Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 125/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: umorzono postępowanie wywołane wnioskiem o wstrzyamnie wykonania decyzji
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 161 par 1 pkt.  3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Niecikowski (spr.) Sędziowie WSA Krystyna Daniel AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2008 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję jak i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego S. K. kwotę 757 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt II SA/Kr 125/08 P O S T A N O W I E N I E Dnia 13 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Niecikowski (spr.) Sędziowie WSA Krystyna Daniel AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2008 r. wniosku S. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Wojewody z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: umorzyć postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Uzasadnienie postanowienia

Skarżący w skardze na decyzję Wojewody z dnia [...]., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w części parteru i podziemnym garażem z wewnętrznymi instalacjami wod.-kań., c.o. elektryczną wentylacji mechanicznej wraz z infrastrukturą techniczną i drogową /wjazd, wewnętrzna droga dojazdowa/ na nieruchomości położonej w K. oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz.ewid. [...], [...], [...] obr.[...] K. - domagał się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Z uwagi na braki wniosku o wstrzymanie, jego rozpoznanie zbiegło się z terminem rozprawy wyznaczonej dla rozpoznania skargi. Wyrokiem z dnia 13.10.2008 r., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję jaki i utrzymaną nią w mocy decyzję organ l instancji, orzekając jednocześnie na podstawie art. 152 , że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana.

W tej sytuacji rozpoznanie wniosku o wstrzymanie stało się bezprzedmiotowe o dlatego na podstawie art. 161 § 1 pkt. 3 ustawy z dnia 30.08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 z późn.zm.).

sygn.akt II Sa/Kr 125/08

Uzasadnienie

Decyzją nr [...] z dnia [...]., znak: [...] Prezydent Miasta K. , działając na podstawie art. 28 , art. 33 ust.1, art. 34 ust. 4 , art.36 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (tj. Dz.U. z 2006 r. nr. 156 poz. 1118 z późn.zm.- zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił M.B. i, H.B. , M.S. tworzącymi S.C. pod nazwą "A." z siedzibą w K. pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w części parteru i podziemnym garażem z wewnętrznymi instalacjami wod.-kan, c.o. elektryczną wentylacji mechanicznej wraz z infrastrukturą techniczną i drogową /wjazd, wewnętrzna droga dojazdowa/ na nieruchomości położonej w K. oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz.ewid. [...], [...] ,[...] obr. [...]K..

Odwołania M.J. , działającego w imieniu K. i S.K. , B.G. i P.K. , K. i M.M. , M. i J. G. ; E.K. E.Z. i K.S. nie zostały uwzględnione i Wojewoda , decyzją z dnia [...], znak: [....] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podnosząc w uzasadnieniu co następuje.

1. zarzuty podniesione w odwołaniach nie potwierdził materiał dowodowy. Nie można twierdzić, że zaskarżona decyzja narusza art. 4 w związku z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego z 1994 r., oraz art. 7 k.p.a. bowiem nie obejmuje ona pozwolenia na budowę przyłącza cieplnego. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 20 oraz art. 30 ust. 1 pkt 1a - budowa między innymi przyłączy cieplnych, nie wymaga bowiem pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia. Do zgłoszenia wnioskodawca będzie zobowiązany dołączyć oświadczenie, o jakim mowa jest w art. 32 ust. 4 pkt 2 (art. 30 ust. 2 zdanie drugie). Żądanie złożenia stosownego oświadczenia w zakresie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowy przyłącza c.o. należałoby uznać obecnie za przedwczesne,

2. z tej przyczyny przedwczesne byłoby także badanie zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi położenia przyłącza c.o. w stosunku do budynku na dz. nr [...], jak również ocena zasadności zarzutu naruszenia przepisów § 26 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, skoro decyzja nie obejmuje pozwolenia na jego budowę a objęcie decyzją tego urządzenia budowlanego nie było wymagane. Tym niemniej działki budowlane objęte skarżoną decyzją mają zapewnioną możliwość przyłączenia budynku do sieci, w tym sieci cieplnej,

3. projektant potwierdził w projekcie budowlanym - (tom [...] karta nr [...], że udział powierzchni biologicznie czynnej wynosi ponad [...]% powierzchni działek objętych decyzją. Z kolei w związku z zarzutem naruszenia przepisów § 13 omawianego rozporządzenia, inwestor przedłożył analizę oświetlenia budynków sąsiednich i dostępu do nich światła słonecznego, co pozwoliło organowi II instancji na dokonanie oceny, że zarzuty naruszenia przepisów w tym zakresie nie są zasadne

4. inwestor nie wnioskował o pozwolenie na budowę ekranu akustycznego, przy czym brak przepisów, które zobowiązywałyby inwestora planującego wznieść budynek mieszkalny wielorodzinny, do jego budowy. Także decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie podaje takiego warunku. Budowa obiektów związanych z użytkowaniem drogi położonych w pasie drogowym zgodnie z dyspozycją art. 20 ustawy o drogach publicznych należy natomiast do zarządcy drogi i taki obiekt mógłby zostać wzniesiony przez niego w pasie drogowym. Inwestor planowanej budowy nie jest odpowiedzialny za to, że ekran taki jeszcze nie powstał, czy tez także za to, że na sąsiedniej działce wycięto drzewa, . Wody opadowe nie będą kierowane na teren sąsiednich nieruchomości - w tym działki nr [...] - nie występuje zatem naruszenie prawa, o jakim mowa jest w § 29 wyżej powołanego rozporządzenia. Zaprojektowano odwodnienie liniowe, i wody opadowe są odprowadzane wzdłuż pomocnej granicy terenu objętego decyzją w kierunku ul. [...].

5. .zgodnie z zatwierdzonym w decyzji projektem budowlanym, będzie zapewnione naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz czas ich nasłonecznienia, w budynku ul. [...]

6. zgodnie z obowiązującymi przepisami omawianego rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Powyższe potwierdza analiza przesłaniania i zacieniania. Ze względu na powyższe oraz ze względu na to, że wysokość projektowanego budynku nie narusza postanowień decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] 2007r. o ustaleniu warunków zabudowy ("wz"), nie ma prawnego uzasadnienia dla żądania zaprojektowania budynku niższego np. o jedną kondygnację. Projektowany po stronie pomocnej dojazd do budynku jest ciągiem pieszo-jezdnym w rozumieniu przepisów § 14 ust. 2 rozporządzenia. Jak wynika z treści rysunku zagospodarowania terenu, projektowany ciąg pieszo-jezdny umożliwi dojazd do terenu objętego badaną decyzją. Decyzja nie rozstrzyga natomiast o dojeździe do innych działek, sąsiadujących z terenem objętym skarżoną decyzją.

7. Na działkach graniczących z terenem objętym badaną decyzją nie ma zadaszonej osłony na odpadki stałe, w rozumieniu przywołanych w odwołaniu przepisów § 22 i 23 omawianego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Taki stan jest ujawniony w projekcie zagospodarowania terenu, wykonanym na aktualnej mapie. Istotnie Inwestor został zobowiązany w decyzji "wz" m.in. do zapewnienia na własnym terenie odpowiedniej ilości miejsc parkingowych adekwatnie do zamierzenia inwestycyjnego, ale nie ma obowiązujących przepisów, które podawałyby w tym zakresie określone wartości, dlatego wyrażony w odwołaniu pogląd, że nie zaprojektowano wystarczającej liczby miejsc parkingowych nie ma oparcia w obowiązujących przepisach. Dla [...] mieszkań zaprojektowano w garażu podziemnym [...] miejsc postojowych oraz dla lokalu usługowego - [...] miejsca dla niepełnosprawnych.

8. Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji "wz", w szczególności podanymi w załączniku nr [...] i [...]. Brak jest podstawy prawnej dla żądania uzyskania dodatkowego dowodu w postaci ekspertyzy w przedmiocie zgodności rozwiązań projektowych z postanowieniami decyzji "wz". Organ l instancji dokonał prawidłowej oceny w tym zakresie, słusznie zwracając uwagę, że "nie opiniuje rozwiązań projektowych w kategoriach ocen subiektywnych ", a taki charakter mają zarzuty K.S. odnoszące się do rozwiązań projektowych. Podobnie brak jest podstawy prawnej dla dokonania oceny zgodności rozwiązań projektowych z "duchem warunków" decyzji "wz".

9. Inwestor przedłożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym przedmiotową decyzją wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, złożonym w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...]. znak: [...], przeniesionej decyzją nr [...] z dnia [...] znak: [...]. Teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami w. wym. decyzji o warunkach zabudowy. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Wykonany jest przez osobę uprawnioną. Projektant a także sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Nie stwierdzono wystąpienia żadnych przesłanek, które pozwoliłyby na odmienną niż dokonana przez organ l instancji ocenę materiału dowodowego w niniejszej sprawie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył S.K. zarzucając zaskarżonej decyzji:

- naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 Kpa poprzez nie przeprowadzenie przez organ II instancji postępowania wyjaśniającego w stosownym zakresie i oparcie decyzji II instancji na obliczeniach wskazanych przez inwestora, pomimo, iż obliczenia te sprzeczne są z zasadami doświadczenia życiowego i jako takie powinny zostać poddane przez orzekający organ wnikliwej analizie.

- naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to:

- art. 5 ust 1 pkt. 9 Prawa budowlanego poprzez nieuwzględnienie interesu skarżącego, a to dopływu światła, nadmiernego hałasu, oraz zapewnienia prawidłowych ciągów wentylacyjnych;

- art. 4 w zw. z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, poprzez nieuwzględnienie faktu, iż inwestor nie wykazał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie, w którym prace te zaplanował na nieruchomościach sąsiednich;

- art. 35 ust 1 pkt 2 art. 35 ust 1 pkt 3, art. 35 ust l pkt 4 Prawa Budowlanego, poprzez zaniedbanie dokonania analizy natężenia hałasu dla działki skarżącego, analizy doświetlenia, analizy zaburzenia ciągów wentylacyjnych i norm przeciwpożarowych.

- § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 74, poz. 690 z późn. zm.), poprzez nieuwzględnienie faktu, że zaprojektowany budynek odcina budynek skarżącego od naturalnego oświetlenia,

- § 26 ust. 1 tegoż rozporządzenia, poprzez uznanie, iż działka na której zaplanowana jest inwestycja ma możliwość przyłączenia do sieci C.O., w sytuacji, gdy przyłącze to ma przebiegać przez działkę stanowiącą własność skarżącego, który nie wyraził zgody na przeprowadzenie takich prac.

- § 39 rozporządzenia, poprzez stwierdzenie wyłącznie na podstawie oświadczenia projektanta, iż spełniona jest przesłanka zapewnienia udziału powierzchni biologicznie czynnej względem całości powierzchni w wielkości [...] %. i w oparciu o te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji i o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podniesiono co następuje:

a. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie toczy się postępowanie w sprawie skargi S. i K. K. na postanowienie SKO w K. z dnia [...], wydane w sprawie SKO. [...], którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] , nr [...] znak [...] ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: budowa budynku mieszkano - usługowego z podziemiem parkingowym...........". Nadto przed Sądem toczy się również postępowanie pod sygnaturą II SA/Kr.872/07, zainicjowane również przez S. i K. K. , na skutek skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] w sprawie sygn. [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji Prezydenta Miasta K. Istotą obu skarg jest zarzut czyniony przez skarżących, iż bezpodstawnie pozbawieni zostali możliwości odwołania od decyzji organu l instancji ustalającej warunki zabudowy, która stanowi podstawę planistyczną dla pozwolenia na budowę, będącego przedmiotem sprawy niniejszej. Państwo K. i S. K. uchybili terminowi do wniesienia odwołania od decyzji ustalającej warunki zabudowy wyłącznie z powodu doręczenia tejże decyzji na niewłaściwy adres, zaś ich twierdzenie zostało poparte stosownym zaświadczeniem oddawczego Urzędu Pocztowego,

b. przepis art. 5 ust 1 pkt 9 Prawa budowlanego ustanawia obowiązek zapewnienia, iż w procesie projektowania i budowy nastąpi "poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich". Ochrona interesów osób trzecich obejmuje w szczególności ochronę przed pozbawieniem dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, oraz ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje .. .itp. O naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 Prawa budowlanego należy mówić wtedy, gdy naruszone są w tym względzie konkretne przepisy, warunki techniczne lub normy obowiązujące w budownictwie,

c. Do takich naruszeń doszło w niniejszej sprawie.

skarżący podniósł już przed organem l instancji zarzut związany z niedopuszczalnym poziomem hałasu, który powstanie w związku z natężeniem ruchu na zaplanowanej w inwestycji, drodze dojazdowej do garażu podziemnego. W odpowiedzi na ten zarzut organ l instancji, zatwierdzając projekt budowany i udzielając pozwolenia na budowę uznał iż, "w związku ze zgłoszoną uwagą Strony, inwestor dokonał korekty projektu zagospodarowania w taki sposób, że w terenie działki [...] od strony działki nr [...] inwestor planuje realizację ekranu ochronnego o wysokości [...] m., który stworzy izolację od ruchu związanego z użytkowaniem dojazdu do garażu." Zgodnie z uzasadnieniem decyzji organu l instancji inwestor planuje zatem nie tylko budowę budynku wielorodzinnego, ale również ekranu akustycznego. Organ odwoławczy, utrzymujący w mocy powyżej cytowaną decyzję, odnosząc się do zarzutu, iż nigdy nie wyrażali zgody na usytuowanie w granicach swojej nieruchomości ekranu akustycznego stwierdził, że: "Inwestor nie wnioskował o pozwolenie na budowę ekranu akustycznego, przy czym brak przepisów, które zobowiązywałyby inwestora planującego wznieść budynek mieszkalny wielorodzinny, do jego budowy. Także decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie podaje takiego warunku." Organ II instancji nie odniósł się zatem do zarzutu, poprzestając jedynie na stwierdzeniu, że inwestor nie ma obowiązku umieszczania takiego ekranu. Pozostała nierozstrzygnięta kwestia jaką rangę nadać owej korekcie dokonanej przez inwestora, opisanej w uzasadnieniu decyzji l instancji, a utrzymanej w mocy przez organ II Instancji. Można się domyślać, iż wskazana korekta miała na celu wykazanie, że inwestor podjął działania zmierzające do zmniejszenia hałasu, jaki spowoduje nowopowstały dojazd do garaży i budynku. Należy zauważyć, że inwestor nie wystąpił z oddzielnym, wymaganym wnioskiem o pozwolenie na budowę ekranu akustycznego, a zaprojektowany przez niego ekran znajduje się częściowo się nieruchomości, co do której inwestor nie posiada tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Doszło zatem do naruszenia art. 77 Kpa, oraz przepisów materialnoprawnych poprzez zaniechanie realizacji przez organ podstawowych obowiązków w zakresie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego.

- w odpowiedzi na zarzut dotyczący odcięcia przez planowaną inwestycję dostępu do światła, organ II Instancji ograniczył się do lakonicznej odpowiedzi, uznając iż: "po wybudowaniu budynku zgodnie z zatwierdzonym w decyzji projektem budowlanym, będzie zapewnione naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz czas ich nasłonecznienia, w budynku ul. [...] - zgodnie z obowiązującymi przepisami omawianego rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Powyższe potwierdza analiza przesłaniania i zacienienia." Nie sposób zgodzić się z takim twierdzeniem. Zasady doświadczenia życiowego wskazują że usytuowanie planowanego budynku o wysokości [...] metrów w sposób oczywisty pogorszy warunki oświetlenia budynku stanowiącego własność skarżącego, ograniczając dostęp światłą do pomieszczeń mieszkalnych, do minimum. Planowana inwestycja znajduje się na południu względem tej nieruchomości i okna budynku skarżącego skierowane są na planowaną inwestycję. Nie można zgodzić się również z twierdzeniem organu II Instancji, że na to: "że wysokość projektowanego budynku nie narusza postanowień decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] o ustaleniu war. zabudowy nie ma prawnego uzasadnienia dla żądania zaprojektowania budynku niższego np. o jedną kondygnację." Podstawą prawną takiego żądania jest przepis art. 5 ust. 1 pkt. 9 oraz § 13 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku, w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich .... (Dz.U, Nr 75, poz 690), zgodnie z którym: "Odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń."

- Wojewoda uznał w swojej decyzji, iż "Badana decyzja nie obejmuje pozwolenia na budowę przyłącza cieplnego" podnosząc, iż budowa przyłączy cieplnych, nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia. Nadto Wojewoda stwierdził, iż podnoszenie tej kwestii w toku postępowania niniejszego jest nieistotne i przedwczesne. Stwierdzenie to stanowi przejaw niezrozumienia istoty przyłączenia C.O. dla całości inwestycji. Potwierdza natomiast, iż przedmiotowa inwestycja nie ma zapewnionej możliwości przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci ciepłowniczej. Zgodnie z dyspozycją § 26 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury: "Działka budowlana, przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, powinna mieć zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, Elektroenergetycznej i ciepłowniczej.". Obojętnym jest zatem, jakiego rodzaju formalnego wniosku, czy trybu postępowania wymaga przeprowadzenie prac budowlanych w zakresie tego przyłączenia. Istotne natomiast jest, iż prowadzenie inwestycji dotyczącej budynku mieszkaniowego wielorodzinnego bez pewności przyłączenia do sieci centralnego ogrzewania jest całkowicie niedopuszczalne,

- zatwierdzając decyzję przewidującą przeprowadzenie rurociągu ciepłowniczego od ulicy [...] do działki nr [...] poprzez działkę [....], doszło do naruszenia przepisu art. 4 w zw. z art 3 pkt 11 oraz art. 35 Prawa budowlanego, jak również art. 7 Kpa. Inwestor nie wykazał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ponieważ część objętego planem terenu budowy, należy do skarżącego i takiego prawa inwestor wykazać nie jest w stanie.

-Organ drugiej instancji nie zbadał zarzutu skarżącego odnośnie istotnego zagrożenia dla zdrowia pp. K. i ich [...] dzieci związanego z zaburzeniem przepływów powietrza. Należy podkreślić, iż jedną z podstawowych zasad Prawa budowlanego jest to, że obiekt budowlany należy projektować, budować, użytkować i utrzymywać w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane). Przez osoby te w procesie budowlanym należy rozumieć zarówno sąsiadów inwestycji jak i inne osoby, które w związku z działalnością inwestycyjną mogą doznać ograniczeń. W zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich jest kwestia zapewnienia w sposób wystarczający tzw. cyrkulacji powietrza. Parterowy dom skarżącego, położony na działce nr [...] jest już "obudowany" wysokimi budynkami: od strony wschodniej na działce [...]) znajduje się [...] - piętrowy budynek mieszkalny w granicy działki, od strony wschodniej (na działce [...]), posadowiony jest [...] - piętrowy budynek. Od strony północnej nieruchomość Skarżących graniczy bezpośrednio z bardzo ruchliwą pasmową ulicą [...]. Wybudowanie kolejnego [...] - piętrowego budynku, którego wysokość zaprojektowano na [...] m od strony południowej, stworzy zjawisko w której niewątpliwie dojdzie do zaburzenia ciągów kominowych i zmiany cyrkulacji powietrza. Skarżący podnosił, że jego dom ogrzewany jest przez instalację CO, piecem gazowym, co przy tak intensywnym zabudowaniu tej nieruchomości spowoduje realne zagrożenie dla życia całej rodziny skarżących.

-zgodnie z dyspozycją § 39 rozporządzenia o warunkach technicznych na działkach budowlanych, przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną, budynki opieki zdrowotnej (z wyjątkiem przychodni) oraz oświaty i wychowania co najmniej [...]% powierzchni działki należy urządzić jako powierzchnię terenu biologicznie czynnego, jeżeli inny procent nie wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ". Pomimo poczynionego w tej mierze zarzutu ze strony uczestników postępowania, iż planowana inwestycja nie realizuje wymogów w zakresie wielkości powierzchni biologicznie czynnej - jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji - organ II instancji nie przeprowadził w tym zakresie postępowania wyjaśniającego, nie przeprowadził żadnych własnych obliczeń opierając się w całości na danych wskazanych przez projektanta.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Stosownie jednak do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 - dalej zwaną p.o.p.s.a.) rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonana kontrola wykazała, że skargę należy uznać za uzasadnioną. Zacząć należy od pewnych ogólnych stwierdzeń. Zgodnie z art. 33 ust.1 ustawy Prawo Budowlane z 1994 r., pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Wyjątki od tej zasady określa zdanie 2 co dopiero cytowanego przepisu, l tak w myśl tego przepisu jedynie w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego budowę więcej niż jednego obiektu, możliwe jest "etapowanie" procesu budowlanego.

Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Roboty budowlane to m.in. budowa obiektu budowlanego ( art. 3 pkt. 7 Prawa Budowlanego z 1994 r.). Obiekt budowlany to m.in. budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi (art. 3 pkt. 1 lit.a Prawa Budowlanego z 1994 r.).

W sprawie niniejszej zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorom pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w części parteru i podziemnym garażem z wewnętrznymi instalacjami wod.-kan., c.o. elektryczną, wentylacji mechanicznej wraz z infrastrukturą techniczną i drogową.

Nie budzi wątpliwości, że obiekt wybudowany na podstawie takiego pozwolenie na budowę nie mógłby funkcjonować bowiem pozwolenie dotyczy tylko instalacji wewnętrznych, pomijając kwestie przyłączy. Organ II instancji w uzasadnieniu swej decyzji powiada, że decyzja organu l instancji nie obejmuje pozwolenia na budowę przyłącza cieplnego ( innymi zewnętrznymi instalacjami czy przyłączami się nie zajmuje) bo zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 20 oraz art. 30 ust. 1 pkt 1a Prawa Budowlanego z 1994 r.- budowa między innymi przyłączy cieplnych, nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia. Jeżeli tak, to czy można przyjąć, że budynek bez instalacji zewnętrznych (przyłączy) mógłby funkcjonować jako mieszkalny wielorodzinny z usługami w części parteru. Tym samym nie można by stwierdzić, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego.

Z zagadnieniem tym wiąże się kwestia posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Sąd w składzie orzekającym nie podziela poglądu, że obowiązek wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczy tylko terenu budowy, tj. przestrzeni, w której prowadzone są roboty budowlane wraz przestrzenią zajmowaną przez urządzenia zaplecza budowy (art. 3 pkt 10 Prawa budowlanego z 1994 r.). Ustawodawca wyraźnie bowiem określił, że inwestor ma wykazać prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a więc wyraźnie określił, że chodzi o nieruchomość mającą określone atrybuty. Gdyby nie chciał zwracać na to uwagi, powiedziałby, że inwestor ma wykazać prawo do dysponowania nieruchomością lub terenem budowy. Użycie przez ustawodawcę kwantyfikatora "na cele budowlane" świadczy o tym, że ustawodawcy chodziło o taką nieruchomość która bez dalszych czynności pozwoli na wzniesienie obiektu który będzie nadawał się do użytkowania. Jeżeli inwestor nie dysponuję nieruchomością na której będzie mógł zrealizować całe zamierzenie budowlane - to oznacza to, że nie dysponuje nieruchomością na cele budowlane, a jego oświadczenie w tym zakresie - jako nie odpowiadające rzeczywistości - nie może otworzyć mu drogi do uzyskania pozwolenie na budowę. Z powyższych względów Sąd nie podziela stanowiska, zaskarżonej decyzji, że żądanie złożenia oświadczenia w zakresie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowy przyłącza c.o. należy uznać za przedwczesne. Za takim rozumieniem tego przepisu przemawia także wykładnia systemowa, otóż w ustawie z dnia 27.03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.nr.80 poz.717 z późn.zm.) w art. 2 pkt. 12 podano legalną definicję działki budowlanej - przez którą rozumie się nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego;

Ale to nie jedna przyczyna uchylenia zaskarżonej decyzji. Z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że organy załatwiając sprawę administracyjną muszą mieć na względzie także słuszny interes obywateli, a w prowadzone przez nie postępowanie powinno pogłębiać zaufanie obywateli do organu (art. 7 i 8 kpa). Skarżący w związku z przedmiotową inwestycją podnosił kwestie hałasu jaki powstanie po jej zrealizowaniu.

Organ l instancji w uzasadnieniu swej decyzji kwestie tę dostrzegł i zwrócił uwagę, że "w związku ze zgłoszona uwagą Strony, inwestor dokonał korekty projektu zagospodarowania w taki sposób, że w terenie działki [...] od strony działki nr [...] inwestor planuje realizacje ekranu ochronnego o wysokości [...]m. który stworzy izolację od ruchu związanego z użytkowaniem dojazdu do garaży". Czyli krótko mówiąc obawy m.in. skarżącego dostrzeżono i rozwiązano je przez obietnicę, że inwestor dokonał korekty projektu ...i ...planuje realizacje ekranu ochronnego. Fakt ten nie znalazł, żadnego odzwierciedlenia w decyzji o pozwoleniu na budowę, a organ II instancji stwierdził tylko, że inwestor "nie wnioskował o pozwolenie na budowę ekranu akustycznego, przy czym brak przepisów, które zobowiązywałyby inwestora planującego wznieść budynek mieszkalny wielorodzinny, do jego budowy. Także decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie podaje takiego warunku". W żaden sposób nie można przyjąć aby takie działanie organów pogłębiało zaufanie obywateli do organów, skoro jeden organ mówi, że inwestor dokonuje korekty projektu a drugi, że nie ma podstaw do budowy ekranu akustycznego.

Zarzut ograniczenia dopływu naturalnego światła w uzasadnieniu organu l instancji został przemilczany, a organ II instancji skwitował go jednym zdaniem: ".....w związku z zarzutem naruszenia przepisów §13 omawianego rozporządzenia, inwestor przedłożył analizę oświetlenia budynków sąsiednich i dostępu do nich światła słonecznego, co pozwoliło organowi II instancji na dokonanie oceny, że zarzuty naruszenia przepisów w tym zakresie nie są zasadne". Nie można uznać, że takie uzasadnienie - zaspokaja treść art. 107 § 3 kpa. Przedstawiona przez inwestora analiza oświetlenia, jest tylko dowodem - który jak każdy inny podlega ocenie organu, i ta ocena musi znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Na zakończenie w związku z zarzutami skargi nie sposób zwrócić uwagi, że rola strony w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenie na budowę nie może ograniczać się tylko do kontestowania projektu. Strona postępowania ma prawo zgłaszać dowody na poparcie swoich twierdzeń - dla zakwestionowania projektu nie wystarczy tylko postawienie zarzutu, że nie odpowiada on prawu. Faktem jest , że w uzasadnieniu obu orzekających organów kwestii wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej poświęcono tylko kilka zdań. Ale odwołano się do projektu z którego łatwo wyliczyć czy wskaźnik ten zostanie zachowany. Jeżeli więc skarżący stawia temu wyliczeniu zarzut wadliwości to musi wskazać na czym ta wadliwość polega, a nie ograniczyć się tylko do zarzutu, że wyliczenie projektanta jest wadliwe.

Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji, naruszają prawo na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. "c" oraz art. 135 oraz 152 i art. 200 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.