Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 487/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1,134,145 par. 1 pkt 1,2,151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 120,122,121,187 par. 1,188, 191, 12 par. 3, 210 par. 4,
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 9, 7, 8, 77, 6,57
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 7
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Skwierzyńska Sędziowie NSA Włodzimierz Zygmont(spr) WSA Katarzyna Wolna - Kubicka Protokolant sekr. sąd. Magdalena Rossa- Śliwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 września 2008 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w O na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zwolnienia od podatku od nieruchomości oddala skargę /-/K. Wolna-Kubicka /-/M. Skwierzyńska /-/W. Zygmont


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta O. decyzją z dnia [...] znak:[...], [...] odmówił Spółce z Ograniczoną Odpowiedzialnością w O. przyznania zwolnienia od podatku od nieruchomości w związku z dokonaną inwestycją na działalność gospodarczą uznając, iż spółka nie spełniła warunków określonych w § 2 pkt 2 akapit 1, 1 § 2 pkt 6, § 4 pkt 1 uchwały Rady Miejskiej O. Nr [...] z [...] ze zmianą wynikającą z uchwały Nr [...] Rady Miejskiej O. z [...] i uchwały Nr [...] Rady Miejskiej O. z dnia [...] w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców na terenie miasta O. (Dz.Urz. Województwa Wielkopolskiego z 2003r., Nr 147, poz. 2783, z 2004r., Nr 6, poz. 141 i Nr 122, poz. 2453). W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta O. podał, iż warunkiem skorzystania ze zwolnień, o których mowa w § 1-2, jest przedłożenie przez przedsiębiorcę stosownego wniosku w terminie 2 miesięcy od powstania obowiązku podatkowego. Tymczasem "zatrudnienie nastąpiło (...) po upływie 2 miesięcy od powstania obowiązku podatkowego, (...) podatnik winien spełnić warunki uprawniające do objęcia zwolnienia najpóźniej z dniem [...]. Z dostarczonych dokumentów nie wynika by podatnik utworzył dodatkowe 3 nowe miejsca pracy w terminie do dnia [...]. Z przedstawionych dokumentów wynika natomiast, że podatnik pierwsze nowe miejsca pracy utworzył z dniem [...]

W odwołaniu spółka domagała się uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania zarzucając decyzji:

I. obrazę przepisów prawa materialnego, poprzez naruszenie i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności:

- art. 7 Konstytucji RP i art. 120 i art. 122 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm. – dalej O.p.), wskutek naruszenia obowiązku dochodzenia prawdy obiektywnej i działania na podstawie przepisów prawa oraz niepodjęcia wszelkich działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy,

- uchwały Rady Miejskiej O. Nr [...] z dnia [...] w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców na terenie miasta O.,

II. obrazę przepisów prawa procesowego, poprzez naruszenie i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności:

- art. 57 kodeksu postępowania administracyjnego ( dalej: kpa), przez wadliwe obliczenie terminu, w których musiał zmieścić się skarżący składając wnioski i dokumenty, na podstawie których starał się o uzyskanie zwolnienia podatkowego, bowiem terminem, do którego należało złożyć wniosek oraz dokumenty potwierdzające spełnienie warunków do uzyskania zwolnienia był dzień [...], a nie dzień [...],

- art. 187 O.p. wskutek niezebrania i nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego,

oraz

III. niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało decyzję w mocy. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z § 2 pkt 2 akapit 1 uchwały Rady Miejskiej O. w przypadku nowo nabytych gruntów, nowo wybudowanych i nowo nabytych budynków, budowli lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej przez podmioty, które podjęły po raz pierwszy działalność gospodarczą zwolnienie przysługuje na okres 3 lat - jeśli w wyniku inwestycji utworzono od 3-15 nowych miejsc pracy. Natomiast w myśl § 2 pkt 6 tej uchwały zwolnienie o którym mowa w § 2 przysługuje, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego. Paragraf 4 pkt 1 uchwały stanowi, że warunkiem skorzystania ze zwolnień, o których mowa w § 1-2, jest przedłożenie przez przedsiębiorcę wniosku w terminie 2 miesięcy od powstania obowiązku podatkowego. Do wniosku należy dołączyć dokumenty potwierdzające spełnienie warunków uprawniających do objęcia zwolnieniem. Art. 6 ust 1 ustawy z dnia 12.01.1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.Urz. 2006r., Nr 121, poz. 844 ze zm.) stanowi , że obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Spółka powstała w dniu [...]. W przypadku podatnika obowiązek podatkowy powstał od dnia [...]. W myśl art. 12 § 3 O.p. terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. Skoro termin obowiązku podatkowego liczy się w przypadku podatnika od [...] to termin 2 miesięcy do spełnienia warunków zwolnienia kończy się z upływem [...]. Z akt sprawy wynika, że od powstania obowiązku podatkowego [...] do daty uruchomienia działalności gospodarczej i warunku 2 miesięcznego terminu do przedstawienia dokumentu potwierdzającego spełnienie zatrudnienia 3 pracowników [...], nie zostały zatrudnione co najmniej 3 osoby. Z pisma podatnika z dnia [...] i załączonych do tego pisma umów o pracę wynika , że do dnia [...] włącznie, została zatrudniona 1 osoba, tj.[...]. Nie został spełniony warunek do zwolnienia z podatku, zatrudnienia 3 osób. W związku z powyższym zwolnienie nie przysługuje.

W skardze spółka domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Decyzji organu wyższej instancji zarzuciła naruszenie:

1. obrazę przepisów prawa materialnego poprzez naruszenie i niewłaściwe zastosowanie:

a) uchwały Rady Miejskiej O. Nr [...] z [...] w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców na terenie miasta O.;

2. obrazę przepisów postępowania, poprzez naruszenie i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności:

a) art. 6, art. 7, art. 8 kpa,

b) art. 77 kpa,

3. nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności.

W uzasadnieniu spółka stwierdziła, że ustalenie, iż nie spełniła warunku zatrudnienia 3 pracowników jest wynikiem nieuwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz wykorzystanie niepełnych, wybiórczych informacji. W tej sytuacji należało zebrać dodatkowy materiał dowodowy a nie orzekać tylko na podstawie dwóch pism: oświadczenia z dnia [...] oraz na pismach z dnia [...] SKO miało obowiązek zebrać dowody i zweryfikować powyższe oświadczenie jak i pismo, tym bardziej, że jedno pismo jest datowane na październik 2007 r., czyli nie pochodzi ono z okresu mającego znaczenie w sprawie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi jako niezasadnej.

Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne na podstawie art. 1 ustawy z dnia z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia zgodności aktów administracyjnych, w tym decyzji i innych aktów wymienionych w art. 3 powołanej ustawy z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Celem i zamierzonym efektem tej kontroli jest przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. W zakresie swej kognicji Sąd, z uwagi na art. 134 p.p.s.a. , nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. , uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, bądź też zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia. Jeśli zaś Sąd nie dopatrzy się niezgodności decyzji lub postanowienia z przepisami prawa materialnego bądź procesowego, to skargę oddala na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle przedstawionych kryteriów, Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa. Skarga nie jest więc zasadna.

Bezzasadny jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 czy art. 77 k.p.a. Organy podatkowe nie mogły tych przepisów naruszyć ponieważ nie stosowały ich w sprawie. W postępowaniu podatkowym zastosowanie znajdują przepisy ustawy Ordynacja podatkowa (O.p.) w której odpowiednikiem art. 6 k.p.a. jest art. 120 O.p., art. 7 k.p.a. jest art. 122 O.p. zaś odpowiednikiem art. 8 k.p.a. jest art.121 O.p, zaś art. 77 k.p.a. jest art. 187 § 1 O.p. Żaden z tych odpowiedników nie został wskazany w skardze. Sąd nie będąc związany powołaną podstawą prawną skargi, stwierdza, że także żaden z przepisów Ordynacji podatkowej nie został naruszony przez organy podatkowe.

Sąd nie podziela zarzutu spółki, że obowiązek przeprowadzania całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organie podatkowym. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej , obowiązkiem organu jest wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Jest to bowiem warunek konieczny do prawidłowego rozstrzygnięcia. Z powyższego wynika, że na organach spoczywają obowiązki: określenia z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego i obowiązek przeprowadzenia niezbędnych dowodów (z urzędu lub wskazanych przez stronę). Powyższe nie wyklucza przyjęcia stanowiska , że w postępowaniu administracyjnym ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. W sytuacji, kiedy ciężar dowodu spoczywa na podatniku , obowiązek organu administracji ogranicza się do wezwania jej, aby przedstawił stosowne dowody na okoliczność, która warunkuje korzystne dla niej rozstrzygnięcie sprawy. Warunkiem skorzystania ze zwolnień, było złożenie przez spółkę nie tylko wniosku w terminie dwóch miesięcy od powstania obowiązku podatkowego, ale i udowodnienie zgodnie z § 4 uchwały z dnia [...] Nr [...] Rady Miejskiej O., że utworzyła dodatkowe trzy nowe miejsca pracy w terminie do dnia [...]. Spółka niedopełniała tego obowiązku bowiem z dostarczonych umów o pracę wynikało, iż do dnia [...], zatrudniła jedną osobę, tj. [...], a nie co najmniej trzy osoby. Powyższe uzasadniało wyciągnięcie w stosunku do spółki negatywnego skutku w postępowaniu podatkowym.

Bezzasadny jest zarzut , że organy podatkowe nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego naruszając tym samym art. 187 § 1 O.p. Sąd uważa, iż gromadzenie materiału dowodowego nie może polegać na zbieraniu wszelkich informacji dotyczących zjawisk i zdarzeń. Skuteczność prawna żądania przeprowadzenia dowodu, uzależniona jest od stwierdzenia, że przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a jednocześnie okoliczność ta nie została potwierdzona innym dowodem. Jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Organy podatkowe podjęły wszystkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Spółka została wezwana pismem z dnia [...], zgodnie z zapisem § 4 uchwały z dnia [...]. Nr [...] Rady Miejskiej O., do uzupełnienia wniosku o przyznanie zwolnienia podatkowego, przez złożenie "wskazanych" przez organ podatkowy dokumentów. Udzieliwszy odpowiedzi spółka nie zgłaszała dalszych wniosków dowodowych. Zresztą organ podatkowy, na podstawie art. 188 O.p., nie jest zobowiązany do uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych podatnika , jeżeli okoliczności mające znaczenie dla sprawy stwierdzone są wystarczająco innym dowodem.

Sąd nie dopatruje się przekroczenia przez organy podatkowe granic swobodnej oceny dowodów określonych w art. 191 O.p. Nie ma w sprawie podstaw, aby zdyskwalifikować ocenę dowodów. To, czy istotna dla rozstrzygnięcia okoliczność została udowodniona został oceniony na podstawie całego materiału dowodowego, a nie na podstawie dowolnie wybranych dowodów. Sąd władny jest podważyć ocenę dowodów tylko wówczas, gdyby - w świetle dyrektyw płynących z art. 191 O.p. okazała się rażąco wadliwa albo w sposób oczywisty błędna. Samo dokonanie oceny dowodów w sposób odmienny od oczekiwań spółki, nie może być potraktowane jako naruszenie art. 187 § 1 O.p. Sąd uznaje za prawidłowe danie wiary przez organy podatkowe umowom o pracę i oparcie na nich ustalenia, że na dzień [...] spółka zatrudniła jedną osobę. Zgadza się także z oceną organów podatkowych, że pozostałe dowody jak oświadczenie spółki z [...], deklaracje podatkowe i rozliczeniowe ZUS - w tym za [...], nie mogły stanowić wiarygodnego dowodu na fakt , że spółka utworzyła dodatkowe trzy nowe miejsca pracy w wymaganym terminie.

W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. Istotnym ustaleniem jest to, że spółka na dzień [...], zatrudniła jedną osobę, tj.[...], a nie co najmniej trzy osoby. Wobec poczynionych ustaleń Sąd uznaje, że organy podatkowe prawidłowo zastosowały prawo podatkowe. W orzecznictwie zarówno Sądu Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także w piśmiennictwie dominują poglądy o preferowaniu w wykładni przepisów prawa podatkowego wykładni językowej, szczególnie gdy interpretowane przepisy dotyczą ulg i zwolnień podatkowych (por. wyrok NSA z dnia 5.08. 2004 r. FSK 372/04 lex nr 149677 i powołane tam orzecznictwo). Przepisy prawa podatkowego należy więc wykładać ściśle oraz zgodnie z ich literalnym brzmieniem. Jeżeli przepis jednoznacznie formułuje normę postępowania, to tak właśnie należy przepis rozumieć. Nie jest w szczególności dopuszczalne tworzenie w drodze wykładni, czy analogii nowych stanów podatkowych. Spółka powstała w dniu [...] i z dniem [...] powstał obowiązek podatkowy dla spółki zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy dnia 12.01. 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych. W myśl art. 12 § 3 O.p. terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca (art. 12 § 3 O.p.). Skoro termin obowiązku podatkowego liczył się w przypadku spółki od [...] to termin dwóch miesięcy do spełnienia warunków zwolnienia podatkowego i złożenia wniosku o zwolnienie upływał z dniem [...]. Spółka do dnia [...] zatrudniła jedną osobę, nie trzy osoby. Wobec tego spółka spełniała warunków niezbędnych do zastosowania zwolnienia z podatku.

Sąd nie dopatruje się braków uzasadnienia decyzji mogących stanowić istotne naruszenie wymogów określonych w art. 210 § 4 O.p. Opis stanu faktycznego odnosi do wszystkich kwestii mających wpływ na wynik sprawy. Zawiera wskazanie , które fakty uznano za udowodnione i przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności. Uzasadnienie prawne przytacza przepisy prawa stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięcia. Sąd podkreśla, że nawet lakoniczność uzasadnienia orzeczenia sama przez się nie jest równoznaczna z naruszeniem powyższego przepisu, bowiem o jego naruszeniu świadczyłoby dopiero wykazanie, że uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia pozbawione jest konkretnych elementów, o których jest w nim mowa; lakoniczne, a więc w pewnym sensie zwięzłe, uzasadnienie może zawierać wszystkie elementy i nie stanowi w ocenie Sądu takiego rodzaju naruszenia powyższego przepisu, które mogłoby być zakwalifikowane jako naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Dlatego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

/-/ K. Wolna-Kubicka /-/ M. Skwierzyńska /-/ W. Zygmont