Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 364/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 2 pkt 5 oraz. art. 34 par. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda, Sędzia WSA Władysław Kulon, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 14 lutego 2023 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej ,,Z." we W. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 marca 2022 r. Nr 315/2022 w przedmiocie oddalenia zarzutu w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z 21.09.2020 r. (nr 1933/2020), działając na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 07.07.1994 r. Prawo budowlane (dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), PINB dla miasta Wrocławia nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej Z. we W. (dalej: Wspólnota) usunięcie zagrożenia wynikającego z nieprawidłowości nawierzchni rampy zjazdowej do garażu podziemnego w budynku przy ul. [...] we W., w terminie 3 miesięcy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna, poprzez wykonanie antypoślizgowego wykończenia nawierzchni rampy zjazdowej do garażu podziemnego tego budynku – poprzez wykonanie karbowania nawierzchni. Decyzja stała się ostateczna w dniu 08.10.2020r. zaś termin na wykonanie robót upłynął w dniu 08.01.2021 r. Następnie PINB decyzją z 18.03.2021 r. (nr 703/2021) odmówił wydłużenia terminu wykonania robót budowlanych.

W dniu 26.03.2021 r. PINB przeprowadził kontrolę i stwierdził, że Wspólnota nie wykonała karbowania nawierzchni rampy zjazdowej do opisanego garażu. Wobec stwierdzenia niewykonania nałożonego obowiązku, działając na podstawie art. 15 § 1 ustawy z 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020r., poz. 1427) dalej "u.p.e.a.", PINB sporządził w dniu 29.04.2021 r. upomnienie nr [...], w którym wezwał Wspólnotę do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z 21.09.2020 r. Przesyłka zawierająca upomnienie dla Wspólnoty została skierowana na adres zarządcy nieruchomości – M. sp. z o.o. przy ul. [...] we W. Po dokonanych w dniach 07.05.2021 r. oraz 14.05.2021 r. próbach doręczenia i dwukrotnym pozostawieniu awiza nie została ona podjęta i wróciła do organu. Natomiast druga przesyłka zawierająca upomnienie, której odbiorcą organ wskazał zarządcę, wysłana na ten sam adres, została skutecznie doręczona 07.05.2021 r. Pismem z 14.05.2021r. zarządca wystosował odpowiedź na upomnienie, w którym poinformował w imieniu Wspólnoty, że jest w trakcie wywiązywania się z obowiązków nałożonych decyzją z 21.09.2020 r. Celem sprawdzenia powyższych twierdzeń, pismem z 14.10.2021 r., PINB wezwał Wspólnotę do udzielenia informacji i przedłożenia dokumentu potwierdzającego zrealizowanie obowiązku. Wspólnota reprezentowana przez zarządcę udzieliła odpowiedzi przy piśmie z 22.10.2021 r., w którym wskazała, że 24.09.2021 r. podpisała umowę na wykonanie pasów antypoślizgowych. W tym piśmie zwrócono się do organu o zgodę na ich wykonanie w zamian karbowania. W trakcie rozmowy telefonicznej przeprowadzonej w dniu 22.11.2021 r. zarządca nieruchomości poinformował organ o wykonaniu pasów antypoślizgowych.

Wobec stwierdzenia niewykonania nałożonego obowiązku PINB wystawił w dniu 01.12.201 r. względem zobowiązanej Wspólnoty Mieszkaniowej tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący obowiązek wynikający z decyzji z 21.09.2020r. Wydanym w tym samym dniu postanowieniem nr 2882/2021 nałożył na Wspólnotę grzywnę w celu przymuszenia. Przesyłam zawierająca tytuł wykonawczy wraz z postanowieniem zaadresowana do Wspólnoty powróciła do organu po dwukrotnym awizowaniu.

Pismem z 07.12.2021 r. (nadanym w dniu 09.12.2021 r.) Wspólnota Mieszkaniowa - działająca przez M. sp. z o.o., którą reprezentowała M. W. wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wspólnota podniosła zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. poprzez wszczęcie egzekucji mimo niedoręczenia zobowiązanej upomnienia. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. poprzez wszczęcie egzekucji mimo wykonania obowiązku określonego w decyzji z 21.09.2020 r. Na tej podstawie Wspólnota wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego i uchylenie nałożonej grzywny oraz wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutów.

PINB przeprowadził w dniu 16.12.2021 r. kontrolę w celu sprawdzenia wykonania nałożonego obowiązku wynikającego z decyzji z 21.09.2020 r. Podczas kontroli organ stwierdził, że nie został on zrealizowany. Ustalono, że na rampie zjazdowej wykonano wąskie pasy z masy chemoutwardzalnej. Pasy te naklejono w rozstawie średnio co 90 cm. Po zewnętrznej części łuku rozstaw ten wynosi maksymalnie ok. 170 cm. Odległość pasów od ścian oporowych z każdej ze stron wynosi około 50 cm.

Postanowieniem z 23.12.2022 r. (nr 3079/2021) PINB, działając na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 w zw. z art. 33 § 2 pkt 5 oraz art. 17 § 1 u.p.e.a., oddalił zarzuty. PINB uznał, że wbrew twierdzeniom Wspólnoty, upomnienie zostało skierowane na adres podany przez M. sp. z o.o. (ul. [...] we W.). Zarządca odebrał jedynie pismo adresowane do niego, jednakże pismem z 14.05.2021 r. w imieniu Wspólnoty ustosunkował się do upomnienia. Ponadto wszystkie wcześniejsze pisma adresowane do Wspólnoty, a kierowane na adres zarządcy były odbierane, np. zawiadomienie o wszczęciu postępowania z 04.09.2020 r. czy decyzja z 21.09.2020 r. Zarządca w imieniu Wspólnoty odpowiadał na pisma organu i powoływał się na ich daty i sygnatury. W pismach od zarządcy widnieje również ww. adres jako adres do doręczeń. Dlatego w przypadku nieodebrania przesyłki przez Wspólnotę uznano, że ma tutaj zastosowanie art. 44 § 4 k.p.a. Po powzięciu informacji o nowym adresie Wspólnoty (ul. [...], [...] B.), PINB zaczął kierować pisma na ten adres, jednakże pod tym adresem korespondencja nie była odbierana. Odnosząc się do argumentacji dotyczącej błędnego oznaczenia adresata upomnienia PINB zaznaczył, że zobowiązaną do wykonania nakazu jest Wspólnota Mieszkaniowa Z. we W. Zgodnie z art. 61 u.p.b. obowiązek utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym ciąży na właścicielu lub zarządcy obiektu. W przypadku współwłasności obowiązek ten ciąży na wszystkich współwłaścicielach, a zatem w tym przypadku na wspólnocie mieszkaniowej budynku. Oznacza to, że Wspólnota była adresatem nakazanego obowiązku i to ona musiała go wykonać. Zatem adresat upomnienia został oznaczony prawidłowo.

Odnosząc się do zarzutu polegającego na wygaśnięciu egzekwowanego obowiązku PINB stwierdził, że pasy antypoślizgowe nie stanowią wykonania nakazu w zakresie wskazanym w decyzji z 21.09.2020 r. W decyzji nakazano wykonać karbowanie nawierzchni, a podjęte przez zobowiązaną czynności polegały na naklejeniu pasów na istniejącą żywiczną posadzkę, które mają pełnić tożsamą funkcję co karbowanie. Wykonane pasy nie spełniają również wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Powyższe stanowisko potwierdza aprobata techniczna IBDiM nr [...], która zawiera informacje o przeznaczeniu i zakresie stosowania masy chemoutwardzalnej, z której wykonano pasy na rampie zjazdowej do garażu. Z tego dokumentu wynika, że wyrób ten stosuje się do poziomego oznakowania dróg w inżynierii komunikacyjnej w zakresie dróg publicznych bez ograniczeń oraz znaków drogowych poziomych. Masa ta używana jest do wykonywania poziomych oznakowań, m.in. symboli na jezdni, przejść dla pieszych, ścieżek rowerowych, parkingów, strzałek kierunkowych i naprowadzających w strefach obciążonych ciężkim i intensywnym ruchem pojazdów. Powołując się na ustalenia dokonane w trakcie kontroli z 16.12.2021 r. organ wskazał na wątpliwości dotyczące zapewnienia antypoślizgowość nawierzchni przez wąskie pasy z masy chemoutwardzalnej. PINB przypomniał, że skarga, która zobligowała organ do wydania nakazu dotyczyła sytuacji z motocyklistą, który poruszał się pojazdem jednośladowym. Wykonane pasy nie zapewniają bezpieczeństwa dla użytkowników takich pojazdów. W takiej sytuacji nie można mówić o wykonaniu obowiązku, a tym bardziej o jego wygaśnięciu. Decyzja nakazująca wykonanie karbowania nawierzchni cały czas istnieje w obrocie prawnym i obliguje zobowiązaną do wykonania obowiązku w zakresie nią wyznaczonym.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Wspólnota podała, że wywiązała się z nałożonego na nią obowiązku wykonania pasów antypoślizgowych na wjeździe do garażu podziemnego, jednakże organ I instancji powziął odmienną ocenę nie potwierdzając wywiązania się przez nią z nałożonego obowiązku. W ocenie Wspólnoty zaskarżone postanowienie zostało wydane wbrew zgromadzonym w sprawie dowodom, dlatego wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Postanowieniem z 14.03.2022 r. (nr 315/2022) Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: DWINB, organ II instancji), utrzymał w mocy postanowienie PINB z 23.12.2021 r. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ II instancji wskazał na istotę postępowania egzekucyjnego jaką jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego nałożonych na niego obowiązków. DWINB wskazał, że PINB występujący w roli wierzyciela (i jednocześnie organu egzekucyjnego) prawidłowo oddalił podniesione przez wspólnotę zarzuty. Organ odwoławczy stwierdził, że nałożony obowiązek wykonania antypoślizgowego wykończenia nawierzchni rampy - poprzez wykonanie jej karbowania – nie uprawniał Wspólnoty do wykonania pasów antypoślizgowych, a mogłyby być one jedynie rozwiązaniem tymczasowym - do momentu wykonania obowiązku w zakresie wskazanym w decyzji, tj. wykonania karbowania. Wykonane pasy nie zapewniały bezpieczeństwa dla użytkowników takich pojazdów i w takiej sytuacji nie można było mówić o wykonaniu obowiązku, a tym bardziej o jego wygaśnięciu.

Odnosząc się do zarzutów wygaśnięcia obowiązku DWINB stanął na stanowisku, że decyzja nakazowa nie została uchylona ani zmieniona w zakresie treści obowiązku, ale nadal pozostaje w obrocie prawnym, a tym samym obliguje Wspólnotę do wykonania obowiązku w wyznaczonym zakresie. Wskazał, że treść obowiązku podlegającego egzekucji została ukształtowana w toku odrębnego postępowania zakończonego ostateczną decyzją. W postępowaniu egzekucyjnym organ nie rozważa zasadności i prawidłowości obowiązku nałożonego decyzją ostateczną. Oznacza to, że zakres potrzebnych do wykonania robót budowlanych został już ustalony i nie podlega ponownej ocenie. Biorąc to wszystko pod uwagę organ II instancji stwierdził, że będąca źródłem obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej decyzja uzyskała przymiot ostateczności, nie wstrzymano jej wykonania, nie została również wyeliminowana z obrotu prawnego, a termin na wykonanie wskazanych w niej obowiązków minął. Dlatego podniesiony przez Wspólnotę zarzut wygaśnięcia obowiązku okazał się niezasadny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Wspólnota wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi celem jej ponownego rozpatrzenia. Autor skargi zarzucił DWINB naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 10 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach faktycznych, które z uwagi na brak postępowania dowodowego co do braku zasadności twierdzeń organu I instancji w zakresie możliwości karbowania posadzki żywicznej oraz niewyeliminowania zagrożenia życia i zdrowia, nie mogą stanowić podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji;

2) art. 7, art. 8 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i § 2, art. 84 § 1, art. 80 oraz art. 81a § 1 k.p.a. poprzez: a) naruszenie zasady zaufania obywateli do organów administracji publicznej; b) brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych; c) zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony oraz d) brak ustalenia prawdy obiektywnej;

3) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenia niniejszego postępowania, wobec toczącego się równolegle postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji – stanowiącej tytuł wykonawczy w oparciu o który prowadzone jest postępowanie egzekucyjne przez organ pierwszej instancji.

Przedstawiając argumentację dotyczącą wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym Wspólnota podtrzymała stanowisko zawarte w zażaleniu. W jej ocenie przyjęte przez organ stanowisko zostało oparte na niczym niepopartym wniosku, że nadal istnieje zagrożenie dla życia lub zdrowia na terenie nieruchomości. Aby to potwierdzić należało przeprowadzić stosowne postępowanie dowodowe, którego organy zaniechały. Także niczym niepoparte były twierdzenia o możliwości zrealizowania egzekwowanego obowiązku, tj. czy w ogóle możliwe jest wykonanie karbowania na powierzchni żywicznej.

Wspólnota stanęła także na stanowisku, że sposób wyeliminowania zagrożenia powinien był być skonfrontowany z istotą tytułu wykonawczego – czyli tego, czy pasy antypoślizgowe nałożone na zjazd spełniały swoją rolę czy też nie. Należało zwrócić uwagę na fakt, że w trakcie postępowania nastąpiła zmiana nawierzchni z betonowej na żywiczną, czego nie uwzględniono przy określaniu sposobu eliminacji zagrożenia. Obowiązek, którego wypełnienia oczekiwał organ I instancji, doprowadzi do skutków odwrotnych niż zamierzone – zniszczenia nawierzchni żywicznej i jeszcze większego zagrożenia dla mieszkańców. W niniejszej sprawie należało zatem odnieść się do celu postępowania egzekucyjnego, jakim jest eliminacja zagrożenia życia i zdrowia, a nie do literalnej treści decyzji stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku zawieszenia postępowania skarżąca strona zaznaczyła, że decyzja stanowiąca podstawę tytułu wykonawczego została objęta postępowaniem o stwierdzenie jej nieważności. Decyzji PINB z 21.09.2021 r. zarzucono, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa i jest obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wskazany aspekt w powiązaniu z faktem, że pierwotnie na nieruchomości (na rampie zjazdowej) miał zostać wykonany podjazd z warstwy betonowej (projekt złożony przez inwestora) prowadził do konkluzji, że na takim podłożu było możliwe wykonanie karbowania. Jednocześnie organ pominął fakt, że został złożony zamienny projekt z treści którego wynikało, że podłoże zjazdowe nie zostało wykonane z warstwy betonowej, a żywicznej. Na podłożu żywicznym nie jest z kolei możliwe od strony technicznej wykonanie karbowania – bez większego uszkodzenia nawierzchni wespół ze zwiększeniem niebezpieczeństwa użytkowników.

Odnosząc się do aspektu nieważności decyzji stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego wskazano, że została ona skierowana do osoby niebędącej stroną (wada określona w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.). W tym miejscu zaznaczono, że w sprawie zastosowano art. 61 ust. 1 u.p.b., nie wobec stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego, będącego następstwem niewykonania obowiązków właściciela lub zarządcy w zakresie utrzymania i użytkowania obiektu zgodnie z zasadami o których mowa w art. 5 ust. 2 u.p.b., ale w związku z remontem nawierzchni rampy zjazdowej do garażu podziemnego budynku wykonanym przez dewelopera w ramach rękojmi. Ta okoliczność nie była w jakikolwiek sposób kwestionowana. Taka sytuacja odpowiadała unormowaniom z art. 50 oraz art. 51 u.p.b. Przepisy te odwołują się bezpośrednio do procesu budowlanego, natomiast tryb przewidziany w art. 66 ust. 1 u.p.b. do nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania budynku. Tym samym w ocenie skarżącej adresatem decyzji powinien być deweloper, a nie aktualny właściciel.

Przytaczając kolejny argument za nieważnością decyzji stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego zaznaczono, że była ona obarczona wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. (niewykonalność w dniu jej wydania mająca charakter trwały). Skarżąca strona wskazała, że niewykonalność decyzji miała charakter faktyczny jeżeli już w momencie jej wydania istniała przeszkoda o charakterze faktycznym, która obiektywnie wykluczała możliwość podjęcia działania koniecznego do wykonania decyzji, w szczególności ze względu na poziom wiedzy technicznej, rozwój technologii, itd. W ocenie Wspólnoty, zmuszanie jej do tego, aby wykonała karbowanie nawierzchni żywicznej, będzie skutkowało trwałym zniszczenia tej nawierzchni i spowoduje jeszcze większe zagrożenia dla osób z niej korzystających. Możliwość wystąpienia takich skutków doprowadził Wspólnotę do wniosku, że karbowanie na powierzchni żywicznej jest (było) niewykonalne, co pociąga za sobą nieważność decyzji. Karbowanie, którego oczekuje PINB, możliwe było do wykonania na podłożu betonowym, niemniej wobec zmiany projektu zastosowano warstwę żywiczną.

W odpowiedzi na skargę datowanej na 09.05.2022 r. DWINB podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

W tym miejscu należy zasygnalizować, że decyzją z 17.02.2022 r. (nr 195/2022) DWINB odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB dla miasta Wrocławia z 21.09.2020 r. (nr 1933/2020). GINB decyzją z 06.05.2022 r. (nr DON.71000.44.2022.KAL) utrzymał w mocy decyzję DWINB z 17.02.2022 r. Nieprawomocnym wyrokiem z 18.11.2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1391/22 WSA w Warszawie oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej Z. we W. na decyzję GINB z 06.05.2022 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) dalej: p.p.s.a., tylko stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa, które daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego postanowienia.

Przedmiotem zaskarżenia było postanowienie o oddaleniu zarzutów, które zostały wniesione na podstawie art. 33 § 2 pkt 4 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – dalej: u.p.e.a.

Sąd podziela stanowisko orzekających w sprawie organów, że podniesione przez Wspólnotę zarzuty są niezasadne. Nie może wywrzeć zamierzonego skutku, dla oceny zgodności zaskarżonego postanowienia o oddaleniu zarzutów, leżąca u podstaw zgłoszonego zarzutu do postępowania egzekucyjnego, jak i późniejszego zażalenia a obecnie skargi złożonej do tutejszego Sądu, kwestia braku zgodność z prawem decyzji nakładającej egzekwowany obowiązek. Organ egzekucyjny nie jest uprawniony do rozpatrywania zastrzeżeń podnoszonych przez Wspólnotę, które nie są związane z samym postępowaniem egzekucyjnym, ale dotyczą postępowania administracyjnego (wyrok NSA z 07.12.2000 r., sygn. akt III SA 1902/99 niepubl.). Organ egzekucyjny nie rozpatruje sprawy od strony merytorycznej, wówczas bowiem stałby się III instancją.

Organ egzekucyjny nie jest uprawniony do oceny zgodności z prawem decyzji nakładającej obowiązek. W postępowaniu egzekucyjnym nie można kwestionować zasadności nałożonego na zobowiązanego obowiązku, gdyż ten wynika z decyzji ostatecznej, która została podjęta w ramach innego postępowania. Zarzuty dotyczące nałożonego nakazu Wspólnota mogła podnosić jedynie w postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej i prawomocnej decyzji. Jak wynika z art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Organ ten działa na podstawie przepisów egzekucyjnych, a nie ustawy - Prawo budowlane, zaś jego postępowanie ograniczone jest tylko do działań egzekucyjnych. Co za tym idzie - zarówno organ egzekucyjny, jak i Sąd, nie są uprawnieni aby w rozpatrywanej sprawie kontrolować legalność orzeczonego decyzją z 21.09.2020 nakazu, w tym prawidłowość zastosowania przepisu art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane i skierowania nakazu do Wspólnoty Mieszkaniowej. Podkreślić również należy, że zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, odnoszący się co do osoby zobowiązanego, zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa nie może zmierzać w kierunku ustalenia, kto jest stroną postępowania administracyjnego zakończonego ostatecznym już rozstrzygnięciem. Byłoby to badanie zasadności i wymagalności tytułu wykonawczego. Przy tak pojmowanym charakterze postępowania egzekucyjnego niemożliwe okazało się uwzględnienie stanowiska Wspólnoty wyrażonego w skardze.

Z okoliczności sprawy nie wynika również aby obowiązek nałożony decyzją PINB dla miasta Wrocławia z 21.09.2020 r. przestał istnieć. Pomimo podejmowanych przez Wspólnotę prób wzruszenia tej decyzji w nadzwyczajnym trybie postępowania - decyzja ta nadal pozostaje w obrocie prawnym. Nadto, z okoliczności sprawy nie wynika, czego zresztą nie ukrywa Wspólnota, aby obowiązek wynikający z tej decyzji został wykonany (wykonanie antypoślizgowego wykończenia nawierzchni rampy zjazdowej do garażu poprzez wykonanie karbowania nawierzchni). Z akt sprawy nie wynika również aby wykonanie tego obowiązku zostało umorzone, przedawnione, jak również odroczone.

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, posadzkę żywiczną wykonano nie w wyniku zmiany projektu budowlanego ale doszło do tego już po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie. Pierwotny projekt budowlany zatwierdzony decyzją z 27.06.2017 zakładał karbowanie nawierzchni rampy zjazdowej. Nie jest zatem tak, że w trakcie postępowania nastąpiła zmiana nawierzchni z betonowej na żywiczną. PINB dla miasta Wrocławia wydając decyzję z 21.09.2020 r. uwzględnił powyższą okoliczność i pomimo tego wydał nakaz wykonania antypoślizgowego wykończenia nawierzchni rampy zjazdowej poprzez karbowanie jej nawierzchni, co przewidywał zatwierdzony projekt budowlany. Wbrew również zarzutom skargi, organ egzekucyjny przedstawił powody dla których uznał, że pasy antypoślizgowe nałożone na zjazd nie mogą być potraktowane jako docelowe rozwiązanie służące usunięciu niebezpieczeństwa poślizgu.

Nieuzasadnione jest wobec tego stanowisko Wspólnoty o wadliwości przeprowadzonego postępowania dowodowego w postępowaniu egzekucyjnym. Skoro organ egzekucyjny ustalił, że określony w decyzji z 21.09.2020 r. obowiązek usunięcia zagrożenia wynikającego z nieprawidłowości nawierzchni rampy zjazdowej do garażu podziemnego poprzez wykonanie antypoślizgowego wykończenia jej nawierzchni przez wykonanie karbowania nawierzchni, nie został wykonany, to tym samym był on zobligowany do wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w rozpoznawanej sprawie wymagały od organów egzekucyjnych jedynie dokonania ustaleń w przedmiocie wykonania przez Wspólnotę obowiązków wynikających z decyzji z 21.09.2020 r. W ocenie Sądu, zgromadzony na tą okoliczność materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do oddalenia zgłoszonego zarzutu wykonania obowiązku. Treścią egzekwowanego obowiązku jest wykonanie karbowania nawierzchni rampy zjazdowej, nie zaś naklejenie psów antypoślizgowych. Już choćby z tego względu nie można uznać, że egzekwowany obowiązek został wykonany. Podejmowane przez organ egzekucyjny czynności, w tym kilkukrotne kontrole (ostania miała miejsce w dniu 16.12.2021 r.), były wystarczające do podjęcia prawidłowej oceny odnoszącej się do zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym zarzutu wykonania egzekwowanego obowiązku. Nie można zatem czynić organowi egzekucyjnemu zarzutów dotyczących braku wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 81a § 1 k.p.a. W sprawie nie było podstaw do zastosowania tego przepisu albowiem nie zaistniały niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, które musiałyby być rozstrzygane na korzyść Wspólnoty.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. należy zauważyć, że Wspólnota upatruje przyczyny obligatoryjnego zawieszenia postępowania egzekucyjnego w konieczności oczekiwania na zakończenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji z 21.09.2020 r. W ocenie Sądu, nie jest trafne ani normatywnie uzasadnione twierdzenie Wspólnoty, że wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważność decyzji stanowiącej podstawę egzekucji, stanowi w świetle art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Abstrahując od oceny, czy wszczęcie jednego z trybów nadzwyczajnych służących weryfikacji decyzji administracyjnej ma w postępowaniu egzekucyjnym charakter zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., skoro ostateczna decyzja administracyjna pozostaje w obrocie prawnym i wywiera skutki do momentu wydania ostatecznej decyzji stwierdzającej jej nieważność, to na gruncie postępowania egzekucyjnego brak jest normatywnych podstaw do zawieszenia postępowania z uwagi na zagadnienie wstępne. Odmienny jest bowiem charakter i cel postępowań toczących się na podstawie u.p.e.a. i k.p.a., skutkiem czego odmienne jest także uregulowanie podobnych instytucji, w tym zawieszenia postępowania. Przepis art. 56 § 1 u.p.e.a. zawiera katalog przesłanek, których wystąpienie obliguje organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania egzekucyjnego w całości lub w części. Postępowanie egzekucyjne ulega bowiem zawieszeniu w całości lub w części: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Tak więc, skoro art. 56 u.p.e.a. zawiera samodzielne, charakterystyczne dla tego postępowania, przesłanki jego zawieszenia, to brak jest podstaw do stosowania w zakresie instytucji zawieszenia postępowania egzekucyjnego przepisów art. 97 k.p.a. (por. wyroki NSA z: 14.05.2013 r., sygn. akt II GSK 292/12, 24.01.2012 r., sygn. akt II OSK 2101/10, 08.02.2011 r., sygn. II OSK 363/10 i 11.07.2007 r., sygn. akt II OSK 1048/06). A ponadto, postępowanie nadzwyczajne nie może być zagadnieniem wstępnym w postępowaniu egzekucyjnym. Dlatego zarzut naruszenia przepisu w 97 § 1 pkt 4 k.p.a. okazał się bezzasadny. W końcu należało zauważyć, że w związku ze zgłoszeniem przez Wspólnotę zarzutów postanowieniem z 23.12.2021 r. (nr 3078/2021 r.) PINB zawiesił postępowanie egzekucyjne.

Analiza dokonana przez Sąd prowadzi zatem do wniosku, że postępowanie egzekucyjne zostało przeprowadzone w sposób zgodny z regułami wynikającymi z przepisów postępowania. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Skargę rozpatrzono w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.