Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 291/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2009-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.7, art.77, art.107 § 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.55
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art.59 ust.1
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art.51 ust.8
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
article: art.5 ust.1 pkt9, art.35 ust.1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art.145 §1 pkt 1 lit.c, art 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant specjalista Ewa Kłosowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2009 r. sprawy ze skargi W.D. –T. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2008r. inwestor - PT Spółka z o.o. - wystąpił do Starosty Powiatu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji obejmującej budowę stacji bazowej telefonii komórkowej przy ul. [...], na działce nr ewid. [...]. Do wniosku dołączono 4 egzemplarze projektu budowlanego z opiniami i uzgodnieniami, oświadczenie z dnia [...] kwietnia 2008r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję Burmistrza Miasta nr [...] z dnia [...] listopada 2005 roku o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dołączona została także analiza środowiskowa dla inwestycji wskazanej we wniosku sporządzona [...] listopada 2007r. na zlecenie inwestora przez A.W. z firmy A spółka z o.o., zawierająca stwierdzenie, iż projektowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest wymagane ani do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dla których sporządzenie takiego raportu może być wymagane.

Dokonując zawiadomienia o wszczęciu postępowania organ l instancji za strony uznał właścicieli i użytkowników wieczystych działek graniczących z działką na której planowana jest inwestycja oraz użytkownika wieczystego tej działki, jak też A Spółkę z o.o..

W toku postępowania sprzeciw przeciwko budowie stacji bazowej zgłosił użytkownik wieczysty działki nr [...] W.D.-T. zarzucając nieprawidłowości w trakcir postępowania o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zlokalizowanie inwestycji na terenie przewidzianym pod zabudowę mieszkaniową w sytuacji gdy możliwe jest jej posadowienie w innym miejscu tj. w pobliżu terenów przemysłowych. Nadto wskazywał na szkodliwy wpływ jaki wywierać będą na zdrowie jego i rodziny oraz innych okolicznych mieszkańców silne sygnały emitowane przez stację bazową telefonii komórkowej jak i na spadek wartości jego nieruchomości spowodowany planowaną budową. Projektowanej inwestycji sprzeciwiła się także Spółka z o.o. B, użytkownik wieczysty działki nr [...] podnosząc, iż uniemożliwia ona zbycie - z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe - usytuowanego na działce spółki budynku byłego żłobka, a nadto lokalizacja stacji może zakłócać pracę układów programowania i sterowania

l

jej maszyn produkcyjnych.

Po udzieleniu wyjaśnień stronom zgłaszającym sprzeciw wobec budowy stacji, Starosta decyzją nr [...] z dnia [...] września 2008r. (znak: [...]) zatwierdził projekt budowlany i wydał PT Sp. z o.o. pozwolenie na budowę dla wnioskowanej inwestycji.

W wyniku odwołania B Sp. z o.o., Wojewoda decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. uchylił w całości decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż decyzja organu l instancji wydana została w oparciu o decyzję Burmistrza Miasta nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego, w której stwierdzono, że zgodnie z raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, opracowanym w 2005r., przedmiotowa inwestycja nie będzie stanowić zagrożenia dla ludzi i środowiska ani negatywnie wpływać na pracę urządzeń elektroenergetycznych w okolicznych budynkach. Wywiódł, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż w projekcie budowlanym znajduje się analiza środowiskowa z dnia [...] listopada 2007r. sporządzona dla przedmiotowej inwestycji, zgodnie z którą w odległości od anten sektorowych, określonych zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania tych anten nie występują miejsca dostępne dla ludności. Stwierdzono także, że - w świetle rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. - przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane ani też do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko może być wymagane. W tym zakresie, w ocenie organu II instancji, organ stopnia podstawowego dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Za podstawę do uchylenia decyzji organu l instancji Wojewoda uznał natomiast niezgodność przedłożonego projektu budowlanego z decyzją Burmistrza

Miasta nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] o lokalizacji celu publicznego, w części dotyczącej wysokości wieży telekomunikacyjnej oraz wysokości zainstalowanych anten sektorowych i linii radiowej. Wskazał, iż decyzja Burmistrza określiła wysokość wieży na 60 m, natomiast w przedłożonym projekcie budowlanym występują rozbieżności, bowiem projekt architektoniczno -budowlany dotyczy budowy wieży o wysokości 60 m, natomiast projekt zagospodarowania działki dotyczy wieży o wysokości 66 m. Ponadto poprawki dotyczące wysokości wieży, znajdujące się na str. 1 i 3 projektu zagospodarowania działki," dokonane zostały przez osobę nieuprawnioną do dokonywania zmian w projekcie budowlanym. Nadto w projekcie budowlanym na str. 4-5 określono, że na przedmiotowej wieży zostaną zawieszone anteny sektorowe i anteny mikrofalowe na wysokości 57m, 58m, 59m, 59,8m, 60,2m, 60,4m, 60,6m, oraz 61,4 m n.p.t. Tymczasem decyzja lokalizacyjna określa, że anteny sektorowe i anteny radioliniowe zainstalowane zostaną na wysokości 60 m n.p.t.

Rozpatrując sprawę ponownie, postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 roku, Starosta nałożył na wnioskodawcę obowiązek uzupełnienia wniosku z dnia [...] lipca 2008r. przez usunięcie niezgodności projektu budowlanego z decyzją lokalizacyjną z dnia [...] listopada 2005r. - w terminie do dnia [...] grudnia 2008r.

Po przedłożeniu przez inwestora we wskazanym terminie 4 egzemplarzy projektu budowlanego organ l instancji, decyzją z dnia [...] grudnia 2008r. nr [...] ( znak: [...]), działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006r, Nr 156 póz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98 póz. 1071 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i wydał PT Sp. z o.o. pozwolenie na budowę inwestycji obejmującej budowę stacji bazowej telefonii, na działce nr ewid. [...] ( kategoria obiektu: XXIX). W uzasadnieniu Starosta wskazał, iż obszar oddziaływania inwestycji o jakim mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego obejmuje działki bezpośrednio graniczące z planowaną inwestycją. Stwierdził, iż po usunięciu przez inwestora braków projektu, ponowna analiza przedstawionych dokumentów wykazała ich kompletność i zgodność z przepisami prawa co w konsekwencji, jak i wobec braku sprzeciwu innych stron postępowania, dało podstawy do zatwierdzenia projektu budowlanego i

wydania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

Odwołanie od tej decyzji wniósł W.D.- T., domagając się cofnięcia pozwolenia na realizację inwestycji - budowy stacji bazowej telefonii, w jej obecnym miejscu. W ocenie odwołującego zarówno decyzja o lokalizacji inwestycji jak również o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii, stoi w sprzeczności z wcześniejszymi ustaleniami i nakazem utrzymania nieruchomości - działki nr [...] - stanowiącej teren zieleni rekreacyjnej i znajdującej się w strefie ochrony krajobrazu - w stanie nienaruszonym. W tym zakresie, utrzymując właśnie rygor ochrony krajobrazu i utrzymania zieleni rekreacyjnej, nie dopuszczono do budowy przez niego domu mieszkalnego. Taka zmienność w postanowieniach organu, zdaniem odwołującego się, budzi uzasadnione podejrzenie o podejmowaniu decyzji w sprawie w oparciu "o niekoniecznie merytoryczne przesłanki". Nadto odwołujący podkreślił, iż w rozpatrywanej sprawie niezbędne jest przeprowadzenie badań środowiskowych i oceny oddziaływania bezpośredniego i długotrwałego inwestycji na organizm ludzki.

Wojewoda decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy decyzję organu l instancji. Uznając podnoszone zarzuty za bezzasadne organ wyjaśnił, iż z jego ustaleń wynika jednoznacznie, iż zarówno działka nr ewid. [...], na której inwestor zamierza budować przedmiotową stację bazową, jak również działki sąsiednie (także przywołana w odwołaniu działka nr ewid. [...]) nie znajdują się w obszarze chronionego krajobrazu, który Wojewoda ustanowił rozporządzeniem nr [...] z dnia [...] lutego 2005r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu. Ograniczenie dotyczące sposobu zagospodarowania tego terenu nie wynika również z miejscowego planu zagospodarowania terenu, gdyż dla terenu objętego inwestycją plan taki nie został uchwalony. Jednocześnie organ wskazał, iż przywołane w odwołaniu argumenty, oparte na załączonych do niego pismach Urzędu Miejskiego z dnia [...] lutego 2000r. i [...] marca 2001 r., dotyczą nieobowiązującego już - ze względu na utratę mocy obowiązującej przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - stanu prawnego. Ponadto argumenty dotyczące planowanej przez W.D. – T. budowy domu mieszkalnego nie mogą mieć wpływu na dokonane w sprawie ustalenia faktyczne, gdyż dotyczą odrębnego postępowania administracyjnego. Wojewoda wyjaśnił również, iż organ administracji architektoniczne - budowlanej nie

posiada kompetencji do dokonania badań środowiskowych w zakresie szkodliwości bezpośredniego i długotrwałego oddziaływania zespołu anten na organizm ludzki ani też nałożenia na inwestora obowiązku wykonania takich badań. Jednocześnie organ wskazał, iż tryb postępowania przed wydaniem pozwolenia na budowę określa art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, w oparciu o który organ administracji architektoniczne - budowlanej jest zobowiązany sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymaganiami ochrony środowiska i przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, jak również kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie organ l instancji dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w przedmiocie spełnienia przez inwestora wymagań dotyczących ochrony środowiska. W projekcie budowlanym znajduje się analiza środowiskowa z dnia [...] listopada 2007r. sporządzona dla przedmiotowej inwestycji, zgodnie z którą w odległości anten sektorowych, określonych zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania tych anten nie występują miejsca dostępne dla ludności. Analiza ta uwzględnia przy tym zarówno maksymalne pochylenie osi promieniowania, jak również minimalną wysokość występowania osi głównej wiązki promieniowania i maksymalnej wysokości zabudowy na kierunku tej osi. Ponadto stwierdzono w jej treści, iż przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu jest wymagane jak też do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dla których sporządzenie raportu może być wymagane, w świetle przepisów powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Organ odwoławczy stwierdził, iż w konsekwencji oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie uznał, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył wszystkie wymagane, zgodnie z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego dokumenty oraz, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z

obowiązującymi przepisami ustawy Prawo budowlane, a nadto jest on kompletny i zgodny z ustaleniami zawartymi w decyzji Burmistrza Miasta nr [...] z dnia [...] listopada 2005r. znak: [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W konsekwencji spełnienia przez inwestora wymagań wynikających z dyspozycji art. 35 ust. 1 oraz art. 34 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, w ocenie organu odwoławczego, Starosta zgodnie z przepisem art. 35 ust. 4 powoływanej ustawy, nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z kolei organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany rozstrzygnięcia organu l instancji.

Pismem z dnia [...] marca 2009r. W.D. – T. wniósł skargę na decyzję Wojewody. Skarżący wskazał, iż podtrzymuje w całości swój sprzeciw wobec decyzji o budowie stacji bazowej telefonii komórkowej w kształcie i miejscu zatwierdzonym decyzją Starosty z [...] grudnia 2008 r. z uzasadnieniem wynikającym ze wszystkich pism kierowanych przez niego do organów na wszystkich etapach postępowania. Jednocześnie podkreślał, iż uniemożliwiono mu bez jego winy udział w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, co miało istotny wpływ na wynik prowadzonego w tej sprawie postępowania, a także na ocenę organów obu instancji w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją o pozwoleniu na budowę. Organom orzekającym w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego i w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę zarzucał zaniedbania i lekceważenie przysługujących mu praw, co w konsekwencji zagraża jego zdrowiu i życiu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko z argumentacją wskazaną w zaskarżonej decyzji i na tej podstawie wnosił o oddalenie skargi.

Pismem procesowym z dnia [...]września 2009r. uczestnik postępowania PT Spółka z o.o. domagał się oddalenia skargi. Wywodził, iż skarżący podniósł zarzuty jedynie pod adresem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego tj. aktu wydanego w odrębnym postępowaniu, który ponadto - z mocy przepisu szczególnego tj. art. 53 ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - nie podlega wzruszeniu ani w trybie stwierdzenia nieważności, ani wznowienia postępowania ze

względu na fakt nieuczestniczenia w nim przez stronę bez jej winy, a to wobec upływu wskazanego powołanym przepisem 12 miesięcznego terminu. Zarzucał, iż brak sprecyzowania zarzutów w stosunku do decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę oznacza, iż skarga dotknięta jest brakami formalnymi, skoro skarżący nie sprecyzował na czym polega naruszenie prawa przez Wojewodę. Zdaniem uczestnika, wobec spełnienia przez niego jako inwestora wszystkich prawem stawianych wymagań dla projektu budowlanego, pozostającego w zgodności z decyzją lokalizacyjną Burmistrza, organy zasadnie dokonały zatwierdzenia projektu i udzieliły pozwolenia na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga podlegała uwzględnieniu jednakże z przyczyn innych niż w niej podnoszone.

1. W pierwszej kolejności wskazania wymagało, iż z mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy

z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153,

póz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi

przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta

sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności zaskarżonego aktu z prawem.

Zakres kontroli sądowoadministracyjnej wyznacza przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.

U. z 2002r., Nr 153, póz. 1270 ze zm.- powoływanej jako ppsa ) stanowiąc, iż sąd

rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i

wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast zgodnie z przepisem

art. 135 ppsa sąd administracyjny stosuje przewidziane ustawą środki w celu

usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub

podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której

dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W myśl

przepisu 133 § 1 ppsa podstawą orzekania sądu administracyjnego są akta

administracyjne. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez

sąd administracyjny, mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa

materialnego lub, mogących mieć wpływ na jej wynik, istotnych wad w

przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym ( art. 145 § 1 pkt 1 ppsa ).

2. Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego była w

rozpoznawanej sprawie decyzja organu II instancji utrzymująca w mocy decyzję

Starosty zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi

PT Spółce z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.

Na wstępie, wobec zarzutów w stosunku do skargi, wskazania wymaga, iż wbrew wywodom uczestnika postępowania PT Spółka z o.o. skarga W.D. – T. czyniła zadość wymogom formalnym z art. 57 § 1 pkt 3 ppsa . Skarżący bowiem w jej uzasadnieniu powoływał się nadal na zarzuty naruszenia prawa i jego interesu prawnego podnoszone już w toku postępowania administracyjnego.

Odnosząc się natomiast do przedmiotu sprawy to przede wszystkim wskazać należy, iż w ramach postępowania administracyjnego, wszczętego wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, organ administracji architektoniczne budowlanej stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 roku, Nr 156, póz. 1118 ze zm.) przed wydaniem decyzji sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z ustaleniami decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ( decyzji o lokalizacji inwestycji

celu publicznego ), a także z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności

określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71

ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o

środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o

ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym

techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii,

uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i

ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o

którym mowa w art 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w

art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane

uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu -

lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W myśl art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim:

8

1) przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo

oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona

wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu

informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie

środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń,

uzgodnień lub opinii innych organów

oraz po dochowaniu przez wnioskodawcę warunków o jakich mowa w ust. 4 tego przepisu.

3. W kontekście charakteru sprawy wskazać należy, iż wbrew wywodom organu odwoławczego z uzasadnienia decyzji organu l instancji nie wynika by przedmiotem jego badania była kwestia zgodności projektu budowlanego z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W istocie bowiem uzasadnienie decyzji organu administracji architektoniczno-budowlanej stopnia podstawowego, poza skrótowym przedstawieniem przebiegu postępowania, sprowadza się do jednozdaniowego stwierdzenia o kompletności i zgodności przedstawionych przez inwestora dokumentów z przepisami prawa. W tym zakresie organ odwoławczy również jedynie stwierdził bez jakiegokolwiek uzasadnienia, że projekt budowlany pozostaje w zgodzie z decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2005 roku o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nadto z akt administracyjnych, które są podstawą orzekania przez sąd administracyjny, nie wynika czy wskazana decyzja lokalizacyjna posiada walor ostateczności. Do wniosku inwestor dołączył bowiem jedynie jej kserokopię, potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez nieustalony podmiot. Kopia decyzji nie zawiera jakiejkolwiek wzmianki o jej ostateczności. Tymczasem organ administracji architektoniczno-budowlanej związany jest w postępowaniu o wydanie pozwolenia budowlanego ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy ( decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego ) o ile uzyskała ona przymiot ostateczności. Stwierdzenie zgodności projektu budowlanego z taką decyzją nie mającą waloru ostateczności rażąco narusza przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego ( wyrok NSA z 18 czerwca 1996 roku SA/BK 1182/95 , Prok. i Pr. 1997, Nr 5, póz. 55 ). Tym samym postępowanie organów w tym z zakresie narusza przepisy art. 7 , 77 § 1 i 107 § 3 Kpa.

Odnosząc się natomiast do skargi w zakresie zarzutów dotyczących wadliwości postępowania zakończonego decyzją lokalizacyjną, a polegających na

niezawinionym pozbawieniu strony udziału w tym postępowaniu wskazania wymaga, iż decyzja ta została wydana w innej sprawie administracyjnej i jej legalność nie podlega badaniu w postępowaniu sądowo-administracyjnym wywołanym skargą na decyzję wydaną w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Sąd bowiem uprawniony jest z mocy art. 135 ppsa do kontrolowania wszystkich aktów podejmowanych przez organy w granicach sprawy administracyjnej, której dotyczy skarga. Z tych przyczyn poza przedmiotem rozpoznawanej sprawy pozostawały nie tylko zarzuty skarżącego, ale też podnoszona przez uczestnika postępowania kwestia niemożności wzruszenia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] listopada 2005 roku.

Wyjaśnienia wymaga także, że stosownie do art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2003 roku, Nr 80, póz. 717 ze zm.) decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego -jak to stwierdzono już wyżej - wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Związanie organu wydającego pozwolenie na budowę ostateczną decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oznacza, iż organ ten nie może kształtować warunków lokalizacji inwestycji odmiennie od ustalonych w powyższej decyzji. Przepis ten rodzi bowiem nie tylko obowiązki po stronie organu wydającego pozwolenie na budowę, ale też stwarza prawa po stronie podmiotu, który uzyskał taką decyzję. Inwestor może wówczas projektować obiekt budowlany, jego funkcje oraz zagospodarowanie terenu. Oznacza to w konsekwencji, iż organ administracji architektoniczne - budowlanej orzekający w sprawie pozwolenia budowlanego nie ma możliwości rozpatrywania zarzutów co do możliwości innej lokalizacji inwestycji niż określona w decyzji lokalizacyjnej. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi, z punktu widzenia organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę, gwarancję zgodności inwestycji z prawem w zakresie dopuszczalności konkretnego zagospodarowania terenu dla potrzeb planowanej inwestycji. Do kompetencji Starosty w sprawie pozwolenia na budowę nie należała zatem kontrola poprawności planowanych rozwiązań przestrzennych, w tym ocena możliwości innej ( wskazywanej przez skarżącego ) lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej.

4. O ile ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa kiedy inwestor ma obowiązek dołączenia do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o warunkach zabudowy, to przepisy dotyczące ochrony środowiska stanowią

10

w jakich przypadkach pozwolenie na budowę musi być poprzedzone postępowaniem w przedmiocie oceny oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko. Tylko w takich przypadkach, gdy w myśl przepisów dotyczących ochrony środowiska powinno być przeprowadzone postępowanie dotyczące oceny oddziaływania na środowisko, organ architektoniczne- budowlany bada czy zostało ono przeprowadzone i jaki jest jego wynik czyli bada zgodność projektu budowlanego z "wymaganiami ochrony środowiska" ( vide: wyrok NSA z dnia 21 listopada 2006 roku, II OSK 1371/05, LEX 318227).

Do dnia 15 listopada 2008 roku przepisami określającymi kiedy pozwolenie na budowę poprzedzone być musi postępowaniem w przedmiocie oceny oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko była ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska ( Dz.U. z 2001 roku, Nr 62, póz. 627 ze zm.), a od wskazanej daty ustawa z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz.U. z 2008 roku, Nr 199, póz. 1227 ze zm.). W oparciu o przepisy, obowiązujące w dacie podejmowania rozstrzygnięć przez organy obu instancji, inwestycje podzielić można na:

1. wymagające wdrożenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na

środowisko w rozumieniu art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o

udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w

ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko

2. nie wymagające przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania

na środowisko.

Inwestor jest obowiązany wdrożyć postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli planowane przedsięwzięcie zostało zaliczone do katalogu inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach postępowania przeprowadza się "ocenę oddziaływania na środowisko" ( art. 3 pkt 8, art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy), która jest obligatoryjna ( w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy), bądź fakultatywna ( w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stwierdza organ postanowieniem na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy).

11

Katalog przedsięwzięć mogących zawsze albo potencjalnie znacznie oddziaływać na środowisko zawarty został w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz.U. z 2004 roku, Nr 257, póz. 2573 ze zm.) wydanym na podstawie uchylonego już art. 51 ust. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska, które może być stosowane na potrzeby nowej ustawy z dnia 3 października 2008 roku. ( art. 173 ust. 1 i 2 tej ustawy). Przedsięwzięcia nie wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć (...) nie wymagają wdrożenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W takich przypadkach organy właściwe do wydania decyzji określonych w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku ( m. in. organy architektoniczno-budowlane - art. 71 ust. 1 pkt 1 ) w ramach swoich kompetencji oceniają czy do wydania decyzji konieczne jest przedstawienie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia ( ew. postanowienia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko - art. 63 ust. 2 ustawy o dnia 3 października 2008 roku ) czy też przedsięwzięcie w ogóle nie wymaga przeprowadzenia postępowania w tym zakresie (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 25 czerwca 2009 roku 11 SA/Po 13/09).

W rozpoznawanej sprawie inwestor - PT spółka z o.o. wystąpił o uzyskanie pozwolenia na budowę wprost do organu właściwego do jego wydania, przedstawiając wraz z projektem budowlanym - dla wykazania braku obowiązku uprzedniego wdrożenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko, a tym samym i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia - wykonaną na jego zlecenie Analizę środowiskową z [...] listopada 2007 roku. Stwierdza ona, iż projektowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest wymagane ani do też do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dla których sporządzenie takiego raportu może być wymagane.

Mając na uwadze omówiony powyżej obowiązek organu administracji

12

architektoniczno-budowlanej dokonania samodzielnej oceny czy projektowana inwestycja objęta wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, wymaga uprzedniego postępowania w przedmiocie oceny jej wpływu na środowisko wskazania wymaga, iż organ l instancji uchylił się od ciążącego na nim obowiązku. Jego decyzja w tym zakresie nie zawiera żadnych ustaleń faktycznych ani wywodów prawnych. Jak bowiem wskazano już w związku z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego uzasadnienie rozstrzygnięcia organu l instancji sprowadza się w do jednego zdania. Natomiast organ odwoławczy, zobowiązany do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, dodatkowo z odniesieniem się do zarzutów odwołania, stwierdził jedynie w tej kwestii, iż przedstawiona przez inwestora Analiza przedsięwzięcia i przedstawiony w niej wniosek stanowi podstawę do uznania, iż planowana inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko.

W ocenie Sądu, organ l instancji, uchylając się od obowiązku dokonania oceny czy do wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej konieczne jest przedstawienie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia ( ew. postanowienia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ) czy też przedsięwzięcie w ogóle nie wymaga przeprowadzenia postępowania w tym zakresie, uchybił przepisom art. 7, 77 § 1 , 80 i 107 § 3 Kpa. Organ odwoławczy zaś dokonując takiej oceny , mimo iż nie była ona udziałem organu l instancji, naruszył przepisy art. 15 i 138 § 1 pkt 1 Kpa , gdyż w wyniku utrzymania w mocy decyzji z dnia 5 grudnia 2008 roku, pozbawił strony postępowania administracyjnego prawa do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy. Wskazania przy tym wymaga, iż organ II instancji nie kwalifikując projektowanej inwestycji do przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji uznając, iż nie było wobec niej wymagane uprzednie postępowanie w przedmiocie oceny jej oddziaływania na nie , zatem inwestor nie miał obowiązku przedstawienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia, oparł się wyłącznie na opracowaniu przedstawionym przez inwestora ( Analiza środowiskowa ). Nie poddał jej własnej ocenie. Analiza jako jedynie jeden z dowodów w sprawie powinna być zaś przedmiotem oceny na zasadach określonych w art. 80 Kpa. W uzasadnieniu decyzji brak jest rozważań dotyczących złożonej przez inwestora Analizy w kontekście całokształtu okoliczności faktycznych i stanu

13

prawnego sprawy. Stanowisko Wojewody sprowadza się w tej kwestii wyłącznie do przeniesienia do uzasadnienia decyzji poczynionych w analizie ustaleń i bezkrytycznego przytoczenia jej wniosków.

Tymczasem wskazania i szczególnego podkreślenia wymaga, iż załączona przez inwestora Analiza środowiskowa została przeprowadzona dla inwestycji o innych parametrach niż wskazane w projekcie budowlanym. O ile Wojewoda, uchylając decyzję Starosty z dnia [...] września 2008 roku, dostrzegł niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego to przeoczył, iż podobna sprzeczność występuje między Analizą środowiskową a złożonym projektem budowlanym.

Analiza środowiskowa, przedłożona dla wykazania, iż nie jest wymagana uprzednia decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, została sporządzona przy założeniu, że stacja bazowa składać się będzie z systemu anten zainstalowanego na wieży strunobetonowej o wysokości 66 m oraz , że łącznie 8 anten sektorowych zawieszonych zostanie na wysokości 60,2 metra nad poziom terenu licząc od poziomu osi anten, a 26 anten radioliniowych na wysokościach od 57 m do 61,4 m nad poziom terenu licząc od poziomu osi anten. W analizie wskazana została też częstotliwość promieniowa anten sektorowych ( od 900 do 2100 MHz ) oraz ich równoważna moc promieniowania izotropowe wyznaczona dla każdej z planowanych anten sektorowych ( od 2000 do 4999 W ). Dla wskazanej wyżej wysokości wieży strunobetonowej i wskazanych wysokości zawieszenia anten sektorowych oraz podanej częstotliwości promieniowania tych anten przeprowadzona została analiza występowania miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anten sektorowych wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten - z powołaniem na wymogi Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów ( Dz. U. Nr 192, póz. 1883 ). Z przedłożonego projektu zagospodarowania działki ( zmodyfikowanego w wyniku obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 roku ) wynika, iż wieża będzie mieć wysokość 60 m. Z projektu budowlanego wynika, iż projektowana wieża strunobetonowa ma mieć wysokość 62,3 metra, z tego odcinek do zamontowania w fundamencie wynosi 2,8 m. Oznacza to, że nad poziom terenu wieża wznosić się będzie na wysokość 59,5 m. W pkt 6 ( Opis konstrukcji ) wskazano, iż trzon wieży

14

ma 60 m, a urządzenia antenowe będą zawieszone na wysokościach 59,5 mi 58 m. Natomiast w pkt 8 ( Obciążenie wieży ) podano , iż anteny sektorowe i mikrofalowe zawieszone zostaną "na wys. śr. anteny + 60 m" nad poziom terenu. Projekt budowlany wskazuje jedynie azymuty anten sektorowych bez określenia częstotliwości emitowanego przez nie promieniowania. W ocenie Sądu takie dane jak częstotliwość emitowanego promieniowania, jako należące od istotnych parametrów charakteryzujących inwestycję powinny być zawarte w projekcie budowlanym , a nie jedynie w Analizie środowiskowej , która nie stanowi jego części. Z kolej porównanie pozostałych parametrów projektowanej inwestycji z parametrami przyjętymi w Analizie środowiskowej jednoznacznie wskazuje, że ze względu na ich odmienność ( wysokość wieży i związana z tym wysokość zawieszenia anten sektorowych mająca istotne znaczenie dla wyliczeń rozkładu promieniowania ) prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż Analiza ta nie mogła być podstawą do uznania, iż wnioski w niej przedstawione mogą stanowić uzasadnienie dla tezy, iż projektowana inwestycja nie wymagała uprzedniego postępowania w przedmiocie oceny jej oddziaływania na środowisko. Analiza, oparta na istotnych danych charakteryzujących inwestycję, a odbiegających od przyjętych w projekcie budowlanym nie pozwala na przyjęcie, iż wyjaśniona została istotna kwestia czy w obszarze oddziaływania inwestycji występują miejsca dostępne dla ludzi w rozumieniu przepisów ochrony środowiska, a jeżeli tak to czy gęstość mocy promieniowania projektowanych anten sektorowych w tych miejscach nie przekracza wartości dopuszczalnej.

W związku z powyższym i wobec zarzutów skargi dotyczących udzielenia pozwolenia dla realizacji inwestycji szkodliwej dla zdrowia skarżącego i okolicznych mieszkańców stwierdzić należy, iż w przypadku stacji bazowych telefonii komórkowej czynnikiem fizycznym, który może być powodem powstania zagrożeń w środowisku, są pola elektromagnetyczne, powstające w wyniku pracy stacji. Minister Środowiska w rozporządzeniu z dnia 30 października 2003 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów określił standardy jakości środowiska w postaci dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, zróżnicowanych dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową oraz miejsc dostępnych dla ludności. W tej sytuacji problem merytoryczny, czyli stwierdzenie, czy poziom pól elektromagnetycznych w środowisku jest dopuszczalny, sprowadza się do

15

stwierdzenia, czy mieści się on w granicach standardów dopuszczalnych dla określonych terenów. Podstawowe znaczenie ma bowiem - z powyższego punktu widzenia - sam charakter przewidywanych zagrożeń i fakt, czy w tym zakresie zostały przyjęte jakieś standardy, i czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Za utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych należy uznać pogląd, że wobec przyjęcia ustawowych ( tj. ustalonych w drodze przepisów wykonawczych do ustawy ) standardów oddziaływania określonych zagrożeń na środowisko, wyznaczających wielkości graniczne w tym zakresie, rola odpowiedniego organu sprowadza się w istocie do stwierdzenia, czy zamierzone oddziaływanie mieści się w wyznaczonych przez przepisy granicach, czy też je przekracza. Rozstrzygając zagadnienia związane z oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko organ nie działa na podstawie aktu wiedzy, ale na podstawie przepisu prawnego, a więc aktu władzy, niezależnie od jego podbudowy naukowej ( vide: wyrok z dnia 31 stycznia 2007 roku, IV SA/Wa 1961/06 ). Organ architektoniczno-budowlany nie może zatem odmówić pozwolenia na budowę dla inwestycji, która nie narusza przewidzianych prawem kryteriów oddziaływania. Również Sąd - oceniając legalność decyzji - nie może uwzględnić zarzutów nie mających umocowania w przepisach prawa.

5. Również za pozbawione podstaw należy uznać te zarzuty skarżącego, które dotyczyły kwestii spadku wartości jego nieruchomości w wyniku zlokalizowania na sąsiedniej działce inwestycji w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej. Wyjaśnienia wymaga, iż ewentualne obniżenie wartości nieruchomości na skutek realizacji inwestycji nie mogło stanowić przesłanki dla odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, ani przyczyny uchylenia takiej decyzji przez sąd administracyjny. W świetle utrwalonego orzecznictwa NSA pojęcie "uzasadnionego interesu osób trzecich" z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne tj. w oparciu o zgodność z regulującymi proces inwestycyjny przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje sprzeczności z wymogami stawianymi przez takie przepisy, to spowodowane nią dolegliwości dla otoczenia czy naruszenie interesów ekonomicznych właściciela ( użytkownika wieczystego ) działki sąsiedniej nie może być uznane za naruszenie powołanego przepisu ( vide: wyrok NSA z dnia 21 listopada 2006 roku, II OSK 1371/05, LEX 318227, wyrok NSA z 6 grudnia 2001 SA/SZ 1799/00, Lex Polonica

16

355095 ).

Mając na uwadze wskazane okoliczności Sąd uznał, iż zarówno decyzja

Wojewody jak i decyzja organu l instancji zapadły z naruszeniem

powołanych wyżej przepisów postępowania. W ocenie Sądu uchybienia organów

mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak wyjaśnienia stanu faktycznego w

zakresie charakteru projektowanej inwestycji nie pozwala bowiem w aktualnym stanie

sprawy na rozstrzygnięcie czy inwestor powinien uzyskać uprzednio decyzję

środowiskową czy też dla możliwości zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania

pozwolenia na budowę akt taki nie był wymagany. W tym stanie rzeczy na podstawie

przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ppsa orzeczono jak w sentencji.

Stwierdzając, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu

uprawomocnienia się wyroku Sąd działa na podstawie przepisu art. 152 ppsa .

Przy ponownym rozstrzyganiu sprawy rzeczą organu rozpoznającego

wniosek inwestora będzie uwzględnić uwagi zawarte w niniejszym uzasadnieniu, w

szczególności co do kwestii ostateczności decyzji lokalizacyjnej. Dokona też organ

opartej na ustaleniach własnych i analizie dowodów zaoferowanych przez

wnioskodawcę oceny czy projektowana inwestycja objęta wnioskiem o udzielenie

pozwolenia na budowę, wymaga uprzedniego postępowania w przedmiocie oceny jej

wpływu na środowisko, dochowując także pozostałych wymogów jakie w zakresie

sprawdzenia projektu budowlanego nakładają na niego przepisy Prawa budowlanego

w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na

budowę. Rozważy też kwestię dotyczącą podmiotów mających status stron

postępowania ( art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego ) wskazując okoliczności dla

których przyznał im ten przymiot poszczególnym podmiotom, w szczególności jeżeli

chodzi o spółkę z o.o. A.

8. W przedmiocie kosztów postępowania Sąd nie orzekał zważywszy na fakt,

iż skarżący korzystał z prawa pomocy, a ustanowiony dla niego pełnomocnik nie

wniósł o przyznanie mu kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej.