Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 690/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.4 ust.1 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Bogusław Woźniak (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi W. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2011 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 16 stycznia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania W. C., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia 9 listopada 2011 r. ustalającą podatnikowi podatek od nieruchomości na 2011 r. w kwocie 27.739,00 zł.

Podstawą rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego był następujący stan faktyczny:

W związku z dokonanym w dniu 29 listopada 2010 r. zniesieniem współwłasności w/w nieruchomości organ pierwszej instancji wszczął postępowanie podatkowe w sprawie wymiaru W. C., jako wyłącznemu właścicielowi przedmiotowej nieruchomości, podatku od nieruchomości za okres od grudnia 2010 r.

Decyzją z dnia 14 kwietnia 2011 r. Burmistrz Miasta ustalił podatnikowi wysokość podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 27.739 zł.

Rozpoznające na skutek odwołania podatnika sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 13 czerwca 2011 r. uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji z powodu błędnego zastosowania art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w stosunku do całkowicie zamortyzowanych środków trwałych (wiata i stacja autogazu).

Decyzją z dnia 9 listopada 2011 r. Burmistrz Miasta po przeprowadzeniu postępowania ponownie ustalił W. C. wymiar podatku od nieruchomości na 2011 r. w wysokości 27.739 zł.

Organ zakwestionował podaną przez podatnika wartość budowli całkowicie zamortyzowanych uznając, że była ona zaniżona. Wyjaśniono, że pierwotnie przedmiotową wartość podatnik określił na 0 zł, dopiero na dalszym etapie postępowania jako wartość budowli wskazał kwotę rocznej amortyzacji dystrybutorów w wysokości 11.840,83. W konsekwencji organ ustalił wartość budowli w oparciu o dokumenty księgowe stron.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 16 stycznia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy przyznał, że ewidencja środków trwałych ma w niniejszej sprawie znaczenie stwierdzając jednocześnie, że wartość środków trwałych nie może odpowiadać kwocie stanowiącej sumę rat amortyzacyjnych za rok poprzedni, albo ostatni rok amortyzacji niektórych budowli jak to rozumie strona.

Wskazano, że zgodnie z obowiązującymi uregulowaniami za podstawę opodatkowania przyjmuje się wartość początkową budowli, ponieważ nie odlicza się od niej odpisów amortyzacyjnych. W każdym roku wartość ta będzie taka sama jak w pierwszym roku wprowadzenia budowli do ewidencji środków trwałych. Zasada ta obowiązuje zarówno w przypadku amortyzowanych budowli, jak i całkowicie już zamortyzowanych, ponieważ 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego wartość odpowiadać będzie wartości początkowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku W. C. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 stycznia 2012 r. podnosząc, że organ błędnie przyjął wartość początkową budowli poprzedniego właściciela za podstawę wymiaru podatku. W jego ocenie organy obu instancji dopuściły się naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 22g ust. 12 i 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko w całej rozciągłości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Spór w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli należących do skarżącego.

Na mocy zawartej w formie aktu notarialnego umowy zniesienia współwłasności z dnia 29 listopada 2010 r. (Rep. A [...]) skarżący, będący dotychczas współwłaścicielem nieruchomości położonej w C. przy ul. [...], stał się jej jedynym właścicielem, a w konsekwencji jedynym podatnikiem.

Z akt administracyjnych wynika nadto, że podatnik w skorygowanej Informacji w sprawie podatku od nieruchomości podał, że wartością budowli całkowicie zamortyzowanych – dystrybutorów – jest kwota 11.840,83 zł. Przy czym, jak prawidłowo w ocenie Sądu ustalił organ I instancji, kwota ta stanowi sumę amortyzacji tych budowli naliczonej w 2007 r. Jednocześnie organ ten ustalił wartość brutto dystrybutorów na dzień 1 stycznia 2007 r. tj. ostatniego roku, w którym były dokonywane odpisy amortyzacyjne od tych budowli w oparciu o przedłożone tabele amortyzacyjne.

Zakres przedmiotowy niniejszego postępowania skutkuje tym, że zastosowanie w sprawie znajdą przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010, Nr 95, poz. 613 ze zm., zwanej dalej w skrócie "u.p.o.l.") oraz ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010, Nr 51, poz. 307 ze zm., zwanej dalej w skrócie "u.p.d.o.f.").

Przepis art. 4 ust. 1 pkt 3) pierwszej z wymienionych ustaw wskazuje, że podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych z jaką mamy do czynienia w sprawie - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Powyższy przepis wskazuje, że podstawą opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości jest co do zasady jej wartość początkowa, figurująca w księgach podatkowych podatnika, stanowiąca podstawę naliczania amortyzacji dla celów podatkowych, bez uwzględnienia odpisów amortyzacyjnych. Wartość ta jest szczegółowo określona w przepisie art. 22g u.p.d.o.f. W kolejnych latach trwania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, wartość ta nie jest pomniejszana o dokonywane odpisy amortyzacyjne, czyli pozostaje taka sama, w momencie, gdy budowla została całkowicie zamortyzowana, a jej wartość w księgach podatkowych podatnika wynosi zero. W wyroku NSA z dnia 31 stycznia 2008 r., II FSK 1644/06, LEX nr 456651, Sąd wskazał, że "podstawą opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości, stanowiących środek trwały skarżącej, jest wartość początkowa brutto tych nieruchomości, bez pomniejszenia o odpisy amortyzacyjne". (Dudar G., Etel L., Presnarowicz S. Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz. ABC 2008).

Odwoływanie się przez podatnika do treści art. 22g ust. 12 i 13 u.p.d.o.f. w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy jest chybione. Zakres stosowania tych przepisów nie obejmuje bowiem, w ocenie Sądu zniesienia współwłasności. W szczególności brak jest podstaw do utożsamiania zniesienia współwłasności ze zmianą wspólników spółki nie będącej osoba prawną.

W ocenie Sądu nie można też utożsamiać wartości początkowej środka trwałego z dokonanymi w danym roku podatkowym odpisami amortyzacyjnymi. Przytoczone przepisy regulujące ustalanie wymiaru podatku od nieruchomości w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych nie uzależniają bowiem wysokości podstawy opodatkowania od wysokości dokonanych odpisów.

W konsekwencji zdaniem Sądu, w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., należy zgodzić się z organami podatkowymi, że wartość jaką prezentowały sporne budowle w dniu 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego powinna być tożsama z wartością początkową tego środka trwałego, a ta z kolei w zaistniałym stanie faktycznym powinna kształtować się w wysokości ustalonej przed dokonanym zniesieniem współwłasności.

Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.