Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 63/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6343 Świadczenia pieniężne z tytuły pracy przymusowej
Hasła tematyczne: Kombatanci
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 1996 nr 87 poz 395
law: Ustawa z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniach pieniężnych przysługujących osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Protokolant - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2010 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień do świadczenia pieniężnego; oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] sierpnia 2008 r. M. L. wniosła o przyznanie świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej. Wyjaśniła, iż po rozpoczęciu wojny w 1939 r. została wraz z rodziną wywieziona przymusowo do Niemiec.

Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją nr [...] z [...] września 2008 r. odmówił wnioskodawczyni przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego określonego w przepisach ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395, z późn. zm.). W uzasadnieniu wskazano, iż w sprawie ma zastosowanie art. 1 ust. 1 ustawy, który stanowi: "Świadczenie pieniężne [...] przysługuje osobom, które [...] posiadają stałe miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej". Organ wskazał, iż z zebranego w toku postępowania materiału dowodowego nie wynika, że strona spełnia warunki wyżej wymienionego przepisu – nie jest bowiem zameldowana na terytorium Polski.

Rozpoznając sprawę w następstwie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kierownik Urzędu decyzją nr [...] z [...] grudnia 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję własną.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wyjaśniła, iż w czasie kiedy była represjonowana była obywatelką polską. Po powrocie do kraju w 1945 r. mieszkała w Polsce i dopiero po wyjeździe z Polski do D. w dniu [...] lipca 2004 r. przyjęła obywatelstwo [...], które umożliwiło jej uzyskanie renty socjalnej. Podkreśliła, iż nie może ponownie zameldować się na terytorium Polski, gdyż zostałaby wydalona z terytorium D..

W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej legalności, to znaczy zgodności z przepisami postępowania administracyjnego oraz z przepisami prawa materialnego, na podstawie których została wydana, Sąd nie stwierdził, aby wydana została ona z naruszeniem prawa.

Art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ, stanowił, iż świadczenie pieniężne przysługuje osobom, które w okresie podlegania represjom określonym w ustawie były obywatelami polskimi i są nimi obecnie oraz posiadają stałe miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Kierownik Urzędu zasadnie wskazał zatem, iż okoliczność braku stałego miejsca zamieszkania na terytorium Polski skutkuje odmową przyznania wnioskodawczyni uprawnienia do świadczenia pieniężnego przewidzianego w ustawie, wobec niespełnienia jednej z przesłanek ustawowych do przyznania świadczenia.

Należy ponadto zauważyć, iż ustawą z dnia 2 grudnia 2009 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin oraz ustawy o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 219, poz. 1709) znowelizowano art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich, który z dniem 1 stycznia 2010 r. otrzymał brzmienie: "1. Świadczenie pieniężne, zwane dalej "świadczeniem", przysługuje osobom, które w okresie podlegania represjom określonym w ustawie były obywatelami polskimi i są nimi obecnie." Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 ustawy nowelizującej osoby, którym, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, odmówiono prawa do świadczeń lub wypłaty świadczeń przysługujących na podstawie na podstawie przepisów ustaw, o których mowa w art. 1 i 2, z powodu braku miejsca pobytu lub stałego miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, mogą, w terminie 36 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, złożyć wniosek o wznowienie postępowania.

W konkluzji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Z tych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić skargę jako niezasadną.