Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 639/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 - art. 35
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 10 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: par. 13, par. 57, par. 60
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 4 grudnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2019 roku sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę - oddala skargę. ał


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], znak: [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "k.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. Nr [...] z dnia [...] znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą I.A. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego, zjazdu na działkach nr ewid. 149 i 61 obręb ewidencyjny [...], przy ul. A nr 23 w S.

Jak wynika z akt sprawy, ww. decyzją organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji złożył J.G.. Po jego rozpatrzeniu w dniu 19 listopada 2015 r. Wojewoda [...] decyzją nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. J.G. złożył skargę na powyższą decyzję, po rozpoznaniu której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 3 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 65/16, uchylił decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...]. Na powyższy wyrok skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył I.A. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2292/16, oddalił skargę kasacyjną.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewody [...] wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że będąc związany wytycznymi zawartymi w powyższym wyroku NSA, w dniu 8 stycznia 2019 r. wystosował do stron postępowania (w tym do pełnomocnika J.G.) pismo, w którym poinformował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, składania wniosków i zastrzeżeń dotyczących rozpatrywanej sprawy (art. 10 k.p.a.). Po dodatkowo przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, pismem z dnia 12 kwietnia 2019 r. organ II instancji ponownie poinformował strony postępowania o przysługującym im prawie wynikającym z treści art. 10 k.p.a. W dniu 20 maja 2019 r. J.G. zapoznał się z aktami przedmiotowej sprawy.

Organ II instancji wskazał następnie, że w toku ponownie przeprowadzonego postępowania wezwał inwestora (21 lutego 2019 r.) o uzupełnienie materiału dowodowego o analizę nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku na działce nr ewid. 148, od strony projektowanego budynku mieszkalno-usługowego. W dniu 12 marca 2019 r. inwestor przedłożył rozszerzoną "analizę przesłaniania i nasłonecznienia". W odniesieniu do powyższego organ II instancji dodał, że analiza została sporządzona przez uprawnioną do tego osobę i odpowiada wymaganiom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.) - w brzmieniu przepisu na dzień złożenia przez inwestora wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Następnie w dnu 29 marca 2019 r. do organu odwoławczego wpłynęły akta administracyjne dotyczące budynków usytuowanych na działce skarżącego, tj. dotyczących budowy budynku mieszkalno-usługowego (decyzja nr [...] z dnia [...]). Natomiast w dniu 10 kwietnia 2019 r. zostały przekazane akta administracyjne dotyczące budowy budynku mieszkalno-handlowego (decyzja nr [...] z dnia [...]).

W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. W ocenie organu II instancji z powyższego wynika, że niezbędnym warunkiem prawidłowego ustalenia odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, umożliwiającej naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, jest precyzyjne, jednoznaczne wyznaczenie w płaszczyźnie poziomej kąta 60°, z usytuowaniem jego wierzchołka w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, a następnie zbadanie, czy między ramionami tak wyznaczonego kąta, w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania, nie znajduje się obiekt przesłaniający. Pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7-17 (§ 60 ust. 1 cyt. rozporządzenia), w brzmieniu ww. przepisu na dzień złożenia przez inwestora wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem organu odwoławczego z powołanych przepisów wynika, iż do oceny stopnia zacienienia pomieszczeń wymagane jest zbadanie nie tylko odległości między budynkami przesłaniającymi a przesłoniętymi, lecz również czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w budynku przesłoniętym (tj. min. 3 godziny w godzinach 700-1700). Wychodząc z powyższych przesłanek organ odwoławczy wskazał, że przedłożona przez inwestora w dniu 12 marca 2019 r. rozszerzona "analiza przesłaniania i nasłonecznienia" zawiera elementy określone w § 13 rozporządzenia, tj. wrysowano kąty 60° z wierzchołkami usytuowanymi w wewnętrznych licach ścian na osi okien pomieszczeń przesłanianych, oraz określono wysokości przesłaniania poszczególnych pomieszczeń.

Następnie organ II instancji, powołując się na § 13 ust. 4 oraz § 3 pkt 1 ww. rozporządzenia, stwierdził, że teren inwestycji, w tym także działka skarżącego zgodnie z § 13 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego znajdują się w obszarze urbanistycznym nr [...] "[...]", zatem stanowią zabudowę śródmiejską.

Dokonując dalszej analizy organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...], o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalno -handlowego na działce nr ewid. 148 (ul. A nr 25), na parterze budynku znajduje się lokal handlowy. Zgodnie z przedłożonym przez inwestora protokołem oględzin, dokonanym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta S. w dniu 6 marca 2019 r., na I piętrze ww. budynku została dokonana zmiana sposobu użytkowania pomieszczenia lokalu, pierwotnie będącym wielopokojowym mieszkaniem. Pomieszczenia te użytkowane są jako biura. Natomiast na poddaszu tego budynku jest wielopokojowe mieszkanie. Zgodnie z § 60 rozporządzenia, pomieszczenia handlowe oraz biurowe nie podlegają ochronie związanej z nasłonecznieniem. Od strony dziedzińca (tj. od strony narażonej na przesłanianie w związku z projektowanym budynkiem), na poddaszu zlokalizowany jest pokój. Wysokość przesłaniania pokoju na poddaszu jest niewielka (ok. 0,5 m). Zgodnie z "analizą przesłaniania i zacieniania" przedłożoną przez inwestora, czas nasłonecznienia ww. pokoju mieszkalnego będzie wynosił 8,5 h. Zgodnie z § 60 ust. 2 rozporządzenia, w mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. W odniesieniu do powyższego organ odwoławczy zauważył, że powyższy lokal na poddaszu, ma od strony ul. A również pokoje mieszkalne, które są nasłonecznione w godzinach porannych. Ponadto, zdaniem organu II instancji, gdyby ocenić kwestię zacieniania lokalu usytuowanego na pierwszy piętrze ww. budynku zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem (lokal mieszkalny wielopokojowy), należy wskazać, że brak jest naruszenia wymogów rozporządzenia w zakresie nasłonecznienia. Zgodnie z "analizą przesłaniania i zacieniania" czas nasłonecznienia pokoju od strony dziedzińca wynosił 5 h. Lokal ten ma również pokoje mieszkalne od strony ul. A , które są nasłonecznione w godzinach porannych.

W odniesieniu do decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] organ odwoławczy stwierdził, że obejmuje ona również remont istniejącego budynku usytuowanego na działce nr ewid. 148, usytuowanego równolegle do projektowanego budynku na działce nr ewid. 149. Z "protokołu oględzin" z dnia 6 marca 2019 r. wynika, że na parterze ww. remontowanego budynku nastąpiła zmiana sposobu użytkowania pomieszczenia magazynu na gabinet kosmetyczny. Natomiast drugie pomieszczenie użytkowane jest zgodnie z przeznaczeniem - biuro. Organ odwoławczy dodał przy tym, że w "protokole oględzin" wskazano, iż na I piętrze nastąpiła zmiana sposobu użytkowania pokoi mieszkalnych - są użytkowane jako biura. Natomiast, jak wynika z projektu budowlanego, na poddaszu są trzy mieszkania jednopokojowe. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 60 rozporządzenia, pomieszczenia handlowe oraz biurowe nie podlegają ochronie związanej z nasłonecznieniem. W myśl § 60 ust. 3 rozporządzenia, w przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Organ II instancji zauważył również, że jak wskazano w "analizie przesłaniania i nasłonecznienia", czas nasłonecznienia ww. pomieszczeń jednopokojowych będzie wynosił 8,5 h.

W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że w głębi działki nr ewid. 148 usytuowany jest budynek mieszkalno - usługowy, na budowę którego decyzję nr [...] o pozwoleniu na budowę w dniu [...]. wydał Prezydent Miasta S. . Zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym ww. decyzją o pozwoleniu na budowę, w piwnicy występują trzy okna od strony projektowanego budynku na działce nr ewid. 149. Jedno okno jest w pomieszczeniu hollu, a dwa w pomieszczeniu technicznym. Natomiast na parterze budynku występują cztery okna od strony projektowanego budynku. Jedno okno jest w pomieszczeniu kuchni, a pozostałe w pomieszczeniach ciągu komunikacyjnego. W myśl § 60 rozporządzenia, powyższe pomieszczenia nie są objęte wymogami dotyczącymi czasu ich nasłonecznienia. Na poddaszu budynku mieszkalno-usługowego znajdują się cztery okna do pomieszczeń zagrożonych ewentualnym zacienieniem przez projektowany budynek. Dwa okna są w pomieszczeniach biurowych, a po jednym w pomieszczeniu kuchni i klatki schodowej. Powyższe pomieszczenia również nie podlegają ochronie związanej z nasłonecznieniem.

Wychodząc z powyższych przesłanek, organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie narusza przepisów dotyczących "przesłaniania i zacieniania" określonych w§13, § 57 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Następnie organ II instancji, powołując się uprzednio na art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "u.p.b.", wskazał, że projektowany budynek mieszkalno-usługowy usytuowany jest na działce nr ewid. 149, w granicy z działką nr ewid. 148, na długości ok. 41 m, o wysokości od ok. 9 m do ok. 13 m. Projektowany budynek w części przylega do budynków istniejących na działce sąsiedniej o nr ewid. 148.

Organ II instancji zwrócił uwagę, że zgodnie z uchwałą Rady Miasta S. Nr [...] z dnia [...] w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta S. (obszar ograniczony ulicami B, Al. C i D oraz linią kolejową A) (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z [...], Nr [...], poz. [...]), działka objęta wnioskiem inwestora położona jest na terenie jednostki planistycznej oznaczonej symbolem 9.66.M,U, tj. tereny o funkcji mieszkaniowej i użyteczności publicznej. Zgodnie z zapisami § 13 powyższej uchwały, w obszarze urbanistycznym nr [...] -"[...]" wyznacza się tereny o różnych funkcjach lub różnych warunkach zagospodarowania m. in. 9.66.M,U (teren przy ul. A i E). Przeznaczenie terenu: - funkcja mieszkaniowa, funkcja użyteczności publicznej. Zasady i warunki zagospodarowania: - teren położony w granicach strefy "A - ochrony konserwatorskiej", zagospodarowanie terenu podlega ustaleniom § 9 niniejszej uchwały oraz przepisom szczególnym,

wskaźnik zabudowy obiektami kubaturowymi działek - do 0,6 (warunek spełniony -wskaźnika zabudowy obiektami zabudowy wynosi 0,34),

udział terenów zieleni - minimum 20% powierzchni działki (warunek spełniony -powierzchnia biologicznie czynna - 45,3 %),

wysokość budynków w pierzei:

- ulicy A nr - 2 do 3 kondygnacji, przy czym trzecia kondygnacja wyłącznie w poddaszu (warunek spełniony - projektowany budynek posiada trzy kondygnacje, w tym trzecia kondygnacja zaprojektowana na poddaszu);

- wysokość budynków mieszkalnych i mieszkaniowo-usługowych we wnętrzu działek, do 2 kondygnacji przy czym druga kondygnacja wyłącznie w poddaszu (warunek spełniony - część projektowanego budynku usytuowanego wewnątrz działki ma wysokość dwóch kondygnacji, w tym druga kondygnacja w poddaszu),

- wysokość pozostałych budynków we wnętrzu działek - 1 kondygnacja, bez poddaszy użytkowych, z zachowaniem wyniesienia kalenicy dachu max. do 4,0 m ponad teren rodzimy (nie dotyczy),

wzdłuż pierzei ulicy A obowiązuje:

- zabudowa pierzejowa dla działek: 147, 148, 149, 150 (warunek spełniony -projektowany usytuowany jest w zabudowie pierzejowej),

głębokość zabudowy pierzejowej i pierzejowej nieciągłej od 10,0 do 14,0 m, licząc od linii rozgraniczającej ulicy (warunek spełniony - budynek na długości (od linii rozgraniczającej ulicy) 13,77 m jest w zabudowie pierzejowej),

realizacja zabudowy wzdłuż linii obowiązkowego usytuowania budynków bezpośrednio przy granicy wg oznaczeń na rysunku planu (warunek spełniony),

budynki na działkach nr 147, 148, 149 - wskazane do ochrony konserwatorskiej, podlegają ustaleniom określonym w § 9 uchwały (warunek spełniony - decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...], znak: [...], na prowadzenie robót budowlanych na terenie historycznego układu urbanistycznego), podziały elewacji, proporcje ścian i okien dostosowane do charakteru elewacji frontowej budynku na działce nr 147 przy ul. A , przy zachowaniu warunku, że suma szerokości otworów okiennych na piętrze nie może przekraczać 50 % długości elewacji (warunek spełniony),

zakaz lokalizacji w pierzejach: kiosków i pawilonów (warunek spełniony).

zakaz wykonywania ogrodzeń o wysokości przekraczającej 1,2 m (warunek spełniony).

Po analizie akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, że projektowany budynek mieszkalno-usługowego zgodny jest z ww. ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zgodnie z § 3 pkt 16 i pkt 18 miejscowego planu ustala się obowiązek wyposażenia w miejsca postojowe terenów, z ustalonymi funkcjami o symbolach: "U", "UA","UI", "UK", "UH", "OS", "UON", "UZ", "UF", "US", "UŁ", "PU", w ilości - minimum jedno ogólnodostępne stanowisko na każde 100 m² powierzchni użytkowej budynków, oraz obowiązek wyposażenia w miejsca postojowe dla projektowanych budynków mieszkalnych wielorodzinnych i jednorodzinnych w ilości - minimum 1 stanowisko na 1 mieszkanie, maksimum - 2 stanowiska na 1 mieszkanie, z uwzględnieniem miejsc postojowych w garażach. Nadto organ II instancji zwrócił uwagę, iż pkt 20 powyższego paragrafu wskazuje: "ustalenia pkt 16-19 niniejszego paragrafu, nie dotyczą obiektów handlowych nie posiadających użytkowej powierzchni sprzedaży oraz obiektów budowlanych w granicach strefy "A" - ścisłej ochrony konserwatorskiej". Wobec faktu, iż projektowany budynek mieszkalno-usługowy bez wątpienia jest obiektem budowlanym, usytuowanym na działce położonej w strefie "A" - ścisłej ochrony konserwatorskiej, organ II instancji stwierdził, że powyższe wymogi dotyczące miejsc postojowych nie dotyczą przedmiotowej inwestycji. Mając powyższe na uwadze organ II instancji wskazał, powołując się na § 18 ust. 1 rozporządzenia, że w toku przeprowadzonego postępowania odwoławczego (tj. postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...]), wezwano inwestora do wypowiedzenia się w sprawie wymogu określonego w ww. § 18 ust. 1. W odpowiedzi inwestor wskazał: "Parkowanie samochodów w tej części miasta odbywa się wzdłuż ulic oraz na ogólnodostępnych parkingach zorganizowanych w centrum. Tak więc samochody przyszłych użytkowników mojej inwestycji będą parkowały w przestrzeni pasa drogowego ul. A , wzdłuż ulicy, po jej obu stronach". Zdaniem organu II instancji wymóg określony w § 18 ust. 1 powyższego rozporządzenia został zatem spełniony.

Organ odwoławczy, wskazując na przepisy § 12 rozporządzenia, stwierdził, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, na działce nr ewid. 149 obowiązuje nakaz zabudowy pierzejowej (od granicy do granicy) od 10,0 do 14,0 m w głąb działki licząc od linii rozgraniczającej ulicy. W ocenie zatem organu odwoławczego usytuowanie projektowanego budynku mieszkalno-usługowego w granicy z działką nr ewid. 148 jest zgodne z wymogami ww. § 12 rozporządzenia.

Ponadto organ odwoławczy ocenił, że planowana inwestycja nie ma wpływu na zagospodarowanie działki nr ewid. 148, gdyż ta działka jest już w pełni zagospodarowana. Zdaniem organu II instancji zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta S. projekt budowlany nie narusza przepisów ustawy Prawo budowlane, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani też rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zdaniem organu II instancji inwestor spełnił wymagania przewidziane art. 32-35 u.p.b. Dołączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny i odpowiada wymogom określonym w art. 34 ust. 3 u.p.b. Projekt został wykonany przez uprawnionych projektantów, którzy złożyli oświadczenia o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi i zasadami wiedzy technicznej.

W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, działka objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę położona jest w granicach strefy A -ścisłej ochrony konserwatorskiej. Następnie, odwołując się uprzednio do treści art. 39 ust. 1 u.p.b., organ II instancji wskazał, że w aktach przedmiotowej sprawy znajduje się decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...], znak: [...], na prowadzenie robót budowlanych na terenie historycznego układu urbanistycznego.

Odnosząc się do odwołania złożonego przez J.G., organ odwoławczy stwierdził, że w toku przeprowadzonego przez Prezydenta S. postępowania inwestor przedłożył stosowne dokumenty, z którymi strona skarżąca przed wydaniem decyzji nie miała możliwości zapoznania się. Aby konwalidować powyższe uchybienie, organ odwoławczy, po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego, w dniu 30 października 2015 r. na podstawie art. 10 k.p.a. poinformował strony przedmiotowego postępowania o możliwości zapoznania się w terminie 7 dni z całością dokumentacji zgromadzonej w sprawie. Z powyższego prawa strona skarżąca nie skorzystała. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu Wojewoda [...] również informował strony postępowania o prowadzonym postępowaniu w przedmiotowej sprawie. W dniu 20 maja 2019 r. J.G. zapoznał się z aktami sprawy.

Organ II instancji dodał również, że w dniu 24 maja 2019 r. wpłynęło do organu odwoławczego pismo J.G., w którym wskazał: "po zapoznaniu się z częścią dokumentacji zgromadzonej w sprawie, w tym z załączoną do akt Analizą zacienienia przedłożoną przez I.A. , która jest całkowicie sprzeczna z opinią przedłożoną przeze mnie, wnoszę o przedłużenie terminu na wydanie decyzji do dnia [...] oraz dopuszczenie przez organ na koszt stron dowodu z opinii powołanej przez Wojewodę [...] biegłego, który obiektywnie wypowie się w sprawie zacieniania mojej nieruchomości". Jak wskazał NSA w przedmiotowej sprawie: "nie ma racji jednak Sąd pierwszej instancji, że w okolicznościach tej sprawy obowiązkiem Wojewody [...] było dodatkowo dopytywanie się skarżącego J.G. co do możliwości i czasu przedłożenia przez tę stronę dowodu w postaci analizy nasłonecznienia. Art. 10 § 1 Kpa nakłada na organy obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań". W odniesieniu do powyższego organ II instancji wskazał, że mając możliwość przedłożenia własnej analizy przesłaniania i zacieniania w toku prowadzonego postępowania odwoławczego, J.G. jej nie przedłożył. Nadto organ odwoławczy stwierdził, że jak wskazano, przedłożona przez inwestora "analiza przesłaniania i nasłonecznienia" została sporządzona przez uprawnioną do tego osobę i odpowiada ona wymaganiom rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wobec powyższego organ wojewódzki stwierdził, że powyższy wniosek J.G. nie zasługuje na uwzględnienie. Organ II instancji zwrócił uwagę, że w ocenie J.G. decyzja nie spełnia wymogów art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy stwierdził przy tym, że w uzasadnieniu własnej decyzji wykazał, że decyzja organu I instancji nie narusza zasad miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani też rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł J.G., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zarzucając naruszenie prawa:

a) procesowego przez błędne zastosowanie:

- art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi przez brak respektowania wskazań WSA w Łodzi wyrażonych w wyroku z dnia 3 czerwca 2016r., sygn. akt II SA/Łd 65/16, oraz art. 7, art. 77 § 1, a także art. 107 § 3 k.p.a.,

b) materialnego - § 13 i § 57-60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej rozporządzenie).

Mając na uwadze powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wskazał, że w sprawie istotne znaczenie ma pogląd wyrażony w wyroku WSA w Łodzi z dnia 3 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 65/16, a przede wszystkim w wyroku NSA z dnia 3 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2292/16. Zdaniem pełnomocnika skarżącego w rozpoznawanej sprawie organ II instancji powtórzył wcześniejsze błędy wskazane przez WSA w Łodzi i NSA, wydając identyczne w swoim zakresie rozstrzygnięcie bez pogłębionej oceny przedstawionej analizy nasłonecznienia.

W ocenie pełnomocnika, w powyższym zakresie rozważania zawarte na s. 4-6 zaskarżonej decyzji tylko z pozoru odpowiadają wskazaniom sądów administracyjnych wskazujących naruszenia, gdyż zostały dokonane na podstawie błędnego ustalenia stanu faktycznego.

Jednocześnie pełnomocnik skarżącego podniósł, że dokonano niezgodnych ze stanem faktycznym ustaleń w zakresie dotyczącym przeznaczenia lokalu usytuowanego na działce nr 148. Dodał przy tym, że na s. 5 zaskarżonej decyzji znajduje się stwierdzenie, że w głębi działki nr ewidencyjny 148 usytuowany jest budynek mieszkalno-usługowy, zaś w parterze znajduje się okno w pomieszczeniu kuchni. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, powyższe ustalenie nie odpowiada stanowi faktycznemu, gdyż powyższy lokal jest lokalem mieszkalnym jednopokojowym. W ocenie pełnomocnika skarżącego, należy traktować go jako samodzielny lokal mieszkalny. Pełnomocnik wskazał przy tym, że nie jest dopuszczalnym, jak stwierdza organ w uzasadnieniu decyzji, przyjęcie pierwotnego przeznaczenia lokali, zaś powinno być wzięte pod uwagę przeznaczenie istniejące w dniu podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Pełnomocnik skarżącego podniósł także, iż w powyższym zakresie wielce enigmatycznym jest posługiwanie się przez organ pojęciem pierwotnego przeznaczenia lokalu. W ocenie pełnomocnika organ powinien wyjaśnić, na jakiej podstawie ustalił stan historyczny, nie zaś aktualny. Takie działanie, w ocenie pełnomocnika skarżącego, jest niedopuszczalne w świetle przepisu art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

W ocenie pełnomocnika skarżącego, rozstrzygnięcie organu nie zawiera praktycznie żadnego z elementów wskazanych w art. 107 § 3 k.p.a., składających się na prawidłowo skonstruowane uzasadnienie, pozwalające na ustalenie motywów, którymi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji.

W dalszych motywach skargi wskazano, że w przedmiotowej sprawie organ pominął okoliczności świadczące o istniejącym zacienianiu - braku nasłonecznienia względem nieruchomości sąsiednich, które były podnoszone w toku postępowania wyjaśniającego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ II instancji stwierdził, że ustalenia dotyczące faktycznego przeznaczenia pomieszczeń w budynkach znajdujących się na działce nr ewid. 148 zostały poczynione na podstawie uzyskanych od Prezydenta Miasta S. projektów budowlanych budynków znajdujących się na powyższej nieruchomości oraz na podstawie sporządzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta S. w dniu 6 marca 2019 r. protokołu oględzin. Nadto organ II instancji podniósł, że jak wykazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przedłożona przez inwestora analiza przesłaniania i nasłonecznienia, po uzupełnieniu przez inwestora, wypełniała wymogi rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jednocześnie organ II instancji podniósł, że J.G. w toku postępowania odwoławczego nie przedłożył własnej analizy zacieniania, do której organ odwoławczy mógłby się odnieść.

W piśmie z dnia 26 listopada 2019 r. zatytułowanym Odpowiedź na skargę uczestnik postępowania I.A., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 4 grudnia 2019 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę i podniósł dodatkowy zarzut skargi, wedle którego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu o symbolu 9.66.M,U nie obowiązuje z uwagi na zmiany w przepisach prawa, które zostały wprowadzone ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto pełnomocnik oświadczył, że skarżący w toku prowadzonego postępowania nie składał dodatkowej analizy nasłonecznienia. Natomiast pełnomocnik uczestnika postępowania oświadczył, że postępowanie przed PINB S. w zakresie nielegalnej zmiany użytkowania lokalu na działce nr 148 zostało zakończone umorzeniem postępowania wobec doprowadzenia przez skarżącego lokalu do stanu zgodnego z prawem. Wydana w tej sprawie decyzja nr [...] z dnia [...], wedle wiedzy skarżącego, jest ostateczna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą I.A. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego, zjazdu na działkach nr ewid. 149 i 61 obręb [...], przy ul. A nr 23 w S.

Jak wynika z przedstawionego stanu sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 3 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 65/16, uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] wskazując, że rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy zobligowany będzie ocenić przedłożoną przez inwestora analizę nasłonecznienia w świetle obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa (rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) i w sposób jednoznaczny stwierdzić, czy pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi w budynku stanowiącym własność skarżącego będą miały zapewnione naturalne oświetlenie oraz wymagany czas nasłonecznienia, czemu powinien dać wyraz w motywach podjętego rozstrzygnięcia. Sąd wskazał również, że przedmiotem wnikliwej uwagi organu winna być również analiza sporządzona na zlecenie skarżącego załączona do skargi, o ile zostanie przedłożona organowi w toku postępowania wyjaśniającego. Nadto Sąd stwierdził, że organ powinien czuwać nad przestrzeganiem fundamentalnych zasad procedury administracyjnej, w tym nad koniecznością zapewnienia stronom możliwości zapoznania się i wypowiedzenia w zakresie zebranego materiału dowodowego. Jednocześnie Sąd wskazał, że dopiero na tej podstawie Wojewoda oceni, czy spełnione są przesłanki do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej pozwolenia na budowę dla projektowanej inwestycji.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2292/16, oddalającym skargę kasacyjną na powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2016 r., wskazał, że trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że przedłożenie takiej analizy nakładało obowiązek dokonania jej oceny co do zgodności jej sporządzenia z przepisami rozporządzenia oraz ustalenia, czy zakres zacienienia (ograniczenia naturalnego oświetlenia okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) spełnia przesłanki wynikające z § 13 i § 57-60 rozporządzenia. Ta okoliczność ma bowiem istotny wpływ na wynik sprawy, tzn. w razie ustalenia, że czasokres nasłonecznienia jest krótszy niż wynika to z przepisów rozporządzenia, wówczas nie można udzielić inwestorowi pozwolenia na budowę na pierwotne zamierzenie budowlane.

Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jak przy tym prawidłowo wywiódł Sąd pierwszej instancji, w tej sprawie organy pominęły dokonanie własnej oceny tak sporządzonej analizy. Tym samym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie przesądzając rozstrzygnięcia tej kwestii, Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie nakazał dokonanie rzetelnej kontroli dowodu w postaci analizy nasłonecznienia przedłożonej przez inwestora tak co do metodologii jego sporządzenia, jak i danych wynikającej z tej analizy.

Dokonując kontroli zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] z perspektywy wyżej wskazanych wyroków, przede wszystkich należy zauważyć, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność, lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W orzecznictwie sądowym na tle tego przepisu sformułowano pogląd, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei związanie samego sądu administracyjnego oceną prawną w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1889/12, a także wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2015 r., II SA/Łd 1182/14, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie administracji oraz sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2014 r., II GSK 55/13, a także wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2015 r., II SA/Łd 1182/14, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Analiza akt kontrolowanej sprawy dowodzi, że ponownie prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie organ II instancji zastosował się do wymogów płynących z art. 10 § 1 k.p.a. i poinformował strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, składania wniosków i zastrzeżeń dotyczących rozpatrywanej sprawy. W dniu 20 maja 2019 r. J.G. zapoznał się z aktami sprawy. Ponadto organ odwoławczy przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające, w ramach którego m.in. wezwał inwestora do uzupełnienia materiału dowodowego o analizę nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku na działce nr ewid. 148, od strony projektowanego budynku mieszkalno-usługowego. W wypełnieniu powyższego wezwania inwestor przedłożył rozszerzoną "Analizę przesłaniania i nasłonecznienia". W przywołanej analizie stwierdzono, że projektowany obiekt nie zmienia standardów użytkowych w zakresie istniejącego zainwestowania na działce sąsiedniej – dz. nr 148. Zatem warunki nasłonecznienia dla budynku istniejącego są spełnione. Poza tym do analizy został załączony protokół Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta S. z oględzin dokonanych w budynku zlokalizowanym na działce nr 148. W ich wyniku stwierdzono, że niektóre lokale nie są użytkowanie zgodnie z projektem, dokonano zmiany sposobu ich użytkowania. W uwagach protokołu znajduje się oświadczenie skarżącego, iż przywróci pierwotny sposób użytkowania lokali.

Jednocześnie z analizy akt kontrolowanej sprawy wynika, iż dokonując oceny powyższej analizy organ II instancji stwierdził, że odpowiada wymaganiom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst. jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.) – powoływanego dalej jako: "rozporządzenie" oraz sporządzona została przez uprawnioną osobę. Powyższe nie budzi zastrzeżeń Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do analizy, którą przeprowadził organ odwoławczy, zauważyć należy, iż dokonał jej w zakresie metodologii sporządzenia przedmiotowej analizy przesłaniania i nasłonecznienia oraz kwestii danych z niej wynikających. Organ przeanalizował sprawę pod kątem zapewnienia pomieszczeniom przeznaczonym na pobyt ludzi w budynku skarżącego naturalnego oświetlenia oraz wymaganego czasu nasłonecznienia.

W ocenie Sądu w oparciu o powyższe ustalenia organ II instancji prawidłowo stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie narusza przepisów dotyczących "przesłaniania i zacieniania" określonych w § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia. Również rację należy przyznać organu odwoławczemu, że przedłożona przez inwestora rozszerzona "Analiza przesłaniania i nasłonecznienia" zawiera elementy określone w § 13 rozporządzenia, tj. wyrysowano kąty 60° z wierzchołkami usytuowanymi w wewnętrznych licach ścian na osi okien pomieszczeń przesłanianych oraz określono wysokości przesłaniania poszczególnych pomieszczeń.

W rozważanym aspekcie podkreślić należy także, iż organ II instancji dokonał wspomnianej analizy odwołując się przy tym do ustaleń dokonanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta S. podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 6 marca 2019 r. Ponadto organ bazował na pozyskanych projektach budowlanych, tj. zatwierdzonym decyzją Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-handlowego na działce nr ewid. 148 oraz zatwierdzonym decyzją nr [...] z dnia [...] dotyczącą budowy budynku mieszkalno–usługowego. W oparciu o powyższe oraz przedłożoną analizę przesłaniania i nasłonecznienia organ odwoławczy dokonał oceny projektowanej inwestycji pod katem jej zgodności z § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że przeprowadzona w postępowaniu odwoławczym analiza organu nie budzi wątpliwości Sądu i w pełni zasługuje na aprobatę z punktu widzenia obowiązków organu prowadzącego postępowanie w przedmiotowej sprawie w kontekście regulacji zawartej w art. 153 p.p.s.a.

Nietrafiony jest przy tym zatem zarzut podniesiony w skardze, że organ nie dokonał własnej analizy przedłożonej analizy przesłaniania. Organ II instancji szczegółowo ją przeanalizował, nawet w kontekście sposobu użytkowania pomieszczeń znajdujących się w strefie analizy nasłonecznienia.

Nie znajduje uzasadnienia również zarzut skargi, iż dokonane ustalenia przez organ dotyczące stwierdzenia, iż w głębi działki nr ewidencyjny 148 usytuowany jest budynek mieszkalno-usługowy, zaś w parterze znajduje się okno w pomieszczeniu kuchni, nie odpowiada stanowi faktycznemu, gdyż powyższy lokal jest lokalem mieszkalnym jednopokojowym. Zauważyć należy, iż organ odwoławczy w odniesieniu do powyższego stwierdził, że na parterze budynku występują cztery okna od strony projektowanego budynku i jedno z tych okien jest w pomieszczeniu kuchni, a pozostałe w pomieszczeniach ciągu komunikacyjnego. Organ dodał przy tym, że w myśl § 60 rozporządzenia, powyższe pomieszczenia nie są objęte wymogami dotyczącymi czasu ich nasłonecznienia. Z powyższego zatem nie wynika, aby organ zaprzeczył, iż pomieszczenie kuchni znajduje się w lokalu mieszkalnym jednopokojowym.

Jednocześnie nie można przyznać racji pełnomocnikowi skarżącego, który stwierdził, iż nie jest dopuszczalne przyjęcie przez organ pierwotnego przeznaczenia lokali, lecz powinno być wzięte pod uwagę przeznaczenie istniejące w dniu podejmowania decyzji. Zauważyć należy, iż organ powinien odnosić się do legalnego na dzień wydania decyzji sposobu użytkowania lokali podanych analizie nasłonecznienia.

W odniesieniu do powyższego wskazać także należy, iż na rozprawie wyjaśniono, że postępowanie prowadzone przez organ nadzoru budowlanego w zakresie nielegalnej zmiany użytkowania lokalu na działce nr 148 zostało zakończone umorzeniem postępowania wobec doprowadzenia przez skarżącego lokalu do stanu zgodnego z prawem. Wydana w tej sprawie decyzja nr [...] z dnia [...], wedle wiedzy skarżącego, jest ostateczna.

Trafnie przy tym organ odwoławczy zwrócił uwagę, że skarżący nie przedłożył, w ramach toczącego się postępowania odwoławczego, własnej analizy przesłaniania, która sporządzona zostałaby na jego zlecenie. Podkreślić zatem należy, że strona, która podnosi twierdzenia przeciwne do tych ustalonych w ramach prowadzonego postępowania dowodowego, może we własnym zakresie przedłożyć sporządzone na swoje zlecenia np. stosowne oceny, ekspertyzy, czy analizy. Jednak w rozpatrywanej sprawie skarżący nie skorzystał z takiego uprawnienia.

Nie budzi również zastrzeżeń Sądu stwierdzona przez organ II instancji zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz spełnienie przez inwestora warunków określonych w art. 32-35 u.p.b., w tym kompletność przedłożonego projektu budowlanego oraz jego sporządzenie przez uprawnionych projektantów, którzy złożyli oświadczenia o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami techniczno-budowalnymi i zasadami wiedzy technicznej. Jak również nie budzi wątpliwości dokonana przez organ odwoławczy ocena planowanej inwestycji w zakresie warunków określonych w art. 12 i art. 18 ust. 1 rozporządzenia, stwierdzając zgodność projektowanego budynku mieszkalno-usługowego i zjazdu z powyższymi przepisami. Wskazać również należy, iż ocenia w powyższym zakresie została dokonana przez Sąd w wyroku z dnia 3 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 65/16.

Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, że Wojewoda [...] zastosował się do oceny prawnej i wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 czerwca 2016 r. oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 3 października 2018 r. co do dalszego postępowania, które miały na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie.

Z powyższych względów, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

IB