Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1474/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2006 r. sprawy ze skargi D. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2005 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala.


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 1474/05

UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2005 r., znak: [...], po rozpatrzeniu prośby D. S. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 r., znak: [...], działając na podstawie art. 58 oraz art. 59 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od w/w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 r.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, iż zgodnie z treścią art. 58 § 1 kpa "w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy." Oznacza to, że osoba zainteresowana na uprawdopodobnić brak swojej winy, a zatem uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, ze przeszkoda była od niej niezależna i istaniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

Zdaniem organu w niniejszym przypadku nie można mówić o braku winy wnioskującej w niedopełnieniu obowiązku, tylko z powodu jej przebywania poza miejscem zamieszkania (w terminie od dnia 25 lipca do 9 sierpnia 2005 r.), czy też późniejszego terminu wydania przez organ wojewódzki decyzji, niż to przewidywał w zawiadomieniu o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy (tj. do dnia 11 lipca 2005 r.).

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, iż decyzja została doręczona adresatowi w dniu 25 lipca 2005 r. poprzez tzw. doręczenie zastępcze, zgodnie z którym w przypadku nieobecności adresata, pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, jeżeli osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi (art. 43 kpa). Ponadto wskazał, iż wyżej wymienionych okoliczności nie można uznać za przeszkodę, której nie można było zapobiec, skoro istniała możliwość dopełnienia czynności w terminie, chociażby przez umocowanego na podstawie upoważnienia z dnia 31 maja 2005r. pełnomocnika – J. S., który to odebrał przedmiotową decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 r.

W skardze z dnia 4 października 2005 r. D. S. wniosła o zmianę postanowienia przez przywrócenie terminu oraz o zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania.

Skarżąca podniosła, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołując się na treść art. 58 § 1 kpa odmówił przywrócenia terminu mimo, iż z treści prośby jednoznacznie wynikało, że uchybienie nastąpiło bez jej winy.

Wskazała, iż zgodnie z art. 58 § 2 kpa dopełniła wymaganej czynności co oznacza, że złożyła w odpowiednim terminie odwołanie.

Zdaniem skarżącej winnym uchybienia terminu jest wyłącznie Wojewoda [...], który mimo obowiązku wynikającego z art. 36 § 1 kpa nie zawiadomił jej o nowym terminie załatwienia sprawy i nie podał przyczyny zwłoki. W ocenie D. S. organ zgodnie z art. 35 § 3 kpa miał obowiązek załatwienia sprawy w terminie do dnia 11 lipca 2005 r.

Skarżąca wskazała ponadto, iż sugerowanie dopełnienia czynności przez upoważnionego ojca, którego stan w tym okresie nie pozwalał na podejmowanie czynności, nie może być okolicznością obciążającą jej osobę, gdyż legitymizacja ograniczała się wyłącznie do reprezentowania w postępowaniu prowadzonym przez urząd wojewódzki i wygasła z dniem [...] lipca 2005 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja przywrócenia terminu (art. 58 kpa) stwarza możliwość skutecznego dokonania czynności w sytuacji, gdy upłynął już termin do jej podjęcia. Ma ona na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych, wynikłych w następstwie uchybienia terminu procesowego (zob. wyrok NSA z 24.11.1994 r., SA/Ka 1230/94, niepubl.).

W myśl art. 58 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego przywrócenie terminu uzależnione jest od wystąpienia czterech przesłanek, które muszą wystąpić łącznie. Oznacza to, że niespełnienie choćby jednej z nich, przy równoczesnym dopełnieniu innych przesądza o niedopuszczalności przywrócenia terminu.

Pierwszą przesłanką jest uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna ona uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się druga osobą, nieprawidłowe doręczenie pisma. Nawet zwolnienie lekarskie nie jest potwierdzeniem braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu. Nie wyklucza ona bowiem możliwości dokonania czynności procesowej przez stronę np.: sporządzenia odwołania i nadania pisma przez pocztę osobiście lub przez domownika.

Drugą przesłanką przywrócenia terminu jest wniesienie przez zainteresowanego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu może nastąpić wyłącznie na wniosek zainteresowanego, który wniesie prośbę w formie podania.

Trzecią przesłanką przywrócenia terminu jest dochowanie terminu (nieprzywracalnego) do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Termin do wniesienia tego wniosku zaczyna biec dopiero od dnia ustania przeszkody i licząc od tego dnia wynosi siedem dni. Terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu już nie można przywrócić zgodnie z wyraźnym przepisem art. 58 § 3 kpa.

Czwartą przesłanką jest dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracalny termin, np. wnieść odwołanie. Czynność procesową należy zatem dopełnić nie czekając na przywrócenie terminu.

Zgodnie z art. 59 § 2 kpa o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania postanawia organ właściwy do rozpatrzenia odwołania.

W ocenie Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła aby zaistniały okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w przewidzianym terminie tj. w niniejszym przypadku niemożność wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 r. w prawnie przewidzianym terminie.

Stosownie bowiem do postanowień zawartych w art. 129 § 2 kpa, odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie.

Przez doręczenie (ogłoszenie) decyzji należy rozumieć doręczenie lub ogłoszenie w sposób unormowany w art. 39 – 40 kpa.

W sprawie bezspornym jest, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 r. została dostarczona adresatowi w dniu 25 lipca 2005 r. poprzez tzw. doręczenie zastępcze, w trybie art. 43 kpa, zgodnie z którym w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi (...) jeżeli osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi.

Zasadnie więc organ uznał, iż od tego dnia biegł termin do złożenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 r. Odwołanie sporządzone w dniu 12 sierpnia 2005 r. wpłynęło zaś w dniu 16 sierpnia 2005 r.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż nie można mówić o braku winy wnioskującej w niedopełnieniu obowiązku, tylko z powodu jej przebywania poza miejscem zamieszkania, w terminie od dnia 25 lipca do 9 sierpnia 2005 r., czy też późniejszego wydania przez organ wojewódzki decyzji, niż to przewidywał w zawiadomieniu o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, tj. do dnia 11 lipca 2005 r. W niniejszym przypadku skarżąca nie dochowała należytej staranności przy prowadzeniu własnych spraw.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo uznał, iż skarżąca nie uprawdopodobniła, iż uchybienie nastąpiło bez jej winy, oraz mając na uwadze wymóg równoczesnego spełnienia wszystkich warunków, o jakich mowa w art. 58 § 1 i § 2 kpa, nie mógłby wydać innego rozstrzygnięcia, niż tylko odmówić przywrócenia terminu do złożenia odwołania.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.