Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 159/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 227, art. 233, art. 234
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.), Protokolant Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 19 maja 2011 r. sprawy z wniosku D. S. o ukaranie Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. D. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 7 lutego 2011 r. D. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę, w której zakwestionowała sposób działania kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. D. Skarżąca domagała się, aby Sąd ukarał kierownika Ośrodka. Oskarżyła go o "oszustwa, wieloletnie okradanie na zasiłkach okresowych, celowych i na dożywianiu najbiedniejszych mieszkańców Gminy B. D."

Skarga wniesiona została za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu i potraktowana przez ten organ jako skarga na decyzję ostateczną z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy w postaci zakupu posiłków.

W dniu 19 maja 2011 r., na rozprawie, skarżąca jednak sprecyzowała, że nie kwestionuje wyżej powołanej decyzji Kolegium. Wskazała, że skarga jest wnioskiem o ukaranie B. S., tj. kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. D. za całokształt, "za wydawanie decyzji, które miały dobrze wyglądać."

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Po myśli art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej: p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę na sposób działania kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. D., wobec którego podniosła m.in. zarzut oszustwa, wieloletniego okradania na zasiłkach okresowych, celowych i na dożywianiu najbiedniejszych mieszkańców Gminy B. D. oraz "wydawania decyzji, które miały dobrze wyglądać", domagając się jego ukarania. W opinii Sądu skarga ta jest w istocie skargą powszechną.

Tego rodzaju skarga powoduje wszczęcie "samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego, kończącego się czynnością materialno-techniczną czyli zawiadomieniem o załatwieniu skargi" (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 2 Wydanie, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 1998r., str. 920). Czynność ta zaś, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co znajduje potwierdzenie w cytowanym na wstępie przepisie prawa.

Do rozpatrzenia tego rodzaju skargi mają zastosowanie wyłącznie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Skarga taka służy każdemu. Osobie, która jest stroną postępowania administracyjnego, jak również osobie, która stroną postępowania nie jest. Zatem postępowanie w sprawie skargi toczy się w ramach wszczętego postępowania lub samodzielnie (art. 233, art. 234 k.p.a.).

Skargę z art. 227 k.p.a. charakteryzują dwie przesłanki – nie ma cech środka prawnego uregulowanego w k.p.a. lub innych procedurach i zawiera zarzut wadliwej działalności organu lub jego pracownika.

Procedura związana z wniesieniem skargi ma charakter uproszczony, nie ma stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięcia adresowanego do skarżącego, a tylko zawiadamia się o działaniach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności będących przedmiotem skargi.

Doktryna i orzecznictwo reprezentuje jednolity pogląd, że w tym postępowaniu nie ma toku instancji ani środków zaskarżenia, a na działanie administracji publicznej w sprawach petycji, skarg, wniosków nie rozciąga się kontrola sprawowana przez sąd administracyjny.

Skoro więc, przedmiotowa skarga nie może być skierowana do sądu administracyjnego, należało ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.