Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 397/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-05-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] lutego 2014r., nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, określającej z urzędu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik i listopad 2008r. postanawia: oddalić wniosek


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] marca 2014r. A wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia[...]lutego 2014r. wskazane w sentencji. W petitum skargi strona złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, którego nie uzasadniła.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl zasady ukonstytuowanej przez art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej jako: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątek od tej reguły ogólnej statuuje art. 61 § 3 p.p.s.a., w myśl którego Sąd może na wniosek strony wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z tak sformułowanego przepisu wynika, iż warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest stwierdzenie przez Sąd, że strona w sposób wyczerpujący i przekonujący wykazała istnienie okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku spoczywa zatem na stronie (por. postanowienia NSA: z 25 maja 2004 r., FZ 65/04 oraz z 24 maja 2004 r., FZ 85/04 – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy podkreślić, że skoro wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia może nastąpić wskutek czynnego udziału strony skarżącej, tj. na jej wniosek, to do wnioskodawcy należy wskazanie którejkolwiek lub obu przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., z należytym uzasadnieniem. Istotnym jest również, że ustawodawca posługując się we wskazanym przepisie zwrotami niedoprecyzowanymi (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków) stronie pozostawił ich konkretyzację. Uzasadnienie wniosku o ochronę tymczasową powinno się zatem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do skarżącego. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego konkretnej sytuacji finansowej oraz majątkowej.

W niniejszym przypadku strona, wnioskując o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, poprzestała jedynie na zgłoszeniu owego wniosku. Nie wskazała w oparciu o jakie przesłanki wnosi swoje żądanie.

Tym samym strona nie wskazała żadnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonego aktu, co uniemożliwiło dokonanie przez Sąd oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona skarżąca nie dołączyła też do wniosku żadnych dokumentów na poparcie ewentualnych okoliczności, które by wypełniały przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga fakt, że na Sądzie nie spoczywał obowiązek wyręczania strony skarżącej w tej kwestii. Sąd administracyjny nie działa w tym zakresie z urzędu, gdyż takie działanie na obecnym etapie postępowania oznaczałoby w pewnym stopniu konieczność rozpoznania meritum sprawy i dokonanie swoistego przedsądu (por. m. in. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, POP z 2009 r., nr 2, poz. 22).

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.