Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 627/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.247 par.3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 października 2011 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 6 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku akcyzowego za miesiące od stycznia do marca oraz od maja do września 2007 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

ZASKARŻONĄ DO SĄDU DECYZJĄ DYREKTOR IZBY CELNEJ DZIAŁAJĄC NA PODSTAWIE:

- ART. 233 § 1 PKT 1, ART. 247 § 1 PKT 3 USTAWY Z DNIA 29 SIERPNIA 1997 R. ORDYNACJA PODATKOWA (TEKST JEDNOLITY Z 2005 R. DZ. U. NR 8, POZ. 60 Z PÓŹN. ZM.),

PO ROZPATRZENIU ODWOŁANIA OD DECYZJI DYREKTORA IZBY CELNEJ Z DNIA 14 LUTEGO 2011 R., KTÓRĄ ODMÓWIONO P. A. K. STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI NACZELNIKA URZĘDU CELNEGO NR [...] Z DNIA 26 SIERPNIA 2010 R., DOTYCZĄCEJ OKREŚLENIA WYSOKOŚCI ZOBOWIĄZANIA W PODATKU AKCYZOWYM ZA OKRES STYCZEŃ - MARZEC 2007 R., ORAZ MAJ - WRZESIEŃ 2007 R., W ŁĄCZNEJ KWOCIE 151.040,00 ZŁ

UTRZYMAŁ W MOCY DECYZJĘ ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI.

PODSTAWĄ POWYŻSZEGO ROZSTRZYGNIĘCIA BYŁ NASTĘPUJĄCY STAN FAKTYCZNY:

PROTOKOŁEM Z DNIA 16 CZERWCA 2009 R., ZAKOŃCZONO PRZEPROWADZONĄ W PRZEDSIĘBIORSTWIE "A" KONTROLĘ PODATKOWĄ W ZAKRESIE ZAKUPU, ZUŻYCIA I SPRZEDAŻY PALIW SILNIKOWYCH I OLEJU OPAŁOWEGO, W OKRESIE OD 1 STYCZNIA 2007 R., DO 30 WRZEŚNIA 2007 R. W TOKU KONTROLI USTALONO, IŻ STRONA W POWYŻEJ WSKAZANYM OKRESIE DOKONAŁA ZAKUPU OLEJU NAPĘDOWEGO OD FIRMY "B" SP. Z O.O., Z SIEDZIBĄ W P. G. Z PROTOKOŁU PRZESŁUCHANIA PANA A. K., NA OKOLICZNOŚĆ DOKONANIA ZAKUPU OLEJU NAPĘDOWEGO OD FIRMY "B" SP. Z O.O., WYNIKA, ŻE SPÓŁKA TA DOSTARCZAŁA OLEJ NAPĘDOWY WŁASNYM TRANSPORTEM, NASTĘPNIE BYŁ ON ZLEWANY DO ZBIORNIKA ZNAJDUJĄCEGO SIĘ NA TERENIE "A". PŁATNOŚĆ ODBYWAŁA SIĘ NA BIEŻĄCO BEZPOŚREDNIO DLA KIEROWCY. PISMEM Z DNIA 8 STYCZNIA 2010 R., MATERIAŁY Z KONTROLI PRZEKAZANO DO NACZELNIKA URZĘDU CELNEGO, KTÓRY POSTANOWIENIEM Z DNIA 22 KWIETNIA 2010 R., WSZCZĄŁ Z URZĘDU POSTĘPOWANIE PODATKOWE W SPRAWIE OKREŚLENIA WYSOKOŚCI ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO W PODATKU AKCYZOWYM (DORĘCZONO W DNIU 26 KWIETNIA 2010 R.).

PO PRZEPROWADZONYM POSTĘPOWANIU, W DNIU 26 SIERPNIA 2010 R., ORGAN PODATKOWY WYDAŁ DECYZJĘ, KTÓRĄ OKREŚLIŁ WYSOKOŚĆ ZOBOWIĄZANIA W PODATKU AKCYZOWYM ZA MIESIĄCE OD STYCZNIA DO MARCA ORAZ OD MAJA DO WRZEŚNIA 2007 R., W ŁĄCZNEJ KWOCIE 151.040,00 ZŁ. ROZSTRZYGNIĘCIE TO OPARTO M.IN. NA PRZEPISACH USTAWY Z DNIA 23 STYCZNIA 2004 R., O PODATKU AKCYZOWYM, W SZCZEGÓLNOŚCI NA ART. 4 UST. 3, ZGODNIE Z KTÓRYM OPODATKOWANIU AKCYZĄ PODLEGA TAKŻE NABYCIE LUB POSIADANIE PRZEZ PODATNIKA WYROBÓW AKCYZOWYCH, JEŻELI OD TYCH WYROBÓW NIE ZOSTAŁA ZAPŁACONA AKCYZA W NALEŻNEJ WYSOKOŚCI.

BIORĄC POD UWAGĘ POCZYNIONE USTALENIA, IŻ W STOSUNKU DO FIRMY "B" SP. Z O.O., BRAK JEST MOŻLIWOŚCI PRZEPROWADZENIA CZYNNOŚCI KONTROLNYCH ORAZ MOŻLIWOŚCI POTWIERDZENIA POCHODZENIA TOWARU, A TAKŻE FAKTU ZAPŁACENIA PODATKU AKCYZOWEGO OD TEGO WYROBU (W AKTACH KRS SPÓŁKI "B" ZNAJDUJĄCYCH SIĘ W SĄDZIE REJONOWYM WYKREŚLONO ZAPIS DOTYCZĄCY ADRESU SIEDZIBY PRZY UL. [...]; P. D. ÓWCZESNY PREZES TEJ SPÓŁKI NIE STAWIŁ SIĘ NA PRZESŁUCHANIE W CHARAKTERZE ŚWIADKA; W FAKTURACH SPRZEDAŻY OLEJU NAPĘDOWEGO BRAK JEST ADNOTACJI O KWOCIE UISZCZONEJ OD TEGO WYROBU AKCYZY) UZNANO, IŻ TO NA STRONIE, ZGODNIE Z TREŚCIĄ WSKAZANEGO POWYŻEJ PRZEPISU PRAWA, CIĄŻY OBOWIĄZEK ZAPŁATY PODATKU AKCYZOWEGO Z TYTUŁU POSIADANIA OLEJU NAPĘDOWEGO. DECYZJA TA ZOSTAŁA PODATNIKOWI PRAWIDŁOWO DORĘCZONA W DNIU 2 WRZEŚNIA 2010 R., JEDNAKŻE NIE WNIÓSŁ ON ODWOŁANIA.

PISMEM Z DNIA 5 STYCZNIA 2011 R., PEŁNOMOCNIK STRONY ZŁOŻYŁ WNIOSEK O STWIERDZENIE NIEWAŻNOŚCI DECYZJI NACZELNIKA URZĘDU CELNEGO, Z UWAGI NA FAKT, IŻ ZOSTAŁA ONA WYDANA Z RAŻĄCYM NARUSZENIEM PRAWA. ROZSTRZYGNIĘCIU ZARZUCONO RAŻĄCE NARUSZENIE:

1. PRZEPISU PRAWA MATERIALNEGO POPRZEZ BŁĘDNĄ WYKŁADNIĘ TREŚCI NORMATYWNEJ ART. 4 UST. 3 USTAWY Z DNIA 23 STYCZNIA 2004 R., O PODATKU AKCYZOWYM (DZ. U. Z 2004 R. NR 29, POZ. 257 Z PÓŹN. ZM.), I W ZWIĄZKU Z ART. 191 USTAWY Z DNIA 29 SIERPNIA 1997 R. - ORDYNACJA PODATKOWA,

2. PRAWA MATERIALNEGO TJ. ART. 32 W ZWIĄZKU Z ART. 217 KONSTYTUCJI RP POPRZEZ NARUSZENIE ZASADY RÓWNOŚCI OBYWATELI RP WOBEC PRAWA PRZEJAWIAJĄCE SIĘ W BEZZASADNYM POZBAWIENIU PRAWA DO OBNIŻENIA PODATKU NALEŻNEGO,

3. RAŻĄCE NARUSZENIE PRZEPISU PRAWA PROCESOWEGO, TJ. ART. 121 USTAWY Z DNIA 29 SIERPNIA 1997R. - ORDYNACJA PODATKOWA, POPRZEZ PROWADZENIE POSTĘPOWANIA W SPOSÓB NIE BUDZĄCY ZAUFANIA OBYWATELA DO ORGANÓW PAŃSTWA.

W UZASADNIENIU WNIOSKU PEŁNOMOCNIK STRONY ZAUWAŻYŁ, IŻ Z PRZEPISÓW USTAWY O PODATKU AKCYZOWYM WYNIKA, IŻ OBOWIĄZKIEM ZAPŁATY PODATKU AKCYZOWEGO OBCIĄŻONY BYŁ NA DZIEŃ DOKONYWANIA CZYNNOŚCI PODMIOT ZBYWAJĄCY OLEJ NAPĘDOWY TJ. SPÓŁKA "B". ZDANIEM PEŁNOMOCNIKA PRZEMAWIA ZA TYM PODSTAWOWA CECHA PODATKU AKCYZOWEGO TZN. JEDNOFAZOWOŚĆ, KTÓRA OZNACZA ŻE AKCYZA POWINNA BYĆ PŁACONA NA PIERWSZYM SZCZEBLU OBROTU. WE WNIOSKU PODKREŚLONO, IŻ KAŻDA NASTĘPNA TRANSAKCJA, KTÓREJ PRZEDMIOTEM BĘDĄ WYROBY AKCYZOWE, NIE POWINNA PODLEGAĆ OPODATKOWANIU PODATKIEM AKCYZOWYM, A PODMIOT DOKONUJĄCY DANEJ TRANSAKCJI NIE POWINIEN BYĆ TRAKTOWANY JAKO PODATNIK AKCYZY. Z KOLEI PRZENIESIENIE OBOWIĄZKU ZAPŁATY PODATKU PRZEZ ORGAN PODATKOWY NA PANA A. K., ZDANIEM PEŁNOMOCNIKA STRONY WYINTERPRETOWANE ZOSTAŁO WYŁĄCZNIE Z POWODU NIEMOŻNOŚCI PRZEPROWADZENIA KONTROLI W SPÓŁCE "B", JAK WYNIKA Z PRZYWOŁANEJ DECYZJI NACZELNIKA URZĘDU CELNEGO, NIE ZAŚ Z BRAKU DOWODÓW POTWIERDZAJĄCYCH FAKT UISZCZENIA AKCYZY.

WE WNIOSKU PODKREŚLONO PONADTO, IŻ PRZENIESIENIE OBOWIĄZKU ZAPŁATY PODATKU NIE MOŻE SŁUŻYĆ WYŁĄCZNIE ZABEZPIECZENIU FISKALNYCH INTERESÓW PAŃSTWA. PRZEPIS ART. 11 UST. 2 WSKAZANEJ POWYŻEJ USTAWY (W BRZMIENIU OBOWIĄZUJĄCYM W DACIE DOKONANIA CZYNNOŚCI), MA NA CELU WYŁĄCZNIE PRZESUNIĘCIE ODPOWIEDZIALNOŚCI ZA UISZCZENIE AKCYZY NA NABYWCÓW I POSIADACZY WYROBÓW AKCYZOWYCH, POMIMO TEGO ŻE ZGODNIE Z ZASADAMI OGÓLNYMI PODMIOTAMI ZOBOWIĄZANYMI DO ZAPŁATY PODATKU AKCYZOWEGO BYLI DOSTAWCY TYCH WYROBÓW. PEŁNOMOCNIK WSKAZAŁ RÓWNIEŻ, ŻE ZAKRES ZASTOSOWANIA TEGO PRZEPISU POWINIEN BYĆ WĄSKI I ODNOSIĆ SIĘ TYLKO DO SYTUACJI, W KTÓRYCH DANY PODMIOT WIEDZIAŁ, ŻE KWOTA AKCYZY NIE ZOSTAŁA LUB NIE ZOSTANIE ROZLICZONA PRZEZ DOSTAWCĘ, CO W PRZEDMIOTOWYM STANIE FAKTYCZNYM SPRAWY NIE MIAŁO MIEJSCA.

PEŁNOMOCNIK, POWOŁUJĄC SIĘ NA PRZEPIS ART. 191 ORDYNACJI PODATKOWEJ, WSKAZAŁ, IŻ ORGAN PODATKOWY W "SPOSÓB NIEPRAWIDŁOWY POCZYTAŁ, IŻ BRAK JEST MOŻLIWOŚCI DOTARCIA DO "B" SP. Z O.O., A TYM SAMYM POTWIERDZENIA OPŁACENIA NALEŻNEJ AKCYZY. W PROCESIE GROMADZENIA MATERIAŁU DOWODOWEGO, A NASTĘPNIE PRZY DOKONYWANIU JEGO OCENY, ORGAN PODATKOWY NIE USTALIŁ, ŻE KONTRAHENT PODATNIKA - SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ "B" ISTNIEJE W OBROCIE GOSPODARCZYM". DODAŁ, IŻ SPÓŁKA NADAL PROWADZI DZIAŁALNOŚĆ, O CZYM ŚWIADCZY ODPIS WNIOSKU O ZMIANĘ DANYCH W KRAJOWYM REJESTRZE SĄDOWYM.

ZDANIEM PEŁNOMOCNIKA STRONY, NACZELNIK URZĘDU CELNEGO WYDAJĄC DECYZJĘ, DOKONAŁ OCENY ZGROMADZONEGO W SPRAWIE MATERIAŁU DOWODOWEGO, W SPOSÓB WYKRACZAJĄCY POZA GRANICE LOGIKI, WIEDZY ORAZ DOŚWIADCZENIA ŻYCIOWEGO, PRZEZ CO RAŻĄCO NARUSZYŁ PRZYWOŁANY PRZEPIS PROCESOWY ART. 191 ORDYNACJI PODATKOWEJ, A CO ZA TYM IDZIE NORMĘ PRAWA MATERIALNEGO TJ. PRZEPIS ART. 116 UST. 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ.

NASTĘPNIE WSKAZANO NA STANOWISKA TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ODNOSZĄCE SIĘ DO ISTOTY ZASADY RÓWNOŚCI OBYWATELI (ORZECZENIE Z DNIA 31 MARCA 1998 R. - SYGN. AKT K 24/97 ORAZ Z DNIA 29 WRZEŚNIA 1997 R., SYGN. AKT K 15/97), ZAZNACZAJĄC, IŻ PRZYJĘCIE PRZEZ ORGAN PODATKOWY W PROCESIE STOSOWANIA PRAWA BŁĘDNYCH ZAŁOŻEŃ, NIE MOŻE RODZIĆ PO STRONIE PODATNIKA NEGATYWNYCH KONSEKWENCJI. WOBEC POWYŻSZEGO WYSUNIĘTO TWIERDZENIE, ŻE ORGAN PODATKOWY BEZZASADNIE PRZENIÓSŁ NA PODATNIKA OBOWIĄZEK UISZCZENIA ZALEGŁEJ AKCYZY, BEZ WSKAZANIA DOWODÓW POTWIERDZAJĄCYCH FAKT JEJ NIEOPŁACENIA PRZEZ SPRZEDAWCĘ OLEJU NAPĘDOWEGO, TJ. "B" SP. Z O.O.

DECYZJĄ Z DNIA 14 LUTEGO 2011 R. DYREKTOR IZBY CELNEJ, JAKO ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI W POSTĘPOWANIU NADZWYCZAJNYM ODMÓWIŁ STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI NACZELNIKA URZĘDU CELNEGO Z DNIA 25 SIERPNIA 2010 R.

W UZASADNIENIU WSKAZAŁ, POWOŁUJĄC SIĘ NA ORZECZNICTWO SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH, IŻ POSTĘPOWANIE NADZORCZE, W SZCZEGÓLNOŚCI DOTYCZĄCE STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI OSTATECZNEJ, NIE SŁUŻY ZAŁATWIENIU SPRAWY PODATKOWEJ. JEGO PODSTAWOWYM CELEM NIE JEST ORZEKANIE O OBOWIĄZKACH I PRAWACH STRONY, WYNIKAJĄCYCH Z PODATKOWEGO PRAWA MATERIALNEGO, LECZ ZBADANIE ORZECZENIA WYDANEGO W POSTĘPOWANIU ZWYKŁYM POD KĄTEM ZAISTNIENIA PRZESŁANEK, WYMIENIONYCH W ART. 247 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ; ZATEM PRZEDMIOTEM DECYZJI WYDANEJ W POSTĘPOWANIU NADZORCZYM JEST INNA DECYZJA, A NIE ROZSTRZYGNIĘCIE SPRAWY PODATKOWEJ.

POSTĘPOWANIE W PRZEDMIOCIE STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI JEST ODRĘBNYM OD POSTĘPOWANIA ZWYCZAJNEGO POSTĘPOWANIEM NADZWYCZAJNYM, KTÓRE NIE MOŻE BYĆ POŚWIĘCONE PONOWNEJ OCENIE ZASADNOŚCI DOKONANYCH ROZSTRZYGNIĘĆ MERYTORYCZNYCH W ZAKRESIE OKREŚLENIA WYSOKOŚCI ZOBOWIĄZAŃ PODATKOWYCH.

ORGAN PODATKOWY ZAUWAŻYŁ, IŻ KWALIFIKOWANĄ PRZESŁANKĄ DO UNIEWAŻNIENIA DECYZJI PODATKOWEJ JEST WYDANIE JEJ Z RAŻĄCYM NARUSZENIEM PRAWA. POWOŁUJĄC SIĘ NA WYROK NSA Z DNIA 18 LUTEGO 2000 R., (SYGN. V SA 463/99, NIEPUBL.) WSKAZAŁ, IŻ NAJCZĘŚCIEJ W JUDYKATURZE WSKAZUJE SIĘ, ŻE WARUNKIEM KONIECZNYM DO UZNANIA NARUSZENIA PRAWA ZA RAŻĄCE JEST OCZYWISTY CHARAKTER TEGO NARUSZENIA. CECHĄ RAŻĄCEGO NARUSZENIA PRAWA JEST TO, ŻE TREŚĆ DECYZJI POZOSTAJE W WYRAŹNEJ I OCZYWISTEJ SPRZECZNOŚCI Z TREŚCIĄ PRZEPISU, TZN. ISTNIENIE TEJ SPRZECZNOŚCI DA SIĘ USTALIĆ POPRZEZ PROSTE ICH ZESTAWIENIE. NIE MOŻNA ZATEM UZNAĆ, ŻE DECYZJA WYDANA ZOSTAŁA Z RAŻĄCYM NARUSZENIEM PRAWA W SYTUACJI, GDY NIE JEST WYJAŚNIONE, CZY W OGÓLE MIAŁO MIEJSCE NARUSZENIE PRAWA. ORGAN PODATKOWY ZGODZIŁ SIĘ PRZY TYM ZE STANOWISKIEM NSA (WYROK SN Z DNIA 11 MAJA 2000 R., III RN 62/00, OSNAP 2001, NR 2, POZ. 10), ŻE PRZEPISY STANOWIĄCE PODSTAWĘ STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI POWINNY BYĆ W KAŻDYM PRZYPADKU INTERPRETOWANE ŚCIŚLE, A ZATEM PRZY STWIERDZANIU NIEWAŻNOŚCI DECYZJI MOGĄ BYĆ BRANE POD UWAGĘ WYŁĄCZNIE OKOLICZNOŚCI WYMIENIONE W TYCH PRZEPISACH. NIEDOPUSZCZALNE JEST ODWOŁYWANIE SIĘ DO INNYCH, NIE WYMIENIONYCH W PRZEPISIE PRZESŁANEK, W TYM BŁĘDU, WINY, NALEŻYTEJ STARANNOŚCI LUB DOBREJ WIARY, CZY JAKICHKOLWIEK INNYCH.

W OPINII ORGANU PODATKOWEGO RAŻĄCE NARUSZENIE PRAWA WYSTĘPUJE WTEDY, GDY DECYZJA JEST W SPOSÓB OCZYWISTY SPRZECZNA Z PRZEPISEM PRAWA I W ZWIĄZKU Z POWYŻSZYM NIE MOŻE POZOSTAWAĆ W OBROCIE PRAWNYM PRAWORZĄDNEGO PAŃSTWA. ZAPRZECZENIEM PRAWIDŁOWEGO ZAŁATWIENIA SPRAWY CO DO JEJ ISTOTY I RAŻĄCYM NARUSZENIEM PRAWA BYŁOBY ZATEM NAŁOŻENIE NA OBYWATELA PODATKU W SYTUACJI, GDY NIE CIĄŻY NA NIM Z MOCY USTAWY OBOWIĄZEK PODATKOWY. NIE CHODZI BOWIEM W TEGO TYPU PRZYPADKACH O BŁĘDY WYKŁADNI PRAWA, ALE O PRZEKROCZENIE PRAWA W SPOSÓB JASNY I NIEDWUZNACZNY.

KOŃCOWO ORGAN PODATKOWY ZAUWAŻYŁ, IŻ NACZELNIK URZĘDU CELNEGO PRAWIDŁOWO ZASTOSOWAŁ I ZINTERPRETOWAŁ PRZEPIS ART. 4 UST. 3 USTAWY O PODATKU AKCYZOWYM (WPROST, A NIE WBREW JEGO TREŚCI), W ZWIĄZKU Z CZYM BRAK JEST PODSTAW DO UZNANIA ZASADNOŚCI ZARZUTÓW PODNIESIONYCH WE WNIOSKU Z DNIA 5 STYCZNIA 2011 R.

MAJĄC TO NA WZGLĘDZIE STWIERDZIŁ, IŻ W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE NIE MIAŁO MIEJSCA KWALIFIKOWANE NARUSZENIE PRAWA. NATOMIAST ŻĄDANIE PRZEPROWADZENIA KONTROLI I PROWADZENIA POSTĘPOWANIA WOBEC KONTRAHENTA PANA K. NIE STANOWI ZARZUTU BEZPOŚREDNIO ODNOSZĄCEGO SIĘ DO ROZSTRZYGNIĘCIA PODJĘTEGO PRZEZ ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI.

PISMEM Z DNIA 2 MARCA 2011 R., PEŁNOMOCNIK STRONY ODWOŁAŁ SIĘ OD POWYŻSZEJ DECYZJI, ZARZUCAJĄC RAŻĄCE NARUSZENIE:

1. ART. 121 USTAWY Z DNIA 29 SIERPNIA 1997 R. - ORDYNACJA PODATKOWA, POPRZEZ PROWADZENIE POSTĘPOWANIA W SPOSÓB NIE BUDZĄCY ZAUFANIA OBYWATELA DO ORGANÓW PAŃSTWA,

2. ART. 122 W ZW. Z ART. 125 ORDYNACJI PODATKOWEJ, POPRZEZ NIEPODJĘCIE WSZELKICH NIEZBĘDNYCH DZIAŁAŃ W CELU DOKŁADNEGO WYJAŚNIENIA STANU FAKTYCZNEGO,

3. ART. 32 W ZW. ART. 127 KONSTYTUCJI RP, POPRZEZ NARUSZENIE ZASADY RÓWNOŚCI OBYWATELI RP WOBEC PRAWA PRZEJAWIAJĄCE SIĘ W POZBAWIANIU PODATNIKA MOŻLIWOŚCI DOCHODZENIA SWOICH PRAW, POPRZEZ ZASTOSOWANIE NADZWYCZAJNEGO TRYBU WZRUSZENIA WADLIWEJ DECYZJI ORGANU ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ.

MAJĄC POWYŻSZE NA UWADZE PEŁNOMOCNIK WNIÓSŁ O UCHYLENIE W CAŁOŚCI W/W DECYZJI DYREKTORA IZBY CELNEJ DYREKTOR IZBY CELNEJ.

DYREKTOR IZBY CELNEJ PO ZAPOZNANIU SIĘ ZE ZGROMADZONYM MATERIAŁEM DOWODOWYM ORAZ TREŚCIĄ ODWOŁANIA, MAJĄC NA UWADZE PRZEPISY PRAWA ORAZ USTALONY STAN FAKTYCZNY ZASKARŻONĄ DO SĄDU DECYZJĄ, UTRZYMAŁ W MOCY DECYZJĘ ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI.

ORGAN ODWOŁAWCZY ZAUWAŻA, ŻE ZARZUTY PRZEDSTAWIONE PRZEZ PEŁNOMOCNIKA STRONY WE WNIOSKU Z DNIA 5 STYCZNIA 2011 R., W ISTOCIE SPROWADZAJĄ SIĘ DO ŻĄDANIA PRZEZ STRONĘ PONOWNEGO ZAŁATWIENIA SPRAWY PODATKOWEJ, JEDNAKŻE W POSTĘPOWANIU DOTYCZĄCYM STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI. POWYŻSZE JEST TYMCZASEM ZDANIEM ORGANU NIEMOŻLIWE, GDYŻ STANOWIŁOBY NARUSZENIE ZASADY DWUINSTANCYJNOŚCI. ORGAN ZAUWAŻA, IŻ POSTĘPOWANIE W SPRAWIE STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI NIE MA NA CELU PONOWNEGO ROZPOZNANIA SPRAWY CO DO JEJ ISTOTY I NIE MOŻE PRZERODZIĆ SIĘ W POSTĘPOWANIE O CHARAKTERZE MERYTORYCZNYM, W KTÓRYM BADA SIĘ SPRAWĘ NA NOWO (WŁĄCZNIE Z ZARZUTAMI STRONY). W TRYBIE NADZWYCZAJNYM BADA SIĘ JEDYNIE ISTNIENIE LUB NIE, JEDNEJ Z WAD WYMIENIONYCH W PRZEPISIE ART. 247 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ A ISTNIENIA KTÓRYCH W OKOLICZNOŚCIACH ROZPOZNAWANEJ SPRAWY PODATNIK NIE WYKAZAŁ.

W OCENIE ORGANU ODWOŁAWCZEGO NIE MOŻNA ZGODZIĆ SIĘ ZE STRONĄ, IŻ ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI DOPUŚCIŁ SIĘ DYSKRYMINACJI PODATNIKA POPRZEZ POZBAWIANIE GO MOŻLIWOŚCI DOCHODZENIA SWOICH PRAW W DRODZE NADZWYCZAJNEGO TRYBU ZASKARŻENIA DECYZJI. POSTĘPOWANIE WSZCZĘTE NA WNIOSEK Z DNIA 5 STYCZNIA 2011 R., ZOSTAŁO PRZEPROWADZONE I ZAKOŃCZONE WYDANĄ W DNIU 14 LUTEGO 2011 R., DECYZJĄ, W KTÓREJ ZAWARTO UZASADNIENIE PRZYJĘTEGO ROZSTRZYGNIĘCIA. POWOŁUJĄC SIĘ M.IN. NA WYROK NSA Z DNIA 3 MAJA 2003 R., (SYGN. AKT III SA 2395/01, NIEPUBL.), ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI STWIERDZIŁ, IŻ RAŻĄCE NARUSZENIE PRAWA BĘDZIE MIAŁO MIEJSCE W SYTUACJI, GDY W STANIE PRAWNYM NIEBUDZĄCYM WĄTPLIWOŚCI CO DO JEGO ZROZUMIENIA ZOSTAJE WYDANA DECYZJA, KTÓRA TREŚCIĄ SWEGO ROZSTRZYGNIĘCIA STANOWI NEGACJĘ CAŁOŚCI LUB CZĘŚCI OBOWIĄZUJĄCYCH PRZEPISÓW. PO DOKONANIU ANALIZY MATERIAŁU DOWODOWEGO ORGAN PODATKOWY DOSZEDŁ DO WNIOSKU, IŻ Z POWYŻSZĄ SYTUACJĄ NIE MAMY DO CZYNIENIA, GDYŻ W SPRAWIE PODATKOWEJ PRAWIDŁOWO ZASTOSOWANO I ZINTERPRETOWANO PRZEPISY PRAWA, NA PODSTAWIE KTÓRYCH WYDANO ROZSTRZYGNIĘCIE. ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI UZNAŁ ZATEM, IŻ BRAK JEST PODSTAW DO UZNANIA ZASADNOŚCI ZARZUTÓW PODNIESIONYCH WE WNIOSKU Z DNIA 5 STYCZNIA 2011 R., TYM SAMYM DO STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI Z DNIA 26 SIERPNIA 2010 R.

W OPINII ORGANU ROZPATRUJĄCEGO ODWOŁANIE Z DNIA 2 MARCA 2011 R., JAKO ŻE ZAKRES KOMPETENCJI ORGANU ODWOŁAWCZEGO JEST SZERSZY ANIŻELI ORGANU PRZEPROWADZAJĄCEGO WERYFIKACJĘ ROZSTRZYGNIĘCIA W TRYBIE NADZWYCZAJNYM, ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI SŁUSZNIE ZAUWAŻYŁ, IŻ PRZESŁANKI STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI PODNIESIONE PRZEZ WNIOSKODAWCĘ ZA PISMEM Z DNIA 5 STYCZNIA 2011 R., STANOWIĆ MOGŁYBY JEDYNIE ZARZUTY ODNOŚNIE WYKŁADNI PRAWA PODLEGAJĄCE ROZPATRZENIU W POSTĘPOWANIU ODWOŁAWCZYM W SPRAWIE PODATKOWEJ, A NIE W TRYBIE NADZWYCZAJNYM.

ORGAN ODWOŁAWCZY ZAUWAŻYŁ RÓWNIEŻ, ŻE ORGAN ROZPOZNAJĄC WNIOSEK STRONY DOKONAŁ TAKŻE WERYFIKACJI PRZEDMIOTOWEJ DECYZJI W OPARCIU O POZOSTAŁE PRZESŁANKI STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI, WYSZCZEGÓLNIONE W ART. 247 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ. EWIDENTNIE WIĘC ORGAN PODJĄŁ DZIAŁANIA NA KORZYŚĆ STRONY, KIERUJĄC SIĘ WŁAŚNIE NAKAZEM PROWADZENIA POSTĘPOWANIA W SPOSÓB BUDZĄCY ZAUFANIE DO ORGANÓW PODATKOWYCH.

W SKARDZE DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU NA POWYŻSZĄ DECYZJĘ, PEŁNOMOCNIK SKARŻĄCEGO WNIÓSŁ O UCHYLENIE JEJ W CAŁOŚCI ORAZ O UCHYLENIE DECYZJI ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI, A TAKŻE O STWIERDZENIE NIEWAŻNOŚCI DECYZJI NACZELNIKA URZĘDU CELNEGO Z DNIA 26 SIERPNIA 2010 R., ORAZ O ZASĄDZENIE KOSZTÓW POSTĘPOWANIA WG NORM PRZEPISANYCH.

DECYZJI ORGANU DRUGIEJ INSTANCJI ZARZUCONO NARUSZENIE:

1. ART. 120 ORDYNACJI PODATKOWEJ, POPRZEZ PODJĘCIE DZIAŁAŃ NIEZGODNYCH Z PRZEPISAMI PRAWA, TJ. DZIAŁAJĄC W OPARCIU O USTAWĘ O PODATKU AKCYZOWYM - STWIERDZENIE, IŻ AKCYZA NIE ZOSTAŁA UISZCZONA,

2. ART. 121 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ, POPRZEZ PROWADZENIE POSTĘPOWANIA W SPOSÓB NIE BUDZĄCY ZAUFANIA OBYWATELA DO ORGANÓW PAŃSTWA,

3. ART. 122 W ZW. Z ART. 125 ORDYNACJI PODATKOWEJ, POPRZEZ NIEPODJĘCIE WSZELKICH NIEZBĘDNYCH DZIAŁAŃ W CELU DOKŁADNEGO WYJAŚNIENIA STANU FAKTYCZNEGO,

4. ART. 191 ORDYNACJI PODATKOWEJ, POPRZEZ PRZEKROCZENIE GRANICY SWOBODNEJ OCENY DOWODÓW,

5. ART. 274 § 3 ORDYNACJI PODATKOWEJ, POPRZEZ BŁĘDNE JEGO ZASTOSOWANIE,

6. ART. 4 UST. 3 W ZW. Z ART. 11 UST. 2 USTAWY Z DNIA 23 STYCZNIA 2004 R., O PODATKU AKCYZOWYM, POPRZEZ BŁĘDNĄ WYKŁADNIĘ TREŚCI NORMATYWNEJ ORAZ NIEWŁAŚCIWE JEGO ZASTOSOWANIE.

W UZASADNIENIU SKARGI PODOBNIE JAK W ODWOŁANIU PEŁNOMOCNIK SKARŻĄCEGO REPREZENTUJE POGLĄD, ŻE PRZENIESIENIE ODPOWIEDZIALNOŚCI ZAPŁATY PODATKU AKCYZOWEGO JEST MOŻLIWE TYLKO W PRZYPADKU, GDY NIESOLIDNY DOSTAWCA NIE ROZLICZY CIĄŻĄCEGO NA NIM OBOWIĄZKU ZAPŁATY AKCYZY. TEGO RODZAJU INTERPRETACJA JEST DOPUSZCZALNA W SYTUACJI, W KTÓREJ NIE JEST MOŻLIWE USTALENIE DOSTAWCY WYROBÓW AKCYZOWYCH, KTÓRY BYŁ ZOBOWIĄZANY DO ROZLICZENIA PODATKU AKCYZOWEGO.

NIEPRAWIDŁOWA WYKŁADNIA PRZEPISÓW USTAWY O PODATKU AKCYZOWYM, DOPROWADZIŁA ZDANIEM AUTORA SKARGI DO BŁĘDNEGO ZASTOSOWANIA ART. 247 § 3 ORDYNACJI PODATKOWEJ. OKOLICZNOŚĆ, ŻE SPÓŁKA "B" JEST TRUDNYM PODATNIKIEM, NIE MOŻE SKUTKOWAĆ NAKŁADANIEM OBOWIĄZKU NA SKARŻĄCEGO.

W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ WNOSZĄC O JEJ ODDALENIE, DYREKTOR IZBY CELNEJ PODTRZYMAŁ DOTYCHCZASOWE STANOWISKO W SPRAWIE.

WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:

SKARGA NIE ZASŁUGUJE NA UWZGLĘDNIENIE, ALBOWIEM ZASKARŻONA DECYZJA WBREW ZARZUTOM SKARGI ODPOWIADA PRAWU.

W PIERWSZEJ KOLEJNOŚCI ODNOSZĄC SIĘ DO PODNIESIONYCH W SKARDZE ZARZUTÓW NARUSZENIA PRAWA PROCESOWEGO, TJ. ART. 120, 121 § 1, 122 ORAZ 191 ORDYNACJI PODATKOWEJ, NALEŻY ZAUWAŻYĆ, ŻE DECYZJA Z DNIA 6 MAJA 2011 R., ZOSTAŁA WYDANA W POSTĘPOWANIU O STWIERDZENIE NIEWAŻNOŚCI DECYZJI OSTATECZNEJ, A NIE W TZW. POSTĘPOWANIU INSTANCYJNYM DOTYCZĄCYM WYMIARU PODATKU. OZNACZA TO, IŻ INSTYTUCJA PROCESOWA STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI NIE OZNACZA WERYFIKACJI WYDANEJ DECYZJI OSTATECZNEJ W TAKIM ZNACZENIU, W JAKIM NASTĘPUJE TO W ZWYKŁEJ PROCEDURZE ODWOŁAWCZEJ I NIE SŁUŻY PEŁNEMU, PONOWNEMU ROZPATRZENIU SPRAWY ADMINISTRACYJNEJ (PODATKOWEJ) OD POCZĄTKU. POSTĘPOWANIE TAKIE STANOWIŁOBY ZAPRZECZENIE ZASADY TRWAŁOŚCI DECYZJI WYRAŻONEJ W ART. 128 ORDYNACJI PODATKOWEJ, POLEGAJĄCEJ NA TYM, ŻE DECYZJE, OD KTÓRYCH NIE SŁUŻY ODWOŁANIE W POSTĘPOWANIU PODATKOWYM, SĄ OSTATECZNE. UCHYLENIE LUB ZMIANA TYCH DECYZJI, STWIERDZENIE ICH NIEWAŻNOŚCI ORAZ WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA MOŻE NASTĄPIĆ TYLKO W PRZYPADKACH PRZEWIDZIANYCH W ORDYNACJI PODATKOWEJ LUB W USTAWACH PODATKOWYCH. CELEM POSTĘPOWANIA W PRZEDMIOCIE STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI OSTATECZNEJ DECYZJI PODATKOWEJ NIE JEST ORZEKANIE O PRAWACH I OBOWIĄZKACH STRONY, WYNIKAJĄCYCH Z MATERIALNYCH PRZEPISÓW PRAWA PODATKOWEGO, LECZ ZBADANIE DECYZJI PODJĘTEJ W ZWYKŁYM POSTĘPOWANIU W KONTEKŚCIE ISTNIENIA PRZESŁANEK WYMIENIONYCH W ART. 247 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ. INACZEJ UJMUJĄC - PRZEDMIOTEM DECYZJI WYDANEJ W POSTĘPOWANIU NADZWYCZAJNYM JEST INNA DECYZJA, A NIE ROZSTRZYGNIĘCIE SPRAWY PODATKOWEJ CO TRAFNIE PODKREŚLONO W ZASKARŻONEJ DECYZJI.

NIE MOŻNA ZATEM, ZARZUCIĆ DECYZJI ODMAWIAJĄCEJ STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI OSTATECZNEJ, NARUSZENIA ZASAD POSTĘPOWANIA PODATKOWEGO POPRZEZ: "STWIERDZENIE, IŻ AKCYZA NIE ZOSTAŁA UISZCZONA", "NIEPODJĘCIE WSZELKICH NIEZBĘDNYCH DZIAŁAŃ W CELU DOKŁADNEGO WYJAŚNIENIA STANU FAKTYCZNEGO", CZY TEŻ "PRZEPROWADZENIE POSTĘPOWANIA W SPOSÓB NIE BUDZĄCY ZAUFANIA OBYWATELA DO ORGANÓW PAŃSTWA". ZARZUTY TE WINNY TYCZYĆ DECYZJI NACZELNIKA URZĘDU CELNEGO Z DNIA 26 SIERPNIA 2010 R., I ZOSTAĆ SKIEROWANE W ODWOŁANIU OD TEGO ROZSTRZYGNIĘCIA, BOWIEM DYREKTOR IZBY CELNEJ, W SPRAWIE WSZCZĘTEJ NA WNIOSEK PEŁNOMOCNIKA PODATNIKA O STWIERDZENIE NIEWAŻNOŚCI POWYŻSZEJ DECYZJI, NIE ROZPATRYWAŁ SPRAWY PODATKOWEJ MERYTORYCZNIE.

TYMCZASEM ZARÓWNO ODWOŁANIE Z DNIA 2 MARCA 2011 R., JAK I TREŚĆ SKARGI SKUPIAJĄ SIĘ NA WSKAZANIU NIEPRAWIDŁOWOŚCI JAKIE, ZDANIEM PODATNIKA, ZAISTNIAŁY W POSTĘPOWANIU PODATKOWYM DOTYCZĄCYM OKREŚLENIA ZOBOWIĄZANIA W AKCYZIE.

NIE MOŻNA ZARZUCIĆ ZATEM ZASKARŻONEJ DECYZJI Z DNIA 6 MAJA 2011 R., NARUSZENIA PRAWA PROCESOWEGO POPRZEZ NP. NIEZGROMADZENIE, CZY TEŻ WADLIWĄ OCENĘ I ROZPATRZENIE MATERIAŁU DOWODOWEGO, SKORO POSTĘPOWANIE WSZCZĘTE CELEM WZRUSZANIA DECYZJI OSTATECZNEJ NIE PRZEWIDUJE PONOWNEGO ROZPOZNANIA SPRAWY PODATKOWEJ CO DO ISTOTY. PONOWNIE NALEŻY PODKREŚLIĆ, IŻ W TRYBIE STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI NIE MOŻE MIEĆ MIEJSCA, TAKA JAK W POSTĘPOWANIU ODWOŁAWCZYM, KONTROLA DECYZJI. ORGAN PODATKOWY NIE PROWADZI BOWIEM W TYM POSTĘPOWANIU ZWYKŁYCH CZYNNOŚCI PROCESOWYCH O CHARAKTERZE DOWODOWYM.

POSTĘPOWANIE W SPRAWIE STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI DOTYCZY WYŁĄCZNIE PRZESŁANEK WYMIENIONYCH ENUMERATYWNIE W ART. 247 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ I UMOŻLIWIA USUNIĘCIE Z OBROTU PRAWNEGO OSTATECZNYCH DECYZJI PODATKOWYCH DOTKNIĘTYCH NAJPOWAŻNIEJSZYMI, OCZYWISTYMI WADAMI PRAWNYMI. JAK WSKAZAŁ NSA W WYROKU Z DNIA 3 GRUDNIA 2010 R., (SYGN. AKT II FSK 1299/09) W PRZEPISIE TYM CHODZI O TAKIE KWALIFIKOWANE WADY PRAWNE, KTÓRE SPRAWIAJĄ, ŻE DECYZJA OSTATECZNA POWINNA, NA ZASADZIE WYJĄTKU OD ZASADY TRWAŁOŚCI TAKICH DECYZJI (ART. 128 ORDYNACJI PODATKOWEJ), ZOSTAĆ WYELIMINOWANA Z OBROTU PRAWNEGO.

ABY MOŻNA BYŁO MÓWIĆ O NIEWAŻNOŚCI SPOWODOWANEJ RAŻĄCYM NARUSZENIEM PRAWA, POMIĘDZY OKREŚLONYM PRZEPISEM PRAWA, A PODJĘTYM W DECYZJI ROZSTRZYGNIĘCIEM MUSI ZACHODZIĆ OCZYWISTA SPRZECZNOŚĆ, POWODUJĄCA, ŻE AKT TAKI - POMIMO JEGO OSTATECZNOŚCI - NIE MOŻE POZOSTAWAĆ W OBROCIE PRAWNYM. TAKA SYTUACJA MA MIEJSCE, GDY DECYZJA ZOSTAŁA WYDANA WBREW ZAKAZOWI LUB NAKAZOWI USTANOWIONEMU W PRZEPISIE PRAWA, WBREW WSZYSTKIM PRZESŁANKOM PRZEPISU NADANO PRAWA ALBO ICH ODMÓWIONO, ALBO TEŻ WBREW TYM PRZESŁANKOM OBARCZONO STRONĘ OBOWIĄZKIEM LUB UCHYLONO OBOWIĄZEK. NIE KAŻDE ZATEM NARUSZENIE PRAWA NALEŻY UTOŻSAMIAĆ Z RAŻĄCYM NARUSZENIEM PRAWA.

PRZEDMIOTEM POSTĘPOWANIA PRZED DYREKTOREM IZBY CELNEJ (JAKO ORGANEM DRUGIEJ INSTANCJI) BYŁA DECYZJA WYDANA W POSTĘPOWANIU NADZWYCZAJNYM, TZN. W TRYBIE O STWIERDZENIE NIEWAŻNOŚCI DECYZJI OSTATECZNEJ. ORGAN, DOKONAŁ W ZWIĄZKU Z TYM WYKŁADNI USTAWOWEGO WYRAŻENIA "RAŻĄCE NARUSZENIE PRAWA" I ZASADNIE UZNAŁ (PODOBNIE JAK ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI), ŻE OSTATECZNA DECYZJA NACZELNIKA URZĘDU CELNEGO NIE JEST OBARCZONA WADĄ TEGO RODZAJU.

WOBEC POWYŻSZEGO, POWOŁUJĄC SIĘ NA STANOWISKO ORZECZNICTWA I DOKTRYNY, ORGAN PODATKOWY (ZARÓWNO W PIERWSZEJ JAK I DRUGIEJ INSTANCJI) PRAWIDŁOWO WYJAŚNIŁ, ŻE NIE JEST WŁADNY PODEJMOWANIA WYKŁADNI PRZEPISÓW, W OPARCIU O KTÓRE NACZELNIK URZĘDU CELNEGO WYDAŁ DECYZJĘ Z DNIA 26 SIERPNIA 2010 R., ANI TAKŻE DO OCENY POSTĘPOWANIA DOWODOWEGO PRZEPROWADZONEGO PRZEZ W/W ORGAN, W ZAKRESIE W JAKIM UCZYNIŁBY TO W POSTĘPOWANIU ŚCIŚLE ODWOŁAWCZYM, A JUŻ NA PEWNO PRZEPIS ART. 247 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ NIE DAJE TEMU ORGANOWI PODSTAW DO SAMODZIELNEGO PRZEPROWADZENIA POSTĘPOWANIA DOWODOWEGO. PEŁNOMOCNIK STRONY ŻĄDAŁ W ISTOCIE PONOWNEGO ZAŁATWIENIA SPRAWY PODATKOWEJ.

ANALIZUJĄC PRZY TYM PRZESŁANKI DO STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI OSTATECZNEJ WSKAZANE W POWYŻSZYM PRZEPISIE PRAWA, ORGAN ODWOŁAWCZY W SPOSÓB ZASADNY NIE DOPATRZYŁ SIĘ RAŻĄCEGO NARUSZENIA PRAWA W DECYZJI Z DNIA 26 SIERPNIA 2010 R. TREŚĆ PRZEPISU ART. 4 UST. 3 USTAWY Z DNIA 23 STYCZNIA 2004 R., O PODATKU AKCYZOWYM, NA PODSTAWIE KTÓREGO WYDANO TO ROZSTRZYGNIĘCIE I KTÓREGO NARUSZENIE PEŁNOMOCNIK PODATNIKA ZARZUCIŁ WE WNIOSKU Z DNIA 5 STYCZNIA 2011 R., ODWOŁANIU Z DNIA 2 MARCA 2011 R., ORAZ SKARDZE Z DNIA 6 CZERWCA 2011 R., JEST PRECYZYJNA I OCZYWISTA, NIE STWARZAJĄCA PROBLEMÓW INTERPRETACYJNYCH. W JASNY SPOSÓB OKREŚLA BOWIEM CZYNNOŚĆ PODLEGAJĄCĄ OPODATKOWANIU - NABYCIE LUB POSIADANIE WYROBÓW AKCYZOWYCH, OD KTÓRYCH NIE ZOSTAŁA ZAPŁACONA AKCYZA W NALEŻNEJ WYSOKOŚCI. ORGAN PODATKOWY ROZPATRUJĄCY WNIOSEK O STWIERDZENIE NIEWAŻNOŚCI DECYZJI OSTATECZNEJ W PIERWSZEJ INSTANCJI, POWOŁUJĄC SIĘ NA BOGATE ORZECZNICTWO W KWESTII INTERPRETACJI POWYŻEJ WSKAZANEGO PRZEPISU PRAWA, ZAUWAŻYŁ, IŻ PODATNIKA POSIADAJĄCEGO WYROBY AKCYZOWE OBCIĄŻA DOWÓD, IŻ OD WYROBÓW TYCH UISZCZONA ZOSTAŁA AKCYZA W NALEŻNEJ WYSOKOŚCI. ZAUWAŻYŁ, IŻ ORGANY PODATKOWE SĄ UPOWAŻNIONE DO POCIĄGNIĘCIA POSIADACZA WYROBÓW AKCYZOWYCH DO ODPOWIEDZIALNOŚCI ZA ROZLICZENIE PODATKU AKCYZOWEGO W SYTUACJI, GDY NIESOLIDNY DOSTAWCA NIE ROZLICZY CIĄŻĄCEGO NA NIM OBOWIĄZKU ZAPŁATY AKCYZY. NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY W WYROKU Z DNIA 3 MARCA 2009 R., (SYGN. AKT I FSK 67/08) WSKAZAŁ, IŻ "CIĘŻAR DOWODU ZDARZEŃ GOSPODARCZYCH PODEJMOWANYCH W ZWIĄZKU Z PROWADZONĄ DZIAŁALNOŚCIĄ GOSPODARCZĄ SPOCZYWA NA PODATNIKU, A ZGODNIE ZE STANOWISKIEM PREZENTOWANYM W ORZECZNICTWIE SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH, ART. 122 ORDYNACJI PODATKOWEJ NIE OZNACZA OBCIĄŻENIA ORGANU NIEOGRANICZONYM OBOWIĄZKIEM POSZUKIWANIA FAKTÓW MAJĄCYCH ISTOTNE ZNACZENIE DLA ROZSTRZYGNIĘCIA SPRAWY". SKORO SKARŻĄCY NIE DOCHOWAŁ NALEŻYTEJ STARANNOŚCI PRZY DOKONYWANIU TRANSAKCJI GOSPODARCZYCH, A W TOKU POSTĘPOWANIA PODATKOWEGO NIE DOWIÓDŁ ŻE BYŁO INACZEJ (NIE WYKAZAŁ INICJATYWY I AKTYWNOŚCI DOWODOWEJ), ŻE NIE CIĄŻY NA NIM OBOWIĄZEK PODATKOWY Z TYTUŁU POSIADANIA WYROBÓW BEZ ZAPŁACONEJ AKCYZY, ORGAN MIAŁ PRAWO ZASTOSOWAĆ W/W PRZEPIS PRAWA WPROST. SKORO ZATEM PO PRZEPROWADZONYM POSTĘPOWANIU PODATKOWYM (W NASTĘPSTWIE POSTĘPOWANIA KONTROLNEGO) ORGAN STWIERDZIŁ, IŻ PODATNIK NABYŁ WYRÓB AKCYZOWY, OD KTÓREGO NIE ZOSTAŁA ZAPŁACONA AKCYZA W NALEŻNEJ WYSOKOŚCI, NIE MOŻNA UZNAĆ, IŻ DOKONANO BŁĘDNEJ INTERPRETACJI TREŚCI ART. 4 UST. 3 WSKAZANEJ USTAWY, A PRZEZ TO NAŁOŻONO NA SKARŻĄCEGO PODATEK AKCYZOWY BEZ PODSTAWY PRAWNEJ, CO SPOWODOWAŁA RAŻĄCE NARUSZENIE PRAWA.

ORGAN ODWOŁAWCZY PRAWIDŁOWO UZNAŁ ZATEM (BIORĄC POD UWAGĘ TREŚĆ PRZEPISU ART. 274 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ), IŻ NIE ISTNIEJ Ą PODSTAWY DO WZRUSZENIA DECYZJI Z DNIA 26 SIERPNIA 2010 R. W ŻADNEJ BOWIEM MIERZE TREŚĆ WYDANEGO PRZEZ NACZELNIKA URZĘDU CELNEGO ROZSTRZYGNIĘCIA NIE JEST SPRZECZNA Z TREŚCIĄ ART. 4 UST. 3 USTAWY O PODATKU AKCYZOWYM. BRAK JEST ZATEM RAŻĄCEGO NARUSZENIA PRAWA, O KTÓRYM MOWA W ART. 247 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ. W OCENIE DYREKTORA IZBY CELNEJ, W SPRAWIE NIE ZACHODZĄ RÓWNIEŻ INNE PRZESŁANKI WYMIENIONE W ART. 247 § 1 WSKAZANEJ USTAWY, DAJĄCE ORGANOWI PODATKOWEMU PODSTAWY DO STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI W/W DECYZJI.

W ORZECZNICTWIE SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH NIE BUDZI WĄTPLIWOŚCI, ŻE TO NA NABYWCY WYROBÓW AKCYZOWYCH CIĄŻY OBOWIĄZEK WYKAZANIA, ŻE OD WYROBÓW TYCH NA POPRZEDNIM ETAPIE OBROTU ZAPŁACONA ZOSTAŁA AKCYZA. W PRZECIWNYM RAZIE TO NABYWCA (POSIADACZ WYROBÓW AKCYZOWYCH) STAJE SIĘ PODATNIKIEM (TAK M.IN. W WYROKU NSA Z DNIA 10 MAJA 2011 R., SYGN. AKT I GSK 178/10 ORAZ WYROK WSA W GDAŃSKU Z DNIA 1 GRUDNIA 2009 R., SYGN. AKT I SA/GD 715/09).

Z TYCH PRZYCZYN NA MOCY ART. 151 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. - PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ. U. NR 153, POZ. 1270) ORZECZONO JAK W WYROKU.