Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2605/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Hanna Kamińska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. G. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie o odsetki od zaległości w podatku akcyzowym p o s t a n a w i a odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismami z 6 czerwca i z 17 sierpnia 2005 r. I. G. złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienia i decyzje Ministra Finansów, które oznaczono – w Sądzie – sygnaturami III SA/Wa 1847/05 do III SA/Wa 1862/05 oraz III SA/Wa 2594/05 do III SA/Wa 2608/05.

W sprawach tych wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został, zarządzeniami referendarza sądowego z 6 grudnia 2005 r., pozostawiony bez rozpoznania ze względu na nienadesłanie w terminie – po wezwaniu – wypełnionego formularza PPF.

Wezwaniami z 12 i 13 stycznia 2006 r., doręczonymi w trybie art. 73 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) – dalej jako u.p.p.s.a. – w dniu 2 lutego 2006 r., Sąd zobowiązał I. G. do zapłaty, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi, wpisu sądowego. Z treści zwrotnych potwierdzeń odbioru wynikało, że skarżący nie odebrał, pomimo dwukrotnego awizowania, przesyłek sądowych.

Pismem złożonym 13 stycznia 2006 r. I. G. poinformowała, że I. G. został aresztowany i z tego względu nie podejmuje kierowanych do niego przesyłek pocztowych.

Zgodnie z art. 220 § 1 i § 3 skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, należy odrzucić, jeżeli uprzednie wezwanie strony do uiszczenia wpisu okaże się bezskuteczne. Doręczenia dokonuje się w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie. Doręczeń należy dokonywać - przede wszystkim - w miejscu zamieszkania (przez które należy rozumieć wskazany adres zamieszkania), a dopiero w razie niemożności doręczenia pisma w miejscu zamieszkania doręczenie może nastąpić do rąk adresata w miejscu pracy, a gdy i to jest niemożliwe - wszędzie tam, gdzie się adresata zastanie. W sytuacji, kiedy strona nie wskazała sądowi innego niż adres zamieszkania adresu do doręczeń, sąd nie ma obowiązku dokonywania w materiale sprawy poszukiwań np. adresu miejsca pracy strony (por. postanowienie SN z 7 maja 1997 r., II CKN 161/97).

O obowiązku zawiadamiania o każdej zmianie adresu zamieszkania wraz z obowiązkiem wskazania adresu skarżący został poinformowany pismem z 17 sierpnia 2005 r. (strona 10 akt sprawy III SA/Wa 1847/05 – III SA/Wa 1862/05 ), które odebrał osobiście, a – oprócz tego - obowiązek informowania o adresie do korespondencji wynikał z rubryki 2.2 formularza PPF doręczonego skarżącemu wraz z przywołanym pismem z 17 sierpnia 2005 r. oraz wraz z pismem z 28 października 2005 r. (strona 14 akt sprawy III SA/Wa 2594/05 do III SA/Wa 2608/05) w trybie art. 73 u.p.p.s.a - 23 listopada 2005 r. . Skarżący nie może zatem powoływać się na nieznajomość regulacji prawnych tej materii, niezależnie od istnienia obowiązku znajomości prawa. Należy przy tym zauważyć, że doręczenie właściwe i zastępcze są różnymi sposobami doręczeń, ale ich ważność musi być oceniana w ten sam sposób. Przyjęcie innego stanowiska doprowadziłoby w praktyce do niemożności skutecznego zainicjowania postępowania lub nieuzasadnionych przypadków ustanawiania kuratora procesowego. Uznanie pierwszego doręczenia przez awizo za nieskuteczne prowadziłoby również do unikania przez strony podejmowania przesyłek sądowych w celu uniemożliwienia prowadzenia lub spowodowania przewlekłości postępowania (Woś Tadeusz (redakcja), Knysiak-Molczyk Hanna, Romańska Marta, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, wydanie umieszczone w programie Lex Polonica). Uwagi te mają znaczenie ogólne, ponieważ I. G. powinien liczyć się z obowiązkiem informowania o każdej zmianie adresu i konsekwencjach niedopełnienia tego obowiązku już od 28 sierpnia 2005 r., bo tego dnia pokwitował własnoręcznie odbiór pisma z pouczeniem.

Z akt sprawy oraz z treści pisma złożonego 13 stycznie 2006 r. nie sposób wywnioskować, żeby osoba, która wniosła pismo zawierające informację o tymczasowym aresztowaniu skarżącego była jego przedstawicielem lub pełnomocnikiem, zatem niedopuszczalne byłoby uznanie w tej sytuacji, że strona wypełniła wymagania przewidziane z art. 70 § 1 u.p.p.s.a., z którego wynika, że strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego miejsca zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. Należy ponadto przy tym zauważyć, że w piśmie, które wpłynęło do Sądu 16 stycznia 2006 r. nie został dokładnie wskazany aktualny adres skarżącego, czyli nie jest możliwe skuteczne doręczenie mu korespondencji, co, ze względu na powyżej poczynione uwagi, ma drugorzędne znaczenie. Nie ulega wątpliwości, że w razie zaniedbania przez stronę obowiązku określonego w art. 70 § 1 u.p.p.s.a. pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Wiadomość o aktualnym adresie strony sąd mógłby – skutecznie – powziąć dopiero w sytuacji, kiedy skarżący powiadomiłby o tym adresie – osobiście lub za pośrednictwem właściwie umocowanego pełnomocnika – albo informacja taka przekazana byłaby umieszczona przez Pocztę na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, także poinformowanej o aktualnym adresie strony. Ze względu na to, ze sytuacja taka nie miała miejsca, należało stwierdzić, że bliźniacze wezwania o uiszczenie wpisu z 12 i 13 stycznia 2006 r. w sprawach o przywołanych powyżej sygnaturach zostały dwukrotnie awizowane i prawidłowo doręczone skarżącemu, w trybie art. 73 u.p.p.s.a., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru oraz z pisma Urzędu Pocztowego L. z 3 marca 2006 r. - 2 lutego 2006 r., natomiast termin do uiszczenia wpisu upłynął – bezskutecznie - 9 lutego 2006 r.

Mając na względzie powyższe na podstawie art. 220 § 1 i § 3 u.p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.