Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3232/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi I. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2006r. postanawia - zwolnić skarżącą od kosztów sądowych -


UZASADNIENIE

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 2.236 zł, skarżąca – I.S. , wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu wniosku wskazała, że nie jest w stanie ponieść tego kosztu, bez zagrożenia jej elementarnych potrzeb życiowych. Kwota wpisu stanowi dla niej sumę nieosiągalną. Skarżąca oświadczyła, że obecnie zatrudniona jest wyłącznie na ¼ etatu, z którego uzyskuje niewielki dochód i bez pomocy rodziny nie byłaby w stanie się utrzymać. W pozostałym zakresie skarżąca zajmuje się wychowaniem dwójki małoletnich dzieci. Nie ma żadnego majątku nieruchomego i ruchomego, poza domem, którego nie może zbyć z uwagi na fakt, że wysokość zadłużenia z tytułu kredytu hipotecznego jest wyższa niż orientacyjna wartość nieruchomości. Z oświadczeń skarżącej wynika, że prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe jedynie z dziećmi. Jej miesięczny dochód wynosi 420 zł.

Z uwagi na fakt, że oświadczenia zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy, złożonym na urzędowym formularzu PPF, okazały się niewystarczające

do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącej,

na podstawie art. 255 w zw. z art. 252 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skarżąca została wezwana do: wskazania i udokumentowania wszystkich źródeł utrzymania skarżącej oraz osób prowadzących ze nią wspólne gospodarstwo domowe (wynagrodzenie za pracę, renta, zasiłki, inne świadczenia np. alimenty na dzieci), wyjaśnienia, czy skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z ojcem swoich dzieci, nadesłania zeznań podatkowych skarżącej oraz osób prowadzących ze skarżącą wspólne gospodarstwo domowe za 2012 i 2013 r., nadesłania wyciągów ze wszystkich rachunków bankowych skarżącej oraz osób, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe za ostatnie trzy miesiące (łącznie z rachunkiem obsługującym kredyt hipoteczny), przedstawienia zestawienia wysokości miesięcznych dochodów i wydatków składających się na bieżące utrzymanie skarżącej i osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym (w tym wydatków na utrzymanie domu, wyżywienie, obsługę kredytu i inne).

W odpowiedzi skarżąca wyjaśniła, że źródłem utrzymania skarżącej i jej dzieci jest wynagrodzenie za pracę skarżącej w wysokości 420 zł netto miesięcznie, alimenty przyznane na rzecz dzieci w łącznej wysokości faktycznie otrzymywanej od 2.000 – 2.500 zł oraz dobrowolna pomoc ojca dzieci w wysokości ok. 500-700 zł. Skarżąca nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego z ojcem dzieci. Mieszka on odrębnie. Miesięczne wydatki rodziny skarżącej wynoszą ok. 3.300 zł, z czego ok. 2.200 zł wynosi rata kredytu. Do wniosku skarżąca załączyła zaświadczenie o zatrudnieniu i dochodach z tytułu umowy o pracę, wyciąg z rachunku bankowego, zeznanie podatkowe za 2013 r., z którego wynika, że za ten okres przychód skarżącej wyniósł 2.400 zł oraz zeznanie podatkowe za 2012 r. z wykazanym łącznym przychodem w wysokości 11.216,74 zł.

Pismem z 4 grudnia 2014 r. skarżąca ponownie został wezwana do złożenia dodatkowych oświadczeń tj.: wskazania komu i jakie tytuły prawne przysługują od lokalu położonego w W. ul. [...] oraz nieruchomości położnej w H. ul. [...] , wskazania, jak wykorzystywane są powyższe nieruchomości, wyjaśnienia, czy kredyt zaciągnięty na spłatę domu obciąża również byłego męża skarżącej (nadesłanie kopii umowy kredytowej), przedstawienia miesięcznego zestawienia wszystkich dochodów skarżącej i osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym oraz niezbędnych miesięcznych wydatków (z uwzględnieniem wydatków na wyżywienie, utrzymanie domu/mieszkania, naukę dzieci lub wydatków związanych z ich opieką, gdy skarżąca pracuje, leczenie, środki czystości, dojazdy do pracy), wskazania źródeł finansowania ustanowionego w sprawie pełnomocnika.

W odpowiedzi skarżąca wyjaśniła, że wyłącznym właścicielem lokalu mieszczącego się w W. przy ul. [...] jest Y. S.. Z kolei wyłącznym właścicielem nieruchomości położnej w H. jest skarżąca. Nieruchomości te wykorzystywane są w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. Kredyt zaciągnięty na spłatę domu obciąża jedynie skarżącą, na dowód czego skarżąca załączyła umowę kredytową. Miesięczne wydatki rodziny wynoszą ok. 3.300 zł, z czego wysokość raty kredytu wynosi ok. 2.200 zł, wydatki na utrzymanie domu 300 zł, wyżywienie ok. 600 zł, wydatki na naukę ok. 100 zł, środki czystości ok. 50 zł, dojazdy do pracy 80 zł. Skarżąca wskazała, że z uwagi na fakt, iż suma uzyskiwanych dochodów nie pozwala na pokrycie wszystkich wydatków, skarżąca korzysta z pomocy byłego męża. Odnosząc się do wynagrodzenia pełnomocnika, skarżąca oświadczyła, że przy zwarciu umowy pełnomocnik otrzymał niewielką cześć wynagrodzenia pokrytego z pomocą bliskich osób. Pozostała cześć ma być zapłacona po zakończeniu sprawy. Środki na ten cel skarżąca zamierza uzyskać z odszkodowania od matki, której bezprawne działania doprowadziły do powstania zobowiązania podatkowego.

Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:

Skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Owo wykazanie polegać będzie w rzeczywistości na przedstawieniu w sposób przekonujący, że poniesienie kosztów postępowania nie jest możliwe.

Oceniając wniosek skarżącej z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że zasługuje on na uwzględnienie.

Źródłem utrzymania skarżącej i jej dwójki małoletnich dzieci jest wynagrodzenie za pracę skarżącej w wysokości 420 zł, alimenty na dzieci wysokości 2.000 – 2.500 zł oraz dobrowolna pomoc byłego męża skarżącej. Skarżąca nie posiada oszczędności, ani żadnego majątku, poza domem obciążonym kredytem hipotecznym, w którym zamieszkuje wraz z dziećmi. Miesięczną rata kredytu wynosi ok. 2.200 zł. Reszta środków uzyskiwanych przez skarżącą przeznaczana jest na utrzymanie. Powyższe okoliczności znajdują potwierdzenie w szczegółowych wyjaśnieniach skarżącej oraz nadesłanych dokumentach.

Tym samym przyjąć należy, że środki finansowe, którymi dysponuje skarżąca są ograniczone i pozwalają na zaspokojenie tylko niezbędnych potrzeb życiowych.

W związku z tym, mając na uwadze oświadczenia skarżącej, złożone pod rygorem odpowiedzialności za podawanie nieprawdziwych danych lub zatajanie prawdy, zasadne jest zwolnienie skarżącej od kosztów sądowych.

Jednocześnie jednak referendarz sądowy zauważa, że zgodnie z art. 249 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub części, jeżeli się okaże, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.