Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 468/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2015 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego, działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r., nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2013 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, na działce nr ewid. [...], obręb [...], Gmina B..

Powyższa decyzja została wydana na tle następującego stanu faktycznego:

W dniu [...] września 2013 r. Starosta R. wydał decyzję nr [...], którą udzielił [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ewid. [...], obręb [...], Gmina B..

W dniu [...] lipca 2014 r., w związku z wnioskiem P. G., organ wojewódzki wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. P.G. jest właścicielem działki o nr ewid. [...], położonej w miejscowości O., Gmina B., która to działka położona jest w odległości ok. 50 m od spornej inwestycji.

Decyzją z dnia [...] września 2014 r. Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Starosty R. z dnia [...] września 2013 r. W uzasadnieniu decyzji organ powołując się na treść art. 20 ust 1 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) wskazał, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę jak i przed zakończeniem projektowania danego obiektu budowlanego, w przypadku gdy jest on w myśl rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zaliczony do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, inwestor winien uzyskać ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Takiej decyzji w niniejszej sprawie inwestor nie uzyskał, co w ocenie organu wojewódzkiego jest rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1oraz art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli skarżąca – [...] S.A. z siedzibą w W. (następca prawny [...] Sp. z o.o.) oraz [...] S.A. z siedzibą w O. (następca prawny Sp. z o.o. "[...]").

Po rozpatrzeniu odwołań organ odwoławczy – Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że rozstrzygnięcie Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. odpowiada przepisom prawa i nie zachodzą przesłanki do jego uchylenia.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest wyłącznie ustalenie, czy orzeczenie, którego postępowanie dotyczy, dotknięte jest co najmniej jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności określonych w przepisach art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Postępowanie nieważnościowe jest więc samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej badanym orzeczeniem. Następnie wyjaśnił znaczenie pojęcia "rażącego naruszenia prawa" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Na wstępie organ wskazał, że sporne zamierzenie inwestycyjne polega na budowie: wieży strunobetonowej o wysokości ok. 42 m; wykonaniu fundamentów; urządzeń zasilających i nadawczo-odbiorczych, umieszczonych na ramach stalowych ustawionych na płycie betonowej; budowie ogrodzenia i anten nadawczo-odbiorczych. Przedmiotową inwestycję zamierzono na działce o numerze ewid. [...], położonej w miejscowości O., Gmina B., dla której Sąd Rejonowy w S., [...] Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w R. prowadzi Księgę Wieczystą nr [...], w której jako właściciel wpisana jest "[...]" Sp. z o.o. (w wyniku przekształcenia powstała spółka [...] S.A. z siedzibą w O., która jest następcą prawnym).

Organ wyjaśnił, że ówczesny inwestor – [...] Sp. z o.o. przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (działka o nr ew. [...]) na cele budowalne. Przedmiotowa działka objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatem inwestor nie miał obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zwrócił uwagę, że stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy B. - uchwała nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] czerwca 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B. fragment obrębu O. (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] r., Nr [...], poz. [...], ze zm.), działka inwestycyjna nr ewid. [...] położona była na dzień 2 września 2013 r. (i nadal jest) na terenie oznaczonym symbolem [...] - tereny zabudowy usługowej. Powyższe potwierdza znajdujący się w aktach organu wojewódzkiego wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. (wraz z wyrysem), sporządzony w dniu [...] lipca 2014 r. przez Urząd Miasta i Gminy w B.

Organ powołując się na treść przepisów art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397, ze zm.) wyjaśnił w jakich przypadkach konieczne jest uzyskanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych oraz omówił pojęcie przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Mając na uwadze charakter spornego przedsięwzięcia, w szczególności wysokość wieży stacji bazowej – 42 m, równoważną moc promieniowania izotropowego wyznaczoną dla pojedynczej anteny nie mniejszą niż 5.000 W, odległość działki ew. [...] (ok. 50 m) od spornej inwestycji oraz przywołane powyżej unormowania organ stwierdził, że sporna inwestycja – w dacie wydania kontrolowanego pozwolenia na budowę – wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, należała bowiem do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 lit. f rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r.).

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził w konsekwencji, że skoro przedmiotowa inwestycja narusza przepisy odrębne (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, art. 71 ust. 2 pkt 2 oraz art. 72 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko), to zgodnie z powyższą uchwałą nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] czerwca 2007 r. narusza także jej zapisy (§ 2 ust. 3 pkt 1 oraz § 1 ust. 8 lit. b).

W ocenie organu ww. naruszenia mają charakter oczywisty. Dla spornej inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 lit. f ww. rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r.), przed uzyskaniem pozwolenia na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko), winna zostać wydana decyzja środowiskowa (art. 71 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). Sporna inwestycja winna zaś zostać zaprojektowana zgodnie z warunkami określonymi w decyzji środowiskowej, co podlega sprawdzeniu przed wydaniem kontrolowanego pozwolenia na budowę, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Niezachowanie powyższych wymogów ochrony środowiska, stanowi także niezachowanie przepisów odrębnych, o których mowa w § 1 ust. 8 lit. b Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego (ww. uchwały nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] czerwca 2007 r.) i w związku z tym narusza jego ustalenia (§ 2 ust. 3 pkt 1). Zgodnie bowiem z definicją zawartą w § 2 ust. 3 pkt 1 powyższej uchwały nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] czerwca 2007 r., przez "tereny zabudowy usługowej" oznaczonej symbolem "U", należy rozumieć przeznaczenie ograniczone do utrzymania istniejących oraz realizowania projektowanych budynków o funkcji administracji, nauki, sportu i rekreacji, handlu (z wyłączeniem obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 500 m2), gastronomii, turystyki i hotelarstwa z niezbędnymi do ich funkcjonowania budynkami o pomieszczeniach technicznych i gospodarczych, garażami oraz powierzchniami biologicznie czynnymi, dojściami, dojazdami, miejscami postojowymi i obiektami infrastruktury technicznej." W powyższej definicji "terenów zabudowy usługowej" przewidziano możliwość realizacji budynków, a nie budowli, jaką, stosownie do art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, jest sporna inwestycja. Z kolei, stosownie do § 1 ust. 8 ww. uchwały nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] czerwca 2007 r. Ograniczenia zagospodarowania terenu, zawarte w uchwale nie dotyczą inwestycji z zakresu łączności publicznej, pod warunkiem: zachowania możliwości zabudowy i zagospodarowania terenu określonego niniejszym planem miejscowym, zachowania przepisów odrębnych.

W rezultacie organ odwoławczy podzielił stanowisko Wojewody [...], że przy wydaniu decyzji Nr [...] przez Starostę R. doszło do rażącego uchybienia przywołanym wyżej przepisom art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r., § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f ww. rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w zw. z § 2 ust. 3 pkt 1 ww. uchwały nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] czerwca 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B. fragment obrębu O.

Odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniu dotyczącego interesu prawnego P. G. do występowania w charakterze strony postępowania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy: wysokość wieży stacji bazowej (42,00 m), równoważną moc promieniowania izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny nie mniejszą niż 5.000 W oraz odległość ww. działki nr ewid. [...] (ok. 50 m) od spornej inwestycji, nie można wykluczyć, że przedmiotowa inwestycja oddziałuje na nieruchomość P. G. (ww. działkę nr ewid. [...]), stosownie do art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Tym samym w ocenie organu odwoławczego P. G. słusznie został uznany za stronę mająca legitymację procesową do wystąpienia z żądaniem wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty R. z dnia [...] września 2013 r.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła spółka S.A. [...] z siedzibą w W. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

- błędną wykładnię art. 28 k.p.a., która doprowadziła organ odwoławczy do uznania, że wnioskujący o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Starostę R. w dniu [...] września 2013 r. został prawidłowo uznany za stronę postępowania;

- błędną interpretację § 2 ust. 1 pkt 7) i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z art. 32 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 lipca 1994 r. Prawo budowlane, to jest uznanie przez organ odwoławczy, że inwestor zobowiązany jest do uzyskania decyzji środowiskowej oraz, że Starosta R. nie dokonał analizy złożonych przez skarżącą do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę pod względem wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska;

- niewłaściwe zastosowanie przez organ art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, to jest przyjęcie przez organ odwoławczy, ze w rozpatrywanej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r., utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. stwierdzającą nieważność decyzji Starosty R. z dnia [...] września 2013 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, na działce nr ewid. [...], obręb [...], Gmina B.

Zatem przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja podjęta w ramach postępowania nieważnościowego. Wśród przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. m. in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2001 r. II SA 1726/2000, z dnia 26 września 2000 r. V SA 2998/99, oraz z dnia 5 października 2000 r. III SA 2244/99 - treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Materialnoprawną podstawą kontrolowanej decyzji stanowił art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.).

Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania badanej decyzji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Ponadto organ sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, oraz wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.

Powyższe uregulowania Prawa budowlanego bezwzględnie zobowiązują organ administracji do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a także wymaganiami ochrony środowiska.

Należy zgodzić się z organem, że wydana decyzja Starosty R. z dnia [...] września 2013 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, niewątpliwie sprzeczna jest z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227, ze zm. – według stanu na dzień 2 września 2013 r.).

Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 71 ust. 2 ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r. – według stanu na dzień 2 września 2013 r., uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Należy zgodzić się z organem, który w oparciu o zapisy § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397, ze zm.) oraz charakter spornego przedsięwzięcia stwierdził, że w dacie wydania kontrolowanego pozwolenia na budowę, wymagana była decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, której inwestor nie przedłożył organowi. Wydanie w tej sytuacji, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę nastąpiło z naruszeniem prawa. Jak trafnie wskazał organ, skoro przedmiotowa inwestycja naruszała przepisy dotyczące środowiskowe, to wydanie decyzji nastąpiło również z naruszeniem ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - § 2 ust. 3 pkt 1 oraz § 1 ust. 8 lit. b uchwały nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] czerwca 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B. fragment obrębu O.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 czerwca 2014 r., (sygn.. akt II OSK 1578/13 - treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl), decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i pełni względem niego w istocie funkcję prejudycjalną. Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, bez wymaganej prawem decyzji środowiskowej, jest pogwałceniem przepisów o ochronie środowiska, w tym wpływu inwestycji na ludzi, co w ocenie Sądu uzasadniało uznanie wskazanych przepisów za oczywiste i rażące. Rażące naruszenie prawa to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym. Wskazany przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego jest jasny i nie wymaga interpretacji ani wykładni.

Należy jeszcze raz podkreślić, że z powołanych powyżej przepisów wynika wprost, iż organ nie mógł wydać decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej a więc inwestycji zaliczonej do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. wymagane było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli inwestor nie legitymował się taką decyzją.

Nie można nie podzielić stanowiska organu, który oceniając skutki społeczno-gospodarcze powyższych naruszeń stwierdził, że analizowane nieprawidłowości są szczególnie poważne i nie mogą być akceptowane z punktu widzenia zasady praworządnego państwa. Udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji, niezgodnie z wymaganiami ochrony środowiska oraz wbrew ograniczeniom zawartym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stanowi wyraz niewypełnienia podstawowych wymogów, od których ustawodawca uzależnia wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wszelkie unormowania wprowadzające obowiązek zgodności zaprojektowanej inwestycji z warunkami, na jakich może ona być realizowana, winny być przestrzegane w sposób restrykcyjny, ponieważ gwarantują one przestrzeganie zasad ochrony środowiska oraz optymalny ład przestrzenny. Pozostawienie w obrocie prawnym kontrolowanej w postepowaniu nieważnościowym decyzji o pozwoleniu na budowę, akceptowałoby próbę obejścia obowiązujących przepisów związanych z ochroną środowiska oraz zagospodarowania terenu.

Sąd nie podzielił natomiast stanowiska organu, że wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę nastąpiło również z rażącym naruszeniem art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przepis ten wprawdzie nakłada obowiązek wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę oraz decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, ale przepisu tego nie mógł naruszyć organ architektoniczno-budowlany. Jak wskazano wyżej, organ ten wobec uznania niezbędności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach winien wezwać inwestora o usunięcie wskazanych nieprawidłowości na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego.

Sąd nie podzielił zarzutu skarżącej, o naruszeniu art. 28 k.p.a., postępowanie zostało wszczęte na wniosek osoby legitymującej się interesem prawnym. Przedmiotowa inwestycja, ze względu na jej charakter oraz lokalizację względem działki wnioskodawcy, jak słusznie wskazał organ, może oddziaływać na nieruchomość wnioskodawcy.

Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, należało orzec, jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.