Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 42/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3 par. 2 pkt 3 i art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 maja 2016 r. sprawy ze skargi K. J. bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji jako wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym w administracji postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

K. J. pismem z dnia 26 kwietnia 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji, zarzucając, że organ ten, jako wierzyciel w rozumieniu przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, pozostaje w bezczynności i nie podejmuje stosownych czynności zmierzających do wypłaty skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Skarżący podał, że już 22 września 2014 r. domagał się od organu podjęcia działań w celu wypłaty ww. świadczenia

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie. Zdaniem organu, skarga powinna zostać odrzucona z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Poddanie wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza jednak, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718. - dalej w skrócie "ppsa"), który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli przez sądy administracyjne. W myśl art. 3 § 2 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Z przytoczonego przepisu wynika, że nie w każdej sytuacji, w której jednostka jest niezadowolona z działalności organów administracji publicznej, dopuszczalne jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Podkreślić trzeba, że skargę można wnieść tylko w sytuacjach opisanych w powołanym wyżej przepisie. Jeżeli zaś skarga dotyczy przypadku niewymienionego w art. 3 § 2 ppsa, sąd administracyjny zobowiązany jest do jej odrzucenia, gdyż rozpatrując taką skargę, wykroczyłby poza swoje kompetencje powierzone mu przez ustawodawcę.

Odnosząc powyższe rozważania do skargi wniesionej w niniejszej sprawie, Sąd uznał, że skarga ta jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

K. J. w chwili obecnej nie posiada uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Prawomocnym wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r. WSA w Krakowie oddalił skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26 sierpnia 2009 r. wygaszającą z dniem 1 maja 2009 r. decyzję nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia 2 listopada 1999 r.

Treść skargi K. J. wyraźnie wskazuje, że żąda on podjęcia działań przez organ Policji na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w postępowaniu administracyjnym. Przedmiotem egzekucji administracyjnej są obowiązki o charakterze publicznoprawnym, wynikające ze stosunków administracyjnoprawnych pozostających w zakresie rzeczowej właściwości organów państwa i organów samorządu terytorialnego, zaś wierzycielem w tym postępowaniu może być jedynie podmiot administracji publicznej lub organ (instytucja) wykonująca funkcje władcze. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej. Skoro brak jest podstawy prawnej do wypłaty równoważnika, to nie może także być mowy o prowadzeniu postępowania egzekucyjnego w tym przedmiocie. K. J., jak już wyżej wskazano, nie był uprawniony do wszczęcia tego postępowania, w konsekwencji wniosek skarżącego nie zobowiązywał Komendanta Wojewódzkiego Policji do żadnych przewidzianych ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji działań.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa. Dlatego też Sąd nie badał kwestii zachowania trybu zaskarżenia poprzedzającego skargę, gdyż istotą podjętego rozstrzygnięcia jest okoliczność, że określony przez K. J. przedmiot skargi nie leży w zakresie kognicji sądu administracyjnego.