Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1585/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 7
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 9
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 58 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi T. A. K. na postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [....] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z

dnia [...] kwietnia 2012r. (nr [...]), na podstawie art. 59 § 2 w zw. z art. 58 ustawy z

dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r.

Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej kpa, i art.83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo

budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku

T. A. K. z dnia 5 kwietnia 2012 r. - odmówił przywrócenia terminu

do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego

[...] z dnia [...] stycznia 2012r. ([...])

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja organu I instancji została wysłana

za pośrednictwem Poczty Polskiej na adres T. K., jako współwłaściciela i

pełnomocnika pozostałych współwłaścicieli nieruchomości, na której zrealizowano

inwestycję. Korespondencji nie pojęto w terminie.

Wnioskodawca pismem z dnia 29 lutego 2012 r. wniósł o ponowne doręczenie

ww. decyzji. Organ powiatowy pismem z dnia 5 marca 2012 r. wezwał T.

K. do sprecyzowania ww. pisma, który pismem z dnia 12 marca 2012 r.

oświadczył, że dotyczy ono tylko ponownego doręczenia mi decyzji z dnia [...]

stycznia 2012 r. (przywrócenie terminu), wskazując, iż logiczne jest, że nie znając

treści decyzji nie mógł się do niej ustosunkować.

Organ wojewódzki stwierdził, że z treści pisma z 12 marca 2012 r. wynika, iż

wezwany wnosi jedynie o doręczenie decyzji organu I instancji. Organ powiatowy

przy piśmie z dnia 30.03.2012 r. przekazał wnioskodawcy żądaną decyzję.

W dniu 5.04.2012 r. (data nadania) T. A. K. wniósł o

przywrócenie terminu do odwołania od ww. decyzji.

Organ powołując się na orzecznictwo wyjaśnił, że uchybiony termin należy

przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie cztery przesłanki: strona wystąpi z

wnioskiem o przywrócenie terminu, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny

uchybienia terminu, jednocześnie z wnioskiem dopełni czynności, której uchybiła

oraz uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.

Wskazał następnie, że zgodnie z art. 44 § 1 kpa w razie niemożności

doręczenia pisma poczta przechowuje je przez 14 dni w placówce pocztowej.

Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru

w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się

w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach

mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat

wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na

posesję adresata (art. 44 § 2 kpa). W przypadku niepodjęcia przesyłki w ww. terminie

pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie

nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Zgodnie z art.

44 § 4 kpa doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o

którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Organ II instancji uznał zatem, że decyzja z dnia [...].01.2012 r. została

doręczona w dniu 31.01.2012 r., a wnioskodawca nie spełnił łącznie wszystkich

przesłanek wymaganych do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Przede

wszystkim łącznie z wnioskiem nie wniósł odwołania. Należało zatem odmówić

przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Skargę na to postanowienie złożył T. K. wnosząc o jego uchylenie i

przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji o nakazie rozbiórki wydanej z

rażącym naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2, 3 i 4 kpa.

Zdaniem skarżącego organ rażąco naruszył art. 7, 8, 9 kpa, a w szczególności

art. 77 § 1 kpa przez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego, a także

bezkrytyczne przyjęcie argumentacji organu I instancji uzasadniającej odmowę

przywrócenia terminu.

Skarżący stwierdził, że przesłanki wskazane przez organ do przywrócenia

terminu do wniesienia odwołania zostały spełnione. Stwierdził, że nie dopuścił się

niedbalstwa przy dokonywaniu czynności procesowej. Brak winy uprawdopodobnił

stosownymi dokumentami świadczącymi, że przeszkoda była niezależna i istniała

przez cały czas aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu i dokonania

czynności procesowej. Złożył wniosek o przywrócenie uchybionego terminu w

przepisanym terminie. Spełnił również ostatnią z przesłanek, bowiem w piśmie z dnia

29 lutego 2012 r. zawarł zarzuty do decyzji z dnia [...] stycznia 2012r. z powodu

wydania jej z rażącym naruszeniem prawa. Pismo to należy zatem traktować jako

odwołanie, pomimo że nie jest ono zatytułowane "odwołanie od decyzji", co jest w

zgodzie z art. 128 kpa. Na poparcie skarżący powołał orzecznictwo, w którym

wskazuje się, że organ winien uwzględnić treść pisma a nie jego formę.

Podniósł, że z jednej strony organ II instancji stwierdza, iż przy piśmie z dnia

30 marca 2012 r. organ powiatowy przekazał żądaną decyzję, z drugiej uznaje, że

decyzja została doręczona 31 stycznia 2012 r. co jest oczywistą sprzecznością i

podstawą do błędnego ustalenia upływu terminu złożenia odwołania

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko

przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa

materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w

przeprowadzonym postępowaniu, przy czym Sąd rozstrzyga w granicach danej

sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną

podstawą prawną, zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),

dalej ppsa.

W świetle powołanych kryteriów skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Kontroli Sądu podlegało postanowienie [...] Wojewódzkiego

Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [....] kwietnia 2012r., którym organ ten, po

rozpatrzeniu wniosku T.A. K. z dnia 5 kwietnia 2012 r. - odmówił

przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora

Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2012r. ([...])

Badanie prawidłowości aktu administracyjnego przy zastosowaniu kryterium

legalności obejmuje m. in. ustalenie, czy jego wydanie poprzedzono prawidłowo

przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury

administracyjnej, w tym również zasad ogólnych. Sąd bada zatem, czy w toku

postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu

faktycznego sprawy, czy zebrano wszystkie dowody oraz czy podjęte rozstrzygnięcie

nie wykracza poza granice określone przepisami prawa, a więc czy nie nosi cech

dowolności.

Na gruncie niniejszej sprawy, szczególnego podkreślenia wymaga, iż zgodnie

z zasadą prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 7 kpa, w toku postępowania

organy podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu

faktycznego sprawy. Z zasady tej wynika zatem obowiązek organu do

wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy.

Konkretyzacja przywołanej zasady znajduje odzwierciedlenia w dalszych przepisach

kpa, w tym m.in. w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ jest zobowiązany w

sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Rozpatrując

materiał dowodowy, organ nie może pominąć żadnego z dowodów, może natomiast -

zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, zawartą w art. 80 k.p.a. - odmówić

dowodowi wiarygodności, uzasadniając swoje stanowisko.

Jako wadliwe należy również traktować działania organów podjęte z

pominięciem zasady wynikającej z art. 9 kpa, to jest należytego i wyczerpującego

informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, które mogą

mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Na organach spoczywa obowiązek

czuwania nad tym, aby strony (...) nie poniosły szkody z powodu nieznajomości

prawa poprzez udzielanie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Zakres udzielanych

stronie informacji obejmuje zarówno informacje o przepisach prawa materialnego, jak

i przepisach prawa procesowego. Nie można uznać za realizację tego obowiązku

jedynie odesłania strony do przepisów prawa, bez wskazania ich zastosowania w

sprawie.

Postępowanie organu II instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem

opisanych wyżej zasad, a w szczególności art. 7 i 9 kpa w zw. z art. 58 § 1 kpa.

Przypomnieć trzeba, że stosownie do art. 58 § 1 kpa, w razie uchybienia

terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli

uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie

terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia

terminu.

Dodać przy tym należy, że sprecyzowanie charakteru pisma strony należy

wyłącznie do strony, a nie oceny organu (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1990 r.,

I SA 367/90). Wątpliwości w tym zakresie powinny być zatem rozstrzygane w

postępowaniu wyjaśniającym, obejmującym dokładne ustalenie stanu sprawy,

któremu towarzyszy należyte i wyczerpujące poinformowanie strony o

okolicznościach faktycznych i prawnych, mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw

i obowiązków. W przeciwnym razie zostaje naruszony art. 7 i 9 kpa w stopniu,

mogącym mieć wpływ na istotę rozstrzygnięcia (wyrok NSA - Ośrodek Zamiejscowy

we Wrocławiu z dnia 19 maja 1994 r. sygn. akt SA/Wr 1818/93).

Przenosząc powyższe zasady na grunt rozpatrywanej sprawie wskazania

wymaga, że w piśmie z dnia 29 lutego 2012r. skarżący podnosił, iż decyzja z dnia [....]

lutego 2012r. nie została mu doręczona. Na wezwanie organu, w piśmie z dnia 12

marca 2012r. oświadczył wprawdzie, że wnosił jedynie o doręczenie mu decyzji

organu I instancji, jednak jednocześnie w nawiasie wskazał, że pismo z dnia 29

lutego 2012r. stanowi wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania.

Uwzględniając powołane na wstępie zasady postępowania administracyjnego, nie

można było zatem uznać, tak jak stwierdził organ, że skarżący "wnosił jedynie o

doręczenie mu decyzji organu I instancji". W świetle przedstawionej argumentacji, o

charakterze ww. pisma nie przesądzało również złożenie pisma z dnia 5 kwietnia

2012r., w którym skarżący domagał się przywrócenia terminu do złożenia odwołania.

W związku z powyższym, organ winien potraktować pismo z dnia 29 lutego

2012r. jako wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, wniesiony z

brakami formalnymi i wezwać skarżącego, w trybie art. 64 § 2 kpa do ich usunięcia,

poprzez złożenie odwołania od decyzji z dnia [...] lutego 2012r. oraz wykazania w

jakiej dacie ustała przyczyna jego uchybienia, w celu zbadania, czy został

zachowany siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 58 § 2 kpa.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu odwoławczego będzie

zatem przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem stanowiska Sądu.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na

podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ppsa orzekł jak w pkt I i II sentencji.