Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2134/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 53 ust 1 pkt 6, art 57 ust 1 pk 5, art 57 ust 6 i ust 7
journal: Dz.U. 2003 nr 128 poz 1175
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...]czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2012r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców działając na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 5 oraz art. 8 ust 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (j.t. Dz. U. z 2006r., Nr 234, poz. 1694 z późn. zmianami), art. 20 ust. 11 i art. 21 ustawy z dnia 24 maja 2007r, o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 120 poz. 818), art. 23 ustawy z dnia 24 października 2008r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 216 poz. 1367), art. 13 ustaw z dnia 9 kwietnia 2010 r. o zmianie ustaw o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 81 poz. 531), art. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2012 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 100 poz. 589) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania W.L. od decyzji Wojewody [...] postanowił uchylić zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zobowiązania W. L. do opuszczenia terytorium Polski w terminie do 7 dni od dnia doręczenia decyzji oraz utrzymać w mocy decyzję w pozostałej części.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym

i prawnym: w dniu [...] marca 2007r. W.L. wystąpił do Wojewody [...]z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej motywując go zamieszkiwaniem tu razem z żoną i córką posiadaniem tu domu i związkami rodzinnymi z Polską.

Decyzją z dnia [...] września 2007r. Wojewoda [...] odmówił udzielenia stronie wnioskowanego zezwolenia, określił termin opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do 7 dni od daty doręczenia decyzji i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Organ I instancji stwierdził, że pobyt W.L. na terytorium Polski stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa, co wyczerpuje przesłankę z art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. Jednocześnie na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 107 § 5 k.p.a. odstąpił od uzasadnienia decyzji w części stwierdzając, że wymagają tego względy bezpieczeństwa państwa.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł W.L.

Decyzją z dnia [...] marca 2008r. Nr [...]Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję stwierdzając, iż jak wynika z dokonanych ustaleń W.L. utracił polskie obywatelstwo . W ocenie organu odwoławczego znajdujące się w dyspozycji organu materiały niejawne wskazują, iż pobyt cudzoziemca na terytorium Polski stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa i ochrony porządku publicznego. Kierując się art. 8 ust. 1 ustawy organ odwoławczy odstąpił od uzasadnienia decyzji w części dotyczącej powołania przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach.

Na powyższe rozstrzygnięcie pełnomocnik strony złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 27 marca 2009 r. sygn. akt VSA/Wa 1793/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca.2008 r. Powyższy wyrok w dniu 20 lutego 2009 r. uchylił na skutek rozpatrzenia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 20 lutego 2009r. sygn. akt IIOSK 1140/09 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu wyroku wskazano, że celowym jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia wniosku strony z dnia [...] lutego 2009r. o stwierdzenie posiadania polskiego obywatelstwa. Podkreślono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie był uprawniony do samodzielnego rozstrzygania kwestii posiadania przez zainteresowanego polskiego obywatelstwa.

Niezależnie od powyższego wskazano na konieczność dokonania wnikliwej oceny, czy decyzja organu odwoławczego nie stanowi nieuzasadnionej ingerencji w prawo do poszanowania życia rodzinnego, w rozumieniu art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, uwzględniając wytyczne zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 19 lipca 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 818/11 uchylił decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2008r. wskazując na konieczność dokonania ustaleń dotyczących życia rodzinnego cudzoziemca, oceny charakteru więzów łączących skarżącego z żoną i dzieckiem, wskazujących na istnienie rzeczywistego życia rodzinnego, przeszkód wiążących się z prowadzeniem życia rodzinnego poza Polską, a następnie stwierdzić, czy zachowano konieczną równowagę w ocenie rozbieżnych interesów pana W.L. i bezpieczeństwa państwa. Sąd wskazał na konieczność wyważenia interesów rodziny i kwestii bezpieczeństwa państwa i w tym celu szczegółowo zbadać i ocenić zgromadzony w sprawie materiał, w szczególności materiał wyłączony z akt sprawy.

W toku ponownego rozpoznania sprawy, uwzględniając wytyczne orzekających w sprawie sądów administracyjnych, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców ustalił, iż W.L. od dnia [...] czerwca 2002r. pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką polską – K.H., zawartym na terytorium S.. W dniu [...]grudnia 2003 r. urodziła się córka małżonków małoletnia A.L.

Organ wskazał, iż do zainteresowanego mają zastosowanie przepisy ustawy o cudzoziemcach, gdyż nie posiada on polskiego obywatelstwa, albowiem decyzją z dnia [...] czerwca 2009r. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego przez W.L., a decyzją z dnia [...] lipca 2009r. utrzymał ją w mocy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji.

W dniu [...] listopada 2009r. wyrokiem sygn. akt IV SA/Wa 1443/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na powyższe rozstrzygnięcie. Wyrokiem z dnia 15 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 435/10 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę kasacyjną od w/w wyroku sądu I instancji.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. Wojewoda [...] na wniosek Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...]. orzekł o wydaleniu cudzoziemca pod konwojem, przez przejście granicznie każde prawnie dozwolone, określił termin opuszczenia przez niego terytorium Polski wciągu 48 godz. od chwili ustania okoliczności uniemożliwiających jego wyjazd i nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

W dniu [...] sierpnia 2008r. cudzoziemiec opuścił terytorium Polski.

Strona złożyła od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie za pośrednictwem Wojewody [...] do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, który postanowieniem z dnia [...].03,2009r. Nr [...] zawiesił postępowanie odwoławcze (k. 21-22 akt sprawy Nr [...]).

W ocenie organu odwoławczego pozostające w jego dyspozycji dokumenty zawierające informacje niejawne mają istotne znaczenie dla kwestii udzielenia stronie wnioskowanego zezwolenia i uzasadniają stwierdzenie, iż pobyt W.L. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Tym samym w sprawie zachodzi przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. Jednocześnie kierując się dyspozycją zawartą w art. 8 ustawy o cudzoziemcach organ odwoławczy odstępił od szerszego uzasadnienia w części dotyczącej powołania powyższej przesłanki , gdyż wymagają tego względy ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Niezależnie od powyższego organ wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2008r. W.L. opuścił terytorium Polski, na skutek wydanej wobec niego w dniu [...] sierpnia 2008r. decyzji o wydaleniu zawierającej rygor natychmiastowej wykonalności. Z prowadzonej przez Straż Graniczną ewidencji przekroczeń granicy Polski wynika również, że w dniu [...] października 201Or. K.H. wyjechała z terytorium Polski.

Zdaniem organu postępowanie wyjaśniające pozwala na stwierdzenie, że przedmiotowe rozstrzygnięcie nie powoduje ryzyka ewentualnego rozdzielenia rodziny W.L.. K.L. oraz jej małoletnia córka od około półtora roku przebywają razem z W.L. w S., gdzie prowadzą życie rodzinne. Dokonane ustalenia wskazują na brak przeszkód do prowadzenia przez małżonków życia rodzinnego w S., które są krajem zbliżonym kulturowo do Polski.

W ocenie organu przedmiotowa decyzja nie narusza art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 8 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r. (Dz. U. z 1993r. Nr 61, poz. 284, z późn. zm.) oraz Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11) gwarantujących ochronę i opiekę rodzinie, a także zakazujących nieuzasadnionych ingerencji władzy publicznej w życie rodzinne i osobiste. Zgodnie z art. 7 k.p.a., mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony należy przyjąć, że w przedmiotowej sprawie zachodzi konieczność ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, która czyni w/w ingerencję zasadną, dopuszczalną i konieczną.

Organ podkreślił, że art. 8 Konwencji nie ustanawia generalnego obowiązku respektowania dokonanego przez imigrantów wyboru kraju zamieszkania, a także nie nakłada na państwo obowiązku wyrażenia zgody na połączenie rodziny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20.01.2010 r. sygn. akt IS OSK 27/09). Regulacja zawarta w w/w artykule nie może być interpretowana w sposób prowadzący do narzucenia państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania, pomimo zagrożenia, jakie stanowi jego pobyt dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Uwzględniając okoliczność pobytu W.L. poza terytorium Polski, znaczny upływ czasu od dnia wydania zaskarżonej decyzji, a także fakt, iż kwestia wydalenia cudzoziemca z terytorium Polski zostanie rozstrzygnięta w odrębnym postępowaniu administracyjnym, wszczętym na wniosek z dnia [...] sierpnia 2008r. Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] tut. organ odstąpił od stosowania wobec cudzoziemca art. 57 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. W.L. wniósł skargę na powyższą decyzję, zarzucając sprzeczność z wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i zaleceniami zawartymi w ich uzasadnieniach w szczególności:

a) poprzez zaniechanie wyważenia interesu państwa i rodziny - zaniechanie sprawdzenia we właściwych organach państwa aktualnego "zagrożenia" jakie stanowi cudzoziemiec ograniczając się jedynie do szczegółowego sprawdzenia życia rodzinnego skarżącego

b) wyciągniecie z faktu, iż żona i córka skarżącego wyjechały do niego do USA wniosku, iż odmowa udzielenia cudzoziemcowi prawa zamieszkania na terytorium Polski nie stanowi zagrożenia dla życia rodzinnego strony, w sytuacji gdy to decyzja organu wymusiła przeniesienie się żony i córki cudzoziemca do [...], i powoduje konieczność ciągłego jej powrotu do Polski.

Skarżący wskazał również na:

obrazę art. 57 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie zachodzi przesłanka w postaci stwarzania przez W.L. zagrożenia dla bezpieczeństwa państwa,

art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez wydanie decyzji oczywiście sprzecznej z postanowieniami tych przepisów,

obrazę art. 7 k.p.a., poprzez zaniechanie wyjaśnienia spełniania przez stronę przesłanek z art. 53 ustawy o cudzoziemcach, a także pogwałcenie słusznego interesu strony w postaci ingerencji w jego życie rodzinne, Mając na uwadze powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji

Zdaniem skarżącego organ korzystał z wskazań Sądów w sposób tendencyjny, wypaczający ich racjonalność, a wręcz je ośmieszających. Po pierwsze ani skarżący ani jego pełnomocnik nie znają powodów dla których pobyt w Rzeczypospolitej W.L. urodzonego w Polsce wcześniej obywatela polskiego, następnie jako cudzoziemca wielokrotnie przekraczającego granicę Polski, został uznany za stwarzający zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa. Sądy Administracyjne mające dostęp do owych danych po ich zbadaniu uznały wcześniejszą decyzję za błędną.

Z uzasadnienia skarżonej decyzji, ani z uzasadnienia postanowienia Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2011 r. odmawiających przeglądania dokumentów zawierających informacje niejawne jak również postanowienia tegoż organu z dnia [...] marca 2012 r. utrzymującego w mocy poprzednie postanowienie nie wynika, aby rozpatrując sprawę po uchyleniu decyzji przez WSA po raz kolejny zwrócił się do właściwych organów z zapytaniem czy cudzoziemiec "stanowi zagrożenie" dla bezpieczeństwa państwa i na czym zagrożenie owo ma obecnie polegać. Jeżeli istotnie organ tego zaniechał i swoje przekonanie o zagrożeniu interesów państwa oparł na materiałach zgromadzonych w postępowaniu przed Wojewodą [...]w 2007 r. to jest to istotne naruszenie skutkujące uchyleniem decyzji. Od otrzymania przez Wojewodę [...] owych materiałów minęło 5 lat. W tym czasie dane skarżącego zostały wykreślone z wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany.

Skarżący wskazał, iż nie jest prawdą twierdzenie organu, iż od wyjazdu żony skarżącego w dniu [...] października 2010 r. w ewidencji przekroczeń granicy nie odnotowano późniejszych przekroczeń przez małżonków W.L. i K.L. granicy Polski, albowiem żona i córka skarżącego regularnie przyjeżdżają do Polski. Ostatni raz przybyły drogą lotniczą do K. w dniu [...] maja 2012 r. , gdzie K.H. była ze szczególną starannością kontrolowana przez funkcjonariuszy Straży Granicznej i Izby Celnej - kontrola spowodowała, iż razem z córką jako ostatnia pasażerka ze swojego, samolotu opuściła lotnisko. Nie jest możliwym aby ten wjazd żony skarżącego nie został odnotowany w ewidencji przekraczania granicy. Celem przyjazdu żony i córki skarżącego były uroczystości Pierwszej Komunii małoletniej A.L.

W ocenie skarżącego interpretacja organu, iż nie ma zagrożenia dla życia rodzinnego, gdyż rodzina znowu jest razem jest wyjątkowo cyniczna biorąc pod uwagę, że wcześniej rodzina zamieszkiwała w [...], dziecko uczęszczało do polskiej szkoły, a po rocznej przymusowej rozłące dwie obywatelki Rzeczypospolitej zostały faktycznie zmuszone do opuszczenia kraju.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art 1 § 1 ustawy ż dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270 zwanej dalej p. p. s. a.).

Oceniając zaskarżoną decyzję w oparciu o wskazane kryteria orzekający w sprawie Sąd doszedł do przekonania, iż nie narusza ona prawa.

Przedmiotem skargi jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Uchodźców utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] odmawiającą udzielenia W.L. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, podnosząc, iż pobyt W.L. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Na wstępie podkreślić należy, iż zaskarżona decyzja wydana została po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 lipca 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 818/11 decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2008 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2007 r. orzekającą o odmowie udzielenia obywatelowi [...]- panu W.L., nr. [...] zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, określeniu terminu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do 7 dni od daty doręczenia decyzji

Wyrok ten wydany został po ponownym rozpatrzeniu sprawy, uwzględniając wytyczne zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wskazano w nim na konieczność dokonania ustaleń dotyczących życia rodzinnego skarżącego, oceny charakteru więzów łączących skarżącego z żoną i dzieckiem, wskazujących na istnienie rzeczywistego życia rodzinnego, przeszkód wiążących się z prowadzeniem życia rodzinnego poza Polską, a następnie stwierdzić, czy zachowano konieczną równowagę w ocenie rozbieżnych interesów pana W.L. i bezpieczeństwa państwa. Sąd wskazał na konieczność wyważenia interesów rodziny i kwestii bezpieczeństwa państwa i w tym celu szczegółowo zbadać i ocenić zgromadzony w sprawie materiał, w szczególności materiał wyłączony z akt sprawy.

W ocenie ponownie orzekającego Sądu organ zastosował się do powyższej oceny zawartej w wyroku Sądu.

Stosownie do postanowień art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jest małżonkiem obywatela polskiego, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Natomiast zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z art. 57 ust. 6 i 7 powołanej ustawy cudzoziemca przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którego pobyt jest niepożądany, można w decyzji o odmowie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zobowiązać do opuszczenia tego terytorium w terminie określonym w decyzji. Do decyzji o odmowie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w której zobowiązuje się cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu w sprawie zobowiązania do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W ocenie Sądu, który zapoznał się z pełną dokumentacją zgromadzoną w sprawie, orzekające w sprawie organy zasadnie uznały, iż pobyt W.L. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Tym samym w sprawie zachodzi przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach uzasadniająca wydanie odmowy zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Prawidłowo również kierując się dyspozycją zawartą w art. 8 ustawy o cudzoziemcach organy zarówno pierwszej jak i II instancji odstąpiły od szerszego uzasadnienia w części dotyczącej powołania powyższej przesłanki, gdyż wymagają tego względy ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Mając na uwadze wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia z dnia 19 lipca 2011 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców przeprowadził uzupełniające postępowanie wyjaśniające, którego celem było dokonania ustaleń dotyczących życia rodzinnego skarżącego, oceny charakteru więzów łączących skarżącego z żoną i dzieckiem, wskazujących na istnienie rzeczywistego życia rodzinnego, przeszkód wiążących się z prowadzeniem życia rodzinnego poza Polską.

Organ przeprowadził kontrolę w ostatnim wspólnym miejscu zamieszkania skarżących w trakcie którego stwierdzono, iż małżonkowie od ponad roku zamieszkują poza granicami Polski. Funkcjonariusze Straży Granicznej przeprowadzili również w dniu [...] listopada 2011 r. rozmowę z J.H., zam. [...], ojcem K.H., który stwierdził, że W.L. obecnie nie przebywa w Polsce, z uwagi na fakt jego deportacji 3 lata temu oraz, iż jego córka razem z wnuczką prawie rok temu wyjechały do S. w celu przebywania tam z razem W.L., od tego czasu tylko raz były w [...], w sierpniu br., na kilka tygodni, mieszkały wówczas przy [...] w Z., utrzymaniem tego domu na co dzień zajmuje się on (k. 73 akt w/w sprawy).

Przeprowadzono również rozmowę z E.K., dyrektorem Szkoły Podstawowej Nr [...] im. [...] w Z., do której uczęszczała córka cudzoziemca, która poinformowała funkcjonariuszy Straży Granicznej, iż małoletnia A.L. uczęszczała do I klasy w/w szkoły w I półroczu roku szkolnego 2010/2011, ale w styczniu 2011 r. K.H. poprosiła o czasowe skreślenie córki z listy uczniów ze względu na wyjazd z mężem do S., zaznaczyła jednocześnie, że od września 2011 r. córka będzie znowu uczęszczać do szkoły, do II klasy, jednak pomimo tych zapewnień K.H. nie zgłosiła się na zajęcia wraz z rozpoczęciem roku szkolnego 20211/20012, a przeprowadzona rozmowa z babcią małoletniej A.L. pozwoliła ustalić, iż dziewczynka nadal przebywa razem z rodzicami w S. i do końca roku szkolnego 2011/2012 nie będzie uczestniczyła w zajęciach.

Z powyższych ustaleń zdaniem Sądu wynika zatem, iż przedmiotowe rozstrzygnięcie nie powoduje ryzyka; ewentualnego rozdzielenia rodziny W.L., albowiem małżonkowie oraz ich małoletnia córka od około półtora roku przebywają razem w S., gdzie prowadzą życie rodzinne. Dokonane ustalenia wskazują na brak przeszkód do prowadzenia przez małżonków życia rodzinnego w S., które są krajem zbliżonym kulturowo do Polski. Tym samym zdaniem Sądu organ prawidłowo ocenił rozbieżne interesy W.L. i bezpieczeństwa państwa, wskazując na konieczność ¡ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, która czyni ingerencję w życie osobiste i rodzinne skarżące za zasadną, dopuszczalną i konieczną.

Dlatego też Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę .