Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 280/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 1c, art. 9 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1289
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 28 lutego 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy o odmowie A. wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych z terenu Gminy.

W uzasadnieniu Kolegium podało, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1289; dalej jako: ustawa) na prowadzenie przez przedsiębiorców działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych wymagane jest uzyskanie zezwolenia. Właściwy organ odmawia wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 7 ust. 1, jeżeli zamierzony sposób gospodarowania odpadami lub nieczystościami ciekłymi jest niezgodny z wymaganiami ustawy i przepisami odrębnymi (art. 9 ust. 1c pkt 1 ustawy). Odmowa wydania zezwolenia, jego zmiana i cofnięcie zezwolenia następuje w drodze decyzji wójta, burmistrza lub prezydenta miasta (art. 8a ust. 3 ustawy).

W dniu 21 lutego 2017 r. do Urzędu Gminy wpłynął wniosek A. o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych.

W toku postępowania - wcześniejsza decyzja organu I instancji została uchylona w ramach administracyjnego toku instancji - strona prezentowała pogląd, iż chodzi jej o wydanie zezwolenia na prowadzenia wskazanej działalności "na własny użytek" - tak też pełnomocnik strony w odwołaniu. Miałoby to uzasadniać tezę, iż nie dotyczą w tym przypadku spółki wszystkie wymogi wynikające z przepisów ustawy.

Organ odwoławczy w pełni podtrzymał wyrażony we wcześniejszej decyzji pogląd, iż ustawa nie przewiduje prowadzenia działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych "na własny użytek". W żadnym przepisie ustawy nie wprowadzono takiego rozróżnienia i nie ma podstaw by przyjmować odmienne stanowisko. Oznacza to, że niezależnie od tego czy przedsiębiorca ubiega się o zezwolenie w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej czy też "na własny użytek" podlega wszystkim przepisom prawa, które regulują kwestie wydawania tego rodzaju zezwoleń.

Podstawą odmowy wydania zezwolenia było ustalenie, iż zamierzony sposób gospodarowania nieczystościami ciekłymi jest niezgodny z wymaganiami ustawy i przepisów odrębnych (art. 9 ust. 1c pkt 1 ustawy).

W zakresie wskazanych przepisów odrębnych organ I instancji przywołał przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 listopada 2002 r. w sprawie wymagań pojazdów asenizacyjnych (Dz. U. Nr 193, poz. 1617) i uchwały Rady Gminy z dnia 22 marca 2013 r. nr XXXVII/289/2013 w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Z § 21 regulaminu wynika, że opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych może się odbywać przy użyciu pojazdów asenizacyjnych.

Podkreślił organ odwoławczy, że przywołane przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że każdy podmiot, który zamierza wykonywać taką działalność zobligowany jest do dochowania warunków z nich wynikających. Słusznie przy tym uznał organ I instancji, że wskazanie w akcie prawa miejscowego wymogu wykorzystywania pojazdów asenizacyjnych oznacza, iż muszą być to pojazdy spełniające wymogi wynikające z odpowiednich przepisów - w tym przypadku przywołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

W toku postępowania wyjaśniając kwestię wymagań pojazdu, którym mają być wywożone nieczystości przez "A. organ I instancji przeprowadził oględziny pojazdu o numerze rejestracyjnym [..], stanowiącym przedmiot własności spółki, który miał być wykorzystywany do transportu nieczystości. W trakcie oględzin stwierdzono, że pojazd ten nie spełnia wymagań wynikających z przywołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury w zakresie: § 2 ust. 1 pkt 1 (brak pływakowego zaworu regulacyjnego), § 2 ust. 1 pkt 2 (brak odstojnika), § 2 ust. I pkt 3 (brak zaworu czterodrożnego), § 2 ust. 1 pkt 4 (brak zaworu bezpieczeństwa zabezpieczającego przed nadmiernym wzrostem ciśnienia w zbiorniku), § 2 ust. 1 pkt 5 (brak zaworu zwrotnego umieszczonego w układzie ssąco - tłoczącym w celu zabezpieczenia wypływu powietrza ze zbiornika w przypadku, gdy pompa próżniowa zostanie wyłączona, § 2 ust. 1 pkt 7 (brak zestawu węży ssawnych), § 2 ust. 1 pkt 8 (brak manowakuometru), § 2 ust. 1 pkt 9 (brak wskaźnika płynu ze skalą służącego do określania ilości pobranych ścieków, § 2 ust. 1 pkt 10 (brak kompletu węzy elastycznych z łącznikami (protokół kontroli nr [..] - w aktach organu I instancji).

Ustalenia dokonane na podstawie oględzin są bezsporne. Nie budzi wątpliwości organów okoliczność, iż pojazd przedstawiony przez Spółkę nie spełnia wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 listopada 2002 r. w sprawie wymagań pojazdów asenizacyjnych.

W dniu 8 lutego 2018 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło pismo r.pr. K. L., pełnomocnika A. Podtrzymując odwołanie, pełnomocnik strony wniosła o uchylenie decyzji i rozstrzygnięcie co do istoty przez wydanie zezwolenia, względnie o wydanie zaświadczenia o braku konieczności posiadania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych.

Pełnomocnik strony zakwestionowała obowiązek legitymowania się zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych wskazując, że spółka nie prowadzi działalności o charakterze zarobkowym we wskazanym zakresie, a do opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu "substancji ciekłych" dochodzi tylko w ramach i na skutek wewnętrznego procesu technologicznego spółki. W kolejnym akapicie wskazano, że Spółka nie wytwarza nieczystości, a w zbiornikach bezodpływowych znajduje się "woda zebrana na skutek całkowicie naturalnego procesu skraplania, w procesie gotowania produktów rybnych".

Rozpoznając sprawę zwrócił organ odwoławczy uwagę na niekonsekwencję w stanowisku strony. Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte wnioskiem o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Natomiast na etapie powtórnego postępowania odwoławczego pełnomocnik działający w imieniu strony stwierdziła, że Spółka nie wytwarza nieczystości, a w zbiornikach bezodpływowych znajduje się "woda zebrana na skutek całkowicie naturalnego procesu skraplania, w procesie gotowania produktów rybnych". Skłoniło to do wniosku, że zezwolenie na prowadzenie tego rodzaju działalności nie jest Spółce - w ocenie pełnomocnik -potrzebne. W ocenie organu odwoławczego przyjęcie takich wniosków powinno prowadzić do zupełnie innych czynności procesowych, a nie do "podtrzymania w całości wniesionego odwołania". W takim stanie sprawy wniosek o uchylenie decyzji odmawiającej wydania zezwolenia i rozstrzygnięcie o istocie sprawy przez wydanie takiego zezwolenia stał się dla organów całkowicie niezrozumiały.

Wbrew stanowisku pełnomocnik strony "woda zebrana na skutek całkowicie naturalnego procesu skraplania, w procesie gotowania produktów rybnych" stanowi ściek w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Skoro jest to woda, która powstała po procesie skraplania w procesie gotowania produktów rybnych to jest to woda zużyta w rozumieniu art. 3 pkt 38 ustawy Prawo ochrony środowiska, a zatem ściek.

Uwagi pełnomocnik strony dotyczące "wygórowanych oczekiwań" organu administracji, iż spółka będzie wywozić "produkty uboczne swojej działalności" pojazdem asenizacyjnym, skoro dysponuje cysterną do przewozu paliw nie mogą być uznane za trafne. Ustawa wyraźnie reguluje warunki jakie należy spełnić, by możliwe było prowadzenie działalności (w znaczeniu działalności gospodarczej bądź "na własny użytek") w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych i wszelką polemikę z regulacją ustawową uznał organ odwoławczy za bezpodstawną.

Zarzut nie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w przedmiocie zabezpieczeń jakie powinna spełniać cysterna do przewozu "tego rodzaju cieczy" i czy cysterna Spółki wymogi te spełnia jest bezpodstawny. Przywołane wcześniej przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury jednoznacznie kwestie te określają. Stanowisko pełnomocnik w zakresie, iż nie są to ścieki, a bliżej nieokreślony "rodzaj cieczy" stanowi wyłącznie polemikę z ustalonym stanem faktycznym i prawnym sprawy.

W zakresie ostatniego zarzutu pisma pełnomocnika strony dotyczącego tego, iż sposób postępowania przedsiębiorców takich jak skarżąca i ich obowiązki powinny być wprowadzone aktem o randze ustawowej Kolegium stwierdziło, iż pozostaje on w całkowitej sprzeczności z konstytucyjnym systemem źródeł prawa obowiązującym na terytorium RP. Ponadto, możliwości zakwestionowania uchwały XXXVII/289/2013 Rady Gminy pełnomocnik strony powinna upatrywać w skardze do WSA w Gdańsku na tą uchwałę.

W piśmie procesowym pełnomocnik wniosła alternatywne żądanie: uchylenia decyzji organu I instancji i wydania decyzji o zezwoleniu albo wydanie zaświadczenia o braku konieczności posiadania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. W odniesieniu do tego wniosku wyjaśniło Kolegium, że postępowanie, które toczy się po wniesieniu odwołania nie może zakończyć się wydaniem zaświadczenia. Rozwiązania przyjęte w obowiązującym k.p.a. stanowczo możliwość taką wykluczają.

Skargę na powyższą decyzje wniosła A. zarzucając naruszenie:

1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 7,77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez niedopełnienie przez organ obowiązku dokładnego i wyczerpującego przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie i wyjaśnienia stanu faktycznego,

b) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej;

2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez błędne przyjęcie, że ciecz przejściowo gromadzona przez skarżącą w zbiornikach bezodpływowych stanowi nieczystość ciekłą, podczas gdy jest to tylko woda zebrana na skutek procesu gotowania produktów rybnych niezawierająca w swoim składzie żadnych substancji szkodliwych dla środowiska,

b) art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca prowadzi działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych,

c) art. 9 ust. 1c pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez błędne przyjęcie, iż pojazd, którym skarżąca przewozi skroploną wodę do stacji zlewnej powinien spełniać wymagania techniczne dla pojazdów asenizacyjnych, podczas gdy A. nie przewozi nieczystości ciekłych, a jedynie skroploną wodę, która nie jest substancją toksyczną bądź szkodliwą dla środowiska.

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji jak również decyzji Wójta Gminy z 8 grudnia 2017 r..

W uzasadnieniu skargi pełnomocnika skarżącej wskazała, że A. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie przemysłu rybnego. W ramach procesu technologicznego w zbiornikach bezodpływowych gromadzona jest woda zebrana na skutek procesu skraplania w procesie gotowania produktów rybnych. W ocenie strony skarżącej skroplona woda nie stanowi nieczystości ciekłych w rozumieniu ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

W znaczeniu przyjętym w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nieczystości ciekłe to ścieki bytowe lub komunalne. Przepis art. 9 ust. 1 ustawy Prawo wodne definiuje z kolei pojęcia "ścieki bytowe" oraz "ścieki komunalne". Ścieki bytowe to ścieki z budynków mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego oraz użyteczności publicznej, powstające w wyniku ludzkiego metabolizmu lub funkcjonowania gospodarstw domowych oraz ścieki o zbliżonym składzie pochodzące z tych budynków — producentem są osoby fizyczne. Natomiast ściekami komunalnymi mogą być ścieki bytowe, a także mieszaniny ścieków bytowych, przemysłowych oraz wód opadowych i roztopowych, pod warunkiem że są odprowadzane urządzeniami służącymi do realizacji zadań własnych gminy w zakresie kanalizacji i oczyszczania ścieków komunalnych.

Podkreśliła strona skarżąca, że jeżeli przyjąć, że istotą ścieków jest wskazany w art. 3 pkt 38 ustawy Prawo ochrony środowiska fakt wprowadzenia do wód lub do ziemi, to nieczystości ciekłe zgromadzone w zbiornikach bezodpływowych nie są ściekami. Należy uznać, że intencją ustawodawcy było wskazanie, iż nieczystości ciekłe są jedynie przejściowo gromadzone w zbiornikach bezodpływowych, staną się zaś ściekami wtedy, kiedy zostaną wprowadzone do wód lub do ziemi. Wobec tego niesłuszne jest twierdzenie organu, jakoby woda zebrana na skutek procesu skraplania podczas gotowania produktów rybnych stanowiła nieczystości ciekłe w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Przepisy warunkują bowiem powstanie ścieków od faktu wprowadzenia nieczystości ciekłych do wód lub do ziemi.

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1c pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach właściwy organ odmówi wydania zezwolenia na prowadzenie przez przedsiębiorców działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, jeżeli zamierzony sposób gospodarowania odpadami lub nieczystościami ciekłymi jest niezgodny z wymaganiami ustawy i przepisami odrębnymi. A contrario, jeśli przedsiębiorca gromadzi tymczasowo skroploną wodę, która nie jest w rozumieniu ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nieczystością ciekłą, nie musi legitymować się stosownym zezwoleniem w celu przewiezienia tejże wody do stacji zlewnej.

Ciecz gromadzona przez skarżącą spółkę w zbiornikach bezodpływowych, a następnie przewożona do stacji zlewnej jest wodą zgromadzoną na skutek skraplania podczas procesu gotowania produktów rybnych. Nie jest to zatem substancja toksyczna mogąca mieć negatywny wpływ na środowisko naturalne. Cysterna, którą przewożona jest do stacji zlewnej ciecz służy skarżącej min. do przewozu paliw, zatem posiada wysokiej klasy zabezpieczenia przed rozszczelnieniem i ewentualnym wydostaniem się substancji na zewnątrz. Tym samym bezsporny jest fakt, iż pojazd służący do przewozu skroplonej na skutek procesu gotowania produktów rybnych wody oraz paliw nie spełnia wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 listopada 2002 r. w sprawie wymagań dla pojazdów asenizacyjnych, które są przeznaczone do przewozu substancji toksycznych i niebezpiecznych dla środowiska. Nie jest to bowiem pojazd asenizacyjny służący do przewozu nieczystości ciekłych, które charakteryzują się wysokim stopniem skażenia, a cysterna przewożąca jedynie skroploną na skutek procesu gotowania wodę.

Skarżąca podkreśliła, że jest w pełni świadoma faktu, iż ścieki powstające w ramach jej działalności winny być transportowane do stacji zlewnej pojazdem asenizacyjnym. Są one gromadzone w specjalnie do tego przeznaczonym zbiorniku bezodpływowym. Opróżnianiem zbiornika i transportem nieczystości ciekłych z terenu zakładu A. zajmuje się firma zewnętrzna B. posiadająca wymagane zezwolenie. Świadczy to bezsprzecznie, iż skarżąca w sposób należyty wykonuje nałożone na nią obowiązki w zakresie transportu nieczystości ciekłych, którymi z całą pewnością nie jest skroplona woda powstała w procesie gotowania.

W ocenie skarżącej w przedmiotowej sprawie nie przeprowadzono wnikliwego i szczegółowego postępowania dowodowego, co stanowi naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.

W ocenie skarżącej, organy rozpoznając niniejszą sprawę nie kierowały się zasadą bezstronności i racjonalnego obiektywizmu, nie wzięły pod uwagę uzasadnionej argumentacji skarżącej wskazującej, iż płyn gromadzony w zbiornikach bezodpływowych jest jedynie skroploną wodą a nie ściekiem.

W niniejszym stanie faktycznym organy administracji publicznej nie przeprowadziły dowodu z opinii biegłego specjalisty i nie zebrały kompleksowych i wyczerpujących informacji w zakresie zabezpieczeń, jakie powinna spełniać cysterna służąca do przewozu cieczy, która powstaje na skutek skraplania podczas procesu gotowania produktów rybnych oraz czy cysterna, którą dysponuje skarżąca spełnia wymogi pozwalające na bezpieczny transport cieczy. Trudno się bowiem zgodzić z poglądem, iż A. powinna spełniać takie same wymogi techniczne jak przedsiębiorca prowadzący profesjonalną działalność w zakresie transportu substancji niebezpiecznych czy też nieczystości.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasadna.

Przedmiotem skargi jest decyzja w sprawie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości. Tego rodzaju działalność jest regulowana przepisami ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2017 r., poz. 1289), zwanej dalej: "ustawą o czystości". Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o czystości, na prowadzenie przez przedsiębiorców działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych wymagane jest uzyskanie zezwolenia. Zezwolenia udziela w drodze decyzji wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce świadczenia usług (art. 7 ust. 6 ustawy o czystości). Art. 9 ust. 1 i 2 ustawy o czystości stanowi, że zezwolenie powinno określać imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby przedsiębiorcy, przedmiot i obszar działalności objętej zezwoleniem, termin podjęcia działalności, wymagania w zakresie jakości usług objętych zezwoleniem, niezbędne zabiegi z zakresu ochrony środowiska i ochrony sanitarnej wymagane po zakończeniu działalności objętej zezwoleniem, inne wymagania szczególne wynikające z odrębnych przepisów, w tym wymagania dotyczące standardu sanitarnego, wykonywania usług, ochrony środowiska i obowiązku prowadzenia odpowiedniej dokumentacji działalności objętej zezwoleniem. Ponadto zezwolenie na opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych powinno określać stacje zlewne.(art. 9 ust. 1aa).

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1c ustawy o czystości właściwy organ odmówi wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 7 ust. 1, jeżeli zamierzony sposób gospodarowania odpadami lub nieczystościami ciekłymi:

1) jest niezgodny z wymaganiami ustawy i przepisami odrębnymi;

2) mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub środowiska;

3) (uchylony);

4) przedsiębiorca ma zaległości podatkowe lub zaległości w płaceniu składek na ubezpieczenie zdrowotne lub społeczne.

Okolicznością bezsporna jest, że skarżąca Spółka uzyskała decyzją z dnia 26 lutego 2007 r. zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych we własnym zakresie z Zakładu Produkcyjnego. Z treści decyzji wynika, że zezwolenie wydano na okres do dnia 26 lutego 2017 r. Oznacza to, że skarżąca Spółka w okresie obowiązywania zezwolenia miała podstawy prawne do tego, ażeby prowadzić działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Bez znaczenia przy tym pozostaje okoliczność, że faktyczne prowadzenie tego rodzaju reglamentowanej działalności odbywało się na tzw. "potrzeby własne", to znaczny, że opróżnianie zbiorników i transport nieczystości ciekłych dokonywany był z własnego Zakładu Produkcyjnego Spółki zlokalizowanego w G. Bezspornie wnioskiem z 21 lutego 2017 r. skarżąca wystąpiła do Wójta Gminy z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Wniosek ten zainicjował postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 28 lutego 2018 utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy o odmowie A. wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych z terenu Gminy G.

Pierwszą kwestią sporną w sprawie jest czy wody gromadzone w zbiornikach bezodpływowych stanowią nieczystości ciekłe wymagające zezwolenia na ich wywóz pojazdem określonym przepisami ustawy o czystości. Definicja nieczystości ciekłych zawarta jest w ustawie o czystości w art. 1 ust. 1 pkt 1 i rozumie się przez to ścieki gromadzone przejściowo w zbiornikach bezodpływowych. Skoro ustawa o czystości zawiera definicje nieczystości ciekłych zbędne jest odwoływanie się do jakichkolwiek innych regulacji prawnych w tym zakresie, także nie znajdują tu zastosowania przepisy ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2018 r., poz. 799). Przywoływanie przez skarżącą cechy szkodliwości dla środowiska wód powstających w toku procesu produkcyjnego jest całkowicie pozbawione sensu.

Wracając do kwestionowania przez stronę skarżącą okoliczności, że z procesu produkcyjnego powstają nieczystości ciekłe przejściowo gromadzone w zbiornikach bezodpływowych to podkreślić należy, że organy prawidłowo uznały, że wody pozostające po procesie produkcyjnym i przechowywane czasowo w zbiornikach bezodpływowych to nieczystości ciekłe. Prawidłowo także przyjęły, że na wywóz tych nieczystości do stacji zlewnych przez skarżącą konieczne jest uzyskanie zezwolenia. Słusznie także uznano, że skarżąca ubiegając się o takie zezwolenie (a wniosek o wydanie takiego zezwolenia bezspornie złożyła) musi spełnić wszystkie wymogi wynikające z przepisów art. 9 ustawy o czystości.

Odmowa zezwolenia w niniejszej sprawie nastąpiła z powodu braku posiadania przez skarżącą pojazdów spełniających wymogi zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 listopada 2002 r. w sprawie wymagań pojazdów asenizacyjnych (Dz. U. Nr 193, poz. 1617).

W treści pkt 4 wniosku Spółka wskazała, że w celu zapewnienia prawidłowego wykonania działalności objętej wnioskiem dysponuje dwoma samochodami ciężarowymi o przeznaczeniu asenizacyjnym [..] i [..] o przeznaczeniu asenizacyjnym. Wskutek przeprowadzonych oględzin pojazdów wskazanych przez skarżącą jako służących do wywozu nieczystości ciekłych organ I instancji ustalił, że nie spełniają one wymogów statuowanych wskazanym rozporządzeniem. Skarżąca nawet nie kwestionuje tej okoliczności, uznać ją zatem należy za nie budzącą wątpliwości. W konsekwencji prowadzi to do przyjęcia, że niemożliwe było udzielenie wnioskowanego zezwolenia, gdyż skarżąca nie spełniła jednego z obligatoryjnych wymogów statuowanych innymi przepisami, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 6 ustawy o czystości.

Nie może odnieść skutku zarzut skarżącej o braku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność spełnienia przez pojazdy wskazane jako przeznaczone do wywozu nieczystości warunków wskazanych w przywoływanym rozporządzeniu w sprawie wymagań dla pojazdów asenizacyjnych, bowiem na podstawie samych oględzin łatwo można to ustalić, że pojazdy te nie są przystosowane do wywozu nieczystości.

Sąd nie będzie odnosił się do żądania skarżącej dotyczącego wydania zaświadczenia, gdyż nie jest to przedmiotem niniejszej sprawy.

W ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia zarzucanych w skardze przepisów art. 7, art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a., które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy.

Okoliczność, że zgodnie z art. 7 k.p.a. organ jest zobligowany przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej, a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a także w myśl art. 9 k.p.a. jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, nie oznacza, że organ może nie zastosować obowiązującego przepisu prawa. Orzekanie z uwzględnieniem słusznego interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oznacza bowiem orzekanie w granicach prawa.

Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej i drugiej instancji wynikają motywy podjętych rozstrzygnięć. Według Sądu, uzasadnienia kontrolowanych decyzji przedstawiają prawidłową faktyczną i prawną motywację, spełniającą wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Organy orzekając w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy przeprowadziły proces subsumcji stanu faktycznego do właściwych przepisów prawa materialnego regulujących udzielnie zezwolenia na wywóz nieczystości ciekłych, jak również odmowę udzielenia takiego zezwolenia.

Organ odwoławczy działając w administracyjnym toku instancji ponownie rozpoznał sprawę administracyjną w jej całokształcie i odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania. Zarzuty skarżącej w tym zakresie mają wyłącznie charakter polemiczny, bez wpływu na legalność zaskarżonej decyzji. Sąd nie dostrzegł, ażeby w niniejszej sprawie organy administracji publicznej uchybiły wymogom praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy, wynikającym z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku tak ukształtowanego postępowania, mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. W niniejszej sprawie zasada ta została zrealizowana, albowiem organy ściśle przestrzegały prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i zastosowania do poczynionych ustaleń właściwych konsekwencji prawnych.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.