Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 754/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2020 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. oddala skargę, 2. umarza postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2018r. nr [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla W. sp. z o.o. P. sp. k. w B., obejmujące park wiatrowy P. etap 5, 6, 7 w zakresie budowy 15 elektrowni wiatrowych typu [...] o mocy 2,05MW każda wraz z placami, drogami dojazdowymi i linią kablową SN-30kV. Lokalizację zalanowano na działkach nr: [...] (ark. 7) - EW 6 w obrębie ewidencyjnym G., jednostce ewidencyjnej P., [...] (ark. 2) - EW 13, [...] (ark.2) - zasięg śmigła, w obrębie ewidencyjnym P., jednostce ewidencyjnej Pr., [...] (ark. 1) - EW 17, [...] (ark. 5) -EW 21, [...] (ark. 5), [...] (ark. 5) - zasięg śmigła, [...] (ark. 5) -EW 22 w obrębie ewidencyjnym Ł., jednostce ewidencyjnej P., [...] (ark. 1) - EW 26, [...] (ark. 1) -EW 32i EW 35, [...] (ark. 1) - EW 33 w obrębie ewidencyjnym N., jednostce ewidencyjnej P., [...] (ar. 4) - EW 27, [...] (ark. 2) - EW 28, [...] (ark. 1) - EW 29, [...] (ark. 1) - EW 30 w obrębie ewidencyjnym Ł., jednostce ewidencyjnej P., [...] (ark. 4) - EW 31, [...] (ark. 3) - EW 34 w obrębie ewidencyjnym B., jednostce ewidencyjnej P.

Odwołania od powyższej decyzji wnieśli: O. A., A. A., E. D., T. D., J. C., L. C., J. F., W. G., J. G., B. G., J. K., B. K., S. K., K. K., R. K., T. L. – P., M. L. – R., J. L., M. M., W. M., A. M., H. N., M. O., S. O., A. P., A. P., G. P., M. P., S. P., M. S., G. S., Z. S., J. Ś., A. T., G. T. i J. W.

Po pierwsze odwołujący zarzucili naruszenie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez niewłaściwe sprawdzenie przez Starostę zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i decyzją nr [...] Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2011r., ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie parku wiatrowego "P.". Po drugie odwołujący zarzucili naruszenie 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez brak wskazania dokładnej lokalizacji przedsięwzięcia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz brak dostatecznej analizy przez organ obszaru oddziaływania akustycznego inwestycji z uwzględnieniem charakteru zabudowy wiejskiej nie tylko zagrodowej, ale także mieszkaniowej jednorodzinnej.

W oparciu o powyższe, odwołujący wnieśli o uchylenie decyzji I instancji i przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w kwestionowanym zakresie. W szczególności zażądali weryfikacji czy tereny planowanej inwestycji podlegają ochronie akustycznej jak dla zabudowy mieszkaniowej (40dB), czy wyłącznie zabudowy zagrodowej (45dB). Wnieśli o powołanie biegłego akustyka i weryfikację zgodności inwestycji z ustaleniami planu miejscowego oraz decyzji środowiskowej.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2018r. znak [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowa sprawa była już rozpatrywana w postępowaniu odwoławczym przed Wojewodą pod znakiem: [...]. Wojewoda wydał wówczas decyzję uchylającą zaskarżoną decyzję w całości i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Wojewoda wyjaśnił, że zaskarżona decyzja została wydana po uprzednim złożeniu przez inwestora:

- wniosku o pozwolenie na budowę wraz z wymaganymi załącznikami;

- oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Postępowanie dotyczące zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zakończone decyzją Starosty Nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. zostało wszczęte przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 1 lipca 2016 r. poz. 961). Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 13 ust. 3 w/w ustawy, postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przywołał treść art. 35 ust. 1 i 4 Pb i stwierdził, że dokonana przez organ odwoławczy analiza akt sprawy wykazała, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny i ma wymaganą formę. Został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które w chwili sporządzenia projektu oraz jego sprawdzenia były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby te złożyły oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant sporządził informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że wnioskodawca uzyskał niezbędne pozwolenia, uzgodnienia i opinie. Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami ostatecznej decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach nr [...] (znak sprawy: [...]) dla przedsięwzięcia polegającego na budowie parku wiatrowego "P." na części obszarów geodezyjnych: Ł., Ł., Ł., G., B., N., M. i P., w gminie P. powiat ś. z przejściem przez teren zamknięty. Zatwierdzony projekt budowlany jest również zgodny z uchwałą nr [...] Rady Gminy z dnia [...] lutego 2011 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru obejmującego część sołectw S., Ł., Ł., Ł., G., B., B., N., M. i P. z przeznaczeniem pod park wiatrowy (Dz. U. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...] marca 2011 r.).

Z uwagi na powyższe Wojewoda uznał, że spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, wobec czego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wojewoda odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniach i stwierdził, że nie jest konieczne "przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie weryfikacji tego, czy tereny planowanej inwestycji podlegają ochronie akustycznej przed hałasem jak dla zabudowy mieszkaniowej (budynki jednorodzinne) czy też wyłącznie dla zabudowy zagrodowej".

Zdaniem organu odwoławczego kwestię tę wyjaśniono jednoznacznie w zatwierdzonym projekcie budowlanym (patrz: Etap V, Tom nr 2, str. 10; Etap VI, Tom nr 2, str. 11; Etap VII, Tom nr 2, str. 9 - pkt 4, ochrona przed hałasem i drganiami) gdzie wskazano, że "elektrownia wiatrowa posiada rozwiązania (konstrukcyjne oraz materiałowe), które minimalizują emitowany hałas oraz drgania," (...) "hałas dla pracującej elektrowni wiatrowej na poziomie 40 dB - dla zabudowy mieszkaniowej i 45 dB - dla zabudowy siedliskowej (zagrodowej) nie narusza terenów chronionych akustycznie w tym zakresie."

W oparciu o powyższe Wojewoda stwierdził, że nie jest prawdziwe twierdzenie skarżących, że "organ I instancji przyjął ad hoc, że w gminie wiejskiej występuje wyłącznie zabudowa zagrodowa". Zatwierdzony projekt budowlany świadczy o tym, że Starosta uwzględnił zróżnicowanie tej zabudowy i przyjął dla niej wielkości hałasu zgodne z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, (Dz. U. z 2014 r., poz.112 j.t. ze zm.).

Odnośnie ustalenia kręgu stron postępowania Wojewoda wskazał, że Starosta prawidłowo wyznaczył obszar oddziaływania inwestycji, a właściciele działek położonych w tym obszarze występowali w niniejszej sprawie w charakterze strony.

Organ odwoławczy odniósł się również do odległości wiatraków od zabudowy mieszkaniowej, która wyniesie więcej niż 500 m. Zdaniem organu oznacza to, że nie zostaną przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu, określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasów w środowisku, ponieważ od źródeł przemysłowych normy te wynoszą 55 dB w dzień i 45 dB w nocy dla zabudowy zagrodowej i mieszkaniowo-usługowej. Wojewoda wyjaśnił, że w związku z tym, że planowane elektrownie mogą pracować nieprzerwanie przez całą dobę, jako poziom graniczny, dopuszczalny dla występujących na analizowanym obszarze rodzajów zabudowy przyjęto 45 dB. Ponadto warunki te przyjęto już w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Dlatego Wojewoda uznał zarzuty skarżących co do zbyt małej odległości od zabudowań jak i też nadmiernego hałasu za nieuzasadnione.

W ocenie organu odwoławczego znaczna część zarzutów wskazanych w odwołaniach odnosi się do decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2011 r., a nie do będących przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego kwestii związanych z pozwoleniem na budowę i zatwierdzeniem projektu budowlanego.

Organ wyjaśnił, że decyzja RDOŚ z dnia [...] marca 2011 r, jest decyzją ostateczną i prawomocną. Organy administracji architektoniczno-budowlanej zarówno pierwszej jak i drugiej instancji nie są właściwe do weryfikacji decyzji RDOŚ. Jej wzruszenie możliwe jest tylko w przypadku uruchomienia nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego. Dopóki decyzja ta funkcjonuje w obrocie prawnym, organy administracji architektoniczno-budowlanej są związane ustaleniami zawartymi w jej treści. Organ oparł się na stanowisku inwestora, że osoby skarżące aktualne pozwolenie na budowę nie składały żadnych zastrzeżeń do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nr [...] na etapie postępowania środowiskowego, prowadzonego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.

Wojewoda wyjaśnił, że kwestia zmiany wartości nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie może mieć wpływu na podejmowane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej rozstrzygnięcie. Wojewoda powołał się na stanowisko orzecznictwa Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, w ramach którego wielokrotnie wskazywano, że w celu oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 Prawa budowlanego, konieczne jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom techniczno-budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia.

Zdaniem organu odwoławczego Starosta nie pominął kwestii wpływu projektowanej inwestycji na uprawnienia stron postępowania. Najpierw ustalił obszar oddziaływania przedsięwzięcia, a następnie zapewnił stronom udział w postępowaniu, zawiadamiając o jego wszczęciu i doręczając zaskarżoną decyzję. Organ zbadał też zgodność inwestycji z ostateczną i prawomocną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Zdaniem Wojewody postępowanie przed Starostą zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, z uwzględnieniem interesów wszystkich stron. Stan faktyczny i prawny sprawy wskazuje, że nie doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane zgodnie, z którym obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 11 września 2012 r., II SA/Bd 579/12).

R. K. (skarżący) zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 15 oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane przez wadliwą ocenę zgodności złożonego projektu budowlanego z prawem oraz wydanymi wcześniej decyzjami administracyjnymi, tj. decyzją nr [...] Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2011r., znak: [...], ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie parku wiatrowego "P.", które nie wskazują dokładnej lokalizacji elektrowni wiatrowych, placów manewrowych, dróg dojazdowych, kabli energetycznych i kabli telekomunikacyjnych a jedynie potencjalne obszary ich lokalizacji;

2) art. 7, 8 i 77 § 1 w związku z art. 15 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 136 k.p.a., poprzez brak przeprowadzenia przez organ II instancji uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie:

a) weryfikacji tego czy tereny planowanej inwestycji podlegają ochronie akustycznej przed hałasem jak dla zabudowy mieszkaniowej (budynki jednorodzinne) czy też wyłącznie dla zabudowy zagrodowej, co ma znaczenie prawne wobec odmiennego zakresu ochrony akustycznej;

b) weryfikacji prawidłowości ustalenia przez Starostę obszaru oddziaływania obiektów budowlanych w postaci elektrowni wiatrowych poprzez powołanie biegłego akustyka, który na podstawie przedłożonych przez inwestora dokumentów określi potencjalny zasięg oddziaływania akustycznego elektrowni wiatrowych z uwzględnieniem stanu najnowszej wiedzy naukowej, gdyż budowle te generują inne uciążliwości istotne z punktu widzenia zdrowia i bezpieczeństwa człowieka, do których decyzja w ogóle się nie odnosi, np. hałasu aerodynamicznego z uwzględnieniem infradźwięków jego składowych niskoczęstotliwościowych, możliwości wystąpienia awarii turbiny w postaci upadku urwanej łopaty wirnika lub jej fragmentu, występowania efektu migotania cieni i innych możliwych zagrożeń dla okolicznej ludności;

c) weryfikacji zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. oraz z wymogami zawartymi w decyzji nr [...] Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie parku wiatrowego "P", które nie wskazują dokładnej lokalizacji elektrowni wiatrowych, a jedynie potencjalne obszary lokalizacji.

W uzasadnieniu skarżący podał szczegółową argumentację powyższych zarzutów, wskazując, że jest stroną postępowania na podstawie art. 33 p.p.s.a.

W jego ocenie organ II instancji naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania, wyrażoną w art. 15 kpa, ponieważ naruszył obowiązek ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy zainicjowanej wnioskiem inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę. Przedłożony projekt budowlany jest niezgodny z wymaganiami ochrony środowiska, wynikającymi z wydanej przez RDOŚ decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] marca 2011r.

Argumentując powyższe twierdzenie skarżący zwrócił uwagę, że wniosek o uzyskanie pozwolenia na budowę dla inwestycji zlokalizowanej w gminie P. dotyczy jednostki ewidencyjnej P., w obrębach:

1) G., na działkach o nr ewid. [...] ( ark. 7),

2) ., na działkach o nr ewid. [...] i [...] (ark. 2),

3) Ł., na działkach o nr ewid. [...] ( ark. 1), [...], [...], [...] (ark. 5) i [...] (ark. 5)

4) N., na działkach o nr ewid. [...] (ark. 1), [...] (ark. 1 ) i [...] (ark. 1)

5) Ł., na działkach o nr ew. [...] (ark. 4), [...] (ark. 2), [...] (ark. 1) i [...] (ark. 1),

6) B., na działkach o nr ew. [...] (ark. 4) i [...] (ark. 3).

W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazano na lokalizacje inwestycji na części obszarów geodezyjnych Ł., Ł., Ł., G., B., B., N., M. i P. na terenach w użytkowaniu rolniczym w obszarze i zakresie określonym w załącznikach graficznych. Zdaniem skarżącego, w żadnym miejscu tej decyzji nie została wskazana dokładna lokalizacja planowanych elektrowni wiatrowych przy użyciu powszechnie stosowanej przez organy ewidencji gruntów i budynków.

Tymczasem wymogiem wynikającym z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko jest wskazanie wszystkich numerów działek ewidencyjnych, na których planowana jest inwestycja i gdzie będą toczyły się prace budowlane.

Skarżący wskazał, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach obejmuje również budowę dróg dojazdowych i infrastruktury technicznej, których lokalizacja też nie została wskazana. Pojęcie infrastruktury technicznej w decyzji środowiskowej ma charakter ogólny, z samej decyzji i z charakterystyki przedsięwzięcia nie wynika, co dokładnie planuje inwestor wybudować i o jakich parametrach. W szczególności z decyzji nie wynika, że inwestor planuje wybudowanie linii energetycznej (brak cech identyfikujących linię jako NN,SN,WN) oraz informacji, czy są to linie kablowe, czy napowietrzne i czy w skład przedsięwzięcia wchodzi stacja transformatorowa, która przy tak dużej inwestycji jest niezbędna, by można było ją podpiąć do sieci elektroenergetycznej. We wniosku inwestor ubiega się o budowę m.in. linii kablowej SN-30kV, której budowy nie przewiduje decyzja środowiskowa z dnia [...] marca 2011r.

Zdaniem skarżącego organ nie uwzględnił okoliczności, że na terenach inwestycji występuje zabudowa mieszkaniowa z innym poziomem ochrony akustycznej, niż ten podany przez inwestora. Organ nie mógł przyjąć założenia, że na terenie objętym projektem budowlanym występuje tylko zabudowa zagrodowa, a pominąć zabudowę mieszkaniową. Inwestor powinien przedłożyć wraz z wnioskiem dokument z prawidłowo wykonaną analizą akustyczną dla planowanego przedsięwzięcia, pokazującą izofony 40 dB, a nie tylko 45 dB.

Zdaniem skarżącego, wskazanie obszaru oddziaływania przy pomocy izofony 45 dB w porze nocnej, jak uczynił inwestor w projekcie budowlanym, jest niezgodne z przepisami prawa materialnego, tj. § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. 2012r., poz. 462 ze zm.).

Skarżący podniósł, że wskazanie rodzaju i zasięgu uciążliwości powodowanych planowanym obiektem budowlanym powinno odbywać się nie tylko na mapie do celów projektowych, ale też w zgodzie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2013r., poz.112), które przewidują dwa rodzaje dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. W aktach sprawy nie ma mapy, która pokazywałby symulowany zasięg hałasu pochodzącego od farmy wiatrowej w wersji zaprojektowanej przez inwestora i urzędowo zweryfikowanej, czy to na etapie decyzji środowiskowej, czy na etapie uzyskania pozwolenia na budowę. Tym samym brak jest kluczowego dowodu w postępowaniu, który umożliwiłby prawidłowe ustalenie stron postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Uczestnik postępowania W. sp. z o.o. P. sp.k. w B. wniosła o oddalenie skargi w całości. Spółka podniosła, że zarzuty skargi są bezpodstawne, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę parku wiatrowego P., zostały wydane zgodnie z przepisami postępowania, po wnikliwym rozpatrzeniu okoliczności sprawy oraz w zgodzie z decyzją środowiskową, która jest decyzją ostateczną i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Inwestor wskazał, że od wielu lat przygotowywał się do spornej inwestycji, informował i prowadził ustalenia z mieszkańcami, co do lokalizacji inwestycji. Skargę na tak poważną inwestycję wniosła wyłącznie jedna osoba, która dopiero na etapie procedury ubiegania się o uzyskanie pozwolenia na budowę zaczęła zgłaszać zastrzeżenia. Spółka wywiodła w szczególności, że decyzja środowiskowa jest zgodna z prawem i nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, bowiem właściwy organ odmówił stwierdzenia jej nieważności. Nadto z przedkładanych obowiązkowo w postępowaniu o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dokumentów, w tym karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz raportu wynika, że w tym postępowaniu podlegała ocenie lokalizacja poszczególnych elektrowni wiatrowych i pozostałych urządzeń na wskazanych działkach ewidencyjnych. Brak zatem wskazania umiejscowienia lokalizacji poszczególnych elektrowni wiatrowych w treści decyzji środowiskowej nie uniemożliwia oceny czy projekt budowlany jest zgodny z decyzją środowiskową. Nadto Spółka podkreśliła, że to organ wydający decyzję środowiskową badał wpływ inwestycji na środowisko, w tym zdrowie i życie ludzi z uwzględnieniem swoich kompetencji i stanu współczesnej wiedzy.

W powyższym piśmie uczestnika postępowania zawarty został ponadto wniosek o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej inwestora od wyroku tut. Sądu z dnia 28 sierpnia 2019r., sygn. akt II SA/Bd 6/18.

W piśmie z dnia [...] lutego 2020r. uczestnik przedłożył również wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 grudnia 2019r., sygn. akt IV SA/Wa 2157/19.

Podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu 11 lutego 2020r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia [...] marca 2018r., nr [...], uzasadniając żądanie wstrzymania możnością wywołania trudnych do odwrócenia skutków i wyrządzeniem znacznej szkody.

Postanowieniem wydanym na rozprawie i wpisanym do jej protokołu Sąd oddalił wniosek o zawieszenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2019.2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2019.2325 dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.)

Sąd kierując się powyższymi kryteriami stwierdził, że zarówno decyzja zaskarżona jak i poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu I instancji nie naruszają przepisów prawa w stopniu skutkującym uwzględnieniem skargi.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody z dnia [...] czerwca 2018r. ([...]), utrzymująca w mocy decyzję Starosty nr [...] z dnia [...] marca 2018r., w przedmiocie udzielenia W. sp. z o.o. P. sp.k. w B. pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego obejmującego "park wiatrowy P. etap 5, 6, 7 w zakresie budowy 15 elektrowni wiatrowych typu [...] o mocy 2,05MW każda wraz z placami, drogami dojazdowymi i linią kablową SN-30kV. Lokalizację zalanowano na działkach nr: [...] (ark. 7) - EW 6 w obrębie ewidencyjnym G., jednostce ewidencyjnej P., [...] (ark. 2) - EW 13, [...] (ark.2) - zasięg śmigła, w obrębie ewidencyjnym P., jednostce ewidencyjnej Pr., [...] (ark. 1) - EW 17, [...] (ark. 5) -EW 21, [...] (ark. 5), [...] (ark. 5) - zasięg śmigła, [...] (ark. 5) -EW 22 w obrębie ewidencyjnym Ł., jednostce ewidencyjnej P., [...] (ark. 1) - EW 26, [...] (ark. 1) -EW 32i EW 35, [...] (ark. 1) - EW 33 w obrębie ewidencyjnym N., jednostce ewidencyjnej P., [...] (ar. 4) - EW 27, [...] (ark. 2) - EW 28, [...] (ark. 1) - EW 29, [...] (ark. 1) - EW 30 w obrębie ewidencyjnym Ł., jednostce ewidencyjnej P., [...] (ark. 4) - EW 31, [...] (ark. 3) - EW 34 w obrębie ewidencyjnym B., jednostce ewidencyjnej P.

Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz.U. z 2017r. poz. 1332) – dalej zwane jako: "Pb".

Dla terenu objętego planowaną inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony uchwałą Rady Gminy z [...] lutego 2011 r., Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru obejmującego część sołectw S., Ł., Ł., Ł., G., B., B., N., M. i P. z przeznaczeniem na park wiatrowy ([...] z 2011, Nr [...], poz. [...]) - zwaną dalej jako: "mpzp".

Dla zamierzenia została wydana decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] znak: [...], ustalająca środowiskowe uwarunkowania.

Spór dotyczy zgodności decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego z mpzp oraz decyzją ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu zarzutu skargi, opartego na naruszeniu art. 35 Pb, skarżący wskazał, że przeszkodą do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jest to, że decyzja o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań nie wskazuje dokładnej lokalizacji elektrowni wiatrowych, placów manewrowych, dróg dojazdowych, kabli energetycznych i kabli telekomunikacyjnych. Orzeczenie podaje jedynie potencjalne obszary lokalizacji obiektów budowlanych.

Zdaniem skarżącego, organ naruszył przepisy postępowania, ponieważ nie zweryfikował terenów planowanej inwestycji pod względem ochrony akustycznej. Nie zbadał oddziaływania hałasu na zabudowę mieszkaniową (budynki jednorodzinne) i zabudowę zagrodową.

Skarżący domaga się sprawdzenia, czy organ prawidłowo ustalił obszar oddziaływania elektrowni wiatrowych oraz powołania biegłego akustyka. Zadaniem rzeczoznawcy byłoby określenie, na podstawie przedłożonych przez inwestora dokumentów, potencjalnego zasięgu akustycznego oddziaływania elektrowni wiatrowych, z uwzględnieniem stanu najnowszej wiedzy naukowej.

Zdaniem skarżącego decyzja w ogóle się nie odnosi do uciążliwości wywołanych przez elektrownie wiatrowe w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa człowieka, hałasu aerodynamicznego, możliwości wystąpienia awarii turbiny w postaci upadku urwanej łopaty wirnika lub jej fragmentu, występowania efektu migotania cieni oraz innych możliwych zagrożeń.

Sąd odnosząc się do powyższych kwestii, w pierwszej kolejności podkreśla, że w ramach kontroli sądowej decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego nie mógł jednocześnie zbadać zgodności z prawem decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań. Działanie Sądu w tym zakresie wykroczyłoby poza granice rozpoznawanej obecnie sprawy, ponieważ zgodnie z ar. 134 § 1 ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W drugiej kolejności Sąd akcentuje to, że decyzja RDOŚ z [...] marca 2011r. na dzień wydania zaskarżonej decyzji była ostateczna. W postępowaniu przed Sądem inwestor udokumentował, że z wniosku skarżącego decyzja RDOŚ została poddana kontroli w trybie nieważności postępowania. Postępowanie w tym zakresie zostało zakończone odmową stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań. Skarga na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] lipca 2019r. nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji RDOŚ z [...] marca 2011r., została oddalona wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 11 grudnia 2019r., sygn. akt IV SA/Wa 2157/19 (wyrok nie jest prawomocny).

Z uwagi na powyższe, decyzję RDOŚ z [...] marca 2011 r., chroni wyrażona w art. 16 kpa, zasada trwałości decyzji ostatecznych. Przepis ten stanowi, że decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych (art. 16 § 1). Decyzje mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonych w odrębnych ustawach (art. 16 § 2).

W ocenie Sądu mimo, że decyzja o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań nie wskazuje w terenie dokładnej lokalizacji elektrowni wiatrowych, placów manewrowych, dróg dojazdowych, kabli energetycznych i kabli telekomunikacyjnych, to okoliczności te nie stanowią przeszkody do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W tym miejscu należy przytoczyć stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Warszawie z 11 grudnia 2019r., IV SA/Wa 2157/19, który wyjaśnił kwestionowany przez skarżącego brak podania dokładnej lokalizacji elektrowni wiatrowych w decyzji RDOŚ z [...] marca 2011 r. W treści uzasadnienia Sąd wypowiedział się, że: "Z charakterystyki planowanego przedsięwzięcia wynika wprost, że planowane przedsięwzięcie dotyczy budowy parku wiatrowego "P." na części obszarów geodezyjnych Ł., Ł., Ł., G., B., B. N., M. i P. składającego się z 35 elektrowni wiatrowych wraz z niezbędną infrastrukturą. Pod każdą wieżę planuje się wykonać monolityczny fundament o wymiarach nie przekraczających 18,5 m x 18,5 m, plac technologiczny będzie posiadał wymiary 40,0 m x 25,0 m, zatoki postojowe 6,0 m x 10,0 m, a place technologiczne tymczasowe 9,0 m x 20,0 m i 4,0 m. x 8,0 m. Stałe drogi dojazdowe do poszczególnych elektrowni planuje się wykonać o szerokości do 5 m. W okolicznościach tej sprawy na etapie wydawania decyzji środowiskowej nie wskazanie numerów działek ewidencyjnych, na których będą sytuowane poszczególne elementy przedsięwzięcia (szczegółowe usytuowanie elementów znajduje się w załączonych do raportu oddziaływania na środowisko mapach, w tym mapie złożeniowej) nie może być uznane za rażące naruszenie art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Miejsce realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia nie budzi zasadniczych wątpliwości oraz zawiera informację na temat położenia tego przedsięwzięcia. Skoro z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku nie wynika wymóg podania numerów ewidencyjnych działek, na których mają być usytuowane wszystkie elementy składające się na przedsięwzięcie, to nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w przypadku nie wskazania takich numerów działek zwłaszcza, że w orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszcza się możliwość niepodawania numerów ewidencyjnych działek (zob. powołany wyrok NSA z dnia 18 września 2018 r., sygn. akt II OSK 170/18). Dane dotyczące miejsca realizacji przedsięwzięcia w tej sprawie pozwalają ocenić jego oddziaływanie na środowisko".

W tym stanie rzeczy Sąd uznał za wiążące w przedmiotowej sprawie ustalenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja ta weszła do obrotu prawnego i funkcjonuje w nim. Nie można zatem czynić organowi zarzutu, że nie dopełnił sprawdzenia rozwiązań projektowych w oparciu o wymagania określone w art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb. Przepis ten stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie organy architektoniczno-budowlane wypowiedziały się w treści wydanych decyzji, że zachodzi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami mpzp, a także wymogami określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Sąd nie znalazł podstaw do podważenia powyższego stanowiska organów, analizując akta sprawy administracyjnej.

W ocenie Sądu, wskazany przez skarżącego brak podania w decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań konkretnych działek ewidencyjnych przeznaczonych pod lokalizację elektrowni nie powoduje, że niemożliwe jest w tych warunkach udzielenie pozwolenia na budowę. Sąd przyjmuje jako własną argumentację Sądu zawartą w wyroku WSA w Warszawie z 11 grudnia 2019r., IV SA/Wa 2157/19, który wyjaśnił kwestionowany przez skarżącego brak podania dokładnej lokalizacji elektrowni wiatrowych w decyzji RDOŚ z [...] marca 2011 r.

Nie można bowiem pominąć przy badaniu prawidłowości decyzji o pozwoleniu na budowę z przesłankami z art. 35 Pb, ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018r., poz.2081), do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć dla przedsięwzięć, dla których organem prowadzącym postępowanie jest regionalny dyrektor ochrony środowiska - wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

Dla terenu planowanej inwestycji uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który obowiązywał w dniu wydania zaskarżonej decyzji. W mpzp dla każdego obiektu budowlanego organ stanowiący gminy określił dokładną lokalizację elektrowni wiatrowych, ze wskazaniem działek ewidencyjnych, na których obiekty mają zostać posadowione.

W ocenie Sądu, analiza rysunków graficznych stanowiących załączniki do mpzp nie pozostawia żadnych wątpliwości.

Zgodnie z § 1, mpzp obejmuje część sołectw: S., Ł., Ł., Ł., G., B., B., N., M. i P. z przeznaczeniem na park wiatrowy P. Granice obszaru objętego planem przedstawiono na rysunkach planu oznaczonych nr 1÷4, stanowiących załączniki nr 1 do uchwały. Rysunki planu oznaczone nr 1÷4, w skali 1:2000, stanowią załącznik nr 1 i są integralną częścią uchwały. Powyższa uchwała Rady Gminy jest aktem prawa miejscowego, co oznacza, że jest ona jednocześnie źródłem prawa powszechnie obowiązującego Rzeczpospolitej Polskiej na obszarze danej gminy.

Z powyższych względów Sąd nie dostrzega nieprawidłowości w stanowisku organów architektoniczno-budowlanych, że pozwolenie na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego jest zgodne z mpzp oraz z decyzją o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań. Stanowisko organów znajduje potwierdzenie w aktach sprawy, na podstawie których Sąd orzeka (art. 133 § 1 p.p.s.a.).

W projektach budowlanych objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę, dla każdego etapu 5, 6, 7, tom 2, zawarto plan sytuacyjny z naniesioną trasą kabla. Dokument ten obrazuje przebieg kabla dla całego zamierzenia. Trasa kabla została naniesiona dla każdego etapu (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7) innym kolorem.

Dla każdego etapu inwestycji (5, 6, 7) sporządzona została mapa – plan sytuacyjny. Na planie naniesiona została strefa uciążliwości elektrowni wiatrowych.

Całość zamierzenia została naniesiona na mapach projektowych, wykonanych w skali 1:1000. Mapy przedstawiają zagospodarowanie terenu z dokładnym oznaczeniem granic każdej z działek. Na każdym dokumencie (po lewej jego stronie) zawarta została w pomniejszeniu grafika całej inwestycji. W sektorach od 1 do 67 przedstawiono lokalizację poszczególnych planów zagospodarowania przestrzennego każdej elektrowni wiatrowej względem całego zamierzenia parku wiatrowego.

Dla przykładu Sąd odwołuje się do projektu zagospodarowania terenu, etap 5, tom 2, str. 20. Dokument ten przedstawia lokalizację elektrowni wiatrowej na działce [...], obręb Ł. Elektrownia została zamieszczona w sektorze 48 planowanej inwestycji.

Zdaniem Sądu organy nie naruszyły również przepisów prawa procesowego w stopniu, który skutkowałby uwzględnieniem skargi.

Brak było po stronie organów obydwu instancji podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego w zakresie wyjaśnienia treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach co do ustalenia lokalizacji poszczególnych elektrowni wiatrowych z podaniem czy innej oddziałującej na środowiskowej infrastruktury.

Idąc tokiem rozumowania skarżącego, organy architektoniczno-budowlane, kwestionując decyzję o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań pod względem lokalizacji obiektów budowlanych, wkroczyłyby w kompetencje RDOŚ, co z kolei skutkowałoby rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 19 kpa organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej.

Organy nie miały również podstaw do poszukiwania dowodów na poparcie stanowiska skarżącego, czy w obszarze oddziaływania inwestycji znajdują się wyłącznie zabudowa zagrodowa, czy zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. W tym zakresie wypowiedziały się wyraźnie organy obydwu instancji odnosząc się do treści projektu budowlanego. Organy dokonały właściwej oceny zgodności inwestycji z ustaleniami mpzp, w którym określona została strefa ograniczonego użytkowania – jako strefa z zakazem zabudowy oraz trwałych nasadzeń, która wynosi 6,5 m od osi linii elektroenergetycznej SN (§ 3 ust. 1 pkt 9), strefa uciążliwości elektrowni wiatrowych – jako obszar wyznaczony zasięgiem oddziaływania hałasu projektowanych elektrowni wiatrowych powyżej 45 db w porze nocnej (§ 3 ust. 1 pkt 10), czy strefa pasa technicznego. W planie zostały wyznaczone między innymi tereny przeznaczone pod elektroenergetykę wiatrową oznaczone symbolami EW 1-35 (§ 7), teren o przeznaczeniu dla elektroenergetyki – abonenckiej stacji elektroenergetycznej przeznaczonej do współpracy z farmą wiatrową – GPZ (30/WN lub 30 N/N) (symbol E, § 8 planu), granice terenów oznaczono na części graficznej planu miejscowego, co odpowiada wymogom ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Sąd zwraca uwagę na wynikającą z przepisów działu V "Ochrona przed hałasem" ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz.U. z 2018r., poz. 799, dalej zwanej "poś" - w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie) różnicę pomiędzy ochroną przed hałasem regulowaną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu. Zgodnie z art. 114 ust. 1 i 2 poś, przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, różnicując tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, wskazuje się, które z nich należą do poszczególnych rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1. Jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. Z kolei w myśl art. 115 poś, w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów; przepis art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

W sytuacji zatem, gdy na przedmiotowym terenie powszechnie obowiązującym aktem prawa miejscowego jest ww. mpzp, uchwalony jak wynika z jego treści właśnie w związku z przeznaczeniem pewnych terenów pod inwestycje w zakresie elektrowni wiatrowych, brak jest podstaw aby obecnie podważać, czy kwestionować w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, zakres poziomu ochrony akustycznej wyznaczony w tym planie miejscowym na 45 db w nocy.

Sąd podkreśla, że kwestia ta, w tym ocena charakteru przeważającej zabudowy w zakresie standardów ochrony przed hałasem, zgodnie z art. 114 poś, podlegała ocenie i regulacji w procedurze planistycznej prowadzonej na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dopóki plan miejscowy obowiązuje, wiąże organy administracji publicznej oraz sąd w niniejszym postępowaniu.

W ocenie Sądu, organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył art. 32 ust. 4 pkt 2 Pb. Zgodnie z tym przepisem pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim złożeniu oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ustawodawca odstąpił w tym przepisie od wymogu wykazania istnienia tego prawa, ograniczając obowiązek strony do złożenia odpowiedniego oświadczenia. Treść tego oświadczenia powinna nawiązywać do przepisu art. 3 pkt 11 Pb, definiującego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jako tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienie do wykonywania robót budowlanych.

Z powyższego przepisu nie wynika obowiązek dla inwestora do wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ustawowym wymogiem jest wyłącznie złożenie oświadczenia - pod rygorem odpowiedzialności karnej - o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor nie musi wykazać tytułu prawnego do nieruchomości za pomocą wszelkich środków dowodowych przewidzianych dla ogólnego postępowania administracyjnego (art. 75 § 1 k.p.a.), lecz wystarczy, że złoży oświadczenie określone w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego.

Sąd stwierdza, że oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w odniesieniu do działek, na których ma zostać zrealizowana inwestycja, znajduje się w aktach sprawy. Dla Sądu nie zachodzą wątpliwości co do treści tego dokumentu. Nie było zatem potrzeby przeprowadzania dowodu przeciw prawdziwości tych dokumentów w celu wzruszenia domniemania. W aktach sprawy znajdują się jednobrzmiące oświadczenia wskazujące na zobowiązaniowy charakter dyspozycji nieruchomościami na cele budowlane.

Skład Sądu orzekający w przedmiotowej sprawie, nie jest związany wyrokiem tut. Sądu z 28 sierpnia 2019r., sygn. II SA/Bd 6 /18, uwzględniającym skargę z uwagi na naruszenie art. 33 ust. 2Pb. Przepis ten stanowi, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego.

W przedmiotowej sprawie park wiatrowy "P." jest inwestycją objętą miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części sołectw S., Ł, Ł., Ł., G., B., B., N., M. i P. Dla całej inwestycji została przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko. Jak zostało już wyżej wyjaśnione, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest ostateczna.

W przedmiotowej sprawie całość inwestycji została podzielona przez inwestora na etapy dopiero po uchwaleniu mpzp oraz wydaniu decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań. Ocena oddziaływania całego przedsięwzięcia na środowisko została zakończona ostatecznie. Analiza dokumentacji projektowej dla etapu 4, 5, 7 nie pozostawia wątpliwości, że zaskarżona decyzja jest kolejnym etapem zamierzenia obejmującego budowę parku wiatrowego P.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie z przyczyn technicznych byłoby niemożliwe przedłożenie projektu zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego, budowy parku wiatrowego, obejmującego na jednej mapie projekt zagospodarowania terenu - etap 1, 2, 3, 4 łącznie z etapem 5, 6, 7 oraz budową stacji GPZ. W sprawie nie ma wątpliwości, że całe zamierzenie inwestycyjne objęte mpzp oraz decyzją RDOŚ, dotyczy zamierzenia obejmującego łącznie 35 elektrowni wiatrowych.

Inwestor zamierzenie budowlane podzielił na trzy projekty budowlane. Etap 1, 2, 3, 4 obejmuje 20 elektrowni, etap 5, 6, 7 obejmuje 15 elektrowni oraz trzeci etap obejmuje stację GPZ.

W rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2081), dalej zwana jako: "uuiś", przez przedsięwzięcie należy rozumieć zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty.

W przedmiotowej sprawie nie ma obawy, że dojdzie do naruszenia zakazu dzielenia projektów, tzw. "salami slicing", określonego w art. 3 ust. 13 ustawy środowiskowej i art. 2 ust. 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady. Zamiarem ustawodawcy było wyeliminowanie możliwości dzielenia przez inwestorów zamierzonych przedsięwzięć inwestycyjnych na mniejsze części (elementy, etapy) i objęcie jedną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach (oraz przeprowadzaną ewentualnie w jej ramach OOŚ) danego przedsięwzięcia jako całości (całego zamierzenia), wszystkich jego elementów.

W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości, że ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została przeprowadzona z objęciem całego zamierzenia – budowy 35 elektrowni. W przypadku etapowania inwestycji – ustawodawca w zdaniu trzecim art. 33 ust. 1 Pb nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia projektu zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia inwestycyjnego (dla wszystkich etapów). Przepis art. 34 ust. 3 pkt 1 P.b. stanowi zaś, że projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zostać sporządzony na aktualnej mapie i obejmować: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Przy inwestycji, której realizacja przebiegać będzie etapami projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony zgodnie z tym przepisem, nie musi przedstawiać szczegółowych informacji odnośnie do rozwiązań projektowych dotyczących inwestycji, których realizację przewidziano w dalszych etapach. Z projektu zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego wynikają zasady rozmieszczenia wszystkich obiektów w terenie, a więc również obiektów realizowanych w następnych etapach inwestycji.

W trakcie postępowania sądowego prowadzonego w przedmiotowej sprawie, z inicjatywy inwestora, Wydział Architektury i Budownictwa w piśmie z [...] października 2019 r. Nr [...]9 wyraził stanowisko w sprawie nieprawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, uchylającego decyzję Starosty [...] nr [...] (znak sprawy: [...]) z [...] sierpnia 2017 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę obejmującą park wiatrowy "P." etap 1, 2, 3, 4. Projekt ten dotyczył budowy 20 elektrowni wiatrowych typu [...] o mocy 2,05MW każda wraz z placami, drogami dojazdowymi i linią kablową SN-30kV z planowaną lokalizacją na wskazanych działkach w gminie P.

Zgodnie z wyjaśnieniem, w zatwierdzonym projekcie budowlanym nie przedstawiono projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia inwestycyjnego , tj. 35 elektrowni wiatrowych zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, ponieważ byłoby to fizycznie niemożliwe.

Projekty zagospodarowania opracowano dla poszczególnych elektrowni wiatrowych na mapach do celów projektowych w skali 1:1000, ponieważ zgodnie z § 6 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno -kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie, "skalę map do celów projektowych należy dostosować do rodzaju i wielkości obiektu lub całego zamierzenia budowlanego, przy czym skala map zespołów obiektów budowlanych oraz terenów budownictwa przemysłowego nie może być mniejsza niż 1:1000". Istotny w tym przepisie jest zapis, że skalę mapy należy dostosować do rodzaju i wielkości obiektu lub całego zamierzenia budowlanego. Projekty zagospodarowania działek zostały wykonane na mapach w skali 1:1000 -dostosowanej do wielkości każdego obiektu budowlanego i zapewniającej ich czytelność, sporządzonych przez uprawnionego geodetę oraz przyjętych do zasobu geodezyjno-kartograficznego w dniu [...] marca 2011 r. i uaktualnionych przez geodetę z datą [...] grudnia 2014 r. Skala map do celów projektowych musi spełniać również warunki z § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, który stanowi, że część rysunkowa sporządzona na mapie powinna określać "granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów oraz liczby kondygnacji, charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych oraz ich przeznaczenia, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, rodzaj i zasięg uciążliwości, zasięg obszaru ograniczonego użytkowania, układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic kolejowych, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile elementów tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary, a także oznaczenie przebiegu dróg pożarowych oraz dojść łączących wyjścia z obiektów budowlanych z drogą pożarową". Natomiast § 9 ww. rozporządzenia dopuszcza możliwość zamieszczania danych na dodatkowych rysunkach. Skala przedsięwzięcia musiałby zostać sporządzona na mapie w skali o małej dokładności, co spowodowałoby jednocześnie niespełnienie wymogów art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane tj. "projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy Istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich" oraz wymogów § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego cytowanych wyżej. Ponadto mapa taka nie spełniałaby wymogów w zakresie treści i skali mapy do celów projektowych wynikających z § 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno - kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie.

W zakresie zaktualizowania mapy zasadniczej organ podkreślił, że organ administracji architektoniczno - budowlanej nie ma uprawnień do kontroli i oceny prawidłowości doprowadzenia treści mapy zasadniczej do zgodności z sytuacją w terenie. Mapy do celów projektowych zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno - kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie, wykonują podmioty posiadające niezbędne uprawnienia zawodowe w tym zakresie, zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, zwane dalej wykonawcami prac geodezyjnych.

Skład Sądu orzekający w przedmiotowej sprawie w całości podziela powyższe stanowisko organu architektoniczno – budowlanego. W aktach projektowych zawarte zostały cząstkowe projekty zagospodarowania terenu. W ten sposób zamieszczono dane na dodatkowych rysunkach – na co zezwala § 9 ww. rozporządzenia.

Akta sprawy (projekty i mapy) potwierdzają, że przedsięwzięcie posiada niezbędną infrastrukturę techniczną elektrowni wiatrowej, przez które należy rozumieć budowę placów technologicznych stałych (o wskazanych wymiarach), zatok postojowych, placów technologicznych tymczasowych wykorzystywanych na okres budowy dla dźwigów pomocniczych, tymczasowych łuków R8, stałych łuków R15 i R30 – zjazd z działki na drogę (gminną, powiatową, wojewódzką) oraz drogi stałej od elektrowni do drogi (gminnej, powiatowej, wojewódzkiej). Przedmiotowe przedsięwzięcie obejmuje również budowę: kablowych linii energetycznych SN-30kV, łączących ze sobą elektrownie i biegnących do planowanego GPZ 30/110 kV (SN/WN), Głównego Punktu Zasilania (GPZ) 30/110 kV do istniejącej linii napowietrznej 110 kV, kablowej linii teletechnicznej dla potrzeb sterowania i monitoringu elektrowni wiatrowych biegnącej na trasie (wzdłuż trasy) kablowych linii energetycznych, dla potrzeb dowozu i serwisowania planowanych elektrowni wiatrowych, wykonanie wzmocnienia istniejących dróg, tymczasowych lub stałych łuków R30, tymczasowych lub stałych placów manewrowych.

Włączona do akt sądowych karta informacyjna przedsięwzięcia zawiera również tabelaryczne zestawienia dotyczące numerów działek ewidencyjnych lokalizacji elektrowni wiatrowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną – dla 35 elektrowni wiatrowych (tabela nr 1), dane dla potrzeb dowozu, serwisowania projektowanych elektrowni wiatrowych, wzmocnienia dróg, wykonania łuków (tabela nr 2), wykaz działek przewidywanej trasy linii kablowej SN 30 kV wraz z linią techniczną (tabela nr 3).

W ocenie Sądu organ inwestycję objętą wnioskiem o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego dla przedsięwzięcia obejmującego park wiatrowy "P." etap 5, 6, 7 (15 elektrowni wiatrowych), uznał jako jedno zamierzenie budowlane. Inwestor załączył projekty zagospodarowania terenu dla obiektów budowlanych ( etap 5, 6, 7) wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość ich użytkowania zgodnie z ich przeznaczeniem.

Pełnomocnik skarżącego w dniu rozprawy wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, powołując się stanowisko zawarte w wyroku tut. Sądu z 28 sierpnia 2019r. , sygn. II SA/Bd 6 /18.

W orzeczeniu tym Sąd uwzględnił skargę skarżącego na decyzję Wojewody [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty z [...] sierpnia 2017r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu dla W. sp. z o.o. P. sp. k. w B. pozwolenia na budowę parku wiatrowego P. etap 1,2,3,4 w zakresie budowy 20 elektrowni wiatrowych typu [...] o mocy 2,05 MW, każda wraz z placami, drogami dojazdowymi i linią kablową SN-30 kV z planowaną lokalizacją na wskazanych działkach ewidencyjnych w jednostce ewidencyjnej P.

W ocenie Sądu każda ze spraw dotycząca etapu 1, 2, 3, 4 oraz etapu 5, 6, 7 podlegała indywidualnej ocenie przez dwa różne składy tut. Sądu.

W niniejszej sprawie Sąd, na podstawie analizy akt sprawy, projektów budowlanych (etap 5, 6, 7), decyzji RDOŚ z [...] marca 2011 r. o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań , mpzp oraz stanowiska wyrażonego w wyroku WSA w Warszawie z 11 grudnia 2019r., IV SA/Wa 2157/19, stwierdził, że materiał dowodowy jest kompletny.

Na etapie wydania wyroku z 28 sierpnia 2019r. , sygn. II SA/Bd 6 /18 tut. Sąd nie wiedział i nie mógł wiedzieć o sprawie zakończonej wyrokiem WSA w Warszawie z 11 grudnia 2019r., IV SA/Wa 2157/19.

Ponadto w dniu rozprawy prokurent inwestora oświadczył, że stacja GPZ została wyodrębniona do odrębnego postępowania. Sprawa w tym przedmiocie została zakończona ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę wraz z 26 km linią. Stacja zgodnie z pozwoleniem na budowę ma zostać wybudowana w miejscowości M., a punkt w J.. Roboty budowlane zostały już rozpoczęte.

W tym miejscu Sąd zauważa, że lokalizacja stacji GPZ w miejscowości M. jest zgodna z § 8 m.p.z.p. W uchwale wskazano, że teren oznaczony na rysunku planu symbolem E, dla którego ustalono przeznaczenie podstawowe: elektroenergetyka - abonencka stacja elektroenergetyczna przeznaczona do współpracy z farmą wiatrową - GPZ, (30/WN lub 30/NN). Ponadto dokumentacja projektowa do pozwolenia na budowę zawiera mapy z naniesionym okablowaniem całości inwestycji wszystkich siedmiu etapów. Przy czym każdy z etapów oznaczony został innym kolorem linii kabla. Na mapie rozprowadzenie okablowania potwierdza połączenie poszczególnych 35 elektrowni wiatrowych jako całość zamierzenia budowlanego, przygotowanego do połączenia ze stacją GPZ, która jest już na etapie rozpoczętych robót budowlanych.

Wobec powyższego niniejsza sprawa zawiera szerszy materiał dowodowy, który posłużył Sądowi do odmiennego stanowiska, niż zostało wyrażone w wyroku tut. Sądu z 28 sierpnia 2019r. , sygn. II SA/Bd 6 /18 .

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł z uwagi na art. 35 ust. 4 Pb odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W dniu rozprawy pełnomocnik skarżącego wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci budowy przedsięwzięcia zagrażającego zdrowiu mieszkańców.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożony wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Wskazując na przepis art. 61 § 3 ppsa, należy wyjaśnić, że Skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które uzasadniałyby jego wniosek, co powoduje niemożność dokonania oceny w przedmiocie istnienia przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej. Podkreślić należy również, że wstrzymanie wykonania pozwolenia na budowę ma specjalny charakter, określony przez ustawodawcę art. 35a ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którą sąd może uzależnić wstrzymanie wykonania decyzji od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora. Wykonanie obiektu budowlanego jest zdarzeniem faktycznym, który można odwrócić, zaś ewentualna wynikła stąd szkoda powstanie po stronie inwestora, a nie skarżącego.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 oraz art. 61 § 6 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji.