Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 15/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w całości
Powołane przepisy: article: art. 147
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Sławomir Antoniuk (spr.), Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2016 r. sprawy ze skargi T. S. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego – stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały –


UZASADNIENIE

Zarząd Dzielnicy [...] w dniu [...] września 2015 r., na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 ze zm.), § 50 ust. 1 w zw. z § 6 ust. 1 pkt 2 Statutu Dzielnicy [...] stanowiącego załącznik Nr [...] do uchwały Rady m. st. Warszawy Nr LXX/2182/2010 z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 32 poz. 453 ze zm.), § 6 pkt 8 uchwały Nr XLVI/1422/2008 Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 220, poz. 9485 ze zm.) oraz § 24 ust. 1 w zw. z § 2 i § 4 pkt 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze zm. – dalej jako uchwała z dnia 9 lipca 2009 r.), podjął uchwałę nr [...], mocą której odmówił zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego T. S., zamieszkałej przy ul. [...] w W., ze względu na przekroczone kryterium metrażowe.

W uzasadnieniu powyższej uchwały Zarząd Dzielnicy [...] podniósł, iż ubiegająca się o najem lokalu mieszkalnego z zasobu [...] T.S. zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] w W. Właścicielką tego lokalu jest osoba obca dla wnioskodawczyni. T.S. zajmuje tym lokalu 1 pokój o powierzchni 11,0 m2. W analizowanym przypadku przekroczone zostało kryterium metrażowe, określone w § 4 pkt 1 uchwały z dnia 9 lipca 2009 r. W związku z powyższym, Zarząd Dzielnicy [...], działając zgodnie z § 24 ust. 1 powołanej uchwały, odmówił zakwalifikowania i umieszczenia T.S. na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego.

Po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa T.S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] września 2015 nr [...]. Wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości skarżąca zarzuciła jej wydanie:

1. na podstawie błędnych ustaleń faktyczny, przez uznanie, że skarżąca ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w zajmowanym przez nią pokoju, podczas gdy organ nie poczynił ustaleń faktycznych zmierzających do ustalenia jej prawdziwej sytuacji mieszkaniowej, w której nie posiada stałego miejsca zamieszkania i "pomieszkuje" kontem u znajomych; pominął wyjaśnienia strony w tym zakresie oraz oświadczenie złożone do akt sprawy przez E.S., właścicielkę mieszkania, w którym skarżąca "pomieszkuje", w przedmiocie zakończenia użyczania skarżącej pokoju od dnia [...] listopada 2015 r., co doprowadziło do bezpodstawnej odmowy udzielenia wnioskowanej pomocy mieszkaniowej, pomimo że skarżąca spełnia kryteria do jej otrzymania;

2. z naruszeniem § 4 uchwały z dnia 9 lipca 2009 r., poprzez jego niezastosowanie, polegające na odmowie udzielenia skarżącej pomocy mieszkaniowej, pomimo spełniania przeze nią warunków w przywoływanym przepisie przewidzianych.

W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, iż w postępowaniu z jej wniosku nie zastało zbadane, czy faktycznie potrzeby mieszkaniowe wnioskodawczyni są zaspokojone. Skarżąca nie posiada stałego miejsca zamieszkania i jest zmuszona "pomieszkiwać kątem" u E. S. oraz siostry i koleżanki na działce na [...]. Ponieważ żadne z tych miejsc nie jest jej stałym miejscem zamieszkania, to nie można mówić o zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych. Nadto nieuprawnione jest twierdzenie, jakoby skarżąca nie mogła złożyć wniosku o pomoc mieszkaniową na terenie dzielnicy [...], z uwagi na "pomieszkiwanie" przeze nią również poza jej granicami. Dzielnica [...] jest ostatnim miejscem, w którym skarżąca stale zamieszkiwała i na terenie której posiadała zameldowanie od 1975 r. Nigdy na stałe dzielnicy tej nie opuściła i na jej terenie chce w dalszym ciągu zamieszkiwać. To, że czasami "pomieszkuje" poza jej granicami jest wynikiem jej dramatycznej sytuacji życiowej, w której zbieg nieszczęśliwych wydarzeń sprawił, że stała się osobą bezdomną i jedynie dzięki pomocy dobrych ludzi, nie mieszka w Monarze. Aktualnie E.S. zgodziła się na "pomieszkiwanie" przez skarżącą w jej pokoju, do czasu zakończenia sprawy o mieszkanie, jednak oczekuje, że jak najszybciej skarżącą zabierze z jej mieszkania swoje rzeczy. W takiej sytuacji nie można twierdzić, że potrzeby mieszkaniowe skarżącej są zaspokojone w 11 metrowym pokoju.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Dzielnicy [...] wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ stwierdził, iż zaskarżona uchwała i zawarte w niej stanowisko determinowane było treścią § 4 pkt 1 uchwały z dnia 9 lipca 2009 r. W stanie faktycznym sprawy, dokumentowanej dowodami z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, tego statusu i kryterium określonego powyższym przepisem skarżąca nie spełniała.

Ponadto podniósł, iż zgodnie z treścią § 22 ust. 1 wskazanej uchwały, wnioski osób wnioskujących o zawarcie umowy najmu lokalu winne być składane w urzędzie dzielnicy właściwym dla miejsca zamieszkania wnioskodawcy. Złożenie przez skarżącą wniosku o najem lokalu komunalnego w Urzędzie Dzielnicy [...] uznać należało jako oświadczenie, że miejscem zamieszkania skarżącej znajduje się na ternie Dzielnicy [...] przy ul. [...], który to adres ujawniła we wniosku z dnia [...] czerwca 2015 r. Tak więc organ podejmując zaskarżoną uchwałę z dnia [...] września 2015 r. oceniał warunki lokalowe skarżącej w miejscu zamieszkania wskazanym przez samą wnioskodawczynię, a pod wskazanym adresem wnioskodawczyni zajmowała i zajmuje pokój o powierzchni 11,0 m2. Powyższy stan rzeczy powodował, że negatywne rozpatrzenie wniosku skarżącej i w konsekwencji treść uchwały organu była motywowana niespełnieniem kryterium metrażowego, o którym mowa wyżej oraz brakiem statusu osoby bezdomnej i była zgodna z aktualnym stanem faktycznym i prawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 20164 r., poz. 718 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.,) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Zgodnie z oceną prawną wyrażoną w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 (publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl), uchwała zarządu dzielnicy m.st. Warszawy w przedmiocie zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, w tym także lokalu będącego pracownią służącą prowadzeniu działalności w dziedzinie kultury i sztuki, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Uchwała ta dotyczy bowiem działań organów gmin, podejmowanych w innej niż umowa prawnej formie działania administracji, a mianowicie w drodze nienormatywnych aktów ogólnych organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Przepis art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Skarga oceniania w świetle powyższych kryteriów jest dopuszczalna, bowiem skarżąca poprzedziła skargę wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, a także merytorycznie uzasadniona.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że w postępowaniu poprzedzającym ustalenie listy osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, chociaż w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 150 ze zm.) ustawodawca określił działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 997/09, publ.: j.w.). Nie oznacza to jednak, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności dyspozycją art. 7 k.p.a., nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej. Powołany przepis stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Zaskarżoną uchwałą z dnia [...] września 2015 r. Zarząd Dzielnicy [...] nie wyraził zgody na zakwalifikowanie skarżącej do umieszczenia na liście osób oczekujących do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego. W podstawie prawnej ww. uchwały organ powołał § 24 ust. 1 w zw. z § 2 i § 4 pkt 1 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. Nr LVIII/1751/2009.

W świetle postanowień § 4 pkt 1 uchwały z dnia 9 lipca 2009 r., lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom, które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.

Postanowień § 4 pkt 1 uchwały nie stosuje się m.in. do osób pozostających w związku z warunkami mieszkaniowymi w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej obejmującej m.in. niepełnosprawność wnioskodawcy (§ 5 ust. 2 pkt 3 lit. a i b).

Natomiast zgodnie z § 22 ww. uchwały, który określa tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu lokalu, wnioski osób występujących o zawarcie umowy najmu lokalu (...) wraz z oświadczeniami dotyczącymi stanu majątkowego oraz dokumentacją potwierdzającą posiadane przez te osoby tytuły prawne do lokali, powinny być składane w urzędzie dzielnicy właściwym dla miejsca zamieszkania wnioskodawcy (ust. 1).

Przy rozpatrywaniu wniosków należy poddać wnikliwej analizie: 1) dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu, a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków określonych w umowie najmu oraz wywiązywanie się z obowiązków najemcy, 2) zamieszkiwanie wnioskodawcy i innych osób zgłoszonych we wniosku do wspólnego zamieszkiwania w lokalu za zgodą właściciela, 3) posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania innego tytułu prawnego do lokalu, niż wymienione w § 6 ust. 1 pkt 1, 4) rozporządzenie, przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania, pod jakimkolwiek tytułem posiadanym prawem do lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części w okresie ostatnich pięciu lat przed dniem złożenia wniosku, a także fakt dokonania przez te osoby zamiany lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części na lokal kwalifikujący ich do ubiegania się o poprawę warunków zamieszkiwania w ramach mieszkaniowego zasobu, oraz dodatkowo, 5) w przypadku osób ubiegających się o najem lokalu na podstawie § 4, § 12 i § 31: a) warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania, b) warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy oraz osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i uwzględnić możliwość zamieszkiwania wnioskodawcy w tych lokalach (ust. 2).

W myśl § 22 ust. 3 uchwały, burmistrz dzielnicy lub osoba przez niego upoważniona może zwrócić się do właściwego ośrodka pomocy społecznej o wydanie opinii na temat sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej wnioskodawcy oraz osób zgłoszonych przez niego do wspólnego zamieszkiwania. Wnioski, o których mowa w ust. 1, po przeanalizowaniu i weryfikacji, wskazany przez burmistrza dzielnicy pracownik komórki organizacyjnej urzędu dzielnicy właściwej do prowadzenia spraw lokalowych, przedstawia Komisji do zaopiniowania (ust. 4). Odmowa złożenia oświadczeń i dokumentów, o których mowa w ust. 1, potwierdzenie w nich nieprawdy, odmowa złożenia oświadczeń bądź dokumentów umożliwiających przeprowadzenie analizy, o której mowa w ust. 2, jak również informacje uzyskane w toku analizy, o której mowa w ust. 2, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku (ust. 5).

Wynikający z § 22 ust. 2 ww. uchwały obowiązek poddania wnikliwej analizie wymienionych w tym przepisie okoliczności pozostaje w korelacji z zawartą w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika dla organu nakaz podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wnikliwa analiza, do przeprowadzenia której obowiązany jest organ, powinna polegać na "sumiennym zgłębianiu, docieraniu do sedna rzeczy, dociekliwości" (por. Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczak, PWN 1983, hasło "wnikliwie"). Organ zobowiązany jest zatem do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa.

W przedmiotowej sprawie, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej uchwały, podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku T.S. stanowiła okoliczność, iż skarżąca zamieszkuje w mieszkaniu obcej osoby i zajmuje pokój o powierzchni mieszkalnej przekraczającej normatyw pozwalający, w rozumieniu § 4 pkt 1 ww. uchwały, zakwalifikować jej sytuację mieszkaniową jako zamieszkiwanie w trudnych warunkach lokalowych. Przyjęto również, iż skoro skarżąca we wniosku zgłosiła fakt zamieszkiwania w lokalu przy ul. [...] w W., to ma zabezpieczone potrzeby mieszkaniowe.

Odnosząc się do powyższego stanowiska organu nie można - w ocenie Sądu - przyjąć, że jest ono wynikiem dokonania wnikliwej analizy przesłanek określonych w § 22 ust. 2 ww. uchwały. Organ bowiem pominął szereg okoliczności faktycznych dotyczących sytuacji skarżącej, istotnych z punktu widzenia podjętego rozstrzygnięcia.

Jak wynika z akt sprawy, skarżąca wystąpiła z wnioskiem o najem lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu, bowiem jak podkreśliła od 2008 r. nie ma stałego miejsca pobytu. Ostatnie miejsce zamieszkania u znajomej musiała opuścić, zaś obecnie mieszka "kontem" u koleżanki, czasami u syna, który nie ma jednak warunków lokalowych aby przyjąć ją na stałe (str. 12 wniosku o najem lokalu mieszkalnego, poz. 14 Uzasadnienie wniosku). Do wniosku zostało złożone oświadczenie E.S. z dnia [...] czerwca 2015 r., z którego wynika, iż właścicielka lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w W. użycza skarżącej pokój do spania.

Skarżąca zwraca uwagę na fakt, że korzysta z uprzejmości E.S. i zajmuje jeden pokój, aby uchronić się przed bezdomnością, gdyż nie ma innego miejsca, w którym mogłaby się zatrzymać. Na stałą pomoc najbliższej rodziny liczyć nie może. Podkreśla, iż korzystanie z przedmiotowego pokoju nie ma charakteru stałego, więc nie daje jej pewności zamieszkania. Dostrzec należy, iż skarżąca nie dysponuje jakimkolwiek tytułem prawnym do lokalu mieszkalnego. Jest zdana na dobą wolę znajomej jej osoby, która w każdej chwili może zażądać opuszczenia przedmiotowego lokalu. To z kolei, bez wyjaśnienia intencji i zasad użyczenia pokoju w tymże lokalu mieszkalnym, poddaje w wątpliwość fakt jego zamieszkiwania w rozumieniu § 4 pkt 1 uchwały z dnia 9 lipca 2009 r. Skarżąca podkreśla również, że zamieszkiwanie przez nią w przedmiotowym lokalu jest uwarunkowane oczekiwaniem na przydział mieszkania z zasobów m.st. Warszawy. Brak cech stałości zamieszkania, jakiejkolwiek ochrony prawnej z tym związanej, czyni skarżącą, w jej ocenie, osobą bezdomną.

Powyższych okoliczności organ nie wziął w ogóle pod uwagę, koncentrując się na kwestii niespełnienia przez skarżącą kryterium metrażowego w odniesieniu do wymienionego wyżej lokalu, który został przez skarżącą ujawniony we wniosku wszczynającym postępowanie. Tymczasem należało przede wszystkich ustalić na jakich zasadach skarżąca korzysta z użyczonego pokoju, czy w istocie w mieszkaniu E. S. zamieszkuje, czy tylko czasowo przebywa. Organ powinien uwzględnić złożoną sytuację życiową skarżącej, jej wiek, stan zdrowia, relacje rodzinne. Nie do zaakceptowania jest bowiem sytuacja, w której organ nie bada i nie rozważa możliwości realnego zamieszkiwania osoby ubiegającej się o najem lokalu w lokalu należącym do obcej jej osoby bez jakiejkolwiek formy prawnej sankcjonującej ten fakt.

Zdaniem Sądu, w celu dopełnienia obowiązku, o którym mowa w § 22 ust. 2 ww. uchwały, organ powinien przeprowadzić rzetelną ocenę sytuacji w jakiej znajduje się skarżąca, odnoszącą się do możliwości jej zamieszkania w lokalu należącym do E. S. Powinien poczynić wyjaśnienia w kierunku sygnalizowanym przez stronę (o czym mowa powyżej) i dopiero wówczas rozważyć, czy w sprawie zachodzą przesłanki z § 4 pkt 1 powołanej uchwały z 2009 r. W razie wątpliwości organ może zwrócić się do ośrodka pomocy społecznej o wydanie opinii w tej kwestii (§ 22 ust. 3 uchwały). Badając niniejszą sprawę organ powinien również mieć na względzie, że o lokal ubiega się osoba korzystająca z niskiego świadczenia emerytalnego, nie posiadająca oszczędności, schorowana, której trudno jest bez pomocy publicznej osiągnąć stabilizację życiową.

W konkluzji stwierdzić należy, iż wydając zaskarżoną uchwałę organ nie wziął pod uwagę istotnych okoliczności faktycznych sprawy, nie rozważył też należycie całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w świetle przesłanki z § 22 ust. 2 pkt 2 i 5 uchwały z dnia 9 lipca 2009 r. W sposób arbitralny przyjął natomiast, że skarżąca ma możliwość zamieszkania w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., jednakże swego stanowiska w sposób przekonujący nie uzasadnił.

Uwzględniając powyższe Sąd ocenił, że ustalony w sprawie stan faktyczny nosi cechy dowolności, co prowadzi do wniosku, że została naruszona zasada dochodzenia do prawdy obiektywnej. Stanowisko organu zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazuje na pobieżną i wybiórczą ocenę okoliczności faktycznych, co przeczy dyspozycji zawartej w § 22 ust. 2 w związku z ust. 5 ww. uchwały. Powyższy sposób załatwienia sprawy nie spełnia także standardów obowiązujących w państwie prawa. Choć Zarząd Dzielnicy prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie był zobowiązany stosować przepisy procesowe zawarte w ww. uchwale, to jednak organ władzy publicznej nie powinien tracić z pola widzenia zasad prawnych określonych w art. 6 i 7 k.p.a. Przepisy te stanowią, iż organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a w toku postępowania stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Tych zasad, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie respektowano.

W tym stanie rzeczy zaskarżona uchwała nie mogła ostać się w obrocie prawnym.

Rozpatrując sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę dokonaną powyżej ocenę prawną. W konsekwencji, mając na względzie procesowe i materialne przepisy uchwały z dnia 9 lipca 2009 r., w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości ustali, czy skarżąca spełnia przesłanki do zawarcia umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy. Uwzględni przy tym treść art. 75 Konstytucji RP, zgodnie z którym władze publiczne prowadzą politykę sprzyjającą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych obywateli, w szczególności przeciwdziałają bezdomności (...).

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżona uchwała wydana została z rażącym naruszeniem powołanych wyżej przepisów procesowych uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy Nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r., a także z naruszeniem zasad dobrej praktyki administracyjnej. Zachodzą zatem podstawy do stwierdzenia jej nieważności w oparciu o przepis art. 147 § 1 p.p.s.a.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.