Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 671/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Ruch drogowy
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 4, art. 53 par. 3, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2009 r. sprawy ze skargi R. K. na czynność Prezydenta Miasta J. w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] R.K. wystąpił do Prezydenta Miasta J. z wnioskiem o zwrot zawyżonej opłaty, w kwocie [...] złotych uiszczonej za wydanie karty pojazdu. Przedmiotowa karta została wydana w związku z rejestracją w dniu [...] samochodu marki [...].

Kierownik Referatu Komunikacji w Wydziale Spraw Obywatelskich Urzędu Miejskiego w J. udzielił odpowiedzi na ten wniosek pismem z dnia [...] nr [...]. Poinformował w nim wnioskodawcę, że sprawa zwrotu bądź odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu załatwiana jest w formie czynności materialno-prawnej, na którą możliwe jest, po spełnieniu wymogów wynikających z przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego. W dalszej części pisma Kierownik Referatu Komunikacji poinformował o stanowisko zajętym we wcześniejszym piśmie organu z dnia [...] (znak jak wyżej), którym już raz odmówiono zwrotu przedmiotowej opłaty. W szczególności wskazał, że opłata za kartę pojazdu w wysokości 500 złotych została pobrana zgodnie z obowiązującym w dacie rejestracji przepisem § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310).

Pismem z dnia [...] R.K., powołując się na przepis art. 52 § 3 p.p.s.a., wezwał Prezydenta Miasta J. do usunięcia naruszenia prawa i zwrot nienależnie pobranej opłaty w wysokości [...] zł. W piśmie tym wskazał także, że stanowisko zajęte przez organ stoi w sprzeczności z przepisem art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2).

Odpowiedzi na to wezwanie udzielił, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Kierownik Referatu Komunikacji w Wydziale Spraw Obywatelskich Urzędu Miejskiego w J., w piśmie z dnia [...] nr [...]. Podtrzymał w nim swoje wcześniejsze stanowisko. Dodatkowo wskazał, że w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04, Minister Infrastruktury i Budownictwa wydał rozporządzenie z dnia 28 marca 2006 w sprawie opłat za kartę pojazdu ( Dz. U. Nr 59, poz. 421). Weszło ono w życie w miejsce poprzedniego rozporządzenia jednak dopiero w dniu 16 kwietnia 2006 r., a tym samym należy uznać, że opłata za kartę pojazdu pobrana została na podstawie obowiązujących przepisów. Organ rejestrujący pojazdy jest bowiem wykonawcą przepisów i nie może ich kwestionować.

W skardze wniesionej na czynność Prezydenta Miasta J. z dnia [...] R.K. domagał się usunięcia naruszenia prawa spowodowanego odmową zwrotu kwoty [...] złotych uiszczonej tytułem nienależnej opłaty za kartę pojazdu. W uzasadnieniu skargi podniósł, że pobrana opłata znacznie przewyższa koszty jej wydania i była niezgodna z porządkiem prawnym Wspólnot Europejskich, a zwłaszcza art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską. W tym stanie rzeczy zasadnym było, zdaniem skarżącego, skierowane przez niego do organu rejestracyjnego żądanie zwrotu zawyżonej opłaty. W związku zaś z odmową zwrotu opłaty wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący powołał się także na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., I OPS 3/07, stwierdzającą dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego w sprawie zwrotu nienależnie pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta J., zastępowany przez radcę prawnego T.B., wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że pobrana od skarżącego w dniu [...] opłata była zgodna z obowiązującym w tej dacie stanem prawnym. Organ zauważył, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2006 ustalił datę utraty mocy obowiązującej § 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wysokości opłaty za kartę pojazdu na dzień 1 maja 2006 r. W następstwie tego wyroku wydane zostało nowe rozporządzenie z dnia 28 marca 2006 w sprawie opłat za kartę pojazdu. Dopiero jednak od daty wejścia w życie tego rozporządzenia organy rejestrujące pojazdy mogły pobierać niższą opłatę za wydanie karty pojazdu. Tym samym należy stwierdzić, że skoro organ w dacie rejestracji działał zgodnie z obowiązującym prawem brak było podstaw do zwrotu w drodze czynności materialno-technicznej zwrotu zawyżonej kwoty opłaty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz zgodnie z art. 3 § 3 tej ustawy orzekanie w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Wniesiona skarga została oparta na przepisie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. poddającym jurysdykcji sądów administracyjnych sprawy skarg na inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. We wskazanej wyżej uchwale z dnia 4 lutego 2008 r. NSA stwierdził, że na podstawie tego przepisu przysługuje skarga do sądu administracyjnego na skierowanie do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, gdyż jest to sprawa administracyjna, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności. W uzasadnieniu tej uchwały NSA stwierdził ponadto, że o akcie lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. można mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty był w sprawie indywidualnej, został skierowany do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego.

Biorąc pod uwagę przedstawiony wyżej stan faktyczny kontrolowanej sprawy zbadania wymagała kwestia dopuszczalności skargi. Wskazać należy, że jednym z warunków skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wywiązanie się przez skarżącego z obowiązku wyczerpania przysługujących mu środków zaskarżenia. W odniesieniu do aktów lub czynności wskazanych w art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a. obowiązek ten został określony w art. 52 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. W świetle przywołanego przepisu należy zatem zwrócić uwagę na wcześniejsze skierowane do skarżącego pismo Naczelnika Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miejskiego w J. Pismo to noszące datę [...] i opatrzone nr [...], stanowiło odpowiedź na pisemny wniosek R.K. z dnia [...], w którym po raz pierwszy domagał się on zwrotu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu w kwocie [...] złotych pobranej w związku z rejestracją w dniu [...] samochodu marki [...]. W piśmie tym po raz pierwszy tez odmówiono zwrotu nadpłaconej opłaty za wydaną kartę pojazdu. Tę pisemną odpowiedź skarżący otrzymał – jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia jej odbioru - w dniu [...]. Porównując treść tego pisma z następnym pismem organu z dnia [...] należy stwierdzić, że dotyczyło ono tej samej sprawy indywidualnej, skierowane zostało do tego samego podmiotu, odnosiło się do tego samego uprawnienia tego podmiotu, zaś uprawnienie to oparte zostało na tych samych podstawach prawnych (por. rozważania zawarte w postanowieniach NSA z dnia 2 lipca 2008r., I OSK 777/08, [w:] Lex Nr 506808 oraz z dnia 28 sierpnia 2008r., I OSK 992/08, niepublik.). Mając na uwadze powyższe ustalenia należy stwierdzić, że czternastodniowy termin do wniesienia przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa w związku z odmową zwrotu opłaty za wydaną [...] kartę pojazdu dla samochodu [...] rozpoczął swój bieg w dniu [...], a zatem skarżący mógł skutecznie wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa do dnia [...]. Tymczasem kolejne pismo, które ewentualnie można byłoby uznać za wniosek o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. skarżący wniósł do organu dopiero w dniu [...]. W tym stanie rzeczy należało uznać, że skarżący niedochował ustawowego terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, co powoduje konieczność uznania przez Sąd niedopuszczalności jego skargi na czynność materialno-techniczną Prezydenta Miasta J. w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu, a w konsekwencji jej odrzucenie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Na końcu rozważań należy stwierdzić, że pismo Naczelnika Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miejskiego w J. z dnia [...] oraz pismo z dnia [...] podpisane przez Kierownika Referatu Komunikacji w Wydziale Spraw Obywatelskich Urzędu Miejskiego w J. nie zostały opatrzone stosownymi pieczęciami informującymi o posiadanym przez ich autorów upoważnieniu do działania w imieniu Prezydenta Miasta J. Do pism tych jednak nie można odnosić wymogów wynikających z art. 107 § 1 k.p.a., gdyż nie były one decyzjami administracyjnymi. Dodatkowo należy zauważyć, że późniejsza korespondencja kierowana do skarżącego nie pozostawia wątpliwości, że autorzy tych pism posiadali stosowne upoważnienie organu wykonawczego gminy.

W tym stanie rzeczy na mocy art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. Sąd skargę odrzucił.