Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2922/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Kara administracyjna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9, art. 12, art. 7, art.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 106 § 3,
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 39, art. 12, art. 40,
journal: Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Asesor WSA Robert Żukowski (spr.) Protokolant ref. Agata Wiącek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2023 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja z dnia 31 sierpnia 2022 r. nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej także: "SKO"), które działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej jako: "k.p.a."), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 570 ze zm.) oraz art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1376 – dalej "udp"), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] (dalej także: "Skarżąca", "Spółka", "Strona"), utrzymało w całości w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] z dnia 9 czerwca 2021 r., którą wymierzono Spółce karę pieniężną w wysokości 2.527,20 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi gminnej) ul. [...] w Warszawie (dz.ew. nr [...] w obrębie [...]) w okresie od dnia 5 czerwca 2020 r. do dnia 30 czerwca 2020 r., poprzez umieszczenie dwóch reklam w gablotach o powierzchni 5,40 m2 bez bez zezwolenia zarządcy drogi.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 5 czerwca 2020 r. pracownik Zespołu ds. Gospodarowania Mieniem Komunalnym przeprowadził kontrolę pasa drogowego ul. [...] w rej. nr [...], obręb [...] i stwierdził zajęcie terenu przez nośnik reklamowy firmy [...] nr [...] oraz [...] ze zmienną treścią reklamową. Wykonano przy tym dokumentację fotograficzną ustalonych nośników oraz oznaczono umiejscowienie nośników na wydruku fragmentu mapy okolic ul. [...].

Następnie w dniu 20 lipca 2020 r. organ uzyskał opinię geodezyjną uprawnionego geodety w zakresie położenia oraz szczegółowego pomiaru dwóch ww. reklam w gablotach. W wydanej opinii stwierdzono że w dniu 30 czerwca 2020 r. (data pomiaru geodezyjnego) reklamy znajdowały się nad pasem drogowym ul. [...] w Warszawie, natomiast łączna powierzchnia reklamowa reklam w gablotach wynosiła: 5,4 m2 (2 x 2,7m2). Do opinii dołączono mapę w skali 1:500 oraz szkic mapy w powiększeniu z oznaczeniem obu tablic reklamowych znajdujących się w pasie drogowym.

Wobec powyższego w dniu 3 listopada 2020 r., zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie przywrócenia pasa drogi do stanu poprzedniego oraz wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego ul. [...] bez zezwolenia zarządcy drogi.

Jak wynika z protokołu kontroli sporządzonego w dniu 24 listopada 2020 r. dwa ustalone wcześniej nośniki reklamowe przy ulicy [...] zostały zdemontowane ze ściany budynku znajdującego się przy ulicy [...] od strony ul. [...].

Pismem z dnia 5 stycznia 2021 r. Pełnomocnik strony - adw. M. J. wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z: wypisu i wyrysu rejestrów gruntu, dokumentów zawartych w operatach technicznych Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego (protokoły graniczne, protokoły ustalenia przebiegu dziatek ewidencyjnych, szkice połowę, dzienniki danych ewidencyjnych), opinii biegłego geodety. Dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu - opinii Stowarzyszenia Geodetów Polskich z dnia 20 września 2019 r., a także opinii uzupełniającej z dnia 2 lipca 2020 r. w przedmiocie zakresu i źródeł niezbędnych do rozstrzygania spraw dotyczących instalacji tablic i urządzeń reklamowych na budynkach położonych bezpośrednio przy granicy lub w bliskiej odległości granicy.

W dniu 10 lutego 2021 r. organ wystąpił do Biura Geodezji i Katastru z prośbą o udostępnienie wypisy i wyrysu z ewidencji gruntów i budynków dot. dz. ew. [...] z obrębu [...]. W dniu 15 marca 2021 r. organ uzyskał wypis i wyrys z rejestru gruntów i budynków.

W toku postępowania administracyjnego w dniu 25 marca 2021 r. wystosowano do strony pismo informujące o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz złożenia wyjaśnień (art. 10 Kpa).

Decyzją z dnia 9 czerwca 2021 r. Prezydent m. st. Warszawy orzekł o wymierzeniu [...] kary pieniężnej w wysokości 2.527,20 zł (dwa tysiące pięćset dwadzieścia siedem złotych 20/100 groszy) za zajęcie pasa drogowego (drogi gminnej) ul. [...] dz. Ew. nr [...] obręb [...]) w dniach od 5 czerwca 2020 r. do 30 czerwca 2020 r. poprzez umieszczenie w nim dwóch reklam o powierzchni 5,40 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi. W uzasadnieniu przestawiono dotychczasowy przebieg postępowania oraz treść zastosowanych przepisów prawa. Wyjaśniając wysokość nałożonej kary wskazano, iż wymierzona kara stanowi iloczyn zajętej bez zezwolenia powierzchni (5,40 m2) oraz dziesięciokrotności opłaty ustalonej na podstawie Uchwały Rady m. st. Warszawy Nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych... poz. 27 załącznika nr 3 dla drogi - reklamy z przewijaną powierzchnią o powierzchni nie przekraczającej 3 m2: - 1,80 zł.

Spółka, działając przez swojego pełnomocnika w ustawowym terminie wniosła odwołanie od ww. decyzji podnosząc m.in., że doszło w sprawie do naruszenia szeregu przepisów postepowania poprzez zaniechanie podjęcia czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego (brak opinii biegłego, operatów technicznych, wypisu i wyrysu z rejestru gruntów), dokonanie dowolnej oceny zgromadzonych dowodów (przyjęcie - mimo braku podstaw - za ustalone, iż w okresach pomiędzy kontrolami nośnik również był zamontowanych), brak powiadomienia Spółki o przeprowadzanych kontrolach, błędne ustalenia zajęcia pasa drogowego oraz nieprawidłowe obliczenie wymierzonej kary.

Pismem z dnia 7 lipca 2021 r. Zarząd Dróg Miejskich przekazał organowi II instancji Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Warszawie uzyskane w toku postępowania dokumenty zebrane w sprawie.

Decyzją z 31 sierpnia 2022 r. SKO w Warszawie utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono podstawę prawną rozstrzygnięcia, dotychczasowy przebieg postępowania, zarzuty odwołania oraz treść zastosowanych przepisów prawa. Organ II instancji powołując się na orzecznictwo Sądów Administracyjnych wskazał m.in., iż dla zasadności wymierzenia kary podstawowe znaczenie ma ustalenie czy został zajęty pas drogowy drogi publicznej, kto dokonał zajęcia, w jaki sposób, jaka była powierzchnia zajęcia i w jakim okresie, czy takie zajęcie nie było objęte zezwoleniem zarządcy drogi.

Według organu odwoławczego, w materiale dowodowym znajdują się dowody potwierdzające zajęcie pasa drogowego oraz fakt zajęcia go pod reklamę jak i rozmiar i okres przedstawionego zajęcia pasa drogowego. Zgromadzona dokumentacja potwierdza w ocenie organu organ I instancji przeprowadzając czynności kontrolne pozyskał wypis i wyrys z operatu ewidencji gruntów jak też mapę sytuacyjną z zaznaczeniem pasa drogowego oraz opinię geodezyjną, które pozwoliły pracownikom organu dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy. W ocenie Kolegium, nie jest zatem konieczne dla wymierzenia kary za zajęcie pasa drogowego dodatkowe udokumentowanie zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi np. poprzez sporządzenie mapy do celów prawnych.

Organ stwierdził, że Spółka dokonała zajęcia pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi. Podczas kontroli stwierdzono bowiem funkcjonowanie reklam oraz nośnika reklamowego i dokonano ich pomiaru, a wykonany podczas kolejnych kontroli materiał fotograficzny wskazuje, że powierzchnia zajęcia pasa drogowego nie ulegała zmianie i pozostawała taka sama we wskazanych okresach. Podczas kontroli reklama i nośnik reklamowy znajdowały się przy tym samym obiekcie budowlanym, na tej samej wysokości nad poziomem gruntu a strona nie wykazała aby sporny nośnik demontowano pomiędzy kontrolami. Zdaniem organu uznanie w świetle braku oznak demontażu, funkcjonowania nośnika w okresach pomiędzy kontrolami jest racjonalne i przytoczono tutaj na potwierdzenie swoich racji orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z 1 marca 2022 r. Sygn. akt II GSK 2664/21).

Organ odwoławczy z urzędu rozważył zastosowanie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. SKO nie znalazło przesłanek pozwalających na odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Strona bowiem wskazuje, że dokonała umieszczenia reklamy, ale nie zgadza się, że w pasie drogowym. Po drugie, wobec Strony toczyło się postępowanie co do zajęcia pasa drogowego, zatem Strona wiedziała już wcześniej, że zajmuje nielegalnie pas, a jednak nie zdemontowała reklamy. Zdaniem organu odwoławczego, nie można zgodzić się z tezą, że Strona nie wiedziała o zajęciu pasa drogowego lub uznać, że w związku z przekonaniem Strony, że reklama nie znajduje się w pasie drogowym to występuje przesłanka do ewentualnego odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.

Organ odwoławczy zauważył, że w niniejszej sprawie granice pasa drogowego wyznacza ściana budynku, na którym były umieszczony sporny nośnik reklamowy. Następnie organ ten wskazał, że w sprawie zgromadzono materiał dowodowy potwierdzający umieszczenie reklamy wraz z urządzeniem reklamowym w całości w pasie drogowym. Okoliczność ta znajduje zdaniem organu potwierdzenie w materiałach zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego tj. wypis z rejestru gruntów, wyrys z mapy ewidencyjnej, opinia geodezyjna, dokumentacja fotograficzna, protokoły kontroli). Przyjęta powierzchnia nośnika reklamowego - zarówno rzutu urządzenia jak i powierzchni reklamy była w ocenie organu II instancji właściwa.

W skardze na powyższą decyzję złożoną w ustawowym terminie, Skarżąca Spółka, zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 7, art. 77 § 1 i § 4, art. 80, art. 84 § 1, art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 4 pkt 1 u.d.p., poprzez uznanie odmowy dopuszczenia wniosków dowodowych Skarżącego i zaniechanie wyczerpującego zebrania całokształtu materiału dowodowego, w skład którego obligatoryjnie powinny wchodzić:

a) dokumenty zawarte w operatach technicznych Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego (protokoły graniczne, protokoły ustalenia przebiegu działek ewidencyjnych, szkice polowe, dzienniki danych ewidencyjnych),

b) mapa do celów prawnych z wrysowanym przez biegłego nośnikiem,

c) opinia biegłego geodety, na okoliczność ustalenia, czy nośnik reklamowy występujący w niniejszej sprawie znajdował się w granicach pasa drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 1 u.d.p., skutkiem czego było pozbawione podstaw faktycznych ustalenie, że Skarżący dokonał zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi;

2) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 oraz art. 81a § 1 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 3 i 6 u.d.p. oraz poz. 19 Załącznika nr 3 do Uchwały Rady m. st. Warszawy Nr XXXI/666/2204 z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych ("Uchwała") poprzez dokonanie całkowicie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i bezpodstawne przyjęcie jakoby Skarżący zajmował pas drogowy bez zezwolenia w terminach wskazanych w decyzji, podczas gdy przeprowadzane kontrolne nie pokrywają się w całości z przyjętymi okresami zajęcia pasa drogowego zaś w aktach sprawy brakuje jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego, iż nośnik był umieszczony w okresie pomiędzy dniami kontroli;

3) art. 8 § 1 w zw. z art. 9 w zw. z art. 12 § 1 k.p.a., poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania bez poinformowania Skarżącego o toczącym się postępowaniu, co doprowadziło do rażącego naruszenia zasad prawa administracyjnego w postaci obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz obowiązku działania w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia;

4) art. 79 § 1 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., poprzez brak zawiadomienia Skarżącego (lub jego przedstawiciela) o czynnościach kontrolnych - oględzin nośnika reklamowego - a przez to niezapewnienie Skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, w tym w szczególności niezapewnienie udziału Skarżącego (przedstawiciela), podczas gdy z powołanych przepisów wynika obowiązek zapewnienia stronom, przez organ administracji, możliwości czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym na każdym jego etapie, w tym w szczególności udziału w prowadzonych czynnościach dowodowych;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 40 ust. 12 w zw. z art. 4 pkt 1 u.d.p., poprzez wymierzenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego z uwagi na brak zezwolenia zarządcy drogi, podczas gdy nośnik reklamowy ze względu na swoje położenie względem jezdni ul. Kopernika 6 od strony ulicy [...] nie znajdowały się w granicach pasa drogowego;

2) art. 40 ust. 6 i 12 u.d.p. w zw. art. 81a § 1 k.p.a., poprzez błędne obliczenie wysokości kary pieniężnej w przyjętym przez organy stanie faktycznym, polegające na nieuprawnionym doliczeniu ramki nośnika przy obliczaniu jego powierzchni, podczas gdy uwzględnieniu podlegać powinna wyłącznie powierzchnia reklamy wyświetlanej na tym nośniku.

Mając na uwadze powyższe zarzuty Spółka wniosła: o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; o uchylenie poprzedzającej decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 9 czerwca 2021 r. w części co do pkt 2,3 i 4.; w przypadku uchylenia obydwu decyzji przy równoczesnym uwzględnieniu przez Sąd zarzutów wskazujących na bezprzedmiotowość niniejszego postępowania o umorzenie postępowania administracyjnego.

Ponadto wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci opinii Stowarzyszenia Geodetów Polskich z dnia 20 września 2019 r. oraz dokumentu w postaci Opinii uzupełniającej Stowarzyszenia Geodetów Polskich z dnia 2 lipca 2020 r. na okoliczność ustalenia czynności dowodowych i zakresu dokumentów, jakie powinien przeprowadzić i zgromadzić organ w celu prawidłowego ustalenia, czy nośnik reklamowy występujący w niniejszej sprawie znajdował się w granicach pasa drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 1 u.d.p.; Opinii Stowarzyszenia Geodetów Polskich z dnia 16 września 2020 r. oraz Opinii Stowarzyszenia Geodetów Polskich z dnia 19 marca 2021 r. na okoliczność (w celu wykazania faktu), że: w sprawach o analogicznym stanie faktycznym opinia geodezyjna (tak jak i szkic pomiaru nośnika czy adnotacja urzędowa) geodety uprawnionego nie stanowiła wiarygodnego źródła stwierdzenia zajęcia pasa drogowego, oraz dla przesądzenia, czy w sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego bowiem organ powinien przeprowadzić dowód z opinii biegłego geodety oraz mapy do celów prawnych z wrysowanym w odpowiedniej skali nośnikiem reklamowym; Opinii Stowarzyszenia Geodetów Polskich z dnia 11 stycznia 2022 r. wraz z załącznikiem oraz Opinii Stowarzyszenia Geodetów Polskich z dnia 17 stycznia 2022 r. na okoliczność (w celu wykazania faktu), że dla rozstrzygnięcia granic nieruchomości niezbędne są szczegółowe informacje uwzględniające m.in. geometryczny kształt ściany budynku oraz, że błędne jest założenie, że w każdym przypadku granice pasa drogowego określają współrzędne punktów granicznych zawarte w bazie danych ewidencji gruntów i budynków, co prowadzi do wniosku, iż dowód w postaci opinii geodezyjnej uprawnionego geodety nie stanowi wiarygodnego dowodu, na podstawie którego można byłoby określić, czy nośnik znajduje się w granicach pasa drogowego;

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że ustalenie lokalizacji nośnika względem granicy pasa drogowego miało kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i wobec tego pozyskanie wiadomości specjalnych było czynnością, którą Kolegium zobowiązane było podjąć w toku rozpoznawania sprawy. Należało bowiem w szczególności uzupełnić materiał dowodowy w zakresie opinii biegłego geodety, co pozwoliłoby na ustalenie, czy nośnik rzeczywiście znajduje się w granicach pasa drogowego, z uwzględnieniem właściwie odkodowanej definicji pasa drogowego. Dopiero bowiem ustalenie ponad wszelką wątpliwość linii rozgraniczających gruntu stanowiącego pas drogowy umożliwia poddanie analizie granic pasa drogowego w zakresie wyznaczenia dolnej i górnej granicy pasa drogowego i ustalenia, czy w granicach tych posadowione są urządzenia, a następnie poddanie analizie dalszych przesłanek nałożenia kary pieniężnej. Wskazane braki w materiale dowodowym potwierdzają, że podstawa nałożenia sankcji na Skarżącą były dowolne i niepotwierdzone dowodami. Podkreślono przy tym, m.in. iż przeprowadzony dowód nie jest opinią niezależnego geodety bowiem osoba sporządzająca opinię była pracownikiem Zarządu Dróg Miejskich a sporządzona opinia jest fragmentaryczna względem budynku i nie uwzględnia w stopniu wystarczającym wystających elementów budynku.

SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie odnosząc się do zarzutów postawionych w skardze.

W dniu 15 lutego 2023 r. w czasie rozprawy Sąd rozpoznający niniejszą sprawę oddalił wnioski dowodowe strony skarżącej zgłoszone w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności kwestionowanej decyzji.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja nakładająca karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie na ścianie budynku nośnika reklamowego ze zmienną treścią reklamową bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi. Jak słusznie strony wskazywały w składanych w sprawie pismach bardzo podobne sprawy były już rozpoznawane przez Sądy administracyjne wielokrotnie a podejmowane rozstrzygnięcia były różne. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą w pełni podzielił linię orzeczniczą prezentowaną m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2020 roku Sygn. akt VI SA/Wa 1280/20, który to wyrok "utrzymany" został przez Naczelny Sąd Administracyjny z 13 grudnia 2021 r. Sygn. akt II GSK 1346/21 oraz w wyroku dotyczącym tego samego nośnika reklamowego co do innego okresu jego funkcjonowania stanowiącego przedmiot oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyroku z 16 września 2022 r. Sygn. akt VI SA/Wa 1139/22.

Przechodząc do przedstawienie motywów podjętego rozstrzygnięcia wskazać należy, iż podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3 oraz ust. 12 pkt 1 u.d.p.

Stosownie do art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej za zajęcie pasa drogowego.

Przywołany przepis nie określa innych warunków nałożenia kary, niż te, że pas drogowy był zajmowany bez zezwolenia. Jak słusznie wskazywał organ powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego głównym zadaniem organu było zatem ustalenie faktu zajęcia pasa drogowego przez dany obiekt, podmiotu który dokonał zajęcia, braku stosownego zezwolenia oraz powierzchni zajętego pasa i liczby dni zajmowania pasa bez zezwolenia (vide wyrok NSA z 15.10.2019 r. II GSK 807/2019 – dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Okoliczności te powinny być ustalone w sprawie przez organ zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.), zasadą informowania stron (art. 9 k.p.a.), a także z zasadą szybkości i ograniczonego formalizmu postępowania (art. 12 k.p.a.).

Sąd wskazuje, że w niniejszej sprawie organy udokumentowały w sposób właściwy i nie pozostawiający wątpliwości co do ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, powierzchnię spornej reklamy, pozostawanie jej w przestrzeni pasa drogowego oraz czas tego pozostawania (okres zajęcia pasa drogowego). Do materiału dowodowego włączone zostały, poza protokołem kontroli, takie dokumenty, wypis i wyrys z ewidencji gruntów wraz z wydrukiem z mapy zasadniczej, dokumentacja fotograficzna sporządzona w toku postępowania oraz opinia geodezyjna wraz z mapą usytuowania nośnika reklamowego przy ul. [...] znajdującego się na działce nr [...] obręb ew. [...], [...] w pasie drogowym przy ul. [...] - przedłożone do Kolegium.

Główny zarzut skargi sprowadza się do zakwestionowania ustaleń dotyczących linii przebiegu pasa drogowego. Skarżąca uważa bowiem, że materiał dowodowy nie potwierdza jednoznacznie zarzucanego jej zajęcia tego pasa.

Sąd nie podziela tego zarzutu, uznając za zasadne stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji co do zaistnienia w sprawie stanu faktycznego (zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia) z konsekwencją wymierzenia z tego powodu kary pieniężnej. W szczególności prawidłowo w sprawie przyjęto, że granicą pasa drogowego na spornym odcinku jest ściana budynku, a reklama umieszczona na ścianie/froncie budynku znajduje się w pasie drogowym/przestrzeni tego pasa. Reklama umieszczona w przestrzeni przed ścianą budynku mieści się bowiem w granicach pasa drogowego.

Jeśli na budynku przylegającym do granicy pasa drogowego zamontowana jest reklama w taki sposób, że jej powierzchnia wchodzi w przestrzeń powietrzną nad pasem drogowym, to zgodnie z określoną w art. 4 pkt 1 udp definicją ustawową pasa drogowego reklama ta jest obiektem zajmującym pas drogowy. Umieszczenie takiego obiektu, jako zajęcie pasa drogowego pod reklamę, wymaga zezwolenia właściwego zarządcy drogi. Stosownie do art. 4 pkt 1 u.d.p. pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Droga mieści się w pasie drogowym, przy czym na terenie zabudowy droga ma charakter ulicy (art. 4 pkt 2 i 3 u.d.p.), która składa się z jezdni stanowiącej część drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów i chodnika, który jest częścią drogi przeznaczoną do ruchu pieszych (art. 4 pkt 5 i 6 u.d.p.). Ze wskazanych przepisów wynika jednoznacznie, że w ramach pasa drogowego zawiera się droga, drogą zaś jest zarówno jezdnia jak i chodnik. Inaczej rzecz ujmując - pas drogowy obejmuje chodnik, a także przestrzeń nad i pod nim (por.: wyrok NSA z dnia 15 maja 2013 r. II GSK 444/12 oraz potwierdzające to stanowisko nowe orzecznictwo, m.in.: sygn. akt: II GSK 367/22 - Wyrok NSA z 2022-04-26; II GSK 48/22 - Wyrok NSA z 2022-04-01; II GSK 2512/21 - Wyrok NSA z 2022-01-11; II GSK 859/20 – Wyrok z 2022-12-13). Umieszczenie reklamy nad chodnikiem bez zezwolenia implikuje zatem nałożenie kary pieniężnej z tytułu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, skoro chodnik wchodzi w skład drogi, a tym samym należy do pasa drogowego. W sytuacji zaś, gdy budynek przylega do chodnika, który jest częścią drogi dzielącą ten budynek od innych jej obiektów, urządzeń i jezdni, jest oczywiste, że granica pasa drogowego biegnie po ścianie/obrysie/froncie tego budynku i wszystko co poza tę ścianę/obrys/front budynku wystaje/wchodzi w przestrzeń nad chodnikiem, należy uznać za umieszczone w pasie drogowym.

W stanie faktycznym sprawy sporne reklamy umieszczono na ścianie budynku przy ul. [...] w Warszawie, została ulokowana w przestrzeni pasa nad chodnikiem, do którego budynek ten przylega. Wynika to jednoznacznie nie tylko ze zdjęć stanowiących materiał dowodowy zgromadzony w sprawie a obejmujących cały szereg ujęć budynku w kontekście umieszczonej na nim reklamy. Wbrew opinii skarżącej, w aktach znajdują się również inne dowody potwierdzające fakt zajmowania części pasa drogowego przez nośnik reklamowy Skarżącej, spośród których, w ocenie Sądu, na szczególną uwagę zasługuje opinia geodezyjna wraz z mapą usytuowania nośnika reklamowego w pasie drogowym ul. [...] dz [...].

W ocenie Sądu treści ww. opinii, do której załączono szkic przebiegu granic pasa drogowego, w sposób jednoznaczny przesądza o położeniu spornych nośników właśnie w pasie drogowym ul. [...].

Pamiętać jednak należy, że oceny dowodów zgromadzonych w sprawie należy dokonywać przy uwzględnieniu ich wzajemnych relacji. O ile bowiem niektóre z tych dowodów mogą być same w sobie niewystarczające, aby wykazać istotne w sprawie okoliczności, o tyle gdy są rozpatrywane w powiązaniu lub łącznie z innymi dokumentami lub informacjami mogą przyczynić się do pełnego wyjaśnienia sprawy.

I tak, z wypisu z rejestru gruntów wynika, że działka o nr ewidencyjnym nr [...] przy ul. [...] w Warszawie, zakwalifikowana jako pod symbolem Dr, czyli Drogi, jest własnością Skarbu Państwa i pozostaje w trwałym zarządzie Zarządu Dróg Miejskich w Warszawie. Także wyrys z rejestru gruntów operuje w stosunku do numeru działki [...] symbolem dr (drogi). Jak wyżej podano, pojęcie drogi jest pojęciem węższym, niż pojęcie pasa drogowego. Należy zatem przyjąć, iż droga stanowi co do zasady część pasa drogowego.

Podkreślenia wymaga, że powyższe dowody stanowią dokumenty urzędowe stanowiące podstawę do wpisów w księdze wieczystej. Pamiętać należy, że z dokumentem urzędowym wiąże się domniemanie właściwości organu, który go wystawił oraz domniemanie prawdziwości danych w nim zawartych.

W tym miejscu należy odnieść się do złożonych przez stronę na etapie postępowania sądowego dowodów, które co do zasady Sąd uznając za zbędne dla wyjaśnienia sprawy oddalił. W pierwszej kolejności wyjaśnić tu trzeba, iż dowody te odnoszą się do kwestii ogólnych dotyczących obowiązku każdorazowego szczegółowego badania przez biegłego umiejscowienia wszystkich obiektów zlokalizowanych na danym obszarze mapy celem umiejscowienia pasa drogowego z uwzględnieniem m.in. elewacji budynku itp. – co z powodów wskazanych w na wstępie nie stanowi w ocenie Sądu elementu niezbędnego w sprawie (vide powołane wyżej wyroki co do przyjętej linii orzeczniczej wskazujące, iż organ może stan faktyczny w oparciu o całokształt zebranego materiału dowodowego). Po drugie w ocenie Sądu wszelkie dokumenty, które powstały z inicjatywy strony postępowania i których zadaniem jest potwierdzenie prezentowanego przez nią stanowiska – winny spotkać się z wnikliwą oceną, jednak nie mogą być zrównane z opiniami eksperckimi, sporządzonymi na żądanie organu w myśl art. 84 kpa, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Zdaniem Sądu jednakże żadne wskazywane przez stronę elementy architektoniczne nie niwelują faktycznego przebiegu pasa drogowego, gdyż przebieg ten jest określony przepisami prawa, a w niniejszej sprawie został prawidłowo wykazany przez organ pozostałymi dokumentami zebranymi w sprawie, na podstawie których nie budzi zastrzeżeń ustalony przez organ stan faktyczny sprawy. Tym samym z uwagi na brak uzasadnienia uzupełniania materiału dowodowego o powoływane przez Skarżącą dowody w sprawie w toku postępowania sądowoadministracyjnego Sąd, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. nie uwzględnił wniosków dowodowych strony skarżącej w omawianym zakresie.

W kontekście oddalonych wniosków dowodowych, odnosząc się do zarzutów w zakresie braku należycie ustalonego stanu faktycznego sprawy podkreślenia wymaga, że w realiach rozpatrywanej sprawy trudno jest w sposób zasadny przyjąć założenie, by zarządca drogi nie był w stanie samodzielnie określić przebiegu pasa drogowego. Dodać tutaj trzeba, iż jak wynika ze Szkicu pomiaru nośników reklamowych, ale także z dokumentacji fotograficznej nie budzi wątpliwości pozostawanie nośników reklamowych po wewnętrznej stronie pasa drogowego, którego granicą jest elewacja budynku. Dlatego podnoszenie przez Skarżącą zarzutów, które nie odnoszą się wprost do okoliczności faktycznych sprawy, bez wskazania, jak zarzucane organowi naruszenia mogły wpłynąć na wynik sprawy nie mogą podważyć ustaleń organu. Zasadniczy zarzut stawiany w tym zakresie co do stanu faktycznego jakoby ustalenie czy element dostawiony do ściany mieści się w bryle budynku czy też nie, w kontekście zebranych dowodów i doświadczenia życiowego wbrew twierdzeniom Skarżącej nie jest uzasadniony bowiem nie było tu potrzeby uzupełniania materiału dowodowego. Co więcej wbrew twierdzeniom strony skarżącej stan faktyczny w tej sprawie w świetle zebranych dowodów nie może być uznany za skomplikowany i wg Sądu określony został prawidłowo. Przeprowadzone kontrole jak i zebrana przy nich dokumentacja fotograficzna w zestawieniu z dokumentami urzędowymi wykazującymi elementy prawne i konstrukcyjne jak i opinia uprawnionego geodety zawierająca elementy wiadomości specjalnych w pełni uzasadniały podjęte przez organ wnioski. Ze wszystkich bowiem dowodów - ocenianych łącznie - wynikają granice pasa drogowego. Granicą pasa drogowego w stanie faktycznym sprawy jest ściana budynku, która oznacza koniec pasa drogowego i zarazem granicę działki zajmowanej pod drogę.

Skonstatować zatem należy, że reklama umieszczona w ramach przestrzeni znajdującej się przed ścianą budynku mieści się w granicach pasa drogowego. Okoliczności te wynikają bowiem z dokumentów zgromadzonych przez organ, a potwierdzają je zdjęcia budynku stanowiącego lokalizację spornej reklamy. Ustalenia potwierdzają w sposób szczegółowy wyniki pomiarów dokonanych na miejscu (w terenie) i utrwalone w protokole dołączonym do akta sprawy. Wszystkie konieczne dla stwierdzenia zajęcia pasa drogowego dane znalazły się w protokole i kartach kontroli zajęcia pasa drogowego.

Z uzasadnienia skargi wynika, że zarzuty kierowane wobec organu z powołaniem się na ww. opinie są nieuzasadnione. Opinie te jak wskazywano powyżej mają walor ogólny, nieodnoszący się do konkretów stanu faktycznego niniejszej sprawy. Skarżąca podnosi bowiem, że organ niedostatecznie ustalił przebieg pasa drogowego, bo np. wnęki w ścianie budynku są często wystarczające do zainstalowania w nich tablic i urządzeń reklamowych. Tymczasem ze zdjęć w niniejszej sprawie wynika, że obiekt skarżącej nie jest umieszczony we wnęce budynku. Jak zresztą wynika ze zgromadzonych w sprawie dowodów (wypis z rejestru gruntów, wyrys z mapy ewidencyjnej, opinia geodety oraz dokumentacja zdjęciowa), nie budzi wątpliwości pozostawanie nośnika reklamowego po wewnętrznej stronie pasa drogowego, którego granicą jest elewacja budynku, na której go umieszczono. Dlatego podnoszenie przez skarżącą zarzutów, które nie odnoszą się wprost do okoliczności faktycznych sprawy, bez wskazania, jak zarzucane organowi naruszenia mogły wpłynąć na wynik sprawy nie mogą podważyć ustaleń organu.

Poza tym strona kwestionuje zebranie części dowodów przed wszczęciem postępowania (chodzi o czynności stwierdzenia nielegalnego zajęcia pasa drogowego oraz wyliczenie powierzchni zajęcia), jednakże i w tym zakresie nie wskazuje, jaki ma to wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, wbrew stanowisku strony, miała ona zapewniony czynny udział w postępowaniu. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż, jak słusznie stwierdził organ, fakt nieobecności skarżącej w trakcie sporządzania protokołu z kontroli pasa drogowego w dniu 5 i 30 czerwca 2020 r. nie pozbawił jej uprawnień, o których mowa w art. 10 kpa. Strona miała zapewniony dostęp do tych materiałów dowodowych i mogła się z nim zapoznać oraz zająć stanowisko.

Wszystkie konieczne dla stwierdzenia zajęcia pasa drogowego dane znalazły się w sporządzonym protokole, tj. że doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, wskazano jakiej drogi i na jakim jej odcinku, jaka powierzchnia uległa zajęciu i w jaki sposób. Sam zaś fakt braku udziału strony w czynnościach pomiarowych nie podważa wiarygodności i mocy dowodu w ten sposób uzyskanego. Strona wskazując na naruszenie zasady czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym (art. 79 k.p.a.) i wywodząc z tej okoliczności podstawę do uchylenia wydanego rozstrzygnięcia obowiązana jest wykazać, że zachodzi związek przyczynowy między stwierdzonym naruszeniem przepisów proceduralnych a treścią tego rozstrzygnięcia, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.

Strona wiedziała o ww. dowodach w aktach sprawy, będąc też wcześniej zawiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie, a z akt tego postępowania, tak na etapie pierwszej jak i drugiej instancji, nie wynika żeby uniemożliwiono jej udział w sprawie przez przykładowo zajmowanie stanowiska, składanie własnych dowodów itp. Rzeczą Strony było skorzystanie z tej możliwości.

Nie może być uznany za zasadny także zarzut braku udowodnienia zamontowania nośnika reklamowego pomiędzy datami kontroli, ponieważ zarzut ten pozostaje w sprzeczności z doświadczeniem życiowym. Strona, gdyby zdemontowała nośnik po pierwszej kontroli, z pewnością poinformowałaby o tym niezwłocznie organ, czego, rzecz jasna, nie uczyniła. Należy zatem zauważyć, że pierwszy dzień okresu, za który naliczono karę w oparciu o przepis art. 40 ust. 12 udp. wyznacza dzień, w którym po raz pierwszy stwierdzono obecność reklamy w pasie drogowym. Koniec okresu, za który naliczono Skarżącej karę, to dzień kontroli pasa drogowego, podczas której po raz ostatni odnotowano istnienie reklamy w pasie drogowym. Na podstawie znajdujących się w aktach dokumentów należy stwierdzić, że okresy zajęcia pasa drogowego zostały obliczone prawidłowo. Udokumentowanie bowiem, że reklama Skarżącej znajdowała się w pasie drogowym w określonych (konkretnych) dniach pozwalało - uwzględniając wyżej wskazane zasady doświadczenia życiowego oraz logiki - na sformułowanie wniosku, że obiekt ten znajdował się w pasie drogowym nieprzerwanie w całym okresie, o którym mowa w decyzji. Skarżąca zaś nie wykazała, że w ww. okresie reklama była demontowana. Ciężaru prowadzenia postępowania dowodowego, który spoczywa na organie, nie można utożsamiać z nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania dowodów na okoliczności, o których może wiedzieć wyłącznie sama strona.

W tej sytuacji zarzuty i argumentacja skargi, kwestionujące w sprawie prawidłowość ustalenia linii rozgraniczających przedmiotowego pasa drogowego na jego spornym odcinku, jak i fakt posadowienia nośnika w spornej lokalizacji we wskazanym w decyzjach okresie, są nieuzasadnione. Dla porządku wskazać należy, że do orzeczenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia wystarczające jest powołanie się przez organ na znajdujący się w aktach sprawy miarodajny dokument, z którego wynika przebieg granic takiego pasa. Organ nie ma zaś obowiązku fizycznego wydzielania pasa drogowego na nieruchomości, czy w inny sposób - z urzędu - informowania, że określony teren stanowi pas drogowy i jego zajęcie wymaga uprzedniego zezwolenia zarządcy drogi. Ustalenie ww. okoliczności należało do Skarżącej, którą - jako przedsiębiorcę - obowiązują podwyższone standardy staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Okres zajęcia pasa drogowego został zatem prawidłowo w postępowaniu administracyjnym ustalony na podstawie znajdujących się w aktach dowodów, tj. protokołów kontroli pasa drogowego oraz kart kontroli zajęcia pasa drogowego. Granice czasowe zajęcia wyznaczają daty - utrwalonych w aktach - kontroli organu spornego odcinka pasa drogowego.

Podkreślić przy tym należy, że ustawa o drogach publicznych przewiduje generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń, albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, w tym lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami urządzania drogi lub potrzebami ruchu drogowego, co odnosi się m.in. do reklam (art. 39 ust. 1 pkt 1 i 5 udp). Każde bowiem zajęcie pasa drogowego przez reklamę niezależnie od tego, w jaki konstrukcyjnie sposób jest zamontowana, a więc czy znajduje się ona na budynkach, czy jest przymocowana do słupa energetycznego, czy znajduje się na specjalnej dla reklam konstrukcji w postaci słupa z tablicą reklamową, czy jest na powierzchni wiaty przystankowej, kiosku ruchu, na wiadukcie, czy jakimkolwiek innym obiekcie budowlanym znajdującym się w pasie drogowym i wymaga pozwolenia właściwego zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego.

W ocenie Sądu zarzuty co do wiarygodności opinii uwzględnionej w materialne dowodowym nie zasługiwały na uwzględnienie. Wnioski zawarte w przedmiotowej opinii jaki i sporządzony do niej szkic w pełni korespondują z urzędowymi dokumentami takimi jak "Wypis z rejestru gruntów", "Wyrys z mapy ewidencyjnej" dokumentacja fotograficzna dołączona do protokołów kontrolnych oraz przedstawiona przez stronę Skarżącą. Tym samym brak było w ocenie Sądu podstaw do kwestionowania wiarygodności zebranego materiału dowodowego w sprawie.

Również wysokość kary pieniężnej została wyliczona prawidłowo - do wyliczenia przedmiotowej kary pieniężnej zostały zastosowanie stawki wynikające z uchwały Rady m.st. Warszawy nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m.st. Warszawy z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, poz. 27 Załącznika Nr 3. Powierzchnia zajęcia wynosiła: reklama z przewijaną powierzchnią 5,40 m2 x 1,8 zł x 26 dni = 2.527,20 zł (art. 40 ust. 12 udp).

Warto w tym miejscu zaznaczyć, iż nie zasługuje na uwzględnienie zarzut sprowadzający się do niezasadnego uznania spornych nośników reklamowych za obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Według definicji obiektu budowlanego zawartego w pkt 1) art. 3 Ustawy – Prawo budowlane - należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych; Załącznik nr 3 do uchwały Nr XXXI/666/2004 Rady m.st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego nr 148, poz. 3717 ze zm.) zatytułowany: “Wysokość dziennych stawek opłaty za zajęcie 1m2 pasa drogowego przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy" przewiduje (w formie tabeli) stawki opłat różnicując je w zależności od rodzaju obiektów, przy czym w pkt 1-9 wymienione są rozmaite obiekty, takie, jak: kabiny telefoniczne, wszelkiego rodzaju automaty (biletowe, do sprzedaży napojów, do robienia zdjęć itp.), witryny, gabloty - o powierzchni nie przekraczającej 2m2 (pkt 1); kioski i pawilony: handlowe, usługowe, wystawowe oraz ekspozycyjne, a także wiaty, altany, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne (pkt 2) itp, natomiast w pkt 10 przewiduje stawkę za “inne obiekty budowlane nie wymienione w poz.1-9". Zdaniem Sądu, prawodawca w tym wypadku nie miał jednak na myśli obiektów budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 1) i 3) Prawa budowlanego, gdyż przeczy temu treść pkt 1-9 wymieniających enumeratywnie rozmaite obiekty, niekoniecznie spełniające definicję ww. Przepisu prawa budowlanego. Tak więc należy uznać, iż pkt 10 stanowi o stawce za zajęcie pasa drogowego przez wszelkie obiekty nie wymienione w pkt 1- 9 załącznika, nie będące reklamami (reklamy ujęte są odrębnie, w pkt 11-19 tabeli). Należy przy tym zauważyć, iż art. 3 pkt 3) Ustawy – Prawo budowlane posługuje się definicją funkcjonalną, co oznacza, że zakwalifikowanie danego nośnika jako “obiektu budowlanego" w rozumieniu tego przepisu wymagałoby każdorazowego badania jego charakteru, a to, zdaniem Sądu, jest niezgodne z intencją ustawodawcy, który bez względu na charakter i cechy konstrukcyjne obiektu wiąże określone skutki prawne z posadowieniem go w pasie drogowym bez stosownego zezwolenia zarządcy drogi.

Reasumując, skoro zostało w kontrolowanym postępowaniu wykazane, że strona skarżąca zajęła pas drogowy bez zezwolenia zarządcy drogi, organ administracji miał podstawy do wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p.

Za zasadne należy uznać wywody organu dotyczące braku podstaw do miarkowania kary czy też stosowania w ich miejsce pouczenia. Należy odnotować, iż organ odwoławczy z urzędu rozważył zastosowanie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa, uznając, iż okoliczności sprawy nie wskazują na wystąpienie okoliczności w tym przepisie przewidzianych. Stanowisko organu w tym zakresie jest prawidłowe.

Podkreślić na koniec należy, że ustawa o drogach publicznych przewiduje generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń, albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, w tym lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami urządzania drogi lub potrzebami ruchu drogowego, co odnosi się m.in. do reklam (art. 39 ust. 1 pkt 1 i 5 u.d.p.). Każde bowiem zajęcie pasa drogowego przez reklamę niezależnie od tego, w jaki konstrukcyjnie sposób jest zamontowana, a więc czy znajduje się ona na budynkach, czy jest przymocowana do słupa energetycznego, czy znajduje się na specjalnej dla reklam konstrukcji w postaci słupa z tablicą reklamową, czy jest na powierzchni wiaty przystankowej, kiosku ruchu, na wiadukcie, czy jakimkolwiek innym obiekcie budowlanym znajdującym się w pasie drogowym i wymaga pozwolenia właściwego zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego.

W tej sytuacji zarzuty i argumentacja skargi, kwestionujące w sprawie prawidłowość ustalenia linii rozgraniczających przedmiotowego pasa drogowego na jego spornym odcinku, jak i fakt posadowienia nośnika w spornej lokalizacji we wskazanym w decyzjach okresie, są nieuzasadnione. Zgromadzone i omówione powyżej dowody określają linie graniczne pasa drogowego, o których mowa w art. 4 pkt 1 u.d.p., oraz kolizję umieszczonej w pasie drogowym reklamy skarżącej z tymi liniami, co pozwalało organom stwierdzić zajęcie pasa drogowego w okresie wskazanym w wydanych w sprawie decyzjach.

Reasumując, skoro zostało w kontrolowanym postępowaniu wykazane, że strona skarżąca zajęła pas drogowy bez zezwolenia zarządcy drogi, organ administracji miał podstawy do wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p.

Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi są niezasadne, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329).