Wyrok NSA oz. w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 1161/00
NSA oz. w Szczecinie
Data orzeczenia: 2001-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128
law: Obwieszczenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lutego 1997 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Teza: W przypadku bowiem wystąpienia przerwy pomiędzy ustaniem zatrudnienia a okresem pobierania zasiłku chorobowego, do wymaganych 365 dni nie może zostać zaliczony okres pobierania zasiłku chorobowego.

Występujący w art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./ zwrot "bezpośrednio" po ustaniu zatrudnienia powinien być identyfikowany z wyrażeniem "następnego dnia" po ustaniu zatrudnienia.

TEZY

W przypadku bowiem wystąpienia przerwy pomiędzy ustaniem zatrudnienia a okresem pobierania zasiłku chorobowego, do wymaganych 365 dni nie może zostać zaliczony okres pobierania zasiłku chorobowego.

Występujący w art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./ zwrot "bezpośrednio" po ustaniu zatrudnienia powinien być identyfikowany z wyrażeniem "następnego dnia" po ustaniu zatrudnienia.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Kamila R. na decyzję Wojewody Z. z dnia 4 maja 2000 r. (...) w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta Powiatu G. decyzją z dnia 6 marca 2000 r. (...), na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 6 pkt 6 lit. "a i b" ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./ oraz art. 104 Kpa - uznał Kamila R. za osobę bezrobotną z dniem 1 marca 2000 r. i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Organ 1 instancji w uzasadnieniu decyzji podniósł, że Kamil R. w dniu rejestracji spełniał warunki do otrzymania statusu osoby bezrobotnej. Nie spełnił natomiast warunków do otrzymania zasiłku, bowiem suma okresów o których mowa w art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających, jest krótsza niż 365 dni.

W odwołaniu od tej decyzji Kamil R. wniósł o przyznanie prawa do zasiłku wskazując, że przepracował z przerwami 261 dni oraz przebywał na zasiłku chorobowym 110 dni, co daje łącznie 371 dni. zatem spełnił warunki do otrzymania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Wojewoda Z. decyzją z dnia 4 maja 2000 r. (...), na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 23 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./, po rozpatrzeniu odwołania Kamila R. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy wskazał, że Kamil R. stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu uzyskał status osoby bezrobotnej z dniem 1 marca 2000 r.

W dniu rejestracji przedłożył następujące świadectwa pracy o zatrudnieniu w pełnym wymiarze czasu pracy: od 29 września 1998 r. do 12 grudnia 1998 r. w Cukrowni G. SA, w Barze Gastronomicznym w R. od 1 lipca 1999 r. do 31 sierpnia 1999 r., z Usług Transportowych w G. od 21 grudnia 1999 r. do 29 lutego 2000 r.

Ponadto przedłożył wydruk karty zasiłkowej ZUS, z którego wynika, że Kamil R. otrzymywał zasiłek chorobowy od 15 grudnia 1998 r. do 3 kwietnia 1999 r.

W tej sytuacji organ odwoławczy cytując przepis art. 23 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu uznał, że Kamil R. nie spełnia warunku zaliczenia do okresu 365 dni okresu pobierania zasiłku chorobowego, gdyż zatrudnienie w Cukrowni G. SA ustało z dniem 12 grudnia 1998 r., natomiast zasiłek chorobowy został przyznany dopiero z dniem 15 grudnia 1998 r. Zatem do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych /w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji/ można zaliczyć łącznie 261 dni.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Kamil R. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i podtrzymał stanowisko jak w odwołaniu. Skarżący wskazał też, że zachorował wcześniej niż skończył pracę, lecz musiał wytrwać do końca pracy. Pracę zakończył w piątek a że była sobota, to do lekarza zgłosił się dopiero w poniedziałek.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ podniósł m.in., że stosunek pracy skarżącego ustał w dniu 12 grudnia 1998 r., tj. w sobotę, natomiast zasiłek chorobowy pobierał od 15 grudnia 1998 r. tj. od wtorku. Zgodnie z wyjaśnieniami Krajowego Urzędu Pracy do ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu "bezpośredność", o której mowa w art. 23 ust. 2 pkt 3 tej ustawy oznacza "bez dnia przerwy".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Naczelny Sąd Administracyjny został powołany do badania legalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z prawem. W związku z powyższym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 22 ust. 2 i 3 ustawy o NSA. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia prawa, w konsekwencji czego, zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o NSA, skarga podlegała oddaleniu.

Przede wszystkim nie jest trafny zarzut, że organy orzekające naruszyły przepisy prawa materialnego. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w sprawie jest ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2a i ust. 2 pkt 3 cyt. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania/ prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia. Do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2. zalicza się również poprzedzające bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia okresy pobierania zasiłku chorobowego. macierzyńskiego lub opiekuńczego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków stanowiła kwota w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia.

W rozpoznawanej sprawie organy orzekające trafnie uznały, że skarżący nie spełnił przesłanek warunkujących przyznanie prawa do pobierania zasiłku dla bezrobotnych, gdyż zatrudnienie w Cukrowni G. ustało z dniem 12 grudnia 1998 r. /tj. w sobotę/, a zasiłek chorobowy skarżący otrzymał od dnia 15 grudnia 1998 r. /tj. od wtorku/. Tak więc nastąpiła dwudniowa przerwa pomiędzy ustaniem zatrudnienia a okresem pobierania zasiłku chorobowego.

W przypadku bowiem wystąpienia przerwy pomiędzy ustaniem zatrudnienia a okresem pobierania zasiłku chorobowego, do wymaganych 365 dni nie może zostać zaliczony okres pobierania zasiłku chorobowego.

Występujący w art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zwrot "bezpośrednio" po ustaniu zatrudnienia powinien być identyfikowany z wyrażeniem "następnego dnia" po ustaniu zatrudnienia.

Skoro zaskarżonej decyzji nie można zarzucić niezgodności z prawem, to skargę Kamila R., jako bezzasadną, należało oddalić zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.