Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1088/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151, art. 174 pkt 1 i 2, art. 183 § 1-2, art. 185 § 1, art. 203 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 122, art. 187 § 1, art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: § 7, § 8 ust. 1 i ust. 2 pkt 5, § 10 ust. 3, § 14 ust. 4 i 5
journal: Dz.U. 2003 nr 102 poz 946
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Joanna Sieńczyło – Chlabicz Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik (spr.) Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 27 stycznia 2012 r. sygn. akt III SA/Gl 656/11 w sprawie ze skargi B. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektor Izby Celnej w K. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. sprawę do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz B. Spółki z o.o. z siedzibą w W. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. (dalej: WSA w G. lub Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 656/11 oddalił skargę B. sp. z o.o. w W. (dalej: Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] cofającą rejestrację automatu do gier o niskich wygranych.

I

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.

Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w B.-B. działając m.in. na podstawie właściwych przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), dalej: "u.g.h.", i § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. Nr 102, poz. 946 ze zm.), dalej: "rozporządzenie MF z dnia 3 czerwca 2003 r.", cofnął Spółce rejestrację automatu do gier o niskich wygranych pn. [...] nr fabryczny [...] i poświadczeniu rejestracji nr [...]. Z uzasadnienia decyzji wynika, że automat działał niezgodnie z warunkami rejestracji, ponieważ umożliwiał przeprowadzenie jednej gry za stawkę od 1 do 150 punktów kredytowych, co stanowiło równowartość od 0,10 do 15 zł, czyli przewyższało wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze, określonej w u.g.h. na 0,50 zł. Ustalenia powyższe organ poczynił w oparciu o przeprowadzony w toku kontroli eksperyment procesowy, polegający na sprawdzeniu za jakie konkretnie stawki automat umożliwiał grę i opinię biegłego sądowego z dnia [...] lipca 2010 r., w której stwierdzono także, że poddany badaniu automat umożliwiał uzyskanie jednorazowej wygranej przekraczającej dopuszczalną równowartość 60 zł, a zatem nie spełniał ustawowych wymogów technicznych.

Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając jego ustalenia faktyczne i prawne. Organ odwoławczy nie zgodził się z zasadniczym zarzutem odwołania, że skoro automat zarejestrowano w oparciu o pozytywną opinię jednostki badającej, upoważnionej przez Ministra Finansów, to dla cofnięcia rejestracji tego automatu niezbędne było przeprowadzenie badania kontrolnego przez inną jednostkę badającą upoważnioną przez Ministra Finansów, a nie przez biegłego sądowego. Zdaniem organu odwoławczego Spółka niezadowolona z opinii jednego biegłego wnioskowałaby o powołanie kolejnych biegłych aż do uzyskania pozytywnej dla siebie opinii, co mogłoby spowodować niemożność zakończenia postępowania.

W skardze do WSA w G. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca argumentowała, że dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy niewystarczające było oparcie się organu wyłącznie na wynikach eksperymentu i opinii biegłego sądowego. W jej ocenie organ niezasadnie pominął pozytywną opinię jednostki badającej upoważnionej przez Ministra Finansów, która ma w tej sprawie charakter dowodu zupełnego i przesądza o zgodności automatu z warunkami rejestracji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie. Organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2012 r. Sąd I instancji oddalił skargę.

Sąd stwierdził, że zarówno definicja gry na automatach o niskich wygranych zawarta w art. 2 ust. 2b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.), jak i definicja z art. 129 ust. 3 u.g.h. nie przewidywały możliwości podwyższenia wartości jednorazowej gry oraz wartości jednorazowej wygranej. Zatem skarżąca powinna zapewnić działanie zakwestionowanego automatu do gry w sposób zgodny z warunkami rejestracji ustalonymi m.in. w opinii jednostki certyfikującej z dnia [...] czerwca 2008 r., poprzedzającej rejestrację automatu, w której wskazano, że maksymalna wygrana wynosi 500 pkt (50 zł), a maksymalna stawka za udział w jednej grze 2 pkt (20 gr). Tymczasem przeprowadzony eksperyment wykazał, że automat umożliwiał zagranie nawet za 150 punktów kredytowych, a więc wartość stawki za grę wynosiła 15 zł (1 punkt kredytowy – 0,10 zł), co przekraczało wartość stawki za udział w jednej grze, czyli 0,07 euro. Ustalenia z czynności kontrolnych zostały potwierdzone dopuszczoną przez organ w poczet materiału dowodowego opinią biegłego sądowego z zakresu informatyki i telekomunikacji Sądu Okręgowego w Cz. – [...], sporządzoną w prowadzonym równolegle dochodzeniu w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 k.k.s., w którym zajęto m.in. sporny automat. Z opinii tej wynika, że łączna jednorazowa wartość wygranej w grze liczona jako suma wygranej bezpośredniej oraz pośredniej może przekroczyć maksymalną dopuszczalną wartość 15 euro. Biegły stwierdził także, że automat posiada dwie nienaruszone plomby rejestracyjne na obudowie zamykającej dostęp do liczników. Ilość, oznaczenia i miejsca założenia plomb rejestracyjnych jest zgodna – jak wynika z opinii – z opinią techniczną z dnia [...] czerwca 2008 r., znajdującą się w aktach weryfikacyjnych punktu gier. We wnioskach końcowych biegły stwierdził, że badany automat nie spełniał wymogów technicznych dla automatów o niskich wygranych określonych w u.g.h.

W ocenie Sądu I instancji organ mógł na podstawie eksperymentu i opinii biegłego sądowego dokonać ustaleń stanu faktycznego sprawy, stosując na mocy art. 8 u.g.h. przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej: "o.p.". W myśl art. 180 § 1 o.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Art. 181 o.p. wprowadza otwarty katalog środków dowodowych, przypisując przy tym wszystkim środkom dowodowym równą moc prawną. Skoro organ dysponował dwoma odrębnymi dowodami – wynikami eksperymentu przeprowadzonego w ramach czynności kontrolnych przez funkcjonariuszy celnych oraz opinią biegłego sądowego, a z tych to dowodów wynikały zbieżne ustalenia i wnioski, przy czym dowody te nie budziły zastrzeżeń co do ich rzetelności i prawidłowości, to tym samym nie było potrzeby przeprowadzania kolejnych dowodów w sprawie, czy też badań kontrolnych samego automatu do gry przez jednostkę badającą. Sąd uznał, że dla ustalenia zgodności stanu rzeczywistego automatu z warunkami rejestracji ustawodawca nie zastrzegł w żadnym razie obowiązku przeprowadzenia kontroli przez jednostkę badającą upoważnioną przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Takiego wymogu sprawdzania urządzeń przez jednostki badawcze po zarejestrowaniu tych urządzeń i dopuszczeniu do użytkowania ani z ustawy, ani z unormowań rozporządzenia MF z dnia 3 czerwca 2003 r. wyprowadzić nie sposób. W konsekwencji należało zebranym dowodom przypisać taką samą moc dowodową, jak opinii jednostki badającej. Opierając podjęte decyzje na dopuszczonej w poczet materiału dowodowego opinii biegłego sądowego, organy nie dopuściły się naruszenia § 8 ust. 1 rozporządzenia MF z dnia 3 czerwca 2003 r. Ponadto nie było zasadne przeprowadzanie dalszych dowodów, skoro okoliczność będąca przedmiotem dowodu została w sposób jednoznaczny udowodniona w drodze eksperymentu oraz potwierdzona opinią biegłego sądowego. Nie doszło więc do naruszenia art. 188 o.p. Prowadzi to do wniosku, że organy przeprowadziły czynności procesowe w sposób prawidłowy, opierając się na kompletnym materiale dowodowym i poprawnie ustaliły stan faktyczny sprawy, nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów z art. 191 o.p., ani nie naruszając art. 187 § 1 o.p.

Mając na uwadze powyższe Sąd I instancji nie podzielił zarzutów naruszenia prawa materialnego, w szczególności § 14 ust. 5 rozporządzenia MF z dnia 3 czerwca 2003 r., ponieważ w dyspozycji tego przepisu nie zwarto żadnych warunków, z których wynikałoby, że tylko późniejsza ingerencja w automat może skutkować cofnięciem jego rejestracji, natomiast decyzja o cofnięciu rejestracji automatu nie zmieniła udzielonego Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie urządzania gier losowych.

II

Skargę kasacyjną złożyła Spółka.

Wyrok zaskarżyła w całości. Wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Wnosząca skargę kasacyjną na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

1) § 14 ust. 5 rozporządzenia MF z dnia 3 czerwca 2003 r. w zw. z art. 2 Konstytucji RP i wynikającej z niego zasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, podczas gdy na jego podstawie rejestracja automatu może zostać cofnięta jedynie, gdy legalnie dopuszczony przez administrację do eksploatacji automat do gier o niskich wygranych przestał spełniać warunki uznawania go za taki po dopuszczeniu go do eksploatacji w związku z działaniami podjętymi przez samego zainteresowanego, których to działań w niniejszej sprawie nie było;

2) § 14 ust. 5 w zw. z § 10 ust. 3 rozporządzenia MF z dnia 3 czerwca 2003 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, podczas gdy na jego podstawie rejestracja automatu może zostać cofnięta jedynie, gdy legalnie dopuszczony przez administrację do eksploatacji automat do gier o niskich wygranych przestał spełniać warunki uznawania go za taki, istniejące w momencie dokonania rejestracji, a nie w momencie orzekania o cofnięciu rejestracji;

3) § 14 ust. 5 rozporządzenia MF z dnia 3 czerwca 2003 r. w zw. z § 8 ust. 2 pkt 5 tego rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym przed dniem 21 marca 2009 r. poprzez błędną wykładnię i wadliwie przyjęcie, że samo ustalenie, że określony automat w wyniku możliwości kontynuacji poprzednio rozpoczętej gry z wykorzystaniem wcześniejszych wygranych umożliwia stosowanie stawek wyższych niż określone w art. 129 ust. 3 u.g.h. uzasadnia już cofnięcie rejestracji automatu, choć przepisy obowiązujące w momencie rejestracji tego automatu i praktyka organów celnych pozwalały na taki sposób funkcjonowania automatu, zaś zmiana przepisów w tym zakresie dotyczyła tylko rejestracji nowych automatów w przyszłości i nie spowodowała obowiązku dokonania zmiany zasad działania uprzednio zarejestrowanych na okres 6 lat;

II. Naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. w zw. z § 7 i 8 ust. 1 i § 14 ust. 4 rozporządzenia MF z dnia 3 czerwca 2003 r. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy powołanych wyżej przepisów poprzez kwestionowanie, bez przeprowadzenia badania kontrolnego, pozytywnej opinii technicznej jednostki badającej, posiadającej odpowiednie upoważnienie Ministra Finansów, która ma w rozpatrywanej kategorii spraw charakter dowodu zupełnego, w oparciu jedynie o wyniki eksperymentu przeprowadzonego przez pracowników urzędu celnego oraz opinię biegłego sądowego, które to dowody są niewystarczające do przyjęcia ustaleń faktycznych, będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając zarzuty strona wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła, że zaskarżony wyrok narusza prawo i powinien zostać uchylony, ponieważ zgodnie z przepisami rozporządzenia MF z dnia 3 czerwca 2003 r. dla uznania, że automat do gier o niskich wygranych jest niezgodny z warunkami rejestracji niezbędne jest przeprowadzenie badań kontrolnych takiego automatu przez jednostkę badającą upoważnioną przez Ministra Finansów. Tego rodzaju badanie nie zostało w sprawie przeprowadzone. W ocenie wnoszącej skargę kasacyjną Sąd błędnie zaakceptował nieprawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy w oparciu o wyniki eksperymentu i opinię biegłego sądowego, która nie jest równoznaczna z opinią jednostki badającej upoważnionej przez Ministra Finansów. Skoro organy nie podważyły skutecznie prawidłowości opinii jednostki badającej, na podstawie której zarejestrowano automat, to cofając jego rejestrację naruszyły § 14 ust. 5 rozporządzenia MF z dnia 3 czerwca 2003 r.

Dyrektor Izby Celnej w K. skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną i wniósł o jej oddalenie.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, przy czym nie wszystkie podniesione w niej zarzuty znajdują usprawiedliwienie.

Wskazać należy, że stosownie do treści art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć tylko na podstawach wskazanych w tym przepisie. Zatem przyczyną skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej może być naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd) jest związany podstawami skargi kasacyjnej, co oznacza, że stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc na podstawie art. 183 § 2 p.p.s.a. pod uwagę z urzędu przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przyczyny nieważności postępowania, zatem istnieją podstawy do rozpoznania skargi kasacyjnej.

Strona skarżąca kasacyjnie wskazuje w skardze obie podstawy wymienione w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W takich przypadkach Sąd jest zobowiązany w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem na oddalenie skargi. Poprawna konstrukcja tego zarzutu skargi kasacyjnej ma nie tylko wskazywać na czym polega naruszenie prawa o postępowaniu, ale powinna wskazywać w jaki sposób Sąd I instancji naruszył te przepisy dokonując kontroli legalności skażonej decyzji, a wreszcie skarga powinna uzasadniać ten rodzaj naruszenia i wskazywać na czym polega jego istotność dla rozstrzygniętej wyrokiem sprawy.

Rozpoznanie w pierwszej kolejności zarzutu naruszenia prawa procesowego, co do zasady musi wyprzedzać ocenę naruszeń prawa materialnego, gdyż tylko przy założeniu, że stan faktyczny sprawy został ustalony w postępowaniu przed organami administracyjnymi poprawnie i został w ten sam sposób oceniony przez Sąd I instancji, otwiera się droga do wypowiedzi w zakresie zastosowanych przepisów materialnych.

Skarga kasacyjna Spółki wskazując na podstawę kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzuca wyrokowi WSA w G. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 o.p. w związku z § 7 i § 8 ust. 1 oraz § 14 ust. 4 rozporzadzenia MF z dnia 3 czerwca 2003 r.

Zbudowanie przez skarżącą tego zarzutu w sposób wskazany nie odpowiada wprost wymogom art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Kasatorka stawia zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., a przecież Sąd I instancji tego przepisu nie stosował, skoro oddalił skargę Spółki. W tym zakresie Sąd I instancji stosował art. 151 p.p.s.a., zatem jeżeli mógł naruszyć to dyspozycję tej normy prawnej przez niewłaściwe zastosowanie treści wskazanego przepisu do decyzji, która powinna być uchylona, a skarga uwzględniona. Ten brak zarzutu skargi w ocenie NSA nie może być uznany za podstawę do jej nieuwzględnienia. Stanowisko Sądu w tej materii jest konsekwencją treści uchwały NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (publik. ONSAiWSA nr 1/2010, poz. 1). Skoro w uzasadnieniu zarzutu strona wnosząca skargę kasacyjną wskazuje, że poddany kontroli NSA wyrok jest niezgodny z prawem, bo Sąd I instancji oddalił skargę pomimo naruszeń przez organy przepisów postępowania art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p., to tym samym naruszył treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., a naruszenie to polegało na niezastosowaniu tego przepisu. Zdaniem NSA w takim zakresie wada skargi może być uzupełniona, co daje podstawę do merytorycznego odniesienia się do wskazanych w pkt II skargi zarzutów. Strona skarżąca kasacyjnie wskazuje, że wyrok WSA w G. objęty skargą narusza prawo w ten sposób, że akceptuje poczynione przez organy celne ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy, w sytuacji gdy są one dokonane z naruszeniem treści art. 187 § 1 i art. 191 w związku z art. 122 o.p., a przez to są niewystarczające do rozstrzygania sprawy.

Z tym argumentem skargi kasacyjnej należy się zgodzić. Poza sporem pozostaje, że do sprawy będącej przedmiotem rozpoznania przez NSA zastosowanie mają przepisy o.p., zatem organy były zobowiązane do stosowania tych przepisów zmierzając do ustalenia okoliczności istotnych dla cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych. W tym zakresie kontrolowany wyrok narusza prawo, bo przyjmuje, że organy celne mogły ustalać istotne dla sprawy okoliczności związane z działaniem automatu (prowadzeniem na nim gry) w sposób odmienny niż to wynikało z przepisów dopuszczających takie urządzenie do eksploatacji i użytkowania. W § 7 rozporządzenia MF z dnia 3 czerwca 2003 r. wskazano, że podstawą rejestracji automatu lub urządzenia do gier jest badanie takiego urządzenia w trybie określonym w § 8 tego aktu. W świetle tych przepisów badanie takie musiała prowadzić jednostka badająca upoważniona przez ministra do spraw finansów publicznych. Z tych przepisów wynikało, że podstawą rejestracji automatu mógł być tylko dowód potwierdzający spełnienie przez automat określonych wymagań, przeprowadzony przez jednostkę badającą wskazaną w § 8 rozporządzenia MF z dnia 3 czerwca 2003 r. Tym samym podstawą do wykazania, że automat lub urządzenie nie spełnia warunków wynikających z przepisów prawa, a co się z tym wiąże cofnięcia rejestracji, nie mógł być dowód, który nie pochodził od takiej jednostki, a był opinią biegłego lub wynikiem eksperymentu. Te dowody mogły być podstawą do wszczęcia postępowania, ale w jego trakcie należało uzyskać dowód spełniający kryteria wynikające z § 8 ust. 1 rozporządzenia.

Tak prezentowane stanowisko potwierdza utrwaloną linię orzeczniczą i znajduje potwierdzenie w licznych orzeczeniach NSA (m.in. w wyroku z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt II GSK 1031/11; z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt II GSK 764/12). Zdaniem NSA stwierdzenie niezgodności stanu rzeczywistego automatu lub urządzenia do gier z warunkami, które były podstawą rejestracji jest możliwe tylko na podstawie badań kontrolnych jednostki badającej, które można było przeprowadzić na podstawie § 14 ust. 4 i 5 rozporządzenia MF z dnia 3 czerwca 2003 r.

Ponieważ w sprawie będącej przedmiotem skargi kasacyjnej nie spełniono tego warunku, a WSA w G. przyjął, że podstawą do cofnięcia rejestracji może być każdy środek dowodowy, to w takim zakresie należy uznać, że wyrok objęty skargą kasacyjną narusza prawo, a zarzut tej skargi jest skuteczny, przez co skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku i uwzględnieniem skargi kasacyjnej.

W ocenie NSA nietrafny jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. Wskazanie naruszenia tego typu musi odwoływać się do konkretnego przepisu materialnego i wskazywać na naruszenie polegające na jego błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu. Przepis materialny to taki, który kształtuje sytuację prawną jednostki. W ocenie Sądu tego charakteru nie mają przepisy § 14 ust. 5 w związku z § 10 ust. 3 i § 8 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia MF z dnia 3 czerwca 2003 r. W istocie są to regulacje określające postępowanie właściwych organów i podmiotów eksploatujących automaty i urządzenia do gier zmierzające do zapewnienia legalnego charakteru prowadzenia takiej działalności. Poza tym wskazać należy, że zasadniczo przepisy rozporządzenia nie mogą być podstawą kształtowania praw lub obowiązków, jeżeli strona wnosząca skargę kasacyjną nie wskazuje określonych, ustawowych podstaw, a więc przepisów, które zostały naruszone. W takim przypadku Sąd nie może uzupełniać zarzutów skargi, a poza tym gdyby nawet uznać, że kasatorka stawia taki zarzut, to w ogóle go nie uzasadnia, gdyż uzasadnienie skargi odnosi się do naruszeń związanych z ustaleniem stanu faktycznego.

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 185 § 1 p.p.s.a. NSA uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w G. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.