąć obiektywny miernik staranności, zgodnie z którym o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy strona, obiektywnie nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody.

Okoliczności wskazane we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie stanowią przesłanki przywrócenia terminu zgodnie z art. 86 P.p.s.a. bowiem nie wskazują one na brak winy strony w uchybieniu terminu.

Przesyłka polecona skierowana do Z. R. zawierająca odpis postanowienia z dnia 7 maja 2014 r. została doręczona wnioskodawcy do rąk własnych dnia 27 maja 2014 r., a zatem termin do wniesienia sprzeciwu do tut. Sądu upłynął dnia 3 czerwca 2014 r.

Sprzeciw został wniesiony z zachowaniem terminu, jednak do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który przekazał sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach dopiero dnia 5 czerwca 2014 r.

Jeżeli pismo zostanie wniesione z pominięciem organu lub sądu, za pośrednictwem którego powinno być wniesione, a wniesione zostało przed upływem terminu do wniesienia pisma, o zachowaniu terminu decyduje data nadania pisma w urzędzie pocztowym pod adresem właściwego organu lub sądu. Zatem za datę wniesienia sprzeciwu należy uznać nadania przesyłki przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, czyli 5 czerwca 2014 r.

Z. R. został prawidłowo pouczony, że na postanowienie referendarza przysługuje sprzeciw do właściwego w sprawie wojewódzkiego sądu administracyjnego, w terminie 7 dni od jego doręczenia, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu.

Oceniając w tym kontekście wniosek Z. R. należy stwierdzić, że nie wykazał on istnienia okoliczności wskazujących na brak winy

w niedotrzymaniu terminu do wniesienia sprzeciwu. Wnioskodawca nie wykazał w szczególności żadnej przeszkody uniemożliwiającej dotrzymanie terminu do wniesienia sprzeciwu.

Biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego podmiotu należycie dbającego o własne interesy, nie jest więc możliwe uznanie, że Z. R. nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia sprzeciwu.

Z tej przyczyny, na podstawie przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak

w sentencji.