Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1180/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki del. WSA Mariola Kowalska Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 25 października 2012r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych M. P. oraz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1833/10 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargi kasacyjne.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1833/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Jak wynika z uzasadnienia wyroku decyzją z dnia [...] maja 2010r., Nr [...], Wojewoda Łódzki odmówił stwierdzenia, na wniosek M. P. oraz B. D., nieważności decyzji Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia [...] marca 2009r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] (w tym budowę: wieży antenowej, montaż anten, zlokalizowanie urządzeń teletechnicznych, wykonanie ogrodzenia, utwardzenie terenu stacji) wraz z wewnętrzną linią zasilającą n.n. oraz zjazdem na drogę publiczną w miejscowości J., ul. [...], działki nr [...] i [...], gm. A.

We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji zarzucono rażące naruszenie art. 46 ust. 1 oraz art. 51, 53 oraz 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 - tekst jedn.), z uwagi na brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz wskazano zarzut naruszenie § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.).

Odnosząc się do powyższych zarzutów, Wojewoda Łódzki wskazał w uzasadnieniu, iż są one bezzasadne z uwagi na fakt, że w dacie wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przywołane przepisy Prawa ochrony środowiska zostały uchylone, z dniem 15 listopada 2008r., przez art. 144 pkt 9 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.).

Ponadto ustosunkowując się do zarzutu naruszenia § 2 ust. 1 pkt 7 lit a) ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r., stosownie do którego sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Wojewoda Łódzki wskazał, iż ww. przepis nie znajduje zastosowania w omawianej sprawie.

Po rozpatrzeniu odwołań M.P. oraz B. D., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2010r. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] maja 2010r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia [...] marca 2009r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie zasługuje na uwzględnienie, bowiem rozstrzygnięcie Wojewody Łódzkiego z dnia [...] maja 2010r., Nr [...], nie odpowiada prawu, jako że wydane zostało z naruszeniem art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 oraz 158 § 1 k.p.a., które to naruszenia mogły mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie sprawy.

Organ odwoławczy wskazał, że odmowa stwierdzenia nieważności decyzji jest możliwa jedynie wówczas, gdy po przeprowadzeniu postępowania okaże się, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności tymczasem zdaniem organu odwoławczego organ wojewódzki nie dokonując, w uzasadnieniu badanej w postępowaniu nadzorczym decyzji, analizy zgodności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, z przepisami Prawa budowlanego oraz przepisami wykonawczymi i odrębnymi, w tym ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z § 3 ust. 1 pkt 8 lit d) ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, pod kątem wystąpienia którejkolwiek z przesłanek, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., w zw. z art. 32 oraz 35 Prawa budowlanego, uchylił się od ciążących na nim obowiązków wynikających z art. 6, 7, 8 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego organ wojewódzki nie dokonał oceny zgodności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z obowiązującym prawem, nie przeprowadzając w tym zakresie postępowania wyjaśniającego, co nie pozwala poddać decyzji Wojewody Łódzkiego kontroli instancyjnej przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Organ odwoławczy wskazał, że z powyższych względów (tj. nieprzeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości w kontekście postępowania nieważnościowego) nie było możliwe skorzystanie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z art. 136 k.p.a., który jak wynika z jego treści dotyczy wyłącznie przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, nie zaś postępowania wyjaśniającego (por. wyrok NSA OZ w Poznaniu z dnia 10 kwietnia 1997r., sygn. akt I SA/Po 1237/96).

Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została zaskarżona do Sądu Administracyjnego przez [...] Sp. z o.o. , która wnosząc o jej uchylenie wskazała, że decyzja rażąco narusza przepis art. 138 § 2 k.p.a. Strona skarżąca podniosła, że decyzja organu I instancji wydana została w sposób prawidłowy. Organ dokonał szczegółowej analizy wszystkich wymienionych w art. 156 kpa przesłanek stwierdzenia nieważności a w sposób szczególny skupił się na przesłankach podnoszonych przez wnioskodawców. W związku z powyższym, za bezzasadne, zdaniem strony skarżącej, należy uznać zarzuty organu ll-ej instancji, jakoby Wojewoda Łódzki w sposób nieprawidłowy przeprowadził postępowanie wyjaśniające.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, uchylając decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] maja 2010 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia [...] marca 2009r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Polskiej Telefonii Cyfrowej Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci ERA, naruszył przepis art. 138 § 2 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, tj. w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo co prawda postępowanie takie przeprowadził, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe. W orzecznictwie NSA powszechnie przyjęto, że wydanie decyzji kasacyjnej stanowi wyjątek od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym, a zatem nie może być ona podjęta w innych sytuacjach niż te, które zostały określone w art. 138 § 2. Niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca tego przepisu. (Por. np. wyroki: z 10 kwietnia 1997 r., I SA/Po 1237/96; z 16 czerwca 1997 r., II SA/Kr 2024/96 i z 28 maja 1998 r., I SA/Lu 519/97, I SA 343/00).

W wypadku, gdy przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego jest rozstrzygnięcie kasatoryjne, rolą sądu jest dokonanie oceny, czy organ wydający rozstrzygnięcie nie przekroczył swoich tak ocenianych uprawnień a określonych w przepisie art. 138 § 2 k.p.a.

Przy czym Sąd musi wziąć pod uwagę, że zgodnie z treścią art. 136 K.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe. Konieczność, zatem przeprowadzenia dowodu lub kilku dowodów mieści się w kompetencji organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, wyłączając dopuszczalność kasacji decyzji.

Właściwy sens przepisu art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego można, bowiem wydobyć jedynie w zestawieniu ze znaczeniem przepisu art. 136, skoro wady postępowania dowodowego przed organem pierwszej instancji mogą być tego rodzaju, że organ odwoławczy usunie je przez przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Ten kierunek wykładni potwierdza także orzecznictwo Sądu Najwyższego. W wyroku z 9 czerwca 1999 r., III RN 8/99 Sąd ten stwierdził, że w razie wątpliwości, czy w postępowaniu odwoławczym konieczne jest przeprowadzenie dodatkowego (uzupełniającego) postępowania dowodowego, czy z przyczyn wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a. konieczne jest uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, organ odwoławczy jest zobowiązany zastosować przepis art. 136 k.p.a.

Organ odwoławczy może powołać się na przepis art. 138 § 2 zd. 1 tylko wówczas, gdy wykaże, że przeprowadzenie przezeń dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach wyznaczonych przez art. 136 nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. W sytuacji, bowiem, gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 136 umożliwiłoby temu organowi prawidłowe załatwienie sprawy, podjęcie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej z tym uzasadnieniem, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania w całości lub w znacznej części, jest równoznaczne z naruszeniem obu tych przepisów. Dlatego organ odwoławczy, czyniąc użytek z przepisu art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego powinien w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej nie tylko przekonująco uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie, lecz także wskazać, z jakich przyczyn nie zastosował przepisu art. 136 Kodeksu.

Przenosząc wskazane rozważania na grunt niniejszej sprawy, zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie zachodziły przesłanki uzasadniające uchylenie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego - decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W ocenie organu odwoławczego, organ l-ej instancji nie wyjaśnił w sposób wystarczający motywów swojego rozstrzygnięcia. Nie wyjaśnił z urzędu., czy zaskarżona decyzja nie jest dotknięta chociażby jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Nie zbadał merytorycznie wszystkich przesłanek nieważności, które zdaniem organu ll-ej instancji mogłyby się pojawić w przedmiotowej sprawie i nie wykazał tego faktu w uzasadnieniu decyzji w sposób dostateczny. Tym samym uniemożliwił organowi odwoławczemu dokonanie kontroli w trybie art. 136 k.p.a.

Sąd nie zgodził się z takim stanowiskiem organu ll-ej instancji. Oczywiście, organ orzekający w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, nie powinien ograniczyć się do analizy przesłanki stwierdzenia nieważności, na którą powołała się strona, ale dokonać pełnej oceny decyzji pod kątem innych przesłanek, mając na uwadze okoliczności uzasadnienia wniosku powołane przez stronę.

Wojewoda Łódzki w obszernym uzasadnieniu swojej decyzji odniósł się jednak nie tylko do zarzutów wnioskodawców dot. naruszenia 46 ust. 1, art.53, art. 56 ustawy z dnia 27.04.2001r. - Prawo ochrony środowiska oraz § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Organ I instancji dokonał również oceny kwestionowanej decyzji Starosty Łódzkiego Wschodniego w kontekście wymienionych w art. 156 k.p.a. przesłanek stwierdzenia nieważności. To że nie dokonał szczegółowej analizy wszystkich przesłanej mogło wynikać z faktu, iż oczywistym było ,że inne przesłanki w tej konkretnej sprawie nie mogły zaistnieć.

Powyższe nie uzasadnia jeszcze postawienia zarzutu Wojewodzie, że nie przeprowadził postępowanie wyjaśniającego w stopniu uniemożliwiającym organowi odwoławczemu rozstrzygnięcie sprawy.

Organ odwoławczy może powołać się na przepis art. 138 § 2 zd. 1 tylko wówczas, gdy wykaże, że przeprowadzenie przezeń dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach wyznaczonych przez art. 136 k.p.a. nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem Sądu taka sytuacja w omawianej sprawie nie zaistniała.

Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wnieśli Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego oraz M. P.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżył wyrok pierwszej instancji w całości i zarzucił:

1. naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej "p.p.s.a.") w zw. z art. 138 § 2 k.p.a., polegający na błędnym przyjęciu i stwierdzeniu, że brak było podstaw do uchylenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia 17 maja 2010 r., Nr 173/10 i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania;

2. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nie wyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku podstawy rozstrzygnięcia, w szczególności nie wyjaśnienie dlaczego Sąd uznał, że w omawianej sprawie nie istnieje potrzeba przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

M. P. wnosząc skargę kasacyjną zaskarżyła wyrok w całości zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego tj:

1. art. 141 § 4 w zw.z art. 145 § 1 pkt. 1 lit c oraz art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. w związku z art. 7, 8, 9, 11,77, 107 § 3 k.p.a. poprzez stwierdzenie, iż decyzja Wojewody Łódzkiego z 17.05.2010 roku spełnia wymogi prawne ze względu na jej obszerne uzasadnienie, pomimo że wadliwe ustalono stan faktyczny - tu: brak dokonania pełnej oceny decyzji organu II instancji pod kątem zastosowania przepisów prawa materialnego oraz procesowego, brak podania ilości anten, ich mocy azymutów, brak wskazania, jakie ustalenia faktyczne i prawne dokonywały organy i czy jest to ich własna interpretacja prawa, brak zdefiniowania i wyjaśnienia podstawowych kwestii, jak główna wiązka promieniowania, co znaczy słowo "wzdłuż", czy przyjęto tylko aktualny sposób zagospodarowania działki;

2. art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu (Dz.U.03.80.717 ze zm.) w powiązaniu z art. 35 ust 1 pkt. 1 ustawy prawo budowlane w związku z art. 141 § 4 oraz art. 174 pkt. 1 p.p.s.a poprzez stwierdzenie, iż decyzja organu I instancji spełnia wymogi, pomimo że brak w niej jakichkolwiek ustaleń w kwestii zgodności inwestycji z miejscowym planem.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi kasacyjne nie zasługiwały na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Wbrew twierdzeniom skarg kasacyjnych uzasadnienie zaskarżonego wyroku jakkolwiek zwięzłe, odpowiada warunkom określonym w art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wyraźnego podkreślenia wymaga fakt, iż niniejsze postępowanie toczyło się w nadzwyczajnym trybie stwierdzenia nieważności decyzji. Tym samym organ administracji publicznej rozstrzygający tego rodzaju sprawy nie jest władny do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy i winien ograniczyć się do zbadania zaistnienia przesłanek wyszczególnionych w treści art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego. Jak niewadliwie wskazał Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku organ pierwszej instancji w obszernym uzasadnieniu swojej decyzji odniósł się nie tylko do zarzutów wnioskodawców dot. naruszenia 46 ust. 1, art. 53, art. 56 ustawy z dnia 27.04.2001r. - Prawo ochrony środowiska oraz § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, lecz dokonał również oceny kwestionowanej decyzji Starosty Łódzkiego Wschodniego w kontekście wymienionych w art. 156 k.p.a. przesłanek stwierdzenia nieważności. Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie niedokonanie szczegółowej analizy wszystkich przesłanek z art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego nie stanowi wady uzasadniającej uchylenie takiej decyzji w sytuacji, gdy niektóre z tych przesłanek w tej konkretnej sprawie nie mogły zaistnieć.

Jednocześnie skarżący kasacyjnie skutecznie nie wykazali, że Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania, które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, że brak było podstaw do zastosowania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego normy art. 138 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy nie wykazał bowiem, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, a tym samym brak było podstaw do wydania decyzji kasacyjnej.

W tych okolicznościach skarżący kasacyjnie nie mogli też skutecznie postawić Sądowi zarzutu naruszenia art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., Nr 8, poz. 717 ze zm.). Strona wiąże przy tym uchylenie wyżej wymienionego przepisu z naruszeniami proceduralnymi. Tak postawione zarzuty nie są trafne, bowiem Sąd pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie głównie na naruszeniu przez organ drugiej instancji procedury administracyjnej, w szczególności art. 138 § 2 k.p.a. i nie rozstrzygał sprawy co do jej merytorycznej zasadności. Zatem wyżej wymieniony zarzut naruszenia przez Sąd prawa materialnego jako procedury, nie mógł zostać uwzględniony.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargi kasacyjne oddalił.