Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1432/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6059 Inne o symbolu podstawowym 605
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.) Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2016 r. sprawy ze skargi M. D. postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art 127 § 3 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23), określanym dalej jako K.p.a., po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], w którym wyjaśniono wątpliwości co do treści decyzji nr [...], wydanej przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu [...] stycznia 2016 r. o odmowie udostępnienia z rejestru PESEL danych adresowych M. D., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu [...] stycznia 2016 r. wydał decyzję nr [...], w której odmówił M. D. udostępnienia z rejestru PESEL danych adresowych M. D., z uwagi na brak spełnienia przesłanki wykazania interesu prawnego, ujętej w art. 46 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 388, ze zm.), określanej dalej jako u.e.l.d.o. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało stronie doręczone dnia 29 stycznia 2016 r.

M. D. przy piśmie z dnia 2 lutego 2016 r. zwrócił się o wyjaśnienie wątpliwości, co do treści powyższego rozstrzygnięcia. Uzasadniając potrzebę jego wyjaśnienia wnioskodawca wskazał na użyte w nim sformułowania, które są dla niego niejasne, wręcz niezrozumiałe, co bezpośrednio utrudnia ustalenie sensu tego rozstrzygnięcia.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji na podstawie art. 113 § 2 K.p.a., w dniu [...] marca 2016 r., na pisemne żądanie strony postępowania wydał postanowienie wyjaśniające wątpliwości, co do treści decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r.

Strona w dniu 11 marca 2016 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego wnioskodawca zakwestionował zasadność i prawidłowość wyjaśnień zawartych w zaskarżonym postanowieniu Ministra SWiA z dnia [...] marca 2016 r.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Minister wskazał, że wyjaśnienie treści decyzji przez Ministra SWiA, nie może pozostać w sprzeczności z faktyczną jej treścią, czy też służyć kwestionowaniu zasadności decyzji będącej przedmiotem wyjaśnienia. Przy wyjaśnianiu wątpliwości co do treści decyzji nie jest bowiem dopuszczalnym dokonywanie merytorycznych zmian rozstrzygnięcia w niej zawartego, ani nawet jego korekty, tryb umożliwiający wyjaśnienie w formie postanowienia wątpliwości co do treści wydanej decyzji, nie może bowiem konkurować z trybem odwoławczym, w określonych przypadkach umożliwiającym zmianę uprzednio podjętego rozstrzygnięcia. Kwestią sporną w niniejszej sprawie nie jest zatem merytoryczne osądzanie zasadności i prawidłowości rozstrzygnięcia wydanego w stosunku do skarżącego w dniu [...] stycznia 2016 r., ale dokonana przez organ wyjaśniający interpretacja, co do której skarżący zgłosił wątpliwości, odnoszące się do niejasnych sformułowań, jakie zostały ujęte w jej treści.

Minister SWiA w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z obowiązującymi przepisami procedury administracyjnej, na wniosek strony dokonał wyjaśnienia treści decyzji, którą uprzednio wydał, nie naruszając tożsamości sprawy załatwionej decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., ponieważ wypowiedział się wyłącznie w kwestiach mieszczących się w zakresie przedmiotowym wydanego rozstrzygnięcia. Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego wskazującego, że w trybie wyjaśnienia decyzji nie może naruszyć tożsamości sprawy załatwionej decyzją poprzez wypowiedzenie się o kwestiach, które nie były tą decyzją rozstrzygnięte Minister SWiA stwierdził, że organ wyjaśniający, dochował należytej staranności, a przekazane wyjaśnienia nie wychodziły poza zakres dopuszczalnego rozstrzygnięcia.

Organ wskazał, że w wydanej decyzji, przedmiotem rozstrzygnięcia była odmowa udostępnienia z rejestru PESEL danych adresowych M. D. Jako uzasadnienie uzyskania wnioskowanych danych wskazano bowiem na konieczność zgłoszenia wniosku dowodowego z przesłuchania osoby poszukiwanej w charakterze świadka, w toczącym się postępowaniu przed Sądem Okręgowym w [...] w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w [...]. Zdaniem organu wyjaśniającego sama potrzeba uzyskania żądanych danych nie kreuje aktualnego i realnego interesu prawnego, pozwalającego na pozytywne załatwienie wniosku o udostępnienie danych. Powodem zajęcia takiego stanowiska jest przede wszystkim jednolite orzecznictwo sądowe, stanowiące wykładnię ogólnie obowiązujących przepisów prawa w zakresie udostępnienia przez Ministra SWiA danych jednostkowych z rejestru PESEL, w którym sądy administracyjne uznawały zamiar powołania osoby na świadka w postępowaniu cywilnym za niewystarczający do przyznania uprawnienia stronie procesu w uzyskaniu danych adresowych takich osób. Przywołano wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 266/10, w którym Sąd stwierdził, że "sama chęć zgłoszenia danej osoby jako świadka nie oznacza wykazania interesu prawnego w rozumieniu art. 44h ust. 2 pkt 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodów osobistych (obecnie art. 46 ust. 2 pkt 1 ustawy o ewidencji ludności) w udostępnieniu danych ze zbiorów meldunkowych, zbioru PESEL oraz ewidencji wydanych i unieważnionych dowodów osobistych dotyczących tej osoby. Sytuację należałoby inaczej oceniać, w przypadku jeżeli sąd powszechny zobowiązałby skarżącą do przedstawienia danych adresowych wskazanego przez nią świadka, co jednak w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca". Organ podniósł, że podobne stanowisko zajął WSA w Gorzowie Wielkopolskim, w przywołanym także w decyzji, wyroku z dnia 15 kwietnia 2014 r. o sygn. akt I SA/Go 171/14.

Według stanowiska organu, cytowane wyroki w sposób klarowny wskazują, jak należy rozumieć pojęcie "interesu prawnego" w okolicznościach konkretnej sprawy, co w konsekwencji wyznaczyło organowi kierunek interpretacji przepisów przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy o udostępnienie danych z rejestru PESEL.

Minister wskazał, że powyższy pogląd sądów w zakresie możliwości udostępnienia danych poszukiwanego w celu przesłuchania tej osoby w charakterze świadka zostało wskazane, w treści decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r., na poparcie zajętego przez organ stanowiska, którego istotą była odmowa udostępnienia danych z rejestru PESEL osoby poszukiwanej. Odwołanie się w treści decyzji do powyższego orzecznictwa miało również na celu uświadomienie wnioskodawcy, że organ prowadzący postępowanie, rozstrzygający o udostępnieniu bądź odmowie udostępnienia danych jednostkowych z rejestru PESEL opiera się nie tylko na przepisach ustawy o ewidencji ludności, które w sposób generalny regulują zasady udostępniania danych z rejestru PESEL, ale także na wykładni wyroków, wydanych przez właściwe sądy w przedmiocie problematyki odnoszącej się do udostępniania danych.

Jednocześnie Minister SWiA objaśnił, że okoliczność braku wykazania interesu prawnego w uzyskaniu żądanych danych, na podstawie art. 46 ust. 2 pkt 1 ustawy o ewidencji ludności, nie musi przesądzać o całkowitej odmowie udostępnienia żądanych danych. W świetle art. 46 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy żądanie może zostać bowiem rozpatrzone również w trybie interesu faktycznego. Na podstawie tego przepisu, organ kieruje wystąpienie do poszukiwanej osoby z prośbą o wyrażenie zgody na przekazanie żądanych danych wnioskodawcy.

Ponadto organ wytłumaczył, że stronie, która otrzymała od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzję odmowną w zakresie udostępniania danych przysługuje prawo do zwrócenia się z pisemnym wnioskiem o zwrot uiszczonej opłaty za udostępnienie danych z rejestru PESEL.

W skardze z dnia 9 maja 2016 r. skarżący wywodził o nieprawidłowości zaskarżonego postanowienia Ministra SWiA, podając argumentację w szerszym kontekście historycznym. Podał, że uczestniczył w sprawie o sygnaturach akt VI SA/WA 1615/10 oraz III SA/Wa 3323/10, wnosząc o adresy przebywania synów - prawdopodobnie do [...], lecz bezskutecznie. Skarżący wnioskował o "dołączenie do niniejszej sprawy" wymienionych spraw.

W odpowiedzi na skargę Minister SWiA wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

I . Skarga nie jest zasadna.

II. Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje regulacja art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej: "P.p.s.a.", zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przepis ten, zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), ma zastosowanie również do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie nowelizacji P.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku skarg na określone wyżej postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie.

III. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Zgodnie z art. 134 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1) lit. a-c P.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Żadna z powyższych przesłanek nie zaszła w rozpatrywanej sprawie.

IV. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd sprawie jest ustalenie, czy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w sposób prawidłowy wyjaśnił, podniesione przez M. D., przy piśmie z dnia 2 lutego 2016 r., wątpliwości interpretacyjne, co do treści własnej decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...].

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy rozpoznając sprawę nie dopuściły się naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a., a nadto - w odniesieniu do organu i II instancji - art. 15 i 138 § 2 K.p.a., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Nie doszło ponadto do naruszenia przepisu art. 113 § 2 K.p.a., stanowiącego podstawę wydania postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], w którym wyjaśniono wątpliwości co do treści decyzji nr [...], wydanej przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu [...] stycznia 2016 r.

V. Bezsporne jest w sprawie, że zaskarżone postanowienie Ministra SWiA, podobnie jak postanowienie je poprzedzające nie dotyczy rozstrzygnięcia kwestii merytorycznej, tj. udzielenia bądź nieudzielenia żądanych przez skarżącego informacji, lecz odnosi się do wąskiego zakresu wyjaśnienia już wcześniej wydanego w tej materii rozstrzygnięcia, tj. decyzji nr [...], wydanej przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu [...] stycznia 2016 r. o odmowie udostępnienia z rejestru PESEL danych adresowych M. D.

Podkreślić należy, że przedmiot wniosku o wyjaśnienie determinuje zakres postępowania toczącego się w sprawie wyjaśnienia. Zakres wyjaśnienia decyzji administracyjnej nie jest tożsamy z zakresem rozstrzygnięcia, którego wyjaśnienie to ma dotyczyć. Organ administracyjny nie może w drodze wyjaśnienia zmienić rodzaju sprawy, którą rozstrzygnął. Oznacza to, że organ nie ma prawa czynić wyjaśnień poza granicami aktu objętego postępowaniem wyjaśniającym, gdyż narusza w ten sposób tożsamość sprawy w sensie przedmiotowym i podmiotowym.

W trybie wyjaśnienia treści uprzednio wydanego rozstrzygnięcia na podstawie art. 113 § 2 K.p.a. nie jest możliwa jego modyfikacja całkowita, czy też częściowa; bezskutecznym zatem będzie żądanie o zmianę uprzednio wydanego rozstrzygnięcia w trybie wyjaśnienia. Innymi słowy skarżący nie mógł skutecznie domagać się w trybie art. 113 § 2 K.p.a. udostępnienia danych osobowych, skoro na podstawie decyzji z [...] stycznia 2016 r., będącej przedmiotem wniosku o wyjaśnienie treści decyzji, doszło do odmowy udostępnienia danych.

Przez wyjaśnienie organ nie może doprowadzić do nowego rozstrzygnięcia, ani też go uzupełniać. Instrument uregulowany w przepisie art. 113 § 2 K.p.a. żadną miarą nie może zatem być wykorzystany do zmiany znaczenia sentencji aktu administracyjnego, czyjego uzasadnienia. Dotyczy to również zmiany prawnego znaczenia sentencji. Ten pogląd koresponduje z ugruntowanym w judykaturze twierdzeniem, że błędna wykładnia albo niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego przekraczają ramy wniosku wniesionego w trybie art. 113 § 2 K.p.a. (por. w odniesieniu do odpowiednika art. 113 § 2 K.p.a. na gruncie podatkowym, tj. art. 215 § 2 Ordynacji podatkowej - wyrok NSA z dnia 3 stycznia 2002 r., sygn. akt III SA 1760/2000, ONSA 2003/1/32).

W sposób wyraźny wskazał na to również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 listopada 2005 r., VI SA/Wa 1388/2005, LEX nr 198853, w którym - odnośnie do art. 113 § 2 K.p.a. - stwierdził, że w ramach tego trybu nie mieści się wykładnia przepisów stanowiących podstawę wydania aktu objętego wyjaśnieniem. Wyjaśnienie wątpliwości prowadzące do nowej oceny stanu prawnego powoduje zmianę merytoryczną rozstrzygnięcia, pozostając w sprzeczności z treścią aktu objętego wykładnią. Organ administracyjny nie jest powołany do interpretacji treści aktu z zastosowaniem zasad wykładni prawa, tylko do wyjaśnienia, jak rozumiał własny akt (wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 1560/2001, LEX nr 126798). Jeżeli strona nie zgadza się ze sposobem wyjaśnienia uważając, że wyjaśnienie narusza prawo, np. poprzez zastosowanie błędnej wykładni, powinna użyć trybów zmierzających do zmiany lub obalenia tego rozstrzygnięcia.

Wyjaśnienie wiąże bowiem organ, który wydał akt nim objęty. Wykładnia zaś wywołuje ten skutek, że decyzja już od daty jej wydania posiada treść nadaną jej przez organ dokonujący wykładni (wyrok SN z dnia 3 lutego 1976 r., sygn. akt II CR 732/75, OSNC 1976/12/263).

Nie jest jurydycznie dopuszczalne, by instytucja wyjaśnienia była wykorzystywana jako instrument służący konwalidacji popełnionych w postępowaniu "głównym" błędów. Instrument wyjaśnienia żadną miarą nie może być stosowany w celu kwestionowania samej zasadności aktu będącego przedmiotem wyjaśnienia. Innymi słowy, braku zaskarżenia postanowienia nie może zastąpić działanie na podstawie art. 113 § 2 K.p.a., a zatem nie ma możliwości traktowania trybu wyjaśnienia jako surogatu trybów weryfikacji aktów administracyjnych przewidzianych w K.p.a., np. tryb stwierdzenia nieważności decyzji, czy też wznowienia postępowania.

VI. Zakres postępowania zakończonego postanowieniem wyjaśniającym decyduje o zakresie kognicji sądu administracyjnego, kontrolującego postanowienie, oparte o art. 113 § 2 K.p.a. Sąd nie bada bowiem prawidłowości rozstrzygnięcia stanowiącego przedmiot wyjaśnienia, bowiem stanowi ono odrębne rozstrzygnięcie nie mieszczące się w zakresie sprawy administracyjnej, objętej skargą na postanowienie wyjaśniające. Decyzja wydana przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu [...] stycznia 2016 r. nr [...], odmawiająca udostępnienia danych, podlegała odrębnemu zaskarżeniu, stanowiąc odrębną sprawę administracyjną. Kognicja Sądu w niniejszej sprawie zakreślona jest granicami zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego, wydanymi w oparciu o art. 113 § 2 K.p.a. Przeto przedmiotem oceny jest wyłącznie to, czy pozostają one w zgodzie z prawem, jedynie w ramach trybu wyjaśnienia. Ogranicza to dopuszczalność wykroczenia Sądu poza tryb wyjaśnienia i dokonywanie oceny w przedmiocie prawidłowości decyzji Ministra SWiA z [...] stycznia 2016 r. Zakres sądowej kontroli wyznacza art. 134 P.p.s.a. stanowiący, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Sąd nie może również uwzględnić żądania udostępnienia danych, ponieważ takie rozstrzygnięcie nie mieści się w podstawach jego działania (art. 145 § 1 P.p.s.a.).

VII. W ocenie Sądu organ prawidłowo dokonał wyjaśnienia decyzji Ministra SWiA z [...] stycznia 2016 r. W piśmie skarżącego z dnia 2 lutego 2015 r., stanowiącym wniosek o wyjaśnienie decyzji odniósł się on do kwestii opłaty za udostępnienie danych, wskazał że nie rozumie dlaczego powołane są wyroki sądu, podczas gdy nie został wezwany na rozprawę. Ponadto skarżący sformułował pytanie do kogo ma się zwrócić aby odnaleźć świadków?

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w postanowieniu z dnia [...] marca 2016 r. ustosunkował się do wszystkich trzech elementów wyszczególnionych przez skarżącego. Organ wytłumaczył, że stronie, która otrzymała od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzję odmowną w zakresie udostępniania danych przysługuje prawo do zwrócenia się z pisemnym wnioskiem o zwrot uiszczonej opłaty za udostępnienie danych z rejestru PESEL (pkt 1 postanowienia z 4 marca 2016 r.). Nadto organ wyjaśnił, że wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 171/14 oraz WSA w Bydgoszczy z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 266/10 stanowią wykładnię ogólnie obowiązujących przepisów prawa w zakresie udostępniania przez Ministra SWiA informacji z rejestru PESEL (pkt 2 postanowienia z 4 marca 2016 r.). W punkcie 3 postanowienia organ sprecyzował, że "celem odnalezienia świadków niezbędnych stronie w toczących się postępowaniach przed sądami, należy zwrócić się do sądu z wnioskiem o powołanie przez sąd wskazanych osób na świadka".

Ponadto organ wyjaśnił, że przywołane stanowisko sądów w zakresie możliwości udostępnienia danych poszukiwanego w celu przesłuchania tej osoby w charakterze świadka zostało wskazane w treści decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r., na poparcie zajętego przez organ stanowiska, którego istotą była odmowa udostępnienia danych z rejestru PESEL osoby poszukiwanej. Odwołanie się w treści decyzji do powyższego orzecznictwa miało również na celu uświadomienie wnioskodawcy, że organ prowadzący postępowanie, rozstrzygający o udostępnieniu bądź odmowie udostępnienia danych z rejestru PESEL opiera się nie tylko na przepisach ustawy o ewidencji ludności, które w sposób generalny regulują zasady udostępniania danych z rejestru PESEL, ale także na wykładni wyroków, wydanych przez właściwe sądy w przedmiocie problematyki odnoszącej się do udostępniania danych.

Jednocześnie Minister SWiA objaśnił, że okoliczność braku wykazania interesu prawnego w uzyskaniu żądanych danych nie musi przesądzać o całkowitej odmowie udostępnienia żądanych danych. W świetle art. 46 ust. 2 pkt 3 u.e.l.d.o. żądanie może zostać bowiem rozpatrzone również w trybie interesu faktycznego. Na podstawie tego przepisu, organ kieruje wystąpienie do poszukiwanej osoby z prośbą o wyrażenie zgody na przekazanie żądanych danych wnioskodawcy.

Słusznie Minister ocenił, że takie działanie organu wyjaśniającego miało na celu odtworzenie pierwotnego rozstrzygnięcia, czyli objaśnienia, jak Minister SWiA rozumiał jego sens, w kontekście wskazanych przez M. D. wątpliwości interpretacyjnych.

VIII. Zaskarżone postanowienie, podobnie jak poprzedzające je postanowienie Ministra SWiA nie narusza prawa (a w szczególności art. 113 § 2 K.p.a.), powodującego konieczność jego uchylenia na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a.

Powyższe względy zadecydowały o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a., w związku z art. 119 pkt 3 tego aktu.