Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 922/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-12-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 10 grudnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G Spółki z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry na skutek wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania G Spółki z o.o., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] nakładającą na Spółkę karę pieniężną w kwocie 36.000,00 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej G Spółka z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wnosząc dodatkowo o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka wywiodła, iż wykonanie decyzji może jej wyrządzić znaczną szkodę oraz trudne lub wręcz niemożliwe do odwrócenia skutki.

Zaskarżona decyzja jest rażąco nieprawidłowa, gdyż przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, na podstawie których nałożono karę, stanowią regulację techniczną w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. i w związku z tym powinny zostać uprzednio notyfikowane Komisji Europejskiej, co nie miało miejsca. W związku z tym nie mogą one być stosowane wobec jednostek, co obliguje sąd krajowy do udzielenia stronie ochrony tymczasowej. W ubiegłym roku Spółka osiągnęła dochód w wysokości 151.719,19 zł, jednorazowa kara w wysokości 36.000 zł stanowi blisko jedną czwartą wypracowanego przez cały ubiegły rok dochodu Spółki. W porównaniu do roku 2013 Spółka osiągnęła niższy zysk, nadto wzrosły koszty działalności operacyjnej. Nałożona zaskarżoną decyzją kara wpłynie w sposób istotny na sytuację finansową strony skarżącej i przyczyni się do powstania trudnych czy wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków. Do wniosku Spółka załączyła odpis zeznania o wysokości dochodu osiągniętego za 2014 rok, bilans na dzień 31 grudnia 2014 r. oraz rachunek zysków i strat za okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek okazał się niezasadny.

Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej w skrócie p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06, www.nsa.gov.pl). Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Do wykazania tych przesłanek niezbędne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku, sporządzonego przez profesjonalnego pełnomocnika, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (postanowienia NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, z 18 maja 2004 r., FZ 65/04, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu podniesione przez Spółkę okoliczności oraz przedłożone dokumenty nie świadczą o utracie przez nią płynności finansowej. Spółka bowiem nie uprawdopodobniła, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niej kwoty 36.000 zł z tytułu nałożonych na Spółkę kar pieniężnych. Sam fakt, że kwota ta wynosi około jednej czwartej rocznego zysku Spółki osiągniętego w 2014 r. w żaden sposób nie przesądza o wystąpieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodatkowo Spółka nie przedstawiła swojej aktualnej sytuacji finansowej, brak jest informacji o jej aktualnych zdolnościach płatniczych. Nie ma zatem jakichkolwiek przesłanek uzasadniających wniosek, iż wykonanie zobowiązania może wyrządzić Spółce znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, tym bardziej że Spółka zamknęła przecież 2014 rok dodatnim wynikiem finansowym i wciąż prowadzi dochodową działalność gospodarczą Nadto strona nie przedłożyła, oprócz wspomnianej wyżej dokumentacji, żadnych dokumentów np. wyciągów bankowych potwierdzających trudną sytuację finansową, która uległaby dalszemu znacznemu pogorszeniu wskutek wykonania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji.

Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, nie oznacza to jednak, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponadto rodzaj obowiązku nałożony na skarżącą, tj. nałożenie kary pieniężnej nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (postanowienie NSA z 28 kwietnia 2009 r., II GZ 80/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu stronie skarżącej kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji.

Z kolei potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania byłoby przedwczesne.

W konsekwencji Sąd uznał, iż Spółka nie wykazała, aby w sprawie istotnie zachodziły przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.