Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 215/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3, art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda Sędziowie: WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) WSA Marta Kołtun-Kulik Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącego M. G. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W złożonej do tutejszego Sądu skardze M. G. zaskarżył bezczynność Prezydenta miasta W. w zakresie rozpoznania jego wniosku z dnia [...] listopada 2013 r., o ponowne rozpoznania sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] października 2013 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 1973 r., ustalającej odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...].

Zarzucił organowi naruszenie art. 35 oraz 36 k.p.a. poprzez naruszenie terminów do załatwienia sprawy. Wniósł o zobowiązanie Prezydenta miasta W. do zakończenia sprawy i wypłaty należnego mu odszkodowania w terminie 1 miesiąca od daty zwrotu akt administracyjnych, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie kosztów.

Jak wynika z akt sprawy organ nie rozpoznał w ustawowym terminie złożonego wniosku. Skarżący został poinformowany o przewidywanym terminie załatwienia sprawy do dnia 31 marca 2014 r.

Pismem z dnia 22 stycznia 2014 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie lub o umorzenie postępowania. Wyjaśnił, że decyzja została wydana w dniu [...] maja 2014 r.

Pełnomocnik skarżącego podtrzymał żądanie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 35 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), dalej jako: "k.p.a.", organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Stosownie natomiast do treści art. 127 § 3 k.p.a. do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.

W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie wydał decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako: "P.p.s.a" (vide wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie w przypadku skargi na bezczynność, dokonując badania jej zasadności sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.

Zgodnie z treścią art. 149 § 1 P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a powyższej ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Z przepisu powyższego wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu przed rozpatrzeniem przez Sąd skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wyłącza możliwość jej uwzględnienia w omawianym zakresie, nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem ustawowego terminu przewidzianego do jej wydania. W takiej sytuacji, postępowanie sądowo-administracyjne dotyczące bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania podlega umorzeniu.

W niniejszej sprawie organ rozpoznał wniesiony w sprawie wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia 7 listopada 2013 r. decyzją z dnia [...] maja 2014 r. tj. po terminie wniesienia do tut. sądu skargi ale przed rozpatrzeniem przez Sąd przedmiotowej skargi. W związku z powyższym, wydanie przez organ decyzji z dnia [...] maja 2014 r., wyłączyło możliwość wydania przez sąd wyroku zobowiązującego organ do rozpoznania ww. wniosku, albowiem został on rozpoznany a postępowanie sądowe w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe.

W tym miejscu należy jednak wskazać, że przepis art. 149 P.p.s.a. zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo nie miały takiego charakteru. Sąd może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny.

Sąd, oceniając aktywność organu w trakcie prowadzonego postępowania, doszedł do przekonania, że jego bezczynność była nie tylko naganna, ale nosi również cechy rażącego naruszeniem prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 353/11, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Po 60/10, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Gd 30/11).

W przedmiotowej sprawie, od dnia wpłynięcia wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2013 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy do dnia wydania decyzji z dnia [...] maja 2014 r. minęło 6 miesięcy, przy czym Minister nie podejmował żadnych czynności, które mogłyby uzasadniać zaistniałe opóźnienie.

W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, że złożona skarga jest w pełni zasadna. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w prowadzonym postępowaniu organ nie wywiązał się z ustawowych obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Nie można przyjąć, że działał w sprawie wnikliwie i szybko, czy też bez zbędnej zwłoki oraz że na bieżąco prowadził sprawę.

Biorąc to pod uwagę, zasadnym jest orzeczenie o rażącym naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności podstawowych zasad wynikających z art. 8 i art. 12, jak również art. 35 oraz art. 36 k.p.a.

Jednocześnie Sąd stwierdza, że mimo iż w niniejszej sprawie zaistniała bezczynność miała charakter rażący to w opisanym powyżej stanie rzeczy należało odstąpić od wymierzania organowi grzywny.

Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. oraz art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. jak w treści wyroku.