Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 521/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 pkt 6 lit. b tiret 1 i 3
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 listopada 2016 r. sprawy ze skargi G.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia przedłożonego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Zarząd Województwa D. uzgodnił negatywnie przedłożony przez Gminę K. projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru projektowanej drogi w środkowo-północnej części wsi W., warunkując pozytywne uzgodnienie przedłożonego projektu planu koniecznością ustalenia:

1) projektowanej drogi jako drogi wojewódzkiej,

2) klasy drogi po uzgodnieniu z zarządcą drogi – D. Służbą Dróg i Kolei.

Zażalenie na to postanowienie wniosła Gmina K. zarzucając w nim, że pozytywne uzgodnienie zostało uwarunkowane wprowadzeniem niezgodnych z przepisami prawa zmian do treści uchwały, poprzez nałożenie nakazu wprowadzenia do projektu planu zapisu, który wskazuje na ustalenie klasy projektowanej drogi - jako klasy głównej KDG, który to zapis narusza ustalenia obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K.. Ponadto Gmina podniosła, że nie jest dopuszczalne uzależnianie przez DSDiK we W. uzgodnienia projektu planu miejscowego od wprowadzenia do planu zapisów odnoszących się do inwestycji drogowej, którą DSDiK planuje przeprowadzić nie na podstawie ustaleń planu miejscowego, ale na podstawie decyzji o zezwoleniu na lokalizację inwestycji drogowej (tzw. decyzji ZRID). Zgodnie bowiem - zdaniem Gminy - z art. 11i ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji. Dodatkowo Gmina podniosła, że w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K. zostały przyjęte ustalenia dotyczące korytarza nowego przebiegu drogi wojewódzkiej "B. – Ł. – D.", wyprowadzonej od węzła na drodze ekspresowej S8 (według wariantu wschodniego lub zachodniego). W kierunku północnym korytarz drogi prowadzony jest do granicy z gminą Ż. i dalej przez węzeł z autostradą A4 na wschód od wsi W. wprowadzany jest w obszar gminy Ś.K.. Klasa techniczna drogi - główna (G). Dotychczas rezerwowany korytarz dla drogi wojewódzkiej na odcinku od ulicy [...] we W. do Al. [...] utrzymano w Studium..., jako istotny element lokalnego układu drogowego obsługującego tereny na pograniczu gmin K. i W.. Ten fragment drogi przyjmie kategorię gminną klasy technicznej "Z". W ocenie Gminy, zapisy Studium wskazują klasę projektowanej drogi jako lokalną lub zbiorczą. Ustalenie, w uzgadnianym planie miejscowym, projektowanej drogi jako drogi o klasie głównej "KDG", naruszy ustalenia Studium i w konsekwencji będzie skutkować skargą organu nadzoru do sądu" administracyjnego. Gmina dodała, że projekt powyższego Studium... został pozytywnie zaopiniowany (w 2009 r.) przez Zarząd Województwa D.. Podniosła także, że skoro opisana droga będzie realizowana na podstawie zapisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, to argumenty odnoszące się do niej nie mogą stanowić podstawy do odmowy uzgodnienia planu miejscowego.

Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i orzekając co do istoty sprawy odmówiło uzgodnienia przedłożonego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru projektowanej drogi w środkowo-północnej części wsi W., warunkując uzgodnienie wskazanego planu uwzględnieniem następujących uwag: - w § 12 ust. 1 i na rysunku planu należy ustalić klasę projektowanej drogi jako klasę główną – KDG.

W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wskazał, co następuje:

Zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów materialnego, co sankcjonuje jego uchylenie i orzeczenie sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Określone bowiem warunki uzgodnienia planu miejscowego są niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. b) tiret trzecie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzgodnienie projektu planu następuje z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Z kolei jak wynika z art. 17 pkt 6 lit. b) tiret pierwsze ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzgodnienie projektu planu następuje z wojewodą, zarządem województwa, zarządem powiatu w zakresie odpowiednich zadań rządowych i samorządowych.

W niniejszym przypadku uzgodnienie projektu planu miejscowego dokonywane jest przez Zarząd Województwa w zakresie kompetencji zarządcy drogi oraz kompetencji związanych z zadaniami samorządowymi. Taki stan rzeczy może rodzić pewne komplikacje, albowiem podstawy uzgodnienia i zakres możliwości dyskrecjonalnej ingerencji w projekt planu mogą być odmienne w przypadku realizacji kompetencji w ramach administracji drogowej i w ramach zadań samorządowych. W szczególności problem ten może akcentować się właśnie przy wykonywaniu zadań związanych z budową, modernizacją i utrzymaniem dróg, które przecież są obligatoryjnymi zadaniami samorządowymi województwa.

Jak wynika z art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2015 r. poz. 460, z póżn.zm.), zarządca drogi sporządza i weryfikuje okresowo plany rozwoju sieci drogowej i przekazuje je, niezwłocznie po sporządzeniu, organom właściwym w sprawie sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego (ust. 1). W planach zagospodarowania przestrzennego województwa i miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego przeznacza się pod przyszłą budowę dróg pas terenu o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem (ust. 2).

Co prawda, ustawodawca wprost nie określił kryteriów normatywnych jakimi winien kierować się dokonując uzgodnienia, ale pośrednio, na podstawie powołanych przepisów, można wskazać, że zarząd województwa uzgadniając projekt planu zobligowany jest uwzględnić wpływ zagospodarowania terenów przylegających do drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego, samej drogi oraz możliwości prawnych realizacji zaplanowanych inwestycji drogowych. Analogicznie sprawa przedstawia się z realizacją kompetencji w zakresie uzgodnienia projektu planu miejscowego w płaszczyźnie zadań samorządowych. Brak jest jednoznacznych kryteriów normatywnych wyznaczających zakres uzgodnienia w płaszczyźnie zadań samorządowych. W konsekwencji to charakter zadania ponadlokalnego i przepisy ustaw związane z tym zadaniem oraz indywidualne okoliczności będą decydowały o zakresie kompetencji organu uzgadniającego. Skoro budowa i utrzymanie dróg wojewódzkich jest zadaniem własnym samorządu województwa, to nie ma wątpliwości, że uzgodnienie projektu planu miejscowego w zakresie zadania samorządowego polegającego na budowie drogi wojewódzkiej musi uwzględniać przepisy ustawy o drogach publicznych.

Co jednak istotne, wszystkie uwarunkowania objęte postanowieniem w sprawie uzgodnienia projektu planu (w tym wskazującym warunki uzgodnienia) muszą znajdować podstawę w obowiązujących przepisach prawa. Podkreśla to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 października 2008 r. (IV SA/Wa 837/2008, LexPolonica nr 1988854): "odmowa uzgodnienia projektowanej zmiany planu miejscowego w przedłożeniu określonym przez organy gminy, w trybie art. 17 pkt 7 lit. d ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy jest uzasadniona obowiązującymi przepisami prawa. Rolą organu uzgadniającego jest więc wykazanie, do naruszenia jakiego przepisu prawa doszło na skutek dokonania planowanej zmiany planu".

W kontekście powyższego trzeba zauważyć, że brak jest normatywnych podstaw do wprowadzenia kategorii drogi do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tego względu warunek ten nie może być uznany jako podstawa do przyszłego uzgodnienia projektu planu miejscowego.

Stosowanie § 4 pkt 9 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587 - zwanego dalej rozporządzeniem planistycznym), ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych. W tym miejscu należy jednoznacznie zastrzec, że nomenklatura rozporządzenia nie jest przypadkiem. Prawodawca posłużył się bowiem terminem "klasyfikacji ulic". Absolutnie nie jest to związane z kategoryzacją dróg publicznych. Klasyfikacja i kategoryzacja dróg to dwa odrębne pojęcie. Drogi bowiem mają określona klasę i kategorię. W konsekwencji kategoria to nie klasa drogi i pojęć tych nie można używać zamiennie. Skoro prawodawca stanowi o klasyfikacji to plan miejscowy winien tylko wskazywać klasy drogi. Zresztą w rozporządzeniu planistycznym klasa drogi wiązana jest z parametrami, co odpowiada regulacją rozporządzenia drogowego. Stosowanie do treści § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U z 2016 r. poz.124), w celu określenia wymagań technicznych i użytkowych wprowadza się następujące klasy dróg: 1) autostrady, oznaczone dalej symbolem "A", 2) ekspresowe, oznaczone dalej symbolem "S", 3) główne ruchu przyspieszonego, oznaczone dalej symbolem "GP", 4) główne, oznaczone dalej symbolem "G", 5) zbiorcze, oznaczone dalej symbolem "Z", 6) lokalne, oznaczone dalej symbolem "L", 7) dojazdowe, oznaczone dalej symbolem "D". Klasy drogi określa się poprzez stosowane parametry drogi i oczywiście następuje to w planie miejscowym. Dlatego też prawodawca zdecydował się na określenie klas dróg w planie miejscowym. W rozporządzeniu nie ma jednak regulacji pozwalających na określenie kategorii drogi. Jest to zupełnie zrozumiałe. Zaliczenie do kategorii drogi następuje w innym trybie - określonym w art. 6 - art. 10 ustawy o drogach publicznych. Wskazanie kategorii drogi w planie miejscowym byłoby więc jaskrawym naruszeniem art. 6 - art. 10 ustawy o drogach publicznych.

Taki pogląd jest akceptowany w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych oraz organów. W wyroku z dnia 19 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (II SA/Rz 156/14) wyraźnie przypomniał, "że w orzecznictwie i doktrynie za ugruntowany należy uznać pogląd, zgodnie z którym należy odróżnić ustalenie przeznaczenia terenu pod drogę publiczną w planie miejscowym od' ustawowo zdefiniowanej drogi publicznej, jako budowli o nadanej kategorii drogi publicznej - co następuje w odrębnej procedurze dla każdej z kategorii dróg publicznych (zob. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 15.01.2013 r., sygn. akt II SA/Ol 1314/12, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27.02.2013 r., sygn. akt IV SA/Po 49/13 - baza orzeczeń: www.cbois.nsa.gov.pl)".

Naruszeniem dyskwalifikującym postanowienie określające warunki uzgodnienia jest wskazanie warunku polegającego na ustaleniu klasy drogi odpowiadającej kategorii drogi wojewódzkiej z zarządcą drogi – D. Służbą Dróg i Kolei. Trzeba bowiem zauważyć, że kompetencje zarządcy drogi wykonuje Zarząd Województwa D., a pracownicy DSDiK działają z upoważnienia Zarządu Województwa (art. 21 ust. 1a ustawy o drogach publicznych). W tym kontekście to Zarząd Województwa winien określić warunki uzgodnienia związane z klasą drogi, nawet jeżeli realizuje kompetencję uzgodnienia projektu planu w zakresie zadań samorządowych.

Przechodząc zatem do uzasadnienia określenia warunków uzgodnienia przez Kolegium dostrzec należy, że w myśl cytowanego już § 4 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, w celu określenia wymagań technicznych i użytkowych wprowadza się następujące klasy dróg: 1) autostrady, oznaczone dalej symbolem "A", 2) ekspresowe, oznaczone dalej symbolem "S", 3) główne ruchu przyspieszonego, oznaczone dalej symbolem "GP", 4) główne, oznaczone dalej symbolem "G", 5) zbiorcze, oznaczone dalej symbolem "Z", 6) lokalne, oznaczone dalej symbolem "L", 7) dojazdowe, oznaczone dalej symbolem "D" (ust. 1). Drogi zaliczone do jednej z kategorii, w rozumieniu przepisów o drogach publicznych, powinny mieć parametry techniczne i użytkowe odpowiadające następującym klasom dróg:

1) krajowa - klasy A, S lub GP,

2) wojewódzka - klasy GP lub G,

3) powiatowa - klasy GP, G lub Z,

4) gminna - klasy GP, G, Z, L lub D.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Uszczegółowienie ustaleń planu w tym zakresie zawiera § 4 pkt 9 rozporządzenia planistycznego. I tak, ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać:

a) określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych,

b) określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym,

c) wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych.

Zgodnie zaś z art. 15 ust. 3 pkt 4b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb: granice terenów inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, umieszczonych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub w ostatecznych decyzjach o lokalizacji drogi krajowej, wojewódzkiej lub powiatowej, linii kolejowej o znaczeniu państwowym, lotniska użytku publicznego, inwestycji w zakresie terminalu lub przedsięwzięcia Euro 2012.

Co jednak istotne, stosownie do art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy, sporządzaniu planów miejscowych. Ze Studium Gminy K., jednoznacznie wynika, że na terenie miejscowości W. planowana jest droga wojewódzka. Na rysunku Studium czerwoną, przerywaną linią zaprojektowano przebieg drogi wojewódzkiej. Projektowana trasa przechodzi przez miejscowość W. pomiędzy terenami oznaczonymi MW. Nie ma zatem wątpliwości, że właśnie taki przebieg drogi był zaplanowany w Studium. Co prawda, w części tekstowej wprowadzono następujący zapis: "dotychczas rezerwowany korytarz dla drogi wojewódzkiej na odcinku od ul. [...] we W. do Al. [...] utrzymano w "Studium..." jako istotny element lokalnego układu drogowego obsługującego tereny na pograniczu gmin K. i W.. Ten fragment drogi przyjmie kategorię gminną klasy technicznej "Z". Niemniej jednak na rysunku Studium pozostawiono projektowaną drogę wojewódzką z przebiegiem przez miejscowość W.. Skoro takie są ustalenia Studium w części graficznej, to Zarząd Województwa miał prawo określić dyskrecjonalnie klasę drogi w planie miejscowym.

W tym miejscu koniecznie należy zwrócić uwagę, że w Studium brak jest podstaw do określania klasy drogi. W myśl art. 10 ust. 2 powołanej ustawy, w studium określa się w szczególności: kierunki rozwoju systemów komunikacji i infrastruktury technicznej (pkt 5), oraz obszary, na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa i ustaleniami programów, o których mowa w art. 48 ust. 1 (pkt 7). Zgodnie z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz.U. Nr 118, poz. 1233), ustalenia dotyczące kierunków rozwoju systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać w szczególności wytyczne określania w planach miejscowych wykorzystania i rozwijania potencjału już istniejących systemów oraz koordynacji lokalnych i ponadlokalnych zamierzeń inwestycyjnych.

Zdaniem Kolegium, ani obowiązujące w dacie uchwalania Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K., ani obowiązujące obecnie, przepisy nie dawały podstaw do wiążącego - dla organów gminy przy uchwalaniu planu miejscowego - określenia w Studium klasy drogi (w tym drogi wojewódzkiej). Rozwiązania w tym zakresie zastrzeżone są dla planów miejscowych, a nie dla studium, które z natury swej jest dokumentem o bardziej ogólnym charakterze. Zapisów Studium w tym zakresie nie można zatem, w ocenie Kolegium, uznać za znajdujące umocowanie w obowiązujących przepisach, a zatem nie powinny one stanowić punktu odniesienia dla opracowywanego obecnie planu miejscowego. Z tego powodu, Kolegium nie mogło uwzględnić zarzutu zażalenia odnoszącego się do potencjalnej niezgodności zapisów, których wprowadzenia do projektu planu miejscowego oczekuje zarządca drogi wojewódzkiej, z treścią Studium. Obawy Gminy o zgodność projektu planu ze Studium pozbawione są zatem podstaw.

Wręcz przeciwnie, skoro na rysunku Studium pozostawiono projekt drogi wojewódzkiej to zarządca drogi miał prawo narzucić klasę tej drogi. Zauważyć też trzeba, że w planach zagospodarowania przestrzennego województwa i miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego przeznacza się pod przyszłą budowę dróg pas terenu o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem. Skoro projektowana droga wojewódzka wytyczona została na rysunku Studium to żądanie Zarządu Województwa co do klasy drogi ma umocowanie w art. 35 ust. 2 ustawy o drogach publicznych.

Z uwagi na powyższe, w ocenie Kolegium, w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 44 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro bowiem gmina wprowadza do planu miejscowego budowę drogi przewidzianej w Studium, to beneficjent tej drogi ma prawo określić jej klasę. Na takie stanowisko Kolegium ma także wpływ fakt, że opracowywany plan miejscowy wyłącznie dotyczy obszaru projektowanej drogi w środkowo-północnej części wsi W., dążąc do zmiany jej klasy ze zbiorczej - która mogłaby być drogą wojewódzką w chwili uchwalania planu miejscowego (dotychczasowy plan zagospodarowania przestrzennego - uchwała Rady Gminy K. z dnia 29 czerwca 2010 r., Dz. Urz. Woj. Doln. Nr 158, poz. 2482). Oczywiście na skutek zmiany rozporządzenia drogowego drogi wojewódzkie powinny być sklasyfikowane jako drogi klasy G i GP. Przy takim ujęciu wcale nie można przyjąć, że mamy do czynienia z wprowadzeniem inwestycji ponadlokalnej do planu miejscowego. Ta inwestycja była dotychczas już przewidziana w planie miejscowym jako droga klasy "Z", która mogła być drogą wojewódzką. W tym miejscu koniecznie należy podnieść, że w dniu 23 lipca 2003 r. Gmina K. podpisała porozumienie dotyczące budowy drogi wojewódzkiej B. – Ł. – D., z przebiegiem właśnie w wariancie przewidzianym w Studium przez miejscowość W..

Co jeszcze ważne, zadanie budowy drogi wojewódzkiej zostało ujęte w Wieloletniej Prognozie Finansowej Samorządu Województwa D. (uchwała Sejmiku Województwa D. Nr [...] z dnia 16 stycznia 2015 r., ze zm.), pn.: "Budowa drogi wojewódzkiej od węzła A4 B.W. (ul. [...]) do drogi wojewódzkiej 395 (rondo Ż.W.) do granicy W. (ul. [...])". Przebieg ww. drogi wojewódzkiej wskazany jest w obowiązującym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa D. - Perspektywa 2020 [uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa D. z dnia 27 marca 2014 r. w sprawie zmiany uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa D. z dnia 30 sierpnia 2002 r. w sprawie uchwalenia Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa D. (Dz. Urz. Woj. Doln. z dnia 22 maja 2014 r. Nr 2448)]. Przyjęcie, że Studium K. nie przewiduje wariantu przebiegu drogi wojewódzkiej przez miejscowość W. implikowałoby zastosowanie art. 12 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym jeżeli rada gminy nie uchwaliła studium, nie przystąpiła do jego zmiany albo, uchwalając studium, nie określiła w nim obszarów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym, wojewódzkim i metropolitalnym, ujętych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa, w programach, o których mowa w art. 48 ust. 1 lub w ramowym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego związku metropolitalnego, wojewoda, po podjęciu czynności zmierzających do uzgodnienia terminu realizacji tych inwestycji i warunków wprowadzenia tych inwestycji do studium, wzywa radę gminy do uchwalenia studium lub jego zmiany w wyznaczonym terminie. Po bezskutecznym upływie tego terminu wojewoda sporządza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego albo jego zmianę dla obszaru, którego dotyczy zaniechanie gminy, w zakresie koniecznym dla możliwości realizacji inwestycji celu publicznego oraz wydaje w tej sprawie zarządzenie zastępcze. Przyjęty w tym trybie plan wywołuje skutki prawne takie jak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Wyjaśnić także trzeba, że okoliczność, iż zarządca drogi, według swojej deklaracji, będzie podejmował starania o realizację inwestycji drogowej nie na podstawie ustaleń planu miejscowego, ale na podstawie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, nie ma wpływu na kierunek rozstrzygnięcia w sprawie uzgodnienia planu miejscowego. Należy bowiem pamiętać, że to do zarządcy drogi należy wybór, w oparciu o jakie przepisy przystąpi do realizacji inwestycji drogowej.

Reasumując całość Kolegium przyjęło, że Zarząd Województwa działając w ramach kompetencji przewidzianej w art. 17 pkt 6 lit. b) tiret pierwsze ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, miał prawo określić klasę drogi przewidzianej w projekcie planu. Z tego względu Kolegium uchyliło zaskarżone postanowienie i orzekło co do istoty sprawy ustalając klasę drogi "G", zgodnie z postanowieniem Zarządu Województwa wydanym w tej sprawie na podstawie art. 17 pkt 6 lit. b) tiret trzecie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skargę na to postanowienie wniosła Gmina K., zarzucając naruszenie przepisów:

- art. 9 ust. 4 oraz art. 17 pkt 6b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199, z późn. zm.), poprzez nakazanie skarżącej ustalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego projektowanej drogi jako klasy głównej - KDG, co będzie sprzeczne z ustaleniami obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K.;

- § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 118, poz. 1233), poprzez błędne przyjęcie, że brak jest podstaw do wskazania w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego klasy drogi;

- art. 11i ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2031), poprzez jego niezastosowanie.

Zarzuty te następnie obszernie uzasadniono. Na ich podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego postanowienia Zarządu Województwa D. z dnia [...] r., zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Należy dodać, że uzasadnienie skargi powtarza argumentację podniesioną już w zażaleniu, co zostało już wcześniej przytoczone, a organ II instancji szczegółowo odniósł się do niej, co zostanie ocenione przez Sąd w dalszej części niniejszego uzasadnienia.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uchylenie postanowienia przez sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Ponieważ takich naruszeń Sąd nie stwierdził, skargę należało uznać za nietrafną.

Zgodnie z przepisem art. 17 pkt 6 lit. b tiret 1 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego występuje o uzgodnienie projektu planu z: wojewodą, zarządem województwa, zarządem powiatu w zakresie odpowiednich zadań rządowych i samorządowych, właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę.

W niniejszej sprawie wniosek o uzgodnienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie art. 17 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym złożył Wójt Gminy K..

W myśl art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organy, o których mowa w art. 11 pkt 6 oraz art. 17 pkt 6, w zakresie swojej właściwości rzeczowej lub miejscowej, opiniują i uzgadniają, na swój koszt, odpowiednio projekt studium albo projekt planu miejscowego. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Art. 106 § 1 k.p.a. stanowi zaś, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie (§ 5).

Słusznym jest też pogląd, a wyrażony przez NSA w wyroku z dnia 17 czerwca 2004 r. (sygn. akt OSK 215/04, publ. LEX nr 174009), że "tryb postępowania w sprawie projektowania i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest określony przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz ustawą normującą materię należącą do planowania i zagospodarowania przestrzennego. Nie mamy tu więc do czynienia z załatwieniem sprawy administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego.".

Wyjątek jednak stanowi uzgadnianie projektu planu, o którym mowa w art. 17 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przy czym zaznaczyć trzeba, że dla uzgadniania projektu planu miejscowego, dokonywanego na podstawie w/w artykułu, nie będzie prowadzone ogólne postępowanie administracyjne, a jedynie zastosowanie znajdzie - na podstawie art. 24 ust. 1 w/w ustawy - przepis art. 106 k.p.a.. Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 sierpnia 2010 r. (sygn. akt II OSK 1312/09, publ. LEX nr 746465) "uzgodnienia dokonywane w trybie art. 24 ust. 1 u.p.z.p., są dokonywane w trybie art. 106 k.p.a., a co za tym idzie z wszystkimi konsekwencjami dla podmiotów, których interesów prawnych uzgodnienia te dotyczą."

Konsekwencjami tymi będzie bez wątpienia możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie podjęte w trybie uzgadniania. "Szczególny tryb uzgadniania projektu planu miejscowego gminy, określony w art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) przez odesłanie do art. 106 k.p.a. powoduje, że zajęcie stanowiska w kwestii uzgodnienia, niebędące rozstrzygnięciem, o jakim mowa w art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 98 ust. 1 tej ustawy. Właściwą formą kontroli odmowy tego uzgodnienia jest wniesienie zażalenia do samorządowego kolegium odwoławczego, na podstawie art. 106 § 5 k.p.a., do którego odsyła art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym." (zob. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1097/09, publ. OSP 2011/10/106).

W doktrynie wskazuje się, że stosowanie trybu określonego w art. 106 k.p.a. będzie się sprowadzać przede wszystkim do formy rozstrzygnięcia (ma to być postanowienie) i do sposobu zaskarżania przez gminę stanowisk uprawnionych do uzgodnienia organów (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz [red.] Z. Niewiadomski, Warszawa 2006, s. 215-216). W orzecznictwie zaś funkcjonuje pogląd, że "takiego odesłania nie można traktować rozszerzająco z uwagi charakter procedury planistycznej. Procedura ta nie jest postępowaniem w sprawie indywidualnej, rozstrzyganej w formie decyzji administracyjnej, regulowanej przepisami k.p.a.. Jest to procedura legislacyjna, której celem jest sporządzenie i uchwalenie planu miejscowego. W procedurze tej jako strona występuje gmina, realizująca ustawowo przyznane jej kompetencje planistyczne. Innymi słowy, w uruchomionym przez gminę w drodze uchwały postępowaniu planistycznym, którego elementem są postępowania zmierzające do uzgodnienia projektu planu, inne niż gmina podmioty nie mają statusu strony, wynikającego z przepisu art. 28 k.p.a.. (...) Gmina jest podmiotem władzy publicznej, dysponującym tzw. władztwem planistycznym. Władztwo to nie ma charakteru absolutnego, z tego względu przewidziano różne (...) środki prawne wpływania szerokiego kręgu podmiotów na proces planistyczny. Wśród tych form nie ma jednak prawa właścicieli (użytkowników nieruchomości i innych podmiotów) do udziału w charakterze strony w postępowaniu uzgodnieniowym, stanowiącym etap postępowania planistycznego prowadzonego przez organy gminy. Uzgodnienie w procesie planistycznym jest władczą ingerencją w sferę zadań zdecentralizowanych wykonywanych samodzielnie przez gminę i ochronie tej samodzielności służy stosowanie art. 106 k.p.a. z przewidzianymi tam środkami ochrony." (wyrok NSA z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1210/07, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/6F129AD6C8).

"Organ uzgadniający swoimi działaniami wkracza w sferę zadań własnych gminy i dlatego też jego rozstrzygnięcia muszą być podejmowane w granicach i na podstawie przepisów prawa. Tak więc regulacja art. 24 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ma na celu ochronę samodzielności gminy w zakresie realizacji zadań własnych." (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1302/06, publ. LEX nr 284527).

"Uzgadnianie mające miejsce w procesie planistycznym niewątpliwie stanowi przejaw władczej ingerencji w sferę zadań zdecentralizowanych wykonywanych samodzielnie przez gminę" (por. wyrok NSA z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1210/07, publ. Legalis). Skoro zaś ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dopuszcza ingerencję innych organów administracji w sposób kształtowania polityki przestrzennej gminy w ramach procesu planistycznego, przewidywać musi równocześnie mechanizm ochrony samodzielnego kształtowania polityki przestrzennej przez gminę. Ochronie tej służy stosowanie art. 106 k.p.a. i przewidzianych tym przepisem środków ochrony.

Sąd podziela stanowisko organu, że podnoszony przez skarżącą wymóg zgodności zapisów planu miejscowego z ustaleniami studium, należy odnosić do legalnych zapisów studium, a więc takich, które mają podstawę w obowiązujących przepisach prawa. Tymczasem, jak wskazano już w zaskarżonym postanowieniu, według art. 10 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, studium powinno zawierać kierunki rozwoju systemów komunikacji i infrastruktury technicznej (pkt 5), oraz obszary, na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa i ustaleniami programów, o których mowa w art. 48 ust. 1 (pkt 7). Zgodnie z § 6 pkt 5 ww. rozporządzenia w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, ustalenia dotyczące kierunków rozwoju systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać w szczególności wytyczne określania w planach miejscowych wykorzystania i rozwijania potencjału już istniejących systemów oraz koordynacji lokalnych i ponadlokalnych zamierzeń inwestycyjnych. Zdaniem Sądu, zawarte w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K. zapisy dotyczące klasy technicznej drogi wojewódzkiej wykraczały poza uregulowania zawarte w powołanych powyżej przepisach. Ustalenia klasy technicznej drogi nie można bowiem zaliczyć ani do kierunków rozwoju, ani do wytycznych określania w planach miejscowych wykorzystania i rozwijania potencjału już istniejących systemów. Okoliczność, że katalog zawarty § 6 pkt 5 ww. rozporządzenia jest - jak podniesiono w skardze - katalogiem otwartym, nie ma znaczenia wobec wprowadzenia do studium ustaleń wykraczających poza ramy wyznaczone powołanymi przepisami.

Związanie studium nie ma charakteru bezwzględnego. Powołane w skardze orzecznictwo odnosi się do zawinionych przez samą gminę sprzeczności ze studium. Inaczej gdy powstaje to na skutek przyczyn niezależnych od gminy, na skutek innych działań prawnie dopuszczonych, to pomimo powstania niezgodności nie ma mowy o naruszeniu art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Ze Studium Gminy K. jednoznacznie wynika, że przez teren miejscowości W. planowana jest droga wojewódzka. Na rysunku Studium - czerwoną, przerywaną linią - zaprojektowano przebieg drogi wojewódzkiej. Projektowana trasa przechodzi przez miejscowość W., pomiędzy terenami oznaczonymi MW. Nie ma zatem wątpliwości, że właśnie taki przebieg drogi był zaplanowany w Studium. Co prawda, w części tekstowej wprowadzono następujący zapis: "dotychczas rezerwowany korytarz dla drogi wojewódzkiej na odcinku od ul. [...] we W. do Al. [...] utrzymano w "Studium..." jako istotny element lokalnego układu drogowego obsługującego tereny na pograniczu gmin K. i W.. Ten fragment drogi przyjmie kategorię gminną klasy technicznej "Z". Niemniej jednak na rysunku Studium pozostawiono projektowaną drogę wojewódzką, z przebiegiem przez miejscowość W.. Skoro takie są ustalenia Studium w części graficznej, to Zarząd Województwa miał prawo określić dyskrecjonalnie klasę drogi w planie miejscowym.

Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że Gmina K. ma ustawowy obowiązek wprowadzenia do planu miejscowego drogi wojewódzkiej.

Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r. poz. 778, z późn.zm. - dalej u.p.z.p.), w studium określa się obszary, na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa i ustaleniami programów, o których mowa w art. 48 ust. 1. Wykonaniu tego zapisu służą przepisy proceduralne związane z uzgodnieniem i opiniowaniem projektu studium. Co jednak istotne, zakres uzgodnienia determinowany jest przepisem materialnym nakładającym obowiązek zawarcia pewnych regulacji w studium. W tym miejscu koniecznie należy zauważyć, że z powołanego art. 10 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p., wynika obowiązek ujęcia w studium wszystkich ponadlokalnych inwestycji celu publicznego, które znajdują się w planie województwa lub programach o których mowa w art. 48 ust. 1 u.p.z.p.

Należy zwrócić także uwagę na sankcje związane z brakiem określenia w studium obszarów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 12 ust. 3 u.p.z.p., jeżeli rada gminy nie uchwaliła studium, nie przystąpiła do jego zmiany albo, uchwalając studium, nie określiła w nim obszarów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym, wojewódzkim i metropolitalnym, ujętych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa, w programach, o których mowa w art. 48 ust. 1 lub w ramowym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego związku metropolitalnego, wojewoda, po podjęciu czynności zmierzających do uzgodnienia terminu realizacji tych inwestycji i warunków wprowadzenia tych inwestycji do studium, wzywa radę gminy do uchwalenia studium lub jego zmiany w wyznaczonym terminie. Po bezskutecznym upływie tego terminu wojewoda sporządza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego albo jego zmianę dla obszaru, którego dotyczy zaniechanie gminy, w zakresie koniecznym dla możliwości realizacji inwestycji celu publicznego oraz wydaje w tej sprawie zarządzenie zastępcze. Przyjęty w tym trybie plan wywołuje skutki prawne takie jak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Kompetencja nadzorcza wojewody do wydania zarządzenia zastępczego aktualizuje się w przypadku, gdy nie przystąpiono do zmiany studium lub uchwalając studium, gmina nie określiła w nim obszarów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego. Oznacza to, że gmina stosowanie do postanowień art. 32 u.p.z.p. jest obowiązana do aktualizacji studium, w przypadku zmiany dokumentów planistycznych szczebla krajowego i wojewódzkiego. W sytuacji więc wprowadzenia inwestycji celu publicznego do planu województwa, gmina obowiązana jest do zmiany studium celem wprowadzenia do niego inwestycji przewidzianych w planie województwa, pod rygorem zastosowania sankcji z art. 12 ust. 3 u.p.z.p. Skoro więc droga wojewódzka jest przewidziana w planie województwa, to gmina ma obowiązek zaktualizowania studium i doprowadzenia do jego zgodności z planem województwa. W konsekwencji gdyby nawet przyjąć, że w Studium Gminy K. nie wytyczono drogi wojewódzkiej, to taki stan jest niezgodny z ustawą. Niemniej jednak co wyżej sygnalizowano w Studium Gminy K. przebieg drogi wojewódzkiej jest ustalony przez miejscowość W..

Zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Z kolei jak wynika z art. 15 ust. 2 pkt 4b u.p.z.p., w planie miejscowym określa się (o ile są takie potrzeby) granice terenów inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, umieszczonych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub w ostatecznych decyzjach o lokalizacji drogi 5 krajowej, wojewódzkiej lub powiatowej, linii kolejowej o znaczeniu państwowym, lotniska użytku publicznego, inwestycji w zakresie terminalu lub przedsięwzięcia Euro 2012. Już zestawienie tych przepisów pokazuje, że w zakresie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym zasada zgodności ze studium doznaje wyłomu. Okazuje się bowiem, że możliwe jest żądanie zarządu województwa wprowadzenia do planu ponadlokalnej inwestycji celu publicznego nawet jeżeli wcześniej nie wprowadzono jej do studium. Przepis art. 15 ust. 2 pkt 4b u.p.z.p. obliguje do ujęcia w planie miejscowym wszystkich ponadlokalnych inwestycji celu publicznego ujętych w planie województwa i to niezależnie, czy znalazły się one w studium. Takie rozwiązanie koresponduje i uzasadnia unormowanie z art. 12 ust. 3 u.p.z.p.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 5 maja 2015 r. II OSK 2411/13, orzekł, że: "Nie zasługuje na aprobatę pogląd, że mimo związania gminy treścią planu zagospodarowania przestrzennego województwa, ograniczenia gminy w zakresie władztwa planistycznego wynikają jedynie z przepisów prawa. Obowiązkiem gminy jest uwzględnić w studium, a zatem w konsekwencji w miejscowym planie, obszary i uwarunkowania, o których mowa w art. 39 ust. 3, w zw. z art. 9 ust. 2 i art. 10 ust. 1 pkt 11 i ust. 2 pkt 12 u.p.z.p., obowiązek ujęcia w planach miejscowych celów i uwarunkowań o szerszym znaczeniu ogranicza niewątpliwie władztwo planistyczne, lecz jest to celowy zabieg ustawodawcy. Nawet uznanie, że treść planu zagospodarowania przestrzennego województwa nadmiernie ingeruje w owe władztwo, podobnie jak stwierdzenie, że treść tego planu wykracza poza zakres przewidziany w powołanych przepisach, nie stanowi argumentu na rzecz możliwości odstąpienia przez gminę od obowiązku związania postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego województwa, wyrażonymi w postanowieniu uzgadniającym. (...) Korelacja między planem zagospodarowania przestrzennego województwa, a postanowieniem uzgadniającym z art. 24 u.p.z.p. jest taka, że postanowienie musi odzwierciedlać treść obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego województwa, jako aktu determinującego postanowienie. Przyjęcie odmiennego poglądu pomijałoby ponadto dualizm aktów prawnych: generalnego, tj. planu zagospodarowania przestrzennego województwa i indywidulanego - w postaci postanowienia uzgodnieniowego. Związanie organu uzgadniającego postanowieniami planu, podobnie jak związanie gminy postanowieniem uzgadniającym, nie jest uwarunkowane pozytywną oceną planu zagospodarowania przestrzennego województwa dokonana przez organy uzgodnieniowe czy organy gminy, bowiem plan ten można badać wyłącznie w przeznaczonych do tego trybach (m. in. nadzorczym wojewody i sądowoadministracyjnym)".

Przedstawiona argumentacja przemawia za zasadnością rozstrzygnięcia organu II instancji, albowiem w skarżonym postanowieniu wykazano, że zarządcy drogi wojewódzkiej przysługiwało uprawnienie do wiążącego określenia w postanowieniu uzgadniającym projekt planu miejscowego klasy projektowanej drogi jako klasy głównej KDG. Kwestia wyboru trybu realizacji drogi należy do inwestora i nie ma jako zdarzenie przyszłe żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Z tych też powodów skarga została oddalona jako nietrafna na podstawie art. 151 P.p.s.a.