Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 790/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-01-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie z art. 260§1 PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2, art. 260 § 1, 2 i 3.
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Krzykowski po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu B.P. od postanowienia Starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2017r. sygn. akt I SA/Ol 790/17 o odmowie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi B.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013r. postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

B.P. (dalej jako skarżąca, strona, podatnik, wnioskodawca), reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na wymienioną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013r.. Skarżąca na obecnym etapie postępowania została zobowiązana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 1.436 zł. W sprawie o sygn. akt I SA/Ol 789/17 skarżąca również ubiega się o zwolnienie od zakresie kosztów sądowych, a wpis od skargi wynosi 2.000 zł.

Strona wystąpiła z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi. Ze złożonego przez wnioskodawczynię formularza wniosku o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynikało, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem (60 lat) i córką (7 lat). Rodzina skarżącej utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę męża w wysokości "[...]" zł netto oraz zasiłku wnioskodawczyni z MOPS w wysokości "[...]" zł. Łączny dochód rodziny wynosi "[...]" zł. Wnioskodawczyni jest właścicielką mieszkania hipotecznego o powierzchni 35 m2 o szacunkowej wartości "[...]" zł. Innego majątku nie posiada zarówno ona jak i jej mąż. Koszt utrzymania mieszkania wynosi [...]" zł w tym wliczone są już media. Ponadto skarżąca spłaca kredyt mieszkaniowy w wysokości "[...]" zł miesięcznie.

Skarżąca wskazała, iż kwota którą zobowiązana jest wpłacić w dwóch sprawach zawisłych przed tut. Sądem tj. 3.436 zł tytułem wpisów od skarg jest dla niej nieosiągalna i nie posiada takiej kwoty, jak również nie jest w stanie jej zebrać ponieważ uzyskiwane dochody rodziny przeznaczane są na zaspokojenie podstawowych potrzeb.

W dodatkowym oświadczeniu złożonym na wezwanie w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a.") skarżąca wyjaśniła, iż posiada jeden rachunek bankowy w Banku A., nie posiada lokat terminowych. Jej mąż nie posiada rachunków bankowych. Na rachunek bankowy skarżącej wpływa zarówno zasiłek z MOPS jak i wynagrodzenie jej męża. Wskazała, iż zarówno ona jak i jej mąż nie prowadzą działalności gospodarczej. Dodała, iż wraz z mężem są właścicielami mieszkania o pow. 35 m2 obciążonego hipoteką. Nie posiadają ruchomości powyżej 5.000 zł. Nie posiadają także oszczędności, papierów wartościowych ani zasobów pieniężnych. Odnośnie majątku posiadanego w okresie poprzedzającym złożenie wniosku skarżąca wyjaśniła, iż w dniu 1 kwietnia 2016r. sprzedała gospodarstwo po rodzicach za kwotę "[...]" (tys.) zł. Kwota ta została podzielona na 5 osób, a skarżąca otrzymała kwotę "[...]" (tys.) zł. Środki te przeznaczyła na spłatę samochodu i zadłużenia. W sierpniu 2017r. sprzedała samochód "[...]" z 2012r. za kwotę "[...]" (tys.) zł. Środki uzyskane ze sprzedaży przeznaczyła na zadłużenie oraz utrzymanie rodziny. Mąż skarżącej z tytułu spłaty mieszkania otrzymuje od swojej byłej żony co roku kwotę "[...]" zł. Łączne jej zobowiązanie względem niego wynosi "[...]" (tys.) zł i podzielone zostało na 10 rocznych rat w terminie od 31 grudnia 2013r. do 31 grudnia 2022r.. Wnioskodawczyni wskazała, że kwotę tę przeznaczają na utrzymanie rodziny, rachunki i spłatę zadłużenia. Koszty reprezentującego skarżącą pełnomocnika pokryte zostały przez skarżącą już w 2015r.. Wtedy to zapłaciła ona pełnomocnikowi kwotę "[...]" zł za prowadzenie sprawy. Ponadto w przypadku korzystnego dla skarżącej wyroku pełnomocnik otrzyma dodatkowe wynagrodzenie w wysokości zasądzonych przez sąd kosztów postępowania. Podobnej treści oświadczenie złożył mąż skarżącej. Do złożonych oświadczeń załączono wyciągi z rachunków bankowych w Banku A. za okres 01.07.2017r. do 31.10.2017r. - zawierające jedynie operacje przelewów przychodzących.

Starszy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 13 grudnia 2017r. sygn. akt I SA/Ol 789/17 odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Referendarz podał, że przedłożone przez stronę wyciągi z rachunku bankowego za okres od 1 lipca 2017r. do 31 października 2017r. dokumentowały jedynie operacje dotyczące przelewów przychodzących. Tym samym referendarz sądowy nie miał możliwości przeanalizowania jakiego rodzaju oraz jakiej wysokości wydatki (przelewy wychodzące) dokonywane były z rachunku wnioskodawczyni. Również nie została udokumentowana deklarowana wysokość wynagrodzenia męża skarżącej, do czego wnioskodawczyni była wzywana. Nie wyjaśniono dlaczego na konto przez cztery miesiące wpływała jedynie kwota "[...]" zł jako wynagrodzenie męża wnioskodawczyni. Zadeklarowano, że mąż skarżącej uzyskuje dochód w kwocie "[...]" zł.

Za gołosłowne i niewystarczające referendarz uznał wyjaśnienia, że środki uzyskane ze sprzedaży gospodarstwa po rodzicach (tj. jej część "[...]" zł) oraz środki ze sprzedaży samochodu ("[...]" (tys.) zł), zostały przeznaczone na spłatę zadłużenia oraz bieżące utrzymanie rodziny. Wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła jakiej wysokości posiadała zadłużenie i wobec jakich wierzycieli. Utrudnia to ocenę czy wszystkie środki, uzyskane w okresie poprzedzającym złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, zostały już wydatkowane oraz czy zobowiązania skarżącej miały pierwszeństwo przed zobowiązaniami publicznoprawnymi, do których zaliczane są koszty sądowe. Skarżąca od kwietnia 2016r. dysponowała łącznie dodatkową kwotą około "[...]" zł (środki uzyskane ze sprzedaży gospodarstwa, samochodu oraz dwie raty z tytułu należności jej męża od byłej żony), nie wykazano jednak, że cała ta kwota została wydatkowana na spłatę zadłużenia i bieżące koszty utrzymania rodziny.

W sprzeciwie od ww. postanowienia skarżąca, reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika, podniosła, że spełnia warunki do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, gdyż nie jest w stanie ponieść tych kosztów. Autor sprzeciwu wyjaśnił, że nie przedstawiono wszystkich operacji z rachunku bankowego z powodu pomyłki pracownika Banku wydającego żądany wyciąg – załączono do sprzeciwu wyciąg bankowy zgodnie z wezwaniem referendarza. Ponadto z wynagrodzenia męża wnioskującej ("[...]" zł) komornik sądowy dokonuje potrącenia kwoty "[...]" zł co wynika z realizacji obowiązku alimentacyjnego męża wobec byłej jego żony. Stąd wynika rozbieżność zauważona przez referendarza sądowego i wpływ na konto kwoty "[...]" zł.

Podniesiono, że brak dokumentów co do rzeczywistej sytuacji finansowej skarżącej i jej rodziny nie powinien wpływać na negatywne rozpatrzenie wniosku. Źródłem wiedzy jest bowiem w tym zakresie doświadczenie życiowe i badania przeprowadzane przez Główny Urząd Statystyczny. Skarżąca dokonuje także zakupów nierejestrowanych na koncie bankowym, poprzez płatność gotówką. Pozostałą po dokonaniu wszelkich niezbędnych opłat sumę pieniężną skarżąca przeznacza na niezbędne potrzeby gospodarstwa domowego, takie jak leki, jedzenie, napoje bezalkoholowe, ubrania etc.. Biorąc pod uwagę obecne ceny wyżej wskazanych dóbr, ciężko też mówić o tym, że skarżąca ma realną możliwość odłożenia pewnej kwoty w celach zgromadzenia oszczędności.

Wyjaśniono, że obecnie skarżąca nie posiada już pieniędzy uzyskanych ze sprzedaży gospodarstwa po rodzicach. Otrzymała te środki prawie dwa lata temu (kwiecień 2016r.) i posłużyły one na spłatę kredytu zaciągniętego na zakup samochodu osobowego, co już było wyjaśniane. Pozostała kwota przeznaczona została na polepszenie standardów życiowych skarżącej i jej rodziny. Z kolei sprzedaż samochodu podyktowana była trudną sytuacją majątkową skarżącej i jej rodziny. Uzyskana kwota "[...]" (tys.) zł została przeznaczona w całości na bieżące utrzymanie rodziny, przygotowanie dziecka do szkoły, ubrania na jesień i zimę, opłaty, media etc.. Sytuacji majątkowej rodziny nie polepsza nawet coroczne zasilenie konta w ww. kwocie "[...]" zł, albowiem kwota ta w całości przeznaczana jest corocznie w pierwszej kolejności na gospodarstwo domowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy.

Zgodnie z art. 259 § 1 ww. ustawy p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Natomiast w myśl art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Przy tym zgodnie z art. 260 § 2 w sprawach, o których mowa w § 1, sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a w myśl § 3 tego artykułu sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do treści art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Natomiast art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Z przytoczonych przepisów wynika, że jedynym kryterium, jakim kieruje się sąd rozpatrując wniosek w przedmiocie prawa pomocy, są możliwości finansowe wnioskującego. Obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskodawcy. Świadczy o tym użyty we wskazanym przepisie zwrot: "gdy wykaże" (osoba fizyczna). Znajduje to dodatkowe potwierdzenie w treści art. 252 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym.

Wykazanie braku środków niezbędnych do pokrycia kosztów postępowania jest warunkiem niezbędnym do uzyskania prawa pomocy, nie kreuje jednak po stronie skarżącej roszczenia o jego przyznanie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest bowiem to, że każdy, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, obowiązany jest do uiszczenia stosownych kosztów sądowych. Zgodnie bowiem z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony. W przypadku przyznania prawa pomocy koszty postępowania sądowego pokrywane są z budżetu państwa. Korzystanie z tej instytucji powinno mieć zatem miejsce jedynie w wypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy istnieje realne zagrożenie nie zrealizowania przez stronę przysługującego jej prawa do sądu. Stanowisko to potwierdzone zostało w piśmiennictwie (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz pod red.r. Hausera, M. Wierzbowskiego, C.H.Beck, wydanie 2, Warszawa 2013, s. 855-856).

Dodać należy, że strona skarżąca powinna należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Uchylenie się strony skarżącej od przedstawienia stosownej dokumentacji, bądź też przedstawienie niepełnych lub sprzecznych ze sobą danych, skutkuje brakiem wystarczających podstaw do przyznania prawa pomocy. W związku z tym osoba, chcąca skorzystać z prawa pomocy, powinna liczyć się z koniecznością udzielenia, na wezwanie sądu, wszelkich wyjaśnień odnoszących się do jej sytuacji materialnej, a także udokumentowania podnoszonych we wniosku okoliczności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2012r. sygn. akt I OZ 929/12 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak pozostałe powołane niżej orzeczenia). Niewywiązanie się z tego obowiązku może mieć wpływ na ocenę zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy. Niedostarczenie żądanych przez sąd danych, przedstawienie ich w sposób niekompletny, mało czytelny powoduje, że oświadczenie wnioskodawcy pozostaje niepełne, niewystarczające do wydania pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2011r. sygn. akt II OZ 1361/10).

W rozpoznawanej sprawie skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. Wobec tego, stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jej obowiązkiem było wykazanie, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Jak słusznie stwierdził referendarz sądowy skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny. Jak wynika z oświadczeń strony skarżąca zbyła gospodarstwo po rodzicach i przypadła jej część "[...]" zł. Środki te otrzymała w kwietniu 2016r., posłużyły jej do spłaty kredytu na samochód "[...]" z 2012r. i bieżące zadłużenie rodziny. W sierpniu 2017r. sprzedała ww. auto za kwotę "[...]" (tys.) zł.

Przypomnieć należy, że ciężar dowodu w zakresie przesłanek warunkujących zwolnienie od kosztów sądowych obciąża stronę. Referendarz zasadnie wskazał, że wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła jakiej wysokości posiadała zadłużenie i wobec jakich wierzycieli. Utrudnia to ocenę czy wszystkie środki, uzyskane w okresie poprzedzającym złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, zostały już wydatkowane oraz czy zobowiązania skarżącej miały pierwszeństwo przed zobowiązaniami publicznoprawnymi, do których zaliczane są koszty sądowe. Szczególnie w sytuacji, gdy środki uzyskane ze sprzedaży samochodu uzyskała w sierpniu 2017r. tj. w miesiącu gdy wydana została zaskarżona decyzja (7 sierpnia 2017r.). Tym samym skarżąca miała świadomość niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia i mogła przewidzieć konieczność poniesienia kosztów związanych z zainicjowaniem przez siebie postępowania sądowoadministracyjnego i zabezpieczyć na ten cel z uzyskanej kwoty odpowiednie środki.

Do strony należało wykazanie ewentualnego rozdysponowania środków ze sprzedaży ww. nieruchomości, jak i samochodu, czego nie uczyniła. Za prawidłowe należy uznać spostrzeżenia referendarza sądowego, że skarżąca od kwietnia 2016r. dysponowała łącznie dodatkową kwotą około "[...]" zł (środki uzyskane ze sprzedaży gospodarstwa, samochodu oraz dwie raty z tytułu należności jej męża od byłej żony), nie wykazano jednak również na etapie sprzeciwu, że cała ta kwota została wydatkowana na spłatę zadłużenia i bieżące koszty utrzymania rodziny.

Strona oświadczyła, że w sierpniu 2017r. sprzedała samochód "[...]" z 2012r., co pozwoliło jej na spłatę kredytu. Jednak z dołączonego do sprzeciwu wydruku historii konta od 01.07.2017r. do 31.10.2017r. wynika, że z rachunku bankowego skarżącej spłacana jest rata kredytu "[...]" zł w dniach 10.08.2017r. i 02.10.2017r., a zatem po sprzedaży auta (k. 44 i 45 akt sądowych). Przy czym skarżąca zadeklarowała opłacanie kredytu mieszkaniowego w wysokości "[...]" zł miesięcznie, co wskazuje na rozbieżność oświadczeń strony ze stanem faktycznym. Ponadto opłacano w dniach 12.07., 10.08. i 31.10.2017r. polisę na życie męża w kwotach po "[...]" zł, jak też bliżej nieopisane ubezpieczenie męża - "[...]" zł (26.07.2017r.). Zauważyć należy, że należności cywilnoprawne (kredyty, polisy ubezpieczeniowe) nie mogą mieć pierwszeństwa przed należnościami publicznoprawnymi, do których zaliczają się koszty sądowe.

W dołączonej do sprzeciwu historii konta strony widnieją płatności kartą za towary i usługi na niewielkie kwoty nieprzekraczające kilkunastu zł (max. "[...]" zł w dniu 31.08.2017r.). W zestawieniu z podnoszonym w sprzeciwie dokonywaniem zakupów również za gotówkę nie wydaje się wiarygodne, aby skarżąca przedstawiła całościowo sytuację majątkową swojej najbliższej rodziny. Z konta bankowego strona opłaca jeszcze czynsz za mieszkanie "[...]" zł (10.07.2017r.), energię "[...]" zł (26.07.2017r.). We wniosku zadeklarowano koszt utrzymania mieszkania w wysokości [...]" zł miesięcznie w tym media, oraz kredytu mieszkaniowego "[...]" zł miesięcznie. Uwzględniając wykazane w sprzeciwie wydatki ok. "[...]" zł na wyżywienie, ubrania, telefon, bilety komunikacji miejskiej, potrzeby dziecka, całość wydatków zdecydowanie przekracza deklarowane miesięczne dochody o co najmniej 500 zł.

Na tle powyższego zasadny staje się wniosek, że strona nie dąży do dostosowania wydatków do poziomu życia, który deklaruje we wniosku i sprzeciwie, wskazując jako źródła dochodu zasiłki z MOPS: rodzinny na dziecko i z programu 500+ ([...]" zł i [...]" zł) oraz z wynagrodzenia męża "[...]" zł po potrąceniach egzekucyjnych, łącznie "[...]" zł miesięcznie. We wniosku deklarowano "[...]" zł jako łączny dochód rodziny.

Natomiast w badanym okresie odnotowano regularne wpłaty gotówki na konto bankowe strony w kwotach "[...]" zł (w dniu 10.07.2017r.), "[...]" zł (10.08.2017r.) i "[...]" zł (28.08.2017r.), łącznie "[...]" zł. Skarżąca całkowicie pominęła powyższe wpłaty, ujawniła je dopiero w załączniku do sprzeciwu bez wyjaśnienia źródła ich pochodzenia.

W sprzeciwie podano, że wnioskująca nie ma oszczędności. Jednak strona deklaruje ponoszenie miesięcznie kosztów przekraczających dochód, a na tle ww. wpłat na konto, łącznie "[...]" zł, nie bez znaczenia pozostaje okoliczność uzyskiwania znacznych przychodów w latach 2012 i 2013 - kwotach "[...]" (tys.) zł za 2012r. i ponad "[...]" (tys.) zł za 2013r., z działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą od 01.01.2010r. do 30.09.2013r., co wynika z akt podatkowych przedstawionych tut. Sądowi w sprawach o sygn. akt I SA/Ol 789/17 i I SA/Ol 790/17. Organ podatkowy wyliczył za ww. lata dochód skarżącej odpowiednio "[...]" (tys.) zł i "[...]" (tys.) zł wobec zakwestionowania części zadeklarowanych kosztów uzyskania przychodów, co jest przedmiotem sporu między stronami.

Podsumowując, zaskarżona decyzja wydana została w dniu 7 sierpnia 2017r., a w lipcu i sierpniu 2017r. dokonano na rachunek bankowy skarżącej ww. wpłat na łączną kwotę "[...]" zł, jak też w tym czasie strona uzyskała środki ze sprzedaży samochodu w sierpniu 2017r.. Wnioskująca nie wykazała, że pomimo podjęcia niezbędnych działań, w sposób obiektywny nie była w stanie poczynić żadnych oszczędności i zgromadzić środków koniecznych na poczet wymaganych kosztów sądowych w postępowaniu, które sama zainicjowała.

Natomiast odesłanie przez autora sprzeciwu do statystycznych danych GUS w sprawie stałych miesięcznych wydatków gospodarstw domowych, nie ma znaczenia w sprawie. Dla potrzeb rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy rozpatruje się bowiem każdorazowo indywidualną sytuację majątkową każdego wnioskującego z osobna. Przytoczenie nawet szacunkowych danych w tej kwestii ułatwia orzekającemu przeprowadzenie swoistej symulacji, która obrazuje w przybliżeniu realne możliwości finansowe strony. Jednak bez wystarczającej ilości informacji taka analiza jest niemożliwa, a co za tym idzie, nie sposób znaleźć podstawy do przyznania prawa pomocy. Obowiązek dostarczenia koniecznych informacji spoczywa na wnioskodawcy.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu słusznie referendarz sądowy uznał, że wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisów art. 260 § 1, 2 i 3 p.p.s.a. w związku z art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.