Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 460/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski /spr./ Asesor WSA Iwona Bogucka Sędzia NSA Małgorzata Korycinska Protokolant sekr. sąd. Elwira Karasek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi K. K. na uchwałę Rady Miejskiej w R. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej odrzucenia zarzutu odnośnie planowanego zagospodarowania działek nr [...] i nr [...] i orzeka, że w tej części nie podlega ona wykonaniu 2. w pozostałym zakresie skargę oddala 3. zasądza od Gminy R. na rzecz skarżącego kwotę [...] /[...]/ zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Na podstawie uchwały nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] r. przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów Śródmieścia R. wraz z otoczeniem. O przystąpieniu do sporządzania planu i prawie składania wniosków Zarząd Miasta powiadomił zawiadomieniem umieszczonym w gazecie A z dnia [...] r. i poprzez obwieszczenie wywieszone na tablicy ogłoszeń. Ogłoszenie o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu Zarząd Miasta opublikował w "Gazecie R." nr [...] z [...] r. i w Tygodniku A z dnia [...] r. oraz zawiadomił o wyłożeniu strony indywidualnie pismem z dnia [...] r. doręczonym skarżącemu w dniu [...] r. Projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu na okres od dnia [...] r. do [...] r.

W zarzucie do wyłożonego projektu planu złożonym w dniu [...] r. K. K. stwierdził, że ustalenia tego projektu naruszają jego interes prawny jako właściciela działek nr [...] i [...] oraz jako współwłaściciela stanowiących prywatną drogę dojazdową, działek nr [...] i [...]. Zarzucił, iż w związku z projektowanym przejściem podziemnym pod ul. [...] naruszony zostanie dojazd do jego działek /"parcel"/, które będą położone po obu stronach ulicy. Nie wyraził nadto zgody na przeznaczenie działek nr [...] i [...] pod strefę zieleni parkowej i "strefę ekspozycji", żądając przeznaczenia ich pod niską zabudowę z placami parkingowymi i dużą ilością zieleni. Wnioskował nadto o rozszerzenie strefy oznaczonej symbolem UPO tj. usług oświaty do granic jego działek z wprowadzeniem jednocześnie możliwości lokowania w tej strefie usług komercyjnych.

Pismem z dnia [...] r. Zarząd Miasta zaprosił wnoszących zarzuty na spotkanie w celu dokonania uzgodnień w związku z wyłożonym projektem planu i wniesionymi zarzutami. W aktach sprawy brak jest protokołu z przebiegu prowadzonych rozmów, jak wynika jednak z dołączonego do akt administracyjnych zbiorczego zestawienia zarzutów i protestów zgłoszonych do projektu planu zagospodarowania przestrzennego, zarzut K.K. oznaczony numerem [...] został odrzucony przez Zarząd w całości. Pismem z dnia [...] r., Prezydent Miasta zawiadomił skarżącego o terminie sesji Rady Miasta, na której nastąpi rozpatrzenie zarzutów zgłoszonych do projektu planu. O terminie sesji zawiadomiono również poprzez ogłoszenie w "Gazecie A" z dnia [...] r. Na sesji Rady Miasta w dniu [...] r. podjęta została uchwała nr [...], którą Rada Miasta R. nie uwzględniła w/w zarzutu wniesionego przez K. K. W uzasadnieniu uchwały podano, że zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym Rada Miasta jest zobowiązana do ustalania w ramach planów zagospodarowania, terenów przeznaczonych m. in. do realizacji celów publicznych. Tereny, na których zlokalizowane są działki w/w przeznaczono częściowo pod realizację celu publicznego jakim jest rozwój zespołu uczelni wyższych przy ul. [...].

Realizacja usług publicznych na terenach wzdłuż tej ulicy gwarantuje przy tym ład przestrzenny w tej, ważnej, części miasta. Uwzględnienie zarzutu doprowadziłoby do zamknięcia możliwości rozwoju zespołu uczelni wyższych zgodnie z opracowanymi już koncepcjami i projektami. Przy planowanych realizacjach usług publicznych zbędna jest przy tym droga dojazdowa do działek zgłaszającego zarzut. Obsługa projektowanej zabudowy jest bowiem przewidziana od strony ul. [...] i ul. [...], bez szczegółowego ustalenia miejsca wlotów.

W skardze na powyższą uchwałę o odrzuceniu zarzutu K.K. zarzucił, że została ona podjęta z naruszeniem treści art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm. - zwanej dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym/ mówiącym o "walorach ekonomicznych i prawie własności" oraz treści art. 3 pkt 1 tej ustawy, zgodnie z którą "każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny". Zaskarżona uchwała pozbawiła go bowiem prawa decydowania "o własnym terenie".

W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miasta R. wniósł o jej oddalenie podając, iż obowiązek uwzględnienia zarzutu wnoszonego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z utrwalonym w tym zakresie orzecznictwem, powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia związane jest z jednoczesnym naruszeniem porządku prawnego /konkretnej normy prawnej/. Obowiązku takiego nie ma natomiast w sytuacji, gdy interes prawny lub uprawnienie zostają naruszone, jednakże dzieje się to zgodnie z prawem, w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, gmina jest uprawniona do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na jej obszarze, jak również na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy, zobowiązana do ustalania terenów przeznaczonych dla realizacji celów publicznych. Odnosząc się do zarzutów skargi, Rada Miasta R. podtrzymała swoje stanowisko, iż tereny gdzie zlokalizowane są działki skarżącego, których proponowany sposób zagospodarowania był przedmiotem zarzutu są niezbędne dla realizacji celu publicznego - celu oświatowego, którym jest rozwój istniejącego już w tym obszarze /przy ul. [...]/ zespołu szkół wyższych. Ponadto stwierdzono, że z uwagi na bliskie położenie rzeki N. koniecznym jest wyłączenie terenów położonych bezpośrednio po jej wschodniej stronie z możliwości zabudowy, w celu ochrony przyrodniczego korytarza ekologicznego wzdłuż tej rzeki, oraz wykluczenie zabudowy na terenach niekorzystnych pod względem klimatycznym, co uniemożliwia jakąkolwiek zabudowę tego terenu. Kwestia braku usytuowania w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego drogi dojazdowej położonej na działkach [...] i [...] wynika z tego, iż jest to droga o charakterze nieformalnym stanowiąca prywatny dojazd skarżącego. W projekcie planu zagospodarowania przestrzennego obsługa projektowanej zabudowy przewidywana jest zaś od strony ul. [...] i [...] bez szczegółowego ustalenia miejsca wlotów. Nie było też możliwe, jak wnosił skarżący, przesunięcie linii usług komercyjnych do granicy działki [...] ze względu na bliskość położenia rzeki N., skutkująca możliwymi częstymi wylewami, niską nośnością gruntu, co uniemożliwia jakąkolwiek zabudowę. Nie jest też zdaniem Rady zasadny zarzut, iż podjęta przez Radę Miasta R. uchwała narusza przepisy art. 1 ust. 2 pkt 5 oraz art. 3 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W opracowanym projekcie planu zagospodarowania przestrzennego uwzględniono bowiem zarówno walory ekonomiczne przestrzeni oraz prawo własności. W celu zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty - celów oświatowych - podjęta została decyzja o adaptacji byłych obiektów szpitala przy ul. [...] dla potrzeb utworzenia zespołu uczelni wyższych w R. Wykorzystanie obiektów i samej lokalizacji uczelni jest wykorzystaniem walorów ekonomicznych przestrzeni. Poza gruntami będącymi własnością Miasta funkcjonowanie i rozwój zespołu uczeni wyższych wymaga przejęcia gruntów, które aktualnie są własnością prywatną. Uwzględniając prawo własności właściciele nieruchomości położonych w obszarze przyszłego zespołu szkół zostali imiennie powiadomieni o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu. Podjęto również rozmowy o nabyciu lub dokonaniu zamiany przedmiotowych nieruchomości. Zarzut naruszenia art. 3 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest zaś nietrafny ze względu na fakt, iż przepis ten nie odnosi się do procedury sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego, lecz jest jego konsekwencją. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 marca 998 r. IV SA 876/96 "Art. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zawiera podobną treść jak art. 140 Kodeksu cywilnego. Oba te przepisy określają granice, w których dysponent nieruchomości może z niej korzystać w sposób przez siebie zamierzony. Stosownie zaś do art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości". Wynika z powyższego, że dyspozycja zawarta w art. 3 kreuje uprawnienia właściciela nieruchomości w granicach m. in. ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego a nie - jak twierdzi skarżący - zawiera wytyczne dla prowadzonej procedury planistycznej. Dalej Rada Miasta stwierdziła, iż w projekcie miejscowego planu zagospodarowania działka skarżącego nr [...] znajduje się w terenie [...], a działka [...] w terenie [...]. Teren [...] przeznaczony jest dla realizacji celu publicznego, jakim jest budowa obiektów usług publicznych oświaty, nauki i wychowania. Teren [...] przeznaczony jest dla realizacji ogólnodostępnej sieci parkowej. Na terenach [...] zabroniona jest realizacja obiektów inwentarskich związanych z hodowlą zwierząt i produkcją rolniczą, realizacja zespołów garaży boksowych oraz hurtowni i baz transportowych. Na terenie o symbolu [...] zabroniona jest lokalizacja wszelkich obiektów kubaturowych oraz realizacja parkingów i ulic. Przedmiotowe działki nie są objęte w projekcie planu strefą "A" konserwatorską - lecz strefą "E" ochrony ekspozycji widoku śródmieścia od trony północnej. Takie przeznaczenie wyszczególnione w projekcie planu ma na celu umożliwienie realizacji inwestycji budowy zespołu szkół wyższych - o czym skarżący został poinformowany w uzasadnieniu uchwały o odrzuceniu zarzutu. W wyniku proponowanych zmian planu wartość w/w działek skarżącego faktycznie wzrośnie ponieważ z dotychczasowego przeznaczenia terenów bez prawa zabudowy część działki nr [...] położona w strefie [...] uzyskała możliwość zabudowy obiektami o funkcji usług oświaty - czego uprzednio nie miała, natomiast zakres możliwości realizacji uprawnień skarżącego w stosunku do działki [...] według projektu nie uległ zmianie. W aktualnym bowiem stanie prawnym /pod rządami obecnego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] r./ działki skarżącego znajdują się w terenie E2 "dolin i cieków układu ekofizjograficznego miasta", a zgodnie z takim przeznaczeniem dopuszczalna jest jedynie budowa stawów hodowlanych, rolnicze wykorzystanie zieleni łęgowej, realizacja ścieżek rowerowych, enklaw zieleni urządzonej, budowa dróg układu ogólnomiejskiego.

Odnośnie zarzutu dotyczącego projektowanego przejścia podziemnego pod ul. [...] /droga krajowa/ odpowiadająca na skargę podniosła, iż w żaden sposób zamierzenie to nie będzie kolidowało z dojazdem na działki skarżącego z tego powodu, iż w przypadku ewentualnej realizacji tego przejścia istniejące zjazdy z dróg zostałyby odpowiednio przesunięte. Konieczność budowy takiego przejścia wynika natomiast faktu, iż ulica [...] jako droga objazdowa do granicy /G.- C./ posiada maksymalne natężenie ruchu kołowego i celowym jest zapewnienie bezpieczeństwa ruchu pieszych w tamtym rejonie. Projektowane przejście podziemne nie narusza interesu skarżącego, bowiem powstanie na gruntach będących własnością Skarbu Państwa.

Zwróciła też Rada Miasta uwagę, że procedura wynikająca z art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w pełni została zachowana.

Zdaniem Rady sposób przeznaczenia działek skarżącego nie został określony w sposób dowolny, lecz z uwzględnieniem zarówno interesów właścicielskich jak i interesów publicznych - w tym konieczności rozwoju rozpoczętej inwestycji, związanej z budową zespołu obiektów szkół wyższych oraz ochrony ekosystemu mieszczącego się w granicach płynącej w tamtym terenie rzeki N.

W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący zarzucił nadto, że uniemożliwiono mu wzięcia udziału w procesie tworzenia projektu planu zagospodarowania. Zapisy projektu obniżają wartość jego działek i ograniczają możliwość ich zbycia, co narusza jego uprawnienia wynikające z Konstytucji RP. Podkreślił też wagę zabezpieczenia dojazdu do jego działek z drogi publicznej. Dojazd taki będzie zaś utrudniony, gdyż nie ustalono wlotów obsługi komunikacyjnej tych terenów od strony ul. [...] i ul. [...]. Zdaniem skarżącego dołączony do akt administracyjnych rysunek planu nie uwzględnia w ogóle projektowanego przejścia podziemnego pod ul. [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie jakkolwiek zasadniczo z innych niż podniesiono w niej przyczyn, ale tylko w części, w której odrzucono zarzuty skarżącego odnośnie przeznaczenia terenu obejmującego działki nr [...] i [...]. W tym bowiem zakresie sprawa nie została wyjaśniona należycie i w związku z tym nie można przyjąć, że w tej części zaskarżona uchwała została uzasadniona prawidłowo pod względem faktycznym i prawnym w rozumieniu art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że z przedłożonych sądowi akt administracyjnych, ani też z dokumentów przedłożonych przez skarżącego nie wynika gdzie w/w działki są położone i jaką strefą /lub strefami planu/ zostały objęte. W szczególności nie wynika czy mają być przeznaczone pod przejście podziemne pod ul. [...], które jak to zasadnie zarzucił skarżący w ogóle nie zostało zaznaczone na fragmencie projektu rysunku planu dołączonego do akt administracyjnych oraz czy budowa tego przejścia przedzieli te działki na dwie części, jak to podniesiono w zarzutach. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały jest w tej części bardzo ogólne i lakoniczne. W konsekwencji nie pozwala zdaniem Sądu na przyjęcie, że w tej części zarzuty skarżącego były należycie rozważone z uwzględnieniem nie tylko interesu ogólnego ale i własnego interesu skarżącego. Nie pozwala to także Sądowi na właściwą ocenę zasadności tego zarzutu, w tym również na ocenę zawartego w odpowiedzi na skargę stwierdzenia, że przejście podziemne zostanie zrealizowane jedynie na gruncie Skarbu Państwa. Nie zostało nadto wyjaśnione jakie prawo przysługuje skarżącemu do tych działek.

Powyższe musiało skutkować przyjęcie, że w tej części zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa tj. art. 24 ust. 1 i 3 omawianej ustawy. Z tego też względu w tej części należało stwierdzić jej nieważność na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270 - zwaną dalej ustawą p.s.a./ w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1271 zwaną dalej ustawą p.w.u.p./ w zw. z art. 24 ust. 1 i 3 oraz art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym /stojąc na stanowisku, że ustawa ta zawierała całościową i niezależną od ustawy o samorządzie gminnym regulację w zakresie konsekwencji podjęcia uchwały w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego z naruszeniem prawa/.

Orzeczenie Sądu co do niewykonalności zaskarżonej uchwały w tej części zostało oparte na treści art. 152 ustawy p.s.a. zaś orzeczenie o zasądzeniu kosztów sądowych na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym w zw. z art. 97 § 2 ustawy p.s.a.

W pozostałym zakresie tj. odnośnie działek nr [...] i [...] skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu dostatecznych podstaw do przyjęcia, że w tej części zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa /w zw. z art. 192 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153 poz. 1269 w zw. z art. 97 § 1 ustawy p.w.u.p./. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż w tej części zachowany został określony w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym tryb postępowania i właściwość organów przy sporządzaniu objętego postępowaniem projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. Wbrew stanowisku skarżącego, wyrażonym w jego piśmie procesowym z dnia [...] r., miał on zdaniem Sądu zapewnioną w postępowaniu administracyjnym, a przewidzianą przepisami prawa, możliwość obrony swojego interesu prawnego. Był on bowiem powiadomiony w formach określonych, przez ustawę o zagospodarowaniu przestrzennym o przystąpieniu do sporządzenia przedmiotowego planu, terminie wyłożenia jego projektu do publicznego wglądu, trybie zgłaszania protestów i zarzutów oraz o terminie sesji Rady Miejskiej, na której były one rozpatrywane. Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał także aby w rozpatrywanej części treść kwestionowanego przez niego projektu planu naruszała jego uprawnienie lub interes prawny w rozumieniu art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z utrwaloną już linią orzeczniczą przez interes ten i uprawnienie należy bowiem rozumieć zobiektywizowaną, a jednocześnie zindywidualizowaną i skonkretyzowaną potrzebę ochrony prawnej, wynikającą z powszechnie obowiązujących przepisów prawa /porównaj np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11.04.199 r. sygn. akt III ARN 13/91, wyrok NSA z dnia 9.06.1995 r. sygn. akt IV SA 346/93 - ONSA z 1996 r. Nr 3 poz. 125 i wyrok NSA z dnia 14.04.2000 r. sygn. akt II SA 1876/99/. Z lakonicznej w swej treści skargi i zarzutów należy przyjąć, że zarzuty skarżącego sprowadzają się do twierdzenia naruszenia przysługującego mu do w/w działek prawa własności. W tym względzie należy jednak zważyć, że ochrona prawa własności wynikająca zarówno z Konstytucji RP /art. 21, art. 64 ust. 1 i 2/ jak i z Kodeksu cywilnego /art. 140/ nie jest absolutna i może podlegać ograniczeniom w drodze przepisów ustawowych /art. 64 ust. 3 Konstytucji RP/. Takie właśnie ograniczenia przewidywała m.in. ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym, dająca gminom uprawnienie do określania w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, przy zachowaniu określonych w tej i innych ustawach warunków, przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Z uprawnienia tego wynikało uprawnienie do ograniczenia m.in. prawa własności. W przeciwnym wypadku wynikające z art. 2 ust. 1 i art. 1 tej ustawy władztwo planistyczne gminy byłoby najczęściej iluzoryczne. O możliwości ingerencji w prawo własności świadczy przy tym wprost treść art. 33 i art. 36 przedmiotowej ustawy. Dla rozstrzygnięcia skargi w tej części decydujące znaczenie ma zatem rozważenie czy do naruszenia prawa własności skarżącego /polegającego na wprowadzeniu ograniczeń w możliwość zagospodarowania jego działek - zapisami projektu planu/ doszło z przekroczeniem granic przysługującego Gminie R. władztwa planistycznego. Podobnie jak prawo własności władztwo to nie jest bowiem absolutne. Zdaniem Sądu w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, władztwo to odnośnie działek skarżącego nr [...] i [...], nie zostało nadużyte. Przesłanki zaliczenia większości powierzchni działki nr [...] do strefy planu oznaczonej symbolem [...] oraz pozostałej części tej działki oraz działki [...] do strefy planu oznaczonej symbolem [...] zostały bowiem logicznie i wystarczająco uzasadnione zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały jak i w odpowiedzi na skargę. Skarżący nie kwestionuje przy tym potrzeby zabezpieczenia terenów pod przewidywany rozwój na terenie Gminy R. szkolnictwa wyższego. Nie podważał też twierdzenia, że dochodzi w tym wypadku jedynie do zwiększenia powierzchni terenu, który już wcześniej był przeznaczony na ten cel w sąsiedztwie jego działek. Nie przedstawił przy tym żadnych racjonalnych przesłanek, które przemawiałyby za dalszym zwiększeniem tej strefy do granicy działki [...]/tj. do granicy między w/w jego działkami/. Nie przedstawił też żadnych racjonalnych argumentów, które przemawiałyby za poszerzeniem funkcji tej strefy o usługi komercyjne, które niewątpliwie wprowadzałyby zdaniem Sądu dysonans w podstawowym przeznaczeniu tego terenu na cel publiczny, jakim jest budowa usług publicznych oświaty, nauki i wychowania. Zdaniem Sądu nie zostało także podważone przez skarżącego stanowisko Gminy o potrzebie i przesłankach pozostawienia pozostałej części działki nr [...] oraz działki [...] pod ogólnodostępną zieleń parkową, a to w sytuacji gdy są one położone bezpośrednio po zachodniej stronie rzeki N. i zachodzi potrzeba ochrony przyrodniczego korytarza ekologicznego wzdłuż tej rzeki. Z uwagi na takie położenie jest to też teren niekorzystny pod zabudowę. Przede wszystkim należy jednak zważyć, że treść projektu planu nie pogarsza sytuacji skarżącego jeżeli chodzi zarówno o możliwość zabudowy w/w działek jak i ich wartość a to w sytuacji gdy w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego były one położone w całości w strefie E2 "dolin i cieków układów ekofizjologicznego miasta" na terenie której dopuszczalna była jedynie budowa stawów hodowlanych, realizacja ścieżek rowerowych, enklaw zieleni urządzonej i budowa dróg układu ogólnomiejskiego.

W konsekwencji należy podzielić zdaniem Sądu stanowisko odpowiadającego na skargę, iż w tej części nie doszło do naruszenia zapisem projektu planu, treści art. 1 ust. 2 pkt 5 i art. 3 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Rada Miejska w R. dokonała przy tym w zaskarżonej uchwale /w jej uzasadnieniu/ oceny przyjętych rozwiązań planistycznych i jej działanie w tym zakresie nie może zostać uznane za arbitralne. Sąd Administracyjny nie jest natomiast władny badać celowości przyjętych rozwiązań planistycznych.

Z przedstawionych wyżej względów skarga w tej części jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.s.a.

W nawiązaniu do treści pisma skarżącego z dnia [...] r. należy nadto stwierdzić, że kwestia ewentualnego wywłaszczenia czy też wykupienia przez Gminę R. działek skarżącego oraz związanego z tym odszkodowania, czy też cena sprzedaży nie stanowi przedmiotu rozstrzygnięcia Sądu, gdyż nie była przedmiotem zaskarżonej uchwały.

SJ/