Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 898/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Niedźwiedź Sędziowie WSA Urszula Zięba WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 10 czerwca 2022 r. nr 198/OR06/22 w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2021 skargę oddala.


UZASADNIENIE

Dyrektor Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie (dalej również jako: Organ, Dyrektor), decyzją z dnia 10 czerwca 2022 r. nr 198/OR06/22, po rozpatrzeniu odwołania W.G. (dalej również jako: Wnioskodawca, Strona, Skarżący), utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Bochni z dnia 25 lutego 2022 r. nr 0099-2022-001615 w sprawie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2021 r.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

1. Pismem z dnia 16 maja 2021 r. Pan W.G. zwrócił się do Biura Powiatowego ARiMR w Bochni o przyznanie na 2021 r.: jednolitej płatności obszarowej (ozn. dalej JPO - łącznie zadeklarowano 7,82 ha), płatności za zazielenienie (PZ - 7,82 ha), płatności redystrybucyjnej (tzw. dodatkowej - PD: 4,82 ha), płatności do bydła (PB - 15 szt. zwierząt), płatności do krów (PK - 12 szt. zwierząt).

W wyniku kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie Wnioskodawcy w dniu 22 września 2021 r. stwierdzono m.in. że Wnioskodawca nieprawidłowo przechowuje nawozy naturalne (obornik), nie posiada obliczeń maks. dawek azotu oraz nie dysponuje prawidłową ewidencją zabiegów związanych z nawożeniem azotem.

W dniu 14 grudnia 2021 r. w gospodarstwie Strony przeprowadzono również kontrolę dot. dobrostanu zwierząt oraz z zakresu identyfikacji i rejestracji zwierząt przeprowadzona przez Inspekcję Weterynaryjną, w wyniku której nie stwierdzono nieprawidłowości.

2. Postępowanie zainicjowane wnioskiem Strony dot. ww. płatności zostało rozstrzygnięte decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Bochni z dnia 25 lutego 2022 r. nr 0099-2022-001615. Na mocy tej decyzji powierzchnię uprawnioną do płatności JPO/PZ/PD ustalono na poziomie zadeklarowanym (w oparciu o analizę zdj. lotniczych). Ilość szt. zwierząt kwalifikującą się do płatności PK i PB ustalono na poziomie zadeklarowanym. Wszystkie ww. płatności zostały pomniejszone w związku z zastosowaniem tzw. współczynnika korygującego o 1,658907% (zmniejszenie płatności w przypadku przekroczenia przez sumę przyznanych płatności 2 tys. euro). Ponadto przysługujące Stronie kwoty ww. płatności zostały pomniejszone o 15% w związku ze stwierdzeniem nieprzestrzegania wymogów tzw. wzajemnej zgodności (będącego wynikiem kontroli w gospodarstwie Strony) polegającym na nieprawidłowym przechowywaniu nawozów naturalnych, braku obliczeń maks. dawek azotu oraz braku prawidłowej ewidencji zabiegów związanych z nawożeniem azotem.

Ostatecznie stronie przyznano: 3.215,94 zł w ramach JPO (po uwzględnieniu pomniejszeń w wys. 597,25 zł), 2.158,34 zł - PZ (zmniejszenie o 400,83 zł), 750,17 zł - PD (zmniejszenie o 139,31 zł), 4.259,83 zł - PB (zmniejszenie o 791,12 zł), 4.316,49 zł - PK (zmniejszenie o 801,63 zł), zwrot z tytułu tzw. dyscypliny finansowej - 156,28 zł.

W związku ze stwierdzonymi ww. nieprawidłowościami w decyzji nr 0099-2022-001615 zawarto także nakaz ich usunięcia licząc od dnia doręczenia decyzji - w przypadku przechowywania nawozów naturalnych w ciągu 3 tygodni, w przypadku braku dokumentów dot. nawożenia azotem do pierwszego nawożenia, w przypadku braku ewidencji zabiegów dot. nawożenia azotem do uzyskania stanu zgodnego z przepisami, w przypadku oznakowania na mapie lub szkicu położenia obornika w ciągu 30 dni, w przypadku braku nieprzepuszczalnego podłoża na obornik w budynku inwentarskim jak tylko obornik zostanie usunięty z tego budynku.

3. Pismem z dnia 12 marca 2022 r. Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji. Strona zakwestionowała zasadność zmniejszeń płatności związanych z wynikami kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie w dniu 22.09.2021 r. W ocenie Strony, organ l instancji nie zapewnił mu odpowiedniego wglądu do akt i realnego wpływu na treść ww. decyzji, nie podając powodów takiego działania. Zdaniem Strony brak jednoznacznego wyjaśnienia kwestii budzących wątpliwości może wskazywać na brak bezstronności w sprawie i negatywne nastawienie organu do Strony. Przejawiać się to miało również w braku czasu na rozmowę, braku realnie przydatnej informacji o szkoleniach dot. kwestii istotnych przy wnioskowanych płatnościach i braku konkretnych informacji od kontrolujących gospodarstwo strony nt. stwierdzanych nieprawidłowości oraz od wykonawcy kontroli już po jej przeprowadzeniu. Strona zakwestionowała m.in. ocenę podłoża i składowania obornika dokonaną podczas ww. inspekcji z dnia 22.09.2021 r., potraktowanie przepełnionego zbiornika jako zbiornika nieszczelnego, uznanie za nieodwracalną nieprawidłowość dot. ww. przepełnienia oraz sam sposób punktacji tych nieprawidłowości. Wnioskodawca podniósł również kwestię późnego zawiadomienia o kontroli terenowej wobec czasu jej wykonania i braku uwzględnienia zgłoszeń siły wyższej (problemy z maszynami) przez Stronę dokonanych w związku z tą kontrolą i jeszcze w czasie sprawy o płatności za rok 2020 i w sierpniu 2020 r. Strona wskazała, że z uwagi na szczególną sytuację gospodarstwa strony i opóźnienia w wypłacie zaliczki na poczet ww. płatności oraz pozostałej części tych płatności usunięcie rozwiezienia obornika było i pozostaje dla Strony poważnie utrudnione (przy czym Strona zapewniła, że obornik zostanie usunięty).

4. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie wydał opisaną na wstępie decyzję.

Na wstępie Organ streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołał przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie.

Zdaniem Dyrektora, decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Dyrektor podkreślił, że: łączna powierzchnia uprawniona do płatności JPO/PZ/PD za 2021 r. została ustalona w niniejszej sprawie na poziomie równym łącznej pow. zadeklarowanej do tych płatności przez Stronę; łączna ilość sztuk bydła uprawniona do płatności PK i PB za 2021 r. została ustalona w niniejszej sprawie na poziomie równym łącznej ilości zwierząt zadeklarowanych do tych płatności przez Stronę; wszystkie ww. płatności zostały pomniejszone o tzw. współczynnik korygujący oraz o 15% z uwagi na nieprawidłowości dot. wymogów wzajemnej zgodności stwierdzone podczas kontroli w gospodarstwie strony z 22 września 2021 r.

W przedmiotowej sprawie uprawnienia Strony do poszczególnych płatności zostały ustalone w oparciu o analizę wyników kontroli wykonanych w jej gospodarstwie, analizę zdjęć lotniczych, deklaracji strony i regulacji dot. wnioskowanych płatności. Wnioskodawca nie dopełnił wszystkich warunków związanych z wnioskowanymi przez siebie płatnościami.

Wyniki ww. kontroli zostały opisane w protokole nr 9006-00000022898/21, na który składało się tabelaryczne zestawienie oceny spełnienia poszczególnych norm i wymogów wzajemnej zgodności, wystosowane do strony przez wykonawcę kontroli w dniu 05-10-2021 r. Załączniki do ww. protokołu obejmowały zapisane na płycie CD/DVD pliki graficzne ze szkicami z kontroli (wskazującymi m.in. miejsca i kierunki wykonania zdjęć kontrolowanego terenu). Zgodnie z procedurami ARiMR dot. wykonania ww. kontroli i bardzo dużą ilością takich kontroli, Strona nie otrzymała ww. załączników wraz z protokołem (załączniki te były i są dostępne przede wszystkim w siedzibie organu l instancji od momentu przekazania protokołu do tego organu). Zapisy ww. protokołu wskazują m.in. na to, że Strona została zawiadomiona o terminie przeprowadzenia ww. kontroli (telefonicznie w dniu 20-09-2021 r.) i uczestniczyła w czynnościach kontrolnych. W czasie ww. kontroli stwierdzono nieprawidłowości SMR dot. obszaru l (środowisko, zmiana klimatu) z sekcji XV.A załącznika II do rozporządzenia wspólnotowego nr 1306/2013, ozn. kodem:

- WPD.1.12 (str. 22 protokołu) - nieszczelności miejsc do przechowywania nawozów, odcieki do gruntu; na terenie gospodarstwa stwierdzono podmokły obszar z obornikiem wymieszanym z błotem i gnojowicą (zobrazowano to na fot. nr 1-34, 217, 218, 219, 222, 223, 224, 233, 332, 333, 334, 335, 336, 343); zasięg tej niezgodności oceniono na 3 pkt, dotkliwość i trwałość na 5 pkt;

- WPD.1.16 (str. 23 protokołu) - przepełnienie obornika w budynkach gospodarskich, który wydostaje się przez otwory drzwiowe z widocznymi odciekami (fot. nr 1, 2, 4, 6-8, 10-18, 20-23, 217-219, 222-224, 332, 335); zasięg, dotkliwość i trwałość tej niezgodności oceniono na 5 pkt;

- WPD.1.19 (str. 23 protokołu) - brak dat złożenia pryzm obornika na szkicach dot. położenia ww. pryzm; brak możliwości sprawdzenia czasu przechowywania obornika bezpośrednio na gruncie na dz. [...] (fot. 37) i 93 (fot. 38); zasięg, dotkliwość i trwałość tej niezgodności oceniono na 3 pkt (strona nie kwestionowała tej nieprawidłowości);

- WPD.1.35 (str. 24 protokołu) - brak obliczeń maksymalnych dawek azotu; zasięg tej niezgodności oceniono na 5 pkt, dotkliwość i trwałość tej niezgodności oceniono na 5 pkt;

- WPD.1.36 (str. 24 protokołu - pkt 1.19 załącznika do obwieszczenia w sprawie wykazu wymogów [...]): - niekompletność dokumentacji dot. nawożenia (brak rodzaju uprawy odnośnie której zastosowano nawożenie, nawożenie obornikiem przeliczone na azot); zasięg, dotkliwość i trwałość tej niezgodności oceniono na 3 pkt (Strona nie kwestionowała tej nieprawidłowości).

Wskazane wyżej nieprawidłowości dot. posiadania prawidłowej dokumentacji dot. nawożenia azotem [WPD.1.35] stwierdzono także podczas kontroli wykonanej w gospodarstwie strony w lutym 2020 r. Strona nie naprawiła tej niezgodności mimo nakazów zawartych w decyzji dot. płatności bezpośrednich za 2020 r. i mimo tego, że nie jest ona zobowiązana do posiadania planu nawożenia a jedynie wyliczenia maks. dawek azotu. Posiadanie takiego wyliczenia jest w przypadku Strony wymagane z uwagi brzmienie pkt 1.35 załącznika do Obwieszczenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2015 r. w sprawie wykazu wymogów określonych w przepisach Unii Europejskiej z uwzględnieniem przepisów krajowych wdrażających te przepisy (M.P. z 2015 r. poz. 329 z późn. zm.) oraz wynikająca z oświadczenia samej Strony tj. stosowanie nawozów w dawkach nieprzekraczających maks. ilości azotu wskazanych w tabeli 14 z zał. nr 9 do programu. Nadto wyliczenie maks. dawek azotu powinno być w sytuacji Strony uzupełnione o ewidencję zabiegów agrotechnicznych związanych z nawożeniem azotem zwierającą informacje o: dacie zastosowania nawozu; rodzaju uprawy i powierzchni uprawy, na której został zastosowany nawóz; rodzaju zastosowanego nawozu; zastosowanej dawce nawozu; terminie przyorania nawozu naturalnego, w przypadku zastosowania tego nawozu na terenie o dużym nachyleniu. Taki obowiązek wynika z pkt 1.36 ww. obwieszczenia dot. wykazu wymogów oraz rozdz. 2 ust. 2 i 3 programu działań a także art. 5 dyrektywy Rady 91/676/EWG i z gospodarowania na pow. min. 10 ha użytków rolnych lub utrzymywania zwierząt gospodarskich w liczbie min. 10 DJP. W toku ww. kontroli z września 2021 r. stwierdzono, że ww. dokumentacja Strony jest niekompletna lub zawiera wpisy nieprawidłowe.

W wyniku kontroli stwierdzono również, że Wnioskodawca nieprawidłowo przechowuje nawozy naturalne (obornik). Ten sam problem stwierdzono podczas ww. kontroli z lutego 2020 r., przy czym porównanie tych kontroli wskazuje na różnice w składowaniu obornika w 2021 i 2020 r. W lutym 2020 r. stwierdzono, że obornik był rozłożony praktycznie wokół budynku gospodarczego (od wschodniej strony działki ewid. nr [...]) oraz budynku mieszkalnego (środkowy budynek na działce ewid. nr [...]). Płyta obornikowa była w 2020 r. ewidentnie przepełniona a jej wysokość wyraźnie przekraczała 3,5 metra. Ponadto w 2020 r. obornik stwierdzono także poza obszarem ww. płyty, tj. na pd.-zach. od ww. budynku gospodarczego, niemal przy wejściu do budynku mieszkalnego oraz wzdłuż części ogrodzenia biegnącego przy północnej granicy tej działki. We wrześniu 2021 r. obraz gospodarowania przez Stronę obornikiem nawet mimo poniższych różnic niewiele różnił się od stanu stwierdzonego w lutym 2020 r. Wjazd do gospodarstwa i teren między budynkami był pokryty błotem wymieszanym z obornikiem (stała mieszanina przefermentowanych w różnym stopniu odchodów zwierząt gospodarskich i ściółki / wygniecionej słomy) i gnojowicą (płynna mieszanina odchodów zwierząt gospodarskich, wody i niewykorzystanej paszy). Przy czym w przeciwieństwie do kontroli wcześniejszej nie stwierdzono już ewidentnego składowania obornika między budynkami (w tym przy samym wejściu do domu) i na południe od zabudowań Strony. Płyta obornikowa (po zachodniej stronie budynku gospodarskiego ozn. na szkicu z kontroli z 2021 r. nr 2) wciąż pozostawała jednak przepełniona z wysoką pryzmą obornika - zaczęły ją nawet porastać krzewy. Wyraźną różnicą stwierdzoną w 2021 r. było stwierdzenie, że budynek przy wjeździe do gospodarstwa Strony (na szkicu z kontroli z 2021 r. ozn. jako budynek gospodarczy nr 1) jest częściowo pozbawiony ścian, co powodowało, że obornik (przefermentowany kał, mocz i ściółka / wygnieciona słoma) wręcz wysypywał się z tego budynku na zewnątrz. Stwierdzony sposób składowania obornika w 2021 r. niewątpliwie zagraża kondycji zwierząt w gospodarstwie Strony, prowadzącemu gospodarstwo, jakości wód gruntowych oraz świadczy o nieporządku w obejściu ww. gospodarstwa i jest uciążliwy dla sąsiadów tego gospodarstwa. Zdjęcia lotnicze pozyskane w toku sprawy pochodzące z systemu informatycznego ARiMR (z 21-04-2018 r. i z 27-08-2019 r.), oraz z ogólnodostępnego programu Google Earth (z 01-05-2010 r., 19-09-2014 r., 09-08-2016 r., 01-08-2017 r., 22-04-2018 r., 16-08-2018 r., 13-09-2018 r.) wskazują, że problem ze składowaniem obornika zaistniał w gospodarstwie strony nie tylko w 2021 i 2020 r.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, Dyrektor wskazał, że analiza akt sprawy nie wskazuje na to, aby Strona miała w jakikolwiek realny sposób utrudniany dostęp do akt swojej sprawy czy też wgląd do niej. Przy braku jednoznacznych i udokumentowanych działań Strony skierowanych do organu l instancji odnośnie nurtujących stronę kwestii za niewiarygodne uznano zawarte w odwołaniu twierdzenia strony o braku bezstronności pracowników ww. organu w sprawie Strony i ich negatywnym nastawieniu do Strony czy celowym utrudnianiu Stronie powzięcia informacji, które ją interesowały.

Z ostrożności procesowej informacja o możliwości wglądu do akt sprawy i wniesienia wyjaśnień została wystosowana także w ramach postępowania odwoławczego. Strona w piśmie z 19 kwietnia 2022 r. stwierdziła, że z uwagi na jej zajęcia organ odwoławczy powinien rozważyć zorganizowanie zapoznanie z aktami sprawy w siedzibie organu l instancji połączone obecnością wskazanych przez Stronę pracowników organu odwoławczego i omówieniem kwestii nurtujących Stronę dot. także innych spraw strony. Organ uznał, że zapewnianie Stronie tak ponadstandardowych warunków realizacji wglądu do akt sprawy uznano za nieuzasadnione o czym poinformował Stronę pismem z dnia 5 maja 2022 r. Jednocześnie Strona została zapewniona o możliwości wglądu w akta sprawy oraz o możliwości przekazania kopii akt tej sprawy. Podkreślono również, że prawa Strony i sama Strona nie mogła być potraktowana odnośnie wglądu do jej akt inaczej niż inne sprawy i rolnicy w podobnej sytuacji. Brak możliwości specjalnego traktowania Strony odnosi się również do tego, że pracownicy ARiMR nie mają obowiązku specjalnego informowania konkretnych rolników o konkretnych szkoleniach czy webinariach. Skoro rolnik jest zainteresowany określonym wsparciem z ARiMR to zakłada się, że rolnik dochowa minimum staranności związanej z wnioskowaniem o takie wsparcie. Chodzi tu o podejmowane we własnym dobrze rozumianym interesie tego rolnika próby pozyskania niezbędnych informacji dot. tego wsparcia.

Dyrektor ARiMR odniósł się również do nakazu dot. zmian w przechowywaniu nawozów naturalnych w ciągu 3 tygodni od doręczenia ww. decyzji. Wyjaśnił, że terminy na usunięcie poszczególnych nieprawidłowości to standardowe okresy stosowane przez organy ARiMR w takich sytuacjach. Z uwagi na istotność ww. nieprawidłowości i zagrożenia oraz uciążliwości z nią związane (odcieki nawozów do gruntu, zagrożenie bakteryjne, uciążliwość dla sąsiedztwa) krótki termin na realizację ww. nakazu był uzasadniony. W praktyce realizacja ww. nakazu powinna polegać przede wszystkim na rozwiezieniu w końcu nadmiaru obornika (opróżnieniu przynajmniej części miejsc na niego przeznaczonego), przykryciu i uszczelnieniu miejsc na nawozy płynne oraz gruntownym wysprzątaniu bezpośredniego sąsiedztwa budynków strony. Obowiązku przestrzegania ww. wymogów oraz terminów na ich wypełnienie nie wstrzymywały np. regulacje związane z zagrożeniem epidemią SARS-Cov2 (koronawirusem Covid-19). Obowiązek realizacji ww. nakazów nie jest również uzależniony od terminu wypłaty wsparcia dla Strony. Wynika to m.in. z tego, że to sama Strona swoimi działaniami lub zaniechaniami doprowadziła do stanu sprzecznego z wymogami wsparcia o jakie wnioskowała, co skutkowało nałożeniem ww. nakazów.

Dalej wskazano, że wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie w żadnej mierze nie wpływało na zawartość wniosku Strony dot. tych samych płatności za rok 2022 - tym bardziej, że decyzja zaskarżona została wydana na wiele tygodni przed końcem terminu składania takich wniosków. Problem ze składowaniem obornika w gospodarstwie strony trwa już minimum kilka lat - wskazują na to pozyskane w toku sprawy zdjęcia lotnicze z lat 2010, 2014, 2017, 2018, 2019. Problem ten trwał zatem także w latach, kiedy Strona płatności otrzymywała w pełnej wysokości - i wtedy także mimo tego wsparcia Strona nie była w stanie uporządkować tej kwestii. Pomijając już obowiązek odpowiedniego gospodarowania obornikiem (rozwożenia go), który obowiązuje od wielu lat, Dyrektor stwierdził, że Strona miała rok na rozwiązanie tego problemu po nakazie zajęcia się nim, zawartym w decyzji dot. płatności bezpośrednich za 2020 r. (od dn. 18-03-2021 r., tj. od doręczenia decyzji dot. tego roku do kontroli z września 2021 r.). W wyniku kontroli przeprowadzonej w 2021 r. stwierdzono w dalszym ciągu nieprawidłowości w ww. kwestii. Jeżeli Strona usunęła nieprawidłowości, których usunięcie zostało nakazane w decyzji zaskarżonej powinna przesłać do organu l instancji jednoznaczne w brzmieniu oświadczenie o ich usunięciu - wskazujące o jaką nieprawidłowość chodzi oraz datę jej likwidacji. Nie chodzi tu o trwające od 2020 r. zapewnienia, że Strona będzie podejmować działania zmierzające w tym kierunku a faktyczną likwidację stwierdzonych w latach 2020 i 2021 nieprawidłowości dot. przechowywania obornika. Usunięcie ww. uchybień może być przedmiotem sprawdzenia poprzez kolejną kontrolę terenową wykonaną w roku 2022.

Z kolei kwestia zawiadomienia o przedłużeniu rozpatrywania odwołania strony dot. sprawy za 2020 r. nie ma w ogóle związku ze sprawą niniejszą, która dot. płatności bezpośrednich za 2021 r.

Podobnie zastrzeżenia Strony dot. zbyt późnego zawiadomienia o kontroli zostały uznane za niezasadne. Dyrektor powołując się na treść art. 25 rozporządzenia wspólnotowego nr 809/2014, stwierdził, że dokonane w dniu 20.09.2022 r. zawiadomienie o kontroli wykonanej w gospodarstwie strony 2 dni później było prawidłowe.

Za nietrafne uznano również uwagi Strony dot. braku uwzględnienia siły wyższej tj. zdaniem Strony problemy techniczne i opóźnienie w wypłacie wsparcia. Organ powołując się a orzecznictwo sądowe (m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 28.09.1971 r. (II CR 388/71), wyrok SN z 31.08.1989 r. (I CR 378/89), wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 05.07.1987 r. (spr.-145/85), wyrok TSUE z 05.10.2006 r. (C-377/03), wyrok TSUE z 18.03.2010 r. (C-218/09), stwierdził, że problemy techniczne i opóźnienie w wypłacie wsparcia nie są zdarzeniami o charakterze siły wyższej. Oprócz tego, że zdarzenia wskazane przez Stronę nie mogły zostać uznane za siłę wyższą, znaczenie miał również czas ich zgłoszenia. Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia wspólnotowego nr 640/2014 zgłoszenie takie powinno zostać dokonane pisemnie w ciągu piętnastu dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności i być uzupełnione o uprawdopodobnienie zgłaszanego zdarzenia. Tymczasem z pisma strony z 19 września 2021 r. nie wynika nawet kiedy konkretnie miały miejsce awarie. Strona nie potwierdziła również zaistnienia ww. awarii w jakikolwiek sposób.

Odnośnie nieprawidłowości dot. wyliczenia maksymalnych dawek azotu Dyrektor stwierdził, że jest to sytuacja, która w przypadku Wnioskodawcy ma miejsce ponownie. Brak takich wyliczeń stwierdzono także podczas kontroli zrealizowanej w gospodarstwie strony w 2020 r. M.in. z uwagi na tą okoliczność nie sposób przyjąć, że Strona mogła być odnośnie ww. kwestii w usprawiedliwiony sposób niedoinformowana o istnieniu wymogu posiadania takich wyliczeń.

Zastrzeżenia Strony dot. osoby zajmującej się jej odwołaniem zostały ocenione jako nieuzasadnione i pozostające bez znaczenia dla niniejszej sprawy. Żaden przepis nie stanowi o tym, że w sytuacji, gdy ww. pracownik już zajmował się sprawami Strony to nie powinien się zajmować innymi (kolejnymi) sprawami tej samej osoby. Natomiast samo niezadowolenie Strony z obsługi sprawy strony przez konkretnych pracowników organu nie przesądza jeszcze o możliwości zastosowania wyłączenia tego pracownika czy całego organu od załatwiania tej sprawy. Bez podania przez Stronę konkretnych zdarzeń wskazujących na brak bezstronności danego pracownika wobec Strony lub jej sprawy skutkował brakiem wystarczających podstaw do wyłączenia tego pracownika od tej sprawy.

Organ uznał za nieuprawnione kwestionowanie przez Stronę w odwołaniu oceny sposobu składowania obornika, podłoża w budynkach gospodarskich i potraktowanie przepełnionego zbiornika na obornik jako zbiornika nieszczelnego. Niezadowalający stan odnośnie tego składowania stwierdzony podczas ww. kontroli jest ewidentny a zdjęcia lotnicze wskazują na to, że nie dotyczyło to tylko roku 2021 i 2020. Pozyskane dane wskazują, że Strona (tak jak w roku 2020) nie wywoziła systematycznie nadmiaru obornika np. na działki bezpośrednio przy posesji Strony (nr [...] czy [...]) i te oddalone nieco dalej. Wskazane w protokole z kontroli z września 2021 r. nieszczelności zbiornika na nawóz naturalny są związane ze stwierdzeniem odcieków z tego zbiornika w czasie tej kontroli. Z kolei ww. odcieki były konsekwencją przepełnienia ww. zbiornika (przeładowania go obornikiem) i zmywania części jego zawartości do gruntu przy deszczowej pogodzie oraz niewystarczającej jego izolacji od podłoża. Z kolei nieprawidłowość dot. braku nieprzepuszczalnego podłoża w budynkach gospodarskich dotyczy obowiązku wskazanego w pkt 1.16 załącznika do obwieszczenia w sprawie wykazu wymogów. Ubita glina (klepisko) nie mogła zostać uznana za podłoże nieprzepuszczalne.

Podobnie zastrzeżenia Strony dot. prawidłowości punktacji za poszczególne nieprawidłowości stwierdzone w wyniku kontroli z września 2021 r. również zostały uznane za niezasadne. Ilość punktów nieprawidłowości została ustalona w protokole z ww. kontroli i podtrzymana w decyzji zaskarżonej. Organ nie stwierdził tu omyłek lub nieprawidłowości. Konsekwencje niezgodności stwierdzonych w niniejszej sprawie są uzależnione od ww. ilości punktów przydzielonych danej niezgodności. Zgodnie z załącznikiem nr 2 do krajowego rozporządzenia w sprawie liczby punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności [...] możliwe zakresy punktowe dot. ww. niezgodności zapisano w tabeli II poświęconej niezgodnościom z wymogami SMR l z załącznika II do rozporządzenia wspólnotowego nr 1306/2013.

W ocenie Dyrektora stwierdzone w sprawie nieprawidłowości nie mogły zostać uznane za tzw. drobną niezgodność wskazaną w art. 44 ustawy o płatnościach z 2015 r., art. 39 ust. 3 rozporządzenia wspólnotowego nr 640/2014 i w art. 99 ust. 2 rozporządzenia wspólnotowego nr 1306/2013.

Zdaniem Dyrektora w sprawie nie zaistniały także żadne inne okoliczności uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji lub umorzenie dotyczącego tej decyzji postępowania odwoławczego.

5.1. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której prowadzonemu postepowaniu administracyjnemu oraz wydanej w jego wyniku zaskarżonej decyzji zarzucono:

- brak należytego wglądu w akta swojej sprawy,

- nie uwzględnienie zastrzeżeń Skarżącego dot. zbyt wysokiej obniżki płatności (przyznana ilość punktów sankcyjnych, karnych w wysokości 15% jest zdaniem Strony zbyt duża).

- skoncentrowanie się przez Organ na kwestiach nieistotnych, których omówienie w zbędny sposób wydłużyło treść decyzji dot. sprawy Strony.

W uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinął powyższe zarzuty i wniósł o unieważnienie zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji.

5.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje

11.1. W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021r. poz. 2095 z późn. zm.; dalej ustawa o COVID-19). Zgodnie z ust. 2 wymienionego artykułu, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Stosownie do ust. 3, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Mając powyższe na uwadze Przewodniczący Wydziału I WSA w Krakowie skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, uznając rozpoznanie sprawy za konieczne z uwagi na obowiązek terminowego załatwienia sprawy.

W ocenie Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Wyjaśnić należy przy tym, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji Skarżącego, bowiem podnoszone przez niego argumenty, podobnie jak i argumenty Organu, były wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę wraz z odpowiedzią Organu na skargę.

6.2. Odnosząc się zaś do kwestii kognicji Sądu, należy wpierw przywołać art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021r. poz. 137), stosownie do którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022r. poz. 329; dalej p.p.s.a.), stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.).

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę, uchyla decyzję administracyjną, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w przypadku wystąpienia przesłanek nieważności postępowania administracyjnego określonych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Natomiast zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

6.3. Dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia zgodnie z zakreślonymi powyżej regułami, Sąd stwierdził, że skarga jest niezasadna.

6.4. Na wstępie zaznaczyć należy, że stan faktyczny sprawy nie jest sporny. W szczególności w decyzjach ustalono na poziomie zadeklarowanym zarówno powierzchnię uprawnioną do płatności JPO/PZ/PD, jak i ilość szt. zwierząt kwalifikującą się do płatności PK i PB. Ponadto wszystkie ww. płatności zostały pomniejszone w związku z zastosowaniem tzw. współczynnika korygującego o 1,658907% (zmniejszenie płatności w przypadku przekroczenia przez sumę przyznanych płatności 2 tys. euro).

Spór (zarzuty zawarte w skardze) koncentruje się wokół dwóch kwestii, tzn. uchybień proceduralnych organów w toku postępowania (w szczególności Strona wskazuje na brak należytego wglądu w akta swojej sprawy oraz skoncentrowanie się przez Organ na kwestiach nieistotnych, których omówienie w zbędny sposób wydłużyło treść decyzji), a także nie uwzględnienie zastrzeżeń Skarżącego dotyczących. zbyt wysokiej obniżki płatności (przyznana ilość punktów sankcyjnych, karnych w wysokości 15% jest zdaniem Strony zbyt duża).

6.5. Odnosząc się do pierwszej kwestii spornej kwestii zaznaczyć należy, że postępowanie przed organami ARiMR cechuje odrębność proceduralna, ponieważ niektóre z zasad postępowania określone w ww. przepisach k.p.a, w przypadku postępowań dotyczących przyznania płatności uległy znacznemu ograniczeniu.

Zgodnie z brzmieniem art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2021r. poz. 2114 z późn. zm.; zwanej dalej u.p.s.w.b.), która miała zastosowanie w niniejszej sprawie i stanowiła jedną z podstaw prawnych wydanych decyzji, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Wyjątek od tej zasady przewiduje już art. 3 ust. 2 u.p.s.w.b., zgodnie z którym – w przeciwieństwie do ogólnego postepowania administracyjnego – udzielanie stronom niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, zapewnienie stronom czynnego udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji, umożliwienie im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, stosuje się tylko na żądanie strony (podkreślenie Sądu).

Poza tym nie stosuje się m.in. art. 81 k.p.a., zgodnie z którym okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2.

Ponadto, zgodnie z brzmieniem art. 3 ust. 3 u.p.s.w.b., strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Takie rozłożenie ciężaru w postępowaniu dowodowym powoduje, że organ nie jest zobowiązany do podjęcia wszechstronnych czynności dowodowych w celu załatwienia sprawy, jak tego oczekuje Skarżący, ani też z własnej inicjatywy pouczania strony czy też informowania strony o przysługujących jej prawach. Obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada prawdy materialnej została bowiem w postępowaniu o przyznanie płatności zredukowana do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2019 r., I GSK 1367/18).

Strona w tym zakresie powołuje się na ustne ustalenia z pracownikiem organu I instancji, zgodnie z którymi miała być poinformowana o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji.

W tym miejscu należy jednak zauważyć, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada pisemności (art. 14 k.p.a.). Sąd administracyjny – co do zasady -nie przeprowadza dowodów, w tym nie przesłuchuje świadków, trudno zatem – po pierwsze – opierać ustalenia na jednostronnych relacjach Skarżącego co do ww. ustaleń z pracownikiem organu, w szczególności gdy twierdzenia organu są odmienne, a przepis prawa nie wymaga w tym przypadku – jak już wspomniano – zawiadamiania strony. Po drugie, Skarżący nie wykazuje skutecznie, że to ewentualne uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, czego wymaga art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Jak zaś podnosi się w orzecznictwie (np. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2022r., I OSK 841/19), a pogląd ten Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela, dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym zakresie Skarżący podnosi, że "Pozbawienie mnie prawa wglądu na poziomie powiatu, spowodowało, że nie mogłem przedstawić dokładniej okoliczności na którą wskazywałem w piśmie z 19 września 2021 skierowanym do Kierownik biura Powiatowego w Bochni w którym to wskazywałem na rożnego rodzaju okoliczności z powodu których mogę mieć kłopoty z w wypełnieniem Dyrektywy nawozowej tj. usunięciem obornika". Następnie Strona wskazuje na awarię ciągnika znajdującego się w gospodarstwie, która to awaria stanowi – jej zdaniem – siłę wyższą, która uniemożliwiła jej wykonanie zaleceń Organu.

Stanowisko Skarżącego w tym zakresie nie może jednak zasługiwać na uwzględnienie. Po pierwsze kwestię tą Skarżący przedstawił już w późniejszym etapie postepowania (m.in. pismo Skarżącego z dnia 20.03.2022 r.). Ponadto kwestia ta nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy, co słusznie podniósł w swojej decyzji Dyrektor, a co Sąd w pełni podziela. Awaria ta w żadnym przypadku nie bowiem może zostać potraktowana jako siła wyższa, która uniemożliwiła Stronie zajęcie się spornym obornikiem.

Należy bowiem zauważyć, że pierwsza kontrola w której stwierdzono nieprawidłowości w zakresie składowania obornika (w zakresie dopłat za rok 2000) miała miejsce w lutym 2000 r., a oficjalny nakaz zajęcia się tym problemem zawierała decyzja dot. płatności bezpośrednich (za rok 2020) z dnia 18.03.2021 r.

Następnie Skarżący został poinformowany telefonicznie w dniu 20 września 2021 r. o planowanej kontroli za rok 2021. W czasie tejże rozmowy telefonicznej Skarżący poinformował o sporządzonym przez siebie ww. piśmie z dnia 19 września 2021 r., które zostało wysłane w dniu 20 września 2021 r.

Należy jednak zauważyć, że od pierwszej kontroli, w toku której stwierdzono przedmiotowe nieprawidłowości, upłynęło ponad 1,5 roku (podkreślenie Sądu). Trudno zatem uznać aby awaria ciągnika po ponad 1,5 roku mogła zostać uznana za siłę wyższą, która uniemożliwiła Stronie usunięcie przedmiotowych nieprawidłowości. Strona miała wystarczająco dużo czasu (1,5 roku od kontroli, która miała miejsce w lutym 2000 r. oraz pół roku od decyzji z marca 2021 r.) na usuniecie tychże nieprawidłowości, zatem awaria ciągnika zgłoszona w dniu zawiadomienia Strony o zamiarze przeprowadzenia kontroli (jak słusznie zauważył Organ, Skarżący nie wskazuje dokładnie kiedy ta awaria miała miejsce) nie może zostać uznana za zdarzenie nagłe, które uniemożliwiło jej wykonanie nieprawidłowości stwierdzonych ponad 1,5 roku wcześniej.

Dodatkowo – jak zauważył Organ na postawie zdjęć satelitarnych wykonanych w latach poprzednich – przedmiotowe nieprawidłowości stwierdzono również wcześniej, gdy wobec Strony nie stosowano zmniejszania płatności z powodu stwierdzonych nieprawidłowości. Zatem również argumentacja Strony, że to właśnie te zmniejszenia płatności (przeliczane na litry paliwa) spowodowały opóźnienia w usuwaniu stwierdzonych uchybień, nie może zasługiwać na uwzględnienie, gdyż – jak już wspomniano – uchybienia występowały już przed 2020 r., gdy tych zmniejszeń płatności nie stosowano.

Na marginesie wskazać należy, że Strona nie dokonała poprawy nawet w kwestiach, które w żaden sposób nie były zależne od awarii od spornego ciągnika. W szczególności wskazać należy, że w trakcie kontroli w 2020 r. stwierdzono również brak obliczeń maksymalnych dawek azotu (Strona nie była zobowiązana do sporządzania planu nawożenia, lecz tylko do obliczenia tych stawek maksymalnych). Mimo to nadal – we wrześniu 2021 r. – Strona nie posiadała takich obliczeń.

Powyższe uchybienia świadczą o całkowitym i trwałym braku przestrzegania przez Stronę wymogów dotyczących spornych płatności. Skarżący – występując o sporne płatności – jest zobowiązany stosować się zarówno do wymagań w kwestiach proceduralnych (obliczanie ww. maksymalnych dawek azotu) jak i do zaleceń co do "sztuki rolnej" (składowanie obornika). W przypadku braku ich przestrzegania – i to po raz kolejny – musi liczyć się z konsekwencjami w postaci ograniczeń płatności.

6.6. Wracając jeszcze do kwestii formalnych, stwierdzić należy, że powoływanie się na wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 maja 2022 r., I SA/Kr 1487/21, jest zupełnie niezasadne. Stwierdzone w tamtej sprawie uchybienia formalne (m.in. naruszenie zasady dwuinstancyjności oraz niedostateczne wyjaśnienie kwestii wycofania wniosku przez Stronę, co doprowadziło do umorzenia postępowania) nie miały miejsca w niniejszej sprawie.

Niezasadne było również żądanie przez Stronę umożliwienia jej zapoznania się z aktami sprawy postępowania drugoinstancyjnego w siedzibie organu I instancji. Taka uprawnienie strony (i obowiązek organu odwoławczego) nie istnieje nawet w "klasycznym" postępowaniu administracyjnym, tym bardziej nie istnieje ono w postępowaniu dotyczącym spraw "rolnych", które posiada ww. zaostrzenia procedury, mniej korzystne dla stron. Zatem Dyrektor nie miał obowiązku organizowania spotkania w siedzibie organu I instancji z wybranymi pracownikami organu odwoławczego w celu zapoznania Strony z aktami postępowania odwoławczego.

Natomiast, jak słusznie zauważył Organ, w każdym postępowaniu (czy to toczonym na podstawie k.p.a., czy w postępowaniu "rolnym") i na każdym jego etapie, strona ma prawo w każdym momencie (bez oczekiwania na "ostateczne" wezwanie organu, przed wydaniem decyzji) zapoznawać się z aktami sprawy w siedzibie organu, składać wnioski, przedstawiać swoje stanowisko na piśmie itd. Żadne wezwanie, czy "zaproszenie" organu nie jest w tej kwestii konieczne.

Strona ma również prawo żądać m.in. kopii akt (art. 73 k.p.a.), o czym została w niniejszej sprawie poinformowana.

Niezasadny jest również zarzut "skoncentrowania się przez Organ na kwestiach nieistotnych". Strona zarówno w odwołaniu, jak i w pismach procesowych, podnosiła wiele zarzutów, zarówno odnoszących się do sprawy jak i do innych spraw prowadzonych równolegle. Powyższe spowodowało, że Organ starał się do tych wszystkich kwestii się ustosunkować, a zatem miało to wpływ na rozmiar decyzji.

6.7. Również w kwestii zbyt wysokiej obniżki płatności (przyznana ilość punktów sankcyjnych, karnych w wysokości 15%) Sąd w pełni podziela stanowisko Organu.

Powody zastosowania i wysokość ww. obniżki zostały dokładnie omówione w zaskarżonej decyzji. Obniżenie wszystkich płatności dla Skarżącego za 2021 r. o 15% wynika z ustaleń kontroli z września 2021 r. W toku tej kontroli stwierdzono, że Strona przechowuje nawozów naturalnych w odpowiedni sposób (m.in. bez odcieków do gruntu), nie dysponuje kompletem dokumentów dot. nawożenia azotem, nie posiada obliczeń maksymalnych dawek azotu, nie dysponuje dokumentacją dot. składowania obornika w pryzmach i nie dysponuje nieprzepuszczalnym podłożem w budynkach inwentarskich.

Suma punktów przypisana poszczególnym niezgodnościom wyniosła od 9 do 15 pkt, co oznaczało wysokość obniżki płatności na poziomie 5%. Nieprawidłowości dot. przechowywania obornika i braku obliczeń maksymalnych dawek azotu stwierdzono w gospodarstwie Strony także w kontroli z lutego 2020 r.

Punktacja poszczególnych nieprawidłowości została dokładnie omówiona w zaskarżonej decyzji. Dyrektor – zdaniem Sądu – zastosował ww. punktację prawidłowo, tj. zgodnie z przepisami dot. tej punktacji i charakterystyką ww. nieprawidłowości.

Z uwagi na stwierdzenie tych samych nieprawidłowości w 2020 i 2021 r. (powtórzenie się ich) wysokość zmniejszenia płatności za rok 2021 była 3-krotnością ww. obniżki ustalonej dla powtarzającej się niegodności, zgodnie z brzmieniem art. 39 ust. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L Nr 181 z 2014 r., str. 48).

Precyzyjne i szczegółowe wyliczenia sankcji w zakresie wzajemnej zgodności zawierają zarówno decyzja organu I instancji (str. 5), jak i utrzymująca ją w mocy decyzja organu II instancji (str. 18-19).

Zaskarżona decyzja zawiera również omówienie nieprawidłowości dot. braku nieprzepuszczalnego podłoża w budynkach inwentarskich Strony. Sama Strona przyznała w piśmie z 12.03.2022 r., że podłoże to jest z ubitej gliny (zatem zastrzeżenia w tej kwestii w treści skargi są niezrozumiałe). Takie też podłoże stwierdzono podczas kontroli z września 2021 r. (str. 22-23 protokołu z tej kontroli). W tej kwestii zaznaczyć należy, że nie chodzi o istnienie pęknięć czy dziur w ww. podłożu, ale o jego generalną charakterystykę. Glina nawet ubita nie mogła być uznana za podłoże nieprzepuszczalne, tj. uniemożliwiające wsiąkanie weń m.in. nieczystości związanych z hodowlą bydła.

6.8. Podsumowując stwierdzić należy, że wyniki postępowania wskazują bezsprzecznie, że Strona nie prowadzi prawidłowej gospodarki odchodami zwierzęcymi i nie przechowuje nawozów naturalnych (płynnych i stałych) w sposób bezpieczny dla środowiska, zapobiegający przedostawaniu się odcieków do gruntu i wód, zwiększając ich negatywny wpływ na środowisko. Powyższe – jak słusznie zauważył Organ – zagraża samemu Skarżącemu, kondycji zwierząt w gospodarstwie Strony, jakości wód gruntowych oraz świadczy o nieporządku w obejściu ww. gospodarstwa i jest uciążliwe dla sąsiadów tego gospodarstwa. Zatem konieczne jest jak najszybsze faktyczne usuniecie stwierdzonych nieprawidłowości, a nie tylko poleganie na trwających od 2020 r. zapewnieniach, że Strona będzie podejmować działania zmierzające w tym kierunku.

Strona nie przestrzega również kwestii proceduralnych, zupełnie niezależnych od podnoszonej kwestii awarii ciągnika, tj. nie oblicza (i to po raz kolejny) maksymalnych dawek azotu, nie posiada też kompletnej dokumentacji dot. nawożenia.

6.9. Sąd dokonując badania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem w zakresie określonym w art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził również, aby Dyrektor przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszył inne – poza zarzucanymi – przepisy prawa materialnego, jak również nie stwierdzono naruszenia przepisów proceduralnych.

6.10. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.