Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 256/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2011-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1 i 3, art. 30 ust. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 121, 122, 187 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 września 2011 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2005 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z [...].07.2009 r.

Nr [...] ustalił J. C. (dalej jako: "Skarżący") zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu osiągnięcia przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2005 r. w kwocie 222.935 zł. Podstawą tego rozstrzygnięcia było stwierdzenie, że w roku 2005 małżonkowie B. i J. C. ponieśli wydatki i zgromadzili mienie nieznajdujące pokrycia w pochodzącym z przychodów opodatkowanych i wolnych od opodatkowania mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich w kwocie 594.491,55 zł. Mając na uwadze, iż przez cały rok 2005 B. i J. C. pozostawali w związku małżeńskim i posiadali wspólność majątkową organ ustalił, że wspólnie dokonywali oni wydatków i gromadzili środki pieniężne, będące ich wspólnym mieniem. W konsekwencji przyjęto, że powyższa kwota podlega opodatkowaniu w częściach równych przypadających na każdego

z małżonków.

Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją

z [...].10.2009 r., nr [...] uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i ustalił zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2005 r. w kwocie 216.409 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził między innymi, że pełnomocnik

nie uprawdopodobnił faktu uzyskania wskazanych w odwołaniu kwot przychodów,

nie przedstawiając w tym zakresie żadnych dowodów. Wskazano, iż w trakcie prowadzonego postępowania Dyrektor UKS wielokrotnie występował do Skarżącego

i jego małżonki o przedstawienie dowodów świadczących o uzyskanych przez nich dochodach, jednak takich informacji nie otrzymał. W odpowiedziach na wezwania wskazali oni, że nie są w stanie określić wielkości dochodów osiągniętych z tytułu działalności giełdowej oraz odmówili składania zeznań w charakterze

strony. W konsekwencji Dyrektor UKS oparł swoje wyliczenia dotyczące dochodów uzyskanych ze sprzedaży akcji i obligacji o dokumenty zgromadzone w aktach sprawy. Z dokumentów tych nie wynikają podane w odwołaniu kwoty przychodów uzyskane w 2005 r. z tytułu sprzedaży akcji i obligacji. Analizie poddano także historie rachunków papierów wartościowych w Banku [...] S.A. o numerach [...] i [...] oraz zapisy w rejestrze sponsora. W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy do przychodów małżonków zaliczono kwoty środków pieniężnych, które zostały wypłacone z kont rachunków papierów wartościowych, gdyż tylko te środki pieniężne mogły być źródłem finansowania wydatków poniesionych w 2005 r. Nie został zatem w tym przypadku spełniony warunek, iż wydatki i mienie z roku badanego znalazły pokrycie w określonym źródle przychodów. Zdaniem organu z samego faktu posiadania rachunków giełdowych nie można także wnioskować, że kwota ok. 100.000 zł, brakująca zdaniem pełnomocnika na pokrycie pozostałych wydatków z roku 2005 mogła pochodzić z działalności prowadzonej w tym zakresie. Podkreślono, iż wieloletnia działalność giełdowa małżonków była w toku postępowania analizowana. W konsekwencji, organ odwoławczy nie zgodził się z podniesionymi w odwołaniu zarzutami naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego.

Dyrektor Izby Skarbowej uznał jednakże, iż należy uwzględnić w zasobach majątkowych małżonków kwotę 17.402 zł, dochody te zostały bowiem wykazane

w informacji PIT-8C, zaś organ pierwszej instancji nie uwzględnił ich w dokonanym wyliczeniu. W związku z tym organ odwoławczy skorygował kwotę mienia posiadanego przez małżonków w 2005 r. przyjętą w zaskarżonej decyzji, co z kolei skutkowało zmniejszeniem ustalonej w tej decyzji wysokości przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2005 r.

i zmniejszeniem kwoty zryczałtowanego podatku do 216.409 zł.

Wyrokiem z dnia 10 marca 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Białymstoku, w sprawie sygn. akt I SA/Bk 573/09, uchylił powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] października 2009 r. Sąd stwierdził, iż w sprawie nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne niezbędne do podjęcia rozstrzygnięcia, zaś oceny zgromadzonego materiału dowodowego organy dokonały z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów.

Zdaniem Sądu, organy nie były konsekwentne, przyjmując różne zasady ustalania przychodów (dochodów) z obrotu papierami wartościowymi. Otóż

w przypadku rachunków prowadzonych przez Dom Maklerski A. uwzględniono kwoty wypłacone z tych rachunków, z kolei w przypadku rachunku w Biurze Maklerskim Banku B. uwzględniono wypłacone z niego środki, jak i dochody ujęte w zeznaniu PIT-38, natomiast odnośnie rachunków papierów wartościowych w CDM Banku P. wzięto pod uwagę dochody z zeznań PIT-38 i przychody

z informacji PIT-8C. Organy, jako dochody uwzględniły środki wypłacone

z rachunków papierów wartościowych w CDM Banku P. o nr [...] i [...], zaś jako wydatki wpłaty na te rachunki, ale wyłącznie za okres do końca 2001 r. Tym samym, w okresie od stycznia 2002 r. do końca 2004 r., jak i 2005 r. organy nie wyjaśniły, jakie kwoty zostały wpłacone i wypłacone z przedmiotowych rachunków.

Sąd za nieprawidłowe uznał oparcie się przez organy na zeznaniach PIT - 38 za 2005 r. i wzięcie pod uwagę wykazanych w nich dochodów uzyskanych

za pośrednictwem rachunków papierów wartościowych w CDM Banku P., albowiem zeznanie podatkowe PIT - 38 obejmuje już przychody wykazane

w informacji PIT - 8C, koszty uzyskania przychodów oraz dochód. Powyższe nie oznacza jednak, że prawidłowo zostały ustalone koszty uzyskania przychód, na które składać się mogą także wydatki poniesione na zakup papierów wartościowych

w latach wcześniejszych.

Wskazując na powyższe Sąd wskazał na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie wpłat i wypłat środków z rachunków papierów wartościowych w CDM P. Zaznaczył, że w razie nie uzyskania takich dokumentów, jedynym dopuszczalnym rozwiązaniem będzie uwzględnienie w dokonanym rozliczeniu za 2005 r. przychodów ze sprzedaży papierów wartościowych i wydatków ponoszonych na ich nabycie z tego okresu.

Mając na uwadze powyższy wyrok, Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...] ustalił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu osiągnięcia przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2005 r. w kwocie 76 833 zł. Organ, po uzupełnieniu materiału dowodowego stwierdził, że wobec małżonków C., brak jest pokrycia poniesionych przez nich wydatków w mieniu zgromadzonym w 2005 r. i latach poprzednich na kwotę 204 888,29 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej, Dyrektor Izby Skarbowej

w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że organ

I instancji zrealizował zalecenia zawarte w prawomocnym wyroku WSA w Białymstoku z dnia 10 marca 2009 r., dotyczące ujednolicenia zasad ustalania przychodów (dochodów) z obrotu papierami wartościowymi i przyjęła jedynie kwoty środków finansowych wypłaconych z rachunków maklerskich, które następnie mogły być źródłem finansowania wydatków Państwa C. Podobnie, przy wyliczaniu wysokości wydatków, organ I instancji uwzględnił jedynie kwoty środków wpłaconych na rachunki maklerskie, które posłużyły do obsługi rachunków papierów wartościowych. Do rozliczenia wydatków za 2005 r., organ przyjął jedynie te rachunki bankowe, które były źródłem gromadzenia oszczędności, bądź finansowania wydatków, albowiem środki finansowe na rachunkach bankowych, na których nie stwierdzono wypłat bądź ich saldo początkowe i końcowe było równe, nie miały wpływu na wysokość mienia i wydatków w 2005 r.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w trakcie prowadzonego postępowania Państwo C. wskazali konkretne źródła swoich przychodów, jednak wielkość dochodów uzyskanych z tych źródeł nie była wystarczająca do pokrycia wydatków

i mienia z roku podatkowego 2005. W trakcie prowadzonego postępowania organy wielokrotnie występowały do Skarżącego i jego małżonki o przedstawienie dowodów świadczących o uzyskanych dochodach, jednakże takich informacji nie otrzymały.

Organ stwierdził, iż z akt sprawy wynika, a wbrew zarzutom odwołania,

że rachunki papierów wartościowych prowadzone w Banku P. o nr [...] i [...] były analizowane przez organ I instancji, a środki finansowe z nich wypłacone zostały uwzględnione w wyliczeniu dochodów (przychodów) Skarżącego i jego małżonki. Ponadto organ I instancji uwzględnił środki w kwocie 159 135,45 zł wypłacone przez J. C. z rachunku w Biurze Maklerskim B. oraz dochody w kwocie 43 728 zł uzyskane przez B. C. ze sprzedaży obligacji.

Odnośnie zarzutu zaniżenia przez organ I instancji dochodów Państwa C. o kwotę 204 888,29 zł, Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że w tym zakresie strona skarżąca nie poparła swoich twierdzeń konkretnymi dowodami. Strona skarżąca nie wskazała żadnych dokumentów, w oparciu o które doszła do takiej konkluzji oraz sposobu wyliczenia kwoty 204 888,29 zł. Dlatego też, powyższy zarzut organ uznał za niezasadny i nie mogący stanowić podstawy do zmiany rozstrzygnięcia podjętego przez organ I instancji.

Na powyższą decyzję, pełnomocnik Skarżącego, wywiódł skargę

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której wniósł

o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1

i 3 i art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm., dalej powoływana w skrócie jako "u.p.d.o.f."), poprzez bezpodstawne ustalenie podatnikowi zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2005 r., podczas gdy poniesione przez niego w tymże roku wydatki znajdowały pokrycie w zgromadzonym w tym roku podatkowym oraz w latach poprzednich mieniu;

2. przepisów postępowania, w szczególności:

– art. 122 oraz art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej powoływana w skrócie jako "o.p."), poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym osiągniętych w 2005 r. przychodów ze sprzedaży obligacji i akcji za pośrednictwem rachunku w Centralnym Domu Maklerskim P.,

co miało kluczowe znaczenie dla prawidłowego ustalenia wysokości dochodów (przychodów) uzyskanych w roku 2005, a w konsekwencji ustalenia, czy pokrywały one wraz z dochodami (przychodami) lat poprzednich wydatki poniesione we wskazanym roku;

– art. 121 oraz 124 o.p., poprzez pominięcie przy rozstrzyganiu sprawy korzystnych dla podatnika okoliczności faktycznych w postaci przychodów odnotowanych na rachunku prowadzonym w Centralnym Domu Maklerskim P. oraz za pośrednictwem rachunku w Biurze Maklerskim B.,

co uznać należy za równoznaczne z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasady przekonywania;

– błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że na rachunku maklerskim nr [...] prowadzonym przez Biuro Maklerskie B. oraz za pośrednictwem rachunku w Biurze Maklerskim B. istnieją znaczące różnice między wypłatami a wpłatami, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego, w szczególności utrwalona na kartach 35/3 - 35/7, 82/18-82/192, nr 35/8-35/9, nr 165/8-165/9 oraz 164/9-164/11 prowadzi do wniosku, że wpłaty na tych rachunkach dokonane przez J. C. wynosiły 1.288.123,49 zł, a wypłaty 1.281.191,44 zł;

– błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że na rachunku maklerskim nr [...] prowadzonym przez Biuro Maklerskie B. oraz za pośrednictwem rachunku w Biurze Maklerskim B., istnieją znaczące różnice między wypłatami a wpłatami, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego, w szczególności utrwalona na kartach 35/3 - 35/7, 82/18-82/192, nr 35/8-35/9, nr 165/8-165/9 oraz 164/9-164/11 prowadzi do wniosku, że wpłaty na tych rachunkach dokonane przez J. C. wynosiły 203.050,00 zł, a wypłaty 159.135,45 zł;

– błąd w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu, że na rachunku maklerskim prowadzonym przez CDM P. wysokość wpłat przez J. C. wynosiła 801.300,00 zł, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego wskazuje wysokość wpłat w kwocie 793.404,00 zł;

– błąd w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu, że na rachunku maklerskim prowadzonym przez CDM P. wysokość wpłat przez B. C. wynosiła 1.310.477,81 zł, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego wskazuje wysokość wpłat w kwocie 1.299.965,81 zł.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B., podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż sprawa, której dotyczy niniejsze postępowanie była już przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego.

W sprawie tej, wypowiedział się tut. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku

z dnia 10 marca 2010 r. o sygn. akt I SA/Bk 573/09. Dokonana wówczas przez Sąd kontrola sądowoadministracyjna wykazała, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania podatkowego, albowiem w sprawie nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne niezbędne do podjęcia rozstrzygnięcia, zaś oceny zgromadzonego materiału dowodowego organy dokonały z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów. Zastrzeżenia Sądu dotyczyły w szczególności sposobu wyliczenia przychodów i wydatków Skarżących, w odniesieniu do rachunku papierów wartościowych prowadzonych w CDM Banku P. Sąd wskazał na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie wpłat i wypłat środków z rachunków papierów wartościowych w CDM Banku P. Zaznaczył, że w razie nie uzyskania takich dokumentów, jedynym dopuszczalnym rozwiązaniem będzie uwzględnienie w dokonanym rozliczeniu za 2005 r. przychodów ze sprzedaży papierów wartościowych i wydatków ponoszonych na ich nabycie z tego okresu.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to,

iż zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązani są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach.

Z analizy akt sprawy wynika, iż zarówno Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B., jak i Dyrektor Izby Skarbowej w B., ponownie rozpoznając sprawę, nie naruszyli art. 153 p.p.s.a., w szczególności zastosowali się do dokonanej przez Sąd oceny zgromadzonych w sprawie dowodów i przeprowadził postępowanie podatkowe zgodnie z zawartymi w tymże orzeczeniu wytycznymi. W szczególności dołączyli do akt sprawy listę transakcji zawartych na rachunkach Skarżącego i jego małżonki prowadzonych w CDM Banku P. (k. 164/1-12 i 165/1-10 t. IX akt adm.) i poddali ją analizie zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Sądu z dnia

10 marca 2010 r.

Zgodnie z art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., wysokość przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków

i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Stosownie zaś do art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. od dochodów (przychodów)

z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach - w wysokości 75 % dochodu pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy.

W orzecznictwie WSA w Białymstoku wielokrotnie wyrażany był pogląd, który podtrzymuje również Sąd orzekający w niniejszej sprawie, że przyjęta w art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. metoda określania podstawy opodatkowania podatku od przychodów

z tzw. nieujawnionych źródeł oparta jest o znamiona zewnętrzne, co powoduje,

że ma ona charakter szacunkowy. Dochód ustalany jest tu nie na podstawie analizy źródła, z którego faktycznie pochodzi, gdyż źródło to pozostaje nieujawnione, lecz

na podstawie poniesionych przez podatnika wydatków i wartości zgromadzonego przez niego mienia. Źródło nieujawnione to takie, które w świetle zebranych w toku postępowania dowodów pozostaje nieznane, a o którym wiadomo jedynie, że istnieje na podstawie wielkości poniesionych przez podatnika wydatków i wartości zgromadzonego mienia (zob. wyrok z 22 listopada 2006 r., sygn. akt I SA/Bk 360/06, opubl. wraz z glosą aprobującą M. Karwata w: Orzecznictwo Sądów Polskich 2009, nr 1, poz. 2). W postępowaniu dotyczącym przychodów ze źródeł nieujawnionych organy skarbowe dowodzą istnienia i wysokości przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych, zaś podatnik powinien wskazać dochody jako źródła pokrycia swoich wydatków i wartości zgromadzonego mienia. Na podatniku spoczywa zatem ciężar wykazania,

że ustalona przez organ suma poniesionych w roku podatkowym wydatków i wartość zgromadzonych w tymże roku zasobów finansowych znajdują pokrycie

w opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania źródłach przychodu oraz

w posiadanych przedtem zasobach majątkowych (wyrok WSA z 23.06.2010 r., sygn. akt I SA/Bk 127/10, dostępny na Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Oczywiście nie zwalnia to organu podatkowego z obowiązku podjęcia wszelkich działań w kierunku zebrania pełnego materiału dowodowego

w sprawie i dokonania jego wszechstronnej oceny.

Zdaniem Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie podjęły niezbędne działania w celu zebrania pełnego materiału dowodowego oraz prawidłowo ustaliły stan faktyczny. Zgodzić się należy z organami obu instancji, że Skarżący wskazując źródła swoich przychodów, z których sfinansował wydatki i mienie z roku 2005, nie potrafił w pełni ich udokumentować lub wiarygodnie uprawdopodobnić. Tym samym za niezasadne należało uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1 i 3 i art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f.

Podobnie należało ocenić także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w szczególności dotyczących błędnego wyliczenia przez organy obu instancji wpłat i wydatków na rachunkach należących do Skarżącego

i jego małżonki, prowadzonych zarówno w BM B. jak i CDM Banku P. Z akt sprawy, w szczególności uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, iż organy ujednoliciły zasady ustalania przychodów z obrotu papierami wartościowymi na wszystkich rachunkach prowadzonych przez Skarżącego i jego małżonkę w ten sposób, że do wyliczenia przychodów (dochodów) uzyskanych z obrotu papierami wartościowymi przyjęły kwoty wypłacone z rachunków maklerskich, które następnie mogły być źródłem finansowania wydatków małżonków C. Z drugiej strony, przy wyliczaniu wydatków, organy uwzględniły kwoty środków finansowych wpłaconych na rachunki maklerskie, służące do obsługi rachunków papierów finansowych.

W ocenie Sądu zgodzić się należy z organami obu instancji, iż przy wydawaniu decyzji zostały uwzględnione przychody uzyskane przez Skarżącego oraz jego małżonkę ze sprzedaży akcji i obligacji za pośrednictwem CDM Banku P. osiągnięte w 2005 r. Organy uwzględniły kwotę 926 732,79 zł w odniesieniu do Skarżącego oraz kwotę 1 611 560,76 zł w odniesieniu do jego małżonki. Kwoty te są identyczne z tymi, które wskazują małżonkowie C. w skardze oraz wyliczeniu, dołączonym do akt na żądanie Sądu (k. 39 i 40 akt sąd.). Za nieuzasadniony należało zatem uznać zarzut nieuwzględnienia wszystkich przychodów uzyskanych przez Skarżącego i jego małżonkę z rachunku prowadzonego przez CDM Banku P.

Podobnie wygląda sytuacja w odniesieniu do rachunków papierów wartościowych prowadzonych przez DM B. Podkreślić należy, iż Skarżący

w Banku B. posiadał dwa rachunki papierów wartościowych, pierwszy

o numerze z końcówką 867 i drugi o końcówce 437. Kwestionowaną przez niego kwotę 103 050,00 zł Skarżący wypłacił z rachunku o nr 867 i wpłacił na rachunek 437 (w drodze przelewu, k. 35/4 i 35/9 t. I akt adm.). Słusznie zatem organy pominęły tę transakcję przy ustalaniu przychodów i wydatków Skarżącego w 2005 r., skoro nie nastąpiło żadne przysporzenie w majątku Skarżącego w tym zakresie, mogące stanowić źródło wydatków. Dlatego też, w odniesieniu do rachunku o nr 867 organy słusznie nie uwzględniły kwoty 103 050 zł jako wypłaty, zaś w rachunku o nr 437 tejże kwoty nie zaliczyły na poczet wpłat. Z kolei pozostałe trzy kwestionowane przez Skarżącego wypłaty z rachunku o nr 867 (w kwotach 80 000 zł, 155 060,40 zł oraz 129 866,40 zł, k. 35/5 i 35/6 t. I akt adm.) dotyczyły opłacenia zapisów na kupno akcji, a zatem nie mogły być uznane za przysporzenie w majątku Skarżącego, mogące być źródłem późniejszych wydatków. Powyższe transakcje dotyczyły jedynie zaksięgowania określonych należności na zakup akcji, a skoro tak, to nie mogły stanowić źródła wydatków poczynionych przez Skarżącego i jego małżonkę

w 2005 r. Tym samym, wskazywane w skardze a następnie w piśmie procesowym

z dnia 27 września 2011 r. błędne ustalenia organów, co do rzeczywistych wielkości wpłat i wypłat z rachunków bankowych należących do Skarżącego, a prowadzonych przez DM B., należało uznać za niezasadne. Organy słusznie pominęły kwestionowane "potrącenia" z rachunków Skarżącego, skoro nie mogły one stanowić jego przychodów, a w konsekwencji źródła finansowania wydatków w 2005 r.

Końcowo zaznaczyć jedynie należy, iż w zakresie rachunków pomocniczych prowadzonych przez DM A., których posiadaczami byli Skarżący i jego małżonka, wyliczenia strony skarżącej są zgodne z ustaleniami organów podatkowych. Tym samym za niezrozumiałe i nieznajdujące oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, należało uznać zarzuty podniesione na rozprawie dotyczące dwukrotnego zaksięgowania kwoty z tytułu zakupu papierów wartościowych firmy C. [...] S.A.

Reasumując, Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżona w tej sprawie decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego i materialnego, w tym przywołanych

w skardze przepisów art. art. 121, art. 122, art. 124 i art. 187 § 1 o.p. Wobec stwierdzenia, że poniesione przez Skarżącego w 2005 r. wydatki i wartość zgromadzonego w tym roku mienia nie znajdowały pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym i w latach poprzednich pochodzącym ze źródeł opodatkowanych i wolnych od opodatkowania, zasadnie ustalono wobec Skarżącego wysokość przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, które podlegały opodatkowaniu według stawki 75 %. W konsekwencji za zasadne należało także uznać, bliżej nie sprecyzowane w skardze, zarzuty naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1 i 3 i art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f.

W świetle powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.