Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 733/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 92a ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: § 18, § 21
journal: Dz.U. 2003 nr 32 poz 262
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich  niezbędnego wyposażenia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Paweł Zaborniak Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi P. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "[...]" z siedzibą [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...]; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego P. K. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi P. K. jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, którą wydano w następującym stanie sprawy:

W dniu 9 stycznia 2015 r. funkcjonariusze [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego na drodze gminnej w miejscowości M. przeprowadzili kontrolę drogową autobusu MAN nr rej [...] kierowanego przez S. D. Następnie na podstawie wyników kontroli utrwalonych w protokole nr [...], organ zawiadomił przedsiębiorcę o wszczęciu z urzędu postępowania w zakresie stwierdzonych naruszeń.

Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 5 000 zł za wykonywanie przewozu autobusem nieodpowiadającym wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego.

Z ustaleń faktycznych organu wynika, że przedsiębiorca w dniu kontroli wykonywał krajowy przewóz drogowy osób na trasie regularnej R. – M. Zatrzymany pojazd nie został jednak odpowiednio oznakowany, gdyż nie posiadał bocznej tablicy kierunkowej, o której mowa w § 18 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Stanowiło to zaniedbanie obowiązków ciążących na przedsiębiorcy transportowego i świadczy o braku podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary.

W odwołaniu P. K. zakwestionował ustalenia stanu faktycznego wyjaśniając, że tablice kierunkowe zostały wydane kierowcy, który ich nie zamontował. Nie powinien więc ponieść odpowiedzialności jako przedsiębiorca transportowy za zaniedbania kierowcy, który zresztą został już ukarany karą dyscyplinarną. Ponadto nie sposób tablic kierunkowych traktować jako wymagań technicznych pojazdu, gdyż stanowią one jedynie jego wyposażenie.

Opisaną na wstępie decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając w całości ustalenia faktyczne i ich ocenę dokonaną przez organ wojewódzki.

W podstawie prawnej organ powołał art. 4 pkt 22, art. 18 b ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pkt 1b, art. 92 a ust. 1, 2, 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) zwana dalej ustawą oraz § 18 ust. 1 i § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2015 r., poz. 305), lp.2.5.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) zwana dalej w skrócie k.p.a.

W ocenie organu odwoławczego tablica kierunkowa stanowi wymagane wyposażenie techniczne autobusu, co wynika z § 18b ust. 1 pkt 13 oraz § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r., a jej brak podlega sankcji w kwocie 5000 zł. Przedstawione przez przedsiębiorcę okoliczności nie mogły stanowić podstawy do uwolnienia się go od odpowiedzialności, gdyż nie zaistniały przesłanki określone w art. 92a i 92b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.).

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie P. K., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia o kosztach postępowania, zarzucił organom błędną wykładnię art. 18b ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 lit. b usatwy poprzez przyjęcie, że brak tablicy kierunkowej jest naruszeniem warunków technicznych pojazdu, a art. 92c ustawy poprzez przyjęcie, że przedsiębiorca zapewniający dobrą organizację pracy poprzez organizowanie szkoleń czy utrzymywanie kontaktów telefonicznych z kierowcami mógł przewidzieć powstanie zarzucanego mu naruszenia. W ocenie skarżącego decyzja nie spełnia także wymagań art. 107 k.p.a., a samo postępowanie przeprowadzono z naruszeniem art. 7 i 8 k.p.a. Skarżący podtrzymał stanowisko, że wydano kierowcy dwie tablice kierunkowe, tyle że boczna nie została przez niego zamontowana w pojeździe. Przedsiębiorca nie miał jednak wpływu na to naruszenie, gdyż było ono wynikiem zaniechania po stronie kierowcy, za które został już ukarany karą dyscyplinarną. Ponadto nie sposób w jego ocenie tablicy traktować jako wymogu technicznego pojazdy, gdyż stanowi tylko jego wyposażenie.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2014, poz.1647). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Oceniając powyższą sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie wobec zastosowania przepisów prawa materialnego z ich naruszeniem w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew twierdzeniom skargi nie zostały natomiast naruszone przepisy postępowania i z tego względu te zarzuty skargi okazały się niezasadne.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy tablica informacyjna jest wyposażeniem technicznym pojazdu, czy też jedynie spełnia swoją funkcję informującą o kierunku jazdy autobusu.

Okolicznością bezsporną jest fakt, ze kontrolowany pojazd nie był wyposażony w boczną tablicę kierunkową.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy tablice kierunkowe autobusu informujące o trasie przejazdu są częścią wyposażenia i oznakowania pojazdu, czy też stanowią element warunków technicznych pojazdu.

Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd, że z uwagi na brak precyzji w regulacji zawartej w § 18 oraz § 21 rozporządzenia z dnia 13 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 - publikator aktualny na dzień orzekania przez WSA w Krakowie), dotyczących stwierdzenia, czy tablice kierunkowe należą do wyposażenia pojazdu, czy stanowią element warunków technicznych pojazdu, należy odwołać się do załączników u.t.d., które stanowią integralną cześć tej ustawy. W załączniku nr 3 ustawodawca czyni rozróżnienie pomiędzy "warunkami technicznymi", a "wyposażeniem i oznakowaniem" autobusu. Przy takim rozróżnieniu zarówno wykładnia językowa, jak i wykładnia logiczna nakazuje uznać, że tablice kierunkowe informujące o trasie przejazdu autobusu należy zaliczyć do jego wyposażenia i oznakowania, a nie do warunków technicznych (patrz wyrok WSA w Krakowie z 4.03.2014 r. sygn. akt III SA/Kr 1042/13; LEX nr 1443818).

W uzasadnieniu powołanego wyroku WSA w Krakowie podał, że nie jest uprawniony pogląd, że ustawodawca nie czyni rozróżnienia pomiędzy warunkami technicznymi, a wyposażeniem autobusu. Ustawodawca dał temu wraz w załączniku nr 3 pod l.p.2.5. dokonując odpowiedniego zróżnicowania w zakresie wysokości kary za rodzaj naruszenia. Pod l.p.2.5.1 załącznika nr 3 do ustawy określono naruszenie za to, że wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego, za co przewidziano karę - 5 000 zł. Według natomiast lp. 2.5.2. za wykonywanie przewozu, który nie spełnia wymagań w zakresie wyposażenia i oznakowania w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów przewidziano karę - 2 000 zł.

Zaznaczyć wypada, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 92 a ust. 1 ustawy, zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 zł za każde naruszenie. Przepis art. 92a ustawy określa odpowiedzialność administracyjnoprawną podmiotu wykonującego przewóz drogowy. Podmiotem ponoszącym odpowiedzialność jest skarżący prowadzący działalność gospodarczą pod nazwa "Przewóz Osób P. K." [...]. Wskazana odpowiedzialność ma charakter obiektywny i powstaje w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i nie zależy od tego, kto prowadził pojazd. Dlatego też organy prawidłowo określiły adresata obowiązku, któremu wymierzono karę na podstawie art. 92a ustawy. W stanie faktycznym sprawy nie zaistniały też przesłanki do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, o które wnioskował skarżący.

Mając na względzie przedstawiony stan sprawy Sąd uznał, że organy orzekające naruszyły przepis prawa materialnego w sposób wyżej opisany, w tym poprzez niewłaściwą kwalifikację przedmiotu naruszenia, a to przełożyło się na wymierzenie kary pieniężnej w niewłaściwej wysokości. W ocenię Sądu za stwierdzone naruszenie właściwym było wymierzenie kary z załącznika do ustawy nr 3 lp. 2.5.2.

Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji, gdyż opisane naruszenie dotyczy decyzji I i II instancji.

Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 200 p.p.s.a., a zwrot kosztów obejmuje kwotę uiszczonego wpisu sądowego.

Przy ponownym prowadzeniu postępowania organy uwzględnią ocenę prawną i wskazania wyrażone powyżej stosownie do art. 153 p.p.s.a.