Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 74/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 52 ust. 2, art. 53 ust. 1, art. 54, art. 63 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 112 ust. 1, art. 113 ust. 1, art. 124 ust. 1 i 5
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 8, art. 11, art. 12, art. 15, art. 42 par. 1, art. 43, art. 75 par. 1, art. 77 par. 1, art. 80, art. 85 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2010 r. sprawy ze skargi A. G. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków inwestycji celu publicznego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "kpa" w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwaną dalej "upzp" utrzymało w mocy decyzję Burmistrza W. ustalającą warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

1. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Burmistrz W. ustalił na wniosek

P. S.A. warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji

polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] GSM (maszt

stalowy kratowy o wys. 12 m + anteny) przewidzianej do realizacji na dachu budynku

mieszkalnego wielorodzinnego na terenie działki ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul.

[...] w W.

2. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli A. G. oraz

J. K. zarzucając organowi pierwszej instancji wydanie decyzji z naruszeniem

przepisów postępowania tj.: art. 8, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 85 § 1

kpa i wnosząc o:

- przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność wykazania, czy

realizacja inwestycji może mieć wpływ na życie i zdrowie mieszkańców tego budynku

oraz mieszkańców okolicznych nieruchomości, w tym istniejących i planowanych

nieruchomości odwołujących się i czy jest jedyną możliwą lokalizacją dla planowanej

inwestycji wnioskodawcy,

- uchylenie zaskarżonej decyzji względnie o

- przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej

instancji.

3. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza W.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż:

- planowana inwestycja należy zgodnie z art. 2 pkt 5 upzp w zw. z art. 6 pkt 1

ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr

sygn. akt IV SA/Wa 74/10

261, poz. 2603 ze zm.), dalej jako "ugn" do inwestycji celu publicznego;

* w toku postępowania ustalono czy i jakie budynki znajdują się w otoczeniu

stacji;

* przy realizacji inwestycji należy spełnić wymogi zawarte w rozporządzeniu

Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych

poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania

dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) - wyeliminowanie dostępu

ludności do pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych Pd 7V/m lub 01, W/m

kw;

* planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczone do przedsięwzięć mogących

znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga sporządzenia raportu o

oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (główna oś promieniowania żadnej z

projektowanych anten nie koliduje z miejscami dostępnymi dla ludności);

* w sprawie nie zachodziła konieczność wydania decyzji o środowiskowych

uwarunkowaniach zgody gdyż, parametry projektowanego przedsięwzięcia wykluczają

go z objęcia zakresem § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004

r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na

środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem

przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr

257, poz. 2573 ze zm.);

* organ mógł wydać rozstrzygnięcie w oparciu o wniosek inwestora oraz

załączoną do niego "Informację o planowanej inwestycji" sporządzoną przez

rzeczoznawcę budowlanego w telekomunikacji, zatem brak było podstaw do

przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego a zarzuty naruszenia art. 8, art. 11 art. 75 §

1, art. 77 § 1, art. 80, art. 85 § 1 kpa są niezasadne;

- w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego

wnioskodawca nie ma obowiązku przedstawiania różnych wariantów realizacji

przedsięwzięcia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. G. i J. K. decyzji Kolegium zarzucili naruszenie art.7, art. 8, art. 11, art. 15, art. 39, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 85 § 1, art. 107 § 3 kpa wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Główne zarzuty skargi to:

- planowane przedsięwzięcie jest inwestycją celu publicznego, co wynika z art. 6

sygn. akt IV SA/Wa 74/10 w zw. art. 4pkt 18ugn;

* inwestycja ingeruje w sferę własności skarżących, którzy są właścicielami

zabudowanej nieruchomości położonej w odległości 17-18 m od planowej inwestycji;

* organy winny przeprowadzić postępowanie w zakresie niezbędności realizacji

inwestycji, jednakże tego nie uczyniły;

* nie odniesiono się również do kwestii celowości lokalizacji;

* poprzez zaniechanie przeprowadzenia czynności o których mowa w dwóch

poprzedzających tiretach, kwestie te nie znalazły odbicia w uzasadnieniach decyzji

organów obu instancji, skutkiem czego doszło do naruszenia art. 107 § 3 kpa;

* organy nie przejawiły żadnej aktywności w zakresie inicjatywy dowodowej, a

swoje rozstrzygnięcie oparły bezkrytycznie jedynie na danych i dokumentach

przedstawionych przez wnioskodawcę (w tym na "Informacji o planowanej inwestycji"

której to trudno przyznać walor opinii całkowicie obiektywnej) - skutkiem naruszono

art. 7, art. 11 i art. 75 §1 kpa;

* organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, bo za

takie trudno uznać stwierdzenie, że zaskarżona decyzją ustalono warunki lokalizacji

celu publicznego, skutkiem czego naruszono art. 15 kpa;

- ostatecznie wskazano na naruszenia art. 39 kpa poprzez liczne

nieprawidłowości w doręczaniu korespondencji uczestnikom postępowania

M. F. oraz H. M.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżone decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Obecny na rozprawie profesjonalny pełnomocnik skarżących dodatkowo podniósł, iż w aktach brak jest dowodu na przeprowadzenie przez organ wizji lokalnej. Nie potrafił wskazać na czym polegała wątpliwość co do doręczeń dla M. F. oraz H. M., zaś inwestycja wkracza w sferę uprawnień skarżących, gdy chodzi o nieskrępowane władanie nieruchomością w zakresie ponadnormatywnego oddziaływania pól elektromagnetycznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga, jako niezasadna podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla stacji bazowej telefonii komórkowej, także gdy operator publiczny jest przedsiębiorcą działającym komercyjnie, odbywa się - w przypadku terenów nie objętych miejscowymi planami

sygn. akt IV SA/Wa 74/10

zagospodarowania przestrzennego - poprzez wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, w myśl art. 4 ust. 2 pkt 1 upzp. Sąd podziela w tym zakresie poglądy prezentowane w dotychczasowym orzecznictwie (patrz m.in. wyrok NSA sygn. akt. II OSK 495/05 - ogólnodostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych prowadzonej przez NSA).

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie wniosku zwierającego wymagane elementy (art. 52 ust. 2 upzp), po zgromadzeniu dokumentacji niezbędnej dla oceny sytuacji (patrz "Informacja o planowanej inwestycji"), która w toku postępowania nie została skutecznie zakwestionowana. Z kolei decyzja w przedmiocie lokalizacji zawiera wymagane prawem elementy (wskazane w art. 54 upzp). W toku postępowania pisma były doręczane na zasadzie wskazanej w art. 53 ust. 1 upzp. Postanowienia decyzji nie naruszają jednocześnie przepisów prawa materialnego w szczególności w zakresie zapewnienia, w stosownych granicach, ochrony prawa własności.

Uzasadniając zaskarżone orzeczenie organ administracji dokonał wprawdzie wadliwej interpretacji przepisów prawa, co do warunków wydania decyzji o lokalizacji, gdy chodzi o zakres kwestii podlegających ocenie przed wydaniem orzeczenia zgodnego z wnioskiem. Nie miało to jednak, w okolicznościach niniejszej sprawy, żadnego wpływu na jej wynik. Oznacza to, iż niniejsze uchybienie nie mogło stanowić podstawy do wyeliminowania z obrotu zaskarżonego aktu - a contrario art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "ppsa".

Wynika to z następujących uwarunkowań prawnych i faktycznych.

Mylnie wywodzi Kolegium, iż organ wydający decyzje o lokalizacji inwestycji nie jest obowiązany do oceny wniosku inwestora pod kątem ustalenia, czy w następstwie wydania orzeczenia nie dojdzie do nieuzasadnionej ingerencji w prawa własności osób trzecich. Nie przypadkowo w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasadę określoną w art. 63 ust. 2 odniesiono wyłącznie do decyzji o warunkach zabudowy. Nie może być ona, jak mylnie wywodzi organ administracji, stosowana w drodze analogii do decyzji o lokalizacji. Wprawdzie, bowiem ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera w swej treści bezpośrednio regulacji określających prawne następstwa wydania decyzji o lokalizacji, gdy chodzi o realizacje praw właścicieli nieruchomości objętych planowanym przedsięwzięciem (jak np. regulacje w tym zakresie zawarte w niektórych ustawach odrębnych określających zasady realizacji pewnych rodzajów przedsięwzięć jak drogi, linie kolejowe o znaczeniu

sygn. akt IV SA/Wa 74/10

państwowym, przedsięwzięcia związane z organizacją mistrzostw Euro 2012)), jednak tego rodzaju regulacje zawarte są w ugn. W myśl m.in. art. 112 ust. 1 in fine i 124 ust. 1 zd. 2 tej ustawy rozstrzygnięcia zawarte w decyzji o lokalizacji stanowią podstawę wydania decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości bądź ograniczeniu prawa z niej korzystania. Na etapie tym nie podlega rozważaniu kwestia zasadności ingerencji w prawa własności, o ile żądania inwestora są zgodne z warunkami określonymi prawomocną decyzją o lokalizacji. Prowadzi to do wniosku, iż kwestia zasadności ingerencji w prawa osób trzecich, w zakresie możliwości wykonywania przez nie praw własności (w kontekście wywłaszczenia bądź ograniczenia prawa własności w stosownej formie), w związku z wykonywaniem uprawnień wynikających z decyzji lokalizacyjnej przez inwestora, musi być brana pod uwagę na etapie wydania tej decyzji, w myśl art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 4 ust. 1 zd. wstępne upzp. W rozpoznawanej sprawie, mając na uwadze fakt, iż inwestorem jest podmiot inny niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego, nie mają istotnego znaczenia kwestie możliwości zastosowania regulacji dotyczących wywłaszczania nieruchomości (a contrario art. 113 ust 1 ugn). Jednak z uwagi, na rodzaj planowanej inwestycji (urządzenia łączności publicznej) potencjalnie zastosowanie mogłyby znaleźć regulacje wskazane w art. 124 ust. 1 i 5 ugn. Stąd, gdy chodzi o kwestie interesu prawnego skarżących, kluczowe znaczenie mają warunki wskazane w samej decyzji o lokalizacji. Z jej treści jednoznacznie wynika, iż teren inwestycji dotyczy wyłącznie nieruchomości objętej wnioskiem (patrz załącznik do decyzji) a planowane oddziaływania w postaci emisji pól będą musiały zostać ograniczone w razie gdyby w przyszłości mogło to prowadzić do kolizji z nowa zabudową na nieruchomościach sąsiednich (czwarte wymaganie w pkt 1.4 decyzji o lokalizacji). Wobec jednoznacznej treści decyzji, nie może ona stanowić podstawy do wystąpienia z jakimikolwiek roszczeniami o ustanowienie ograniczonych praw do gruntów sąsiednich w celu nieskrępowanego korzystania z realizowanej instalacji. W tym przypadku nietrafne są zarzuty, jakoby organ administracji nie rozważył w należytym stopniu zasadności lokalizacji inwestycji w konkretnym miejscu, w kontekście ochrony interesów właścicieli sąsiednich nieruchomości. Decyzja bowiem, wobec jej treści, nie rodzi żadnych uprawnień do żądania ograniczenia możliwości korzystania z gruntów sąsiednich. Z kolei nie wykazano, aby samo oddziaływanie instalacji prowadziło faktycznie do ograniczeń prawa własności nieruchomości wykraczających poza granice wskazane w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm., dalej jako "kc" (art. 140, 143 i 144), o czym w dalszej części uzasadnienia. Faktyczne skutki

sygn. akt IV SA/Wa 74/10

decyzji, gdy chodzi o prawa własności, dotyczą wyłącznie nieruchomości objętej wnioskiem, jednak w toku postępowania osoby dysponujące prawem do tej nieruchomości nie wnosiły uwag i zastrzeżeń, co pozwalało zakładać, iż akceptują lokalizacje instancji na ich gruncie. W takiej sytuacji rozważanie, czy lokalizacja inwestycji jest dopuszczalna, w kontekście wystąpienia przesłanek uzasadniających naruszenia praw osób trzecich, nie było wymagane.

Wobec wskazanych wyżej uwarunkowań, mylna wykładania przepisów w zakresie warunków wydania decyzji o lokalizacji, w kontekście potrzeby ochrony praw własności (ustalenia czy wystąpi ingerencja w prawa właścicieli, a jeśli tak to czy jest niezbędna, mając na uwadze interes publiczny nie zaś wyłącznie partykularny interes wnioskodawcy) nie miała znaczenia dla trafności rozstrzygnięcia.

Nie mogą być również uwzględnione zarzuty dotyczące mylnego ustalenia, iż planowana instalacja będzie w sposób niedozwolony oddziaływać na nieruchomości sąsiednie. Gdy chodzi o potencjalne oddziaływania pewnych kategorii inwestycji prawodawca normatywnie, przesądził, jakie ich cechy skutkują możliwością ich znaczniejszego niekorzystnego oddziaływania. Inwestycje te określane obecnie mianem mogących zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko podlegają stosownym procedurom wskazanym w dziale V ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), dalej jako "ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku", przy czym część z nich podlega obligatoryjnej procedurze ocen oddziaływania na środowisko, inne zaś są kwalifikowane, bądź też nie do takiej procedury. Gdy chodzi o przedmiotowe przedsięwzięcie (stacja bazowa telefonii komórkowej) o kwalifikacji do inwestycji potencjalnie uciążliwych decydują dwie kwestie: moc nadawcza anteny oraz jej oddalenie od miejsc dostępnych dla ludności, przy czym oddalenie to ocenia się od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania - § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 254, poz. 2573 ze zm.).

W rozpoznawanej sprawie w toku postępowania nie kwestionowano faktycznego oddalenia miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten. Faktycznie nie kwestionowano danych przedstawionych

sygn. akt IV SA/Wa 74/10

w tym zakresie przez inwestora (dane zawarte w pkt 4 "Informacji o planowanej inwestycji", str. 9). Z kolei, gdy chodzi o moc anten, kwestie te przesądzają specyfikacje techniczne konkretnych urządzeń nadawczo-odbiorczych i także nie były one kwestionowane.

Wobec nie zakwalifikowania normatywnie przedsięwzięcia nawet do kategorii mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których dokonuje się przesądzenia, czy konieczna jest procedura ocen oddziaływania na środowisko (art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku), nieuprawnione jest żądanie prowadzenia szczegółowej analizy, w tym postępowania dowodowego, co do potencjalnego negatywnego oddziaływania w ramach postępowania dotyczącego lokalizacji. Jeśli prawodawca określoną kategorię przedsięwzięć poddał szczególnym procedurom określając ich konkretne charakterystyczne cechy - tu o oddziaływanie pól elektromagnetycznych - gdy chodzi o oddziaływania tego rodzaju przedsięwzięć rolą organu administracji właściwego w sprawie lokalizacji jest jedynie ocena, czy przedsięwzięcia nie podlega procedurom wymaganym przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku tzn. czy nie jest wymagane przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, w myśl art. 72 ust. 3 zd. 1 w zw. z ust. 1 pkt 3 ustawy. Jak wskazano ustalenia w tym zakresie nie zostały skutecznie zakwestionowane.

Nie można przy tym uznać za zasadne, zarzutów dotyczących wiarygodności danych przedłożonych przez inwestora. Żadne istotne kwestie w toku postępowania nie były podważane, stąd organ administracji mógł się oprzeć na tych danych. Jak słusznie wskazał organ administracji, w rozpoznawanej sprawie nie było konieczne przeprowadzenie wizji w terenie w celu weryfikacji dokumentacji, skoro żadne kwestie, gdy chodzi o jej zgodność ze stanem faktycznym nie były podnoszone (chodzi o kwestie istotne: odległość planowanych anten o określonej mocy od miejsc dostępnych w kierunku wyznaczonym od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania). Kwestia wysokości posadowienia planowanych anten nadawczych i wysokości zabudowy sąsiedniej nie były sporne. Decyzja została wydana dla anten planowanych do umieszczenia na konkretnej wysokości, skierowanych w konkretnych wskazanych decyzją lokalizacyjną kierunkach.

W toku postępowania nie uwiarygodniono w najmniejszym stopniu twierdzeń, iż w wyniku realizacji przedsięwzięcia dojdzie do przekroczenia standardów jakości środowiska, gdy chodzi o gęstość pół elekromagnetycznych. Trzeba mieć na uwadze, iż standardy takie dotyczą wyłącznie miejsc dostępnych dla ludzi lub terenów

sygn. akt IV SA/Wa 74/10

zabudowy mieszkaniowej. Wynika to z treści art. 122 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r, Nr 25, poz. 150 ze zm.) jak i rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883). Dlatego pomimo występowania pól o określonej gęstości w przestrzeni niekwalifikującej się do wskazanych obszarów, nie może być mowy o przekroczeniu standardów, skoro takowe nie zostały normatywnie ustanowione. Wobec wskazanych uwarunkowań prawnych nie ma przesłanek do twierdzenia, jakoby wykorzystywanie przestrzeni nad nieruchomością dla celu łączności przez operatora publicznego, przy pomocy urządzeń nadawczych, nie prowadzące do przekroczenia standardów, oraz jak w określonej sprawie możliwości wykorzystania owej przestrzeni na inne cele w przyszłości (patrz warunek przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej ograniczenia oddziaływania w przyszłości, gdyby doszło do kolizji z nową zabudową w kontekście istnienia dla takich obszarów w przestrzeni standardów jakości środowiska), prowadziło do naruszenia praw właściciela nieruchomości w zakresie wykraczającym poza zasady wskazane w przywołanych wcześniej przepisach kc.

W tym świetle niezasadne są zarzuty dotyczące niewystarczającego wyjaśnienia sprawy (art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 75 § 1 kpa) oraz niepełnego uzasadnienia (art. 107 § 3 kpa). W szczególności nie zasadne są zarzuty dotyczące niedopuszczenia dowodu z opinii biegłego (w myśl art. 85 § 1 kpa). Tego rodzaju opinia bałaby niezbędna, gdyby obiektywnie wystąpiły wątpliwości wymagające oceny osoby o specjalnych kwalifikacjach np. przedłożonoby sprzeczne opracowania osób o analogicznych kwalifikacjach. Natomiast nie jest niezbędne powoływanie biegłego w każdym przypadku, gdy ogólnikowo jest podważana wiarygodność określonych danych przedkładanych przez osobę o określonych kwalifikacjach (także działającą na zlecenie wnioskodawcy - inwestora), bez sformułowania i uwiarygodnienia konkretnych zarzutów, co do prawdziwości przedłożonych informacji. Działania tego rodzaju naruszałyby zasadę ekonomii postępowania (art. 12 kpa). Przedkładane dowody podlegają ocenie, co do ich wiarygodności z zachowaniem zasad logicznego rozumowania i zasad doświadczenia życiowego (zasada swobodnej oceny dowodów -art. 80 kpa). Reasumując, o ile przedłożona przez wnioskodawcę dokumentacja jest sporządzona przez specjalistę określonej branży, jej skuteczne podważenie wymaga przedłożenia innych wiarygodnych dowodów.

Nie trafny jest zarzut zaniechania przez organ odwoławczy przeprowadzenia

sygn. akt IV SA/Wa 74/10

postępowania wyjaśniającego (naruszenie art. 15 kpa). Wobec wskazanych wyżej okoliczności brak było kwestii wymagających wyjaśnienia poprzez przeprowadzenie dowodów. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, zgromadzona dokumentacja była wystarczająca do wydania orzeczenia w sprawie w ramach jej ponownego rozpatrzenia.

Niezasadne są również zarzuty dotyczące wadliwości doręczeń orzeczeń względem M. F. oraz H. M. (zamieszkałych pod tym samym adresem). W trakcie rozprawy pełnomocnik skarżących nie był w stanie sprecyzować, na czym polegała domniemana wadliwość. Jednocześnie w aktach sprawy administracyjnej znajdują się zwrotne potwierdzenia doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz decyzji obu instancji. Z ich treści wynika, iż zawiadomienie o wszczęciu postępowania doręczono dorosłemu domownikowi stron –T. T., decyzję organu pierwszej instancji odebrały strony osobiście, zaś decyzję organu drugiej instancji odebrała H. M. (adresowaną do niej oraz do M. F. - jako dorosły domownik). Rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji doręczył goniec, zaś decyzję organu odwoławczego doręczyła poczta polska. Tak więc, wskazane pisma zostały doręczone przez właściwe podmioty, w trybie art. 42 § 1 i art. 43 kpa, co niweczy zarzut naruszenia art. 39 i kolejnych kpa.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.