Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1347/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6092 Melioracje wodne, opłaty melioracyjne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Wodne prawo
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 113 par 1 kpa, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c ppsa
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska sędzia SO del. Aleksandra Westra po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 września 2018 r. sprawy ze skargi T. M. na postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji 1. uchyla zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...]; 2. zasądza od Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz skarżącej T. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] kwietnia 2014r. [...] Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 zwanej dalej k.p.a), po rozpatrzeniu zażalenia Pani T. M., utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2014r., prostującego z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji własnej nr [...] z dnia [...] listopada 2013r.,

W uzasadnieniu organ wskazał, że wskazaną w sentencji decyzją Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2013r. umarzającą postępowanie w sprawie przywrócenia poprzedniej funkcji rowu melioracyjnego [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2014r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Wodnej w [...] sprostował oczywistą omyłkę w ww. decyzji w następujący sposób: występujące w punkcie szóstym rozdzielnika przedmiotowej decyzji oznaczenie strony postępowania wraz z jej adresem:

"M. N., [...] O., ul. K. [...];

zastępuje się poprawnym oznaczeniem strony postępowania wraz z jej adresem:

"M. N., [...] O., ul. K. [...] ".

W ustawowym terminie zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Pani T. M. zarzucając organowi niewłaściwe ustalenie stron postępowania, skarżąc się także na działania pracowników [...] oraz formułując zarzuty w stosunku do decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2013r. oraz postępowania nią zakończonego.

W toku postępowania zażaleniowego organ wskazał odniósł się do podniesionych w zażaleniu zarzutów oraz wskazał, że po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego uznał, iż rozstrzygnięcie które organ I instancji zawarł w zaskarżonym postanowieniu jest prawidłowe. Oczywista omyłka w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a to bowiem widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Prawidłowe zastosowanie regulacji prawnej zawartej w art. 113 § 1 k.p.a ma miejsce wówczas, gdy sprostowaniem objęte są elementy decyzji omyłkowo wpisane, zaś analiza sprostowanych treści pozwala na stwierdzenie, że ich zamieszczenie w decyzji było wynikiem niedokładności redakcyjnej organu administracji publicznej. Elementy takiego sprostowania pozostają bez wpływu na wynik sprawy, który kształtuje przede wszystkim rozstrzygnięcie decyzji.

W świetle powyższego za prawidłowe w ocenie organu należy uznać sprostowanie dokonane w rozdzielniku decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2013r. przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2014r., gdyż sprostowanie takie nie prowadziło do zmiany rozstrzygnięcia. Zapisanie w rozdzielniku "M. N., [...] O., ul. K. [...]" zamiast poprawnego "M. N., [...] O., ul. K. [...]" można uznać za błąd redakcyjny podlegający rektyfikacji w trybie art. 113 §1 k.p.a, jako iż lista adresowa decyzji nie zawiera materii merytorycznej rozstrzygnięcia.

Skargę na powyższe postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Pani T. M., wskazując że nie zgadza się ze stanowiskiem organów, iż błędy w zakresie sprecyzowania danych strony poprzez błędne określeni jej nazwiska, imienia i miejsca zamieszkania mogą być zaliczane do błędów oczywistych zgodnie z art. 113 k.p.a. Zdaniem bowiem strony skarżącej błędne określenie strony postępowania przez organ nie można uznać za oczywistą omyłkę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Kontroli Sądu - na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -dalej p.p.s.a.) - podlegało postanowienie w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej.

Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Błąd rachunkowy odnosi się natomiast do wykonania nieprawidłowej operacji matematycznej lub mylnych obliczeń matematycznych. Omyłki to natomiast inne postacie wadliwości decyzji administracyjnej o podobnym charakterze do wymienionych błędów. Wszystkie te wady muszą mieć charakter techniczny i nieistotny, tj. nie mogą prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia lub znacząco modyfikować stan faktyczny ustalony w sprawie. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości. Dopiero spełnienie tych wymogów otwiera drogę do sprostowania decyzji administracyjnej.

Instytucja sprostowania daje zatem możliwość rektyfikacji decyzji, a zatem usunięcia jej nieistotnych wad. Chodzi zatem o drobne błędy, nie mające wpływu na merytoryczną treść rozstrzygnięcia. Instytucja z art. 113 § 1 k.p.a. nie dotyczy zatem wszystkich wadliwości decyzji. Tym samym okoliczności stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności lub też wznowienia postępowania nie mogą zostać uznane jako błąd czy omyłka w rozumieniu tego przepisu (tak: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Piotr Przybysz, LexPolonica).

W ocenie Sądu, błąd w zakresie prawidłowego określenia strony postępowania może zostać usunięty w trybie powołanego wyżej art. 113 § 1 k.p.a., jednak tylko wówczas, gdy polega on na braku precyzji w tym zakresie tzn. przeoczeniu jakiegoś wyrazu, litery w oznaczeniu strony tj. w sytuacji gdy wynika z niego niezbicie, że ma on charakter oczywistej omyłki. Za taki zaś błąd trudno zaś uznać całkowitą zmianę strony postępowania tj. jej imienia (płci), adresu zamieszkania. W wyniku tak istotnej zmiany dochodzi bowiem do całkowitej zmiany danych osobowych podmiotu uznanego za stronę postępowania.

Co więcej w rozpoznawanej sprawie orzekające w sprawie organy nie wyjaśniły w ogóle dlaczego uznały za zasadne dokonać kwestionowanego sprostowania, na jakiej podstawie, w jakich okolicznościach i dlaczego uznały zaistniały błąd w określeniu strony postępowania (adresata) za nieistotny.

Zgodzić się zatem należy ze skarżącą, że całkowita zmiana podmiotu uznanego przez organ za stronę postępowania nie może być uznana za oczywistą omyłkę. Tym bardziej, że na gruncie rozpoznawanej sprawy (ograniczającej się do kontroli zaskarżonego postanowienia) nie można ustalić jakie skutki ona wywołała.

Mając zatem na uwadze, iż orzekające w niniejszej sprawie organy nie wyjaśniły wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, naruszając tym art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa.

Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.