Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 280/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 53-59
journal: Dz.U. 2016 poz 217
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 280/17 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 maja 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2017 r., sprawy ze skarg B.K., na rozstrzygnięcia Zarządu Województwa M., z dnia 27 lutego 2017 r. Nr [...],[...], w przedmiocie nieuwzględnienia protestu, , - skargi oddala -,


UZASADNIENIE

B. K. Firma Handlowo-Usługowa w M. w ramach konkursu [...], złożyła wnioski na realizację dwóch projektów:

1. nr [...] pt.: "Rozszerzenie działalności turystyczno-rekreacyjnej w ramach kompleksu "M." w O., poprzez budowę rekreacyjnego pola golfowego z infrastrukturą towarzyszącą", na kwotę kosztów kwalifikowanych 7.555.508,77 zł. Przedmiotem tego projektu jest dywersyfikacja oferty kompleksu M. Zgodnie z zapisami pola C.2.2. Ww. projekt obejmował następujące działania:

- budowę nowego dwukondygnacyjnego obiektu, w którym na II kondygnacji miała być umiejscowiona sala wraz z zapleczem gastronomicznym o powierzchni 260m2. Ponadto w budynku znajdować się miał foyer z klatką schodową, windą, wyjściem na taras, zaplecze gastronomiczne sali,

- budowę pola do mini golfa,

- zakup samochodu typu foodtrack,

- budowę parkingu na 40 stanowisk postojowych,

- rozbudowa plaży i budowę pomostu.

2. nr [...] pt.: "Poszerzenie oferty turystyczno - rekreacyjnej w ramach kompleksu "M." w O., poprzez wprowadzenie nowoczesnych usług sportów wodnych, budowy małego browaru i innej infrastruktury towarzyszącej", na kwotę kosztów kwalifikowanych 6.449.832,98 zł. Zgodnie z opisem zawartym w drugim wniosku (pole C.2.2.) przedmiotem tego projektu była:

- budowa nowego dwukondygnacyjnego obiektu, w którym na l kondygnacji miał mieścić się browar restauracyjny wraz z salą degustacyjną. Część obiektu miała zostać

zagospodarowana na utworzenie centrum wspinaczkowego,

- budowa instalacji do wakeboarding – instalacja umożliwiająca jazdę na desce i nartach wodnych przy pomocy wyciągu i holownika,

- utworzenie całorocznej siłowni zewnętrznej.

Instytucja Organizująca Konkurs (IOK) oceniła ww. projekty, a szczegółowe jej uzasadnienie przedstawiła w pismach informujących o negatywnej ocenie z dnia 11 stycznia 2017r., nr [...] i nr [...] oraz załączonej zbiorczej karcie oceny. W toku przeprowadzonej oceny formalnej, osoby oceniające jednoznacznie stwierdziły, iż kryterium: "Kwalifikowalność projektu" nie zostało spełnione. Zgodnie zapisami § 23 ust. 4 Regulaminu konkursu, maksymalna kwota kosztów kwalifikowanych projektu nie może przekroczyć 8.000.000,00zł. Ponadto, wskazany limit określony został również w pkt 28 Minimalna i maksymalna wartość wydatków kwalifikowanych projektu (PLN) w Szczegółowym Opisie Osi Priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa M. na lata 2014 - 2020 (SzOOP). Osoby oceniające uznały, iż zakres obu ww. projektów obejmował budowę nowego budynku dwukondygnacyjnego, gdzie pierwsze piętro miało być wykorzystane i zagospodarowane w ramach wniosku nr [...], natomiast drugie piętro w ramach wniosku nr [...]. W związku z tym, wykonanie zakresu jednego projektu było ściśle związane z wykonaniem drugiego projektu. Wskazanych projektów nie można było więc traktować, jako samodzielnych inwestycji, stanowiły one jeden nierozerwalny projekt. Dodatkowo osoby oceniające wskazały, iż suma kosztów kwalifikowanych obu projektów wynosiła 14.005.341,75 zł, tym samym została przekroczona dopuszczalna możliwa kwota kosztów kwalifikowanych w ramach Działania 6.3.

Wobec powyższych negatywnych wyników oceny projektów, które zostały odrzucone przez organ na etapie oceny formalnej, ze względu na niespełnienie kryterium "Kwalifikowalność projektu", określonego w Załączniku Nr 1 do Regulaminu konkursu - Wnioskodawca wniósł protesty do Instytucji Zarządzającej RPO WM na lata 2014-2020 (IZ RPO WM). W uzasadnieniach złożonych protestów Wnioskodawca wyjaśnił, iż oba projekty stanowiły jednostkowe, ekonomicznie podzielne projekty inwestycyjne, których koszty kwalifikowane zostały przedstawione w dwóch różnych wnioskach o dofinansowanie. Wnioskodawca tłumaczył, że założył budowę jednego dwukondygnacyjnego budynku, ponieważ koszt budowy takiego budynku był mniejszy, aniżeli budowa dwóch oddzielnych budynków o jednej kondygnacji. Koszt projektu można było jednoznacznie rozdzielić w aspekcie ekonomicznym, funkcjonalnym, rzeczowym. Wyjaśnił, iż brak uzyskania finansowania ze środków UE nie spowoduje zaprzestania realizacji drugiej inwestycji. Argumentem, który miał potwierdzać rozdzielność obu Projektów były cele, jakie miały przynieść projekty. Ponadto, Wnioskodawca zaznaczył, że w trakcie oceny formalnej nie został wezwany do złożenia wyjaśnień w zakresie planowanych inwestycji. W jego opinii, nie został on potraktowany z zachowaniem równego dostępu do środków unijnych, ponieważ nie miał możliwości złożenia wyjaśnień, które skutkowałyby pozytywną oceną projektu. Tłumaczył również, że zasadniczą kwestią decydującą o złożeniu dwóch wniosków była racjonalność kosztów inwestycji. Dodatkowo, wskazał, iż kwestia możliwości realizowania dwóch kart projektu subregionalnego była konsultowana z pracownikami FEM oraz pracownikiem Urzędu Marszałkowskiego. Pracownicy jedynie uczulili, aby jednoznacznie dokonać podziału kosztów poszczególnych inwestycji. Wnioskodawca zaznaczył, że w poprzedniej pespektywie realizował 5 inwestycji dofinansowanych z różnych programów operacyjnych. Każda z nich realizowała odrębne cele, miała własne przychody i wskaźniki, pomimo tego, iż ich realizacja miała miejsce na terenie tego samego kompleksu. Wnioskodawca nie zgodził się z argumentem oceniającego, który stwierdził, iż Wnioskodawca dokonał sztucznego podziału jednej inwestycji.

Po analizie dokumentacji projektowej Instytucja Rozpatrująca Protest (IRP), działając w oparciu o art. 53-59 Ustawy z dnia 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tj. Dz. U. z 2016r., poz. 217 z późn. zm.), zapisów Podręcznika Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa M. na lata 2014-2020 - wersja nr 2, stanowiącego zał. do Uchwały Nr [...] Zarządu Województwa M. z dnia 9 sierpnia 2016r. oraz Regulaminu konkursu nr [...], 6 Oś Dziedzictwo regionalne, Działanie 6.3 - Rozwój wewnętrznych potencjałów regionu, Poddziałanie 6.3.1 Rozwój lokalnych zasobów subregionów - SPR (dalej: Regulamin konkursu), stanowiącego załącznik nr 1 do Uchwały Nr 1286/16 Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 23 sierpnia 2016r - stwierdziła, że oceny w ramach kryterium "Kwalifikowalność" obu projektów zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy.

Wobec powyższego w dniu 27 lutego 2017r., udzielono odpowiedzi na protesty i wydano rozstrzygnięcia o nr [...] i o nr [...], którymi protestów nie uwzględniono. W uzasadnieniach wskazano, m.in. na zapisy załącznika nr 1 do Regulaminu konkursu i § 23 ust. 4 Regulaminu konkursu oraz SzOOP (punkt 28). IRP stwierdziła, że opisy przedmiotu projektów wskazywały, iż były one ze sobą ściśle powiązane. Zakres prac wykonywanych w ramach projektów obejmował budowę nowego budynku, składającego się z II kondygnacji. Jedyny podział, jaki występował, dotyczył wykorzystania poszczególnych kondygnacji w ramach konkretnych projektów. Natomiast, sam Wnioskodawca w obu projektach opisał wspólne elementy dotyczące nowowybudowanego obiektu: na parterze w części wschodniej budynku zlokalizowane będzie główne wejście do budynku z reprezentacyjnymi schodami, szatnia, druga klatka schodowa prowadząca do piwnicy, winda osobowo-towarowa. Ponadto, sam Wnioskodawca w jednym z wniosków stwierdził, iż kondygnacja piwnicy składać się będzie z zaplecza magazynowego i technicznego części browarowej i sali wielofunkcyjnej, a w drugim wniosku podał, że browar będzie posiadał również niezależne wejście z zewnątrz, powiązane z główną strefą wejściową całego budynku. Natomiast w opinii IRP, dodatkowe osobne wejście nie było potwierdzeniem, że działania prowadzone w obu projektach nie były ze sobą powiązane. Dodano ponadto, oba projekty obejmowały wykonanie prac budowlanych, które swoim zakresem obejmowały wykonanie, m.in. instalacji sanitarnych i elektrycznych, instalacji wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych i innych w nowym obiekcie. W opinii IRP, oba projekty stanowiły jedną inwestycję, gdzie wykonanie jednego projektu było ściśle związane z wykonaniem drugiego projektu. Bezpodstawny był argument Wnioskodawcy, iż oba projekty stanowiły odrębną całość, funkcjonującą niezależnie od siebie. Organ zauważył, iż oczywistym było, że aby mogła funkcjonować sala wraz z zapleczem gastronomicznym na II kondygnacji budynku, niezbędna była budowa l kondygnacji budynku, na której zlokalizowany byłby browar restauracyjny z salą degustacyjną, a tym samym, aby mógł funkcjonować browar restauracyjny wraz z salą degustacyjną, który byłyby umieszczony na I kondygnacji budynku, konieczna była budowa całego obiektu, aby mógł on być odebrany do użytkowania. Analizując dokumentację aplikacyjną, IRP stwierdziło również, iż oba projekty były realizowane w ramach jednego projektu budowlanego. Wnioskodawca w polu D.1. wniosku, zarówno w przypadku projektu [...], jak i [...] zadeklarował, iż przedsięwzięcia będą realizowane w oparciu o Projekt budowlany budowy budynku usługowego z minibrowarem gastronomicznym i salą wielofunkcyjną na dz. Nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], Założenia Parkowego z polem minigolfowym, elementami małej architektury i parkingiem naziemnym dla samochodów osobowych na dz. Nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], Pomostu rekreacyjnego na dz. Nr [...] oraz rozbiórki domu jednorodzinnego na dz. Nr [...] w ramach rozbudowy resortu M. w O. przy ul. [...]. W związku z tym w opinii IRP, realizacja obu projektów w oparciu o jeden projekt budowlany stanowiła potwierdzenie, iż wszystkie działania podejmowane w obu wnioskach, stanowiły nierozłączną inwestycję. IRP stwierdziła, iż załącznik nr 4 do wniosków, tj. wyciąg z dokumentacji technicznej, dotyczył całego budynku dwukondygnacyjnego, a nie poszczególnych kondygnacji, które były przedmiotem dwóch projektów. Podano, że możliwy był częściowy odbiór robót budowlanych, jednak miało to znaczenie dla bieżącego finansowania wykonawcy. Jednym z podstawowych obowiązków kierownika budowy było zgłaszanie inwestorowi do sprawdzenia lub odbioru robót, ulegających zakryciu bądź zanikających. Natomiast, zgodnie z wyrokiem SN, przyjmowanie kolejnych części obiektu budowlanego nie ma charakteru ostatecznego, konieczna jest zawsze późniejsza ocena całego, gotowego rezultatu robót budowlanych. W związku z tym, IRP zgodziła się z oceniającymi, którzy stwierdzili, iż zakres obu projektów, obejmował budowę nowego budynku dwukondygnacyjnego, gdzie pierwsze piętro Wnioskodawca planował wykonać i zagospodarować w ramach wniosku nr [...], natomiast drugie w ramach wniosku nr [...]. Ponadto, w obu projektach występowały prace budowlane dotyczące odpowiednich instalacji, gdzie Wnioskodawca sam stwierdził, iż dotyczyły one nowego obiektu. W opinii IRP, wykonanie instalacji dotyczyło całego obiektu i trudno było dokonać wyraźnego podziału na poszczególne wnioski. Odnosząc się do celów, jakie przyniosą oba projekty, IRP podało, że były one tożsame ze sobą. Zgodnie z zapisami pola C.3.2. wniosków, przedmiotowy projekt miał na celu lepsze wykorzystanie potencjału turystycznego regionu. Ponadto Wnioskodawca podjął decyzję o budowie nowego obiektu w związku z dotychczasowym zainteresowaniem, oferowanymi usługami oraz potrzebą rozbudowy całego kompleksu. Podobne zapisy dotyczące celów projektu, Wnioskodawca zadeklarował również w drugim wniosku. W związku z tym, IRP stwierdziła, iż cele projektów pokrywały się ze sobą.

Przechodząc do analizy wartości projektów, stwierdzono, że wartość kosztów kwalifikowanych w projekcie [...] wynosiła 7.555.508,77 zł, natomiast koszty kwalifikowane w projekcie [...] wynosiły 6.449.832,59 zł. W opinii IRP, oba projekty były ściśle ze sobą powiązane i ich realizacja wzajemnie się uzupełniała, w związku z tym łączna wartość kosztów kwalifikowanych wynosiła 14.005.341,36 zł. Zgodnie z zapisami Regulaminu konkursu oraz SzOOP, wartość kosztów kwalifikowanych projektu nie może przekroczyć 8.000.000,00 zł. W opinii IRP, kluczowym zadaniem, które występowało w obu projektach była budowa obiektu dwukondygnacyjnego. Wszelkie działania, prowadzone w obu projektach, prowadziły do zwiększenia atrakcyjności całego kompleksu "M." w O. Wskazano, że to Wnioskodawca decyduje, w jakiej formie wniosek zostanie złożony, czy zostanie złożony, jako jeden projekt inwestycyjny, czy zostanie podzielony na mniejsze projekty. Natomiast, zdaniem IRP, rolą IOK było zbadanie, czy cała inwestycja realizowana przez Wnioskodawcę była zgodna z dokumentacją konkursową, w związku z tym IOK powinna wziąć pod uwagę drugi złożony projekt i ustalić, czy podział inwestycji nie został dokonany w celu ominięcia przepisów zawartych w dokumentacji konkursowej. Odnosząc się do argumentu Wnioskodawcy dotyczącego braku wezwania do złożenia wyjaśnień w zakresie planowanych inwestycji, IRP stwierdziła, iż był on bezpodstawny. Przytoczono w tym zakresie treść Regulaminu Konkursu oraz załącznika do niego i nie zgodzono się z Wnioskodawcą, w opinii którego, powinien zostać wezwany do złożenia wyjaśnień, czy rozważał rezygnację z realizacji jednego z projektów na rzecz realizacji wyłącznie drugiego projektu w ramach konkursu. Osoby oceniające słusznie stwierdziły, że zakres jednego projektu był ściśle uzależniony od wykonania drugiego projektu. Zdaniem IRP, trudno było mówić o rozdzielności ekonomicznej, funkcjonalnej i rzeczowej obu projektów, pozwalającej realizować tylko jeden z dwóch projektów, złożonych w ramach przedmiotowego naboru. W uzasadnieniu złożonych protestów, Wnioskodawca tłumaczył, że decyzję o budowie jednego obiektu dwukondygnacyjnego podjął ze względów ekonomicznych, uwarunkowań lokalnych i technicznych. W opinii IRP, słusznym był argument, że budowa jednego obiektu, składającego się z dwóch kondygnacji była bardziej ekonomiczna, aniżeli budowa dwóch obiektów jednokondygnacyjnych. Natomiast, to sam Wnioskodawca decydował, co będzie przedmiotem jego projektów. Dodano, że zarówno Wnioskodawca, jak i IOK byli zobowiązani do przestrzegania zapisów dokumentacji konkursowej. Odnosząc się do argumentu Wnioskodawcy, że w poprzedniej perspektywie, zrealizował szereg inwestycji dofinansowanych z równych programów operacyjnych i kwestia ich realizacji była uznawana przez każdą z instytucji, IRP stwierdziła, że był on bezpodstawny, gdyż ocena przedmiotowych projektów prowadzona była indywidualnie w oparciu o kryteria zatwierdzone przez Komitet Monitorujący. Wnioskodawca biorąc udział w danym naborze oświadczył, że zapoznał się z dokumentami konkursowymi i zaakceptował postanowienia w nich zawarte. W związku z tym, powoływanie się na projekty realizowane w poprzedniej perspektywie nie było kwestią merytoryczną, która wpływała na ocenę przedmiotowych wniosków. W odniesieniu do zarzutu Wnioskodawcy, że pracownicy FEM i Urzędu Marszałkowskiego, udzielili mu informacji, że nie ma przeciwskazań realizacji inwestycji w oparciu o dwa wnioski, uczulając go, aby jednocześnie dokonać podziału kosztów poszczególnych inwestycji, IRP stwierdziło, że właściwa ocena przeprowadzana była na podstawie dokumentacji, która złożona została w ramach danego konkursu, zatem zarzut ten nie mógł być brany pod uwagę w rozstrzyganiu przedmiotowych spraw. Wobec powyższych okoliczności i uwag, protestów nie uwzględniono.

W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca powieliła wcześniejsze zarzuty i argumentację zawartą w złożonych protestach, a ponadto zarzuciła wydanym rozstrzygnięciom naruszenie:

- § 23 ust. 4 Regulaminu Konkursu, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że w przypadku, gdy inwestycja podzielona była na dwie, niezależne części, nie mogły one stanowić oddzielnych projektów, spełniających kryterium kwalifikowalności projektów,

- art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 w związku z przepisami Regulaminu Konkursu, polegające na błędnej wykładni definicji Kryterium formalnego wyboru projektu, tj. Kryterium kwalifikowalności projektu, co spowodowało negatywne oceny ofert.

W uzasadnieniu skarg wskazano na jednostkowość i podzielność projektów, zarzucając organowi zawężenie zakresu oceny obu projektów, które sprowadzono do budowy budynku dwukondygnacyjnego. W istocie zaś budynek stanowił zaledwie niewielką część wspólną obu projektów. Oba projekty, to zdaniem strony skarżącej nie tylko budowa obiektu, ale także szereg innych działań, typu wake board, ścianka wspinaczkowa, mini golf i inne. Podano, że cele obu projektów być może były do siebie podobne, ale nie pokrywały się i nie były ze sobą tożsame. Według strony skarżącej, subiektywna ocena osób dokonujących ocen formalnych, dokonana bez zaznajomienia się ze specyfiką projektów, doprowadziła do krzywdzących rozstrzygnięć. Wobec powyższych uwag wniesiono o uwzględnienie skarg, przekazanie spraw do ponownego rozpatrzenia i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedziach na skargi organ II instancji podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko, a ponadto w odniesieniu do zarzutów podał, że w sprawach wystarczająco wykazano, iż wykonanie zakresu jednego wniosku było ściśle związane z wykonaniem drugiego. Nie mogły one być traktowane, jako samodzielne inwestycje, lecz stanowiły jeden, nierozerwalny projekt. Wniosek taki wynikał m.in. z dokumentacji projektowej, elementów wspólnych dotyczących nowowybudowanego obiektu, faktu, że jedna inwestycja nie mogła powstać bez drugiej. Na powyższe wskazywała też argumentacja samej strony skarżącej, która utrzymywała, że w razie nie otrzymania dofinansowania na drugi projekt, kolejna inwestycja zostanie zapewniona z jego środków własnych. W pozostałym zakresie, powielono argumentację zawartą w wydanych rozstrzygnięciach. Wobec powyższego, wniesiono o oddalenie skarg w całości, gdyż zdaniem organu, ocena obu wniosków nie została dokonana z naruszeniem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpoznając sprawy na rozprawie sądowej dniu 22 maja 2017r., połączył je do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt I SA/Kr 280/17. Ze względu bowiem na występującą w nich tą samą stronę skarżącą, jak i tożsamy stan faktyczny, pozostawały one ze sobą w związku, który uzasadniał zastosowanie art. 111 § 2 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.").

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 tj. ze zm., dalej p.p.s.a.), stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Takimi przepisami szczególnymi są m.in. przepisy ustawy z dnia 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2016r., poz. 217, dalej: u.z.r.p.), które określają m.in. sposób wyboru projektów do dofinansowania oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków programu operacyjnego. Jedynie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a., z wyłączeniami, o których mowa w art.64 u.z.r.p.

Prawo, w świetle którego oceniana jest legalność oceny projektu, to nie tylko przepisy u.z.r.p. ale także postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego. Zatem, kontrolując zgodność z prawem dokonanej przez organ oceny projektu, sąd administracyjny ma na względzie zgodność z prawem powszechnie obowiązującym a także z postanowieniami aktów wydanych na podstawie prawa powszechnie obowiązującego przez właściwe podmioty i w granicach ich kompetencji.

W przekonaniu Sądu zarzuty skarg nie zasługują na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu, ocena wniosków skarżącej zgodna była z art. 46 ust. 3 u.z.r.p., który stanowi, że właściwa instytucja przekazuje niezwłocznie wnioskodawcy pisemną informację o zakończeniu oceny jego projektu i jej wyniku wraz z uzasadnieniem oceny i podaniem liczby punktów otrzymanych przez projekt lub informacji o spełnieniu albo niespełnieniu kryteriów wyboru projektów. Ocena wniosków skarżącej zawierała stosowne uzasadnienie potwierdzające przeprowadzoną analizę treści wniosku w kontekście wymogów spełnienia kryteriów, zgodnie z regulaminem. Ponadto uzasadnienie oceny wniosku skarżącej było wystarczające i umożliwiało podjęcie polemiki merytorycznej z dokonaną oceną, w ramach wniesionego protestu.

Sąd podziela poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych na gruncie ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, wskazujące, że strona powinna wiedzieć dokładnie, dlaczego jej projekt został oceniony negatywnie. W orzecznictwie podnosi się również, że uzasadnienie oceny powinno być zrozumiałe dla strony i wyraźnie wskazywać przyczyny negatywnej oceny, a więc wymieniać uchybienia wraz z ich wyjaśnieniem. Jeżeli uzasadnienie informacji zawiera taką treść, która umożliwia stronie podjęcie polemiki merytorycznej z dokonaną oceną, trzeba uznać je za odpowiadające prawu (por. np. wyrok NSA z 5 listopada 2014 r. sygn. akt II GSK 2410/14, wyrok NSA z 9 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 1114/13 dostępne na stronie: https://cbois.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie kryterium to zostało spełnione.

Także protesty Skarżącej rozpatrzone zostały zgodnie z procedurą odwoławczą określoną w u.z.r.p. Wskazać należy, że zgodnie z art. 57 u.z.r.p. właściwa instytucja rozpatruje protest weryfikując prawidłowość oceny projektu w zakresie kryteriów wyboru projektu, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza i zarzutów protestu o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny.

Analizując uzasadnienie rozstrzygnięcia protestów zawarte w zaskarżonych informacjach o nieuwzględnieniu protestów z 27 lutego 2017r. Sąd stwierdza, że są one zgodne z przywołanym przepisem u.z.r.p. Przede wszystkim należy zauważyć, że IRP dokonała weryfikacji pierwotnej oceny merytorycznej projektu w zakresie kryteriów i zarzutów objętych protestem skarżącej, odnosząc się przy tym do wszystkich spornych w rozpatrywanej sprawie kwestii i podniesionych zarzutów.

Analiza zaskarżonych rozstrzygnięć wykazuje, że odniesiono się w nich do całej argumentacji podniesionej przez skarżącą w proteście a organ przedstawił własną argumentację dotyczącą oceny projektu w ramach zaskarżonego kryterium i w granicach zaskarżenia. Ocena ta jest uznaniowa, ale nie dowolna. Sąd administracyjny ocenę tą w pełni podziela.

Jak wskazano i opisano na wstępie, sprawa niniejsza została zainicjowana wnioskami o dofinansowanie dwóch projektów, których zakres obejmował budowę nowego budynku dwukondygnacyjnego, gdzie pierwsze piętro skarżąca planowała wykonać i zagospodarować w ramach wniosku nr [...], natomiast drugie w ramach wniosku nr [...].

Osoby oceniające słusznie stwierdziły, że zakres jednego projektu był ściśle uzależniony od wykonania drugiego projektu. W stanie faktycznym sprawy, trudno było mówić o rozdzielności ekonomicznej, funkcjonalnej i rzeczowej obu projektów, pozwalającej realizować tylko jeden z dwóch projektów, złożonych w ramach przedmiotowego naboru.

W szczególności; tożsame ze sobą cele obydwu projektów. Zgodnie z zapisami pola C.3.2. wniosków, przedmiotowy projekt miał na celu lepsze wykorzystanie potencjału turystycznego regionu. Ponadto wnioskodawczyni podjęła decyzję o budowie nowego obiektu w związku z dotychczasowym zainteresowaniem, oferowanymi usługami oraz potrzebą rozbudowy całego kompleksu. Podobne zapisy dotyczące celów projektu, zadeklarowała również w drugim wniosku. W związku z tym, IRP słusznie stwierdziła, iż cele projektów pokrywają się ze sobą.

Ponadto, wartość kosztów kwalifikowanych w projekcie [...] wynosiła 7.555.508,77 zł, natomiast koszty kwalifikowane w projekcie [...] wynosiły 6.449.832,59 zł. To obrazuje, iż oba projekty były ściśle ze sobą powiązane i ich realizacja wzajemnie się uzupełniała, w związku z tym łączna wartość kosztów kwalifikowanych wynosiła 14.005.341,36 zł. Tymczasem, zgodnie z zapisami Regulaminu konkursu oraz SzOOP, wartość kosztów kwalifikowanych projektu nie może przekroczyć 8.000.000,00 zł.

Co istotne, kluczowym zadaniem, które występowało w obu projektach była budowa obiektu dwukondygnacyjnego. Wszelkie działania, prowadzone w obu projektach, prowadziły do zwiększenia atrakcyjności całego kompleksu "M." w O. a w obu projektach występowały prace budowlane dotyczące odpowiednich instalacji, gdzie wnioskodawczyni sama stwierdzała, iż dotyczą one nowego obiektu. Wykonanie instalacji dotyczyło całego obiektu i trudno było dokonać wyraźnego podziału na poszczególne wnioski.

Wszystkie te okoliczności zdecydowały o podzieleniu przez Sąd w składzie orzekającym w sprawie stanowiska organu zaprezentowanego w toku przeprowadzanej oceny formalnej wniosków B. K. o dofinansowanie, wedle którego kryterium: "Kwalifikowalność projektu" nie zostało spełnione.

Odnosząc się do argumentu skarżącej dotyczącego braku wezwania do złożenia wyjaśnień w zakresie planowanych inwestycji, IRP słusznie stwierdziła, iż był on bezpodstawny. Prawidłowo przytoczono w tym zakresie treść Regulaminu Konkursu oraz załącznika do niego i nie zgodzono się z wnioskodawczynią, w opinii której, powinna zostać wezwana do złożenia wyjaśnień, czy rozważa rezygnację z realizacji jednego z projektów na rzecz realizacji wyłącznie drugiego projektu w ramach konkursu. Odnosząc się do tego zarzutu nie można zapominać, że zarówno wnioskodawczyni, jak i IOK byli zobowiązani do przestrzegania zapisów dokumentacji konkursowej a ta - takich możliwości, jakie sugerowała wnioskodawczyni - nie przewidywała. To sama wnioskodawczyni decydowała, w jakiej formie wnioski o dofinansowanie zostaną złożone, czy jako jeden projekt inwestycyjny czy podzielony na mniejsze projekty oraz co będzie przedmiotem zgłoszonych do dofinansowania projektów, zakres natomiast i dopuszczalny sposób modyfikacji wniosku wynikać mógł wyłącznie z jednoznacznych przepisów regulaminu.

Paragraf 33 ust 1 Regulaminu stanowi wyraźnie, że wnioskodawca może zostać wezwany przez IŻ w trakcie postępowania w ramach konkursu, do przedstawienia wyjaśnień/uzupełnień w odniesieniu do ujętych we wniosku o dofinansowanie projektu informacji w zakresie spełnienia kryteriów wyboru projektów oraz korekty drobnych błędów. W okolicznościach sprawy nie było wątpliwości co do okoliczności faktycznych mających znaczenia dla oceny wniosków nie było też "drobnych błędów", które mogłyby być skorygowane w tym trybie. Za taki nie może bowiem być uznana potencjalna możliwość cofnięcia jednego z wniosków.

Nie może też mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia to, że pracownicy FEM i Urzędu Marszałkowskiego – według skarżącej - udzielili jej informacji, że nie ma przeciwskazań realizacji inwestycji w oparciu o dwa wnioski, uczulając jedynie, aby jednocześnie dokonać podziału kosztów poszczególnych inwestycji. Nie jest to bowiem żaden argument mający merytoryczne podstawy, nawet jeżeli taka ogólna informacja została udzielona to i tak właściwa ocena wniosków i kwot kosztów kwalifikowanych przeprowadzana była na podstawie dokumentacji, która złożona została w ramach danego konkursu, a ja wcześniej wskazano, za treść wniosku odpowiada w pełni wnioskodawca.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i na podstawie przepisu art. 61 ust. 8 pkt 2 u.z.r.p. orzekł jak w sentencji wyroku.