Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1201/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Górecka (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Bela po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; oddala skargę. /-/ M. Górecka /-/ St. Małek /-/ E. Podrazik


UZASADNIENIE

II SA/Po 1201/05

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy T. w rozpoznaniu wniosku inwestora B. B. z dnia [...].08.2002 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...] w L. w zakresie realizacji zabudowy siedliskowej - budynku mieszkalnego, odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji powołał się na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru chronionego krajobrazu i terenów przyległych - część L., zatwierdzony uchwałą Rady Gminy nr XXII/132/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. opublikowaną w Dz. Urz. Woj. nr 22, poz. 623 z dnia 25.02.2004 r. wskazując, iż zgodnie z treścią tego planu przedmiotowa działka położona jest na terenie leśnym oznaczonym symbolem III L1TL, który został opisany jako: " obszar lasów państwowych, prywatnych i dolesień ... obowiązuje zakaz wszelkiej zabudowy". Wydając powyższą decyzję organ I instancji jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia wskazał przepis art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) i art. 39 oraz 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415).

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła inwestorka - B. B., działająca poprzez pełnomocnika - radcę prawnego J. K., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono argument ingerencji w prawo własności poprzez odmowę realizowania inwestycji o charakterze gospodarczym z uwagi na ochronę środowiska na własnym terenie. W ocenie odwołującej zarówno miejscowy plan jak i skarżona decyzja naruszają art. 21 Konstytucji RP. Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy skarżoną decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...] r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy potwierdził ustalenia dokonane przez organ I instancji w przedmiocie położenia działki objętej skarżoną decyzją na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem III L 1 TL i uznania, zgodnie z zapisem tego planu, że teren ten objęty jest zakazem wszelkiej zabudowy. Odnosząc się do zarzutu odwołującej o naruszeniu prawa własności poprzez zakaz zabudowy swojej działki, organ odwoławczy podał, iż zarówno przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jak i obecnie obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dają radzie gminy prawo do uchwalania planów zagospodarowania przestrzennego nawet w sposób

odmienny od oczekiwań właścicieli nieruchomości i uchwalony plan jest aktem prawa miejscowego, który to akt musi być przestrzegany. Obecnie przed tutejszym Sądem w skardze skarżona jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika - radcę prawnego J. K. żąda uchylenia skarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżonej decyzji zarzuca naruszenie przepisu art. 26 a w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, poprzez przyjęcie, że z przepisów tych wynika prawo ustanowienia bezwzględnego zakazu budowy siedliska, art. 64 Konstytucjo RP, poprzez przyjęcie skutecznego ograniczenia prawa własności skarżącej w drodze aktu prawa miejscowego podczas, gdy jest to możliwe w drodze wydania aktu rangi ustawowej, oraz art. 107 k.p.a. poprzez wybiórcze uzasadnienie decyzji zamiast pełnego wskazania ustalonego stanu rzeczy i zastosowanego do niego prawa, co - zdaniem skarżącej - uniemożliwia ocenę prawidłowości i zgodności z obowiązującym prawem decyzji.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i obciążenie skarżącej kosztami postępowania odwołując się do uzasadnienia zawartego w skarżonej decyzji wobec powtórzenia w skardze przez skarżącą argumentacji podanej w rozpatrzonym przez organ odwołaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na jej uwzględnienie.

Prawidłowo ustalił organ I instancji, że przedmiotowa działka zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego powołanego w uzasadnieniu decyzji przez organ I instancji znajduje się na terenie oznaczonym symbolem III L 1 TL a to oznacza, że na tym obszarze obowiązuje zakaz wszelkiej zabudowy (§ 15). To z kolei oznacza, że organ rozpatrując przedmiotowy wniosek z dnia [...].08.2002 r. prawidłowo postąpił odmawiając ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji polegającej zabudowie przedmiotowej działki domem mieszkalnym. Prawidłowo też organ administracji powołał przepisy prawne bowiem zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy - jak sprawa omawiana- stosuje się przepisy dotychczasowe. A to oznacza, że należało zastosować przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z powołanym przez ten organ art. 40 obowiązującej uprzednio ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się na podstawie ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego - jak słusznie postąpił organ w omawianej sprawie. Wypada też wskazać na przepis art. 43 tej ustawy, który stanowi, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co a contrario oznacza, że w przeciwnym wypadku można i należy wydać decyzję odmowną. Na koniec odnosząc się do zarzutów skargi wypada powołać wyrok NSA z dnia 6.05.1999 r. (II SA/Gd 134/97, Lex nr 44166), tezę 2, w której Sąd ten stwierdził, iż "Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są przepisem gminnym- prawem miejscowym. Ustalenia te kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym). Zatem organy administracji publicznej nie mogą wydać decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji sprzecznej z funkcją przewidzianą dla tego terenu w ustaleniach planistycznych". Odnosząc powyższe do omawianej sprawy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla danego terenu przeznaczono funkcję inną aniżeli budowlaną bowiem ustalono zakaz wszelkiej zabudowy i ograny administracji publicznej nie mogły wydać innej decyzji jak odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu bowiem w przeciwnym razie doszło by do wydania decyzji sprzecznej z funkcją przewidzianą dla przedmiotowego terenu, na którym znajduje się działka [...] położona w L..

Już tylko ubocznie należało zwrócić uwagę na to, że zarzuty podnoszone zarówno w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej jak i w skardze tyczące się naruszenia przepisów ustawy o ochronie środowiska jak i Konstytucji RP co najwyżej mogły być podnoszone w sytuacji zaskarżenia uchwały podjętej w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przedmiotowego terenu, zaś skoro uchwała została podjęta i weszła ona w życie, to należy stosować się do jej ustaleń.

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) należało orzec jak w sentencji.

/-/ M. Górecka St. Małek /-/ E. Podrazik

Za nieobecnego

Sędziego

/-/ M. Górecka