Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 319/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-06-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Przyznano prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 245 par. 3; art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych wskazując, że wraz z żoną utrzymywali się z renty inwalidzkiej przyznanej skarżącemu czasowo i wynoszącej 848,86 zł. Przy czym z kwoty tej komornik potrącał 200 zł. Prawo do renty wygasło z dniem 17 kwietnia 2017 r. Obecnie wnioskodawca kompletuje dokumentację w celu dalszego otrzymywania tego świadczenia. Podniósł, iż nie ma żadnych szans na poczynienie oszczędności. Mieszkanie, które zajmuje z żoną, jest własnością córki, która reguluje wszystkie opłaty. Małżonkowie żyją na skraju ubóstwa. Stan zdrowia wnioskodawcy nie pozwala na podjęcie pracy, a z powodu konieczności opieki nad nim, jego żona również nie może podjąć zatrudnienia.

W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że w gospodarstwie domowym pozostaje tylko z żoną, z którą nie posiada żadnego majątku, w tym nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Wszystkie dochody, które posiadali, wydatkowali na zakup żywności, środków czystości i lekarstw.

W wyniku wezwania wnioskodawca nadto wyjaśnił, że nieruchomość pod adresem zamieszkania należy do jego córki, i zajmuje ją wyłącznie z żoną. Z uwagi na brak dochodów w latach 2015 i 2016 r. nie składali z żoną zeznań podatkowych. Opłaty związane z utrzymaniem nieruchomości ponosi w całości córka, która pokrywa też koszty wyżywienia, lekarstw i innych rzeczy potrzebnych w gospodarstwie domowym.

Małżonkowie nie posiadają żadnych rachunków bankowych i nie korzystają też z innych usług finansowych. Nie dysponują żadnym środkiem transportu – korzystają z komunikacji publicznej.

Wynagrodzenie dla pełnomocnika zostało opłacone przez córkę wnioskodawcy.

Przedłożone zostało roczne obliczenie podatku PIT-40A, z którego wynika, że za 2016 r. wnioskodawca uzyskał przychód z tytułu renty w kwocie 11.887,86 zł.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie referendarza sądowego, przedmiotowy wniosek należało ocenić jako zasadny.

Podstawą prawną jego rozpoznania jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (w części lub w całości), a więc w zakresie częściowym, należy przyznać osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Powyższe zostało wykazane. Jedynym dochodem wnioskodawcy jego żony była czasowo przyznana renta inwalidzka, która po potrąceniu komorniczym wynosiła zaledwie 640 zł. Aktualnie oboje małżonkowie pozostają całkowicie na utrzymaniu córki.

Nie posiadają też majątku, z którego wnioskodawca mógłby pozyskać dodatkowe środki pieniężne. Przy czym nawet, jeśli miałby taką możliwość, w pierwszej kolejności środki te winny zostać przeznaczone na niezbędne utrzymanie małżonków.

Mając zatem na uwadze powyższe, przedmiotowy wniosek jest całkowicie uzasadniony. W związku z tym postanowiono jak w sentencji na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.