Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2992/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jadwiga Smołucha (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Marta Kołtun – Kulik, Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2018 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i rozbiórkę oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez J. G. ("skarżący") jest decyzja Wojewody [...] ("wojewoda", "organ odwoławczy", "organ II instancji") z [...] listopada 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty P. ("starosta", "organ I instancji") z [...] marca 2017 r., nr [...] znak: [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono G. B. ("inwestor") pozwolenia na budowę i rozbiórkę dla inwestycji polegającej na budowie budynku przychodni rehabilitacyjnej wraz z garażem podziemnym, przebudowie części budynku gospodarczego na garaże oraz rozbiórce 3 budynków gospodarczych, części budynku mieszkalnego - tarasu i muru (część ogrodzenia).

Zaskarżona decyzja wojewody zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym

Wnioskiem z 20 lipca 2015 r. G. B. zwrócił się o wdanie decyzji o pozwoleniu na budowę przychodni rehabilitacyjnej wraz z garażem podziemnym, przebudowę części budynku gospodarczego na garaż oraz rozbiórkę 3 budynków gospodarczych, części budynku mieszkalnego - taras i muru (części ogrodzenia) na działkach nr ew. [...], [...], [...] z obrębu [...] przy ul. W. w K.- J.

Decyzją nr [...] z [...] września 2015 r. Starosta P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku przychodni rehabilitacyjnej wraz z garażem podziemnym, przebudowę części budynku gospodarczego na garaż oraz rozbiórkę 3 budynków gospodarczych, części budynku mieszkalnego - tarasu i muru (części ogrodzenia) na działkach nr ew. [...], [...], [...] z obrębu [...] przy ul. W. w K. - J.

Odwołanie od decyzji Starosty P. nr [...] z [...] września 2015 r. wnieśli A. M. i skarżący.

Po rozpatrzeniu ww. odwołań, Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] listopada 2015 r. uchylił w całości decyzję Starosty P,. nr [...] z [...] września 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Decyzją z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] Starosta P. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wobec wycofania przez inwestora 27. kwietnia 2016 r. wniosku o pozwolenie na budowę.

30 grudnia 2016 r. G. B. złożył nowy wniosek o wdanie decyzji o pozwoleniu na budowę przychodni rehabilitacyjnej wraz z garażem podziemnym, przebudowę części budynku gospodarczego na garaż oraz rozbiórkę 3 budynków gospodarczych, części budynku mieszkalnego - taras i muru (części ogrodzenia) na działkach nr ew. [...], [...], [...] z obrębu [...] przy ul. W. w K.- J.

Po przeprowadzeniu przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego, w toku którego inwestor usunął wskazane przez ten organ braki formalne wniosku oraz braki i nieprawidłowości projektu budowlanego, Starosta P. decyzją nr [...] z [...] marca 2017 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił G. B. pozwolenia na budowę i rozbiórkę dla inwestycji polegającej na budowie budynku przychodni rehabilitacyjnej wraz z garażem podziemnym, przebudowie części budynku gospodarczego na garaże oraz rozbiórce 3 budynków gospodarczych, części budynku mieszkalnego - tarasu i muru (część ogrodzenia) przy ul. W. w K.-J. na działkach ew. nr [...], [...], [...] w obrębie [...] w jednostce ewidencyjnej K. – J. - miasto.

Skarżący wniósł odwołanie od decyzji starosty z [...] marca 2017 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę oraz rozbiórkę.

Postanowieniem nr [...] z [...] maja 2017 r., znak: [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 136 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. 2017 poz. 1257 ze zm., dalej "Kpa"), zlecił staroście przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, celem usunięcia nieprawidłowości we wniosku i dokumentacji projektowej poprzez:

1. wyjaśnienie zgodności projektu budowlanego z § 23 ust. 1 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wprowadzonego Uchwałą Nr [...] NU [...] Rady Miejskiej K.-J. z dnia [...] czerwca 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego centrum miasta K.-J.- Etap I, poprzez wyjaśnienie, czy zgodnie z definicją zawartą w miejscowym planie "ekokratka" może zostać wliczona do powierzchni biologicznie czynnej;

2. wyjaśnienie zgodności projektu budowlanego z § 23 ust. 1 pkt 3 miejscowego planu;

3. dokładne ustalenie zakresu przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, poprzez wskazanie i czytelne oznaczenie, czy zaznaczony na części rysunkowej projektu zagospodarowania projektowany zjazd na działkę będzie realizowany wg odrębnego zgłoszenia;

4. doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z przepisami § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu. Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2012, poz. 462 ze zm.); zgodnie z powyższym przepisem projekt budowlany należy sporządzić w czytelnej technice graficznej oraz oprawić w okładkę przystosowaną do formatu A4, w sposób uniemożliwiający dekompletację projektu; w przedłożonym projekcie budowlanym znajduje się kartka (str. 196 projektu budowlanego tom I), która nie została spięta (zszyta) z projektem;

5. uzupełnienie projektu budowlanego o dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny, wymagane dla budynków zaliczonych do II kategorii geotechnicznej; art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. 2017, poz. 1332 ze zm., dalej "Prawo budowalne") stanowi, że projekt budowlany powinien zawierać, w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych; dodatkowo § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j.Dz. U. 2012, poz. 462 ze zm.) stanowi, że opis techniczny zawarty w projekcie budowlanym powinien zawierać m.in. kategorię geotechniczną obiektu budowlanego oraz warunki i sposób jego posadowienia; uzupełnienie wskazanej regulacji zawierają przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (t.j. Dz. U. 2012, poz. 463), które regulują zasady zaliczania obiektów do odpowiedniej kategorii geotechnicznej; stosownie do postanowień § 3 ust. 3 ww. rozporządzenia geotechniczne warunki posadowienia przedstawia się w formie: opinii geotechnicznej, dokumentacji badań podłoża gruntowego, projektu geotechnicznego; forma przedstawienia geotechnicznych warunków posadawiania oraz zakres niezbędnych badań powinny być uzależnione od zaliczenia obiektu budowlanego do odpowiedniej kategorii geotechnicznej; zgodnie z § 7 ww. rozporządzenia w przypadku obiektów budowlanych: wszystkich kategorii geotechnicznych opracowuje się opinię geotechniczną, drugiej i trzeciej kategorii geotechnicznej opracowuje się dodatkowo dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny, trzeciej kategorii geotechnicznej oraz w złożonych warunkach gruntowych drugiej kategorii wykonuje się dodatkowo dokumentację geologiczno-inżynierską, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. 2015, poz. 196 ze zm.);

6. przekazanie aktualnego oświadczenia (o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego) projektanta mgr inż. arch. A. L. oraz sprawdzającego mgr inż. arch. E. K. (str. 8 projektu budowlanego tom I); ostatnich zmian w projekcie budowlanym dokonano 6 lutego 2017 r., tymczasem oświadczenie obejmuje tylko zmiany z maja 2016 r.;

7. w przypadku dokonywania zmian - uzupełnienie projektu budowlanego, o aktualne na dzień dokonania ostatnich zmian w projekcie, zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 oraz o oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.

Pismem z 20 lipca 2017 r. starosta zwrócił dokumentację projektową uzupełnioną o: wyjaśnienie zgodności projektu budowlanego z § 23 ust. 1 pkt 6 oraz § 23 ust. 1 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego centrum miasta K.-J. - Etap I; ustalenie zakresu przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, poprzez wskazanie, że projektowany zjazd na działkę będzie realizowany wg odrębnego zgłoszenia; oprawienie projektu budowlanego w sposób uniemożliwiający dekompletację; uzupełnienie projektu budowlanego o dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny (str. 328 i następne tom II). Uzupełniono również wniosek o aktualne zaświadczenia projektanta i sprawdzającego oraz oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Wojewoda pismem z [...] lipca 2017 r., znak: [...], zawiadomił strony postępowania, na podstawie art. 10 Kpa, o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się w sprawie.

Decyzją z [...] listopada 2017 r. nr [...] wojewoda utrzymał w mocy decyzję starosty z [...] marca 2017 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę oraz rozbiórkę. W uzasadnieniu swojej decyzji wojewoda wskazał, że na etapie postępowania odwoławczego stwierdził niewielkie braki w dokumentacji projektowej i korzystając z uprawnienia wynikającego z art. 136 Kpa, postanowieniem z [...] maja 2017 r. zlecił staroście przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego i braki te zostały uzupełnione. Wojewoda stwierdził, że inwestycja jest zgodna z "Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego centrum miasta K.-J. - Etap I" obowiązującym na obszarze inwestycji. Działki inwestycyjne znajdują się na obszarze oznaczonym na rysunku planu jako 1/U/MN. Zgodnie z § 23 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego jest to teren przeznaczony pod zabudowę usługową i/lub mieszkaniową jednorodzinną (preferowana zabudowa usługowa). Tym samym realizacja na przedmiotowych działkach inwestycji polegającej na budowie budynków przychodni rehabilitacyjnej wraz z garażem podziemnym jest zgodna z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan ten dopuszcza również w § 23 ust. 1 pkt 3 zachowanie istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, gospodarczej i usługowej z możliwością przebudowy, rozbudowy, nadbudowy i odbudowy, tym samym realizacja pozostałych robót budowlanych na działkach inwestycyjnych, również jest zgodna z miejscowym planem. W ocenie organu II instancji zachowane zostały, wyznaczone na rysunku stanowiącym integralną część miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nieprzekraczalne i obowiązujące linie zabudowy. Zachowany został również został wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy (do 0,8 - w projekcie 0,6), wskaźnik maksymalnej powierzchni zabudowy (do 40% - w projekcie 31,36%), wskaźnik maksymalnej wysokości budynków (do 10 m, nie więcej niż 2 kondygnacje - projektowany budynek 8,34 m/2 kondygnacje, budynek garażowy - przebudowywany budynek do 7 m, nie więcej niż 1 kondygnacja w projekcie 7 m/1 kondygnacja), wskaźnik minimalny powierzchni biologicznie czynnej (od 40% - w projekcie 40,14%). Dachy projektowanego i przebudowywanego budynku zostały zaprojektowane zgodnie z § 23 ust. 1 pkt 5 lit. g planu miejscowego jako dach płaski dla budynku przychodni oraz dachy o kącie nachylenia połaci dachowej od 30° do 45° dla budynków gospodarczych. Miejsca postojowe zostały zaprojektowane na terenie własnym, zgodnie ze wskaźnikiem przewidującym minimum 3 miejsca postojowe na każde 100 m2 powierzchni usług oraz minimum 2 miejsca postojowe na 1 lokal mieszkalny (§ 23 ust. 2 pkt. 1 i 2 planu miejscowego). Planowana inwestycja będzie podłączona do ogólnomiejskiej sieci wodnokanalizacyjnej, centralnego ogrzewania, sieci gazowej oraz elektrycznej. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. 2015, poz. 1422, dalej jako: "rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 r."). Projektowana inwestycja nie narusza § 271-273 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w stosunku do sąsiednich budynków. Zgodnie z omawianym przepisem odległość między budynkami należącymi do klasy ZL (jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie) wynosi 8 m. Między budynkami sąsiednimi, a projektowanymi budynkami odległość wynosi ponad 8 m, a w miejscach, gdzie odległość jest mniejsza niż 8 m tj. od strony elewacji zachodniej, zostały zastosowane ściany oddzielenia pożarowego REI 120. Inwestycja nie narusza również innych przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej, co potwierdza dokładna analiza tego zagadnienia znajdująca się w projekcie budowlanym (s. 55-61, tom II). Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony też bez naruszenia innych przepisów rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.: §18 i §19 (odległość miejsc postojowych od okien i granicy działki), §23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), §57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych - w godzinach 7.00 - 17.00) oraz §13 (przesłanianie obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi). Powyższe ustalenia wynikają z informacji zawartych w projekcie budowlanym (analiza przesłaniania, zacieniania str. 23-26 tom I) i oświadczeniach projektanta i sprawdzającego o wykonaniu projektu budowlanego w zgodności z przepisami prawa. Projektowana inwestycja nie ogranicza możliwości usytuowania obiektów na działkach sąsiednich, jak również nie pozbawia tych nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów w sposób stały. W dalszej kolejności wojewoda, powołując się na art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. 2017, poz. 1405), wskazał, że inwestycja nie wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Planowana inwestycja, nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016, poz. 71). Wojewoda uznał, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny - zawiera oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, aktualne w stosunku do projektu zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ww. ustawy. Projekt budowlany posiada też wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, w szczególności został zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, do spraw sanitarnohigienicznych. Inwestor przedłożył projekt geotechniczny (od s. 328, tom II), projekt zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (od s. 122, tom II). Do wniosku o pozwolenie na budowę zostały dołączone oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany spełnia wszystkie wymogi przewidziane w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, tym samym zgodnie z art. 35 ust. 4 organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do zarzutów odwołania wojewoda wskazał, że zgodnie z § 6 pkt 16 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego centrum miasta K.-J. - Etap I, poprzez powierzchnie biologicznie czynną należy rozumieć nawierzchnię ziemną na terenie działki budowlanej pokrytą trawą, krzewami lub drzewami. Ze względu na położenie całego obszaru opracowania planu w granicach stref ochrony uzdrowiskowej A i B - zgodnie z ustawą o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, teren działki stanowiący powierzchnię biologicznie czynną musi być terenem zielonym, należy więc wykluczyć: wody powierzchniowe a także powierzchnie tarasów i stropodachów z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację. W rozpoznawanej sprawie nie występują wody powierzchniowe, tarasy czy stropodachy z nawierzchnią ziemną. Kwestią sporną pozostaje planowane ułożenie przez inwestora na obszarze 28,6 m2 kratki do utwardzenia powierzchni Geosystem G4. Organ odwoławczy wskazał, że najistotniejszym kryterium przy ocenie, czy część ziemi będzie mogła być uznana za biologicznie czynną będzie możliwość naturalnej wegetacji przysłowiowej trawy. Decydować o tym powinna nie kwestia jak ziemia będzie ułożona i czym podtrzymywana (np. kratą), ale sposób urządzenia danej powierzchni. Jeżeli podbudowę ma stanowić dla przykładu tłuczeń, piasek lub żwir, które są podłożami w pełni przepuszczalnymi, to organy administracji architektoniczno- budowlanej nie powinny mieć problemów z uznaniem powierzchni "z kratką" za biologicznie czynną (por. wyrok WSA w Gdański z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt: II SA/Gd 528/12). Organy administracji publicznej, wydając decyzje o pozwoleniu na budowę, przy wątpliwościach związanych z powierzchnią biologicznie czynną, winny więc brać pod uwagę przede wszystkim opis sposobu posadowienia kraty trawnikowej na gruncie, tj. rodzaje i warstwy jej podbudowy - jeżeli zapewnia ona roślinom naturalną wegetację, to sprawa nie powinna budzić kontrowersji. Organ odwoławczy powołał się na zawarte w projekcie (s. 20, tom I) informacje projektanta, że kratka Geosystem G4 wypełniona będzie ziemią ogrodową o dużej zawartości próchnicy, z nasionami trawy. Podbudowę o grubości 20-55 cm stanowić będzie mieszanka kruszywa łamanego frakcji 0-63 wraz z warstwą wyrównującą o grubości 3-5 cm piasku podsypkowego. Taki układ pozwoli na naturalną wegetację, nie spowoduje zakłóceń w procesach glebowych oraz pozwoli na naturalną cyrkulację wody, a tym samym uzyskanie 85% powierzchni biologicznie czynnej. Z opisu czynności w projekcie budowlanym wynika, że kratka trawnikowa Geosystem G4 ma być umocowana na podbudowie z kruszywa łamanego i piasku podsypkowego. Jeżeli chodzi o powierzchnię parkingu, zdaniem organu odwoławczego te naturalne warstwy urządzonego terenu parkingu wskazują, że zapewnienia producenta kraty Geosystem G4 o możliwości cyrkulacji wody gwarantują możliwość zachowania tego terenu w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin. Nie ma zatem przeszkód do zaliczenia tego terenu do powierzchni biologicznie czynnej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 36 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez nieokreślenie szczegółowych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych dotyczących prowadzenia wykopu pod planowaną inwestycję oraz zabezpieczenia ryzyka utraty dostępu do wody, wojewoda wskazał, że wynikający z art. 36 ust. 1 Prawa budowlanego obowiązek organu dotyczy szczególnych warunków zabezpieczenia i prowadzenia robót budowlanych wyłącznie na terenie budowy, a więc przestrzeni, w której prowadzone są roboty budowlane, wraz z przestrzenią zajmowaną przez urządzenia zaplecza budowy. Organ nie może wymagać od inwestora spełnienia tego warunku poza terenem budowy. Ponadto w sytuacji, w której w projekcie budowlanym zabezpieczono teren budowy i prowadzenie robót budowlanych, nie zachodzi potrzeba dodatkowego określania takich warunków w decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącego ryzyka pozbawienia go możliwości korzystania z wody poprzez działania mogące wpływać na stan wód gruntowych, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w projekcie budowlanym znajduje się opinia hydrogeologiczna ustalająca zasięg oddziaływania leja depresji jaki może być wywołany wykopami fundamentowymi w obrębie działek nr ew.: [...], [...], [...] z obrębu [...] przy ul. W. w K. – J., opracowana przez mgr. inż. K. L. z listopada 2013 r. oraz aneks do tej opinii z marca 2015 r. potwierdzający jej aktualność dla projektu z 2015 r. W powołanej opinii wskazano, iż w przypadku konieczności odwodnienia powierzchniowego dołu fundamentowego w granicach obniżenia zwierciadła wody gruntowej do 0,2 m - zasięg leja wywołanego odwodnieniem powierzchniowym zamknie się w granicach działki. W przypadku braku występowania wód gruntowych w wykopie fundamentowym nie zaistnieje konieczność prowadzenia odwodnienia, a za tym także nie wystąpi oddziaływanie leja depresyjnego na działki sąsiednie. W opinii wskazano także, iż zastosowana w projekcie technologia wykonywania wykopów pod budynek zabezpieczy przed lejem depresyjnym poza granicami działki oraz przed obniżeniem poziomu wody w studniach. W ocenie organu odwoławczego w tych stwierdzeniach nie zachodzi sprzeczność. Zastosowana w projekcie technologia wykonywania wykopów pod budynek zabezpieczy przed lejem depresyjnym poza granicami działki, a w celu uniknięcia ryzyka rozprzestrzeniania się leja depresyjnego przewidziano konieczność podjęcia stosownych działań zabezpieczających właścicieli działek sąsiednich. W projekcie budowlanym zabezpieczono interesy osób trzecich w tym zakresie, a tym samym nie zachodzi konieczność dodatkowego określenia szczegółowych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych dotyczących prowadzenia wykopu pod planowaną inwestycję w decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec powyższego w ocenie organu nie zachodzi także konieczność powołania biegłego w celu zbadania rzetelności opinii hydrogeologicznej, o co wnioskował skarżący. W ocenie organu odwoławczego starosta nie naruszył również art. 7, art. 77 i art. 78 Kpa, jako że organ I instancji podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący a sprawa została rozpatrzona w oparciu o jego całość. W ocenie wojewody zarzut naruszenia art. 107 § 3 Kpa również jest nieuzasadniony, gdyż decyzja starosty zawiera prawidłową podstawę prawną oraz uzasadnienie prawne i faktyczne. Organ odwoławczy nie stwierdził braków w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Wojewoda wskazał, że decyzja o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, będąca podstawowym środkiem reglamentacji prawno-budowlanej, to typowy przykład decyzji o charakterze związanym tj. decyzji, której przesłanki wydania są ściśle określone przepisami prawa, co wyłącza działanie organu w warunkach luzu decyzyjnego na etapie rozstrzygania.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję wojewody z [...] listopada 2017 r. skarżący zakwestionował w całości tę decyzję, zarzucając jej naruszenie następujących przepisów:

1) art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że projekt zagospodarowania działki jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy w projekt zagospodarowania narusza zapisy planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...] Rady Miejskiej K. J. z dnia [...].06.2011, par. 6 pkt 16) co do definicji powierzchni biologicznie czynnej oraz minimalnej powierzchni biologicznie czynnej (par. 23.1 pkt 7 planu zagospodarowania przestrzennego), poprzez uznanie, że w bilansie powierzchni biologicznie czynnej można uwzględnić tzw. Ekokratę;

2) § 8 - 12 rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez oparcie rozstrzygnięcia na projekcie wykonanym w sposób nieczytelny, zawierającym poprawki i skreślenia;

3) art. 138 § 1 pkt 1) Kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu powiatowego, podczas gdy winna ona zostać uchylona;

4) art. 7 i art. 77 § 1 Kpa poprzez zaniechanie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz błędne ustalenie, że postępowanie toczy się z wniosku Z.B. z [...] lipca 2015 r., podczas gdy postępowanie niniejsze było odrębnym postępowaniem, toczącym się z nowego wniosku Z. B. z [...] grudnia 2016 r.;

5) art. 78 § 1 Kpa poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego strony

o powołanie biegłego z zakresu hydrogeologii na okoliczność oceny wpływu robót wykonywanych przy planowanej inwestycji na wody gruntowe oraz biegłego

z zakresu budownictwa lądowego na okoliczność oceny czy zachodzi konieczność opracowania projektu technicznego zabezpieczenia wykopu dla celów prowadzenia inwestycji;

6) art. 107 § 3 Kpa poprzez brak odniesienia się organu w uzasadnieniu skarżonej decyzji do zgłoszonych przez skarżącego wniosków dowodowych w postaci opinii biegłych, podczas gdy w przedmiotowej sprawie konieczne są wiadomości specjalne oraz poprzez wskazanie, iż postępowanie w niniejszej sprawie toczy się z wniosku z [...].12.2016 r.;

7) błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez ustalenie, iż postępowanie w niniejszej sprawie dotyczy wniosku Z. B. z [...].07.2015, podczas gdy toczy się ono na podstawie nowego wniosku Z. B. z [...].12.2016 r.

W odpowiedzi na skargę wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz.718.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem, czyli ustalenie czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Realizując powyższe uprawnienia sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny zaistniały w sprawie i opisany we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, i w konsekwencji przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu Wojewody [...] z [...] listopada 2017 r. (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09) z jednym wyjątkiem, dotyczącym daty wniosku o pozwolenie na budowę, wszczynającego postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji błędnie wskazano, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało wszczęte wnioskiem inwestora z [...] lipca 2015 r., podczas gdy z akt sprawy, w tym także z uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej, jednoznacznie wynika, że przedmiotem rozpoznania był kolejny wniosek, z [...] grudnia 2016 r. Błędne wskazanie daty wniosku o pozwolenie na budowę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należy uznać za oczywistą omyłkę, uchybienie formalne pozostające bez wpływu na treść ostatecznego rozstrzygnięcia, albowiem z uzasadnienia tej decyzji w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że organ badał projekt budowlany wraz z pozostałymi dokumentami, które stanowiły załączniki do wniosku inwestora z [...] grudnia 2016 r. Należy też mieć na uwadze, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję starosty o pozwoleniu na budowę nr [...] z [...] marca 2017 r., a w uzasadnieniu powołanej decyzji organu I instancji wprost wskazano, że sprawa dotyczy wniosku o pozwolenie na budowę z [...] grudnia 2016 r.

Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, w ramach postępowania wyjaśniającego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobligowany do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Ponadto zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego organ ma obowiązek zbadania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wydając pozwolenie na budowę organ jest zobowiązany do podejmowania rozstrzygnięć realizujących cele w zakresie zagospodarowania terenu sformułowane w planie miejscowym. Art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nakłada też na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek sprawdzenia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Ostatnim z wymogów, jakie zostały nałożone na organ przed wydaniem pozwolenia na budowę jest sprawdzenie czy projekt budowalny został wykonany i sprawdzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowalne i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenia zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Z powołanego przepisu wynika, że organ nie może uzależniać wydania pozytywnej decyzji od spełnienia dodatkowych warunków, nieprzewidzianych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W razie spełnienia przesłanek wskazanych w tych przepisach organ ma obowiązek wydać rozstrzygnięcie zgodnie z żądaniem inwestora.

W rozpoznawanej sprawie organ dokonał pełnej i rzetelnej oceny spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

Nie powielając wszystkich ustaleń organu, szczegółowo opisanych w zaskarżonej decyzji, a które sąd uznaje za prawidłowe, należy zwrócić uwagę, że zgodnie z § 3 pkt 22 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji tj. [...] listopada 2017 r.) przez teren biologicznie czynny należy przez rozumieć teren z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, a także 50 % powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, nie mniej jednak niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Na gruncie powołanego przepisu w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że teren wyłożony ekokratą może być uznany za teren biologicznie czynny, jeżeli sposób umieszczenia ekokraty na gruncie umożliwia naturalną wegetację, tak jak tego wymaga warunek zawarty w definicji terenu biologicznie czynnego (por. wyrok WSA w Warszawie z 23.07.2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 920/13, wyrok NSA z 24.10.2014 r. sygn. akt II OSK 929/13, wyrok WSA w Gdańsku z 19.12.2012 r. sygn. akt II SA/Gd 528/12, wyrok WSA w Warszawie z 31.08.2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2390/16, publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego zastosowanie przy urządzaniu miejsc postojowych ekokraty jako elementu stabilizującego podłoże oraz wykonanie na niej nawierzchni trawiastej co do zasady nie wyklucza potraktowania tak zaprojektowanej powierzchni, jako powierzchni biologicznie czynnej w rozumieniu § 3 pkt 22 rozporządzenia.

W rozpoznawanej sprawie powierzchnie miejsc postojowych wskazane w projekcie, zgodnie z oświadczeniem osób posiadających odpowiednie uprawnienia budowlane oraz deklaracją producenta ekokraty, posiadają walory zapewniające naturalną wegetację roślin, pozwalające na uzyskanie 85% powierzchni biologicznie czynnej terenu pokrytego ekokratą. Z projektu zagospodarowania terenu wynika również, że sposób umocowania i posadowienia kraty na gruncie umożliwia naturalną cyrkulację wody oraz wegetację roślinności. W związku z tym warunek minimalnego udziału powierzchni działki przeznaczonej pod zieleń przewidziany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego należało uznać za spełniony. Definicja powierzchni biologicznie czynnej, zawarta w § 6 pkt 16 planu miejscowego, nie wyklucza też uznania za powierzchnię biologicznie czynną terenu przeznaczonego na miejsca postojowe, jeżeli ma on nawierzchnię ziemną pokrytą trawą. Powołany przepis stanowi jedynie, że teren działki stanowiący powierzchnię biologicznie czynną musi być terenem zielonym, należy więc wykluczyć wody powierzchniowe a także powierzchnie tarasów i stropodachów z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację. Postanowienia planu miejscowego, jako że kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania własności nieruchomości nie mogą być interpretowane w drodze wykładni rozszerzającej (por. wyrok NSA z 9.05.2018 r. sygn. akt II OSK 1508/16 publ. LEX nr 2493239).

Nietrafne są zarzuty co do braku prawidłowego wyjaśnienia sprawy wobec nieprzeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów z opinii biegłych na okoliczność oddziaływania inwestycji na nieruchomość skarżącego w zakresie niebezpieczeństwa obniżenia poziomu źródła wody oraz zagrożenia stabilności budynków. W dokumentacji projektowej, dołączonej do wniosku o pozwolenie na budowę, znajduje się opinia hydrogeologiczna oraz dokumentacja badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny sporządzone przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje, z których to opracowań jednoznacznie wynika brak oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie w szczególności zakresie warunków hydrologicznych i geologicznych. Fachowość i rzetelność tych ekspertyz nie została w żaden sposób podważona, wobec czego organ nie miał podstaw do nakładania na inwestora dodatkowych obowiązków, w tym weryfikacji tych ekspertyz poprzez opinie biegłych.

Podnoszone wadliwości w dokumentacji, w postaci poprawek w projekcie budowlanym dokonanych przez autora projektu, zostały autoryzowane i nie miały negatywnego wpływu na możliwość oceny, jaki jest ostateczny zakres projektu podlegającego zatwierdzeniu przedmiotową decyzją. Projekt budowlany spełnia wymagania, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego. Projekt jest kompletny, zawiera niezbędne opisy i rysunki oraz obliczenia i został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowalnego.

Reasumując uznać należy, że nie doszło do naruszeń przepisów wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponował materiałem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydane w sprawie rozstrzygnięcia zawierają wszelkie określone prawem elementy. Organ w sposób wystarczający wyjaśnił również motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia, a uzasadnienie decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.