Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 534/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2012-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2, art. 7, art. 77 par. 1, art. 15,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 134, art. 135, art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 3 pkt 11, art. 12 ust. 7
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: par. 12 ust. 3 pkt 2, par. 12 ust. 1 pkt 2,
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 września 2012 roku sprawy ze skargi I.M. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] znak: [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania W. B. i A.a B. od decyzji Starosty B. z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej dla I. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowo-handlowego o powierzchni do 200 m2, z przeznaczeniem na usługi komercyjne nieuciążliwe dla środowiska wraz z instalacjami wewnętrznymi: wody, kanalizacji sanitarnej, c.o., elektryczną, gazu i na utwardzenie terenu oraz na budowę zjazdu publicznego z drogi powiatowej, na działkach Nr 495/5, 495/7, 495/8, 495/9, [...] (droga) położonych w B., na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy

z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 138 § 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdyż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu organ podał, że 20 stycznia 2012 r. do Starostwa Powiatowego w B. wpłynął wniosek I. M. o wydanie pozwolenia na budowę opisanej wyżej inwestycji. Do wniosku inwestor dołączył:

- oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania ww. działkami na cele budowlane,

- decyzję Nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy B. z dnia [...]

o warunkach zabudowy ww. działek usytuowanych przy ul. P. w B., dla zabudowy usługowo-mieszkalnej, dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowo-handlowego o powierzchni do 200 m2 (usługi komercyjne nieuciążliwe dla środowiska) oraz na budowę zjazdu publicznego z drogi powiatowej (ul. P.),

- projekt budowlany zawierający projekt zagospodarowania działki, projekt architektoniczno-budowlany budynku wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod-kan, elektryczną, c.o., gazu oraz projekt budowy zjazdu.

Współwłaściciele działki Nr 493/3 – W. B. i A. B. będący stronami postępowania – wnieśli uwagi związane z zacienieniem podnosząc, że ich budynek będzie zacieniany przez projektowany budynek.

Decyzją z dnia [...] Starosta B. zatwierdził projekt budowlany

i udzielił I. M. pozwolenia na budowę ww. budynku.

W odwołaniu od tej decyzji W. B. i A. B. wnieśli o sprawdzenie zgodności projektu budowlanego inwestycji z obowiązującymi przepisami w zakresie sytuowania budynku w granicy działki i przewietrzania działki.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda wskazał, że jak wynika z "orientacji" w skali 1:10000 zamieszczonej w projekcie budowlanym,

a także z ogólnie dostępnych map, ulica P. w B. przebiega

w kierunku północ-południe. Wobec tego Wojewoda stwierdził, że w projekcie budowlanym błędnie opisano strony świata.

Organ zauważył ponadto, że z projektu architektoniczno-budowlanego oraz z projektu zagospodarowania terenu inwestycji sporządzonego na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500, przyjętej do zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w B. w dniu [...]

z adnotacją "niniejsza mapa może służyć do celów projektowych" wynika, że projektowany budynek składa się z dwóch części o różnej wysokości i różnym kształcie, powiązanych ze sobą funkcjonalnie i konstrukcyjnie. Część dwukondygnacyjna, przykryta dachem dwuspadowym, o kalenicy równoległej do ulicy P., usytuowana jest:

- ścianą wschodnią z otworami okiennymi i drzwiowymi – w obowiązującej linii zabudowy ustalonej dla ulicy P. (droga powiatowa), wynoszącej 20 m od krawędzi jezdni,

- ścianą południową ukształtowaną w sposób nieregularny (z uskokami) – w odległości większej niż 3,00 m od granicy z działką Nr 497 w części ściany pozbawionej otworów oraz w odległości większej niż 4,00 m w części ściany z otworami okiennymi

i drzwiowymi; tarasy usytuowane są w odległości większej niż 1,50 m od granicy

z sąsiednią działką budowlaną,

- ścianą zachodnią z otworami okiennymi wraz z drewnianym tarasem, w odległości przekraczającej 10 m od granicy z sąsiednią działką Nr 495/10, z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy, taras usytuowany jest w odległości większej niż 1,50 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną,

- ścianą północną, bez otworów okiennych i drzwiowych, zaprojektowaną jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego, w granicy z działką Nr 493/3, jako przybudowaną do ściany południowej budynku istniejącego na sąsiedniej działce.

Część jednokondygnacyjna, przykryta płaskim stropem, na którym zaprojektowano zielony taras, przylega do części dwukondygnacyjnej od strony wschodniej, to jest od strony ulicy P. i usytuowana jest:

- ścianą wschodnią z otworem okiennym, w linii zabudowy wyznaczonej przez obiekt jednokondygnacyjny usytuowany na działce Nr 493/3,

- ścianą południową z otworami okiennymi w odległości większej niż 4,00 m od granicy z działką Nr 497,

- od strony zachodniej jest połączona z częścią dwukondygnacyjną,

- ścianą północną, z otworami wypełnionymi cegłą szklaną (luksferami) w odległości większej niż 3,00 m od granicy z działką Nr 493/3; daszek osłaniający wejście do budynku dwukondygnacyjnego, stanowiący przedłużenie zielonego tarasu, usytuowany jest w odległości większej niż 1,50 m od granicy z działką Nr 493/3.

Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że zjazd na działki inwestora zaprojektowano z drogi urządzonej na działce oznaczonej Nr 430/8.

Wojewoda stwierdził, że wniosek inwestora i zaskarżona decyzja Starosty B. dotyczą działki Nr [...], na której urządzona jest droga – ulica P., a oświadczenie inwestora o dysponowaniu działkami na cele budowlane dotyczy działki Nr 430/8. Ponadto na projekcie zagospodarowania terenu nie jest oznaczona działka Nr [...].

Projekt budowy zjazdu stanowiący część projektu budowlanego zatytułowany jest "budowa zjazdu publicznego z drogi powiatowej ul. P. dz. nr ew. dz. 430/8 do posesji położonej na dz. nr ew. gr 495/5, 495/7, 495/8, 495/9

w miejscowości [...], gm. B.", zaś decyzja Burmistrza Miasta i Gminy B. z dnia [...] dotyczy działki Nr [...] (droga). Decyzja Nr [...] Zarządu Powiatu w B. z dnia [...] zezwalająca na lokalizację zjazdu z drogi powiatowej na działce Nr 495/7, 495/8, 495/5, 495/9 dotyczy drogi powiatowej ul. P. (działka Nr 430/8).

Wojewoda stwierdził, że rozpatrując sprawę ponownie organ I instancji winien wyjaśnić rozbieżność dotyczącą numeru działki, na której zlokalizowana jest droga powiatowa i zjazd na działki inwestora, uwzględniając okoliczność, że z informacji zamieszczonej na projekcie zagospodarowania terenu wynika, że aktualizacja mapy dotyczy działek Nr 495/5, 495/7, 495/8, 495/9.

Wskazując na art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ zauważył, że dla terenu, na którym znajdują się działki inwestora brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, więc uzyskał on decyzję Burmistrza Miasta

i Gminy B. z dnia [...] o warunkach zabudowy. Sprawdzając zgodność projektu budowlanego z ustaleniami ww. decyzji Wojewoda stwierdził, że

z projektu nie wynika jednoznacznie, a organ I instancji nie wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji, w jaki sposób zostały spełnione ustalenia decyzji Burmistrza w zakresie przylegania ściany północnej projektowanego budynku do ściany południowej budynku znajdującego się na działce Nr 493/3.

Organ odwoławczy stwierdził, że z projektu budowlanego nie wynika jednoznacznie jak ukształtowana jest elewacja zachodnia i ściana południowa budynku na działce Nr 493/3.

Dokonując kontroli zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi Wojewoda stwierdził następujące nieprawidłowości

w zgromadzonym materiale dowodowym:

w projekcie budowlanym lakonicznie stwierdzono "... ponadto zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60", spełnienie tych warunków nie zostało wykazane dla pomieszczeń mieszkalnych, usytuowanych w niższej części budynku na działce Nr 493/3, oznaczonej jako mieszkalna,

brak uzasadnienia, w jaki sposób spełnione zostały przepisy przeciwpożarowe dotyczące ściany oddzielenia przeciwpożarowego. W projekcie zacytowano stosowne przepisy, które dają alternatywę co do rozwiązania w zakresie ochrony przeciwpożarowej - wysunięcie ściany 0,3 m poza lico budynku i ponad jego dach lub zastosowanie pasa niepalnego. Po zacytowaniu przepisu projektant nie wskazał

w opisie, które rozwiązanie wybrał, rozwiązanie to nie wynika jednoznacznie z części rysunkowej,

brak uzasadnienia, w jaki sposób spełnione zostały przepisy przeciwpożarowe

w odniesieniu do tarasu, który na rzucie piętra projektowanego budynku opisany został jako taras drewniany (jednocześnie na przekroju budynku taras pokazany został jako żelbetowy),

brak jednoznacznego stanowiska projektanta w kwestii oddziaływania budynku projektowanego na budynek na działce Nr 493/3, stosownie do przepisu § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., który stanowi:

w przypadku, gdy nowy budynek zaprojektowany jest w bezpośrednim sąsiedztwie innego budynku, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającą jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego obiektu; w projekcie budowlanym znajduje się jedynie następujące zalecenie: "W granicy działki od strony zachodniej (!), przy prowadzeniu robót budowlanych należy zachować ostrożność, aby nie doszło do naruszenia istniejącego budynku sąsiedniego. Poziom posadowienia projektowanych fundamentów ustalić po wykonaniu wykopów

w poziomie fundamentów budynku sąsiedniego. (...) Po wykonaniu wykopu należy wezwać konstruktora w celu określenia faktycznych warunków gruntowo -wodnych",

brak rzutu III kondygnacji, który pozwoliłby jednoznacznie określić jej przeznaczenie,

projekt budowlany zjazdu na działki inwestora jest niezgodny z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...], nie zaprojektowano łuków kołowych na przecięciu krawędzi zjazdu z drogą powiatową,

brak oświadczeń projektantów konstrukcji o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej,

powołanie w opisie nieaktualnych przepisów prawa budowlanego i rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko,

brak numeracji stron w projekcie budowlanym,

w projekcie budowlanym nie pokazano zabudowy terenów sąsiednich w stopniu umożliwiającym ocenę zgodności przedmiotowego projektu z przepisami, ;

z projektu budowlanego (konstrukcja) wynika, że słup S.1.1.c usytuowany jest bezpośrednio przy granicy działki Nr 493/3, wobec tego stopa pod tym słupem znajduje się częściowo na działce Nr 493/3, którą inwestor nie dysponuje na cele budowlane,

brak spójności pomiędzy poszczególnymi częściami projektu budowlanego.

Wojewoda zauważył również, że z uwagi na nieregularny kształt rzutu budynku

i zróżnicowaną bryłę oraz zastosowanie tarasów (także zielonych) i nadwieszeń, należy pokazać wyliczenie powierzchni zabudowy budynku, powierzchni terenów zielonych oraz utwardzeń, bowiem istnieją wątpliwości co do prawidłowości podanych wyników.

Organ II instancji stwierdził, że uchybień wskazanych w uzasadnieniu niniejszej decyzji organu odwoławczego nie można usunąć w postępowaniu odwoławczym, ponieważ postępowanie administracyjne jest postępowaniem dwuinstancyjnym.

Skargę na decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł I. M., zaskarżając ją w całości oraz zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania co miało istotny wpływ na treść wydanej decyzji, a w szczególności:

art. 136 kpa poprzez niepodjęcie nawet próby wyjaśnienia wątpliwości jakie powziął organ II instancji, chociaż powołany przepis nie tylko dawał organowi takie uprawnienie (w tym do prowadzenia postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie) ale odczytywany w związku z art. 138 § 2 kpa podjęcie takich działań przed ewentualnym uchyleniem decyzji nakazywał;

art. 138 § 3 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie wskazanego przepisu polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji pomimo, że było to nieuzasadnione

w okolicznościach niniejszej sprawy,

2. błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych jako podstawa wydania zaskarżonej

decyzji, polegające w głównej mierze na:

całkowicie błędnym ustaleniu, iż ulica P. w B. przebiega

w kierunku północ - południe;

całkowicie błędne i dowolne ustalenie, że z projektu budowlanego nie wynika jednoznacznie, w jaki sposób zostały spełnione ustalenia decyzji Burmistrza w zakresie przylegania ściany północnej budynku projektowanego do ściany południowej budynku znajdującego się na działce Nr 493/3,

całkowicie błędne i równie dowolne uznanie, że z projektu budowlanego nie wynika jednoznacznie, jak ukształtowana jest elewacja zachodnia i ściana południowa budynku na działce Nr 493/3,

całkowicie dowolne i błędne przyjęcie, iż brak jest uzasadnienia, że spełnione zostały przepisy przeciwpożarowe dotyczące ściany oddzielenia przeciwpożarowego,

całkowicie błędne ustalenie, że brak jest uzasadnienia, w jaki sposób spełnione zostały przepisy przeciwpożarowe dla tarasu opisanego jako "drewniany"

całkowicie dowolne ustalenie, iż brak jest jednoznacznego stanowiska projektanta w kwestii oddziaływania budynku projektowanego na budynek istniejący,

całkowicie błędne ustalenie, iż brak jest oświadczenia projektantów konstrukcji

o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej,

błędne ustalenie, że w projekcie budowlanym nie pokazano zabudowy terenów sąsiednich w stopniu umożliwiającym ocenę zgodności projektu z przepisami,

całkowicie błędne, a przy tym równie dowolne ustalenie, że z projektu budowlanego (konstrukcja) wynika, iż słup S.l.l.c usytuowany jest bezpośrednio przy granicy działki nr 493/3, wobec czego stopa pod tym słupem znajduje się częściowo na działce nr 493/3,

całkowicie dowolne uznanie, iż brak jest spójności pomiędzy poszczególnymi częściami projektu budowlanego.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania wg. norm przepisanych.

Uzasadniając powyższe zarzuty I. M. podniósł, że wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpatrywania sprawy przez organ II instancji. Nie zgodził się z argumentacją Wojewody, że ten nie mógł usunąć uchybień Starosty B. ponieważ postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne.

Odnosząc się do stwierdzenia organu, że w projekcie budowlanym błędnie opisano strony świata, skarżący wskazał, że orientacja zarówno na mapie jak i planie zagospodarowania działki jednoznacznie pokazuje, że ul. P. przebiega

w kierunku wschód-zachód, a zatem w projekcie budowlanym prawidłowo opisano strony świata.

W odpowiedzi na wskazane przez organ nieścisłości w numeracji działki oznaczonej raz jako Nr 430/8, a innym razem [...] skarżący zauważył, że prawidłowy nr działki drogowej to [...]. W decyzji Burmistrza Miasta i Gminy B. z dnia [...] oraz we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę wpisano prawidłowy numer działki. Natomiast oznaczenie na mapie do celów projektowych jako 430/8 jest oczywistą omyłką geodety sporządzającego tę mapę, co w konsekwencji rzutowało na wpisaniu omyłkowego numeru w oświadczeniu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz w decyzji Zarządu Powiatu w B.

z dnia 28 września 2010 r. Omyłka ta, zdaniem skarżącego, nie ma żadnego merytorycznego przełożenia na rozstrzygnięcie sprawy zaprojektowania zjazdu publicznego.

Odnosząc się do wskazania Wojewody, iż organ I instancji winien wyjaśnić rozbieżność dotyczącą numeru działki, na której zlokalizowana jest droga powiatowa

i zjazd na działki inwestora skarżący podniósł, że informacja dotycząca aktualizacji mapy w zakresie działek Nr 495/5, 495/7, 495/8, 495/9 zamieszczona została na mapie do celów projektowych, a nie na projekcie zagospodarowania. Jego zdaniem na projekcie zagospodarowania działki, w metryczce oraz opisie do zagospodarowania działki, numer działki drogowej jest wpisany prawidłowo. Oczywista omyłka w zakresie numeru działki drogowej dokonana na mapie do celów projektowych rzutuje na opracowania projektu zagospodarowania w wyniku użycia ww. mapy, ale opracowanie projektu zagospodarowania wykonane zostało prawidłowo z przywołaniem prawidłowych numerów działek (w tym drogowej).

Skarżący nawiązując do stwierdzenia organu, że z projektu budowlanego nie wynika jednoznacznie w jaki sposób zostały spełnione ustalenia decyzji Burmistrza

w zakresie przylegania ściany północnej budynku projektowanego do ściany południowej budynku znajdującego się na działce nr 493/3 I. M. podniósł, że zgodnie z ww. decyzją projektowany budynek lokalizowany na działkach inwestora powinien przylegać całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na działce Nr 493/3 w części zlokalizowanej w granicy oznaczonej literami C-D. Za niezrozumiałe uznał nazywanie przez Wojewodę kierunku zachodniego kierunkiem północnym, a kierunku wschodniego - południowym. Wskazał, że ściana budynku istniejącego zlokalizowanego na działce sąsiedniej tj. nr ewid. 493/3, która przylega do granicy działek inwestora i do której przylegać ma wg. projektu budynek inwestora, to ściana wschodnia, a nie południowa. Oznaczenie kierunków świata wynika też jednoznacznie z mapy do celów projektowych. Z projektu zagospodarowania działki oraz rysunku rzutu parteru A-01 wynika, zdaniem skarżącego, że projektowany budynek - ściana zachodnia przylega całą swoją powierzchnią do ściany wschodniej budynku istniejącego.

W odpowiedzi na stwierdzenie, że z projektu budowlanego nie wynika jednoznacznie jak ukształtowana jest elewacja zachodnia i ściana południowa budynku na działce Nr 493/3 skarżący wskazał, że zakres projektu budowlanego obejmuje rozwiązania projektowe dotyczące projektowanego budynku na działkach inwestora. Jego zdaniem rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego nie przewiduje wykonywania rysunków elewacji budynków sąsiednich, gdyż wniosek złożony przez inwestora obejmuje tylko budynek projektowany. Wskazał, że ściana projektowanego budynku przylegająca do istniejącego budynku została zaprojektowana prawidłowo, a liczba wykonanych rysunków, analizowana łącznie z całym opracowaniem, umożliwia jednoznaczne odczytanie rozwiązań projektowych. Dołączona do projektu budowlanego analiza wykazuje, zdaniem skarżącego, że bez względu na ukształtowanie elewacji zachodniej, przylegającej do budynku istniejącego - lokalizacja otworów okiennych w istniejącym budynku jest tak usytuowana, że między ramionami kąta 60 st., wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym

w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub budynku projektowanego. Uszczegółowienie elewacji jest więc bezzasadne gdyż na rysunkach analizy naniesiono szczegóły rozwiązań projektowych i istniejących w stopniu całkowicie wystarczającym do wykazania, że projektowany budynek w żaden sposób nie zacienia budynku istniejącego zgodnie z § 13. W projekcie zawarte są także informacje dot. zachowania bezpieczeństwa pożarowego - w części rysunkowej i opisowej.

Odnosząc się do zarzutu Wojewody, iż z rysunków elewacji wynika, że w pasie terenu wyznaczonym pomieszczeniem 09 na parterze i sypialnią 1.6 na piętrze sąsiednia działka Nr 493/3 jest niezabudowana ścianami nadziemnymi I. M. podniósł, że wniosek o pozwolenie na budowę dotyczył obiektu projektowanego na działkach inwestora. Rysunki dotyczące projektowanego budynku zostały szczegółowo przedstawione na poszczególnych planszach projektu. Budynek istniejący zlokalizowany na działce Nr ewid 493/3 nie jest przedmiotem opracowania projektowego, a jedynie znajduje się w obszarze oddziaływania budynku. Zgodnie

z powyższym informacje dotyczące istniejącego budynku zostały umieszczone na tych rysunkach, na których analizuje się możliwość oddziaływania projektowanego budynku na istniejący (analiza nasłonecznienia itd.). Na rysunkach rzutów kondygnacji projektowanych, rzut budynku istniejącego nie jest przedmiotem opracowania - jest

w formie informacyjnej, dodatkowej. Dlatego szukanie szczegółowych rozwiązań budynku sąsiedniego na rysunkach, które mają na celu wykazanie rozwiązań funkcjonalnych projektowanego budynku, jest bezzasadne.

W dalszej części skarżący odniósł się do 12 nieprawidłowości wskazanych przez Wojewodę w sposób następujący:

Ad. 1 - W projekcie budowlanym projektant stwierdził, iż wymagania dot. § 57 i 60 warunków technicznych zostały spełnione dla pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Projektant ma za zadanie wykonać projekt zgodnie z przepisami i wiedzą techniczną, dołącza odpowiednie oświadczenie do projektu, mówiące o tym. Nie ma obowiązku dokonywania w projekcie analizy każdego § rozporządzenia, ma obowiązek się do nich zastosować. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. zawiera 332 paragrafy i przeprowadzenie analizy każdego z nich graniczy

z absurdem. Pomieszczenia na działce Nr 493/3 w niższej części budynku od strony południowej nie są oznaczone w projekcie jako mieszkalne. Jest to forma podcienia,

a więc nie jest to pomieszczenie na pobyt ludzi w myśl § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia. W związku z powyższym do tego pomieszczenia nie ma zastosowania §13, §57, §560 ww. rozporządzenia.

Ad. 2 – Z opracowania graficznego wynika, iż zastosowano się do § 235 rozporządzenia. Na rysunkach rzutów oznaczono pas o szerokości 2m (od północy

i południa) i opisano jego klasę odporności ogniowej jako E I 60. Jest to wyraźne

i jednoznaczne wskazanie zastosowanego rozwiązania (w jaki sposób został zachowany przepis dot. ochrony przeciwpożarowej). W projekcie jednoznacznie napisano, iż rysunki należy analizować łącznie, a więc jeśli informacja dotycząca klasy odporności ogniowej jest wskazana na rzutach kondygnacji to jest to wskazanie wystarczające.

Ad. 3 - Taras został zaprojektowany w konstrukcji żelbetowej. Nazywając go "drewnianym" projektant miał na myśli wykończenie jego powierzchni elementami imitującymi materiał drewniany dla uzyskania ciekawego rozwiązania estetycznego.

Ad. 4 - Projektant branży architektonicznej oraz konstrukcyjnej dokonali wizji w terenie w celu oceny stanu budynku istniejącego. Mając świadomość, iż projektowany budynek nie będzie "oparty" na istniejącym obiekcie (jest to konstrukcja samonośna, niezależna), dostosowano posadowienie projektowanych fundamentów w rozwiązaniach szczegółowych tak, aby nie wpłynęły one negatywnie na stan istniejącego obiektu.

W opisie do branży konstrukcyjnej znajdują się wytyczne dot. wykonania fundamentowania w sposób bezpieczny dla budynku sąsiedniego.

Ad. 5 – Wysokość pomieszczenia strychu jest mniejsza niż 2,2 m, a w związku z tym nie może być uznawana jako przestrzeń mieszkalna. Poziom strychu nie stanowi poziomu charakterystycznego dla budynku, dlatego nie ma obowiązku wykazania go.

Ad. 7 – Oświadczenie znajduje się na stronie tytułowej branży konstrukcyjnej.

Ad. 8 – W opisie przywołując przepisy nie dopisano słowa "z późniejszymi zmianami" co stanowiło przejęzyczenie bądź drobną omyłkę.

Ad. 9 – Drobne uchybienie, które w żaden sposób nie ma wpływu na rozstrzygnięcie planowanej inwestycji ani na rozwiązanie projektowe.

Ad. 10 - Terenami sąsiednimi względem działek inwestora są: działka Nr ewid 493/3 - dla budynku istniejącego przeprowadzono analizy ewentualnego oddziaływania projektowanej inwestycji na istniejący obiekt. Od wschodu działki inwestora sąsiadują z działką niezabudowaną 497, na której zlokalizowane są parkingi, od północy działka drogowa Nr [...] (oczywiście niezabudowana). Poszczególne odległości od istniejącej zabudowy zawarte są w opisie do projektu zagospodarowania działki.

W projekcie zawarta jest adnotacja, aby rysunki i opisy analizować łącznie.

Ad. 11 - Zarzut jest całkowicie absurdalny i rażąco ukazuje nieznajomość sztuki budowlanej. Jest bezzasadnym podważenie zasad projektowania konstrukcji

i wieloletniego doświadczenia uprawnionego projektanta. Słup usytuowany jest nie na stopie, ale na ławie fundamentowej co jednoznacznie wynika z rysunku konstrukcji,

a dodatkowo jest usytuowany na niej mimośrodowo, a więc asymetrycznie względem osi ławy. Takie rozwiązanie jest od lat powszechnie stosowane w fundamentowaniu budynków lokalizowanych w granicy nieruchomości. Ława fundamentowa zlokalizowana jest wyłącznie na działce należącej do inwestora.

Ad. 12 - Poszczególne opracowania branżowe mają na celu rozwiązanie problematyki poszczególnych branż i nie ma obowiązku powtarzania tej samej informacji na każdym rysunku, aby opracowania projektu budowlanego nie rozbudowywać do granic absurdu. Na rysunkach jest adnotacja, aby analizować je łącznie, wtedy zbiór informacji z każdej branży jest bardziej czytelny dla wykonawcy.

W odniesieniu do konieczności pokazania wyliczenia powierzchni zabudowy budynku, powierzchni terenów zielonych oraz utwardzeń w związku z istniejącymi wątpliwościami co do prawidłowości podanych wyników skarżący wskazał, że projektant wykonujący opracowanie projektu zagospodarowania dołącza do projektu oświadczenie o wykonaniu projektu zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Podważanie podanych wyliczeń jest całkowicie niezrozumiałe i rodzi pytanie jakie są podstawy takiego postępowania. Szczegółowe wyliczenie znajduje się w opisie do projektu zagospodarowania działki. Bilans terenu został wykonany za pomocą programu komputerowego ArchiCad 15, a w dobie dzisiejszej techniki nie wykonuje się obliczeń "metodą linijki".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewoda podniósł, że nie ma wpływu na rozstrzygnięcie decyzji usytuowanie budynków na mapie względem stron świata, tj. czy mają przylegać do siebie ściana wschodnia i zachodnia czy północna i południowa, a kwestia ta została poruszona jako porządkowa.

Wojewoda rozwinął również problem ustalenia powierzchni terenów zieleni oraz podniósł, że ustalenie ww. powierzchni oraz powierzchni zabudowy jest istotne również dlatego, że analizowana inwestycja leży w strefie C ochrony Uzdrowiska B..

Ponadto opisane w decyzji rozbieżności w oznaczeniu numeru działki drogi nie mają znamion oczywistej omyłki ponieważ zaskarżona decyzja rozstrzyga także o budowie zjazdu z drogi urządzonej na działce Nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji objętej skargą (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Przedmiot kontroli stanowi decyzja kasacyjna Wojewody, podjęta na podstawie art. 138 § 2 kpa zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana

z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Mając na uwadze zakres kognicji sądu administracyjnego sprowadzający się do zbadania zgodności z prawem aktu poddanego mu pod osąd, podkreślić należy, że przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola polegała na ocenie, czy wskazane

w zaskarżonej decyzji uchybienia organu I instancji dawały podstawę do zastosowania art. 138 § 2 kpa.

Analiza naruszeń podniesionych przez Wojewodę wskazuje na kilka najistotniejszych, spełniających łącznie przesłanki wymienione w zacytowanym wyżej przepisie.

I. Wnioskiem inwestora objęta została inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalno-usługowo-handlowego o powierzchni do 200 m2, z przeznaczeniem na usługi komercyjne nieuciążliwe dla środowiska, wraz z instalacjami wewnętrznymi: wody, kanalizacji sanitarnej, c.o., elektryczną, gazu, utwardzeniu terenu oraz na budowie zjazdu publicznego z drogi powiatowej, na działkach Nr 495/5, 495/7, 495/8, 495/9, [...] (droga) położonych w B..

Do wniosku dołączone zostały dwa projekty budowlane: budowy zjazdu publicznego z drogi powiatowej ul. P. dz. nr ew. 430/8 oraz budowy budynku mieszkalno-usługowo-handlowego wraz z instalacjami.

Prawidłowość tych projektów była przedmiotem kontroli organu odwoławczego

w zakresie, o jakim mowa w art. 134 oraz art. 135 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U.2010.243.1623 j.t. ze zm.), zwanej dalej ustawą. Między innymi organ zobowiązany był sprawdzić czy złożone projekty spełniają wymogi określone

w decyzji o warunkach zabudowy (która wydana została dla inwestycji objętej wnioskiem z uwagi na brak uchwalenia dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) i czy są zgodne z ustaleniami w tej decyzji zawartymi (art. 34 ust.1 i art. 35 ust.1 pkt 1 ustawy).

Jak wynika z ostatecznej decyzji Nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...], warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zjazdu publicznego z drogi powiatowej (ul. P.) ustalone zostały dla działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]; tymczasem złożony dla budowy zjazdu projekt budowlany dotyczy działki 430/8 oznaczonej jako droga (część opisowa

i rysunkowa projektu). Podobnie znajdująca się w tym projekcie decyzja Nr [...] wydana 28 września 2011r. z upoważnienia Zarządu Powiatu B., zezwalająca na lokalizację zjazdu publicznego z drogi powiatowej – ul. P. dotyczy działki 430/8, nie zaś działki [...] wskazywanej przez inwestora we wniosku. Wyjaśnienie tej rozbieżności jest niezwykle istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż dotyczy nie tylko zbadania zgodności projektu z ustaleniami

i warunkami decyzji o warunkach zabudowy, ale także prawa inwestora

do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o jakim mowa w art. 3 pkt 11 ustawy, a które skarżący wywodzi z udzielonego mu przez zarządcę drogi zezwolenia na budowę zjazdu. Oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlanego znajdujące się w projekcie budowlanym budowy budynku mieszkalno-usługowo-handlowego dotyczy działki 430/8 oznaczonej przez wnioskodawcę jako działka "drogowa", a nie działki [...] wskazywanej we wniosku jako "droga", na której ma być zlokalizowany wjazd. Złożony w sprawie wniosek o pozwolenie na budowę nie obejmuje zaś działki 430/8.

Podkreślenia przy tym wymaga, że zgodnie z art. 33 ust.2 pkt 2 ustawy oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest jednym z obowiązkowych dokumentów, które należy dołączyć do wniosku

o pozwolenie na budowę. Nie ulega przy tym wątpliwości, że oświadczenie to powinno obejmować wszystkie działki objęte wnioskiem.

Z powyższych powodów wyjaśnienie rozbieżności występujących pomiędzy oznaczeniem działki, na której ma być urządzony zjazd należy do okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i nie zauważając potrzeby uzupełnienia dokumentacji w tym zakresie organ I instancji naruszył niewątpliwie art. 7 i 77 § 1 kpa.

Na ocenę wagi prawnej tego uchybienia nie może mieć wpływu argumentacja skargi, że rozbieżności w oznaczeniu działki – ul. P. wynikają z "oczywistej omyłki geodety sporządzającego mapę". Niezależnie do tego, że twierdzenie takie nie poddaje się jakiejkolwiek weryfikacji merytorycznej, podkreślić należy, że nawet jeśli przyjąć, iż skarżący w tym zakresie ma rację, to owa "oczywista omyłka" musi wynikać z akt sprawy, a nie z oświadczenia wnioskodawcy; nawet wówczas nie zmienia to faktu, że dokumentacja projektowa winna zostać dostosowana do właściwych oznaczeń geodezyjnych.

II. Słusznie także Wojewoda przyjął, że ze złożonego projektu budowy budynku mieszkalno-usługowo-handlowego nie wynika, czy zamierzony obiekt spełnia ustalenia decyzji o warunkach zabudowy w części dotyczącej usytuowania go wobec istniejącego budynku na działce sąsiedniej. Z treści tej decyzji wynika, że budynek inwestora winien przylegać całą powierzchnią swojej ściany do budynku istniejącego na działce nr 493/3 w części zlokalizowanej w granicy.

Taki zapis wynika z treści § 12 ust.3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2002.75.690 ze zm.), zgodnie z którym w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy

z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej.

Spełnienie w niniejszej sprawie warunków określonych w końcowej części zacytowanego przepisu budzi poważne wątpliwości w świetle przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, gdyż aby ocenić czy projektowany obiekt przylega do istniejącego w granicy w sposób określony wyżej, niezbędnym jest wiedza

o elewacji budynku sąsiedniego w tej właśnie części. Niezależnie od tego, że pomiędzy organem a skarżącym istnieje spór co do oznaczenia stron świata,

a naniesiona na znajdującej się w projekcie budowlanym mapie orientacja może nasuwać wątpliwości w tym zakresie, bezspornym jest, że wedle zamysłu projektanta budynek objęty wnioskiem usytuowany ma być w granicy z działką nr 493/3

i przylegać do sąsiedniego budynku mieszkalnego. W świetle § 12 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych projekt będzie spełniał wymogi określone w tym przepisie tylko wówczas, gdy jego część leżąca w pasie

o szerokości 3 m wzdłuż granicy z działką nr 493/3 będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej. Warunek przylegania w rozumieniu powyższego przepisu dotyczy niewątpliwie ścian obu przylegających budynków, przy czym długość i wysokość ścian budynku projektowanego wedle tej zasady wyznaczona jest poprzez długość

i wysokość ścian obiektu już istniejącego.

Ze znajdującej się w projekcie budowlanym "analizy pod kątem zachowania przepisów w projektowanym budynku pod kątem zachowania ustaleń par. 13 rozporządzenia (...) oraz zachowania bezpieczeństwa pożarowego" wynika, że na parterze i na piętrze budynku na działce nr 439/3 w części zlokalizowanej w granicy

z działką inwestora znajdują się tarasy, do których przylega obiekt będący przedmiotem wniosku. O ile z zestawienia pomieszczeń parteru można wysnuć wniosek, że na tym poziomie od strony tarasu w budynku na działce 439/3 istnieje ściana w granicy (taras przylega do pomieszczenia biurowego 09 w budynku projektowanym), to wniosku takiego nie można wysnuć na podstawie zestawienia pomieszczeń I piętra, co budzi wątpliwości, czy istotnie warunek przylegania

w rozumieniu § 12 ust.3 pkt 2 rozporządzenia na tym poziomie został spełniony.

Z tego zestawienia wynikać może bowiem, że na wysokości piętra - w części w której przewidziano sypialnię oznaczoną symbolem 1.6 - budynek projektowany będzie wysunięty poza lico budynku, do którego ma przylegać, co pozostawałoby

w sprzeczności z decyzją o warunkach zabudowy oraz z § 12 ust.2 pkt 3 rozporządzenia.

Z tych przyczyn nie mogą zostać uwzględnione zarzuty skargi, wedle której "zakres projektu budowlanego obejmuje rozwiązania projektowe dotyczące projektowanego budynku na działkach Inwestora" i co za tym idzie budynek sąsiedni "nie jest przedmiotem opracowania projektowego". Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd nie mógł także uwzględnić treści złożonego przez skarżącego postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy B. z 19 września 2012r. (k. 33 akt sądowych). Niezależnie od tego, że postanowienie to dokonuje interpretacji zapisu decyzji

o warunkach zabudowy z dnia 19 listopada 2010r. dotyczącego "przylegania" projektowanego budynku do obiektu na działce sąsiedniej w sposób pomijający treść § 12 ust.3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, podkreślenia wymaga, że wojewódzki sąd administracyjny orzeka wedle stanu prawnego

i faktycznego istniejących w dniu wydania objętego skargą aktu oraz na podstawie akt administracyjnych. Oczywistym jest, że do treści złożonego przez skarżącego postanowienia nie mógł ustosunkować się organ odwoławczy, gdyż orzekał zanim ono zapadło.

Nie zauważając wadliwości projektu w tym zakresie organ I instancji naruszył niewątpliwie art. 7 i 77 § 1 kpa, gdyż kwestia związana z przyleganiem projektowanego budynku do budynku usytuowanego na działce sąsiedniej wymagała wyjaśnienia z uwagi na treść art. 34 ust.1 i 35 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy.

III. Rację ma także organ odwoławczy zarzucając, że w dokumentacji przedstawionej przez inwestora brak jest odwołania się do ekspertyzy, o jakiej mowa w § 206 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zgodnie bowiem

z tym przepisem w przypadku wzniesienia budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Ze złożonych przez wnioskodawcę dokumentów nie wynika, aby ekspertyza taka w ogóle została opracowana.

V. Należy zgodzić się z Wojewodą, że wadą projektu jest również to, że nie zawiera rzutu III kondygnacji, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią § 12 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz,.U.03.120.1133 ze zm.), obowiązującego w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę i mającego

w sprawie zastosowanie na podstawie § 14 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. 2012.462).

Zgodnie z § 12 ust.1 pkt 2 rozporządzenia z 2003r. część rysunkowa projektu budowlanego powinna przedstawiać rzuty wszystkich charakterystycznych poziomów obiektu budowlanego, w tym widok dachu lub przekrycia oraz przekroje, a dla obiektu liniowego - przekroje normalne i podłużne (profile), przeprowadzone

w charakterystycznych miejscach obiektu budowlanego, konieczne do przedstawienia:

a) układu funkcjonalno-przestrzennego obiektu budowlanego,

b) rozwiązań budowlano-konstrukcyjnych obiektu budowlanego i jego powiązania z podłożem oraz przyległymi obiektami budowlanymi,

c) położenia sytuacyjno-wysokościowego i skrajnych parametrów instalacji

i urządzeń technologicznych, związanych lub mających wpływ na konstrukcję obiektu budowlanego, funkcjonowanie instalacji i urządzeń oraz bezpieczeństwo ich użytkowania,

d) budowli przemysłowych i innych tworzących samonośną całość techniczno-użytkową, jak komin, zbiornik, kolumna rafineryjna, niezbędnych wymiarów, w tym zewnętrznych w rzucie poziomym i pionowym,

z nawiązaniem do poziomu terenu, przestrzeni wewnętrznych obiektu budowlanego, w szczególności pomieszczeń, rodzaju konstrukcji, przekrojów jego elementów, a także instalacji oraz gabarytów (obrysu) urządzeń technologicznych, o których mowa w lit. c.

Mając na uwadze treść zacytowanego przepisu trudno zatem zgodzić się ze skarżącym, że "poziom strychu nie stanowi poziomu charakterystycznego dla budynku, dlatego nie ma obowiązku wykazania go" w projekcie budowlanym. Już sam obowiązek przedstawienia układu funkcjonalno-przestrzennego obiektu pozwala na przyjęcie, że poddasze stanowi charakterystyczny poziom obiektu budowlanego

w rozumieniu tego przepisu.

VI. Słuszne również są zarzuty dotyczące niejednoznacznego określenia konstrukcji jednego z tarasów projektowanego obiektu, określonego jako "drewniany". Skarżący podnosi w skardze, że taras ten zaprojektowany został

w konstrukcji żelbetowej, a nazywając go "drewnianym" projektant miał na myśli wykończenie jego powierzchni elementami imitującymi materiał drewniany "dla uzyskania ciekawego rozwiązania estetycznego".

Taki zamysł projektanta nie wynika jednak jasno ze złożonego projektu budowlanego. Na str. 76 – Zestawienie pomieszczeń I piętra, taras 2 oznaczony został istotnie jako drewniany, zaś przeciwstawny do niego taras jako zielony, zagospodarowany roślinami i wliczony do powierzchni biologicznie czynnej. Funkcja

i nazwa tego ostatniego tarasu, nawiązująca do takiego właśnie zagospodarowania roślinnością ekstensywną nie budzi wątpliwości w świetle projektu, czego nie można powiedzieć o tarasie "drewnianym" sugerującym w sposób automatyczny istnienie elementów drewna w jego konstrukcji lub wykończeniu. Na str. 79 projektu taras ten oznaczony został jako "W4 taras wykończony płytkami" o stropie żelbetowym - bez nawiązania do wcześniejszej nazwy (podczas gdy drugi taras opisano tu wciąż jako "zielony"), co wprowadza niejasność i nieczytelność projektu, co najmniej utrudniającą jego kontrolę pod kątem spełnienia wymagań określonych prawem.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że składana przez inwestora dokumentacja projektowa dołączona do wniosku o pozwolenie na budowę nie może budzić wątpliwości co do zamysłu projektanta i nie mogą jej objaśniać wyjaśnienia samej strony. Projekt budowlany to dokument o ściśle określonej formie i zawartości, regulowanej przepisami ustawy, rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Dlatego wymogom stawianym przez te akty prawne winien odpowiadać, a jeśli tak nie jest, podlegać musi uzupełnieniu przez osoby mające stosowne uprawnienia do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie i wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego (art. 12 ust.7 ustawy). Zgodnie z art. 33 ust.2 pkt 1 ustawy składając wniosek o pozwolenie na budowę inwestor winien dołączyć aktualne zaświadczenie potwierdzające uprawnienia osób sporządzających projekt budowlany. Z tych przyczyn sam inwestor nie może skutecznie wyjaśnić wątpliwości merytorycznych jakie budzi treść złożonego przez niego projektu, a taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.

Lektura dokumentacji projektowej złożonej wraz z wnioskiem, występujące w niej liczne pomyłki (nawet jeśli wydają się oczywiste) oraz niejasności budzą uzasadnione wątpliwości co do rzetelności jej przygotowania.

Przykładowo, na str. 66 czytamy, że "od strony zachodniej wzdłuż granicy C-D część dwukondygnacyjna zlokalizowana została wzdłuż granicy z działką o nr ewid. 430/8. Natomiast ściana części jednokondygnacyjnej oddalona jest od granicy C-D

o 3,26m". Działka 430/8 oznaczona została w projekcie jako droga – ulica P. i nie ulega wątpliwości, że wzdłuż niej przedmiotowy budynek nie został zaprojektowany, lecz w granicy z działką 493/3. Na tej samej stronie przytacza się także nieaktualny stan prawny w zakresie ochrony środowiska. Aktualnie obowiązuje bowiem Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2010.213.1397). Na str. 53 napisano zaś, że "Działki ew. nr 495/5, 495/7, 495/8, 495/9, [...] (droga), będące przedmiotem niniejszego opracowania położone są przy drodze powiatowej nr 430/8. Jej właścicielem jest Pan I. M.", co mogłoby sugerować, że projektem objęte są dwie różne działki o charakterze drogowym, jedna o nr [...], druga o nr 430/8, a ponadto, że to skarżący posiada tytuł prawny do drogi powiatowej.

Z tych przyczyn, organ II instancji słusznie zwrócił uwagę na uchybienia

w sporządzeniu dokumentacji projektowej i potrzebę ich uzupełnienia, choć oczywiście niektóre wady projektu jak np. brak numeracji stron czy podanie nieaktualnych przepisów prawa budowlanego i rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie mogłyby same

w sobie dawać podstawy do wydania decyzji kasacyjnej. Opisane w pkt I-VI uchybienia są jednak na tyle poważne i znaczące dla rozstrzygnięcia sprawy, że uzupełnianie ich na etapie postępowania odwoławczego mogłoby naruszyć zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 kpa.

Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że objęta skargą decyzja Wojewody spełnia wymogi określone w art. 138 § 2 kpa, gdyż liczne uchybienia projektu – prawidłowo zauważone w toku postępowania odwoławczego – wymagają wyjaśnienia w takim zakresie, który ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Nie ulega także wątpliwości, że nie dostrzegając wad projektu wyszczególnionych w zaskarżonej decyzji organ I instancji naruszył prawo procesowe tj. art. 7 i 77 § 1 kpa.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.