Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1174/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a par. 1, art. 67b
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia NSA Teresa Porczyńska Protokolant: Pomocnik sekretarza Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległego podatku od nieruchomości związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej za maj 2014r. oddala skargę. A.Rz.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Z. z dnia [...] r. odmawiającą A Spółce z o.o. w Ł. (dalej: "Spółka") umorzenia zaległego podatku od nieruchomości związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej za miesiąc maj 2014 r. w kwocie 48.716,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 93 zł.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że pismem złożonym w dniu 22 maja 2014 r. Spółka wniosła o udzielenie pomocy de minimis w postaci umorzenia zaległego podatku od nieruchomości za miesiąc maj 2014 r. Wniosek motywowano tym, iż w latach 2008-2013 na prace naprawcze, konserwacyjne i adaptacyjne, wykonane na obiekcie położonym w Z., Spółka poniosła nakłady o łącznej wartości blisko 2 mln zł, a zarządzanie obiektem przemysłowym w tak trudnym środowisku, jakim jest gmina Z., jest wyjątkowo skomplikowane. Na skutek nieprawidłowego użytkowania przez najemcę wynajmowanej powierzchni, we wrześniu 2012 r. spłonęła część obiektu, tj. hala o pow. 4.360 m², a koszt odbudowy oszacowano na ponad 5 mln zł, koszty pozostałe na ok. 1 mln zł (m. in. zabezpieczenie pogorzeliska, czasowe wyłączenie z eksploatacji). Podatnik oświadczył, że w bieżącym roku budżetowym oraz w dwóch poprzedzających go latach nie korzystał z żadnej pomocy de minimis. Wnioskowaną pomoc ma zamiar przeznaczyć na prace remontowe i adaptacyjne obiektu, by przyciągnąć kolejnych przedsiębiorców do Z..

Odnosząc się do sytuacji finansowo-ekonomicznej Spółki, organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że oceny stanu majątkowego, źródeł jego finansowania, wielkości osiąganych przychodów i ponoszonych kosztów dokonano na podstawie bilansów, rachunków zysków i strat za lata 2010-2014. Na podstawie tych dokumentów organ podał wartość aktywów trwałych, a także aktywów obrotowych (zapasów, należności krótkoterminowych, inwestycji krótkoterminowych) na koniec roku 2010, 2011, 2012, 2013 i na dzień 31 marca 2014 r. oraz dokonał ich analizy.

Uwzględniając powyższe, organ pierwszej instancji doszedł do wniosku, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do udzielenia podatnikowi wnioskowanej ulgi, wymienionej w art. 67b § 1 pkt 2 oraz art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.).

Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, że ze znajdujących się w aktach sprawy rachunku zysków i strat (wariant kalkulacyjny) za 2012 rok i za 2013 rok wynika, iż rok 2012 zakończył się zyskiem netto 352.731,10 zł, a dochód do opodatkowania wyniósł 501.052,60 zł, zaś rok 2013 zakończył się zyskiem netto 766.817,71 zł, a dochód do opodatkowania wyniósł 917.889,92 zł. Z bilansu sporządzonego na dzień 31 grudnia 2012 r. wynika, że Spółka na koniec 2012 r. posiadała należności krótkoterminowe w wys. 2.713.821,26 zł (na początek roku wynosiły 3.610.371,25 zł), w tym z tytułu dostaw i usług 2.213.453,54 zł. Zobowiązania i rezerwy na zobowiązania wynosiły 2.242.291,95 zł (na początek roku wynosiły 3.436.452,78 zł), w tym z tytułu dostaw towarów i usług 1.379.142,62 zł. W 2012 r. ogólnie zmniejszyła się wartość aktywów trwałych, które na początek tego roku wynosiły 2.942.459,03 zł, a na koniec roku wynosiły 2.936.360,71 zł, ale wzrosła wartość rzeczowych aktywów trwałych brutto, która na koniec roku wynosiła 8.664.187,66 zł (wartość na początek roku to 8.328.996,32 zł). Aktywa obrotowe wynosiły na koniec 2012 r. 6.527.137,02 zł, a zapasy 1.249.228,54 zł. Kapitał własny Spółki to 7.221.205,78 zł (na początek roku wynosił 6.868.474,68 zł).

Z bilansu sporządzonego na dzień 31 grudnia 2013 r. wynika, że kapitał własny Spółki wynosi 7.576.575,77 zł. Rzeczowe aktywa trwałe Spółki na koniec 2013 r. wynosiły 2.223.752,40 zł, a aktywa obrotowe 6.960.715,84 zł, zaś wartość rzeczowych aktywów trwałych brutto wynosiła 8.045.019,84 zł. Wartość zapasów to 1.448.829,55 zł. Spółka na koniec 2013 r. posiadała należności krótkoterminowe w wys. 2.363.654,55 zł, w tym z tytułu dostaw i usług 1.786.201,45 zł. Zobowiązania i rezerwy na zobowiązania wynosiły 1.607.892,47 zł. Z rachunku zysków i strat - wariant kalkulacyjny (wersja 2) na dzień 31 marca 2014 r. wynika, iż Spółka osiągnęła zysk na sprzedaży w wys. 497.576,83 zł, a zysk netto na działalności gospodarczej wyniósł 214.237,91 zł.

W analizowanym okresie utrzymana była tendencja rozwoju produkcji zbliżona do lat ubiegłych, ponoszone były nakłady inwestycyjne, Spółka osiągała zyski. Zobowiązania budżetowe oraz wobec pracowników regulowane były terminowo.

W piśmie z dnia 5 marca 2014 r., Spółka wskazała, że głównymi odbiorcami towarów są kontrahenci spoza UE (Rosja). Największy procent usług stanowią usługi najmu świadczone kontrahentom z Z.. Stan zatrudnionych na terenie Gminy Z. na dzień sporządzania pisma wynosił 19 osób. Wszystkie osoby zatrudnione były na podstawie umowy o pracę.

W dniu 2 października 2013 r. Spółka złożyła oświadczenie dotyczące obiektu położonego w Z. i okresu rozliczeniowego 1 stycznia – 30 sierpnia 2013 r. Wskazała, że wystawiła najemcom faktury za najem/dzierżawę o łącznej wartości brutto 710.000,00 zł. Zadłużenie najemców nadzień 31 sierpnia 2013 r. wynosiło 552.000,00 zł. W tym okresie Spółka zapłaciła podatek od nieruchomości w kwocie 384.000,00 zł. Brakująca suma 226.000,00 zł została pokryta przez Spółkę z innych źródeł dochodu (produkcji).

We wniosku o umorzenie zaległego podatku od nieruchomości Spółka podnosiła, że powstrzymana została degradacja obiektu położonego w Z., który został przez nią zakupiony w 2008 r. Szereg prac konserwacyjnych, naprawczych i adaptacyjnych podejmowanych w latach 2008 - 2013, o łącznej wartości blisko 2 mln zł, pozwolił doprowadzić obiekt do stanu umożliwiającego eksploatację przemysłową. Zarządzanie dużym obiektem przemysłowym na terenie Gminy Z. jest trudne. Kontrahenci zalegają z zapłatą bieżących należności oraz czynszów i opłat eksploatacyjnych (stan zaległości to ok. 600.000,00 zł). We wrześniu 2012 r., w wyniku nieprawidłowego gospodarowania przez najemcę, spłonęła hala o pow. 4.360 m². Straty z tego tytułu to kwota ponad 5 mln zł (koszt odbudowy), nie licząc innych kosztów. Towarzystwo ubezpieczeniowe wypłaciło jedynie ok. 4% rzeczywistych strat, co jest kwotą absurdalną i nieadekwatną do kosztów poniesionych przez firmę. Spółka stwierdziła, że nie ponosi winy, ani odpowiedzialności za powstałą katastrofę. Zdarzenie zaistniało mimo nadzwyczajnej staranności gospodarowania obiektem przez Spółkę.

W oświadczeniu z dnia 16 maja 2014 r. Spółka wskazała, że uzyskana pomoc będzie przeznaczona na prace remontowe i adaptacyjne obiektu położonego w Z. przy ul. A 21C. Prace remontowe mają na celu podwyższenie standardu lokali w obiekcie i dostosowanie powierzchni do potrzeb najemców, a co za tym idzie, przyciągnięcie przedsiębiorców do Z. i stworzenia nowych miejsc pracy oraz możliwości rozwoju dla gminy.

Organ odwoławczy, nie podważając argumentacji, iż zdarzenie losowe z 2012 r. (pożar hali) spowodowało straty dla Spółki i konieczność poniesienia dużych nakładów na odbudowę obiektu, nie uznał jednak za przekonujące twierdzeń strony, że zdarzenie to w znacznym stopniu zaważyło na jej kondycji. Mimo pożaru i poniesionych strat, Spółka nadal inwestuje i rozwija się, powiększając wartość rzeczowych aktywów trwałych i kapitał własny.

W sprawozdaniu Zarządu Spółki z działalności jednostki w roku obrotowym 2012 wskazano na wzrost wartości aktywów trwałych brutto o 335.191,34 zł i rozwój firmy w kierunku innych gałęzi przemysłu niż przemysł lekki. Nie wskazano w nim na zdarzenie losowe - pożar hali w Z., które w znacznym stopniu zaważyłoby na sytuacji finansowej Spółki, a które jest jednym z głównych motywów uzasadniających wniosek o umorzenia zaległości podatkowych.

Organ stwierdził przy tym, że otrzymanie niskiej kwoty odszkodowania, nieadekwatnej do poniesionych strat, nie może być rekompensowane kosztem budżetu gminy. Zdaniem organu decydując się na zawarcie umowy najmu z firmą prowadzącą przetwórstwo odpadów, Spółka powinna był liczyć się z różnymi konsekwencjami związanymi z takim rodzajem działalności. Natomiast fakt, że Spółka poniosła straty z tytułu nieprawidłowego gospodarowania wynajmowaną powierzchnią przez najemcę, nie może przemawiać za umorzeniem należności podatkowych. Podatnik bowiem nie może oczekiwać, że straty spowodowane przez działanie jego kontrahenta i związane z tym koszty (zabezpieczenie pogorzeliska, prace remontowe, odbudowa hali) będzie pokrywał budżet gminy poprzez udzielenie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych. Ryzyko związane z doborem kontrahentów (najemców) nie może być przenoszone na organ podatkowy i odbywać się kosztem należności budżetowych Gminy.

Trudności finansowe związane z nieterminowym regulowaniem należności przez odbiorców towarów czy usług (najemców), w realiach gospodarki rynkowej nie są zjawiskiem wyjątkowym i szczególnym. Z tym problemem boryka się wiele podmiotów. Okoliczność niewywiązywania się przez najemców z obowiązku terminowego regulowania należności nie może stanowić wystarczającej przesłanki do umorzenia zaległości podatkowych. Natomiast zmniejszenie dochodów Gminy z racji umorzeń zaległości podatkowych, powoduje zmniejszenie środków przeznaczanych na realizację potrzeb zbiorowych społeczeństwa.

Organ podkreślił, że umorzenie zaległości podatkowych jest instytucja wyjątkową. Przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych nie może stanowić "nagrody" dla podatnika z tytułu inwestycji prowadzonych na terenie Gminy. Ponosząc nakłady inwestycyjne związane z modernizacją i remontem obiektów położonych na terenie Gminy Z., Spółka działała głównie w swoim interesie, bowiem miało to przyciągnąć najemców i zwiększyć jej przychody. Ponoszenie nakładów w celu osiągnięcia zysku, nie może uzasadniać umorzenia zaległości podatkowych.

Przeznaczenie środków jedynie na korzyść jednego podmiotu gospodarczego jest sprzeczne z zasadami równego traktowania wszystkich podatników. Nie można usprawiedliwiać "interesem publicznym" uprzywilejowania jednego podatnika kosztem całej społeczności lokalnej.

Kolegium zwróciło uwagę, iż organ pierwszej instancji rozważył wniosek podatnika również w kategoriach interesu publicznego, wskazując jednocześnie, że Spółka zatrudnia na terenie Gminy Z. 19 osób, natomiast pozostała działalność skupiona jest na odpłatnym wynajmie powierzchni pod działalność innych firm. Wszelkie próby przyciągnięcia kolejnych przedsiębiorców leżą zatem w interesie Spółki, służą poszerzeniu jej działalności i mają na celu osiągnięcie zwiększonych dochodów. Kolegium wskazało przy tym, że w Z. działa ponad 20 firm zatrudniających blisko 100 osób.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności organ odwoławczy stwierdził, że w sytuacji Spółki nie zachodzą szczególne względy, które uzasadniałyby umorzenie zaległości podatkowych.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:

1) prawa materialnego, tj. art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą uznaniem, że w przedmiotowej sprawie nie występują przesłanki "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego";

2) prawa procesowego, a to:

- art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie i niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności w celu wyjaśnienia sprawy, co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem stanu faktycznego w sprawie i uznaniem, że w sprawie nie występują przesłanki "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego";

- art. 121 § 1 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w sposób rzetelny i budzący zaufanie do organów podatkowych, w szczególności poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego, co skutkowało przyjęciem, że brak jest podstaw do umorzenia zaległego podatku od nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą rozpoznania wniosku o umorzenie zaległości w niniejszej sprawie był art. 67a § 1 i art. 67b Ordynacji podatkowej. Zgodnie z pierwszym z nich, organ podatkowy na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty, odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a, umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

W myśl art. 67b § 1 organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a:

1) które nie stanowią pomocy publicznej;

2) które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis;

3) które stanowią pomoc publiczną, udzielaną m. in. w celu naprawienia szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe lub inne nadzwyczajne zdarzenia (lit. a).

W omawianej sprawie organy uznały, że w związku ze zdarzeniem wskazanym przez Spółkę we wniosku, zaistniałym ponad półtora roku wcześniej (pożar części budynku), nie wystąpił ani ważny interes podatnika, ani interes publiczny. Nie było zatem podstaw do badania dopuszczalności udzielenia pomocy publicznej na gruncie art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Stanowisko takie co do zasady znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych wymienionym w zaskarżonej decyzji, a także w wielu innych wyrokach, np. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r. II FSK 532/12, LEX nr 1452548, czy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 stycznia 2014 r. I SA/Łd 964/13, LEX nr 1417271. Podziela je również skład orzekający w niniejszej sprawie.

Interes podatnika oraz publiczny nie mają definicji ustawowej. W literaturze wskazuje się, że "interes podatnika" to pewien stan oczekiwania, określona potrzeba zachowania posiadanych już korzyści lub wyczekiwania na pojawienie się pewnego dobra. Przez "interes publiczny" natomiast należy rozumieć dyrektywę postępowania, nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej (jednostka samorządu terytorialnego), takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego itp.

W orzecznictwie sądów administracyjnych zarysowały się dwa zasadnicze poglądy definiujące pojęcie ważnego interesu podatnika. W wyroku z dnia 22 kwietnia 1999 r. (SA/Sz 850/98, POP 2000, nr 6, poz. 168) za "ważny interes podatnika" Naczelny Sąd Administracyjny uznał sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie uregulować zobowiązań podatkowych. W ocenie NSA oznacza to utratę możliwości zarobkowania lub utratę majątku.

W innym wyroku z dnia 10 marca 2009 r., I FSK 31/08, LEX nr 537191, NSA stwierdził natomiast, że "Pojęcia ważnego interesu podatnika nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków, a w tym względzie również wydatków ponoszonych w związku z ochroną zdrowia własnego lub członków najbliższej rodziny (koszty leczenia). W związku z tym w postępowaniu podatkowym wszczętym wnioskiem podatnika o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych szczególny nacisk winien być położony na analizę sytuacji rodzinnej podatnika" (w tym przypadku sytuację gospodarczą i majątkową).

W omawianej sprawie analiza gospodarcza i majątkowa Spółki została przeprowadzona w sposób szczegółowy, w rezultacie organy obu instancji wykazały, że kondycja skarżącej jest dobra. Z bilansu sporządzonego na dzień 31 grudnia 2013 r. wynika, że kapitał własny Spółki wynosi 7.576.575,77 zł. Rzeczowe aktywa trwałe Spółki na koniec 2013 r. wynosiły 2.223.752,40 zł, a aktywa obrotowe 6.960.715,84 zł, wartość rzeczowych aktywów trwałych brutto wynosiła 8.045.019,84 zł, zaś wartość zapasów - 1.448.829,55 zł. Na koniec 2013 r. Spółka posiadała należności krótkoterminowe w wys. 2.363.654,55 zł, w tym z tytułu dostaw i usług 1.786.201,45 zł. Zobowiązania i rezerwy na zobowiązania wynosiły 1.607.892,47 zł. Z rachunku zysków i strat na dzień 31 marca 2014 r. wynika, że Spółka osiągnęła zysk na sprzedaży w wysokości 497.576,83 zł, a zysk netto na działalności gospodarczej wyniósł 214.237,91 zł. W analizowanym okresie utrzymana była tendencja rozwoju produkcji zbliżona do lat ubiegłych, ponoszone były nakłady inwestycyjne, Spółka osiągała zyski. Zobowiązania budżetowe oraz wobec pracowników regulowane były terminowo.

Należy zwrócić uwagę przy tym, że zarówno w jednym, jak i w drugim rozumieniu ważnego interesu podatnika, prezentowanym we wskazanych orzeczeniach, najistotniejsze znaczenie miało ustalenie czy zobowiązany jest w stanie udźwignąć ciężar powstałych zaległości. W omawianej sprawie zostało ustalone, że tak.

Organy przeanalizowały wniosek Spółki również pod kątem interesu publicznego, wskazując, że udzielenie ulgi podatnikowi, który jest w stanie prawidłowo funkcjonować samodzielnie, uprzywilejowuje go wobec pozostałej społeczności lokalnej. Na terenie Gminy Z. skarżąca zatrudnia 19 osób. Na tym obszarze działa ponad 20 innych firm zatrudniających blisko 100 osób. Należy przyznać rację organom, że umorzenie zaległości podatkowych jest instytucją nadzwyczajną, skoro zasadą jest płacenie podatków, nie zaś zwalnianie podatników z tego obowiązku. Z tego względu pojęcie interesu publicznego powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa lub gminy, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem braku zapłaty należności będzie obciążenie tych podmiotów (państwa lub gminy) kosztami udzielonej pomocy, co przekłada się na całe społeczeństwo - w tym przypadku lokalne.

Sąd podziela pogląd organów, że otrzymanie przez Spółkę niskiej kwoty odszkodowania, nieadekwatnej do poniesionych strat, nie może być rekompensowane kosztem budżetu gminy.

Należy zauważyć przy tym, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji uznaniowej, sąd nie rozstrzyga zatem czy zaległość podatkowa powinna być umorzona. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Niewątpliwie uznanie administracyjne nie oznacza zupełnej dowolności sposobu rozstrzygnięcia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych lub odsetek, jednak kontrola legalności tego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny jest w tym wypadku ograniczona. Kontrola sądu sprowadza się w istocie do badania legalności przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowo-wyjaśniającego i poprawności oceny dokonanej na podstawie stanu faktycznego, które w omawianym przypadku nie naruszają prawa.

Analizując, czy zachodzi w sprawie ważny interes podatnika lub interes publiczny, organy podatkowe prawidłowo uznały, że okoliczności wskazane przez Spółkę we wniosku i w odwołaniu, są niewystarczające do przyznania wnioskowanej ulgi podatkowej, gdyż nie są okolicznościami wyróżniającymi sytuację skarżącej od sytuacji innych podatników.

W tej sytuacji należy stwierdzić, że organy podjęły decyzje mieszczące się w ramach uznania administracyjnego. Nie doszło zatem do naruszenia art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Natomiast okoliczność, że strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem sprawy, nie oznacza uchybienia zasadzie zaufania do organów podatkowych (art. 121 Ordynacji podatkowej). Strona bowiem ma prawo do prezentowania swojego własnego stanowiska, zaś organ ma prawo go nie uwzględnić, jeżeli uzna, że nie ma ono odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia zasad: prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej) i zupełności postępowania podatkowego (art. 187 Ordynacji podatkowej), gdyż materiał dowodowy został należycie zebrany, organy wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy, a przyjęte rozstrzygnięcie nie narusza prawa i pozostaje w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej).

Powyższej oceny nie zmieniają również dodatkowe argumenty zaprezentowane w piśmie skarżącej z 13 stycznia 2015 r., zwłaszcza te, które nie były podnoszone w toku postępowania przed organem.

Z powyższych względów Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w sentencji.

P.C.