Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 439/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 art. 32; art. 33; art. 34
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.
article: art. 92a; art. 92b; art. 92c ust.1 pkt 1; art. 93 ust. 1 i 7; Lp.6.2.1 załącznika nr 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu w dniu 7 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. F. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...] Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...] o nałożeniu na P. F. kary pieniężnej za naruszenie ustawy o transporcie drogowym.

Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:

W dniu [...] maja 2020 r. w miejscowości B. P. na ul. [...] funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji w B. P. przeprowadzili kontrolę drogową pojazdu członowego, składającego się z ciągnika siodłowego marki V. o numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepy marki B. . Kontrolowanym pojazdem kierował W. S., wykonujący na rzecz P. F., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P. F. [...] z siedzibą w W. krajowy przewóz drogowy z ładunkiem towaru niebezpiecznego w postaci oleju napędowego. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] maja 2020 r. W charakterze świadków przesłuchano w siedzibie Komendy Miejskiej Policji w B. P. kierowcę W. S. oraz pasażera Z. S..

Komenda Miejska Policji w B. P. przesłała przy piśmie w dniu [...] maja 2020 r. materiały z w/w kontroli drogowej.

L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "organ I instancji") zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. wszczął wobec skarżącego postępowanie, zaś decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. nałożył na P. F. karę pieniężną w wysokości [...] zł za stwierdzone w toku kontroli naruszenie, tj. niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego, Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz dokonane przez organ I instancji ustalenia potwierdzają prawidłowość nałożenia kary pieniężnej. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał, że jest zatrudniony na stanowisku magazyniera w firmie prowadzonej przez skarżącego. W dniu kontroli miał wolne, ale do jego ojca (również magazyniera) zadzwoniła dyspozytorka firmy [...] i wydała dyspozycję przewiezienia cysterny z paliwem z M. do W. . Z. S. poprosił syna o wykonanie tego zadania, ponieważ posiada on kartę kierowcy. W. S. około godz. 15:00 wyjechał ciągnikiem siodłowym oraz pustą beczką z bazy firmy, a następnie ok. godz. 18:00 zamienił się z innym kierowcą na ciągnik siodłowy o numerze rejestracyjnym [...] z zatankowaną beczką o numerze seryjnym [...] Po włożeniu karty kierowcy do tachografu pojawił się komunikat "karta uszkodzona", a następnie tachograf cofnął kartę. Mimo wysuniętej karty kontynuował jazdę. Ponadto nie posiada uprawnień ADR. Powyższe potwierdził przesłuchany w charakterze świadka Z. S., który był pasażerem kontrolowanego pojazdu. Niesporne jest, że w dniu [...] maja 2020 r. W. S. zarejestrował aktywność na karcie kierowcy prowadzenie pojazdu od godz. 18:13 do momentu zatrzymania do kontroli. Natomiast brak było zarejestrowanej aktywności od godz. 15:00 do godz. 18:00.

Organ przytoczył przepisy art. 32 i art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, z których wynika obowiązek stosowania przez kierowców kart kierowcy lub wykresówek w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd (zwane dalej "rozporządzeniem nr 165/2014").

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu wyjaśniono, że zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza ustalony przez organ I instancji stan faktyczny. Za niezasadny uznano wniosek dotyczący przeprowadzania dowodu z przesłuchania świadków W. S. i Z. S., bowiem dowody te zostały już przeprowadzone. Dowód z przesłuchania świadków nie może służyć do wyjaśnienia różnic pomiędzy zeznaniami sporządzonymi podczas kontroli, a wersją strony postępowania. Natomiast odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego stwierdzono, że pozostają one bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Organ I instancji rozstrzygnął sprawę z poszanowaniem zasad postępowania, zebrał wyczerpującą ilość materiału dowodowego i go rozpatrzył.

W sprawie nie ma podstaw do zastosowania art. 92b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 z późn. zm.), dalej jako "u.t.d.", bowiem ustawodawca stwarza możliwość zastosowania tego przepisu tylko w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie nie odnotowano tego rodzaju naruszeń.

Skarżący nie wskazał również okoliczności, których nie mógł przewidzieć oraz na które nie miał wpływu, wobec czego brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d..

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie P. F. zarzucił naruszenie :

I. przepisów postępowania:

1) art. 7 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

2) art. 10 § 1 w z zw. z art. 81 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu wyjaśniającym, w szczególności poprzez uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów (zapytań do B. P. w M. ) i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji w I Instancji;

3) art. 11 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy;

4) art. 73 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu przeglądania akt sprawy przed wydaniem rozstrzygnięcia na etapie postępowania wyjaśniającego na wniosek z dnia [...] sierpnia 2018r. oraz przemilczenie tego faktu w uzasadnieniu;

5) art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 15, art. 75 i art. 81 k.p.a. polegające na niepoczynieniu ustaleń i niezebraniu materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji oraz dokonaniu ustaleń nieadekwatnych do rzeczywistego stanu sprawy skutkujące w konsekwencji przyjęciem, że zebrane dowody w sposób jednoznaczny wskazują na wpływ lub zgodę skarżącej na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego;

6) art. 78 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie wniosku o przesłuchanie świadka na okoliczność mającą znaczenie dla sprawy;

7) art. 107 § 3 K.p.a. przez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie sporządzenia takiego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, aby skarżący mógł poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary pieniężnej;

8) art. 189 k.pa. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, w sytuacji gdy art. 92c u.t.d. jest dla organu kontroli przepisem martwym i niemającym praktycznego zastosowania;

II. prawa materialnego:

9) poprzez niezastosowanie art. 92c u.t.d. i pozbawienie skarżącego możliwości wykazania okoliczności wyłączających jego odpowiedzialność oraz zignorowanie wniosku strony w zakresie przeprowadzenia postępowania w tym zakresie;

10) prawa materialnego poprzez zastosowanie sankcji określonej pod Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. w sytuacji, gdy stan faktyczny wskazuje jednoznacznie, że do stwierdzonego naruszenia nie doszło;

11) art. 2 Konstytucji RP poprzez złamanie generalnych zasad k.p.a. oraz naruszenie przepisów u.t.d.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania.

Skarżący podniósł, że organ błędnie ustalił stan faktyczny, ponieważ nie doszło do zarzucanego naruszenia. Jedynym błędem kontrolowanego kierowcy była niepoprawnie zapisana jego aktywność dojazdu innym pojazdem w charakterze pasażera do M. . Błąd ten nie wypełnia przesłanek wynikających z lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Ponadto organ nie poinformował skarżącego, że w dniu kontroli przesłuchany został kierowca i pasażer kontrolowanego pojazdu, dlatego nie odniósł się do tego dowodu i wnioskował o jego przeprowadzenie.

W odpowiedzi na skargę Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja zapadła bez naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie naruszono również przepisów prawa materialnego, które zostały prawidłowo zastosowane w sprawie.

Kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w związku z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w związku z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za określone naruszenia.

Stosownie do Lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., za niewłaściwą obsługę łub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi nakładana jest kara pieniężna w wysokości [...] zł.

W myśl art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Natomiast stosownie do art. 32 ust. 3 zdanie drugie tego rozporządzenia – każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona.

Przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za naruszenia przepisów rozporządzenia przez swoich kierowców lub kierowców będących w ich dyspozycji (art. 33 ust. 3).

Ponadto, zgodnie z art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów.

W świetle powołanych przepisów nieistotne jest, w jaki sposób doszło do naruszenia i z jakiego powodu, ale sam fakt jego wystąpienia. Kierowcy mają bowiem obowiązek rejestracji pełnej swojej aktywności. Przepisy prawa wyraźnie nakładają na przedsiębiorcę bezwzględny obowiązek kontroli pracy kierowców w taki sposób, aby nie dochodziło do jakichkolwiek naruszeń. Zbędne staje się zatem badanie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, jak na przykład wina przedsiębiorcy, które nie mają wpływu ani na poniesienie przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej.

Zgodnie z regulacją zawartą w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Według utrwalonego stanowiska judykatury, które podziela skład orzekający – art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. odnosi się do sytuacji wyjątkowych i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 24 września 2020 r., sygn. II GSK 78/18;

8 września 2020 r., sygn. II GSK 355/18; 24 września 2019 r., sygn. II GSK 2453/17; 21 stycznia 2020 r., sygn. II GSK 3410/17; 22 października 2019 r., sygn. II GSK 2758/17; 19 maja 2021 r., sygn. II GSK 982/18). Treść omawianego przepisu wskazuje przy tym jednoznacznie, że przewiduje on dwie przesłanki egzoneracyjne, a dla jego zastosowania niezbędne jest wystąpienie obydwu tych przesłanek łącznie.

Nie ulega wątpliwości, że na podmiocie prowadzącym przedsiębiorstwo transportowe spoczywa ciężar dowodu, że dołożył należytej staranności organizując właściwie pracę kierowców i nie miał wpływu na stwierdzone naruszenie prawa.

Z akt administracyjnych wynika, że w dniu [...] maja 2020 r. o godz. 19.15, w miejscowości B. P. na ul. [...] funkcjonariusze Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w B. P. zatrzymali do kontroli drogowej ciągnik siodłowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] z naczepą marki [...] którym kierował W. S.. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] maja 2020 r., który doręczono W. S.. Bezpośrednio po przeprowadzeniu kontroli przesłuchano w charakterze świadków w siedzibie Komendy Miejskiej Policji w B. P. kierowcę W. S. oraz pasażera Z. S.. Funkcjonariusze policji pobrali dane z tachografu kontrolowanego pojazdu oraz z karty kierowcy.

Ze zgodnych zeznań W. S. i Z. S. wynika, że w dniu [...] maja 2020 r. w godzinach popołudniowych, na polecenie dyspozytorki firmy P. udali się ciągnikiem siodłowym z pustą cysterną z W. do bazy paliw w M. . Kierowcą był W. S., zaś Z. S. jechał w charakterze pasażera. Nie zapamiętali numeru rejestracyjnego wspomnianego ciągnika siodłowego. W. S. zeznał, że po włożeniu karty kierowcy do tachografu pojawił się komunikat "karta uszkodzona", a następnie tachograf cofnął kartę. Mimo wysuniętej karty zdecydował się jednak kontynuować jazdę. Brak rejestrowania aktywności kierowcy W. S. na trasie [...] potwierdzają również dane z karty pojazdu, które znajdują się na płycie CD dołączonej do akt administracyjnych.

Niesporne jest, że po dojeździe do bazy paliw, w/w pozostawili pojazd członowy, którym przyjechali, natomiast przesiedli się do ciągnika siodłowego marki V. o numerze rejestracyjnym [...] z naczepą marki [...] zawierającą cysternę zatankowaną olejem napędowym, którym wracali. Tym razem aktywność kierowcy (W. S.) była rejestrowana, bowiem do tachografu pojazdu po godz. 18.00 włożona była karta pojazdu.

Komenda Miejska Policji w B. P. przesłała przy piśmie w dniu [...] maja 2020 r. materiały z przeprowadzonej kontroli drogowej L. Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego.

Po dokonaniu analizy przekazanego materiału dowodowego, organ I instancji zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. wszczął wobec skarżącego postępowanie w zakresie naruszenia wskazanego w Lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., dotyczącego niewłaściwej obsługi lub odłączenia homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkującej nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. Wezwano stronę do przedstawienia wyjaśnień oraz złożenia dokumentów dotyczących sprawy, a także zakreślono siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów.

Organ I instancji pismem z dnia [...] października 2020 r. zwrócił się do B. P. nr [...] w M. o przesłanie informacji odnośnie środków transportu firmy [...], które w dniu [...] maja 2020 r., po godz. 18 załadowano olejem napędowym. O powyższej czynności powiadomiono skarżącego. W piśmie z dnia [...] listopada 2020 r. odpowiedziano, że we wskazanym czasie kierowca P. S. załadowywał dla firmy [...] dwa zestawy, tj. [...] oraz [...].

Po uzyskaniu tej ostatniej informacji wyjaśnione zostało w sposób niebudzący wątpliwości, że W. S. w dniu [...] maja 2020 r. prowadził na trasie W. – M. ciągnik siodłowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] z naczepą marki [...].

Chcąc mieć komplet dowodów, organ I instancji wystąpił do skarżącego o przesłanie danych cyfrowych z tachografu zainstalowanego w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...]. Skarżący odmówił wydania tego dowodu stwierdzając, że przedmiotem kontroli drogowej był inny pojazd o numerze rejestracyjnym [...]

W dniu [...] stycznia 2021 r. organ I instancji wydał decyzję, mocą której nałożył na P. F. karę pieniężną w wysokości [...] zł za stwierdzone w toku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] maja 2020 r. naruszenie, tj. niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.

W świetle przedstawionego stanu faktycznego – w ocenie sądu nie ulega wątpliwości, że organy orzekające w sprawie podjęły wszelkie możliwe czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, który został poddany prawidłowej ocenie, bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów, w myśl dyrektyw zawartych w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Uzasadnienia faktyczne decyzji wydanych w obu instancjach czynią zadość wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. i uwzględniają zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a.

Wbrew zarzutowi skargi zauważyć należy, że organ I instancji uczynił zadość powinności wynikającej z art. 10 § 1 k.p.a. O czym była już wcześniej mowa, organ zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. wszczął wobec skarżącego postępowanie w zakresie naruszenia wskazanego w Lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Wezwał jednocześnie stronę do przedstawienia wyjaśnień oraz złożenia dokumentów dotyczących sprawy, a także zakreślił siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów. We wskazanej dacie, w aktach administracyjnych znajdował się już komplet materiałów z kontroli przeprowadzonej w dniu [...] maja 2020 r. przez funkcjonariuszy Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w B. P.. Nie było zatem żadnych przeszkód, aby skarżący zapoznał się ze zgromadzonymi wówczas dowodami i wypowiedział się co do nich.

Organ I instancji zawiadomił również skarżącego o wystąpieniu do B. P. nr [...] w [...] o przesłanie stosownej informacji, o której mowa wyżej. To zawiadomienie skarżący otrzymał w dniu [...] listopada 2020 r. i miał zapewnioną możliwość zapoznania się z tą informacją, czego jednak nie uczynił do czasu wydania decyzji w I instancji. Notabene, powyższa informacja podaje fakty znane przecież skarżącemu, który jednak w toku postępowania nie współpracował z organem i nie dążył do ustalenia prawdy obiektywnej.

Nieuzasadniony i zupełnie niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 73 § k.p.a. , skoro w aktach administracyjnych brak jest pisma strony z dnia [...] sierpnia 2018 r., zaś postępowanie w sprawie wszczęto w dniu [...] sierpnia 2020 r. Wychodząc poza zarzuty skargi zauważyć trzeba, że protokół z kontroli drogowej sporządził mało starannie pismem ręcznym funkcjonariusz policji. Zatem zdziwienie budzi żądanie skarżącego zawarte w piśmie z dnia [...] września 2020 r., aby "przetłumaczyć" na pismo maszynowe treści protokołu i załącznika do protokołu.

Chybiony jest zarzut wymieniony w pkt 5. Wbrew twierdzeniu skarżącego, organy poczyniły prawidłowe ustalenia, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.

Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 78 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie wniosku o przesłuchanie świadków. W myśl art. 78 § 1 k.p.a. – żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W odwołaniu skarżący w sposób nieuprawniony zarzucił, że organ przesłuchał świadków bez jego wiedzy i w związku z tym wnosił o przesłuchanie kierowcy i pasażera "na okoliczność stwierdzonego naruszenia (...)." Tymczasem organ I instancji w ogóle nie przeprowadził dowodu z zeznań świadków, natomiast ustalając stan faktyczny oparł się na zeznaniach świadków W. S. oraz Z. S., którzy zostali przesłuchani przez funkcjonariuszy policji bezpośrednio po przeprowadzeniu kontroli i "na gorąco" relacjonowali przebieg wydarzeń. Skarżący miał zapewniony dostęp do protokołów przesłuchań, podobnie jak i do innych dowodów, lecz z przyczyn sobie tylko znanych, nie skorzystał z tego uprawnienia.

Zupełnie nieuprawniony jest zarzut naruszenia art. 189 k.p.a., skoro w myśl tego przepisu "Prokurator, który wniósł skargę na decyzję organu administracji publicznej do sądu administracyjnego, nie może z tych samych przyczyn wnieść sprzeciwu". Z akt sprawy wynika, że taka sytuacja nie miała miejsca.

Za chybiony należy uznać zarzut, dotyczący naruszenia art. 92c u.t.d. poprzez pozbawienie strony możliwości wykazania okoliczności wskazanych w tym przepisie. Wbrew twierdzeniu skarżącego, w toku postępowania administracyjnego miał on zapewnioną, niczym nieskrępowaną możliwość przejawienia inicjatywy dowodowej, o czym była wcześniej mowa.

Nietrafny jest zarzut nieprawidłowego nałożenia kary pieniężnej. W świetle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, organ związany przepisami prawa zobowiązany był do wymierzenia kary w kwocie [...]zł, nie mając możliwości miarkowania tej kwoty.

Nieuprawniony jest zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji, "(...) poprzez złamanie generalnych zasad k.p.a. oraz naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym", skoro sąd nie dopatrzył się aby rzeczywiście doszło do ich naruszenia.

Z tych względów należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).

Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosowny wniosek został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, zaś skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.