Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2600/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 2-4, art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1839
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn,
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, , Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2020 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a., oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r., poz. 284 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] o cofnięciu T. K. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich.

W sprawie tej Komendant Wojewódzki Policji w [...] zakwestionował przedłożone przez wnioskodawcę orzeczenie lekarskie z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] stwierdzające, że T. K. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 1 2 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i może dysponować bronią, oraz orzeczenie psychologiczne z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] stwierdzające, że T. K. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i posiada zdolność psychofizyczną do dysponowania bronią.

W złożonym do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] odwołaniu wskazano, że do organu Policji wpłynęła anonimowa informacja, że T. K. stwarza zagrożenie dla rodziny i sąsiadów, ponieważ jest [...] od wielu lat.

W ostatnich miesiącach nastąpił nawrót choroby [...]. Biega po podwórku z bronią i krzyczy, że wszystkich zastrzeli. Wielokrotnie śpi w samochodzie w stanie upojenia [...] po powrocie z [...]. Po ostatnim długim ciągu [...] dostał padaczki [...], po której został wywieziony do ośrodka terapii [...] gdzie był wielokrotnie leczony i [...]. Przy czym odwołujący się organ wskazał, że przeprowadzone dowody z zeznań T. K. i świadków nie potwierdziły okoliczności wskazanych w anonimowym piśmie. W przeszłości ww. również posiadał pozwolenie na broń palną myśliwską, które zostało cofnięte przez organ Policji w 2009 r. W trakcie prowadzonego wówczas postępowania administracyjnego ustalono, że T. K. w okresie od [...] czerwca 2009 r. do [...] lipca 2009 r. przebywał w prywatnym ośrodku [...].

Po ponownych badaniach, ostatecznym orzeczeniem lekarskim z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] i ostatecznym orzeczeniem psychologicznym z dnia [...] czerwca

2019 r. nr [...] stwierdzono, że T. K. należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 i w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią.

Komendant Główny Policji, uzasadniając cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej stwierdził, że negatywne ostateczne orzeczenia lekarskie czy psychologiczne uniemożliwiają dysponowanie bronią. Podkreślił, że orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwoławczym jest niepodważalne, co wynika z art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji, a to oznacza, że organy Policji, będąc związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym, nie mogą dokonywać ich oceny, czy też ich weryfikować.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. K. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2019 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

naruszenie przepisów postępowania mających wpław na wynik sprawy, tj.:

1. art. 15 k.p.a. poprzez uchylenie się od merytorycznego rozpoznania sprawy;

2. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 76 § 3 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., co nastąpiło poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego i błędne przyjęcie, iż zachodzą przesłanki do cofnięcia stronie pozwolenia

na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich, podczas gdy wniosek taki pozostaje w sprzeczności z dokumentacją medyczną skarżącego, w tym wynikami jego

badań oraz zaświadczeniem lekarskim z dnia [...] sierpnia 2019 r., z którego wynika, iż brak jest podstaw do podejrzewania u skarżącego [...];

3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania: art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 76 § 3 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.;

4. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy odwołanie skarżącego od decyzji KWP w [...] było zasadne i zasługiwało na uwzględnienie;naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

art. 18 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a przez to nieprawidłowe przyjęcie, iż:

a) skarżący nie może dysponować bronią,

b) w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania bądź cofnięcia pozwolenia na broń istnieje szczególne ograniczenie dowodowe, tj. o tym czy kto należy bądź nie, do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji decyduje treść orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego wydanego przez określone osoby

i w określonym trybie, nie jest, zatem dopuszczalne przeprowadzenie dowodu przeciwko orzeczeniu lekarskiemu wydanemu w trybie przewidzianym przepisami prawa, ponieważ w tym zakresie przepisy k.p.a. nie mają zastosowania.

Powyższe skutkowało utrzymaniem w mocy wadliwej decyzji KWP w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. o cofnięciu stronie pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.

Zdaniem wnoszącego skargę, przyczyną wydania negatywnych ostatecznych orzeczeń było podejrzenie uzależnienia strony od [...], do czego przekonywać mogła treść odwołania wniesionego przez KWP w [...] od przedłożonych przez stronę orzeczeń lekarskiego i psychologicznego stwierdzających, że może dysponować bronią. Treść odwołania organu od przedmiotowych orzeczeń była wręcz sugerująca, iż strona jest uzależniona od [...]. W tych warunkach nie można więc wykluczyć, że już po samej lekturze odwołania organu, upoważniony lekarz orzecznik, jak i upoważniony psycholog orzecznik, jeszcze przed przystąpieniem do badania skarżącego znajdowali się w przekonaniu, iż jest on osobą [...] i nie może dysponować bronią, co następnie przełożyło się na treść wydanych orzeczeń w postępowaniu odwoławczym.

Co istotne, przedmiotowe orzeczenia lekarza i upoważnionego psychologa nie zawierają uzasadnienia, zatem trudno bez tego elementu określić, jakie to wyniki badań, w świetle art. 15f ust. 1 oraz art. 15g ust. 1 ustawy o broni i amunicji, zadecydowały o zakwalifikowaniu T. K. do grona osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2- 4 ustawy o broni i amunicji, a także jakie rzekome choroby [...] i dysfunkcje [...] strona posiada.

Brak uzasadnienia przedmiotowych orzeczeń uniemożliwił ocenę tego dowodu w sprawie, co było obowiązkiem organu przed wydaniem decyzji. Tymczasem organ nie tylko nie zwrócił się do WOMP w [...] Oddział w [...] z wnioskiem o przesłanie dokumentacji medycznej skarżącego oraz o sporządzenie uzasadnienia wydanych orzeczeń, ale ponadto, mając na uwadze zarzuty skarżącego podniesione w odwołaniu od decyzji KWP w [...], nie zainicjował sam kontroli tych orzeczeń przez właściwego wojewodę w trybie art. 15i ustawy o broni i amunicji.

Ostatecznym negatywnym orzeczeniom przeczą także badania laboratoryjne skarżącego, załączone do odwołania od decyzji organu I instancji, jak również pozytywne orzeczenia lekarskie i psychologiczne oraz zaświadczenie lekarskie z dnia [...] sierpnia 2019 r. stwierdzające, iż brak jest podstaw do podejrzewania u skarżącego nadużywania [...].

Organ II instancji w toku postępowania odwoławczego uchylił się od oceny ww. dokumentów, pomimo iż orzeczenie lekarskie i psychologiczne, jak każdy inny dowód, podlegają dyspozycji art. 80 k.p.a. Nadto orzeczenia te stanowią dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a., natomiast przepisy k.p.a. nie wprowadzają ograniczeń w odniesieniu do środków dowodowych, które organ orzekający może dopuścić w celu obalenia mocy dowodowej takiego dokumentu urzędowego.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Organ dodatkowo wyjaśnił, że ostateczne orzeczenie, czy to lekarskie, czy psychologiczne, wiąże organy Policji w zakresie ustalania przesłanek faktycznych i prawnych odmowy wydania lub cofnięcia pozwolenia na broń. Nie podlegają one także dalszej weryfikacji. Okoliczność dotycząca zdolności skarżącego do posiadania broni została bowiem udowodniona w sposób prawem określony, tj. ostatecznymi orzeczeniami lekarskimi, w których stwierdzono, iż skarżący nie posiada zdolności psychicznej i fizycznej do dysponowania bronią palną.

Komendant stwierdził, że wolą ustawodawcy organy Policji nie mają prawa wglądu do dokumentacji z badań oraz nie uzyskują wiedzy o przyczynach wydania negatywnego orzeczenia. Wiedza ta jest, co do zasady, zastrzeżona dla lekarza i osoby poddanej badaniom, ponieważ dotyczy jej stanu zdrowia. Organy te nie mają zatem ani możliwości, ani wiedzy fachowej, aby ocenić, jakie faktycznie powody legły u podstaw wydania orzeczenia, w myśl którego osoba poddana badaniom nie posiada zdolności do dysponowania bronią.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni

i amunicji (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 284 z późn. zm.), zarówno osoby ubiegające się o wydanie pozwolenia na posiadanie broni, jak i osoby posiadające pozwolenie na broń, z uwagi na jej reglamentacyjny charakter, spełniać muszą określone przepisami prawa warunki, w tym zobowiązane są do legitymowania się odpowiednim stanem zdrowia, aby móc dysponować bronią.

Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 powołanej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1878 z późn. zm.), lub wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania [...] oraz uzależnionym od [...] lub od substancji [...].

Natomiast w myśl art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń, lub osoba, która zgłasza do rejestru broń pneumatyczną, przedstawiają właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne, stwierdzające, że nie należą do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4 i potwierdzające, że mogą dysponować bronią, wydane przez lekarza upoważnionego i psychologa upoważnionego, nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku. Oznacza to, że każda osoba chcąca posiadać i dysponować bronią musi udowodnić brak przeciwwskazań do dysponowania nią, co potwierdzają orzeczenia lekarskie i psychologiczne. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ma charakter obligatoryjny, a ustawodawca nie przewidział w takich przypadkach innego rozstrzygnięcia sprawy. Do czynności takich właściwi są wyłącznie lekarze, upoważnieni na mocy przepisów ustawy o broni i amunicji oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz. U. z 2019 r., poz. 1562), które weszło w życie 21 sierpnia 2019 r., a wcześniej rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz. U. z 2015 r., poz. 2210), które stosownie do jego § 10 ust. 2 miało w tym zakresie zastosowanie w przedmiotowej sprawie, a orzeczenie powinno spełniać, określone dla niego w załączniku do rozporządzenia, wymogi.

W myśl art. 15h ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji, od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie, które przysługuje tak osobie badanej, jak i komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby. Zgodnie z art. 15h ust. 3 tej ustawy, odwołanie wraz z jego uzasadnieniem wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia, za pośrednictwem lekarza lub psychologa, który wydał orzeczenie, do jednego z podmiotów odwoławczych, którymi są: wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, a w przypadku gdy odwołanie dotyczy orzeczenia lekarskiego wydanego w wojewódzkim ośrodku pracy – instytuty badawcze w dziedzinie medycyny pracy (pkt 1); jednostki służby medycyny pracy podmiotów leczniczych utworzonych i wyznaczonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych (pkt 2); podmioty lecznicze utworzone i wyznaczone przez Ministra Obrony Narodowej (pkt 3), a orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne (art. 15h ust. 7).

Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie, okoliczności sprawy dostatecznie uzasadniały podejrzenie, iż T. K. może należeć do kręgu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy i w tej sytuacji Komendant Wojewódzki Policji w [...] mógł zażądać ponownej oceny jego stanu zdrowia, w celu jednoznacznego określenia zdolności do dysponowania bronią, poprzez złożenie odwołania od przedłożonych orzeczeń lekarskiego i [...] do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...].

W wyniku złożonych odwołań, ostatecznym orzeczeniem lekarskim z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] i ostatecznym orzeczeniem psychologicznym z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...], wydanych przez lekarza upoważnionego do badań lekarskich i psychologicznych upoważnionego do badań psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz osób posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń, stwierdzono, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i wobec tego nie może dysponować bronią.

Organy Policji, wydając decyzję zarówno w I, jak i w II instancji, wskazywały na wiążącą moc powyższych negatywnych orzeczeń i tym samym brak możliwości weryfikowania ich w ramach prowadzonego postępowania o wydanie pozwolenia na broń.

Zdaniem Sądu, powyższe stanowisko organów Policji należy uznać za prawidłowe. Orzeczenie lekarskie wydane w trybie odwołania jest ostateczne, a więc niepodważalne. W konsekwencji – wbrew stanowisku skarżącego – organy Policji są nim związane i nie mogą dokonywać jego oceny. Ponadto podnieść należy, że skoro badania ogólne, badania psychologiczne i w razie potrzeby badania specjalistyczne oraz pomocnicze i konsultacje specjalistyczne przewidziane w rozporządzeniu, a opisane już wyżej, mają za zadanie dokonać całościowej oceny stanu zdrowia fizycznego oraz psychicznego, to fakt ten wyklucza ewentualność przeprowadzenia w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na posiadanie broni dowodu na okoliczności objęte treścią tych orzeczeń i takie stanowisko jest już utrwalone w judykaturze (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1447/07, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt II OSK 1273/04, dostępne pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl), zaś Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela ten pogląd.

W tej sytuacji, zarówno Komendant Wojewódzki Policji w [...], jak i Komendant Główny Policji, nie byli upoważnieni do kontrolowania prawidłowości wydania powyższych orzeczeń oraz dokonywania ich oceny w ramach swobodnej oceny dowodów. Podkreślić należy, że skoro lekarz i psycholog w ostatecznej opinii stwierdził brak zdolności skarżącego do posiadania broni, to powoływanie kolejnych lekarzy do wydawania opinii jest zbędne i następna opinia nie może być uznana za istotny dowód w sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1663/11 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 298/13, dostępne pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl).

Zwalczaniu niekorzystnego dla strony orzeczenia służy tryb kontrolny przewidziany w art. 15i ust. 1 ustawy o broni i amunicji. W świetle wskazanych uregulowań, kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich i psychologicznych przeprowadza wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego. Kontrolę przeprowadza odpowiednio lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony, posiadający pisemne upoważnienie właściwego wojewody. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół (art. 15j ust. 1 ustawy). Odpowiednio upoważniony lekarz lub psycholog, których czynności były przedmiotem kontroli, a jeżeli badania były wykonywane w podmiocie leczniczym – również kierownik tego podmiotu, w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu, ma prawo do wniesienia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia czynności kontrolnych oraz ustaleń zawartych w protokole (art. 15j ust. 6 ustawy). Na podstawie ustaleń kontroli wojewoda może przedstawić odpowiednio upoważnionemu lekarzowi lub psychologowi, których czynności były przedmiotem kontroli, a jeżeli badania były wykonywane w podmiocie leczniczym – również kierownikowi tego podmiotu, w wystąpieniu pokontrolnym zalecenia pokontrolne nakazujące usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i określa termin ich wykonania (art. 15j ust. 7 ustawy). Z kolei

w przypadku nieusunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w terminie, o którym mowa w ust. 7, wojewoda składa wniosek do właściwego komendanta wojewódzkiego Policji prowadzącego rejestr o wykreślenie z rejestru lekarzy upoważnionych lub z rejestru psychologów upoważnionych odpowiednio lekarza lub psychologa, których czynności były przedmiotem kontroli (art. 15j ust. 8 ustawy).

W świetle powyższego stanowiska należy stwierdzić, że skarżący mając wątpliwości co do postępowania lekarza czy psychologa, po wydaniu orzeczenia, mógł sam skorzystać z możliwości weryfikacji w trybie kontroli wojewody niekorzystnego dla niego orzeczenia, co jak wynika ze skargi, jak i odpowiedzi organu na skargę, do momentu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie miało miejsca.

Wobec powyższego brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów T. K. odnośnie niewyjaśnienia przez organy Policji stanu faktycznego sprawy, w szczególności zaniechania oceny orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Należy wskazać, że zarzuty skarżącego zmierzają w rzeczywistości do zakwestionowania okoliczności objętych treścią ostatecznych orzeczeń wydanych przez uprawnione do tego osoby.

W ocenie Sądu, organy Policji nie miały uprawnień, ani tym bardziej narzędzi, do wyjaśniania rozbieżności pomiędzy orzeczeniami lekarskimi, wydanymi w różnych instancjach. W obowiązującym porządku prawnym w Polsce nie istnieje powszechna dostępność posiadania broni, a wydanie pozwolenia na niebezpieczne narzędzie, jakim jest każdy rodzaj broni palnej, zależy od spełnienia, m.in. określonych w ustawie o broni i amunicji, rygorów. W przeciwnym bowiem przypadku właściwe w sprawach pozwoleń na broń organy mają nie tylko prawo, ale obowiązek odmówić wydania pozwolenia na broń.

Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, bowiem ocena zgromadzonego

w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że w przypadku T. K. została spełniona przesłanka z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. W oparciu zatem o ostateczne orzeczenie lekarskie z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] i ostateczne orzeczenie psychologiczne z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] organy Policji były zobowiązane do wydania zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie niekwestionowany pozostaje pogląd, że dopiero wydanie orzeczenia ostatecznego, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia w toku instancyjnym, przesądza w znaczeniu prawnym o posiadaniu przez daną osobę stanu zdrowia, warunków i odpowiednich predyspozycji do posługiwania się bronią palną (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2010 r., sygn. II SA/Wa 1709/09, publ. LEX nr 606704).

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, że organy w sposób prawidłowy zebrały i oceniły materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszyły przepisów postępowania, a także dokonały prawidłowej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji, mających zastosowanie wobec ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).