Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 320/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6013 Przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono sprzeciw
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 czerwca 2019 r. sprzeciwu Z. P. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 5 marca 2019 r. znak [...] w przedmiocie nakazania poprzedniego sposobu użytkowania nieruchomości oddala sprzeciw.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta N. decyzją z dnia 18 maja 2018 r., znak [...] na podstawie art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane (t. jedn. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016) nakazał J. K. oraz A. B. — współwłaścicielom lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalno-usługowym położonym przy ul. [...] w N. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczeń znajdujących się na poddaszu budynku mieszkalno-usługowego położonego przy ul. [...] w N. położonych nad lokalem mieszkalnym nr [...] - jako pomieszczeń strychowych.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez J. K. Wopjewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 5 marca 2019 r., nr [...], znak [...] na podstawie art. 138 § 2, art.104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018r., poz. 2096, dalej: "k.p.a.") uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w dniu 24 października 2017 r. wpłynął do PINB wniosek Z. P., w którym wnioskodawca zwrócił się o przeprowadzenie kontroli "lokalu mieszkalnego na poddaszu budynku przy ul. [...] w N. , wybudowanego i użytkowanego bez wymaganego pozwolenia budowlanego." Wniósł też o kontrolę wykonanej instalacji gazowej w lokalu nr [...] i nr [...] (na poddaszu).

Z treści ksiąg wieczystych prowadzonych dla przedmiotowej nieruchomości nr [...] (zabudowana działka nr [...]), [...] (lokal nr [...]), NS1 [...] (lokal nr [...]) wynika, że w budynku istnieją dwa wydzielone lokale, dla których prowadzone są odrębne księgi wieczyste. Współwłaścicielami wyodrębnionego lokalu nr [...] na parterze są C. B., J. K. i Z. P., natomiast właścicielem wyodrębnionego lokalu nr [...] jest Z. P.. Lokal mieszkalny na poddaszu nie został wykazany w aktualnej księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości. Z dokumentów w aktach sprawy wynika również, że postępowanie sądowe w przedmiocie działu spadku i zniesienie współwłasności w zakresie lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] nie zostało zakończone.

Na podstawie przeprowadzonych czynności wyjaśniających i pozyskanych dokumentów archiwalnych ustalono, że w sprawie samowolnie wykonanego (w roku 1981) i użytkowanego (od roku 1982) lokalu mieszkalnego na poddaszu budynku przy ul. [...] było wszczęte i prowadzone w 1996 r. postępowanie administracyjne. Została wydana decyzja przez Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 25 października 1996r. w oparciu o art. 42 ust. 2, art. 53 art. 54 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., nakładająca na inwestora, P. S. obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Decyzji tej brak w aktach sprawy, natomiast informacja o jej wydaniu znajduje się w uzasadnieniu decyzji SKO w N. z dnia 29 lipca 1998r., znak SKO [...] (uwierzytelniona kopia w aktach kontrolnych PINB oraz w aktach [...]). Decyzją tą SKO uchyliło decyzję Przewodniczącego Zarządu [...] Miejskiej Strefy Usług Publicznych w N. z dnia 28 maja 1998r., znak: [...], wydaną w oparciu o art. 51 ust.2 i 59 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., zezwalającą P. S. na użytkowanie lokalu mieszkalnego na poddaszu budynku przy ul. [...] w N. Decyzja SKO przekazywała również sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Z kolei z treści pisma z dnia 31 grudnia 1998 r. wynika, że sprawa ta, prowadzona pod sygnaturą [...], nie została zakończona decyzją ostateczną, a w styczniu 1999 r. akta wpłynęły do Wydziału Architektury, Urbanistyki i Planowania Przestrzennego UM w N. . Z akt i pisemnych odpowiedzi uzyskanych ze Starostwa Powiatowego oraz z Urzędu Miasta N. wynika, że nie odnaleziono akt przedmiotowej sprawy. W piśmie WAiB Urzędu Miasta N. z dnia 12 marca 2018r., skierowanym do PINB zawarto informację, iż "nie podjęto postępowania w sprawie przyjęcia do użytkowania przedmiotowego lokalu mieszkalnego na dz. nr [...] w obr[...] przy ul. [...] w N. ".

Do akt sprawy pozyskano kopię "Inwentaryzacji i projektu podziału budynku w N. ul. [...]" z września 1974r. ( k-77 akt PINB) oraz kopię notatki służbowej Urzędu Miejskiego w N. z 15 listopada 1988r, z której wynika, że "adaptacja poddasza do celów mieszkalnych przez Ob. Szymańskiego nastąpiła w roku 1980 - bez wymaganego pozwolenia na budowę " (k-78 akt PINB).

Wopjewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego stwierdził, że skarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów proceduralnych i przepisów ustawy Prawo budowlane w stopniu uniemożliwiającym jej zreformowanie.

Organ I instancji w skarżonej decyzji powołał art. 71 ust. 3 Prbud w brzmieniu z 2003 r.:

"W razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 50, art. 51 i art. 57 ust. 7 stosuje się odpowiednio. W decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1, właściwy organ może nakazać właścicielowi albo zarządcy przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części"

- w związku z art. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy - prawo budowlane o treści:

"1. Do spraw wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2-4.

2. W sprawach zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

3. Przepisu art. 71a, ustawy o której mowa w art. 1, nie stosuje się do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, bez wymaganego pozwolenia i dokonanego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W takich przypadkach stosuje się przepisy dotychczasowe."

Zdaniem MWINB z powyższego wynika, że do postępowań dotyczących zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego (w rozumieniu obowiązującego art. 71a Prbud) lub jego części, bez wymaganego pozwolenia i dokonanego przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. stosuje się przepisy dotychczasowe tj. art. 71 ust. 3 Prbud w brzmieniu zacytowanym powyżej. W konsekwencji odpowiednie zastosowanie winny mieć art. 51 i art. 57 ust.7 Prbud, których PINB nie zastosował w skarżonej decyzji.

Nie można zatem podzielić ustaleń PINB w zakresie kwalifikacji prawnej przedmiotu postępowania. Ustalenie co o podjęcia w obiekcie innej działalności, stanowiącej zmianę sposobu użytkowania obiektu w rozumieniu przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, musi nastąpić z uwzględnieniem art. 71a ust.6 Prbud: "Jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykonania robót budowlanych: 1) objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę - rozstrzygnięcie w sprawie zmiany sposobu użytkowania następuje w decyzji o pozwoleniu na budowę; 2) objętych obowiązkiem zgłoszenia - do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art. 30 ust. 2-4." Przepis w takim brzmieniu wprowadzony został właśnie ww. ustawą.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazano, że skoro zmiana sposobu użytkowania jest wynikiem zrealizowanych robót budowlanych, to organ nadzoru budowlanego winien dążyć do doprowadzenia do zgodności z prawem przyczyn tak dokonanej zmiany użytkowania, a nie skutków, zatem postępowanie winno się toczyć w trybie art. 50 i art. 51 obowiązującej ustawy Prawo budowlane. Brak podstaw do stosowania w tym przypadku przepisów z 2003r i przepisów przejściowych ustawy z 16 kwietnia 2004r. Tym samym powołana podstawa prawna decyzji jest wadliwa. Zakres stwierdzonych przez organ nadzoru naruszeń prawa dotyczył bowiem robót budowlanych związanych z zamierzoną zmianą sposobu użytkowania poddasza, wykonanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, zatem wypełniających przesłankę z art. 50 ust. 1 pkt 1 Prbud, a nie z art. 71 a Prbud. Podkreślić należy, że przez doprowadzenie "do stanu zgodnego z prawem" należy rozumieć doprowadzenie do takiego stanu w kontekście przepisów szeroko rozumianego prawa administracyjnego, również w kontekście całości przepisów prawa budowlanego (art. 81 ust. 1 Prbud w zw. z art. 104 .a.). Skoro decyzje legalizacyjne wydane w trybie art. 51 Prbud zastępują w trybie naprawczym pozwolenie na budowę, to badanie zmiany sposobu użytkowania obiektu należy odnieść do treści decyzji legalizujących wykonane roboty budowlane prowadzące do takiej zmiany.

Taki tryb postępowania w ocenie MWINB byłby w niniejszej sprawie właściwy, gdyby w sprawie nie wydano rozstrzygnięcia, którym organ prowadzący postępowanie jest związany.

Z akt sprawy wynika, w szczególności z treści decyzji SKO z 29 lipca 1998r., iż przed wydaniem decyzji przez Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 25 października 1996r., znak: [...], którą nałożono na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie oraz dostarczenia określonych dokumentów, roboty wykonane przez inwestora w zostały już w jakimś stopniu ocenione przez właściwy organ. Decyzja ta, o ile została wydana i pozostaje w obiegu prawnym, wiąże organ w tej sprawie oraz strony postępowania. Obowiązkiem organu I instancji było więc pozyskanie tej decyzji do akt sprawy (wraz z aktami postępowania związanymi z jej wydaniem) i kontynuacja postępowania w tożsamym - co do zasady - przedmiocie, zgodnie z zawartym w tej decyzji nakazem i regulacją art. 110 §1 k.p.a.

W przypadku gdyby organ I instancji powziął uzasadnione wątpliwości co do jej prawidłowości (w związku z wykazaną w sprawie niezgodnością zastosowanych w lokalu rozwiązań technicznych z przepisami techniczno-budowlanymi) to należałoby dążyć do wyeliminowania tej decyzji z obiegu prawnego w trybie nadzwyczajnym przewidzianym przepisami prawa.

Wobec powyższego zasadniczą kwestią i obowiązkiem organu I instancji było pozyskanie tej decyzji do akt sprawy, a w szczególności pozyskanie wyczerpujących informacji o obiegu akt od organu, do którego przekazano akta nie zakończonej sprawy w 1999r. W tym zakresie organ I instancji nie podjął koniecznych działań, co stanowi o naruszeniu art. 7 i 77 oraz o naruszeniu art. 110 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Na marginesie jedynie MWINB zauważył, iż ani przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974r., ani przepisy obowiązujące nie przewidują możliwości ponownego wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie "części" istniejącego legalnie budynku. Nadto, zgodnie z wykładnią prezentowaną w wyroku NSA z dnia 13 czerwca 2001 r., sygn. IV SA 1044/99 : "Remont strychu w celu zaadoptowania go na cele mieszkalne, nie jest budową w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego. Są to inne prace budowlane o których mowa w art. 50 tej ustawy".

Ponadto organ I instancji nie wyjaśnił sposobu ustalenia kręgu stron postępowania, ani osób zobowiązanych skarżoną decyzją. Brak dokumentów potwierdzających przymiot strony A. B., w szczególności treść aktualnych ksiąg wieczystych dla przedmiotowej nieruchomości nie potwierdza ustaleń PINB w tym zakresie.

Niezależnie od wskazanych powyżej uchybień proceduralnych zauważyć wypada, że stan istniejący układu pomieszczeń i użytkowania budynku (ilość i przeznaczenie lokali w obrębie pierwotnej bryły budynku) przy ul. [...] w N. opisany w księgach wieczystych i w inwentaryzacji z 1974r., jest niezgodny z dokumentami późniejszymi, tj. opracowaniami biegłych sądowych dla celów postępowania sądowego (nieuwierzytelnione kopie w aktach PINB). Rolą organu winno być zatem kompleksowe zbadanie legalności obecnego stanu, w tym przebudowy pomieszczeń parteru uwidocznionych na rysunkach w obrębie pierwotnego lokalu mieszkalnego nr [...] Na rysunkach załączonych do opinii biegłego widoczne są bowiem 4 lokale użytkowe, a nie 2, zgodnie z treścią ksiąg wieczystych. Organ winien również wnikliwie rozważyć, czy roboty związane z przebudową parteru należy zbadać w tym postępowaniu, czy też w odrębnym. Poza zakresem niniejszego postępowania pozostaje legalność części dobudowanej, o której brak wzmianki w księgach wieczystych prowadzonych dla przedmiotowej nieruchomości.

Odnosząc się do treści odwołania stwierdzono należy, iż w większości zarzuty nie są zasadne i nie mają wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Z pisma Sądu Okręgowego w N. III Wydział Cywilny Odwoławczy z dnia 17 stycznia 2019 r. wynika, że postępowanie sądowe o dział spadku i zniesienie współwłasności nie zostało zakończone prawomocnym rozstrzygnięciem sądu, zatem uwagi odnoszące się do mocy wiążącej postanowienia sądu w tej sprawie należy uznać za przedwczesne.

Mając na uwadze naruszenie przepisów proceduralnych w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, konieczność zachowania zasady dwuinstancyjności postępowania oraz znaczny zakres koniecznego postępowania wyjaśniającego, organ odwoławczy w trybie art. 138 § 2 k.p.a. zobligowany był uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Powyższą decyzję zaskarżył sprzeciwem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Krakowie Z. P., wnosząc o "podjęcie działań zgodnie z przepisami prawnymi oraz swoimi kompetencjami" w celu wyjaśnienia sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

Zgodnie z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu zostało znacznie uproszczone: organ administracji nie musi udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1).

Zgodnie z art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

Z kolei w myśl art. 151a § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.

Punktem wyjścia do oceny zaskarżonej decyzji musi być treść art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy".

W zaskarżonej decyzji wskazano na liczne uchybienia organu I instancji, które uzasadniały uchylenie decyzji PINB i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Chodziło w szczególności o następujące kwestie:

1) nieprawidłowy tryb postępowania (nie zastosowano art. 50 – 51 ustawy Prawo budowlane w aktualnym brzmieniu)

2) brak pozyskania do akt sprawy decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 25 października 1996 r., którą nałożono na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie oraz przedstawienia określonych tam dokumentów

3) niewyjaśnienie sposobu ustalenia kręgu stron postępowania oraz adresatów decyzji, w szczególności brak dokumentów potwierdzających legitymację A. B.

4) brak kompleksowego rozpatrzenia legalności obecnego stanu budynku, w tym przebudowy pomieszczeń parteru.

Te elementy wypełniają normę wynikającą z art. 138 § 2 k.p.a. tj. ich wyjaśnienie ma istotny wpływ na wynik sprawy. W istocie już sama kwestia określenia stron postępowania i adresatów decyzji wystarczyłaby do wydania decyzji kasatoryjnej. PINB stwierdził, że obowiązki nałożył na J. K. oraz A. B. jako współwłaścicieli lokalu mieszkalnego nr [...], bowiem obowiązki dotyczą pomieszczenia położonego nad tym lokalem. Tymczasem, na co zwrócił uwagę organ odwoławczy, wymienione osoby nie są właścicielami lokalu nr [...] (zgodnie z treścią księgi wieczystej nr [...]) i nie były nimi w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji. Ponadto, jeżeli pomieszczenie strychowe nie stanowi wyodrębnionego lokalu (co wynika z dokonanych przez organy ustaleń, że postanowienie Sądu Rejonowego w N. Wydział I Cywilny z dnia 12 października 2017 r. sygn. Ns [...] znoszące współwłasność nie jest prawomocne), to należy do części wspólnych budynku, a co za tym idzie – stanowi współwłasność właścicieli wszystkich lokali znajdujących się w tym budynku. Niewątpliwie kwestia prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania oraz adresatów decyzji wymaga szczegółowego wyjaśnienia.

Co do rozważań organu odwoławczego zarzucającego PINB brak pozyskania do akt sprawy decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 25 października 1996 r. – należy zauważyć, że organ I instancji przed wydaniem decyzji podejmował działania w celu ustalenia, czy po uchyleniu przez SKO decyzji z dnia 28 maja 1998 r. dalsze postępowanie w przedmiocie samowolnej zmiany sposobu użytkowania było prowadzone (pisma k. 170 – 176 akt I instancji), jednakże nie prowadził odrębnych poszukiwań wymienionej decyzji. Dopiero po wydaniu przez MWINB postanowienia z dnia 12 września 2018 r. na podstawie art. 136 k.p.a., którym zlecił organowi I instancji uzupełnienie postępowania dowodowego między innymi w zakresie dołączenia akt sprawy zakończonej tą decyzją, organ I instancji zwrócił się w tej sprawie do Starostwa Powiatowego w N. oraz do Urzędu Miasta N. . Decyzja ta nie została jednak odnaleziona. Mogą więc budzić wątpliwości wskazania organu odwoławczego, by pozyskać tę decyzję wraz z aktami sprawy, ewentualnie "dążyć do wyeliminowania tej decyzji z obiegu prawnego". Z uwagi na upływ ponad dwudziestu lat od wydania decyzji oraz zmiany w zakresie właściwości organów administracji wykonanie tych wskazań może być znacznie utrudnione, jakkolwiek należy wykorzystać wszystkie istniejące możliwości do uzupełnienia akt sprawy w omawianym zakresie, bowiem aktualnie prowadzone postępowanie jest kontynuacją postępowania, w którym owa decyzja została wydana.

Organ II instancji w zaskarżonej decyzji zawarł pogląd, że wobec nieprawomocnego zakończenia postępowania o zniesienie współwłasności (polegającego m. in. na wyodrębnieniu lokalu, w którym wykonano przedmiotowe roboty budowlane) na obecnym etapie przedwczesne jest odnoszenie się do tej kwestii. Co do zasady należy się z tym zgodzić, jednakże trzeba też zwrócić uwagę, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty z akt sprawy sądowej o zniesienie współwłasności, w tym kopia opinii biegłego Sądu Okręgowego w N. do spraw wycen nieruchomości i ogólnobudowlanych Z. Z. (k. 104 – 125 akt administracyjnych I instancji). Z opinii tej wynika dopuszczalność wyodrębnienia przedmiotowego pomieszczenia strychowego jako odrębnego lokalu mieszkalnego. Dokument ten należy do materiału dowodowego i powinien podlegać ocenie w ramach art. 77 § 1 k.p.a.

W kwestii zaś określenia właściwych przepisów znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie – Sąd nie jest władny, by na obecnym etapie postępowania wypowiadać się wiążąco. Przekracza to bowiem kognicję Sądu w sprawach zainicjowanych sprzeciwem od decyzji, określoną w powołanym wyżej art. 64e p.p.s.a.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 czerwca 2018 r., sygn. II OSK 1319/18 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) "Art. 64e p.p.s.a. oraz art. 151a § 1 p.p.s.a. należy wykładać w ten sposób, że określony w tych przepisach zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie może obejmować oceny tej decyzji w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na art. 64b § 3 p.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym".

W niniejszej sprawie stronami postępowania sądowoadministracyjnego są skarżący Z. P. i Wopjewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego. W sprawie administracyjnej występują zaś dodatkowo inne strony, których interesy są sprzeczne z interesem skarżącego (np. J. K.). Ostateczna weryfikacja trybu postępowania i jego zakresu niewątpliwie miałaby wpływ na ewentualną możliwość legalizacji przedmiotowych robót budowlanych, a co za tym idzie miałaby bezpośredni wpływ na interesy pozostałych współwłaścicieli nieruchomości. Dlatego też weryfikacja zawartych w uzasadnieniu decyzji twierdzeń w tym zakresie przekracza granice niniejszej sprawy.

Jak wynika z powyższego, Wopjewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo zastosował art. 138 § 2 k.p.a. Dlatego też sprzeciw od decyzji należało oddalić na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a.