Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1445/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA A. Świderska, Sędziowie NSA P. Kiss (spr.), W. Jarzębowski, Protokolant A. Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2004 r. sprawy ze skargi T.A.T. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe spółki z o. o. A z siedzibą w Ł. z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok 1997. 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. z dnia [...] Nr [...] 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 7.450 (siedem tysięcy czterysta pięćdziesiąt) zł z tytułu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Urząd Skarbowy Ł.-Ś. decyzją z dn. [...] nr [...], wydaną z powołaniem się m.in. na przepisy art. 207, art. 107, art. 116 par.1 i 2 oraz art. 51 ustawy z dn.29.08.1997r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm./ wobec bezskutecznej egzekucji prowadzonej w stosunku do spółki z o.o. "A" w Ł. uznał T.A.T. jako Prezesa Zarządu Spółki odpowiedzialnym za jej zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1997r. w wysokości 416.341,20 zł oraz z tytułu należnych od powyższej zaległości odsetek za zwłokę.

W motywach decyzji organ podał, iż zgodnie z art.116 par.1 Ordynacji podatkowej – w przypadku, gdy egzekucja wobec spółki z o.o. okaże się bezskuteczna, za zaległości podatkowe spółki odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem, chyba, że członek zarządu wykaże, iż we właściwym czasie zgłoszono wniosek o wszczęcie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe, albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz brak wszczęcia postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, bądź tez wskaże on mienie spółki, z którego egzekucja jest możliwa. Według organu w rozpoznawanej sprawie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony nie wystąpiły, w związku z czym orzeczenie tej odpowiedzialności stało się uzasadnine.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik strony wnosząc o jej uchylenie zarzucił, ze została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a zwłaszcza art.120-124, art.180, art.187 i art.191 Ordynacji podatkowej przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu odwołania podniesiono również, że z treści zaskarżonej decyzji wynika, że kwota zaległości podatkowej podlegająca przeniesieniu na osobę trzecią określona została decyzją Izby Skarbowej w Ł. z dn. [...], podczas, gdy wskazana decyzja została uchylona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w związku z czym nie funkcjonuje w obrocie prawnym.

Po rozpatrzeniu odwołania Izba Skarbowa decyzją z dn. [...] uchyliła zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji, sprostowaną postanowieniem z dn. [...] oraz uznała T.A.T., jako członka zarządu spółki z o.o. "A" w Ł. odpowiedzialnym za jej zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 1997 w kwocie 416.341,20 zł, wynikającej z ewidencji księgowej Urzędu Skarbowego. Organ odwoławczy stwierdził, iż orzekając o odpowiedzialności strony za zaległości podatkowe spółki "A" miał na względzie postanowienia art.107 par.1 oraz art.116 par.1 i 2 Ordynacji podatkowej. Według organu z oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do uwolnienia się strony od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, w której strona była członkiem zarządu w latach 1997-1998.

W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze z dn.24.09.2003r. pełnomocnik T.A.T. wniósł o uchylenie decyzji Izby Skarbowej w Ł. zarzucając, iż została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej /art.121-124, art.127 i in./. Strona skarżąca zarzuciła, że przyjęty przez organ drugiej instancji sposób załatwienia sprawy narusza zasady postępowania administracyjnego, a w szczególności podstawową zasadę dwuinstancyjności.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej podtrzymując w całości swoje stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje;

Na wstępie należy zauważyć, że skarga w niniejszej sprawie została złożona do Naczelnego Sadu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Ł. przed dniem 1 stycznia 2004r. i do tego dnia nie zostało zakończone postępowanie w tej sprawie, a zatem zgodnie z art.97 par.1 i art. 85 ustawy z dn.30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm./ oraz art. 13 par.2 ustawy z dn. 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270/ przedmiotowa sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. na podstawie przepisów wymienionej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sąd orzekający dokonując w rozpoznawanej sprawie kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i nie będąc zgodnie z art. 134 par.1 wymienionej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały wydana bez podstawy prawnej, albowiem powołane w nich przepisy art. 107 i art.116 par.1 i 2 ustawy z dn.29.08.1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137, poz. 926 ze zm./ mające statuować odpowiedzialność podatkową skarżącego, jako członka zarządu spółki z o.o. "A" w Ł. za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok 1997 nie mogą stanowić podstawy prawnej tych rozstrzygnięć.

Zgodnie bowiem z unormowaniem zawartym w art.332 Ordynacji podatkowej, do odpowiedzialności osób trzecich, o których mowa w ustawie o zobowiązaniach podatkowych, z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie Ordynacji podatkowej stosuje się przepisy ustawy o zobowiązaniach podatkowych.

Okolicznością bezsporną w sprawie jest fakt, iż przedmiotowe zaległości podatkowe spółki "A", odnośnie których odpowiedzialnością podatkową obciążono skarżącego, dotyczą podatku dochodowego od osób prawnych za 1997 rok, a więc powstały przed dniem 1.01.1998r., z którą to datą weszły w życie przepisy Ordynacji podatkowej. Stąd też do ewentualnej odpowiedzialności skarżącego za powyższe zaległości podatkowe spółki z o.o. "A" nie mogły mieć zastosowania powołane w decyzjach organów podatkowych przepisy Ordynacji podatkowej lecz przepisy ustawy z dn.19.12.1980r. o zobowiązaniach podatkowych /t.j. Dz.U. z 1993r. nr 108, poz.486 ze zm./, które w zasadzie nie przewidywały odpowiedzialności podatkowej członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością /art. 40 ust.1 oraz art.47 ust.2 cyt. ustawy/.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 par. 1 pkt 2 i art.135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 247 par.1 pkt 2 Ordynacji podatkowej orzekł o stwierdzeniu nieważności wydanych w rozpoznawanej sprawie decyzji organów orzekających obu instancji.

O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.