Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2589/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewódzki Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 16 ust. 5 pkt 2
journal: Dz.U. 2007 nr 121 poz 842
law: Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jolanta Rudnicka sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2014r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 lipca 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 220/12 w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...} stycznia 2012 r. nr [...} w przedmiocie uchylenia decyzji wyznaczającej lekarza weterynarii do wykonywania określonych czynności oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 220/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę P. S. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie wykonania określonych czynności.

Jak wynika z akt sprawy, Powiatowy Lekarz Weterynarii w Jarocinie decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. d, f, j, art. 16 ust. 2, art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2007 r. Nr 121, poz. 842 ze zm.) wyznaczył P. S. do wykonywania czynności w tym badania przedubojowego i poubojowego, oceny mięsa i nadzoru nad przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt w trakcie uboju, sprawowania nadzoru nad rozbiorem, przechowywaniem mięsa i wystawieniem wymaganych świadectw, badania laboratoryjnego mięsa na obecność włośni i pobierania próbek do badań.

Następnie po wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego Powiatowy Lekarz Weterynarii w Jarocinie decyzją z dnia [...] października 2011 r. znak: [...] działając na podstawie art. 16 ust. 5 pkt 2 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej oraz art. 108 § 1 i art. 163 k.p.a. uchylił własną decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej P. S. wykonywał czynności urzędowe wynikające z powyższej decyzji w [...] Sp. z o. o. w G. Po dokonaniu przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Jarocinie analizy danych obejmujących okres od lipca 2010 roku do czerwca 2011 roku, zawartych w dziennikach badania poubojowego [...] Sp. z o. o. oraz danych znajdujących się w systemie IRZ ARiMR, stwierdzono nienależyte wykonywanie badania wieku sztuk bydła. Z uzyskanych wyjaśnień wynikało, że ustalenie wieku zwierząt opierało się tylko na ocenie ich uzębienia. Lekarz wyznaczony nie dokonywał weryfikacji przeprowadzonego badania z danymi zawartymi w dokumentach dotyczących pochodzenia zwierzęcia tzn. paszportach, zawierających m.in. datę urodzenia. Czynności kontrolne nie ujawniły również, aby lekarz wyznaczony miał jakiekolwiek zastrzeżenia co do prawdziwości paszportów, gdyż książka badania przedubojowego nie zawierała w tym zakresie żadnych wpisów. W konsekwencji, wystawione przez odwołującego dokumenty zawierały sprzeczne dane dotyczące wieku sztuk bydła z informacjami widniejącymi w paszporcie, przy czym wiek szacowany na podstawie badania wizualnego był wyższy aniżeli wynikający z dokumentów pochodzenia zwierzęcia. Zawyżanie wieku bydła, na skutek braku należytej weryfikacji wyników przeprowadzanej oceny z dokumentami źródłowymi, doprowadziło do przerzucenia na Skarb Państwa części kosztów wykonania badań laboratoryjnych spoczywających na właścicielu bydła.

Wielkopolski Wojewódzki Lekarz Weterynarii po rozpatrzeniu odwołania P. S., decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że podstawą rozwiązania umowy i uchylenia decyzji administracyjnej były stwierdzone nieprawidłowości w zakresie określenia wieku zwierząt, a co za tym idzie nie prowadzenie wymaganych badań dotyczących tych zwierząt przez zobowiązany do tego podmiot. Organ II instancji zakwestionował stanowisko zawarte w odwołaniu, iż nie ma obowiązku porównywania przeprowadzonych badań dotyczących uzębienia zwierząt z dokumentacją. Podnoszenie w odwołaniu okoliczności, że przy badaniu zwierząt odwołujący nie musiał analizował paszportów zwierząt i opierał się jedynie na swoim badaniu przedmiotowym - uzębienia nie oznacza, że badania takie było rzetelne, o czym świadczą stwierdzone i niekwestionowane ustalenia co do nieprawidłowości w zakresie ustalenia wieku zwierząt. Na podstawie danych dotyczących analizy ubitych sztuk dokonanych na podstawie danych zawartych w dziennikach badania poubojowego oraz danych przekazanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa stwierdzono, że ogólnie w lipcu 2010 roku na 6.360 sztuk bydła młodego poddanego ubojowi w [...] w G. zawyżony został wiek u 1.137 sztuk, w sierpniu 2010 roku na 5.630 sztuk bydła młodego zawyżono wiek u 1.096 sztuk, we wrześniu 2010 roku na 5.631 sztuk bydła młodego zawyżono wiek u 1.087 sztuk, w październiku 2010 roku na 7.838 sztuk bydła młodego zawyżony został wiek u 1.291 sztuk, w listopadzie 2010 roku na 8.066 sztuk bydła młodego zawyżony został wiek u 1.092 sztuk, w grudniu 2010 roku na 5.683 sztuki bydła młodego zawyżony został wiek u 671 sztuk, w styczniu 2011 roku na 5013 sztuk bydła młodego zawyżono wiek u 534 sztuk, w lutym 2011 roku na 7.166 sztuk bydła młodego zawyżono wiek u 682 sztuk, w marcu 2011 roku na 9.163 sztuki bydła młodego zawyżono wiek u 807 sztuk, w kwietniu 2011 roku na 6.741 sztuk bydła młodego zawyżono wiek u 596, w maju 2011 roku na 9.258 sztuk bydła młodego zawyżono wiek u 869 sztuk, w czerwcu 2011 roku na 8.256 sztuk bydła młodego zawyżono wieku 1.034 sztuk. W lipcu 2011 roku na 11.128 sztuk bydła młodego zawyżono wiek u 334 sztuk a w sierpniu 2011 roku na 9.967 sztuk bydła młodego zawyżono wiek u 116 sztuk, przy czym należy zauważyć, że od 1 lipca 2011 roku został podniesiony wiek bydła od którego pobierane były próbki do badań w kierunku BSE z wieku powyżej 30 miesiąca życia na wiek bydła powyżej 72 miesiąca życia.

Wykazane przykładowo różnice w wieku bydła pomiędzy wiekiem wynikającym z paszportów bydła, a wiekiem stwierdzonym podczas badania poubojowego, powinny być odnotowane w dziennikach badania przedubojowego, co nie zostało jednak dokonane. Wyznaczony lekarz weterynarii podejmując się wykonywania czynności zleconych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii powinien posiadać odpowiednią wiedzę, w tym metodę określania wieku bydła w oparciu o uzębienie i konfrontować ją z paszportami zwierząt. Organ odwoławczy stwierdził, że wyznaczenie do badań w imieniu inspekcji weterynaryjnej ma charakter dwuetapowy. Pierwszym etapem, po stwierdzeniu takich potrzeb w danym inspektoracie, jest wydanie decyzji, która kwalifikuje określoną osobę do wykonywania czynności w imieniu inspekcji weterynaryjnej, w oparciu o posiadane kwalifikacje wymagane przez przepisy weterynaryjne. W drugim etapie, przed przystąpieniem do wykonywania czynności urzędowych zawierana jest umowa zlecenia, która tworzy stosunek cywilno - prawny pomiędzy osobą wskazaną w decyzji, a inspektoratem weterynarii. Fakt, że jest to stosunek umowny, do którego obie strony przystępują dobrowolnie powoduje, że nie powstaje on na zasadzie władczej -administracyjnej. Przepisy ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej dają tylko możliwość zawarcia takiej umowy zlecenia przez osoby wyznaczone w drodze decyzji jak również jej rozwiązanie. Zadania wymienione w art. 16 w/w ustawy są zadaniami własnymi inspekcji weterynaryjnej, których nie jest ona w stanie wykonać własnymi siłami i musi zatrudnić osoby trzecie. Wydanie decyzji wyznaczającej nie ma więc charakteru przyznania szczególnych uprawnień wnioskodawcy, a jedynie ustalenie na potrzeby danego inspektoratu, że wymieniona w decyzji osoba posiada kwalifikacje do wykonywania czynności na potrzeby danego inspektoratu. Ustalone nieprawidłowości w wykonywaniu umowy zlecenia uzasadniały jej rozwiązanie oraz uprawniały do uchylenia decyzji wyznaczającej do badań przez powiatowego lekarza weterynarii.

P. S., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 220/12, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. oddalił skargę P. S.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organy administracyjne I i II instancji na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaliły, że ustalenie wieku zwierząt przez skarżącego opierało się tylko na ocenie ich uzębienia. Lekarz wyznaczony nie dokonywał weryfikacji przeprowadzonego badania z danymi zawartymi w dokumentach dotyczących pochodzenia zwierzęcia tzn. paszportach, zawierających m.in. datę urodzenia. Czynności kontrolne nie ujawniły również, aby lekarz wyznaczony miał jakiekolwiek zastrzeżenia co do prawdziwości paszportów, gdyż książka badania przedubojowego nie zawierała w tym zakresie żadnych wpisów. W konsekwencji, wystawione przez skarżącego dokumenty zawierały sprzeczne dane dotyczące wieku sztuk bydła z informacjami widniejącymi w paszporcie, przy czym wiek szacowany na podstawie badania wizualnego był wyższy aniżeli wynikający z dokumentów pochodzenia zwierzęcia. Skarżący nie kwestionował powyższych ustaleń podnosząc, że poubojowe badania wieku bydła nie należą do zakresu badań, które są niezbędne do zapewnienia ochrony zdrowia ludności, a mają na celu jedynie zapewnienie pełnej identyfikacji zwierząt. Ewentualne braki w dokumentacji w zakresie konfrontacji danych odnośnie wieku badanych zwierząt zawartymi w ich paszportach, a stwierdzonych na podstawie badań uzębienia, przeprowadzonych przez wnoszącego skargę, nie wpływają na zapewnienie ochrony zdrowia i życia ludzi.

Zdaniem Sądu główne zarzuty skarżącego dotyczył naruszenia przez organy I i II instancji dyspozycji art. 16 ust. 5 pkt 2 ustawy, zgodnie z którym możliwe jest uchylenie decyzji w sprawie wyznaczenia określonego lekarza weterynarii do wykonania czynności, o którym mowa w ust. 1 ustawy, określającej rodzaj i zakres czynności przekazanych do wykonania w przypadku niewywiązywania się osoby wyznaczonej z powierzonych jej do wykonania czynności, w szczególności przez niewykonywanie ich terminowo. Zdaniem skarżącego, art. 16 ust. 5 pkt 2 ustawy nie obejmuje sytuacji nienależytego wykonywania powierzonych czynności. W ocenie Sądu, pogląd ten nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z § 2 umowy nr [...], skarżący przyjął do wykonywania czynności określone w załączniku nr 1 do powyższej umowy. Powyższy zakres został uszczegółowiony w podpisanym przez skarżącego piśmie stanowiącym załącznik do umowy, w którym wskazano, że do zakresu czynności powierzonych skarżącemu należy wykonywanie zadań wynikających z aktualnych przepisów ze szczególnym uwzględnieniem wymienionych tam aktów prawnych, w tym m.in. przestrzeganie dyscypliny pracy (punktualność, bieżące, właściwe wykonywanie czynności urzędowych oraz przestrzeganie warunków umowy), wykonywanie badań przed i poubojowych zgodnie z przepisami weterynaryjnymi, odpowiednie wykonywanie badań przedubojowych zwierząt i prowadzenie zapisów z przeprowadzonego badania przed- i poubojowego w dziennikach urzędowego badania. Wskazać w tym miejscu należy, iż zgodnie z § 10 umowy nr [...] z dnia 3 stycznia 2011 r. w sprawach nieuregulowanych umową mają zastosowanie odpowiednie przepisy ustawy, przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie tej ustawy oraz przepisy Kodeksu Cywilnego. Oznacza, że skarżącego obowiązywała wydana na podstawie art. 13. ust. 1 pkt 1 ustawy Instrukcja Głównego Lekarza Weterynarii z dnia 8 kwietnia 2009 r. nr GIWbż-500-2/2009 w sprawie określenia zasad postępowania z materiałem szczególnego ryzyka (SRM) w rzeźniach i zakładach rozbioru oraz zasadach pozyskiwania mięśni z głów bydlęcych. W pkt. 4.2 tejże instrukcji wprowadzono zasadę, że określenie wieku przeprowadza się na podstawie towarzyszących zwierzętom dokumentów identyfikacyjnych oraz stanu uzębienia na podstawie schematu wiekowego rozwoju zębów bydła przedstawionego w załączniku nr 10 do instrukcji. Instrukcja wprowadziła możliwość przeprowadzenia weryfikacji wieku zwierząt na podstawie uzębienia w trakcie uboju. Jeżeli jednak w trakcie kontroli wiekowej nastąpi podejrzenie różnic pomiędzy wiekiem określonym w dokumencie identyfikacyjnym zwierzęcia a badaniem uzębienia, to urzędowy lekarz weterynarii kwalifikuje zwierzę według danych wskazujących na jego starszy wiek i odnotowuje informację o rozbieżności w uwagach w dzienniku badania przedubojowego. Powyższe oznacza, że możliwym jest przyjęcie wieku zwierzęcia na podstawie badania uzębienia. Jak słusznie zauważył skarżący, urzędowy lekarz weterynarii jest bowiem przede wszystkim zobowiązany do zapewnienia jak najszerszego zakresu ochrony zdrowia powszechnego, a obowiązek uwzględnienia danych wskazujących na starszy wiek bydła może tylko powiększyć bezpieczeństwo zdrowotne ludności. Obowiązkiem lekarza weterynarii jest jednak odnotowanie informacji o rozbieżności w uwagach w dzienniku badania przedubojowego. Jak wynika z akt sprawy, skarżący tego nie czynił, czego zresztą nie kwestionuje w skardze. Powyższe stanowi naruszenie powołanego wcześniej punktu 1 decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. wymieniającego wyznaczone lek. wet. P. S. czynności oraz podpisanej umowy wraz z zakresem czynności, które świadczą o niewywiązywaniu się przez skarżącego z powierzonych mu do wykonania czynności.

Dodatkowo Sąd stwierdził, że sam fakt, iż osoba podpisująca decyzję nie powoła się na upoważnienie nie przesądza o działaniu sprzecznym z prawem. Istotnym jest, aby decyzja była wydana zgodnie z właściwością i przez osobę uprawnioną piastującą funkcję organu lub upoważnioną. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że z treści decyzji wynika, iż decyzja wydana została przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii. Ponadto Zastępca Wielkopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii działał zgodnie z wydanym mu upoważnieniem z dnia 30 września 2010 r. upoważniającym go do załatwienia spraw Wielkopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w zakresie jego właściwości, w tym do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń w razie zaistnienia okoliczności, o których mowa w § 8 ust. 1 Regulaminu Organizacyjnego Wojewódzkiego Inspektoratu Weterynarii w Poznaniu. Z w/w przepisu regulaminu wynika, iż w czasie nieobecności lub nieobsadzenia stanowiska Wojewódzkiego Lekarza lub czasowej niemożności wykonywania obowiązków, działalnością Wojewódzkiego Inspektoratu kieruje Zastępca Wojewódzkiego Lekarza. Oznacza to, iż zarzut dotyczący naruszenia dyspozycji art. 268a k.p.a. w okolicznościach niniejszej sprawy nie jest uzasadniony.

Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego co do naruszenia przez organ odwoławczy art. 15 k.p.a. Organ odwoławczy w niniejszej sprawie ponownie rozpoznał sprawę, przeprowadzając uzupełniające postępowanie wyjaśniające, celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (zasada prawdy obiektywnej). Na tej podstawie organ odwoławczy rozstrzygnął sprawę, wskazując na motywy w uzasadnieniu decyzji.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Poznaniu z dnia 18 lipca 2012 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł P. S. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegającego na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym;

2. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 10, art. 15, art. 108, art. 138 § 2 i art. 268a k.p.a. przez nieuwzględninie całokształtu prawnych aspektów stosunku administracyjno-prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia:

3. art. 106 § 3 p.p.s.a. polegające na nie przeprowadzeniu z urzędu lub na wniosek strony dowodu uzupełniającego z dokumentów, który to dowód pozwoliłby na ustalenie czy w dniu podpisania decyzji organu II instancji wystąpiły przesłanki wskazane w aktach wewnętrznych urzędu przydanemu do pomocy temu organowi.

Skarżący kasacyjnie zarzucił również naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 16 ust. 5 pkt 2 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej przez zastosowanie przedmiotowej regulacji w wyniku błędnego i niezgodnego z prawem i stanem faktycznym sprawy przyjęcia, że występowały przesłanki wskazane w tej normie, wobec czego możliwe było jej zastosowanie.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, i przekazanie sprawy WSA w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz o zasadzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wielkopolski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Poznaniu wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Pismem z dnia 14 marca 2014 r. pełnomocnik skarżącego odpowiedział na pismo procesowe organu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności, zatem przedmiotową skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Za nie usprawiedliwiony należy uznać zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. dotyczący uzasadnienia wyroku. Norma ta stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok odnosi się do zasadniczych kwestii, istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, w tym do podstawowego zarzutu skargi dotyczącego nie objęcia sytuacji nienależytego wykonywania powierzonych czynności dyspozycją art. 16 ust. 5 pkt 2 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, jak też związanych z nim zarzutów dotyczących wadliwości postępowania administracyjnego w zakresie wyjaśnienia pełnego stanu faktycznego sprawy, a przede wszystkim pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na przeprowadzenie kontroli instancyjnej. Wszystkie istotne w sprawie okoliczności zostały wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jeżeli nawet Sąd nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi to nie mogło to mieć istotnego wpływy na wynik sprawy. Wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów powołanych w skardze, jeśli argumentacja sądu przesądza łącznie o ich bezzasadności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2007 r. sygn. akt II GSK 326/06, LEX nr 317349).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego również zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej lecz ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie – czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu przez Sąd administracyjny jest dopuszczalne wówczas, gdy postulowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód pozostaje w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 października 2005 roku, sygn. akt II GSK 164/05, ONSAiWSA 2006/2/45, z dnia 5 maja 2005 roku, sygn. II GSK 40/05, LEX nr 166068). Przepis ten ma zatem wyłącznie charakter fakultatywny, umożliwiający uzupełnienie materiału dowodowego tylko w przypadku zaistniałych wątpliwości, których w niniejszej sprawie nawet w skardze kasacyjnej nie wykazano. Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie stoi na stanowisku, że prawidłowa ocena materiału dowodowego wymaga dodatkowego fachowego wyjaśnienia, to na każdym etapie postępowania administracyjnego mogła taką ocenę przedstawić organowi.

Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 10, art. 15, art. 108, art. 138 § 2 i art. 268a k.p.a. przez nieuwzględninie całokształtu prawnych aspektów stosunku administracyjno-prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia również nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji mając na uwadze całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego. Należy zauważyć, że zasada wyrażona w art. 10 § 1 k.p.a. przejawia się w prawie do inicjowania postępowania oraz prawie wypowiadania się co do treści żądania. Nie chodzi tutaj jedynie o prawo bycia obecnym, ale prawo do czynnego kształtowania stanu faktycznego przez stronę poprzez prawo żądania przeprowadzenia dowodów (art. 78 k.p.a.), a przez to - wpływ na stosowanie normy prawa materialnego lub procesowego. Przez udział w postępowaniu administracyjnym należy rozumieć m.in. udział w czynnościach postępowania wyjaśniającego. Natomiast skarżący nie był pozbawiony możliwości składania wniosków dowodowych, czy też wypowiedzenia się w sprawie. Natomiast z art. 15 k.p.a. wynika zasada dwuinstancyjności. Należy zauważyć, że istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji. Wynika to z art. 138 k.p.a., który przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 lutego 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 1000/12 Lex nr 1287167). W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uznając uzasadnienie decyzji organu I instancji za nie wystarczające, opierając się na materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, "konwalidował" je, uznając że rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe i dokonując szczegółowego uzasadnienia merytorycznego decyzji tego organu. Z kolei zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. 108 k.p.a. nie został, przez skarżącego w jakikolwiek sposób uzasadniony i nie wskazano, na czym miałoby polegać jego naruszenie przez Sąd I instancji i czy stanowiło to istotne uchybienie mające wpływ na wynik sprawy. Natomiast odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. 268a k.p.a. należy wskazać, że art. 268a k.p.a. nie można traktować jako jedynego, powszechnie i bezwzględnie obowiązującego wzorca udzielania upoważnień do działania w imieniu organu administracji publicznej. Dopuszczalne są bowiem i istnieją w tym zakresie różne rozwiązania, pozwalające na dekoncentrację wykonywania kompetencji organów, szczególnie potrzebną w rozbudowanych strukturach administracji publicznej. Przykładem takiego rozwiązania jest regulacja zawarta w § 3 ust. 1 Regulaminu Organizacyjnego Wojewódzkiego Inspektoratu Weterynarii w Poznaniu, na co zasadnie wskazał Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego tj. art. 16 ust. 5 pkt 2 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, który skarżący kasacyjnie uzasadniał, że uznania, iż uchybienia w zakresie prowadzonej przez stronę dokumentacji dokonanych badań identyfikacyjnych zwierząt są równoznaczne z niewywiązywaniem się osoby wyznaczonej do wykonania czynności z powierzonych jej obowiązków, przy jednoczesnym braku zarzutów co do czynności związanych z oceną kondycji zdrowotnej zwierząt, oceną jakości mięsa i nadzoru nad przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt w trakcie uboju, należy uznać go za niezasadny. Zgodnie z art. 16 ust. 5 pkt 2 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej uchylenie decyzji, o której mowa w ust. 2 (wyznaczającej do wykonywania określonej czynności), i rozwiązanie umowy ze skutkiem natychmiastowym może nastąpić w przypadku niewywiązywania się osoby wyznaczonej z powierzonych jej do wykonania czynności, w szczególności przez niewykonywanie ich terminowo. Z przepisu tego wynika wprost, że niewykonywanie w sposób prawidłowy czynności powierzonych osobie wyznaczonej do ich wykonywania stanowi podstawę uchylenia decyzji wyznaczającej określona osobę do wykonywania czynności z zakresu weterynarii rozwiązania umowy z tą osobą. Jak zasadnie podniósł Sąd I instancji, z akt sprawy wynika, że P. S. nie dokonywał weryfikacji przeprowadzanych badań z danymi zawartymi w dokumentacji dotyczącej pochodzenia zwierzęcia (paszporty). Sam fakt niewywiązywania się osoby wyznaczonej z powierzonych jej do wykonania czynności, w szczególności w sposób systematyczny, może stanowić podstawę do uchylenia decyzji i rozwiązania umowy ze skutkiem natychmiastowym.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.