Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 872/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 124 poz 859
law: Ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.
article: art. 3 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 6,
journal: Dz.U. 2010 nr 185 poz 1243
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha, sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2014 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do oddania odpadów - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Sądu postanowieniem Główny Inspektor Ochrony Środowiska:

1. uchylił swoje postanowienie z [...] stycznia 2013 r. zobowiązujące M. A. do oddania odpadów o kodzie 16 01 21* w postaci mieszaniny części samochodowych o łącznej masie 19,9 Mg, obejmującej 40 szt. silników samochodowych, 40 szt. zawieszeń przednich, 40 szt. zawieszeń tylnych, 80 szt. drzwi pojazdów samochodowych, 40 szt. kierownic, 20 szt. zderzaków, 40 szt. serwo, 100 szt. felg, 6 szt. dachów, 25 szt. chłodnic, 5 szt. belek metalowych, 20 szt. szyb samochodowych, 6 szt. foteli, 120 szt. lamp samochodowych, 40 szt. wałów korbowych, 20 szt. zbiorników paliwa, 26 szt. desek rozdzielczych, 5 szt. belek metalowych tylnych, 8 szt. belek metalowych przednich, 120 szt. listw ozdobnych, 25 szt. masek, 10 szt. klap, 12 szt. głowic, 60 szt. rozruszników, 60 szt. alternatorów, 20 szt. kratek wlotu powietrza, 60 szt. silniczków wycieraczek, 200 szt. nakładek gumowych oraz 60 szt. resorów, stanowiących zawartość kontenera nr [...], wysyłanego z Polski do E., do podmiotu posiadającego zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania postanowienia - w zakresie terminu jego wykonania;

2. utrzymał w mocy postanowienie z [...] stycznia 2013 r. w pozostałym zakresie;

3. określił termin wykonania zaskarżonego do Sądu postanowienia, tj. w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia jego otrzymania.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano m. in., że:

- 2 października 2012 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w G. [...] w wyniku rewizji celnej kontenera o nr [...] zgłoszonego do procedury wywozu z Polski do E., ujawnili odpady w postaci używanych części pojazdów samochodowych;

- pismem z 16 października 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w G. [...], na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.), zwanej dalej "u.m.p.o.", powiadomił Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, zwanego dalej również "GIOŚ", o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów oraz przekazał całą zgromadzoną w tej sprawie dokumentację;

- 22 października 2012 r. GIOŚ wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie określenia sposobu gospodarowania przedmiotowymi odpadami przez wysyłającego je M. A., odpowiedzialnego za ich nielegalne międzynarodowe przemieszczenie z Polski do E.;

- w odpowiedzi na powyższe Strona poinformowała, iż:

▪ w ramach prowadzonej działalności może wysyłać do E., na podstawie art. 35 rozporządzenia (WE) 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z dnia 12 lipca 2006 r. ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem 1013/2006", odpady w postaci pojazdów mechanicznych wycofanych z eksploatacji o kodzie B1250, jak również wywozić mieszaniny odpadów wymienione w załączniku IIIA do tego rozporządzenia,

▪ w 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził kontrolę u Strony w L., w trakcie której dokonywany był załadunek kontenera w celu wysyłki ładunku do E., na dowód czego załączono kopię protokołu z tej kontroli z [...] lipca 2011 r.,

▪ zakwestionowane w październiku 2012 r., znajdujące się w kontenerze przedmioty, nie są odpadami, lecz nadającymi się do dalszej eksploatacji częściami samochodowymi;

- postanowieniem z [...] stycznia 2013 r. GIOŚ zobowiązał Stronę do oddania przedmiotowych odpadów do podmiotu posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania łub przetwarzania odpadów, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania postanowienia;

- Strona wniosła zażalenie na postanowienie z [...] stycznia 2013 r.;

W zaskarżonym postanowieniu GIOŚ stwierdził, że:

- według zgłoszenia celnego z 27 września 2012 r. Agencja Celna [...] działając z upoważnienia M. A., zgłosiła do procedury wywozu towar w postaci wymienionych na wstępie niniejszego uzasadnienia przedmiotów;

- specyfikacja zgłoszenia odpowiada fakturze z 27 września 2012 r., wystawionej przez Stronę dla nabywcy w E.; jak wynika z opisu nazwy towaru, faktura dotyczy sprzedaży przedmiotów objętych zgłoszeniem celnym;

- 2 października 2012 r., w trakcie przeprowadzonej przez funkcjonariusza organu celnego kontroli, stwierdzono towar w postaci używanych części samochodowych - skorodowanych i uszkodzonych; nie zostały one oczyszczone ani posortowane, lecz zostały załadowane w sposób bezładny w kontenerze oraz nie były zabezpieczone przed uszkodzeniami mechanicznymi w trakcie transportu (rejsu statkiem) oraz przed ewentualnym wyciekiem płynów eksploatacyjnych (substancji ropopochodnych) znajdujących się w silnikach czy zbiornikach paliwa; już sam sposób zapakowania towaru (bezładny załadunek wymieszanych części samochodowych) może świadczyć o tym, że towar stanowią odpady;

- oznacza to, że przedmioty te nie miały dla Strony walorów części zamiennych przeznaczonych do ponownego użycia zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem, a stanowiły jedynie mieszaninę części samochodowych o walorach złomu samochodowego;

- wśród części znajdujących się w kontenerze były i takie, których ponowne użycie jest zabronione w Polsce (osie przednie i tylne z okładzinami hamulcowymi), jak również odcięte dachy pojazdów wraz ze słupkami oraz pocięte elementy karoserii;

- odciętego mechanicznie fragmentu karoserii, np. dachu pojazdu, nie można uznać za część zamienną, gdyż nie jest to część mogąca zostać bezpośrednio zamontowana w innym pojeździe; nie istnieje proces technologiczny, w którym wytwarza się części zamienne w postaci pociętych mechanicznie elementów karoserii, np. dachu pojazdu wraz ze słupkami;

- zgłoszone do procedury wywozu do E. używane części samochodowe (pochodzące z pojazdów wycofanych z eksploatacji) należało więc zakwalifikować do kategorii Q2 - "produkty nie odpowiadające wymaganiom jakościowym", według załącznika nr 1 do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o odpadach z 2001 r.", obowiązującej w dniu ujawnienia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów, jak i w dniu wydania postanowienia organu I instancji;

- biorąc pod uwagę, iż przedmiotowe używane części samochodowe nie będą mogły być wykorzystane zgodnie ze swoim pierwotnym przeznaczeniem należało uznać, iż Strona nie znajdując dla nich dalszego zastosowania pozbyła się ich na rzecz odbiorcy w E., co stanowiło "pozbycie się" w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach z 2001 r., zgodnie z którym "odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany";

- 23 stycznia 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21), zwana dalej "ustawą o odpadach z 2012 r."; zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach z 2012 r. przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany; przedmiotowe używane części samochodowe także wypełniają tę definicję;

- odnosząc się do podnoszonej przez Stronę potrzeby wykonania ekspertyzy przedmiotowego towaru przez biegłego stwierdzono m. in., że:

▪ GIOŚ i WIOŚ, na mocy art. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. Nr 77, poz. 335 ze zm.), zostali powołani do kontroli przestrzegania przepisów o ochronie środowiska oraz badania i oceny stanu środowiska; ich ustawowymi kompetencjami jest realizacja zadań określonych w przepisach o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów; w związku z tym organy inspekcji ochrony środowiska są wyspecjalizowane w zakresie swoich ustawowych kompetencji, a tym samym pracownicy inspekcji ochrony środowiska posiadają niezbędny do realizacji jej ustawowych zadań (także tych wynikających z ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów) zakres wiedzy specjalistycznej;

▪ materiał dowodowy, a także okoliczności sprawy nie pozostawiają wątpliwości, iż używane części samochodowe, będące przedmiotem niniejszego postępowania, są odpadami; tym samym przeprowadzenie oględzin tych przedmiotów oraz powołanie biegłego w celu wydania opinii o ich stanie było zbędne;

▪ biegły rzeczoznawca samochodowy nie jest uprawniony do formułowania opinii, czy dany pojazd lub części samochodowe stanowią odpady w rozumieniu przepisów;

- odpady mogą być przedmiotem obrotu, lecz ten fakt nie powoduje, że wraz z zawarciem transakcji handlowej tracą one status odpadu; przedmiot poddany procesowi odzysku jest odpadem; stan przedmiotów oraz sposób ich załadowania w kontenerze jednoznacznie wskazują, iż przed ewentualnym wykorzystaniem tych przedmiotów niezbędne będzie poddanie ich procesom odzysku, wobec czego przedmioty te są odpadami;

- zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206) odpady w postaci elementów uszkodzonych pojazdów klasyfikowane są pod kodem 16 01 21* - "niebezpieczne elementy inne niż wymienione w 16 01 07 do 16 01 11, 16 01 13 i 16 01 14", a odpady niezawierające płynów eksploatacyjnych i elementów niebezpiecznych klasyfikowane są pod kodem 16 01 22 - "odpady inne niż niebezpieczne"; w rozpatrywanym przypadku odpady zawierające substancje i elementy niebezpieczne (silniki, chłodnice, elementy zawieszenia, zbiorniki paliwa) zostały zmieszane z odpadami innymi niż niebezpieczne (pocięte elementy karoserii, np.: odcięte dachy pojazdów wraz ze słupkami; części, których ponowne użycie w Polsce jest zakazane - osie przednie i tylne z okładzinami hamulcowymi) i jako całość stanowią mieszaninę powyższych dwóch rodzajów odpadów, sklasyfikowaną pod kodem 16 01 21*;

- odpady sklasyfikowane pod kodem 16 01 21* zostały wyszczególnione jako opady niebezpieczne w załączniku V do rozporządzenia 1013/2006; zgodnie z art. 36 ust. 1 lit (a) tego rozporządzenia zakazany jest wywóz ze Wspólnoty, w celu dokonania odzysku w państwach, w których nie obowiązuje decyzja OECD, odpadów wyszczególnionych jako niebezpieczne w załączniku V do tego rozporządzenia; ponadto, według art. 36 ust. 1 lit (d) tego rozporządzenia, zakazem tym objęte są również mieszaniny odpadów niebezpiecznych oraz mieszaniny odpadów niebezpiecznych z odpadami innymi niż niebezpieczne; stosownie do art. 2 pkt 3 rozporządzenia 1013/2006 mieszanina odpadów oznacza odpady powstałe w wyniku celowego lub przypadkowego wymieszania dwóch lub więcej rodzajów odpadów, która nie została zaliczona do żadnej z kategorii w załącznikach III, HIB, IV i IVA; na podstawie art. 2 pkt 35 lit. f powyższego rozporządzenia nielegalne przemieszczanie odpadów oznacza przemieszczanie odpadów dokonane z naruszeniem jego art. 36;

- zgodnie z art. 24 ust. 2 lit. b rozporządzenia 1013/2006 jeżeli odpowiedzialność za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie ponosi zgłaszający, właściwy organ wysyłki zapewnia, że przedmiotowe odpady zostaną odebrane przez podmiot zobowiązany do dokonania zgłoszenia; według definicji zgłaszającego, ustanowionej w art. 2 pkt 15 tego rozporządzenia w przypadku przemieszczeń pochodzących z Państwa Członkowskiego "zgłaszający" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną podlegającą jurysdykcji tego Państwa Członkowskiego, która zamierza dokonać przemieszczenia odpadów lub zlecić takie przemieszczenie i na której ciąży obowiązek zgłoszenia; zgłoszenie celne z 27 września 2012 r. zainicjowane przez Stronę, wskazuje Stronę jako nadawcę/eksportera i zostało dokonane z upoważnienia Strony; Strona podejmując się prowadzenia transakcji handlowej, której przedmiotem są odpady, z podmiotem nieobjętym jurysdykcją państwa polskiego, a przede wszystkim dokonując wysyłki (eksportu) odpadów poza granice Polski, winna była zastosować się do zasad obowiązujących w zakresie międzynarodowego przemieszczania odpadów; jeśli więc zainicjowała ona międzynarodowe przemieszczanie odpadów wbrew zakazowi ich wywozu, to takie przemieszczenie należy uznać za nielegalne, a odpowiedzialność za nie ciąży na Stronie;

- GIOŚ słusznie więc wszczął z urzędu postępowanie w trybie art. 25 ust. 1 pkt 1 u.m.p.o. w stosunku do Strony i słusznie zobowiązał Stronę do oddania przedmiotowych odpadów do przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub przetwarzania odpadów;

- w związku ze złożonym zażaleniem na postanowienie z [...] stycznia 2013 r. Strona nie mogła wykonać nałożonego na nią obowiązku zagospodarowania odpadów w wyznaczonym terminie, stąd postanowienie to należało uchylić w zakresie terminu jego wykonania i orzec o nowym terminie.

W skardze na decyzję z 17 grudnia 2013 r. skarżący wskazał, że:

1. zgodnie z art. 7 rozporządzenia EWG nr 259/93 w przypadku sprzeciwu kraju wysyłki wobec wysłania towaru za granicę, kraj wysyłki w ciągu określonego w nim terminu jest zobowiązany ustalić zasady wysyłki towaru, a jeśli tego nie uczyni, przesyłka musi zostać wysłana;

2. GIOŚ nie przeprowadził dowodu w postaci ekspertyzy przedmiotowych części samochodowych, która mogłaby stwierdzić, czy stanowią one odpady;

3. został on potraktowany jako osoba fizyczna, a nie jak osoba prowadząca firmę,

4. jego firma w wyniku działania organu upadła.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentacje zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącego stwierdził (k. 32), że nie wykazano, aby skarżący wyzbywał się przedmiotów zakwalifikowanych jako odpady, zaś pełnomocnik organu podniósł, iż sam sposób ich załadunku oraz ich stan wskazuje na zamiar pozbycia się ich. Stwierdził ponadto, że prawomocnym wyrokiem o sygn. akt IV SA/Wa 2907/12 Sąd oddalił skargę na decyzję w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary za nielegalny demontaż pojazdów przesądzając tym samym, iż przedmioty były odpadami, a później były one wywożone do E., co potwierdza protokół nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Kwestią sporną i zarazem zasadniczą dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia było zbadanie, czy prawidłowo ustalono, że skontrolowany 2 października 2012 r. przez funkcjonariusza organu celnego transport części samochodowych z Polski do E., zawarty w kontenerze nr [...], był transportem odpadów.

W sprawie prawidłowo uznano, że Skarżący pozbył się części samochodowych zakwalifikowanych jako odpad.

Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 1 u.m.p.o., w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym przemieszczeniu otrzymanego w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia 1013/2006, GIOŚ wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa zgłaszającego lub, jeżeli nie dokonano zgłoszenia, podmiot zobowiązany do dokonania zgłoszenia - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi wysyłający odpady - w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach z 2012 r. ilekroć jest w niej mowa o odpadach, rozumie się przez to każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. W dniu kontroli przedmiotowego kontenera w G. i postępowania przed organem I instancji obowiązywał w tym zakresie art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach z 2001 r., definiujący pojęcie odpady analogicznie w stosunku do art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach z 2012 r.

O tym, czy mamy do czynienia z przesłanką "pozbycia się" można więc stwierdzić wyłącznie na podstawie analizy zachowania posiadacza przedmiotu, z uwzględnieniem okoliczności obiektywnych umożliwiających odtworzenie zamiarów, jaki mu przyświecał w stosunku do tego przedmiotu (por. M. Rudnicki i K. Sobieraj, Skuteczność prawa administracyjnego na przykładzie regulacji z zakresu międzynarodowego przemieszczania odpadów, Ruch Prawniczy Ekonomiczny i Socjologiczny 2013, nr 2, s. 19). Nie chodzi tu przy tym o utratę kontroli nad przedmiotem, lecz o zasadniczą zmianę jego wykorzystywania, odmienną od jego głównego przeznaczenia, do którego przestał on się nadawać, zwłaszcza gdy zmiana ta może spowodować negatywne następstwa dla człowieka lub środowiska (M. Górski [w:] Prawo ochrony środowiska /red. M. Górski/, Warszawa 2014, s. 308).

"Pozbyciem się" przedmiotu w tym rozumieniu będzie również przekazanie go (zbycie) innemu podmiotowi, który będzie go wykorzystywał w inny, zasadniczo odmienny od dotychczasowego sposób. Odpadami mogą być więc także materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu i mogące być w związku z tym przedmiotem transakcji handlowych jako dobro o określonej wartości ekonomicznej (por. np. W Radecki, op. cit., M. Rudnicki i K. Sobieraj, op. cit., s. 20, wyrok ETS z 25 czerwca 1997 r., C-3004). Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pojęcie odpadu nie wyłącza substancji i przedmiotów, które nadają się do dalszego gospodarczego wykorzystania (patrz np. wyrok z 15 stycznia 2004 r., C-235/02).

Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 czerwca 2009 r. (sygn. akt II OSK 960/08, dostępny na stronie www.nsa.gov.pl - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej CBOSA), pojęcie "pozbycia się", które stanowi przesłankę do uznania za odpad, w istocie oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób aniżeli nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu, a nowy sposób mógłby wywołać niekorzystne oddziaływanie na środowisko.

Mając na względzie powyższe należy podnieść, że za odpady uznawane być powinny nie tylko przedmioty, które posiadacz uważa za zbędne i których chciałby się wyzbyć, ale także te podlegające powtórnemu gospodarczemu wykorzystaniu po poddaniu ich procesowi odzysku.

W kontekście przedstawionej definicji odpadu niezasadny jest zarzut, że przedmioty znajdujące się w kontenerze nr [...] nie stanowią odpadów.

Z protokołu kontroli z 2 października 2012 r. oraz dokumentacji fotograficznej wynika, że zawartość kontenera stanowiły załadowane luzem części samochodowe znajdujące się w stanie znacznego zużycia (korozji). Już sam sposób zapakowania towaru, to jest bezładny załadunek wymieszanych części samochodowych może świadczyć o tym, że towary stanowią odpady nieprzedstawiającej wartości użytkowej (por. wyrok NSA z 12 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2132/11, dostępny w CBOSA). Części te nie zostały oczyszczone, posortowane, ani w żaden sposób zabezpieczone przed uszkodzeniem w trakcie transportu.

Wśród znajdujących się tam przedmiotów były elementy pociętych karoserii samochodowych, których nie można uznać za części zamienne. Są to przedmioty nie nadające się do bezpośredniego zastosowania i zamontowania w pojeździe. Elementy te są więc przedmiotami, które - dla ponownego uzyskania cech użytkowych - muszą zostać poddane procesowi odzysku w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 14 ustawy o odpadach z 2012 r. Podkreślenia wymaga, że pod pojęciem tym rozumie się także inne operacje nie wskazane w załączniku nr 1 do powyższej ustawy, polegające na fizycznej obróbce odpadu.

Procesowi takiemu należałoby poddać również inne przedmioty zawarte w kontenerze, które w przeciwnym wypadku - z uwagi na swój stan (korozja) - nie nadawałyby się do powtórnego użytku. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że nawet gdyby uznać, że w kontenerze po jego załadunku polegającym na bezładnym umieszczeniu licznych wymontowanych części samochodowych oraz elementów pojazdów (jak odcięte dachy) znajdują się określone elementy zdatne do bezpośredniego wykorzystania (nie było to przedmiotem konkretnych ustaleń organu), nie pozbawia to wskazanej mieszaniny przedmiotów charakteru odpadów. Dopiero poddanie jej określonej obróbce fizycznej - tu: czynności sortowania przez osobę dysponującą stosowną wiedzą - mogłoby skutkować uzyskaniu zbioru przedmiotów, które nie stanowiłyby już odpadów (w następstwie poddania mieszaniny odpadów procesowi odzysku w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 14 ustawy o odpadach z 2012 r.). Skoro więc potrzebne byłoby poddanie określonego zbioru przedmiotów operacji odzysku, aby (chociażby w części) nadawały się one do ponownego wykorzystania, to oczywiście słusznie uznano, że Skarżący pozbył się ich jako nieprzydatne do wykorzystania.

Zasadnie więc organ zakwalifikował znajdujące się w kontenerze o nr [...] przedmioty jako odpady w postaci elementów uszkodzonych pojazdów sklasyfikowane, na podstawie rozporządzenia w sprawie katalogu odpadów pod kodem 16 01 21* - niebezpieczne elementy inne niż wymienione w 16 01 07 do 16 01 11, 16 01 13 i 16 01 14.

Odpady sklasyfikowane pod kodem 16 01 21* zostały wyszczególnione jako opady niebezpieczne w załączniku V do rozporządzenia 1013/2006. Zgodnie z art. 36 ust. 1 lit. a tego rozporządzenia zakazany jest wywóz ze Wspólnoty, w celu dokonania odzysku w państwach, w których nie obowiązuje decyzja OECD, odpadów wyszczególnionych jako niebezpieczne w załączniku V do tego rozporządzenia. Ponadto, według art. 36 ust. 1 lit. d tego rozporządzenia, zakazem tym objęte są również mieszaniny odpadów niebezpiecznych oraz mieszaniny odpadów niebezpiecznych z odpadami innymi niż niebezpieczne. Stosownie do art. 2 pkt 3 rozporządzenia 1013/2006 mieszanina odpadów oznacza odpady powstałe w wyniku celowego lub przypadkowego wymieszania dwóch lub więcej rodzajów odpadów, która nie została zaliczona do żadnej z kategorii w załącznikach III, HIB, IV i IVA. Na podstawie art. 2 pkt 35 lit. f powyższego rozporządzenia nielegalne przemieszczanie odpadów oznacza przemieszczanie odpadów dokonane z naruszeniem jego art. 36.

Nie są zasadne zarzuty skargi z następujących względów:

- rozporządzenie EWG nr 259/93 zostało uchylone przez art. 61 ust. 1 rozporządzenia 1013/2006 z dniem 12 lipca 2007 r. oraz zastąpione przez akt je uchylający; jednocześnie narzędzia administracyjne w postaci określenia warunków przemieszczania odpadów czy sprzeciwu wobec planowanego przemieszczania odpadów dotyczą działań, które nie stanowią nielegalnych przemieszczeń w rozumieniu art. 2 pkt 35 rozporządzenia 1013/2006; w niniejszej zaś sprawie organ miał do czynienia z przemieszczeniem nielegalnym, do którego zastosowanie mają przepisy art. 24 rozporządzenia 1013/2006 (w sprawie jest bezsporne, że gdyby nawet przyjąć, że dokonywano wywozu odpadów, których transport do E. nie jest zabroniony, to nie dokonano stosowego w takim przypadku zgłoszenia);

- GIOŚ nie miał obowiązku ani potrzeby przeprowadzenia dowodu w postaci ekspertyzy przedmiotowych części samochodowych, która mogłaby stwierdzić, czy stanowią one odpady; jest on bowiem wyspecjalizowanym organem administracji, powołanym do kontroli przestrzegania przepisów o ochronie środowiska oraz badania i oceny stanu środowiska, stąd posiadał niezbędny do dokonania oceny materiału dowodowego zakres wiedzy specjalistycznej; Skarżący nie powołał żadnych dowodów na poparcie twierdzenia, jakoby części wypełniające kontener nadawały się do powtórnego wykorzystania bez poddania ich wstępnej obróbce (usunięcie rdzy, itp.), w szczególności nie wykazał, żeby wskazane części były już poddane procesowi odzysku (por. wyrok NSA z 12 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2132/11 - dostępny w CBOSA);

- nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, że Skarżący został potraktowany jako osoba fizyczna, a nie jak osoba prowadząca firmę, ponieważ definicja "zgłaszającego" zawiera zarówno osobę fizyczną, jak i osobę prawną czy jednostkę organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej; osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej należy traktować nie jako jednostkę organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej, lecz właśnie jako osobę fizyczną w rozumieniu art. 29 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267),

- konsekwencje wynikające z nielegalnego przemieszczenia odpadów ponosi Strona, w tym konsekwencje mogące prowadzić do ogłoszenia jej upadłości.

Natomiast, odnosząc się do stanowiska pełnomocnika organu wyrażonego na rozprawie, należy zauważyć, że brak jest podstaw do twierdzenia, jakoby protokół z kontroli dokonanej u Skarżącego w L. [...] lipca 2011 r. (nr [...]), identyfikował przedmioty znajdujące się w kontenerze poddanym kontroli w październiku 2012 r. w G. W protokole tym stwierdza się jedynie m. in. (k. 46 akt adm.): "według informacji udzielonej od właścicieli firmy zdemontowane - pocięte samochody (w postaci połówek pojazdów) wraz z wymontowanymi elementami są wywożone do E. jako części samochodowe", co nie może przesądzać o zawartości konkretnego kontenera (nr [...]), kontrolowanego rok później w G.

Reasumując stwierdzić równocześnie należy, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

W związku z powyższym w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skarga została oddalona.