Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 632/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-05-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania
Powołane przepisy: article: art. 257, art. 260
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku A. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 lipca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odroczenia wykonania rozbiórki obiektu budowlanego postanawia pozostawić wniosek A. G. z dnia 20 lutego 2011 r. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 20 lutego 2011 r. A. G. zwróciła się o rozłożenie wpisu sądowego od skargi, jaki zobowiązana jest uiścić, na raty. W sytuacji, gdy przepisy procesowe nie przewidują możliwości rozłożenia kosztów sądowych na raty, po poinformowaniu skarżącej o tej okoliczności, Sąd potraktował powyższe żądanie jako wniosek o przyznanie jej prawa pomocy. W dniu 14 marca 2011 r. doręczono skarżącej urzędowy formularz PPF wraz z wezwaniem do dokładnego i czytelnego wypełnienia wszystkich rubryk oraz jego przesłania do Sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia jej wniosku bez rozpoznania (vide: potwierdzenie odbioru k. 73).

Zakreślony siedmiodniowy termin upłynął bezskutecznie. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 11 kwietnia 2011 r. pozostawiono wniosek skarżącej z dnia 20 lutego 2011 r. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Na powyższe zarządzenie skarżąca wniosła sprzeciw w ustawowo przewidzianym terminie. W treści sprzeciwu wskazano, że powodem niezłożenia formularza PPF było przekonanie o braku zasadności jego składania. Wnioskodawczyni domagała bowiem się rozłożenia wpisu na raty, a w doręczonym zarządzeniu nie znalazła uzasadnienia odmowy takiego rozłożenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., zarządzenie, od którego wniesiono sprzeciw utraciło moc, a sprawa podlega rozpatrzeniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

Stosownie do treści art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Zatem w myśl powołanego przepisu warunkiem koniecznym rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu.

Jak wynika z okoliczności sprawy, skarżąca we wniosku z 20 lutego 2011 r. domagała się rozłożenia wpisu sądowego od skargi na raty. Pouczona o braku możliwości uwzględnienia wniosku takiej treści, otrzymała urzędowy formularz PPF wraz ze zobowiązaniem jego wypełnienia i przesłania do w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Sąd bowiem prośbę o rozłożenia wpisu na raty potraktował jako wniosek o przyznanie prawa pomocy. Taką ocenę wniosku potwierdza zresztą fakt, że w sprzeciwie skarżąca zwróciła się o częściowe zwolnienie z kosztów sądowych – wpisu sądowego, jednakże w dalszym ciągu skarżąca nie złożyła wniosku na urzędowym formularzu, tj. w sposób wymagany przepisami cytowanej ustawy.

Wobec zatem faktu, że w zakreślonym terminie skarżąca nie wykonała zobowiązania i nie złożyła wniosku w wymaganej prawem formie, a tym samym, wobec niedopełnienia przez skarżącą wymogów formalnych niezbędnych do nadania biegu jej wnioskowi, należało go pozostawić bez rozpoznania, na podstawie art. 257 P.p.s.a.