Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1471/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 ust. 1, art. 94a ust. 1, art. 129b ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 45 poz 271
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant: ref. staż. Piotr Czyżewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Pani B. S. (dalej też jako "skarżąca"), prowadząca aptekę ogólnodostępną o nazwie "A." położonej w W. przy ul. [...], wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego (dalej też jako "GIF") z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], utrzymującą w zaskarżonej części decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] umarzającą postępowanie w części dotyczącej nakazania zaprzestania prowadzenia przez B. S. reklamy apteki ogólnodostępnej "A." położonej w W. przy ul. [...], polegającej na uczestnictwie apteki w "Programie 60+" oraz nakładającą na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 6 100 zł,

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 i art. 115 pkt 4, art. 94a ust. 1 i art. 129 b ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 z późn. zm.) – dalej też jako "P.f." oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 – dalej jako "k.p.a.").

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym:

Pismem z dnia 8 października 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w W. (dalej WIF) zawiadomił skarżącą, prowadzącą: aptekę ogólnodostępną o nazwie "A." położonej w W. przy ul. [...] o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie nakazu zaprzestania reklamy ww. apteki i jej działalności polegającej na uczestnictwie tej apteki w "Programie 60+", oraz nałożenia kary pieniężnej. Jednocześnie wezwał skarżącą do złożenia wyjaśnień w zakresie objętym przedmiotem postępowania, w szczególności zwrócił się o wskazanie, czy prowadzona przez nią apteka nadal uczestniczy w programie "Program 60+", a jeżeli nie – zobowiązał do przedstawienia dokumentu rezygnacji z uczestnictwa apteki w tym programie.

W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie skarżąca w piśmie z dnia 18 października 2013r .poinformowała organ, że jej uczestnictwo w programie polega na tym, że dokonując sprzedaży określonych produktów nierefundowanych honoruje uprawnienia uczestników programu do skorzystania z przypisanych do tych produktów ofert rabatowych, że nie jest jej wiadome, aby jakiekolwiek materiały informujące o "Programie 60+" dystrybuowane przez jego organizatorów zawierały publiczny komunikat o charakterze reklamowym zachęcający do korzystania z usług apteki. Stanęła na stanowisku, że samo uczestnictwo w programie nie jest reklamą, jest jedynie przejawem strategii marketingowej. Do pisma załączyła: "Deklarację uczestnictwa w Projekcie 60+", "Rezygnacja z uczestnictwa w Programie 60+", regulamin uczestnictwa apteki.

Wezwana do wyjaśnienia, czy prowadzona przez nią apteka uczestniczyła w "Programie 60+" od dnia wskazanego na deklaracji uczestnictwa, tj. od 18 października 2012 r. wskazała w piśmie z 6 listopada, że apteka "A." położona w W. przy ul. [...] uczestniczyła w programie od dnia 22 października 2012 r.

Skarżąca, zawiadomiona w piśmie z 12 listopada 2013 r., o możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań - nie skorzystała z powyższego uprawnienia.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] organ I instancji umorzył postępowanie w części dotyczącej nakazania skarżącej zaprzestania prowadzenia reklamy ww. apteki ogólnodostępnej "A." położonej w W. przy ul. [...] i jej działalności, polegającej na uczestnictwie apteki w "Programie 60+" oraz nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 6 100 zł za prowadzenie reklamy ww. apteki i jej działalności, polegającej na uczestnictwie tej apteki w programie "Program 60+". W zakresie pierwszego rozstrzygnięcia wskazał na art. 105 § 1 k.p.a. jako podstawę prawną, w zakresie nałożenia kary na art. 129b ust. 1-2 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne.

W uzasadnieniu decyzji WIF powołał w szczególności art. 94a ust. 1 zd. pierwsze P.f. zabraniający reklamy aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Ppowołując się na słownikowe definicje reklamy oraz stanowisko judykatury organ stwierdził, że "Program 60+" jest jedną z form reklamy. Ma bowiem na celu przyciągnięcie nowych klientów i zatrzymanie starych, a tym samym doprowadzenie do wzrostu sprzedaży poprzez budowanie lojalności wśród najbardziej wartościowych klientów. W ramach uczestnictwa w "Programie 60+" dokonywana jest sprzedaż określonych produktów nierefundowanych., honorując uprawnienia uczestników programu do skorzystania z przypisanych do tych produktów ofert rabatowych. Fakt prowadzenia programu "Program 60+" komunikowano publicznie. W szczególności następowało to poprzez informację na temat aptek uczestniczących w programie, która jest (była) dostępna w Internecie (www.program60plus.pl). Jest (było) publicznie wiadome, że dana apteka jest uczestnikiem programu. Oprócz tego klient apteki dowiadywał się o programie od farmaceuty zatrudnionego w aptece. Poza tym, informacje na temat programu są dostępne publicznie, np. poprzez ulotki znajdujące się w lokalu apteki, który jest powszechnie dostępny, a zatem każdy ma dostęp do informacji na temat programu. Funkcjonuje też infolinia.

W konsekwencji organ I instancji uznał, że skarżąca poprzez uczestniczenie

w programie "Program 60+" realizowanym w ww. aptece naruszyła zakaz reklamy apteki i jej działalności. W związku natomiast z zaprzestaniem funkcjonowania tego programu, organ umorzył postępowanie administracyjne w części dotyczącej nakazania skarżącej zaprzestania prowadzenia reklamy apteki i jej działalności - polegającej na uczestnictwie w programie "Program 60+" (pkt I rozstrzygnięcia), gdyż nie można nakazać zaprzestania prowadzenia reklamy apteki i jej działalności, jeśli skarżąca sama zaprzestała jej prowadzenia przed wydaniem decyzji przez organ. Zaprzestanie prowadzenia reklamy czyni bowiem bezprzedmiotowym niniejsze postępowanie administracyjne w części "nakazowej".

Jednocześnie w oparciu treść art. 129b ust. 1 i ust. 2 P.f. WIF nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 6.100 zł stwierdzając, że kara ta jest adekwatna do okresu, stopnia oraz okoliczności prowadzenia reklamy ww. apteki i jej działalności, jak również spełnia skutek prewencyjny.

W odwołaniu od powyższej decyzji WIF skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, alternatywnie o uchylenie zaskarżonej decyzji

w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu m.in. wskazała, że decyzja wydana na podstawie art. 129b P.f. dotyczy wyłącznie nałożenia i wymierzenia kary pieniężnej na tego, kto wbrew przepisom art. 94a P.f. prowadzi reklamę apteki (ust. 1), czyli na tego, kto w razie stwierdzenia naruszenia przepisu ust. 1 w art. 94a, nie wykona nakazu zaprzestania prowadzenia takiej reklamy. W jej ocenie, do czasu stwierdzenia naruszenia przepisu art. 94 a ust. 1 P.f., deliktu nie ma, a tym samym nie można karać za czas do rozstrzygnięcia decyzji I instancji, kiedy nie istniał konkretny nakaz zaprzestania reklamy. Organ I instancji umorzył postępowanie administracyjnie w części nakazującej zaprzestania prowadzenia apteki i jej działalności polegającej na uczestnictwie w programie "Program 60+" nie stwierdzając naruszenia przepisu art. 94a P.f., zatem nałożenie na skarżącą kary pieniężnej jest bezpodstawne wobec niewystąpienia zdarzenia określonego w art. 94a ust. 3 P.f. Karze pieniężnej, stosownie do postanowień art. 129b ust. 1 P.f., podlega ten, kto wbrew przepisom art. 94a P.f. prowadzi reklamę apteki oraz jej działalności, co oznacza, że nie można z tej regulacji "wyłączyć" art. 94a ust. 3 P.f., a to - zdaniem skarżącej - ma miejsce w niniejszej sprawie. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, że uczestnictwo prowadzonej przez nią apteki w "Programie 60+" stanowi niedozwoloną reklamę apteki i jej działalności w rozumieniu art. 94a P.f. Brak definicji legalnej pojęcia reklamy apteki, jak również niespójne orzecznictwo sądów administracyjnych na tle poprzednio obowiązującego przepisu art. 94a P.f., to jest do dnia 31 grudnia 2011 r. (zabroniona była reklama działalności aptek bezpośrednio odnosząca się do leków refundowanych), powoduje, że w istocie występuje problem z ustaleniem, jaki zakres działań apteki jest objęty zakazem wyrażonym w art. 94a ust. 1 P.f. Reklama musi mieć postać publicznego przekazu. Zadaniem reklamy jest bowiem skłonienie pacjenta do zakupu leków lub innych produktów w danej aptece. Jeżeli celem reklamy danej apteki jest przyciągnięcie pacjentów do tej apteki po to, żeby kupowali produkty lecznicze właśnie w tej aptece, to reklama musi mieć charakter zewnętrzny w stosunku do lokalu apteki z tego względu, aby niezdecydowany pacjent, mający do wyboru kilka aptek, w wyniku oddziaływania reklamy wybrał właśnie tę aptekę. Jeżeli pacjent wybrał już aptekę i wszedł do jej lokalu rola reklamy wygasa. Według skarżącej, cechy i działania takie jak: nazwa (logo), atrakcyjna architektura wnętrza i wystrój apteki, kultura obsługi, zaangażowanie personelu w kontaktach z klientami, a także korzystne ceny nie sposób uznać za reklamę apteki.

W odniesieniu do "Programu 60+" skarżąca przedstawiła następujące okoliczności, świadczące o legalności prowadzonych działań:

- uczestnictwo apteki w programie nie jest komunikowane publicznie; dostępna na stronie internetowej programu informacja o lokalizacji apteki zawiera jedynie dane dopuszczalne na gruncie art. 94a ust. 1 P.f.;

- materiały zachęcające pacjentów do udziału w programie bądź do korzystania z danej aptek nie są publicznie dostępne;

- komunikowanie się z pacjentem przez organizatora programu dokonuje się

z inicjatywy pacjenta za pośrednictwem strony internetowej lub infolinii, albo poprzez przesyłanie informacji przez organizatora na wyraźne życzenie pacjenta.

Do odwołania skarżąca załączyła dwie opinie prawne: sporządzoną przez dr hab. J. L. oraz sporządzoną przez prof. dr hab. E. T. i adwokat J. A.

Główny Inspektor Farmaceutyczny decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną część decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] grudnia 2013 r. odnoszącą się do nałożonej kary w wysokości 6 100 zł. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej organ II Instancji podzielił ocenę WIF odnośnie zakwalifikowania działalności ww. apteki w "Programie 60+" jako prowadzenie niedozwolonej reklamy apteki oraz jej działalności. Podniósł, że na gruncie ustawy Prawo farmaceutyczne brak jest definicji legalnej reklamy, jednak próby dookreślenia tego pojęcia można znaleźć w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jedną z form reklamy aptek i ich działalności są programy lojalnościowe. "Program 60+" należy uznać za pogram lojalnościowy, bowiem ma na celu budowanie pozytywnego wizerunku podmiotu, który go realizuje, obniża koszty dotarcia do klienta z kolejną ofertą, rozpoznaje potrzeby klientów. Jednak przede wszystkim, programy lojalnościowe służą pozyskaniu grupy lojalnych klientów (przyciągnięciu nowych, zatrzymaniu dotychczasowych) regularnie nabywających towary lub korzystających z usług przedsiębiorcy. Podstawą realizacji celów programu jest więc wywołanie po stronie klienta stanu emocjonalnego zaangażowania. Może to nastąpić poprzez zaoferowanie mu takiego towaru, czy też usługi, którecsprawią, że poczuje korzyści o charakterze emocjonalnym i ekonomicznym. Kształtowanie przez program lojalnościowy swego rodzaju więzi pomiędzy klientem, a przedsiębiorcą prowadzi w rezultacie do wzrostu sprzedaży oferowanych towarów lub usług, często osłabiając pozycję konkurencji, jak również zapewniając bezpłatną reklamę.

Odnosząc zawarte w orzecznictwie próby zdefiniowania reklamy aptek do informacji na temat mechaniki i celowości programów lojalnościowych, GIF stwierdził, że programy lojalnościowe są formą zakazanej przez art. 94a ust. 1 P.f. reklamy aptek i ich działalności. Stanowią bowiem próbę przywiązania konsumentów do dokonywania zakupów wyłącznie w aptece, która realizuje program przewidujący dla jego uczestników korzystniejsze ceny. Innymi słowy - obniżona cena wybranych produktów stanowi "nagrodę" za dokonanie zakupu w konkretnej aptece - uczestniczącej w odpowiednim programie.

Zdaniem GIF, treść "Deklaracji uczestnictwa w Projekcie 60+" dowodzi fakt przystąpienia przedmiotowej apteki do "Programu 60+".

Zgodnie z informacjami zawartymi w piśmie strony z dnia 18 października 2013 r., "Program 60+" jest programem cenowym skierowanym do osób po sześćdziesiątym roku życia. Organizatorem programu jest spółka ePRUF S.A. Uczestnictwo apteki natomiast, polega na tym, że dokonując sprzedaży wybranych produktów nierefeundowanych ze środków publicznych, honoruje ona uprawnienia uczestników tego programu do skorzystania z przypisanych do tych produktów ofert rabatowych.

Zdaniem organu, przedłożony w sprawie "Regulamin uczestnictwa Apteki w Projekcie 60+", a także wyjaśnienia strony pozawalają na odtworzenie podstawowych informacji dotyczących istoty programu. Zgodnie z postanowieniami regulaminu, głównym narzędziem programu jest Karta Projektu 60+, czyli imienna karta z tworzywa sztucznego z elektronicznie przypisanymi do niej informacjami, zawierająca kod kreskowy oraz opatrzona numerem identyfikacyjnym. Posiadacz takiej karty - klient apteki - okazując ją w aptece uczestniczącej w programie jest uprawniony do zakupu produktów z uwzględnieniem sugerowanego poziomu odpłatności przypisanego dla danego produktu. W ten sposób apteka stosuje specjalną ofertę cenową. Ponadto w myśl § 4 pkt 1 lit. b regulaminu, "Apteka w każdym przypadku może ustalić niższy poziom (cen sugerowanych przez ePRUF S.A.), tj. jeszcze bardziej korzystny dla pacjenta". Można zatem ocenić, że powyższa oferta przedstawia ceny korzystniejsze od ogółem przyjętych w aptece, obowiązujące tylko wobec posiadaczy karty i tylko w konkretnej aptece realizującej program.

W ocenie GIF, powyższa dokumentacja oraz wyjaśnienia strony dostatecznie charakteryzują "Program 60+", aby przyjąć, że odpowiada on istocie programu lojalnościowego, a zatem jednej z form zakazanej reklamy apteki i jej działalności. Osoba biorąca udział otrzymuje kartę, uprawniającą do rabatu przy zakupie wybranych produktów leczniczych (z wyjątkiem leków refundowanych). Tak skonstruowany program próbuje wywołać stan emocjonalnego zaangażowania klienta, właśnie poprzez zaoferowanie pacjentom rabatu, z którego skorzystać mogą po przystąpieniu do "Programu 60+", dokonując zakupów tylko we wskazanych aptekach w nim uczestniczących.

Organ nie zgodził się z twierdzeniem strony, jakoby uczestnictwo prowadzonej przez nią apteki w "Programie 60+" nie było komunikowane publicznie. Zgodnie z treścią odwołania oraz opinii do niego załączonych, informacje na temat były za pośrednictwem strony internetowej www.60plus.doz.pl, (a więc powszechnie dostępnego źródła informacji oraz infolinii -numer podany na portalu). Ponadto, apteka uczestnicząca w programie - wg treści regulaminu - jest obowiązana do oznaczenia punktów, w których realizowane są transakcje z użyciem Kart Projektu 60+ za pomocą materiałów dostarczonych przez organizatora, tj. spółkę ePRUF S.A.

Zdaniem organu odwoławczego, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że apteka ogólnodostępna "A." położona w W. przy ul. [...] uczestniczyła w "Programie 60+" od dnia 22 października 2012 r. (data wskazana przez stronę w piśmie z 6 listopada 2013 r.) do dnia 21 października 2013 r. (data wskazana w rezygnacji). Stwierdził, że w tym przedziale czasowym miał miejsce stan naruszenia przepisu art. 94a ust. 1 P.f.

Z kolei do nałożenia kary wystarczające jest, by reklama była prowadzona wbrew przepisom, a nie wbrew decyzji wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego. Innymi słowy, do nałożenia kary z art. 129b ust. 1 nie potrzebne jest osobne rozstrzygnięcie organu administracji w przedmiocie stwierdzenia naruszenia art. 94a ust. 1 P.f.

Według GIF, art. 94 ust. 3 P.f. nakłada na Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego obowiązek wydania decyzji, w której nakazuje zaprzestanie prowadzenia reklamy. Skoro w dniu wydania przez organ decyzji strona nie prowadziła już zakazanej praktyki, ewentualna decyzja nakazująca aptece ogólnodostępnej "A." położona w W. przy ul. [...] zaprzestanie prowadzenia jej reklamy byłaby bezprzedmiotowa, ale tylko w zakresie owego zakazu.

Główny Inspektor Farmaceutyczny nie znalazł podstaw do uznania nałożonej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego kary pieniężnej w wysokości 6 100 zł za zbyt wysoką. Stwierdził, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne reguluje także wymogi w zakresie prowadzenia aptek, punktów aptecznych i placówek obrotu pozaaptecznego, a podmioty podejmujące tego rodzaju działalność obowiązane są, jako profesjonalni uczestnicy obrotu prawnego, do przestrzegania przepisów w niej zawartych. Ustawa została zmieniona przez ustawę z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych, z dniem jej wejścia w życie, tj. 1 stycznia 2012 r. w kierunku wprowadzenia całkowitego zakazu reklamy aptek i ich działalności.

Odwołując się do treści art. 129b ust. 2 ustawy - Prawo farmaceutyczne ("Karę pieniężną określoną w ust. 1, nakłada wojewódzki inspektor farmaceutyczny w drodze decyzji administracyjnej. Przy ustalaniu wysokości kary uwzględnia się w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów") wskazał, że jego konstrukcja ("nakłada") przesądza o obowiązku - nie zaś możliwości - nałożenia kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia naruszenia zakazu z art. 94a tejże ustawy. Jednocześnie obowiązujące przepisy nie stanowią o żadnych okolicznościach, które pozwoliłyby na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w powyższej sytuacji. Dotyczy to nawet przypadków, w których podmiot prowadzący reklamę apteki zaniechał tego jeszcze przed wydaniem decyzji rozstrzygającej w przedmiocie. Wysokość nakładanej kary pieniężnej, z wyłączeniem górnej granicy (50 000 zł), jest pozostawiona uznaniu Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego. W decyzji będącej przedmiotem odwołania nałożono karę w wysokości 6 100 zł, a więc mieszczącą się w jej ustawowych granicach. Zgodnie z treścią art. 129b ust. 2 ustawy - Prawo farmaceutyczne, organ określając wysokość kary pieniężnej musi uwzględnić okres, stopień i okoliczności naruszenia art. 94 ust. 1, a także uprzednie naruszenie przepisów. Podniósł, że w niniejszej sprawie uwzględnił to, że:

1. złamanie zakazu polegało na uczestnictwie apteki w programie lojalnościowym, który stanowi poważną zachętę do skorzystania z usług apteki realizującej program;

2. Znaczny okres naruszenia art. 94a ust. 1 p.f., trwał od dnia 22 października 2012 r. do dnia 21 października 2013 r. (data rezygnacji z uczestnictwa w "Programie 60+");

3. prowadzenie reklamy obejmowało jeden rodzaj aktywności, tj. "Program 60+";

4. zakazana reklama prowadzona przez stronę dotyczyła tylko jednej apteki,

5. skarżąca uprzednio naruszyła zakaz reklamy tj. art. 94a ust. 1 P.f.

Jednocześnie Główny Inspektor Farmaceutyczny wskazał, że kara pieniężna musi być dotkliwa, a jednocześnie możliwa do spełnienia. Ma bowiem zapobiec ponownemu naruszeniu przepisów przez podmiot prowadzący zakazaną reklamę.

W skardze na powyższą decyzję GIF do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzuciła organowi:

naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 129b ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 94a ust. I, 2. 3, 4 P.f. i art. 107 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że kara pieniężna może zostać nałożona w sytuacji nieuczestniczenia, według stanu na dzień wydania decyzji, apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w W przy ul. [...] w Programie 60+ z którym to uczestnictwem organ wiązał zarzut prowadzenia niedozwolonej reklamy tej apteki i jej działalności, umorzenia postępowania w części dotyczącej nakazania odwołującemu zaprzestania prowadzenia reklamy tej apteki i jej działalności polegającej na uczestnictwie w Programie 60+, nie stwierdzając naruszenia art. 94a P.f., nałożenia kary pieniężnej wobec niewystąpienia zdarzenia określonego w art. 94a ust. 3 P.f., a w konsekwencji utrzymanie w mocy w zaskarżonej części decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w W. z dnia [...] grudnia 2013r.;

naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 129b ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 94a ust. 1, 2. 3, 4 P.f. i art. 107 § 1 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że decyzja nakładająca karę pieniężną może być elementem decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w części dotyczącej nakazania zaprzestania prowadzenia reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w W. przy ul. [...] i jej działalności - polegającej na uczestnictwie tej apteki w Programie 60+, a w konsekwencji utrzymanie w mocy w zaskarżonej części decyzji znak decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w W. z dnia [...] grudnia 2013r.;

naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 94a poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że uczestniczenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w W. przy ul. [...] w Programie 60+ stanowiło niedozwoloną reklamę tej apteki i jej działalności, oraz powinno skutkować nałożeniem kary pieniężnej na podstawie art. 129b ust. 1 -2 i 4 Prawo farmaceutyczne, a w konsekwencji utrzymanie w mocy w zaskarżonej części decyzji z dnia [...] grudnia 2013r.;

naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 2, 20, 22 i 68 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz.U. z 1997r. Nr 78, poz. 483 z późn. sprost. i zm.) przez ich niezastosowanie poprzez przyjęcie, że zakazane było uczestniczenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w W. przy ul. [...] w Programie 60+, a w konsekwencji utrzymanie w mocy w zaskarżonej części decyzji z dnia [...] grudnia 2013r.;

naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 107 § 1 k.p.a. i art. 94 ust. 3 P.f. poprzez ich niezastosowanie polegające na braku wymaganego przepisem art. 107§1 rozstrzygnięcia, gdyż wbrew art. 94a ust. 3 P.f. zaskarżona decyzja nie stwierdza expressis verbis naruszenia przepisu ust. 1 art. 94a Prawo farmaceutyczne, zawierając jedynie rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w części dotyczącej zaprzestania prowadzenia reklamy aptek i ich działalności oraz nałożenia kary pieniężnej, a w konsekwencji utrzymanie w mocy w zaskarżonej części decyzji z dnia [...] grudnia 2013r.;

naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. art. 6, 7, 77§1, 80 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego;

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w zaskarżonej części oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca powtórzyła zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Farmaceutyczny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lutego 2014 r., utrzymująca w zaskarżonej części decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] grudnia 2013 r., nie noszą znamion wadliwości w rozumieniu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. (dalej jako "p.p.s.a.").

Powołany w uzasadnieniach decyzji obu instancji przepis art. 94a P.f. został wprowadzony ustawą z dnia 30 marca 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo farmaceutyczne oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 75, poz. 492) w konsekwencji implementacji m.in. dyrektywy 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu dotyczącego produktów leczniczych stosowanych u ludzi i obowiązywał od dnia 1 maja 2007 r. Sformułowany w nim zakaz dotyczył reklamy działalności aptek lub punktów aptecznych, skierowanej do publicznej wiadomości, która w sposób bezpośredni odnosi się do produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na wykazach leków refundowanych, lub produktów leczniczych lub wyrobów medycznych o nazwie identycznej z nazwą produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na tych wykazach.

Następnie przepis art. 94a p.f. został zmieniony z dniem 1 stycznia 2012 r. przez art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz. U. Nr 122, poz. 696). Obecnie zatem (również w dacie wydania obu decyzji), art. 94a ust. 1 p.f. przewiduje zakaz reklamy aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności, jednocześnie wskazuje, iż nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji

i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego.

Oznacza to, że zakaz ten został rozszerzony w kierunku jakiejkolwiek reklamy aptek, punktów aptecznych oraz - co istotne - ich działalności. W poprzednio wskazanym stanie prawnym, czyli przed datą 1 stycznia 2012 r., był niejako zawężony do spełnienia łącznie trzech przesłanek, gdy: działalność ta nosiła cechy reklamy, była skierowana do publicznej wiadomości oraz odnosiła się w sposób bezpośredni do produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na wykazach leków refundowanych, lub produktów leczniczych lub wyrobów medycznych o nazwie identycznej z nazwą produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na tych wykazach. Zauważyć należy, że w aktualnym

w sprawie stanie prawnym także nie zawarto definicji reklamy apteki i jej działalności, tak jak uczyniono w art. 52 ust. 1 p.f . – w zakresie reklamy produktu leczniczego.

Posiłkując się definicjami reklamy zawartymi w publikacjach słownikowych wskazać trzeba, że za reklamę uważa się każde działanie, mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług (vide Wielki Słownik Wyrazów Obcych pod red

M. Bańki, wyd. PWN, Warszawa 2003). Zatem na gruncie niniejszej sprawy reklamą apteki może być także każde działanie skierowane do publicznej wiadomości, zmierzające do zwiększenia sprzedaży produktów leczniczych i wyrobów medycznych w niej oferowanych. Objęcie zakazem "każdego działania" wyłącza z tej dyspozycji tylko jeden stan faktyczny, określony w zdaniu 2 art. 94a ust.1 p.f. – kierowanie do publicznej wiadomości informacji o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego.

Nie ulega zatem wątpliwości, że reklama może przyjmować różne formy zachęcania: poprzez ulotki, foldery, czy gazetki temu służące, nie tylko wręczane przez farmaceutów klientom apteki, ale także zachęcające poprzez Internet do korzystania z usług programu, który biorącym w nim udział daje określone bonusy.

Powyższa definicja reklamy działalności apteki została przyjęta w szeregu orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (vide: m. in. wyroki w sprawach o sygn. akt: VII SA/Wa 1985/07, VII SA/Wa 2215/07, VII SA/Wa 1739/07, czy też VII SA/Wa 1914/07) oraz w przytoczonym przez organ wyroku Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt II CSK 289/07 (LEX nr 307127). Reklama nie musi zawierać wyraźnych elementów ocennych ani też zachęcających do zakupu. Wystarczy, że wywoła u odbiorców zainteresowanie produktem i chęć jego nabycia.

W niniejszej sprawie kwestia sporna dotyczy kwalifikacji faktu uczestnictwa apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w W. przy ul. [...] prowadzonej przez skarżącą w programie lojalnościowym 60+.

W celu ustalenia czy działanie skarżącej naruszyło zakaz reklamy określony w art. 94a ust. 1 P.f. należało zbadać prawidłowość oceny przez organy wydające decyzje załączonych do akt administracyjnych dokumentów związanych z "Programem 60+". Są to: "Deklaracja uczestnictwa w projekcie 60+", "Regulamin funkcjonowania systemu ePRUF", "Regulamin uczestnictwa Apteki w Projekcie 60+", "Zmiana zasad uczestnictwa w programach ePRUF dedykowanych dla osób urodzonych po 60 roku życia" oraz "Informacja na temat programów ePRUF dedykowanych dla osób urodzonych po 60 roku życia". Z dokumentów tych jednoznacznie wynikają korzyści dla osób uczestniczących w "Programie 60+" w postaci możliwości dokonania zakupu produktów leczniczych po atrakcyjnych cenach, gwarantujących stosowne oszczędności. Ostatecznie apteka (a dokładnie podmiot ją prowadzący) ustala poziom odpłatności pacjenta za produkty lecznicze (poziom ten może być niższy, tj. bardziej korzystny dla pacjenta niż sugerowany w "Projekcie 60+"). Natomiast korzyścią apteki/prowadzącego ją podmiotu jest wynikająca z uczestnictwa w omawianym programie reklama, skutkiem nagłośnienia go w prasie, internecie, miejscach umieszczenia plakatów i ulotek informacyjnych. Nadto korzyścią apteki jest dodatkowa sprzedaż, ponieważ osoby posiadające "Kartę Projektu 60+" będą dokonywały również zakupów innego asortymentu dostępnego w danej aptece.

Jak zauważa się w literaturze - na gruncie poprzedniego stanu prawnego - podstawowym elementem reklamy działalności apteki lub punktu aptecznego jest zamiar przyciągnięcia potencjalnych klientów do dokonania zakupu produktu leczniczego lub wyrobu medycznego w konkretnej aptece, niezależnie od formy

i metody jej przeprowadzenia oraz użytych do jej realizacji środków, jeśli jej celem jest zwiększenie sprzedaży ww. produktów w danej aptece lub punkcie aptecznym. (vide Marta Koremba w Komentarzu/ Lex Omega do art. 94 a P.f., stan prawny na

1 lipca 2009 r.).

Na gruncie niniejszej sprawy i aktualnego stanu prawnego, przy zastosowaniu analogii do ustawowej definicji reklamy produktu leczniczego, określonej w art. 52 ust.1 p.f., za reklamę działalności apteki skarżącej spółki można uznać działalność polegającą na informowaniu i zachęcaniu do zakupu produktów leczniczych lub wyrobów medycznych w danej aptece poprzez program kierowany do klientów, który dla jego uczestników przewiduje określone bonusy, upusty, rabaty przy nabyciu towarów, co ma na celu zwiększenie ich sprzedaży. Innymi słowy, reklamą działalności apteki będzie więc zamiar przyciągnięcia potencjalnych klientów do dokonania zakupu towarów sprzedawanych w aptece - niezależnie od form i metod jej prowadzenia oraz użytych do jej realizacji środków - jeśli jej celem jest zwiększenie sprzedaży produktów leczniczych lub wyrobów medycznych. Podobne poglądy znaleźć można w orzecznictwie i to na gruncie poprzednich, mniej restrykcyjnych norm: np. w wyrokach WSA w Warszawie z dnia 17 października

2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 698/08 (niepubl.), z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1960/07, Lex nr 451165.

W ww. wyroku z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt II CSK 289/07 (publ. Lex nr 307127), Sąd Najwyższy podkreślił "Powszechnie przyjmuje się, że reklamą są wszelkie formy przekazu, w tym także takie, które nie zawierając w sobie elementów ocennych ani zachęcających do zakupu, mogą jednak zostać przyjęte przez ich odbiorców jako zachęta do kupna. [...] Przy rozróżnieniu informacji od reklamy trzeba mieć na względzie, że podstawowym wyznacznikiem przekazu reklamowego jest nie tylko mniej lub bardziej wyraźna zachęta do kupna towaru, ale

i faktyczne intencje podmiotu dokonującego przekazu oraz odbiór przekazu przez podmioty, do których jest kierowany. Wypowiedź jest reklamą, gdy nad warstwą informacyjną przeważa zachęta do nabycia towaru - taki cel przyświeca nadawcy wypowiedzi i tak odbiera ją przeciętny odbiorca, do którego została skierowana. Wszelkie promocje, w tym cenowe, są reklamą towaru i firmy, która ich dokonuje. Nie są natomiast reklamą m.in. listy cenowe, które zawierają jedynie informację o cenach towarów lub usług i są publikowane wyłącznie po to, by podać do publicznej wiadomości ceny określonych produktów".

Za reklamę działalności apteki zostały uznane również "czynności polegające na wręczaniu bonów rabatowych" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 października 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 698/08, niepubl.), czy udzielanie bonifikaty za zrealizowanie recepty (D. Biadun, Reklama apteki - bonifikata za zrealizowanie recepty, Serwis Prawo i Zdrowie nr 60801).

Warto nadmienić, że pewne formy działalności promocyjnej mogą stanowić zarówno reklamę produktu leczniczego zgodnie z art. 52 Pf, jak i reklamę działalności apteki w opisanym wyżej rozumieniu. Jak wskazał Sąd Najwyższy w powołanym wyżej wyroku z dnia 2 października 2007 r., stanowi reklamę zarówno leków, jak

i sprzedającej je apteki przedstawienie listy leków o obniżonej, promocyjnej cenie, wykazanej przez porównawcze zestawienie ceny niższej, stosowanej przez aptekę, obok ceny wyższej, określonej jako "cena typowa", "cena stara" lub w inny sposób sugerujący, iż apteka okresowo sprzedaje lek po obniżonej, promocyjnej cenie.

Jak wynika z przywołanego orzecznictwa, stanowiącego kryterium pomocnicze dla interpretacji przepisu art. 94a P.f, zakres reklamy działalności apteki interpretowany jest (i był również na gruncie poprzedniego stanu prawnego) przez judykaturę bardzo szeroko. Wyłączona ze wspomnianego zakazu została jedynie informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego (art. 94 ust. 1 in fine P.f). Wnioskując a contrario, uznać trzeba, że podanie innych informacji

o działalności apteki lub jej walorach stanowić będzie jej reklamę.

Zdaniem Sądu, organ prawidłowo ocenił, że uczestnictwo prowadzonej przez skarżącą apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w W. przy ul. [...] w "Programie 60+" jest komunikowane publicznie. Poprzez bowiem prasę, Internet i materiały informacyjne (w tym plakaty i ulotki) program ten trafia do nieokreślonego kręgu potencjalnych klientów apteki, co niewątpliwie ma na celu zwiększenie obrotu apteki biorącej w nim udział. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że z "Programu 60+" korzystać mogą nie tylko osoby po sześćdziesiątym roku życia, ale także ich "opiekunowie" – dzieci, wnuki.

Wobec kategorycznego brzmienia przepisu art. 94a P.f. oraz literalnej wykładni jego treści, Sąd podziela stanowisko organów orzekających w sprawie, z którego wynika, że "Program 60+" jako program lojalnościowy jest jedną z form reklamy. Programy tego rodzaju służą przyciągnięciu nowych klientów i zatrzymaniu starych, a w rezultacie mają za zadanie doprowadzenie do wzrostu sprzedaży poprzez budowanie lojalności wśród obecnych klientów, stanowiąc narzędzia promocji konsumenckiej stosowanej w sprzedaży, gdzie konsumenci nagradzani są

w zależności od częstotliwości nabywania produktów lub usług danej firmy czy też wielkości zakupów. Programy lojalnościowe zapewniają nie tylko podniesienie sprzedaży i często osłabienie pozycji konkurencji, ale i bezpłatną reklamę, gdyż przyciągają klientów do konkretnych aptek zachęcając ich w ten sposób do nabywania produktów leczniczych. Oferowany program poprzez zachętę do kupna produktów we wskazanych poprzez Internet aptekach ma na celu zwiększenie obrotów uczestniczących w nim aptek; jednocześnie posiada również walor informacyjny. Nie budzi zaś wątpliwości, że skarżąca przystąpiła do "Programu 60+" w celu komercyjnym.

Informacja o aptece poprzez jej udział w programie lojalnościowym jest jednocześnie zachętą do skorzystania z jej usług. Z kolei aprobata dla dopuszczenia organizowania programów lojalnościowych poprzez wskazywanie adresów aptek, które biorą w nim udział, byłaby w ocenie Sądu, ominięciem zakazu, o którym mowa w art. 94a ust. 1 Pf. Właśnie poprzez ustalenie udziału skarżącej w programie lojalnościowym, który poprzez prasę, Internet i materiały informacyjne zachęca klientów do udziału w nim, reklamowany jest program, w którym konkretna apteka,

a w niniejszej sprawie apteka prowadzona przez skarżącą, brała udział. Oznaczało to reklamę tej apteki i jej działalności, jako uczestnika programu lojalnościowego.

Z punktu widzenia zakazu reklamy aptek nie jest istotne, czy reklama dokonywana jest wewnątrz czy na zewnątrz apteki. Jej działalność reklamowa może przejawiać się tak we wnętrzu lokalu aptecznego, jak i poza nim. Przepis art. 94a P.f. nie wyznacza granic miejscowych reklamy.

W świetle powyższego nie sposób podzielić stanowiska skarżącej, że jej udział w "Programie 60+" nie naruszał przepisu art. 94a P.f. Promocję, stanowiącą zachętę do nabywania produktów, charakteryzuje bowiem komercyjny charakter, cel, jakim jest wola zwiększenia obrotów danej apteki. Do uznania reklamowego charakteru danych działań bez znaczenia jest to, czy reklama adresowana jest do klientów już pozyskanych czy też potencjalnych. Nie można przyjąć, że reklama adresowana jest tylko do "nowych" klientów, gdyż jej celem jest również zachęcenie do dalszego korzystania z usług apteki osób, które już się w niej zaopatrywały.

Sąd nie podzielił też zarzutu naruszenia art. 2, art. 20, art. 22 i art. 68 Konstytucji RP, bowiem na gruncie niniejszej sprawy zakaz określonych w art. 94a ust. 1 P.f. działań wynika z ustawy Prawo farmaceutyczne. Jak już nadmieniono, art. 94a ust. 1 P.f. został wprowadzony w wyniku implementacji dyrektywy 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi. Polska przystępując do Unii Europejskiej na mocy Traktatu z dnia 16 kwietnia 2003 r. zwanego Traktatem Ateńskim (Dz. U. z 2004 r. nr 90, poz. 864) od dnia przystąpienia jest związana postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez Instytucje Wspólnot (...) przed dniem przystąpienia, jak również stała się adresatem dyrektyw i decyzji w rozumieniu art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską z 25 marca 1957 r. (wersja skonsolidowana Dz. U. UE z dnia 29 grudnia 2006 r. C 321 E str. 1). Każde Państwo członkowskie, do którego kierowana jest dyrektywa zobowiązane jest do jej wykonania w drodze ustanowienia przepisów prawa wewnętrznego oraz przestrzegania, zgodnie z celami ustawodawcy wspólnotowego.

Niewątpliwie organy administracyjne rozstrzygające w niniejszej sprawie obowiązane były do działania na podstawie i w granicach przepisów prawa. Podejmując sporne rozstrzygnięcia organy te prawidłowo zastosowały zarówno przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. Podstawa prawna rozstrzygnięcia wynika z obowiązującego prawa materialnego. Nie została więc naruszona zasada praworządności określona w art. 6 k.p.a. Ponadto uzasadnienie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 129b ust. 1 P.f. poprzez nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w sytuacji nieuczestniczenia (zaprzestania udziału na dzień podejmowanej decyzji) prowadzonej przez nią apteki w "Programie 60+" (skutkującego umorzeniem postępowania administracyjnego w części dotyczącej nakazania skarżącej zaprzestania prowadzenia reklamy apteki i jej działalności).

W toku postępowania przed organem I instancji - 21 października 2013 r. skarżąca zrezygnowała z uczestnictwa w "Programie 60+", o czym poinformowała organ pismem. W tej sytuacji odpadła podstawa do nakazania przez wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego na podstawie art. 94a ust. 3 P.f.,

w drodze decyzji, zaprzestania prowadzenia zabronionej reklamy apteki i jej działalności. Ziściła się natomiast przesłanka do umorzenia postępowania, ponieważ przestała istnieć relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo materialne łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej. Skoro zatem skarżąca dobrowolnie zaniechała reklamy apteki i jej działalności, to bezprzedmiotowe było nałożenie na nią nakazu zaprzestania w tym zakresie. Zaniechanie reklamy apteki i jej działalności w toku postępowania pozostawało jednak bez wpływu na odpowiedzialność administracyjną skarżącej za prowadzenie niedozwolonej reklamy apteki i jej działalności w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 30 września 2013 r. Jednakże okoliczność ta miała bez wątpienia wpływ na wymiar kary, którą organ II instancji określił na nowo, ustalając jej wysokość na kwotę 4.000 zł.

W myśl art. 129b ust. 1 P.f. karze pieniężnej w wysokości do 50.000 złotych podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, placówki obrotu pozaaptecznego oraz ich działalności. Karę pieniężną, określoną w ust. 1, nakłada Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w drodze decyzji. Przy ustalaniu wysokości kary uwzględnia się w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów (ust. 2 art. 129b P.f.).

Przyjęta konstrukcja normy sankcjonującej oparta jest na związaniu administracyjnym polegającym na tym, że z ustaleniem naruszenia zakazu reklamy powstaje po stronie organu obowiązek wymierzenia kary administracyjnej,

a przepis ten nie przewiduje żadnych sytuacji, w których możliwe byłoby odstąpienia od jej nałożenia, w tym sytuacji, w której strona dobrowolnie zaniechała prowadzenia niedozwolonej reklamy.

W ocenie Sądu, nałożona na skarżącą kara w wysokości 6 100 zł jest adekwatna do stwierdzonego naruszenia, mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, uwzględnia fakt, że prowadzona przez skarżącą apteka nie uczestniczy już

w "Programie 60+" ale i fakt, że skarżąca uprzednio naruszyła już przepis o zakazie reklamowania apteki i jej działalności. Sądowi wiadome jest z urzędu, że tutejszy Sąd nieprawomocnym wyrokiem oddalił skargę B. S. na decyzję GIF z dnia [...] stycznia 2014r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 4000 zł za prowadzenie niedozwolonej reklamy apteki położonej w W. przy ul. [...] w okresie od 1 stycznia 2012r do 30 września 2013r. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy kara pieniężna ma zapobiec ponownemu naruszaniu przepisów, zatem celem jej jest także odstraszający charakter. Tym samym wysokość kary należy uznać za uzasadnioną i nie nadmierną, skoro kwota 6100 zł stanowi ok. 12% górnego zagrożenia (50000zł).

Należy stwierdzić, że organ prawidłowo objął zaskarżoną decyzją zarówno umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie nakazania - na podstawie art. 94a P.f. - zaprzestania prowadzenia reklamy działalności apteki ogólnodostępnej prowadzonej przez skarżącą, jak i nałożenie kary pieniężnej. Decyzja wydana w trybie art. 94a ust. 3 p.f. wywołuje bowiem skutki nie tylko wobec zdarzeń (sankcjonuje zdarzenia) mających miejsce w momencie jej wydania, ale również wobec zdarzeń mających miejsce przed jej wydaniem. Wynikający z ustawy - Prawo farmaceutyczne model "następczego" nadzoru nad reklamą aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności, polega na uprawnieniu organu do wydawania decyzji administracyjnych nakazujących zaprzestanie reklamy po jej zaistnieniu. Jest to zgodne z istotą wykonywania funkcji nadzorczych przez organ administracji. Skoro zatem w niniejszej sprawie ustalono, że jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I Instancji strona zaprzestała prowadzenia zabronionej działalności reklamowej, uzasadnione było umorzenie przez organ postępowania w zakresie nakazu zaprzestania naruszania art. 94a ust. 1 P.f. z powodu jego bezprzedmiotowości, oraz jednoczesne nałożenie kary pieniężnej, o której mowa w art. 129b P.f., za stwierdzony fakt wcześniejszego prowadzenia tej działalności.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.