Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SO/Go 4/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2017-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Wymierzono grzywnę
Powołane przepisy: article: art. 54 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Asesor WSA Jarosław Piątek (spr.) Protokolant referent stażysta Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2017 r. sprawy ze wniosku P.N. w przedmiocie wymierzenia grzywny Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego Miasta za nieprzekazanie skargi do Sądu postanawia I. wymierzyć Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego Miasta grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych za nieprzekazanie skargi do Sądu, II. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta na rzecz skarżącego P.N. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 28 czerwca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynął wniosek P.N. o wymierzenie organowi – Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369; zwanej dalej p.p.s.a.) za nieprzekazanie skargi.

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że dnia 12 maja 2017 r. złożył skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, która wpłynęła do organu również 12 maja 2017 r. P.N. załączył odpis powyższej skargi. Organ nie przekazał skargi do Sądu, nie złożył odpowiedzi na wniosek skarżącego, pomimo dwukrotnego wezwania sądu (k. 27 i 35 akt sądowych).

Na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2017 r. przedstawiciel organu wskazał, że skarga P.N. z [...] maja 2017 r. nie została przesłana do Sądu na skutek winy pracownika organu, który został zwolniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepisy art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a. statuują pośredni tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Za takim modelem wprowadzonym już w pierwotnej wersji prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przemawiały względy praktyczne mające wpływ na sprawność i szybkość postępowania w sprawie. Kierowanie skargi do sądu za pośrednictwem organu umożliwia opatrzenie jej wszelkimi informacjami niezbędnymi do nadania skardze biegu, a także koniecznymi do rozpatrzenia przez sąd wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tryb ten umożliwia również stosowanie autokontroli, o której mowa w art. 54 § 3 p.p.s.a.

Wskazane przepisy nie przyznają jednak organowi żadnych uprawnień do kontroli spełnienia przez skargę wymogów formalnych, konstrukcyjnych, terminowości lub zarzutów merytorycznych i warunkowania, w zależności od wyników tej kontroli, jej dalszego biegu. Obowiązkiem organu jest jedynie, zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. przekazanie skargi sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania, a w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej – 15 dni od dnia jej otrzymania (por. art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1763 ze zm.).

Gwarancją realizacji obowiązków, o których mowa w art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a. jest przepis art. 55 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że w razie nie zastosowania się do powyższego obowiązku, sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny i tego wyłącznie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., dotyczy przedmiot niniejszego postępowania sądowego.

Wymaga podkreślenia, że organ nie przekazał do Sądu ani skargi P.N., ani odpowiedzi na nią, ani odpowiedzi na jego wniosek o wymierzenie grzywny.

Z tych względów wniosek o wymierzenie grzywny jest zasadny bowiem dla nadania wykonania obowiązku określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. nie ma znaczenia to, czy skarga jest dopuszczalna, merytorycznie zasadna i czy została przez sąd administracyjny przyjęta lub uwzględniona. Dlatego grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a.

Z tych względów bez znaczenia są przyczyny jakie spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, wpłynąć jednak one mogą na wysokość wymierzonej grzywny.

Należy dodać, że wewnętrzne problemy organizacyjne organu nie mogą stanowić okoliczności łagodzącej. Z tych względów Sąd uznał, że grzywna w wysokości 500 zł jest adekwatna do okoliczności i wagi sprawy.

Na podstawie art. 200, 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a. Sąd zasądził żądane koszty postępowania sądowego w wysokości 200 zł, na które składały się:

- wpis od wniosku (100 zł),

- zwrot kosztów dojazdu skarżącego do sądu, które nie budzą wątpliwości co do ich wysokości (100 zł – około 230 km, por. postanowienie NSA: z dnia 5 kwietnia 2017 r., I OZ 656/17, z 31 marca 2016 r., II OZ 309/16, wyrok NSA z dnia 5 maja 2015 r, II OSK 2502/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).