Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 233/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6534 Zamówienia publiczne
Hasła tematyczne: Zamówienia publiczne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 2 i ust. 4, art. 202 ust. 1, art. 200 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 201 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 907
law: Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych - tekst jednolity.
article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 84 § 1, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 1293/16 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu udzielenia zamówienia publicznego z naruszeniem prawa 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] na rzecz Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 23 marca 2017r., sygn. akt V SA/Wa 1293/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., obecnie Dz.U. z 2019r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę [...] (dalej też: "strona", "skarżący", "[...]") na decyzję Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych (dalej też: "Prezes UZP", "organ") z [...] marca 2016r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych przeprowadził kontrolę w sprawie udzielenia przez [...] w dniu [...] października 2012r. zamówienia publicznego o łącznej wartości [...] zł ([...] euro) na dostawę [...]. Udzielenie przedmiotowego zamówienia poprzedzone zostało trzema odrębnymi postępowaniami. W każdym z nich złożona została jedna oferta - wykonawcy [...]., który zaoferował dostawę [...] - odpowiednio - typu: [...],[...] oraz [...], produkowanych przez [...]. Umowy w sprawie wymienionych zamówień (o numerach: [...],[...] oraz [...]) zostały zawarte [...] października 2012r. z wykonawcą [...]. W toku kontroli skarżąca podniosła, iż - w jej przekonaniu - wskazane postępowania nie dotyczą części jednego zamówienia, lecz trzech odrębnych zamówień, brak było tożsamości czasowej między zamówieniami, nie mogły zostać zrealizowane przez jednego wykonawcę (w dacie wszczynania tych postępowań na rynku dostępne były produkty czterech producentów: [...].,[...],[...] oraz [...], różniące się budową, specyfiką oraz docelową grupą pacjentów), a czas trwania, przebieg procedury diagnostycznej i wszczepiania [...] oraz postęp medycyny i technologii medycznej determinowały konieczność jak najszybszego nabycia przez skarżącą stosunkowo niewielkiej liczby urządzeń poszczególnych rodzajów. Wymienione okoliczności pozwalały, w opinii skarżącej, na wyodrębnienie trzech różnych [...], z których każdy mógł zostać uznany za przedmiot odrębnego postępowania o zamówienie publiczne.

Pismem z [...] września 2014r. [...] wniósł zastrzeżenia do wyników powyższej kontroli. Nie podzielając stanowiska Prezesa UZP, zaprezentowanego w przywołanej wyżej informacji o wyniku kontroli, [...] wskazał, iż - jego zdaniem - opisane "postępowania nie stanowią części jednego zamówienia, lecz odrębne postępowania w przedmiocie udzielenia zamówienia publicznego.

Prezes UZP nie uwzględnił powyższych zastrzeżeń i przekazał je do zaopiniowania przez Krajową Izbę Odwoławczą. W piśmie z [...] września 2014r podkreślił, iż dla ustalenia, czy w danym przypadku mamy do czynienia z jednym zamówieniem, czy też z odrębnymi zamówieniami konieczna jest analiza okoliczności konkretnego przypadku, której dokonuje się m.in. na podstawie kryterium tożsamości przedmiotowej zamówienia - przedmiot tego samego rodzaju i o tym samym przeznaczeniu.

Uchwałą z [...] października 2014r.,sygn. akt [...] Krajowa Izba Odwoławcza (dalej też: "KIO" lub "Izba") stwierdziła, że zastrzeżenia [...] dotyczące Informacji o wyniku kontroli doraźnej z [...] sierpnia 2014r. nie podlegają uwzględnieniu. Izba podzieliła pogląd Prezesa UZP, że wyodrębnienie trzech grup odbiorców spośród docelowej grupy pacjentów ze zdiagnozowanym ubytkiem słuchu nie jest wystarczające do przyjęcia odrębnego charakteru przedmiotu zamówienia, jakim były dostawy [...]. [...], zdaniem Izby, nie wykazał, że przedmioty dostawy stanowiące odrębne zamówienia ze względu na ich rodzaj odznaczają się zróżnicowanym, odmiennym zakresem i charakterem, który wpływałyby na przyznanie im statusu odrębnych przedmiotów zamówienia. W ocenie KIO okoliczności sprawy i działania podjęte przez [...] stanowią podstawę do stwierdzenia naruszenia przepisu art. 32 ust. 2 oraz art. 32 ust. 4 p.z.p.. Zdaniem Izby, wskazywane w Informacji o wyniku kontroli doraźnej naruszenie odnosiło się do nieuprawnionego podziału zamówienia na części, co skutkowało zastosowaniem do każdego z odrębnych postępowań przepisów właściwych dla zamówień o wartości poniżej progów unijnych oraz braku zsumowania wartości poszczególnych części zamówienia, nie zaś do nienależytego oszacowania wskazanej kwotowo wartości każdej z części zamówienia. W konsekwencji skutkiem takich działań przedmiotowe zamówienie nie zostało ogłoszone prawidłowo w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, a to z kolei - wobec uchylenia się od obowiązku przekazania ogłoszenia o zamówieniu do właściwego publikatora - naruszyło przede wszystkim zasadę uczciwej konkurencji.

Zawiadomieniem z [...] listopada 2014r. Prezes UZP poinformował [...] o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej.

W odpowiedzi, w piśmie z [...] grudnia 2014r. [...] podtrzymał prezentowane podczas postępowania kontrolnego stanowisko.

Decyzją z [...] czerwca 2015r. Prezes Urzędu Zamówień Publicznych na podstawie art. 104 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267, ze zm., dalej: "k.p.a.’),w zw. z art. 202 ust. 1, art. 200 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 201 ust. 2 pkt 2 ustawy z 29 stycznia 2004r. - Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2013r., poz. 907, ze zm., dalej: "p.z.p.") oraz art. 2 § 2 w zw. z art. 47 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r., Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r., poz. 613, dalej: "O.p."), nałożył na [...] karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu udzielenia [...] października 2012r. zamówienia publicznego o łącznej wartości [...] zł ([...] euro) na dostawę [...]:

a) do zastosowania w częściowej głuchocie jako elektrycznego dopełnienia u dzieci ([...]) – [...] szt.;

b) dla pacjentów w leczeniu częściowej głuchoty z zastosowaniem stymulacji akustyczno-elektrycznej u dzieci i dorosłych ([...]) – [...] szt.;

c) dla pacjentów do zastosowania w przypadku zdiagnozowanych resztek słuchowych u dorosłych ([...]) – [...] szt. bez ogłoszeń w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, wymaganych przepisami ustawy.

Zdaniem Prezesa UZP, przedmioty trzech postępowań objętych kontrolą nie różniły się między sobą. W szczególności, jak wskazał biegły w opinii sporządzonej na zlecenie skarżącej, [...], których dotyczyły te postępowania, służą de facto temu samemu celowi - leczeniu wad słuchu. Prezes UZP podniósł nadto, iż zamówienia objęte wskazanymi postępowaniami były ze sobą funkcjonalnie powiązane, były też realizowane w tym samym czasie (umowy zawarte w dniu [...] października 2012r.), w określonej perspektywie czasowej, jednoznacznie zdeterminowanej założeniami i potrzebami zdefiniowanymi przez skarżącą, a nadto, że zamówienia te zostały zrealizowane przez tego samego wykonawcę, który zaoferował urządzenia pochodzące od jednego producenta. Wskazując na powyższe, Prezes UZP stwierdził, że przy udzielaniu przedmiotowego zamówienia [...] dopuścił się naruszenia art. 32 ust. 4 p.z.p., jego części bowiem, objęte trzema odrębnymi umowami, spełniały wszystkie kryteria wskazujące na konieczność zsumowania ich wartości, czego skutkiem powinno być udzielenie tego zamówienia z zastosowaniem określonych w ustawie zasad i wymagań, przede wszystkim - w zakresie zamieszczenia ogłoszenia o zamówieniu w oficjalnym, prawnie określonym publikatorze właściwym ze względu na wartość zamówienia, która po zsumowaniu wartości poszczególnych jej części przekraczała próg 200.000 euro. W konsekwencji jak wskazał [...] naruszył art. 40 ust. 3 w zw. z art. 11 ust. 7 oraz art. 32 ust. 2 i 4 p.z.p., bowiem wskutek dokonanego podziału zamówienia zaniechał zamieszczenia ogłoszenia o tym zamówieniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Organ wskazał, że stosownie do art. 200 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy, zamawiający, który udziela zamówienia bez wymaganego ogłoszenia, podlega karze pieniężnej. Jej wysokość ustala się - w myśl art. 201 ust. 1 ustawy - w zależności od wartości zamówienia. Zgodnie z art. 200 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 201 ust. 2 pkt 2 p.z.p. oraz § 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2013r. w sprawie kwot wartości zamówień oraz konkursów, od których jest uzależniony obowiązek przekazywania ogłoszeń Urzędowi Publikacji Unii Europejskiej (Dz.U. 2013r., poz. 1735), zamawiający, który udziela zamówienia z naruszeniem przepisów ustawy, określających przesłanki stosowania trybu udzielania zamówienia z wolnej ręki, a wartość udzielonego zamówienia na usługi jest równa lub przekracza kwotę 207 000 euro, lecz jest mniejsza niż 10.000.000 euro, podlega karze pieniężnej w wysokości 30.000,00 zł.

Od powyższej decyzji [...] złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy domagając się uchylenia decyzji oraz umorzenia postępowania administracyjnego

Decyzją z [...] marca 2016r. Prezes UZP na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., art. 202 ust.1, 200 ust. 1 pkt1 lit b) w zw. z art. 201 ust. 2 pkt. 2 p.z.p. w zw. z art. 2 § 2 i art. 47 § 1 O.p. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Oddalając skargę na powyższą decyzję wskazanym na wstępie wyrokiem z 23 marca 2017r., WSA w Warszawie stwierdził, że Prezes UZP zasadnie uznał, że [...] udzielił zamówienia publicznego, bez wymaganego ogłoszenia, co skutkowało nałożeniem na skarżącego w drodze decyzji administracyjnej kary pieniężnej w wysokości określonej w art. 201 ust. 2 p.z.p. W ocenie Sądu I instancji nie doszło do naruszenia przepisów procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

WSA stwierdził, że odrębne postępowania oznaczone symbolami [...],[...] i [...] zostały sztucznie rozdzielone. Zdaniem Sądu I instancji pomimo istniejących różnic w budowie i funkcjonalności [...], co oznacza, że nie mogą być stosowane u pacjentów zamiennie, z pominięciem ich cech konstrukcyjnych i przeznaczenia, to jednak [...] objęte trzema zamówieniami służą de facto temu samemu celowi - leczeniu wad słuchu, przy czym zróżnicowanie urządzeń następuje ze względu na wiek pacjenta i stan organów słuchu. Następnie zaznaczył, że stanowisko zajęte w sprawie przez organ w "[...]" przedmiotowego postępowania o zamówienie publiczne w pełni podzieliła Krajowa Izba Odwoławcza, rozstrzygając negatywnie zastrzeżenia [...] co do wyników kontroli.

W skardze kasacyjnej [...] zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpocznie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia opisanej na wstępie decyzji w wyniku nieuwzględnienia zarzutów skargi dotyczących nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ administracji rozstrzygający w obu instancjach, pomimo tego, że zostało ono przeprowadzone w sposób wadliwy i niezgodny z zasadą prawdy obiektywnej, co objęło zwłaszcza zaniechanie zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, i polegało na:

a) nieprzeprowadzeniu wszystkich dowodów, w tym niezbędnych dla wykazania podstawowych dla wyniku sprawy okoliczności oraz niepodjęciu przez organ administracji starań w celu rzetelnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji braku zebrania całego materiału dowodowego i jego wnikliwego rozpatrzenia,

b) dokonanie przez organ administracji rozstrzygający w obu instancjach zupełnie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w tym dokonywanie bliżej nieuzasadnionych ocen przeprowadzonych dowodów oraz ich znaczenia dla sprawy, które to naruszenia doprowadziły do wydania przez organ administracji rozstrzygający w obu instancjach i utrzymania w mocy przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji, pomimo jej istotnej wadliwości oraz nieprawidłowego i niepełnego ustalenia stanu faktycznego sprawy,

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 roku) poprzez zaniechanie uchylenia opisanej na wstępie decyzji w wyniku nieuwzględnienia zarzutów skargi dotyczących naruszenia podstawowej zasady postępowania administracyjnego - zasady pogłębiania zaufania, które to naruszenie polegało na przypisaniu tej samej okoliczności zupełnie odrębnych skutków prawnych przez różne organy Państwa, a które doprowadziło do wydania przez organ administracji rozstrzygający w obu instancjach i utrzymania w mocy przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji pomimo jej wadliwości oraz nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy,

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. w związku z art. 136 k.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia opisanej na wstępie decyzji z powodu nieopatrzonej szerszym uzasadnieniem przez organ administracji odmowy powołania w sprawie biegłego, pomimo konieczności uzyskania wiadomości specjalnych dla pełnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i w efekcie prawidłowego zastosowania prawa materialnego będącego podstawą zaskarżonej decyzji, a które to naruszenie doprowadziło do wydania przez organ administracji i utrzymania w mocy przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji pomimo jej wadliwości oraz nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy,

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia opisanej na wstępie decyzji z powodu istotnej wadliwości uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w szczególności zaś widocznego braku szerszego uzasadnienia szeregu podjętych czynności i ustaleń, w tym zwłaszcza decyzji w przedmiocie ustalenia, przedmiotowe postępowania w przedmiocie udzielenia zamówienia publicznego stanowić mają w rzeczywistości jedno postępowanie, podzielone w celu uniknięcia zastosowania przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 roku - Prawo zamówień publicznych, właściwych dla zagregowanej wartości zamówień oraz zaniechania powołania w sprawie biegłego zgodnie z wnioskiem skarżącego, a które to naruszenie doprowadziło do wydania przez organ administracji i utrzymania w mocy przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji pomimo jej wadliwości, niemożności stwierdzenia prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz niepoddawania się zaskarżonej decyzji kontroli sądowoadministracyjnej.

5) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak sporządzenia uzasadnienia wyroku, które posiadałoby wszystkie przewidziane prawem elementy, w tym odniesienie się do wszystkich zarzutów skargi, co dotyczy zwłaszcza wykazania skarżącemu, że przedmiotowe postępowania w przedmiocie udzielenia zamówienia publicznego stanowić mają w rzeczywistości jedno postępowanie, podzielone w celu uniknięcia zastosowania przepisów p.z.p., właściwych dla zagregowanej wartości zamówień, co powoduje uniemożliwienie należytej kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz o rozpatrzenie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r., poz. 1842 dalej: "ustawa COVID") oraz zarządzenia p.o. Przewodniczącej Wydziału I Izby Gospodarczej NSA z 22 stycznia 2021r. Sąd w obecnym składzie podzielił stanowisko przedstawione w uzasadnieniu uchwał składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2020r., sygn. II OPS 6/19 i II OPS 1/20, zgodnie z którym powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy COVID-19 jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej zauważyć należy, że została ona oparta jedynie na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wszystkie powołane zarzuty są nieuzasadnione.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy zaistniały przesłanki do wymierzenia kary pieniężnej za udzielenie zamówienia publicznego, bez wymaganego ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym UE.

W pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., wskazany w pkt 1 pkt 5 petitum skargi kasacyjnej, bowiem jego zasadność wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych, objętych zarzutami skargi kasacyjnej nieprawidłowości. Zauważyć należy, że autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia tego przepisu przez pominięcie w uzasadnieniu wyroku argumentacji odnoszącej się do wykazania skarżącemu, że przedmiotowe postępowania w przedmiocie udzielenia zamówienia publicznego stanowić mają w rzeczywistości jedno postępowanie, podzielone w celu uniknięcia zastosowania przepisów ustawy p.z.p., właściwych dla zagregowanej wartości zamówień.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w powyższym przepisie. I co najistotniejsze, za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego.

Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera też stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazać też należy, że nie stanowi naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie odniesienie się przez Sąd I instancji do każdego z argumentów dotyczących zarzutów skargi, mających w ocenie strony skarżącej kasacyjnie świadczyć o zasadności zarzutu. Wystarczy bowiem, gdy z wywodów Sądu I instancji wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze. Natomiast okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez autora skargi kasacyjnej nie oznacza, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że niezasadne są również zarzuty naruszenia prawa procesowego, zawarte w pkt 1) a) i b), 2, 3 i 4 petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 77, art. 84 § 1, art. 136 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a.

Autor skargi kasacyjnej w ramach tych zarzutów podnosi, że nie zgadza ze stanowiskiem Sądu I instancji, że w sprawie przeprowadzono prawidłowe postępowanie dowodowe oraz przeprowadzono wszystkie dowody jak i nieprawidłowo oceniono materiał dowodowy w sprawie. Przy tym w ocenie autora skargi kasacyjnej postępowanie administracyjne naruszało zasadę pogłębiania zaufania obywatela do Państwa. Nadto w sprawie nie powołano biegłego zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a.

W związku z powyższym podkreślenia wymaga, że art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. dotyczą obowiązków organów administracji publicznej w zakresie zbierania i oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w celu pełnego ustalenia i uzasadnienia stanu faktycznego przyjętego przez organy za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia.

Stosownie do treści art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej w toku postępowania podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego obowiązkiem organu administracji publicznej jest zaś jego wszechstronne rozpatrzenie. Natomiast zadaniem Sądu Administracyjnego jest między innymi ustalenie, czy prawidłowo został zebrany materiał dowodowy w postępowaniu administracyjnym, a następnie czy został oceniony przez organy administracyjne zgodnie z przepisami tego postępowania. W związku z tym Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracyjne wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne dla sprawy.

Wbrew stanowisku zawartemu we wniesionym środku odwoławczym, Sąd I instancji właściwie ocenił przedstawiony w sprawie materiał dowodowy i zasadnie ocenił, że organ administracji wywiązał się z ciążących na nim obowiązków i nie naruszył omawianych przepisów prawa.

Prezes UZP poprzedził wydanie zaskarżonych decyzji wszechstronnym i szczegółowym badaniem materiału dowodowego. Przedmiotem oceny Prezesa UZP była zgodność działania [...] z bezwzględnie obowiązującymi w dacie wszczęcia postępowania o zamówienie publiczne przepisami ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji przyjęte za organem odwoławczym, że odrębne postępowania oznaczone symbolami [...],[...] i [...] zostały sztucznie rozdzielone, a w istocie powinny być objęte postępowaniem w przedmiocie udzielenia jednego zamówienia publicznego. Zauważyć należy, że aby ustalić, że doszło do podziału zamówienia w celu niestosowania p.z.p., należy wykluczyć inne przyczyny dokonanego podziału. Niewykazanie uzasadnionych przyczyn podziału zamówienia stanowi podstawę do przyjęcia, że celem podziału było niestosowanie ustawy p.z.p. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 października 2016r., sygn. akt II GSK 3076/15). Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA, że [...], objęte zamówieniami, niewątpliwie różnią się między sobą konstrukcją, jednak zróżnicowanie to następuje ze względu na wiek pacjenta i stan organów słuchu.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że [...] nie wykazał uzasadnionych przyczyn, dla których dokonano podziału zamówienia.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący odmowy powołania w sprawie biegłego. W celu ustalenia czy mamy do czynienia z jednym zamówieniem podzielonym na części czy z kilkoma zamówieniami należy posłużyć się takimi kryteriami jak tożsamość przedmiotowa zamówienia (usługi tego samego rodzaju i o tym samym przeznaczeniu), tożsamość czasowa zamówienia (możliwe udzielenie zamówienia w tym samym czasie) i możliwość wykonania zamówienia przez jednego wykonawcę (tożsamość podmiotowa). Z odrębnymi zamówieniami będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy przedmiot zamówienia ma inne przeznaczenie lub nie jest możliwe jego nabycie u tego samego wykonawcy w tym samym czasie. Ustalenie wartości zamówienia jest kluczową czynnością dla przesądzenia o konieczności stosowania przepisów o zamówieniach publicznych, jak również dla prawidłowego wyboru trybu zamówienia. Nie jest naruszeniem przepisów ustawy prowadzenie kilku oddzielnych postępowań w celu realizacji jednego zadania, stanowiącego jedno zamówienie ujęte jako proces, pod warunkiem jednak że każde z postępowań prowadzone jest zgodnie z przepisami właściwymi dla wartości całości zamówienia.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że WSA trafnie uznał, że w przedmiotowej sprawie zachodzi tożsamość przedmiotowa, podmiotowa i czasowa. Zamówienia objęte przedmiotowymi postępowaniami były ze sobą funkcjonalnie powiązane, były też realizowane w tym samym czasie w określonej perspektywie czasowej, a nadto, zostały zrealizowane przez tego samego wykonawcę, który zaoferował urządzenia pochodzące od jednego producenta.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jak zasadnie wskazał to Sąd I instancji samo wyodrębnienie trzech grup odbiorców spośród docelowej grupy pacjentów ze zdiagnozowanym ubytkiem słuchu nie jest wystarczające do przyjęcia odrębnego charakteru przedmiotu zamówienia, jakim były dostawy [...]. [...] nie wykazał zaś, że przedmioty dostawy stanowiące odrębne zamówienia ze względu na ich rodzaj odznaczają się zróżnicowanym, odmiennym zakresem i charakterem, który wpływałby na przyznanie im statusu odrębnych przedmiotów zamówienia.

Niezasadne są zatem zarzuty naruszenia art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Zaskarżona decyzja, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, zawiera też wszelkie elementy o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec powyższego, uznając zarzuty skargi kasacyjnej za bezpodstawne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 265). Zasądzona kwota [...] zł stanowi zwrot kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika organu, który występował przed Sądem I instancji, z tytułu sporządzenia i wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną w terminie przewidzianym w art. 179 p.p.s.a.