Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SAB/Wr 43/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 232 par. 1 pkt 1,  art. 3 par. 2 pkt 1 - 4a,  art. 84 ust. 1,  art. 3 par. 3,  art. 58 par. 1 pkt 6,  art. 52 par. 1  pkt 6 i par. 2,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Maciej Guziński po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi Syndyka "A" w D. S.A. w upadłości likwidacyjnej, na bezczynność Starosty D., w przedmiocie przeprowadzenia czynności kontrolnych, postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł (sto złotych).


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, skierowała do Starosty D. wniosek o przeprowadzenie na podstawie art. 83 i art. 84 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym kontroli względem K. K. – przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą, któremu Starosta udzielił licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Celem kontroli miało być, jak wskazano we wniosku, ustalenie, czy przedsiębiorca spełnia wymagania ustawowe i warunki określone w licencji, a także, czy nie zachodzą opisane w art. 15 ustawy o transporcie drogowym okoliczności uzasadniające cofnięcie licencji, w szczególności wskutek rażącego naruszenia warunków określonych w licencji lub innych warunków wykonywania działalności objętej licencją, określonych przepisami prawa.

W odpowiedzi na powyższe pismo poinformowano stronę skarżącą, że Starostwo Powiatowe w D. nie widzi podstaw prawnych do wszczęcia postępowania o cofnięcie licencji (pismo z dnia [...] marca 2014 r.).

Pismami z dnia [...] marca 2014 r. i [...] czerwca 2014 r. strona skarżąca zwróciła się z prośbą o udzielenie informacji na temat aktualnego stanu sprawy i podjętych czynności kontrolnych. W odpowiedzi na te pisma Starosta poinformował Syndyka, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w skierowanych do strony pismach z dnia [...] marca 2014 r. i [...] kwietnia 2014 r. i wskazał, że jego uprawnienia do kontroli wynikają z ustawy o transporcie drogowym.

Pismem z dnia [...] września 2014 r., zatytułowanym jako "wniosek dowodowy" strona skarżąca ponownie zwróciła się do organu o przeprowadzenia czynności kontrolnych względem przewoźnika oraz wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonej dokumentacji filmowej. Pismem z dnia 5 listopada 2011 r. organ wskazał, że podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko i odwołał się w zakresie swoich uprawnień do ustawy o transporcie drogowym.

Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Starosty D. polegającą na nieprzeprowadzeniu czynności kontrolnych względem przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób, któremu organ udzielił licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, celem ustalenia, czy spełnia on wymagania ustawowe i warunki określone w licencji, pomimo obowiązku wynikającego z art. 84 ustawy o transporcie drogowym oraz wobec składanych przez skarżącego wniosków i przedstawianych dowodów w tym zakresie.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu, w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. strona skarżąca podała, że pismo z dnia [...] września 2014 r. stanowiło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie w razie uznania, że nie zachodzą przesłanki do jej odrzucenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie strona skarżąca zarzuciła bezczynność Starosty D. w zakresie braku podjęcia czynności kontrolnych uregulowanych w art. 84 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.).

Skarga ta jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie; "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

W przedmiotowej sprawie w pierwszej kolejności rozważenia wymagało, czy w świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontroli sądu administracyjnego podlegała bezczynność organu w zakresie przeprowadzenia czynności kontrolnych wobec przewoźnika. Podkreślić przy tym trzeba, że skarga na bezczynność organu winna dotyczyć konkretnego postępowania administracyjnego w indywidualnej sprawie, w której to sprawie organ zobowiązany jest do wydania jednego z rozstrzygnięć o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a. Zaskarżenie bowiem bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności.

Z akt przedmiotowej sprawy nie wynika, aby przed organem, któremu zarzucono bezczynność, toczyło się jakiekolwiek postępowanie administracyjne w indywidualnej sprawie strony skarżącej. Nie zostało zatem wszczęte w stosunku do strony skarżącej żadne postępowanie administracyjne, w którym organ zobowiązany byłby do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, w wymaganym prawem terminie. Tylko w przypadku, gdy organ w postępowaniu administracyjnym, zobowiązany do dokonania jakiejś czynności, nie dokonał jej we wskazanym terminie, można by mówić o jego bezczynności.

Podkreślić przy tym należy, że zarzucany w skardze brak podjęcia postępowania kontrolnego nie może być uznany za inną czynność lub akt z zakresu administracji publicznej, dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wszczęcie, tak jak i brak podjęcia czynności kontrolnych w zarzucanym przez stronę skarżącą przypadku, nie dotyczy żadnego przysługującego jej uprawnienia bądź obowiązku. Nawet bowiem skutki tak wszczętego postępowania kontrolnego nie mają wpływu na uprawnienia i obowiązki strony skarżącej wynikające z przepisów prawa. Co najwyżej ewentualny skutek w postaci cofnięcia zezwolenia konkurencyjnemu przewoźnikowi mógłby mieć wpływ jedynie na interes faktyczny strony skarżącej, przejawiający się w możliwości zwiększenia obrotów w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej.

Wskazać także należy, że z art. 84 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym organy udzielające zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji, zezwolenia lub wydające zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne są uprawnione do kontroli przedsiębiorcy w zakresie spełniania wymogów będących podstawą do wydania tych dokumentów, wynika uprawnienie (kompetencja) organu do podjęcia czynności kontrolnych. Kontrola taka przeprowadzana jest przez organ z urzędu, a nie na wniosek innego podmiotu. W konsekwencji zatem, skoro organ nie miał obowiązku uwzględnienia wniosku strony skarżącej o podjęcie czynności kontrolnych, to również z tego powodu nie można mówić o bezczynności Starosty.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż nie jest dopuszczalna skarga na bezczynność organu administracji w przypadku, gdy nie dotyczy ona zakresu objętego art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. ani zakres ten nie wynika z przepisów ustaw szczególnych stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd administracyjny odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne

Niezależnie od powyższych uwag należy zauważyć, że przed wniesieniem skargi strona nie wyczerpała administracyjnego toku instancji. Wbrew bowiem twierdzeniom pełnomocnika, pismo z dnia [...] września 2014 r., zatytułowane jako "wniosek dowodowy", w którym strona skarżąca ponownie zwróciła się do organu o przeprowadzenia czynności kontrolnych względem przewoźnika oraz wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonej dokumentacji filmowej, nie mogło być uznane za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie natomiast do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Skoro zatem strona skarżąca nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia, to skarga podlegała odrzuceniu także z tego powodu, że była przedwczesna i jako taka niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.).

W punkcie II sentencji postanowienia orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.