Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3057/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 105 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie: NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Po 1232/17 w sprawie ze skargi C.C. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Po 1232/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w sprawie ze skargi C.C. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...] lipca 2017. nr [...] oraz orzekł o kosztach postępowania.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:

Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P., na podstawie art. 105 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", umorzył z urzędu postępowanie administracyjne prowadzone w zakresie poprawności prowadzenia robót budowlanych, polegających na budowie budynku gospodarczo-garażowego, zlokalizowanego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w P. (działka nr [...], ark. [...], obręb [...]), w sposób istotnie odstępujący od dokumentacji projektowej, zatwierdzonej decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] września 2011 r. nr [...].

W uzasadnieniu wskazano, iż podczas kontroli na ww. działce w dniu 20 styczna 2017 r. ustalono, że stan zaawansowania robót to stan surowy. Budynek ma następujące wymiary zewnętrzne: elewacja frontowa – elewacja południowo-wschodnia (wjazd do garażu) - 6,0 m (zatwierdzony pozwoleniem na budowę projekt budowlany również przewidywał szerokość elewacji frontowej wynoszącą 6,0m); elewacja boczna (drugi bok budynku o kształcie prostokąta - wg projektu budowlanego elewacja południowo - zachodnia) - 14,97 m (zatwierdzony ww. pozwoleniem, projekt budowlany przedmiotowego budynku przewidywał szerokość elewacji bocznej wynoszącą 14,96 m - stwierdzony na kontroli wymiar jest tylko o 1 cm większy niż wymiar projektowy); wysokość budynku mierzona od strony pierwszych drzwi wejściowych do budynku mierzona od górnej krawędzi przylegającego do budynku krawężnika – krawężnika na gruncie jeszcze nie ukształtowanym ze względu na niezakończoną budowę, do najwyżej położonego punktu budynku – górnej części attyki, wynosi 3,03 m (zatwierdzony ww. pozwoleniem, projekt budowlany przedmiotowego budynku – przekrój przewidywał wysokość budynku w omawianym miejscu wynoszącą 3,0 m; wskazać trzeba, że w projekcie wysokość 2,88 m+0,12 m do górnej części attyki – stwierdzony na kontroli wymiar jest tylko 3 cm większy niż wymiar projektowany). Dodatkowo dokonano pomiaru wysokości wewnętrznej (wysokości pomieszczenia garażu), która wynosi 2,43 m, co odbiega od wartości podanej w projekcie 2,19 m (przekrój) oraz pomiaru obiektu od strony nieruchomości sąsiedniej przy ul. [...]. Ustalono, iż wysokość budynku, mierzona od poziomu gruntu nieruchomości przy ul. [...] do górnej krawędzi opierzenia tego obiektu wynosi 4,0 m. Ustalono, że ściana omawianego budynku, usytuowana w granicy z nieruchomością przy ul. [...], składa się w większej części z pustaków ceramicznych, w dolnej części składa się natomiast ze ściany fundamentowej, wykonanej z bloczków betonowych. Stwierdzono, że ławy fundamentowe są niewidoczne, zasypane.

Na skutek wniesionego przez skarżącą odwołania, wskazaną na wstępie decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2017 r. i na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 935) umorzył w całości wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie poprawności prowadzenia robót budowlanych, polegających na budowie przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego, w sposób istotnie odstępujący od dokumentacji projektowanej zatwierdzonej decyzją z dnia [...] września 2011 r. Zdaniem organu odstępstwa w zakresie szerokości elewacji bocznej budynku (różnica 1 cm wysokości faktycznej 14,96 m od projektowanej 14,97 m), wysokości budynku mierzonej od strony pierwszych drzwi wejściowych (różnica 3 cm od wartości faktycznej 3,03 m w stosunku do projektowanej 3,00 m) nie przekraczają 2% wysokości, szerokości lub długości obiektu budowlanego określonych w projekcie budowlanym, nie zwiększają obszaru oddziaływania obiektu; nie powodują, że obiekt będzie niedostępny dla osób niepełnosprawnych, nie zmieniają zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części; nie dotyczą ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, innych aktów prawa miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie spowodują konieczności uzyskania lub zmiany opinii, uzgodnień i pozwoleń, które są wymagane do uzyskania pozwolenia na budowę lub do dokonania zgłoszenia. Obiekt ten nie narusza także przepisów techniczno-budowlanych.

Dalej organ wyjaśnił, że w projekcie budowlanym nie są podane rzędne posadowienia budynku, w związku z tym nie można się odnieść do tego czy budynek został posadowiony zgodnie z zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę projektem budowlanym. Nie można brać pod uwagę pomiaru wysokości przedmiotowego budynku od terenu działki sąsiedniej, gdyż działka ta jest poza zakresem opracowania omawianego projektu budowlanego. Odnosząc się natomiast do zmiany wysokości wewnętrznej budynku (stan aktualny wynosi: 2,43 m, co odbiega od wartości podanej w projekcie na przekroju - 2,19 m, zmiana ta nie ma wpływu na wymiar zewnętrzny budynku), podniesiono, że podczas ponownego rozpatrywania sprawy organ pierwszej instancji wyjaśnił, iż różnica ta wynika z innej technologii wykonania przedmiotowego budynku, co zostało potwierdzone przez projektanta inwestycji. Nadto, wskazane odstępstwa nie przekraczają 2% wysokości, szerokości lub długości obiektu budowlanego określonych w projekcie budowlanym. Powyższe powoduje, iż wskazane wyżej odstępstwa prawidłowo uznano za nieistotne, niewymagające zmiany decyzji – pozwolenia na budowę. Dlatego umorzenie postępowania administracyjnego jest zasadne.

Skargę na powyższą decyzję wniosła C.C., zarzucając jej naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., a nadto naruszenie art. 7, 8, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. oraz art. 36a ust. 5 pkt 2 i pkt 4 ustawy Prawo budowlane.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarga jest uzasadniona. Podstawę prawną wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno decyzji zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stanowił art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "p.p.s.a.", w powiązaniu z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W uzasadnieniu Sąd zacytował art. 36a ustawy Prawo budowlane, a następnie podniósł, iż wątpliwości budzi prawidłowość dokonanych pomiarów związanych z wysokością zewnętrzną budynku. Następnie Sąd wskazał, że sposób obliczania wysokości budynku został określony w § 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem Sądu wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Jak wskazuje analiza akt sprawy, dokonując w dniu 18 sierpnia 2015 r. pomiaru wysokości budynku, organy wskazały, że wysokość 3,07 ustalono dokonując pomiaru od poziomu wjazdu do poziomu attyki. Na dokumentacji zdjęciowej dołączonej do protokołu kontroli zaznaczono wysokość 3,07, nie uwzględniając jednakże widocznej podmurówki od strony wejścia do budynku (wjazdu do garażu), której wysokości nie zmierzono. Na załączonej do protokołu kserokopii dokumentacji projektowej wskazano, że od strony nieruchomości skarżącej budynek ma 4,00 m. Równocześnie z dokumentacji projektowej (rzut elewacji północno-zachodniej) wynika, że przedmiotowy wjazd do garaży będzie miał podjazd. Również podczas trwania kontroli w dniu 20 stycznia 2017 r. wskazano, że wysokość 3,03 m jest liczona od poziomu projektowanej posadzki, przy czym górna krawędź krawężnika opisano jedynie jako 0,02 m, nie wyjaśniając jednakże, na jakiej podstawie dokonano powyższego pomiaru. Wątpliwości Sądu budzi prawidłowość dokonania pomiaru wysokości budynku. Organy przyjmują bowiem, że wysokość powinna być liczona od krawędzi krawężnika na gruncie jeszcze nieukształtowanym ze względu na niezakończoną budowę, do najwyżej położonego punktu budynku – górnej części attyki, wynosi 3,03 m. Uznają więc, że podwyższenie wysokości budynku poprzez dokonanie podjazdu nie wpływa na wysokość budynku. Tymczasem, zdaniem Sądu, przepisy rozporządzenia jasno wskazują, że wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku. Sąd stanął zatem na stanowisku, iż dla prawidłowości dokonania pomiarów należy ustalić, w którym miejscu będzie znajdował się teren przy wejściu do budynku, co stanowi punkt wyjściowy dla dokonanych pomiarów. Dalej wskazał, że wobec braku rzędnych w projekcie budowlanym w realiach przedmiotowej sprawy, ustalenie powyższego poziomu jest znacznie utrudnione, zaś sam powyższy brak, jak już wyżej wskazano, nie może zostać usunięty w prowadzonym obecnie postępowaniu. Jednakże rolą organów nadzoru budowlanego jest kontrola prawidłowości wykonywania robót budowlanych oraz zagwarantowanie, aby poszczególne przepisy rozporządzenia nie były traktowane przez inwestora w sposób instrumentalny, a więc umożliwiały mu realizację inwestycji, która nie znajduje swojego odzwierciedlenia w zatwierdzonym projekcie budowlanym.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, kwestionując go w całości. Orzeczeniu temu zarzucono naruszenie:

1/ art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z "art. 145 § 1 lit. c" p.p.s.a., art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zakwestionowanie przez Sąd (str. 13-14 uzasadnienia) ustaleń

faktycznych nadzoru budowlanego, wyrażających w negowaniu prawidłowości

dokonanego przez nadzór budowlany pomiaru wysokości budynku gospodarczo-

garażowego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...] (działka

[...]), dalej budynek gospodarczo-garażowy, które w konsekwencji doprowadziło Sąd do przyjęcia błędnego wniosku, że nadzór budowlany dokonał pomiaru niezgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422),

2/ art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z "art. 145 § 1 lit. c" p.p.s.a., art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zarzut, że pomiary wysokości budynku gospodarczo-garażowego dokonane: A.) w dniu 18 sierpnia 2015 r. nie zawierały wysokości podmurówki: "Na dokumentacji zdjęciowej dołączonej do protokołu kontroli zaznaczono wysokość 3,07, nie uwzględniając jednakże widocznej podmurówki od strony wejścia do budynku (wjazdu do garażu), której wysokości nie zmierzono (k. 72 akt administracyjnych)." (str. 14 uzasadnienia wyroku) podczas, gdy do obliczenia wysokości budynku w rozumieniu § 6 i § 3 pkt 15 rozporządzenia wysokość podmurówki jest zbędna, B.) w dniu 20 stycznia 2017 r. w sposób niezrozumiały określiły pomiar krawężnika przylegającego na zewnątrz do budynku gospodarczo- garażowego: "(...) przy czym górną krawędź krawężnika opisano jedynie jako 0,02m (k. 186 akt administracyjnych), nie wyjaśniając jednakże na jakiej podstawie dokonano tego pomiaru." (str. 14 uzasadnienia wyroku), podczas gdy w rzeczywistości nadzór budowlany nie mierzył górnej krawędzi krawężnika, lecz mierzył wysokość krawężnika tj. odległość pomiędzy dolną, a górną krawędzią krawężnika, która wyniosła po pomiarze 2 cm (0,02m) oraz mierzył wysokość budynku gospodarczo-garażowego od krawędzi górnego krawężnika, która znajduje się także na wysokości górnej linii posadzki wewnątrz tego budynku,

3/ art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z "art. 145 § 1 lit. c" p.p.s.a. i § 6 poprzez dokonanie przez Sąd wykładni § 6 rozporządzenia, która całkowicie pomija definicję legalną poziomu terenu zawartą w § 3 pkt 15 rozporządzenia;

Mając na uwadze powyższe skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, przy uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych. Jednocześnie Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego oświadczył, iż zrzeka się rozprawy.

W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, zatem niniejszą sprawę należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w złożonej skardze kasacyjnej zarzutami. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionego środka odwoławczego zauważyć na wstępie należy, iż skarga kasacyjna we wszystkich trzech zarzutach naruszenia prawa procesowego powołuje nieprawidłowo jednostkę redakcyjną przepisu art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a., gdy tymczasem właściwe sformułowany zarzut winien zostać odniesiony do normy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., co niewątpliwie jest wadliwością samej skargi kasacyjnej.

Niezależnie nawet od tej wadliwości wskazać należy, że nawet gdyby uznać, iż jest to oczywista omyłka pisarska, to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna i tak nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Z dyspozycji tej normy wynika, że oddalenie skargi kasacyjnej jest następstwem uznania jej przez sąd za bezzasadną. Skarga kasacyjna jest bezzasadna także wówczas gdy samo orzeczenie jest zgodne z prawem, a błędne jest jedynie jego uzasadnienie. Dotyczy to również przypadku, kiedy uzasadnienie prawidłowego orzeczenia jest błędne tylko w części (por. np. wyroki NSA z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 113/11; z dnia 20 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 344/05 i sygn. akt I OSK 345/05). Orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu sentencja nie uległaby zmianie. Również w sytuacji, gdy w uzasadnieniu wyroku sąd pierwszej instancji dokonał niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku, gdy jego sentencja jest prawidłowa (zobacz: wyrok NSA z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 221/10).

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną należy stwierdzić, iż nie było podstaw do jej uwzględnienia, chociaż uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest w części błędne, ale samo zastosowanie konstrukcji prawnej uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez Sąd pierwszej instancji zasługuje, w okolicznościach tej sprawy, na aprobatę.

Niesporne bowiem w tej sprawie pozostaje, iż wszczęte i prowadzone postępowanie dotyczyło istotnych odstępstw od dokumentacji projektowej, zatwierdzonej decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...] (działka nr [...]), sytuowanego przy granicy działek [...] (ul. [...]),[...] (ul. [...]) i [...] (ul. [...]) obręb [...]. Jak wynika z dołączonej do akt sprawy dokumentacji projektowej wysokość tego budynku na całej długości miała wynosić 3 m.

W sprawie pomiary wysokości spornego budynku dokonywane przez organy nadzoru budowlanego ujawniły, iż jego wysokość od strony nieruchomości przy ul. [...] wynosi 4 m - (patrz karta 67) mierzona od poziomu gruntu, na co również uwagę zwrócił Sąd pierwszej instancji. Ponadto ustalono, że wysokość budynku od strony pierwszych drzwi wejściowych do budynku mierzona od górnej krawędzi przylegającego do budynku krawężnika – krawężnika na gruncie jeszcze nieukształtowanym ze względu na niezakończoną budowę, do najwyżej położonego punktu budynku – górnej części attyki, wynosi 3,03 m i jest wyższa o 3 cm od zatwierdzonej ww. pozwoleniem wysokości (w projekcie 2,88 m + 0,12 m do górnej części attyki). Jeżeli więc przyjąć, że wysokość spornego obiektu mierzona od strony pierwszych drzwi wejściowych do budynku została właściwie zmierzona i ustalono wysokość 3,03 m, co rzeczywiście nie stanowi istotnego odstępstwa od udzielonego pozwolenia w zakresie wysokości budynku, to jednak całkowicie w tej sprawie pominięto konieczność dokonania takiej oceny przedmiotowego budynku od strony nieruchomości sąsiedniej tj. ul. [...]. Ze znajdującego się bowiem w aktach sprawy pomiaru elewacji od strony nieruchomości przy ul. [...] wysokość ta ujawniona na rysunkach elewacji wynosi 4 m, co wskazywałoby na to, że w sposób istotny odstąpiono od zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie jego charakterystycznych parametrów, a to w zakresie wysokości. Kwestia tej wysokości była elementem oceny organów nadzoru budowlanego, która doprowadziła Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Po. do wydania decyzji z dnia [...] września 2016 r. o nałożeniu na inwestorów B.M. i B.M. obowiązku przedstawienia projektu budowlanego zamiennego dla budynku gospodarczo-garażowego. Wprawdzie powyższa decyzja, co obrazują akta administracyjne została następnie uchylona decyzją Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r., zaś sprawę przekazano do ponownego rozpoznania, niemniej jednak ujawniona wysokość spornego budynku od strony nieruchomości sąsiedniej tj. ul. [...], mająca 4 m, musi być w tej sprawie oceniona pod kątem istotnych odstępstw od udzielonego pozwolenia na budowę.

Natomiast w rozpoznawanej sprawie organy nadzoru budowlanego umorzyły postępowanie prowadzone w zakresie poprawności prowadzenia robót budowlanych, polegających na budowie budynku gospodarczo-garażowego, zlokalizowanego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w P. (działka nr [...], ark. [...], obręb [...]), w sposób istotnie odstępujący od dokumentacji projektowej, zatwierdzonej decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] września 2011 r. nr [...], generalnie uznając, że ujawnione w sprawie odstępstwa są nieistotne, niewymagające zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę. Bez wnikliwej oceny całości zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego umorzenie postępowania w trybie art. 105 § 1 k.p.a. jest co najmniej przedwczesne i wydane z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Organy nadzoru budowlanego muszą z należytą starannością odnieść się do ujawnionej w tej sprawie wysokości spornego budynku od strony nieruchomości ul. [...] mającej 4 m i dokonać oceny w kontekście istotności czy też nieistotności tego odstępstwa w ramach prowadzonego w tej sprawie postępowania. Takiej wnikliwej, pogłębionej oceny w tej sprawie brak, co jest tym bardziej istotne, że we wniesionym odwołaniu od decyzji pierwszej instancji C.C. (pismo z 21 lipca 2017 r.) jednoznacznie wskazuje na tę kwestię podnosząc, iż wysokość budynku od strony ul. [...] wynosi 4 m, co jest niezgodne z przekrojem tego budynku przedstawionym w dokumentacji technicznej. Tymczasem kwestia tej wysokości we wskazanym miejscu pozostała bez należytego wyjaśnienia przed organem odwoławczym, który nie odniósł się tych twierdzeń odwołującej się, a to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowi dodatkowo naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., co słusznie podniosła skarżąca .C.C w skardze do Sądu pierwszej instancji.

Zdaniem składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego podjęta w sprawie zaskarżona decyzja o umorzeniu wszczętego z urzędu przedmiotowego postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie opowiadają prawu wobec wyżej ujawnionej wadliwości postępowania prowadzonego przed organami nadzoru budowlanego obu instancji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu kontrolowanego orzeczenia jego sentencja nie uległaby zmianie, co pozwala stwierdzić, że mimo częściowo błędnego uzasadnienia, wyrok Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Chodzi tu przede wszystkim o błędną argumentację prawną zaskarżonego wyroku w zakresie potrzeby ponownego pomiaru wysokości budynku gospodarczo-garażowego od poziomu wjazdu do poziomu attyki (3,07 m), czyniąc to od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku, gdy tymczasem dokonany w tym zakresie pomiar przez organ jest prawidłowy - 3,03 m. W sytuacji, gdy Naczelny Sąd Administracyjny oddali skargę kasacyjną, wskazując zarazem w uzasadnieniu orzeczenia, że zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, ocena prawna wyrażona w uzasadnieniu Sądu pierwszej instancji w zakwestionowanej części przestaje wiązać, a wiążąca – zarówno dla organów administracji, jak i dla sądów administracyjnych – staje się ocena prawna, względnie wskazania, co do dalszego postępowania, zawarte w orzeczeniu NSA. Ponownie zaś rozpoznając przedmiotową sprawę organy nadzoru budowlanego muszą odnieść się w sposób wymagany przepisami procedury administracyjnej, a wyżej wskazanymi do ujawnionej w sprawie wysokości spornego budynku od strony nieruchomości ul. [...]mającej 4 m i dokonać oceny w kontekście istotności czy też nieistotności tego odstępstwa w ramach prowadzonego w tej sprawie postępowania – o czym już wyżej wspominano.

Konkludując Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż z podanych wyżej przyczyn skarga kasacyjna nie zasługiwał na uwzględnienie.

Przedmiotowa skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, gdyż zostały spełnione warunki z art. 182 § 2 p.p.s.a. – skarżący kasacyjnie organ zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony nie wniosły o jej przeprowadzenie.

Dlatego, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.