Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 814/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-12-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86, art. 87 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia Mirella Łent po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D.T. W. Sp. z o.o. we W. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej postanawia odmówić przywrócenia terminu


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...]r., odmawiającą D.T. W. Sp. z o.o. we W. (skarżącej/spółce) stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]r. nr [...]. Decyzja wraz z pouczeniem o trybie jej zaskarżenia została doręczona stronie w dniu 14 maja 2012r. (k. 33 akt administracyjnych).

Pismem z dnia 26 września 2013r. nadanym w placówce pocztowej w dniu 27 września 2013r. spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi od ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B.z dnia [...]r. nr [...]. W uzasadnieniu podniosła, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło ponieważ przedmiotową decyzję odebrała osoba nieuprawniona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle postanowień zawartych w art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270, dalej p.p.s.a), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 §1 tej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art.87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).

Podkreślić należy, że art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu Sądu. Daje to zatem Sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z dnia 22.07.1999 r., sygn. akt I PKN 273/99, OSNAP 2000 nr 20, poz. 757).

W tym miejscu Sąd pragnie przywołać również postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006r. sygn. akt I SAB/Wa 78/2005, w którym czytamy - brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 02 października 2002r., sygn. akt V S.A. 793/03, Mon.Praw. 2002, nr 23, s 1059).

W literaturze wskazuje się na orzecznictwo, w którym podniesiono, iż następujące okoliczności faktyczne nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu: zwolnienie lekarskie od pracy (wyr. NSA z dnia 4 listopada 1998 r., III SA 1243/97, LEX nr 36 902); dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę (wyr. NSA z dnia 8 stycznia 2002 r., II SA/Wr 1329/01, niepubl.); niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw ((post. NSA z dnia 10 lutego 2000 r., SA/Sz 1117/99, niepubl.); nieznajomość prawa (wyr. NSA z dnia 6 listopada 1998 r., I SA/Łd 153/97, LEX nr 37 127); przebywanie w areszcie śledczym (post. NSA z dnia 20 października 2004 r., FZ 432/04, niepubl.); choroba wymagająca leżenia, jeżeli skarżący mógł nadać pismo w ustawowym terminie korzystając z pomocy domowników (post. NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., OZ 809/04, niepubl.)., (w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006)).

Mając na uwadze powyższe wywody w kontekście zaistniałego stanu faktycznego, rozpatrując złożony przez spółkę wniosek o przywrócenie terminu w oparciu o przesłankę braku winy Sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie kryterium to nie zostało spełnione ponieważ strona nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.

Strona swój wniosek uzasadnia faktem, iż zaskarżoną decyzję odebrała osoba nieuprawniona.

W kontekście powyższego podkreślić należy, że z analizy akt sprawy wynika, iż w imieniu skarżącej spółki decyzję osobiście odebrał w dniu 14 maja 2012r. jej Członek Zarządu A. L., potwierdzając ten fakt własnym podpisem oraz pieczęcią imienną oraz pieczątką firmy (k. 33 akt administracyjnych, k. 5 akt sądowych).

W ocenie Sądu wyjaśnienia strony skarżącej świadczą o jej winie i nie mogą stanowić przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że skarżąca jest osobą prawną o określonej strukturze organizacyjnej. Podnieść należy, że zgodnie z treścią art. 151 ustawy Ordynacja podatkowa osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji.

W orzecznictwie przeważa pogląd nakazujący traktować jako upoważnioną także i taką osobę, która choćby zwyczajowo uprawniona jest do odbioru pism (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 09 stycznia 2007r. sygn. akt II GZ 163/06). Jednocześnie wskazuje się, że jednostki organizacyjne, w tym spółki kapitałowe, mają obowiązek prawidłowo zorganizować swoją działalność, między innymi w zakresie przyjmowania pism. Upoważnienie do odbioru pism może być przy tym udzielone w sposób dorozumiany. Jeżeli zatem poczta doręcza przesyłkę sądową stronie będącej spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, która nie ma ustanowionego pełnomocnika procesowego, to należy uznać, że potwierdzenie odbioru tej przesyłki w siedzibie spółki przez jej pracownika jest skuteczne, chyba że okoliczności wskazywałyby na brak upoważnienia tego pracownika do jej kwitowania. ( por. postanowienie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2006r. sygn. akt VI S.A./Wa 1456/06, postanowienie SN z dnia 5 października 1994 r., sygn. akt III ARN 54/94 OSNP 1994/12/187, postanowienie SN z dnia 5 sierpnia 1999 r., sygn. akt II CKN 509/99 OSNC 2000/2/42).

Ponadto zasadą jest, że pisma kierowane do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością doręcza się na adres podany w rejestrze (przedsiębiorców), chyba że spółka wskaże inny adres do doręczeń. W niniejszej sprawie z załączonych do akt dokumentów, w tym odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wprost wynika, iż siedziba spółki D.T. W. Sp. z o.o. mieści się we W. przy ul. W. [...]. Ponadto, na etapie postępowania administracyjnego strona nie wskazała innego adresu do doręczeń.

Analiza przedstawionych powyżej okoliczności, jak i obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa pozwala przyjąć, iż skoro siedziba skarżącej spółki znajduję się we W. przy ul. W. [...], i na taki adres skierowana była przedmiotowa korespondencja, to znajdująca się w lokalu o wskazanym adresie osoba (A. L.) będąca Członkiem Zarządu spółki D.T.W. Sp. z o.o. we W. upoważniona była do potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej w imieniu spółki.

W konsekwencji, w ocenie Sądu we wniosku o przywrócenie terminu strona skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, które wykluczałyby możliwość zachowania terminu do wniesienia skargi.

Mając powyższe na uwadze w oparciu o przepis art. 86 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a. Sąd odmówił przywrócenia terminu do złożenia skargi.