Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2972/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 24 ust 2a pkt 1 lit. d
journal: Dz.U. 2017 poz 2101
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Przybysz Sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Spółka jawna w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 228/19 w sprawie ze skargi A. Spółka jawna w Z. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 16 stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 228/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A. Spółka jawna w Z. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 16 stycznia 2019 r. w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Prezydent Miasta Zabrze, po wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków w zakresie daty zakończenia budowy czterech budynków usytuowanych na działce nr [...] obręb [...] w zakresie daty zakończenia budowy czterech budynków, decyzją z dnia 18 grudnia 2017 r.:

1) dokonał aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków w zakresie daty zakończenia budowy budynku o powierzchni zabudowy [...]m2 usytuowanego na działce nr [...], położonej w Z. przy ul. [...], obręb [...], oznaczonego w ww. ewidencji identyfikatorem [...], w ten sposób, że zamiast daty: 1925 r. wpisano: 1971 r.;

2) umorzył postępowanie administracyjne w pozostałym zakresie.

W uzasadnieniu podano m.in., że zgodnie z informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, na działce nr [...] położonej w Z. przy ul. [...] usytuowanych jest pięć budynków, z czego dla czterech budynków o powierzchni zabudowy odpowiednio [...]m2, [...]m2, [...]m2 i [...]m2 data zakończenia budowy została określona jako rok 1925. Podstawę zmiany dotychczasowego wpisu dotyczącego roku zakończenia budowy z 1971 r. na 1925 r. stanowiła dokumentacja geodezyjna przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, tj. operat techniczny przyjęty w dniu 19 września 2016 r. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a wykonany przez geodetę W. S. na wniosek skarżącej kasacyjnie A. Spółka jawna w Z., użytkownika wieczystego nieruchomości obejmującej działkę gruntu nr [...] oraz właściciela budynków na niej usytuowanych. W związku z pismami z dnia 17 marca 2017 r. i 2 maja 2017 r. pełnomocnika D. B. i R. B. (który wystąpił w ich imieniu z powództwem przeciwko spółce A. Spółka jawna w Z. o zapłatę), w których to pismach wskazano na nieprawidłowości przy wprowadzaniu zmiany w ewidencji budynków dotyczących zakończenia budowy z 1971 r. na 1925 r., organ I instancji Prezydent Miasta Zabrze wszczął z urzędu postępowanie, które zakończone zostało wskazaną wyżej decyzją z dnia 18 grudnia 2017 r. W trakcie prowadzonego postępowania, organ zwrócił się między innymi do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zabrzu, który pismem z dnia 7 czerwca 2017 r. poinformował, że w zakresie wnioskowanych budynków nie posiada danych określających rozpoczęcie, bądź zakończenie ich budowy. Danych tych nie uzyskano również z rejestrów, które do 2003 r. były prowadzone w Urzędzie Miejskim w Zabrzu, przy czym rejestry te są niekompletne i w posiadaniu Urzędu znajdują się jedynie rejestry obejmujące lata 1980 - 2003 r. Jednocześnie, przeanalizowano dokumentację archiwalną. Z ww. dokumentacji nie wynikało jednoznacznie, czy te cztery budynki zostały wybudowane w 1925 r. Wszczęto zatem z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w zakresie daty zakończenia ich budowy. Budynek o powierzchni zabudowy [...]m2 usytuowany jest w rejonie budynku, który w archiwalnej dokumentacji o sygnaturze [...] oznaczony został jako szopa drewniana do rozbiórki. Z pisma Fabryki [...] "P." z dnia 20 lutego 1992 r., znajdującego się w aktach sprawy uwłaszczeniowej przekazanej przez Śląski Urząd Wojewódzki w Katowicach wynika, iż budynek ten został wybudowany w 1971 r. W ocenie organu bezspornym pozostaje okoliczność, że budynek o powierzchni zabudowy [...]m2 nie jest budynkiem wchodzącym w skład zabudowań dawnej cegielni, a przyjęta data zakończenia budowy jest jedyną datą, jaka znajduje potwierdzenie w posiadanej dokumentacji. Jednocześnie organ postanowił o umorzeniu postępowania w pozostałej części, z uwagi na brak możliwości aktualizacji daty zakończenia budowy budynków o powierzchni zabudowy [...]m2, [...]m2 i [...]m2 w oparciu o zebrany materiał dowodowy.

Odwołanie od punktu 1 powyższej decyzji złożyła skarżąca kasacyjnie spółka A. Spółka jawna w Z. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Katowicach, po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia 16 lutego 2018 r. wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił w całości decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Sprzeciw od decyzji z dnia 16 lutego 2018 r. wniosła spółka A. Spółka jawna w Z., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 23 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 306/18 oddalił sprzeciw. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 października 2018 r. sygn. akt I OSK 3722/18, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej spółki A. Spółka jawna w Z., uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję z dnia 16 lutego 2018 r. wskazując, że nie można zaaprobować poglądu Sądu I instancji, iż pomimo ograniczenia odwołania tylko do pkt 1 decyzji organu I instancji, można uchylić w całości decyzję. Nadto Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że decyzja organu I instancji w części dotyczącej pkt 1 nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a ponadto zakres sprawy w części, której dotyczyło odwołanie nie wymagał przeprowadzenia dodatkowych wyjaśnień.

W takich okolicznościach, mając na uwadze wyrok NSA z dnia 25 października 2018 r. sygn. akt I OSK 3722/18, organ II Instancji Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego ponownie rozpoznał odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Zabrze z dnia 18 grudnia 2017 r. i decyzją z dnia 16 stycznia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu podano, że z dokumentacji archiwalnej nie wynika zasadność sporządzenia wykazu zmian przez geodetę co do roku zakończenia budowy budynku nr 2, bowiem w tym miejscu istniał inny obiekt budowlany (szopa). Natomiast geodeta W. S. w opracowaniu technicznym, przyjętym w dniu 19 września 2016 r. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, dotychczasowy rok zakończenia budowy budynków zmienił z roku 1971 na rok 1925, nie uwzględniając wszystkich zebranych dokumentów. Materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy w kwestii budynku nr 2 nie potwierdza powyższej zmiany. Zebrana dokumentacja pozwala natomiast uznać zasadność decyzji organu I instancji. Zarówno w decyzji organu I instancji jak i w decyzji organu II instancji z dnia 16 stycznia 2019 r. organy w sposób szczegółowy przedstawiły wszystkie dowody jakie udało się pozyskać w sprawie w tym archiwalne dokumenty, mapy, jakie się zachowały w związku z różnymi postępowaniami jakie toczyły się na przestrzeni lat, a które dotyczyły przedmiotowej działki, znajdujących się na niej budynków i podmiotów w władaniu których się znajdowały.

W ocenie organu zarzut sformułowany w odwołaniu dotyczący zaniechania i nieprzetłumaczenia dostarczonych przez skarżącego dokumentów w języku niemieckim jest bezpodstawny. Rysunek i plan niemiecki obszaru byłej cegielni z 1925 r. nie przedstawiają budynku o obrysie zbliżonym do zaskarżonego budynku o pow. zabudowy [...]m2 zorientowanego w kierunku północ-południe. Na planie tym wyeksponowany jest zarys budynku o wymiarach około 5m x 5m (czyli o pow. zabudowy 25m2). Do ewidencji gruntów i budynków można wprowadzić przybliżoną datę zakończenia budowy ustaloną na podstawie innych miarodajnych informacji (§ 63 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków).

Skargę na powyższą decyzję złożyła skarżąca, zarzucając naruszenie:

1) art. 7 i art. 77 k.p.a.;

2) art. 24a ust. 2a pkt 1 lit. d ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne;

3) art. 136 § 3 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając skargę wskazał, że zebrana w sprawie dokumentacja jasno świadczy o tym, że doszło do pomyłki w zakresie wpisu w ewidencji gruntów i budynków. Oczywistym było, że budowa przedmiotowego budynku nie została zakończona w 1925 r., co wpisano w ewidencji, trudności natomiast dotyczyły dookreślenia precyzyjnej daty powstania budynku w okresie późniejszym. Po to organ prowadził szczegółowe ustalenia dowodowe, by móc wpisać tam potem "rok zakończenia budowy", ewentualnie "przybliżoną datę zakończenia budowy ustaloną na podstawie innych miarodajnych informacji", w rozumieniu § 63 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r.

Sąd zauważył, że budynek nr 2 (jako magazyn) został wymieniony m.in. w decyzji uwłaszczeniowej Wojewody Katowickiego z dnia 4 czerwca 1993 r., dotyczącej prawa użytkowania wieczystego gruntu wraz z nabyciem prawa własności wymienionych budynków i urządzeń przez Fabrykę [...] "H." w K. Jak wynika z zestawienia budynków, budowli i urządzeń z dnia 20 lutego 1992 r., znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości, stanowiącego załącznik do wniosku o uwłaszczenie Fabryki, budynek ten powstał w 1971 r. To samo wynika z zestawienia budynków i budowli zawartych w raporcie z szacowania z maja 1994 r. Na tej podstawie można stwierdzić, że na ww. mapach sporny budynek jest zorientowany dłuższym bokiem w kierunku północ-południe, a więc odmiennie niż istniejąca wcześniej szopa.

W ocenie Sądu nie jest zasadny zarzut zaniechania tłumaczenia dokumentacji z języka niemieckiego na język polski. Sporna dokumentacja niemiecka zawiera tekst pisany oraz plan sytuacyjny w skali 1:2000 z tabelą wysokości terenu oraz rysunek techniczny budynku o wymiarach około 5m x 5m (czyli o pow. zabudowy 25m2). Plan sytuacyjny w miejscu budynku, o który chodzi w skarżonej decyzji, nie przedstawia żadnego obiektu budowlanego, ani innej zabudowy. Plan przedstawia również obiekty budowlane, które częściowo zachowały się do czasów obecnych. Te jednak jedynie sąsiadują z przedmiotowym budynkiem.

Skoro niemiecka dokumentacja graficzna nie wskazuje na istnienie spornego obiektu budowlanego, to trudno uznawać, że część tekstowa pozwoliłaby na jednoznaczne ustalenie okoliczności, które chciałaby ustalić skarżąca spółka. Zdaniem Sądu nie było przeszkód, by zleciła ona tłumaczenie we własnym zakresie i jeśli te dokumenty faktycznie miałyby jakąkolwiek wartość merytoryczną, można było je przedłożyć w wersji polskiej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, zarzucając:

1) wydanie z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie, że organy administracji wyczerpująco i prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe;

2) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy skorygowany wpis nie miał charakteru oczywistej pomyłki.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o:

1) rozpoznanie skargi na rozprawie;

2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonym zakresie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach;

3) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym wyłącznie w zakresie wyznaczonym przez podstawy skargi kasacyjnej, a to oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył kontrolę do naruszonych przepisów powołanych w ramach obu podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Powołanie się na obie podstawy kasacyjne wymaga rozważenia w pierwszej kolejności zasadności zarzutów procesowych, gdyż dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony i nie doszło do istotnych uchybień procesowych, można przejść do oceny podstawy naruszenia prawa materialnego. Błędne zastosowanie przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości.

Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że nie objęty zarzutami skargi kasacyjnej, a mający istotne znaczenie w niniejszej sprawie jest § 63 obowiązującego wówczas rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Powołany § 63 rozporządzenia reguluje szereg zagadnień dotyczących danych ewidencyjnych budynków. Ust. 1 pkt 8 rozporządzenia stanowi, że danymi ewidencyjnymi dotyczącymi budynku są: data zakończenia budowy, a w przypadku przebudowy budynku - również data tej przebudowy. Natomiast zgodnie z § 63 ust. 5 rozporządzenia, dane ewidencyjne określające rok zakończenia budowy poszczególnych budynków przyjmuje się z ewidencji rozpoczynanych i oddawanych do użytkowania obiektów budowlanych, prowadzonej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego na podstawie przepisów prawa budowlanego lub, jeżeli ewidencja ta nie zawiera odpowiednich danych, przyjmuje się przybliżoną datę zakończenia budowy ustaloną na podstawie innych miarodajnych informacji. W rozpoznawanej sprawie, której przedmiotem była aktualizacja danych zawartych w ewidencji budynków odnośnie daty zakończenia budowy budynku o pow. [...]m2 usytuowanego na działce nr [...] obręb [...], oznaczonego w ewidencji identyfikatorem [...] zastosowanie miał powołany § 63 ust. 5 rozporządzenia in fine. Bezsporną i niekwestionowaną okolicznością jest, że organ ewidencyjny celem ustalenia roku zakończenia budowy przedmiotowego budynku zwracał się do organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, jednak w ewidencjach prowadzonych przez te organy brak było stosownych danych. Stąd też organ ewidencyjny przyjął przybliżoną datę zakończenia budowy przedmiotowego budynku ustaloną na podstawie innych miarodajnych informacji – zgodnie z § 63 ust. 5 in fine rozporządzenia. Zauważyć należy, że na podstawie powołanej regulacji organ ewidencyjny ustala przybliżoną datę zakończenia budowy, a nadto ustalenia te może czynić nie w oparciu o konkretne dowody, ale na podstawie wszystkich możliwych do uzyskania i zgromadzonych w sprawie dowodów, które zawierają miarodajną informację, czyli informację pewną, na której można się oprzeć, polegać, która pochodzi od kompetentnych, właściwych organów. Zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak i w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, organy szczegółowo przedstawiły wszystkie historyczne dokumenty jakie były wydane i które udało się pozyskać w sprawie, a które zawierały wszelkie informacje dotyczące przedmiotowej nieruchomości, historycznych budynków jakie istniały w okresie międzywojennym gdy między innymi na tym terenie funkcjonowała cegielnia, oraz zmian jakie następowały po przekazaniu nieruchomości decyzją z dnia 4 listopada 1964 r. w zarząd Spółdzielni [...] "E." w Z., która z dniem 1 stycznia 1977 r. została przejęta przez Fabrykę [...] "P.", która z kolei zmieniła nazwę na Fabrykę [...] "H." w K. Z kolei decyzją z dnia 4 czerwca 1993 r. Wojewoda Katowicki stwierdził nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Fabrykę [...] "H." prawa użytkowania wieczystego gruntu obejmującego wskazane działki wraz z prawem własności wymienionych budynków i urządzeń w tym przedmiotowego budynku wskazanego i opisanego w pkt 1 decyzji organu I instancji, tj. Prezydenta Miasta Zabrze z dnia 18 grudnia 2017 r., utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją z dnia 16 stycznia 2019 r. Jak wynika z zestawienia budynków, urządzeń i budowli z dnia 20 lutego 1992 r. stanowiącego załącznik do wniosku o uwłaszczenie Fabryki [...] "H." budynek ten powstał w 1971 r. Budynek ten w latach 1925-1967 nie istniał, co wynika w szczególności z opisu i mapy zatwierdzonej przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Zabrzu w dniu 27 sierpnia 1966 r. nr [...]. Mapa ta przedstawia istniejącą wówczas szopę, której ściany stanowiące dłuższy bok zorientowane są w kierunku wschód-zachód (informacja "szopa drewniana do rozbiórki" widnieje na planie sytuacyjnym ze stycznia 1967 r.- dok. arch. sygnatura [...] zlec [...], rys. [...]) oraz usytuowany na niej projektowany budynek (magazyn), który został później zrealizowany (w części na miejscu rozebranej szopy) na podstawie pozwolenia na budowę wydanego w dniu 11 listopada 1967 r., co wynika ze znajdującego się w aktach pisma z dnia 5 grudnia 1967 r. Położenie dłuższego boku magazynu zorientowane jest w kierunku północ-południe. Z analizy całości materiału dowodowego wynika, że w 1925 r. w tym miejscu nieruchomości nie istniał przedmiotowy budynek magazynu, natomiast istniał inny obiekt budowlany, tj. wskazywana wyżej szopa, która została rozebrana, a w części na miejscu rozebranej szopy został wybudowany w 1971 r. budynek magazynu. Okoliczność tę potwierdza również zestawienie budynków i budowli zawarte w raporcie szacowania z maja 1994 r. (s. 9 raportu). Taki też rok 1971 jako rok zakończenia budowy przedmiotowego budynku ujawniony był w ewidencji gruntów. Natomiast w opracowaniu technicznym przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 19 września 2016 r. geodeta W. S. zmienił dotychczasowy rok zakończenia budowy z 1971 na 1925 błędnie przyjmując i nie dostrzegając, że w 1925 r. w tym miejscu istniał inny obiekt budowlany (szopa drewniana) a nie budynek magazynu o powierzchni zabudowy [...]m2. Zasadnie organy zwróciły uwagę, że dokumentacja sporządzona przez geodetę W. S. w 2016 r. jest nieprawidłowa, albowiem nie uwzględnia i nie przytacza całej dokumentacji dotyczącej przedmiotowego budynku magazynowego, tj. dokumentacji pochodzącej z końca lat 60-tych ubiegłego wieku, która się zachowała i którą wskazują i powołują organy.

W takich okolicznościach podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 k.p.a. jest niezasadny.

Na niezasadności tego zarzutu wskazuje również jego uzasadnienie, w którym skarżący kasacyjnie podaje, że WSA przyjął, że zebrana dokumentacja świadczy o tym, że doszło do pomyłki w zakresie wpisu w ewidencji gruntów i budynków, zaś sporny budynek powstał w 1971 r., co ma wynikać z zestawienia budynków i urządzeń z dnia 20 lutego 1992 r., jak też zestawienia zawartego w raporcie szacowania z maja 1994 r. Skarżący podnosi, że nie zgadza się z ustaleniami wyroku WSA, przyjętymi w oparciu o ustalenia organów. Nadto skarżący podnosi, że w zebranej dokumentacji brak dokumentów potwierdzających zakończenie budowy i odbiór budynków, ponadto skarżący podaje, że dokumenty na których oparły się organy nie dotyczą budynku, którego datę wybudowania zaktualizowano decyzją. Jak wynika z map w projekcie, dotyczy on budynku "magazyn centr.", który nie jest budynkiem, którego ma dotyczyć decyzja o aktualizacji. Odnosząc się do tej ostatniej kwestii to wskazać należy, że w aktach sprawy (karta 229) znajduje się plan sytuacyjny z sierpnia 1966 r. sporządzony na wniosek Spółdzielni [...] "E." w Z., na którym zaznaczony jest magazyn centralny położony wzdłuż ul. [...], a po przeciwnej stronie działki zaznaczona jest szopa drewniana, w miejsce której w 1971 r. powstał będący przedmiotem sprawy magazyn. Zaznaczyć jeszcze należy, że będący przedmiotem sprawy magazyn położony jest na działce ewidencyjnej nr 1186/58, a wspomniany przez skarżącego kasacyjne obiekt (w 1966 r. nazwany magazynem centralnym) znajduje się na działce sąsiedniej nr [...] i nie jest objęty zakresem tego postępowania.

Odnośnie zaś braku dokumentów potwierdzających zakończenie budowy, to przypomnieć należy, że w sprawie miał zastosowanie § 63 ust. 5 in fine rozporządzenia zgodnie z którym przyjmuje się przybliżoną datę zakończenia budowy ustaloną na podstawie innych miarodajnych informacji. Natomiast przedstawione uzasadnienie zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia przepisów postępowania ma charakter tak ogólny i lakoniczny, w stosunku do wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego przez organy materiału dowodowego, co powoduje że tak sformułowany zarzut jest niezasadny. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, który dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji i ustaleń poczynionych przez organy. Organy podjęły wszelkie możliwe kroki celem zebrania dostępnego materiału dowodowego, a przede wszystkim przeprowadziły gruntowną kwerendę archiwalną. Wszystkie te dokumenty i ustalenia z nich wynikające zostały szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu decyzji organów, należy podkreślić, że stan faktyczny w przedmiotowej sprawie został ustalony w oparciu o wszelkie możliwe dokumenty jakie można było pozyskać zważywszy na długi upływ czasu jaki minął od zdarzeń, które były ustalane. Dlatego też w okolicznościach tej sprawy nie jest uzasadniony zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania. Niezasadność zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania oznacza, że ustalenia faktyczne poczynione w sprawie nie zostały podważone.

Natomiast w zarzucie dotyczącym naruszenia prawa materialnego wskazano art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy skorygowany wpis nie miał charakteru oczywistej pomyłki.

Powołany art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d stanowi, że informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji: 1) z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają: d) wykrycia błędnych informacji. Zarzut ten jest niezasadny, a w okolicznościach rozpoznawanej sprawy prawidłowo organ zastosował powołany przepis. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte z urzędu, a powodem wszczęcia tego postępowania w sprawie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów było wykrycie przez organ ewidencyjny błędnej informacji zawartej w ewidencji budynków dotyczącej roku zakończenia budowy przedmiotowego budynku, tj. 1925 r., która wprowadzona została na podstawie opracowania technicznego przyjętego do zasobu w dniu 19 września 2016 r. sporządzonego przez geodetę W. S. na wniosek skarżącej kasacyjnie, w miejsce dotychczasowego wpisu roku zakończenia budowy 1971 r. Analizując zawartą w art. 24ust. 2a pkt 1 lit. d przesłankę wykrycia błędnych informacji, która uzasadnia wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji, należy zawsze mieć na uwadze okoliczności faktyczne danej sprawy, w tym rodzaj i charakter błędnej informacji, która została ujawniona w ewidencji gruntów. Informacje ujawniane w ewidencji gruntów dotyczą zarówno danych podmiotowych jak i bardzo różnorodnych danych o charakterze przedmiotowym. Stąd też w orzecznictwie sądowym zwraca się uwagę, że decyzją w sprawie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków z powodu wykrycia błędnych informacji nie można rozstrzygać kwestii spornych związanych czy to z ustaleniem prawa własności, czy też zasięgu prawa własności w tym między innymi przebiegu granic, ustalenia powierzchni działek, te budzące spory wątpliwości powinny być rozstrzygane w ramach innych przewidzianych prawem procedur, zauważyć również należy że uwagi na przedmiot sprawy, powstały spór może dotyczyć różnych działek i podmiotów ujawnionych w ewidencji gruntów. Natomiast okoliczności tej sprawy są zasadniczo odmienne, błędna informacji dotyczy ujawnienia w 2016 r. na wniosek skarżącej kasacyjnie w ewidencji budynków błędnej daty zakończenia budowy budynku, tj. 1925 r., w miejsce dotychczasowego 1971 r., a źródłem tego błędu była dokumentacja techniczna sporządzona przez biegłego, która pomijała istotne dokumenty w sprawie. W takich okolicznościach organ powziąwszy informację o błędnej informacji ujawnionej w ewidencji budynków zasadnie wszczął z urzędu postępowanie w sprawie aktualizacji ewidencji budynków. Zaznaczyć należy, że w takich okolicznościach sprawy aktualizacja ewidencji budynków mogła być dokonana tylko w drodze wszczęcia z urzędu postępowania w związku ujawnieniem błędnej informacji, albowiem zdaniem użytkownika wieczystego i właściciela budynku, skarżącej kasacyjnie A. Spółka jawna w Z., błędna informacja ujawniona w ewidencji była prawidłowa. Natomiast jak wskazano już wcześniej zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie podważyły ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie. Tym samym zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego, tj. art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez błędne zastosowanie jest niezasadny.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.