Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 126/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

-Sygn. akt I SA/Kr 126/06 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 września 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka, Sędziowie: WSA Beata Cieloch (spr), WSA Bogusław Wolas, Protokolant: Dominika Janik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2007r, sprawy ze skargi J. W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia [...] nr [...], w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości i podatku rolnym za 2005 rok, - s k a r g ę o d d a l a -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] Wójt Gminy ustalił J. W. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości i podatku rolnym za 2005 rok w wysokości [...] zł. Wysokość podatku organ podatkowy ustalił na podstawie zawiadomienia Starosty Powiatowego o zmianach w rejestrze gruntów według stanu na dzień [...] czerwca 2004 roku.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie. W uzasadnieniu skarżący podał, że nie zgadza się z rozdzieleniem obszaru tak jak było w 2004 r. na dwa nakazy tj. nr [...] i nr [...].

Decyzją z dnia 4 października 2005 roku (nr [...]) wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej, (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.) w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 6 ust. 3 i ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. nr 9, poz. 84 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania J. W., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, iż organ podatkowy wymierza osobom fizycznym podatek od nieruchomości na podstawie złożonej przez nich informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, a podatek rolny na podstawie informacji o gruntach. Podstawą zastosowania stawki podatku od nieruchomości wobec gruntów i budynków jest stan prawny tych gruntów i budynków, wynikający z ewidencji wskazanej w art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz. 163 ze zm.), który stanowi, iż podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatku i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych między innymi w postępowaniu podatkowym. Obejmuje ona informacje dotyczące położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości. Ponadto w ewidencji wykazuje się: właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych, inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części, miejsce zamieszkania lub siedzibę tych posiadaczy, wartość nieruchomości i informacje o wpisaniu do rejestru zabytków. Ewidencje gruntów i budynków prowadzą starostowie. Właściciele, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych, inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części, są obowiązane zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian.

Organ podał, że w doktrynie i w orzecznictwie dominuje pogląd, że "organy podatkowe przy wymierzaniu podatku od nieruchomości są związane zapisami w ewidencji gruntów i budynków i nie są uprawnione do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie" oraz, że "organ podatkowy, dokonując wymiaru podatku, nie jest uprawniony do przyjęcia za podstawę wymiaru podatku innej powierzchni od tej jaka figuruje w rejestrze gruntów prowadzonym przez właściwy organ geodezyjny". Dlatego ustalone na podstawie danych z rejestru gruntów, będących w posiadaniu organu I instancji, łączne zobowiązanie pieniężne na 2005 rok jest w prawidłowej wysokości. W przypadku natomiast, gdy podatnik kwestionuje powierzchnię gruntu figurującą w ewidencji, organ podatkowy będzie mu wymierzać podatek od nieruchomości w oparciu o dane z ewidencji do czasu aż podatnik doprowadzi do zgodności zapisów ewidencyjnych z rzeczywistym stanem rzeczy. W wyroku z dnia 26 czerwca 1998 r. (sygn. akt I SA/Gd 1486/96) Naczelny Sąd Administracyjny w Gdańsku zajął stanowisko, że "zarzuty co do niewłaściwego określenia powierzchni działek, wynikającego z aktualnego rejestru gruntów, będących przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie mogą podlegać merytorycznemu rozpoznaniu w ramach prowadzonego postępowania podatkowego". Podniesione przez skarżącego w odwołaniu zarzuty w ocenie organu odwoławczego nie dają podstawy do spełnienia żądania, albowiem podatek od nieruchomości na 2005 r. uwzględniając stan dokumentów będących w posiadaniu Wójta Gminy nie może być ustalony w innej wysokości. Na dzień wydania decyzji do organu I instancji nie wpłynęło żadne zawiadomienie o zmianie stanu faktycznego w stosunku do przedstawionego w złożonej przez podatnika informacji jak również w ewidencji gruntów i budynków.

W skardze na powyższą decyzję J. W. zarzucił jej "niezgodność z prawem polegającą na tym, że dotyczy dwóch odrębnych nieruchomości – co winno być rozdzielone obowiązkiem podatkowym łączonym przez Wójta Gminy w celu zatarcia rozbieżności – obszaru nieruchomości spowodowanej przewłaszczeniem przy pomocy Gminy i Starostwa Powiatowego w ręce trzecie" i wniósł o jej uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wskazano, że w aktach sprawy znajduje się pismo Urzędu Wojewódzkiego – Wydział Nadzoru Geodezyjnego i Nieruchomości, w którym wyjaśniono skarżącemu jak należy dokonać zmian w ewidencji gruntów i budynków. Skarżący do tych wyjaśnień się jednak nie zastosował i domagał się dokonania zmiany od Wójta Gminy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 z późn. zm - oznaczana dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 października 2005 roku jak i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy z dnia [...] marca 2005 roku została wydana w oparciu o prawidłowe przepisy prawa materialnego: ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jednolity: Dz.U. z 1993 r., nr 94, poz. 431 ze zm.), ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak i przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Należy w szczególności podkreślić, iż stosownie do treści art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te (powierzchnia gruntów, rodzaj użytków gruntowych) mają więc istotny wpływ na załatwienie sprawy. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane w przepisach żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku rolnym czy podatku od nieruchomości nie mogą przyjąć innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Stanowisko to pozostaje w zgodzie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (min. wyrok z dnia 11 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995/42/24, wyrok z dnia 12 stycznia 1994 r., sygn. akt III SA 911/94, OwSS 1994/4-5/164, wyrok z dnia 29 grudnia 1993 r., sygn. akt III SA 747/93, ONSA 1994/4/163.) Wobec kategorycznej normy omawianego przepisu stanowisko skarżącego, że faktycznie będąca w jego władaniu działka ma inną powierzchnię od tej jaka podana jest w ewidencji gruntów dla wymiaru podatku nie ma znaczenia. Przedstawione przez skarżącego dowody mogą stanowić jedynie podstawę zmiany danych zawartych w ewidencji gruntu i dopiero po jej dokonaniu może dojść do weryfikacji (wzruszenia) ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązania podatkowego. Do dokonania takiej zmiany nie jest uprawniony Wójt Gminy, a jedynie Starostwo Powiatowe. Zarzut skarżącego dotyczący niewłaściwego określenia powierzchni gruntu nie mógł podlegać ocenie Sądu w ramach prowadzonego postępowania sądowego, a wcześniej w ramach prowadzonego postępowania podatkowego. Byłoby to bowiem dokonywanie merytorycznych wiążących ustaleń i ocen co do czynności podjętych w ramach innego postępowania administracyjnego - w tym przypadku w ramach postępowania prowadzonego przez Starostwo Powiatowe w zakresie aktualizacji czy weryfikacji danych zawartych w ewidencji. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie.

Biorąc pod uwagę wyżej wskazane okoliczności, stwierdzić należy, że organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości i podatku rolnym na 2005 rok. Dokonując kontroli Sąd nie stwierdził także dokonania naruszeń przepisów postępowania.

Z tych przyczyn zarzut skarżącego co do niewłaściwego określenia powierzchni działki będącej przedmiotem opodatkowania nie mógł podlegać merytorycznemu rozpoznaniu w ramach prowadzonego postępowania podatkowego. Wydana w ramach tego postępowania, a będąca przedmiotem zaskarżenia, decyzja dotycząca łącznego zobowiązania pieniężnego za 2005 r., w których dokonano wymiaru podatku rolnego od rzeczywistej powierzchni nieruchomości wynikającej z aktualnego rejestru gruntów przy właściwym zastosowaniu aktualnie obowiązujących stawek podatkowych, należało uznać jako decyzję wydaną bez naruszenia prawa materialnego, jak również przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy.

W związku z powyższym na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Sąd orzekł o oddaleniu skargi.