Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 2343/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta~Inne
Treść wyniku: Odmówiono dokonania wykładni wyroku Sądu

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Jolanta Górska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 2990/17 w sprawie ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na uchwałę Rady Miejskiej w Piasecznie z dnia 16 czerwca 2010 r. nr 1441/XLVIII/2010 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odmówić wykładni wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2019 r. sygn. akt II OSK 2343/18.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 2343/18 oddalił skargę kasacyjną Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2990/17, w sprawie ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P., stwierdzającego nieważność uchwały Rady Miejskiej w Piasecznie z dnia 16 czerwca 2010 r., nr 1441/XLVIII/2010, w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] w P.

W piśmie z dnia 10 kwietnia 2019 r. skarżąca [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. wniosła o dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładni wyroku w kontekście aktualnych ustaleń planistycznych dla wskazanych działek. Skarżąca wskazała na "konieczność wyroku, co do skutków jakie to orzeczenie wywołało w szczególności do uchwały Rady Miejskiej nr 613/LI/98 z dnia 29 kwietnia 1998 roku "starego" MPZP, po stwierdzeniu przez WSA w Warszawie nieważności zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w Piasecznie z dnia 16 czerwca 2010 r. nr 1441/XLVIII/2010 w odniesieniu do działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] w P. "nowego" MPZP".

W uzasadnieniu wniosku skarżąca wyjaśniła, że złożyła wniosek o wydanie wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do wskazanych działek z przeświadczeniem, opartym na szeroko wyrażanym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądzie, że po stwierdzeniu nieważności zaskarżonej uchwały obowiązuje "stary" plan. Z wydanego skarżącej w dniu 9 kwietnia 2019 r. wypisu i wyrysu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] wynika, że skarżąca musiałaby wystąpić o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, gdyż należące do skarżącej działki zostały pozbawione miejscowego zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym skarżąca wniosła o wyjaśnienie, w drodze wykładni wydanego w sprawie wyroku, czy dla działek skarżącej obowiązuje "stary" plan, czy też nie ma żadnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści.

W doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, utrwalony jest pogląd, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, LEX nr 75553). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja jak i jego uzasadnienie, zaś potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku, bądź też co do innych skutków orzeczenia, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienia NSA: z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/98, z dnia 29 czerwca 2007 r., sygn. akt II FZ 294/07 – https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W doktrynie podkreśla się również, że wykładni uzasadnienia wyroku dokonuje się jedynie w wyjątkowych okolicznościach (por. Tadeusz Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. VI, WK 2016, Lex/el). Uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania jego treść budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania wyroku. W żadnym jednak wypadku wykładnia nie może sprowadzać się do udzielenia przez sąd szczegółowych wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracyjne, czy też uzupełnienia rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia nie może prowadzić bowiem do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt l OSK 23/08, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przesłanką przychylenia się do wniosku strony musi być wystąpienie wspomnianych w cytowanym powyżej przepisie wątpliwości. W ramach wykładni wyroku nie mieści się natomiast żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania oraz sposobu ponownego rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 427/08, LEX nr 493808).

Sentencja wydanego w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2019 r. nie nasuwa żadnych wątpliwości, jako że wynik sprawy jest jednoznaczny. Przedmiotowym rozstrzygnięciem oddalona została bowiem skarga kasacyjna Gminy [...] od wyroku stwierdzającego nieważność uchwały Rady Miejskiej w Piasecznie z dnia 16 czerwca 2010 r., nr 1441/XLVIII/2010, w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] w P.

Żadnych wątpliwości, zdaniem Sądu, nie budzi również uzasadnienie przedmiotowego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się w niniejszej sprawie w zakresie naruszenia prawa, do jakiego doszło przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały wyłącznie w kontekście podstaw wniesionej przez gminę skargi kasacyjnej. Badaniem i oceną prawną Sądu, jak wynika z uzasadnienia, nie były objęte okoliczności wskazane we wniosku o wykładnię, a zwłaszcza ocena, czy wskutek wydanego wyroku w odniesieniu do działek skarżącej odzyskał moc poprzedni miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 1998 r., czy też dla działek tych nie obowiązują żadne ustalenia planistyczne i dla ewentualnej ich zabudowy wymagana jest decyzja o warunkach zabudowy. Dlatego też, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do dokonania wykładni tego wyroku we wskazanym przez skarżącą kontekście.

Ponownie podkreślić należy, że przedmiotem wniosku zgłaszanego w trybie art. 158 p.p.s.a. mogą być tylko wątpliwości odnoszące się do orzeczenia sądu administracyjnego, nie zaś samo w sobie wyjaśnienie sposobu dalszego postępowania w innej sprawie administracyjnej i sposobu jej rozstrzygnięcia. Wątpliwości co do treści uzasadnienia wyroku, warunkujące potrzebę dokonania jego wykładni, muszą być ściśle związane z samą motywacją orzekającego sądu.

Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w postanowieniu na podstawie art. 158 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a.