Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1087/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 42
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 3 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w sprawie ze skargi M. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia -odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego-


UZASADNIENIE

M. S. wraz ze skargą na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby stanowił art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.). Przepis ten stanowi, iż policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Zawieszenie w czynnościach służbowych nastąpiło w z sprawie zaś w związku z wszczęciem w stosunku do niego postępowania karnego.

W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie zaskarżonego rozkazu personalnego skarżący nawiązując do okoliczności faktycznych sprawy podniósł, że postępowanie karne w jego sprawie zakończy się za kilkanaście miesięcy, a może nawet kilka lat, pomimo, że akt oskarżenia opiera się na pomówieniu. Wskazał, że jest przekonany, iż rozstrzygnięcie tej sprawy będzie dla niego korzystne. Podniósł, że w przypadku zakończenia postępowania karnego i przywrócenia do służby otrzyma uposażenia jedynie za okres 6 miesięcy pozostawania poza służbą, stosownie do treści art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Dodatkowo na podstawie art. 42. ust. 6 ustawy o Policji jedynie te 6 miesięcy, a nie cały okres pozostawania poza służbą, będą mu zaliczone do okresu wysługi emerytalnej. Podniósł również, iż na postawie art. 124 ust. 2 ustawy o Policji w przypadku jego prawomocnego uniewinnienia będzie pozbawiony uprawnienia do zwrotu 50 % uposażenia potrącanego mu comiesięcznie przez 14 miesięcy w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych. Stąd też brak wstrzymania wykonania w całości zaskarżonego rozkazu personalnego wywoła nieodwracalne i negatywne dla niego skutki w sferze uprawnień pracowniczych oraz emerytalnych.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Zdaniem organu skarżący nie wykazał okoliczności, które przemawiałyby za uwzględnieniem wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Rozpoznając powyższy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż każda decyzja wywołuje określone skutki prawne. Jednakże wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki.

Chodzi tutaj jednak o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004).

Oceniając podnoszone przez skarżącego argumenty należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie.

Rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby w Policji, choć niewątpliwie dotkliwy dla skarżącego, w ocenie Sądu, nie powoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Istotnie skarżący poprzez zwolnienie ze służby traci źródło dochodów, a w przypadku jego przywrócenia do służby otrzyma on uposażenia jedynie za okres nie większy niż 6 miesięcy, stosownie do treści art. 42 ust. 5 powołanej ustawy o Policji.

Zgodnie bowiem z treścią art. 42 ust. 1 ustawy o Policji uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Powołany art. 42 ust. 5 tej ustawy stanowi zaś, że policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc.

Samo pogorszenie się sytuacji finansowej na skutek tego typu okoliczności nie świadczy jednak o wywołaniu przez zaskarżony akt niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Z uzasadnienia wniosku nie wynika, jaka jest sytuacja majątkowa skarżącego oraz jego rodziny. Nie jest zatem wiadomym, czy skarżący oraz ewentualnie pozostające z nim w gospodarstwie domowym osoby posiadają inne źródła utrzymania, oraz czy na skarżącym ciążą jakieś zobowiązania finansowe. Bez tego typu informacji nie można ocenić, czy skutek zaskarżonego rozkazu personalnego w postaci utraty źródeł utrzymania może stanowić podstawę jego wstrzymania przez Sąd.

Należy również podnieść, że zwolnienie ze służby nie jest trudnym do odwrócenia skutkiem w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt I OZ 919/12, LEX nr 1239549). Jak już wskazano wyżej zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. W przypadku uwzględnienia skargi możliwe jest zatem przywrócenie stanu pierwotnego poprzez przywrócenie skarżącego do służby. Po przywróceniu do służby skarżący będzie miał wypłacane uposażenie, a okres nowo podjętej służby będzie mu wliczany do okresu wysługi emerytalnej.

Zawieszenie płatności 50 % uposażenia nie jest natomiast skutkiem zaskarżonego rozkazu personalnego. Nie można zatem tej okoliczności rozpatrywać w kontekście przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.

W tej sytuacji należy stwierdzić, iż wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.