Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1402/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5, 20 34, 35
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 marca 2021 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2020 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją nr [...].[...] z 29 czerwca 2020 r. po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z 15 listopada 2019 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi B. T. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego: "Budowa dwóch budynków mieszkalno-usługowych, wielorodzinnych z garażami podziemnymi wraz z instalacjami wewnętrznymi wewnątrz budynków: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej, elektryczną, słaboprądową (w tym SSP i DSO), grzewczą, wentylacji mechanicznej bytowej, wentylacji grawitacyjnej, hydrantową, oddymiania klatek schodowych i wind, a także instalacjami wewnętrznymi na zewnątrz budynków: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej grawitacyjnej ze zbiornikiem retencyjnym spowalniającym spływ wód opadowych i przepompownią ścieków, kanalizacji deszczowej tłocznej, wewnętrzną linią zasilającą oraz oświetleniem terenu - realizowanych w ramach etapu I i etapu II, z wewnętrznym układem komunikacyjnym z miejscami postojowymi, murami oporowymi, drogą wewnętrzną na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] oraz zjazdem na dz. nr [...], [...] obr. [...] jedn. ewid, [...] w pobliżu al. [...] w K.".

Jako lokalizację zamierzenia budowlanego organ wskazał działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obr. [...] jedn. ewid. [...]

Kategorię obiektu budowlanego, rodzaj obiektu bądź robót budowlanych określił jako: Kategoria XIII - pozostałe budynki mieszkalne, XVI-budynki biurowe i konferencyjne, XVII-budynki handlu, gastronomii i usług, jak: sklepy, centra handlowe, domy towarowe, hale targowe, restauracje, bary, kasyna, dyskoteki, warsztaty rzemieślnicze, stacje obsługi pojazdów, myjnie samochodowe, garaże powyżej dwóch stanowisk, budynki dworcowe.

Jako funkcję i rodzaj zabudowy organ wskazał: zabudowa mieszkaniowo-usługowa (biurowa, oświaty typu: przedszkole, handlowa typu: sklep, bank, kawiarnia, apteka). Organ stwierdził, że autor projektu budowlanego posiada uprawnienia do projektowania w specjalności architektonicznej w nieograniczonym zakresie.

Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), dalej: "P.b.", oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej: "K.p.a.".

Organ wskazał również na obowiązek zachowania określonych warunków, a także konieczność uzyskania przed przystąpieniem do użytkowania przez inwestora pozwolenia na użytkowanie po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego oraz analizie materiału dowodowego:

- inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją,

- na terenie objętym wnioskiem obowiązuje ostateczna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nr [...] z 30 listopada 2016 r. znak: [...],

- Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z 1 czerwca 2017 r. znak: SKO [...] uchyliło decyzję Prezydenta Miasta K. o ustaleniu warunków zabudowy nr [...] z 30 listopada 2016 r. znak: [...] w punktach II.4.a i II.4.b, orzekło w zakresie tych punktów, oraz utrzymało w mocy pozostałe części ww. decyzji z 30 listopada 2016 r.,

- projekt budowalny jest zgodny z ww. decyzją WZ, a także wymaganiami ochrony środowiska,

- projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,

- projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia,

- projektant i sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej,

- projekt budowlany jest wykonany przez osoby uprawnione,

- obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 P.b., określony przez projektanta, obejmuje nieruchomości: działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...], dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] oraz lokale mieszkalne nr [...] i [...] usytuowane w budynku nr [...] przy ul. [...] i lokale mieszkalne nr [...] i [...] usytuowane w budynku nr [...] przy ul. [...].

- dodatkowo w trakcie postępowania administracyjnego w sprawie organ stwierdził; iż z uwagi na ograniczenia wprowadzane na podst. § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065), dalej: "rozporządzenie", w postępowaniu na prawach strony biorą udział właściciele nieruchomości: działka nr [...] i [...] obr. [...] jedn. ewid. [...],

- Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z 26 czerwca 2019 r. znak: [...] zezwolił wnioskodawcy na wyłączenie z produkcji rolnej gruntu stanowiącego użytek rolny z działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...],

- Prezydent Miasta K. decyzją z 15 marca 2019 r. znak: [...] zatwierdził dokumentację geologiczno-inżynierską określającą warunki gruntowe dla przedmiotowej inwestycji.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosły trzy podmioty legitymujące się tytułami prawnymi do nieruchomości objętych obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji:

- Firma A (właściciel działki nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...]),

- J. K. (współwłaściciel działki nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...]

- Przedsiębiorstwo Inwestycyjne Firma B (właściciel działki nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...]).

Firma A k. w swoim odwołaniu podniosła, że projektowany budynek niezgodnie z przepisami przesłania i zacienia od strony południowej budynek mieszkalno-usługowy wielorodzinny na działce nr [...] - budowany na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K..

J. K. w swoim odwołaniu zarzucił decyzji I instancji naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. przez zatwierdzenie projektu budowlanego dla przedmiotowej inwestycji z naruszeniem i narażeniem na szkodę pozostających w obszarze jej oddziaływania interesów i mienia skarżącego. Działka skarżącego sąsiaduje bezpośrednio z drogą dojazdową - składającą się z drogowych działek ewidencyjnych nr [...] i [...], do drogi publicznej - al. [...] w K.. Według treści zaskarżonej decyzji, na ww. działce nr [...] (leżącej pomiędzy przylegającą do al. [...] ww. działką nr [...] a przylegającą do nieruchomości skarżącego ww. działką nr [...]) ma zostać urządzony zjazd i wjazd dla przedmiotowej inwestycji wraz z infrastrukturą towarzyszącą taką jak krawężniki, obrzeża, mury oporowe, drogi manewrowe, spadki podłużne i poprzeczne. Budowa ta zablokuje zatem zarówno skarżącemu możliwość dojścia i dojazdu z ww. drogi publicznej do jego nieruchomości składającej się z działki nr [...], jak i właścicielom innych działek położonych wzdłuż ww. działki nr [...] dostępu do nich - po dotychczasowej drodze dojazdowej składającej się z działek nr [...] i [...]. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja dopuszczając realizację zjazdu i wjazdu do przedmiotowej inwestycji na części drogi dojazdowej składającej się z działek nr [...] i [...] narusza interes faktyczny i prawny skarżącego poprzez uniemożliwienie mu dotychczasowego dostępu do drogi publicznej tj. al. [...], a zatwierdzony tą decyzją projekt budowlany nie przewiduje żadnych rozwiązań alternatywnych w tym przedmiocie ani zabezpieczeń tego dostępu dla skarżącego. Działki nr [...] i [...] są nieruchomością drogową, takie bowiem oznaczenie działki te mają w ewidencji gruntów oraz w projekcie zatwierdzonym zaskarżoną decyzją i tak też były i są wykorzystywane przez właścicieli działek do nich przylegających, w tym przez skarżącego. Przedmiotowa budowa nie tylko pozbawia skarżącego dostępu do drogi publicznej, ale również uniemożliwia zagospodarowanie nieruchomości składającej się z działki nr [...] zgodnie z jej przeznaczeniem jako działki pozbawionej w ten sposób dostępu do drogi publicznej, co stanowi rażące naruszenie wskazanych wyżej przepisów prawa budowlanego. J. K. zarzucił również naruszenie art. 20 ust. 1 pkt 1c oraz art. 34 ust. 3 pkt 5 i art. 35 ust. 1 P.b. przez brak należytej analizy wpływu przedmiotowej inwestycji na nieruchomość skarżącego składającą się z działki nr [...] i niewłaściwą analizę obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji sporządzoną przez projektanta. Nieruchomość skarżącego jest położona w terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną (MW) w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K.. Oznacza to, że nieruchomość ta może zostać zabudowana budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi do wysokości ok. 19 metrów, a co za tym idzie, budynki objęte zaskarżonym projektem budowlanym, z racji na bliskie położenie względem nieruchomości skarżącego oraz ich gabaryty, mogą negatywnie oddziaływać na możliwość jej zabudowy także poprzez znaczne zacienianie i pozbawienie dostępu słońca dla budynków projektowanych na nieruchomości skarżącego, a w konsekwencji uniemożliwić zagospodarowanie tej działki. Projektant kwestionowanej inwestycji nie uwzględnił jednak tej okoliczności i całkowicie pominął kwestię analizy jej oddziaływania na możliwość zabudowy działki skarżącego nr [...], w tym w odniesieniu do parametrów nasłonecznienia i zacienienia budynków i lokali w nich usytuowanych a mogących powstać na tej działce zgodnie z jej przeznaczeniem.

Przedsiębiorstwo Inwestycyjne Firma B . w swoim odwołaniu zarzuciło zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. przez zatwierdzenie projektu budowlanego dla przedmiotowej inwestycji z naruszeniem i narażeniem na szkodę pozostających w obszarze jej oddziaływania interesów i mienia odwołującej,

2. art. 20 ust. 1 pkt 1c oraz art. 34 ust. 3 pkt 5 i art. 35 ust. 1 P.b. przez brak należytej analizy wpływu przedmiotowej inwestycji na nieruchomość nr [...] i niewłaściwą analizę przez projektanta zatwierdzonego zaskarżoną decyzją projektu budowlanego obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji.

Spółka w uzasadnieniu odwołania podniosła, że działka nr [...] powstała jako drogowa na podstawie decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z 5 listopada 2015 r. znak: [...] i stanowi drogę wewnętrzną przylegającą do drogi publicznej - aI. [...] w K., przy czym droga ta nie została jeszcze wybudowana i urządzona na tej działce. Według treści projektu budowlanego objętego zaskarżoną decyzją, powyższa działka została włączona do obszaru oddziaływania ww. inwestycji ze względu na fakt, że w jej ramach projektowane jest wykonanie wzdłuż granicy tej działki i działki nr [...] muru oporowego na długości ok. [...] tej granicy w odległości od 1,0 do 1,2 m od tej granicy, jak również zlokalizowanie kondygnacji podziemnej (garażu podziemnego) w odległości ok. 1,0 m od granicy z działką nr [...]. Tak bliska lokalizacja ww. zabudowy (mur oporowy, a w szczególności garaż podziemny) od działki nr [...] może uniemożliwić jej zagospodarowanie zgodnie z przeznaczeniem, tj. wybudowanie na niej drogi wraz z niezbędną infrastrukturą, a w konsekwencji uniemożliwić komunikację z drogą publiczną – al. [...] sąsiednim nieruchomościom, do których działka ta prowadzi. Projektant kwestionowanej inwestycji nie uwzględnił jednak tej okoliczności i całkowicie pominął kwestię analizy jej oddziaływania na możliwość zabudowy działki odwołującej nr [...] infrastrukturą drogową zgodnie z jej przeznaczeniem, co stanowi naruszenie wskazanych wyżej przepisów prawa budowlanego oraz narusza interes faktyczny i prawny odwołującej poprzez narażenie na brak możliwości zagospodarowania ww. działki. Projekt budowalny tej inwestycji nie przewiduje przy tym żadnych zabezpieczeń ani rozwiązań zapewniających, że działka nr [...], pomimo tak bliskich odległości ww. budowli wchodzących w zakres inwestycji, będzie mogła zostać zagospodarowana zgodnie z jej przeznaczeniem, co pozwala na postawienie zarzutu, że odległości te są zbyt bliskie w kontekście możliwości zabudowy i zagospodarowania sąsiedniej nieruchomości składającej się z działki nr [...].

Wojewoda decyzją z 29 września 2020 r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471), po rozpatrzeniu odwołań J. K., Firma A oraz Przedsiębiorstwa Inwestycyjnego Firma B , utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przeanalizował zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i rozpatrując zarzuty Firma A stwierdził, że zatwierdzony decyzją I instancji projekt budowlany zawiera analizę spełnienia przez projektowany obiekt budowlany wymogów § 13 rozporządzenia (karty od 73 do 74 tomu l) oraz § 60 rozporządzenia (karty od 75 do 81 tomu l). Przywołał treść § 13 ust. 1-3 oraz § 60 rozporządzenia. Wskazał, że załączona do projektu budowlanego analiza przesłaniania (karty 73 i 74 tomu l) przedstawia w sposób graficzny spełnienie wymogów § 13 rozporządzenia. Na czystej mapie do celów projektowych (karta 25 akt organu l instancji), na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu (karta 67 tomu l), oznaczono rzędne, z których wynika, że poziom ±0,00 projektowanego budynku mieszkalno-usługowo wielorodzinnego nr B wynosi: +238,00 m n.p.m., a z załączonego do odwołania rysunku projektu zagospodarowania terenu wynika, że poziom ±0,00 budowanego budynku [...] wynosi: +242,00 m n.p.m. — w związku z powyższym poziom ±0,00 budynku [...] jest 4 m wyżej niż poziom ±0,00 budynku projektowanego. Projektowany budynek nr B, który ma górną krawędź attyki elewacji na poziomie: + 266,50 m n.p.m. (co daje wysokość elewacji północnej: 28,5 m - licząc od poziomu projektowanego terenu przy tej elewacji: +238,00 m n.p.m.), jest zaprojektowany nierównolegle do najbliższego budynku mieszkalno-usługowego wielorodzinnego na działce nr [...] (będącego w trakcie budowy). Budynek [...] (wg. rysunku analizy przesłaniania) ma górną krawędź attyki elewacji na poziomie: + 267,00 m n.p.m. - co daje wysokość elewacji równą: 23,66 m. Przyjmując poziom parapetu: + 0,80 m dla okien znajdujących się w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi w parterze budynku Skarżącej (+244,14 m n.p.m.) stwierdzono, że między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego budynku [...], nie znajduje się przesłaniająca część projektowanego budynku w odległości mniejszej niż 22,36 m (co wynika z obliczenia: 266,5-244,14 = 22,36) - wymóg § 13 dla okien w budynku Skarżącej spełniono. Wskazać jeszcze należy, iż parter budynku [...] jest dodatkowo cofnięty o ok. 1,5 m względem lica elewacji południowej tego budynku.

Zbadano również spełnienie ww. warunku rozporządzenia dla projektowanego budynku - przyjmując poziom parapetu: + 0,80 m dla okien znajdujących się w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi w parterze budynku projektowanego (+238,80 m n.p.m.) i stwierdzono, że między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego budynku projektowanego, nie znajduje się przesłaniająca część sąsiedniego budynku w odległości mniejszej niż 24,20 m (co wynika z obliczenia: 267,00 - 242,80 = 24,20) - wymóg § 13 rozporządzenia dla okien w budynku projektowanym spełniono.

W projekcie budowlanym (karty od 58 do 64 tomu l) projektant wskazał nieruchomości znajdujące się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji ze względu na ich zacienianie, są to: działki nr: [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] i nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] oraz lokale mieszkalne nr: [...] w budynku przy ul. [...] i lokale mieszkalne nr: [...] w budynku przy ul. [...] (winno być ul. [...] – dopisek Sądu). Organ l instancji objął ww. nieruchomości obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Samo oddziaływanie na czas nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w budynkach na ww. sąsiednich działkach i w ww. lokalach nie oznacza, że nie spełnione są obowiązujące przepisy prawa. Z załączonej do projektu budowlanego analizy zacieniania okien pokoi mieszkalnych (karty od 75 do 81 tomu l) wynika, że wymagany § 60 rozporządzenia czas nasłonecznienia został zapewniony. Projektant szczegółowo rozrysował cień padający na okna pomieszczeń mieszkalnych w budynku [...], jak również na okna pomieszczeń mieszkalnych w innych budynkach na działkach sąsiednich oraz w projektowanym budynku, a we wnioskach stwierdził spełnienie wymogów ww. przepisu.

Organ II instancji wskazał, że organ architektoniczno-budowlany sprawdzając projekt budowlany przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę nie ma uprawnień do podważania prawidłowości sporządzonej przez projektanta (posiadającego uprawnienia do projektowania w odpowiedniej specjalności) analizy spełnienia wymogów ww. przepisów. Jeżeli na rysunkach i wnioskach ww. analizy projektant stwierdził spełnienie wymogów ww. przepisów, a rysunki te są sporządzone w sposób czytelny i część graficzna jest spójna z wnioskami - organ nie ma podstaw do ich podważania.

Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo uznał, że przedłożony przez projektanta materiał dowodowy wskazuje na spełnienie wymogów § 13 i 60 rozporządzenia. Skarżąca spółka nie przedłożyła materiału dowodowego, z którego by wynikało, że ww. analiza jest sporządzona nieprawidłowo, a wnioski w niej zawarte są błędne.

Organ odwoławczy podkreślił, że ww. przepisy nie kreują prawa sąsiadów do nieograniczonego dostępu do światła naturalnego, czy też prawa do niezacieniania w ogóle ich nieruchomości, wskazuje jedynie minimalne parametry, jakie muszą być w tym względzie zachowane. Nawet, gdy po wybudowaniu inwestycji [...] zaobserwuje ograniczenie dostępu światła słonecznego i większe niż dotychczas zacienienie spowodowane przez nowy budynek, to nie będzie to automatycznie oznaczało, że naruszone zostały wymogi ww. przepisu.

W związku z powyższym organ II instancji stwierdził bezzasadność zarzutów podniesionych przez skarżącą spółkę.

Kolejno odpowiadając na zarzuty J. K. organ odwoławczy stwierdził, że dla przedmiotowej inwestycji dostęp do drogi publicznej został ustalony w uzyskanej dla tej inwestycji decyzji Prezydenta Miasta K. z 30 listopada 2016 r. nr [...], znak: [...], o ustaleniu warunków zabudowy (uchylonej w części, a w pozostałej części utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 1 czerwca 2017 r, znak: SKO [...]).

Teren objęty wnioskiem posiada pośredni dostęp do drogi publicznej tj. ul. 29 Listopada poprzez drogę wewnętrzną przebiegającą po terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] obr. [...]. W załączniku nr 1 do tej decyzji, pn.: Warunki zabudowy, w pkt. 4 d) opisano szczegółowo warunki obsługi komunikacyjnej inwestycji. W tomie IV projektu budowlanego, zawierającym dokumentację formalno-prawną, znajdują się: oświadczenie Zarządu Dróg Miasta K. z 14 maja 2019 r., znak: [...], o warunkach przyłączenia do dróg lądowych i możliwości połączenia z drogą publiczną planowanej inwestycji (karty od 209 do 210 tomu IV); uzgodnienie Zarządu Dróg Miasta K. z 10 lipca 2019 r., znak: [...], rozwiązań technicznych budowy zjazdu (karty od 211 do 212 tomu IV) oraz "Projekt drogowy zjazdu" (karty od 213 do 260 tomu IV) opracowany przez firma C

Z rysunku projektu zagospodarowania terenu wynika, że przedmiotowa inwestycja ma dostęp do drogi publicznej al. 29 Listopada poprzez drogę przebiegającą po działkach nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz [...] obr. [...] (oznaczone na mapie do celów projektowych jako "dr" - drogowe). Zgodnie z złączonymi do akt organu l instancji wypisami z rejestru gruntów oraz treścią księgi wieczystej [...] - działka nr [...] obr. [...] jest własnością Inwestora. W dziale III tej księgi, pn.: Prawa, roszczenia i ograniczenia - brak wpisów. W ww. księdze wieczystej brak jakiejkolwiek wzmianki o nałożeniu na ww. działkę służebności drogowej. Z powyższego wynika, że J. K. nie miał prawa przejazdu przez ww. działkę. Ponadto zjazd prowadzony po tej działce w żaden sposób nie ogranicza przejazdu przez nią (patrz: rysunek projektu zagospodarowania terenu).

W "Projekcie drogowym zjazdu" znajduje się rysunek sytuacyjny projektu drogowego (karta 255) obejmujący projektowany docelowy zjazd z al. [...] objęty zamierzeniem inwestycyjnym, dla którego Wojewoda, po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta K., 31 sierpnia 2020 r. wydał decyzję Nr [...] znak: [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: Rozbudowa drogi krajowej nr [...] (al. [...]) w K., na odcinku od granicy miasta do skrzyżowania z ul. [...], od km 657+886,6 do km 660+516,8 wraz z rozbiórką, budową i przebudową skrzyżowań z drogami kategorii powiatowej i gminnej, rozbiórką, budową i przebudową: obiektów inżynierskich, obiektów infrastruktury PKP, ekranów akustycznych, zjazdów, chodników, ścieżek rowerowych, dróg dla pieszych i kierujących rowerami, jezdni dodatkowych, zatok autobusowych, zatok postojowych, wylotu kolektora do rzeki Prądnik oraz budową, przebudową i rozbiórką niezbędnej infrastruktury technicznej i obiektów kolidujących z planowaną inwestycją.

Decyzją tą działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] obr. [...], znajdujące się w całości lub części w liniach rozgraniczających drogi krajowej nr [...] al. [...], zostały wywłaszczone i stanowią drogę publiczną. Liniami rozgraniczającymi drogi powiatowej (projektowana ul. [...]) objęto działki, na których zaprojektowano zjazd publiczny prowadzący do działki nr [...] (przed podziałem nr [...]). Ww. decyzja nie jest jeszcze ostateczna, ale postanowieniem Wojewody z 31 sierpnia 2020 r. znak: [...] ww. decyzji został nadany został rygor natychmiastowej wykonalności (umożliwiający z dniem jego wydania rozpoczęcie budowy ww. inwestycji). Informacja o wydaniu ww. decyzji i postanowienia Wojewody znajduje się w Biuletynie Informacji Publicznej [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. pod adresem: [...],a,[...]. Ponadto decyzja ta i postanowienie oraz mapy z proponowanym przebiegiem drogi zatwierdzone tą decyzją znajdują się w Biuletynie Informacji Publicznej [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. pod adresem: [...],a,[...]

Na ww. mapach zaprojektowano zjazd z al. [...] prowadzący aż do działki nr [...] (po podziale działki nr: [...]), który stanowi drogę publiczną. Z powyższego wynika, że nie potwierdziły się zarzuty skarżącego dotyczące ograniczenia działce nr [...] obr. [...] dostępu do drogi publicznej, gdyż dojazd ten będzie zapewniony poprzez ww. zjazd.

Odnośnie zarzutu braku należytej analizy wpływu przedmiotowej inwestycji na nieruchomość skarżącego organ odwoławczy stwierdził, że działka nr [...] (objęta w części obszarem aktualizacji mapy do celów projektowych) jest niezabudowana. Działka ta została objęta obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji, ze względu na jej zacienianie. Analiza i stwierdzenie zgodności projektu budowlanego z § 13 i § 60 rozporządzenia znajduje się powyżej w odpowiedzi na zarzuty Spółki [...].

Prawo budowlane nie przewiduje ograniczeń z tytułu zacieniania działek, normując jedynie kwestie zacieniania pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych przez obiekty budowlane przez co należy rozumieć obiekty istniejące lub obiekty, co do których wydano decyzję o pozwoleniu na budowę. Zabudowa hipotetyczna na działce nr [...] (na wysokości projektowanych budynków), zgodnie z analizą nasłonecznienia, będzie zacieniana przez ok. 2 godziny (od ok. 15 do 17.00), co oznacza, że planowana inwestycja nie uniemożliwia zabudowy działki nr [...] poprzez usytuowanie w odległości 4 m od zachodniej granicy budynku ze ścianą z oknami. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty skarżącego nie znajdują potwierdzenia.

Odpowiadając na zarzuty wniesione przez Przedsiębiorstwo Inwestycyjne Firma B dotyczące naruszania wskazanych w odwołaniu przepisów prawa, ze względu na zaprojektowanie muru oporowego i garażu podziemnego w zbliżeniu do granicy z działką skarżącej (nr [...]) organ II instancji wskazał, że ww. działka została objęta obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji.

W dostarczonym do organu piśmie z 3 września 2020 r. mgr inż. arch. J. K. oraz mgr inż. J. Z. (konstruktor) oświadczyli, że projektowana inwestycja w żaden sposób nie uniemożliwia realizacji ewentualnej drogi wewnętrznej na terenie dz. nr [...]; wszelkie zabezpieczenia wynikające z realizacji garażu podziemnego oraz muru oporowego w odległości 1,0-1,2 m od granicy działki zostały wskazane w części konstrukcyjnej projektu budowlanego; zaprojektowano obudowę wykopu w postaci ścian szczelnych typu Larssen, alternatywnie jako palisadę żelbetową, rozwiązanie to zabezpiecza sąsiednie działki przed niekorzystnym oddziaływaniem planowanego wykopu; docelowo konstrukcja budynku zdolna jest do przeniesienia obciążeń od parcia gruntu oraz obciążenia naziomu obciążeniem o wartości 15kN/m2. W związku z powyższym nie ma przeciwwskazań do poruszania się pojazdów wzdłuż granicy działki; kwestionowane w odwołaniu odległości są zgodne z wymaganiami warunków technicznych w tym zakresie. Do ww. pisma załączono oświadczenie projektantów, o którym mowa w art. art. 20 ust. 4 P.b., o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Organ odwoławczy stwierdził, iż projekt budowlany zawiera projekt branży konstrukcyjnej (tom II projektu budowlanego), składający się z opisu, obliczeń i rysunków. Projekt ten zawiera szczegółowe rozwiązania projektowe oraz wytyczne wykonawstwa i odbioru robót budowlanych, w tym dotyczące robót ziemnych i fundamentowych (karta 23), zgodnie z którymi między innymi: nałożono obowiązek wykonywania prac ziemnych pod stałym nadzorem geotechnicznym, grunt pod fundamentami i płytami na gruncie podlega odbiorowi przez uprawnionego geologa, geolog musi potwierdzić parametry gruntu przyjęte do obliczeń fundamentów, a w przypadku rozbieżności dokumentacji geologicznej z warunkami rzeczywistymi powiadomić autora projektu. Za przyjęte w projekcie rozwiązania projektowe odpowiadają projektanci i sprawdzający.

Do projektu budowlanego (tom IV) załączono opinię geotechniczną, dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny - sporządzone przez mgr. inż. T. M. - geologa uprawnionego we wrześniu 2018 r. (karty od 261 do 340).

Organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U. z 2012 r., poz. 463), do projektu budowlanego załączono dokumentację geologiczno-inżynierską, sporządzoną przez geologa uprawnionego, zatwierdzoną ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z 15 marca 2019 r., znak: [...]

W związku z powyższym organ II instancji stwierdził, że zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany zawiera wszystkie niezbędne opracowania wymagane ww. przepisami, a za przyjęte w projekcie rozwiązania projektowe odpowiadają projektanci i sprawdzający.

Przywołując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 grudnia 2016 r. II OSK 760/16 organ odwoławczy przedstawił wykładnię art. 35 ust. 1 oraz ust. 3-5 P.b. w zakresie określenia granic merytorycznej oceny wniosku o pozwolenie na budowę. Wskazał, że art. 35 ust. 1 P.b. określa dopuszczalne ramy oceny projektu budowlanego, stanowiącego podstawowy załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę. Projekt składa się z dwóch części, z projektu zagospodarowania działki lub terenu, jak też z projektu architektoniczno-budowlanego. Zakres badania przez organ każdej z tych części projektu jest zróżnicowany. Pierwsza z nich (art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b.) podlega ocenie pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, z wymaganiami ochrony środowiska w szczególności wskazaniami decyzji środowiskowej, jak też przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, określonymi aktualnie w rozporządzeniu.

Natomiast badanie drugiej części projektu budowlanego, tj. projektu architektoniczno-budowlanego, zostało znacznie ograniczone. Organ administracji architektoniczno-budowlanej ocenia go wyłącznie pod kątem zgodności z wymaganiami ochrony środowiska (art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b.).

Organ wskazał na treść art. 20 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. Zarówno w przypadku projektu zagospodarowania działki, jak i projektu architektoniczno-budowlanego, organ bada ich kompletność i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń raz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, iż podniesione przez Spółkę zarzuty są bezzasadne.

Niezależnie od powyższego organ odwoławczy stwierdził, że zobowiązany jest do zbadania prawidłowości wydanej decyzji i nie może ograniczać się jedynie do sprawdzenia zasadności argumentów odwołania, lecz sprawdzić również, czy spełnione zostały wymogi art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 P.b. Dopiero w sytuacji spełnienia wskazanych przepisami ustawy wymagań organ uprawniony jest do udzielenia pozwolenia na budowę. Przywołał treść art. 35 ust. 1 P.b. Podkreślił, że organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z ww. przepisu.

Na terenie inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dla potrzeb realizacji inwestycji inwestor uzyskał ww. decyzję ustalająca warunki zabudowy z 30 listopada 2016 r., którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzją z 1 czerwca 2017 r, znak: SKO ZP/415/71/2017 (za wyjątkiem zapisów dotyczących: zaopatrzenia w wodę, energię elektryczną i cieplną, zaopatrzenia w gaz, sposobu odprowadzania wód i ścieków opadowych oraz gospodarowania odpadami - dla których sformułowano nowe zapisy w ww. decyzji).

Zgodność projektu budowlanego z zapisami ww. decyzji opisano w projekcie budowlanym. Przedmiotową inwestycję zaprojektowano zachowując określoną w ww. decyzji nieprzekraczalną linię zabudowy. Wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 27,58% - mieści się w wymaganych granicach od 26% do 31%. Powierzchnia biologicznie czynna wynosi 35,12 % - jest większa niż wymagane 35%. Szerokość elewacji frontowej od strony al. 29 Listopada wynosi 35,29 m - mieści się w granicach od 35 m do 40 m. Szerokość elewacji frontowej od strony drogi wewnętrznej wynosi 38,49 m - mieści się w granicy 35 m ± 5 m. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi 266,50 m n.p.m., a górny poziom urządzeń technicznych na dachu wynosi 267,00 m n.p.m. - spełniono wymóg zachowania poziomu górnej krawędzi elewacji frontowej w przedziale od 248,50 m n.p.m. do 267,00 m n.p.m. Zaprojektowano dach płaski o spadku do 5,34° - jest to mniej niż dopuszczony w ww. decyzji spadek - do 10° nachylenia. Maksymalna niwelacja terenu w stosunku do stanu istniejącego wynosi do 1 m. Zaprojektowano wymagane: 1,2 miejsca na 1 mieszkanie - jest: 183 miejsca na 152 mieszkań; 10-20 miejsc na 1000 m2 powierzchni sprzedaży dla obiektów handlu o powierzchni 2000 m2 i powyżej - jest: 11 miejsc na 1100 m2 powierzchni sprzedaży; 20 miejsc na 100 zatrudnionych w innych usługach - jest: 7 miejsc na 35 zatrudnionych. Ilość zaprojektowanych miejsc postojowych dla rowerów również spełnia wymogi ww. decyzji. Organ odwoławczy stwierdził zgodność projektu budowlanego z zapisami ww. decyzji.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska. Przedmiotowa inwestycja nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie jest wymagane przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, nie narusza przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Inwestycja spełnia warunki z zakresu ochrony przeciwpożarowej i nie stwierdza się naruszenia przepisów § 13 i § 60 ww. rozporządzenia.

Projekt budowlany (składający się z czterech tomów) zawiera niezbędne opinie, jego zawartość jest kompletna, został opracowany w czytelnej grafice, oprawiony w okładkę przystosowaną do formatu A4, trwale zszyty i posiada numerację zgodną ze spisem zawartości projektu. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego, potwierdzonym zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 P.b. Do projektu budowlanego załączono, zgodnie z wymogiem art. 20 ust. 4 P.b., oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które nie budzi wątpliwości.

Podsumowując organ II instancji stwierdził spełnienie wymogów określonych art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 P.b.

Badając zgodność z prawem decyzji I instancji z 29 czerwca 2020 r. organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom prawa i brak jest podstaw do jej zakwestionowania. W toku prowadzonego postępowania organ l instancji poinformował strony o wszczęciu przedmiotowego postępowania zawiadomieniem z 6 lutego 2020 r. oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz złożonych żądań. W zawiadomieniu tym poinformowano, że zgodnie z art. 49a K.p.a. strony będą informowane o podejmowanych czynnościach w drodze obwieszczenia zamieszczonego w Biuletynie Informacji Publicznej Miasta K.. Stronom umożliwiono czynny udział w przedmiotowym postępowaniu.

Dodatkowo organ II instancji przywołał treść art. 4 P.b.

J. K. wniósł na powyższą decyzję Wojewody z 29 września 2020 r. znak [...], skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji I instancji naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. przez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany z naruszeniem i narażeniem na szkodę pozostających w obszarze oddziaływania objętej tą decyzją inwestycji interesów i mienia skarżącego,

- art. 20 ust. 1 pkt 1c) oraz art. 34 ust. 3 pkt 5) i art. 35 ust. 1 P.b. przez brak należytej analizy wpływu przedmiotowej inwestycji na nieruchomość skarżącego składającą się z działki nr [...],

- naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. przez brak dokonania wystarczających ustaleń faktycznych w sprawie celem wydania prawidłowego rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu zarzutów skargi podniósł, że w odwołaniu od decyzji I instancji zarzucił przede wszystkim, że budowa zjazdu i wjazdu na teren przedmiotowej inwestycji po działce drogowej nr [...] stanowiącej część lokalnej drogi dojazdowej m.in. do nieruchomości skarżącego nr [...], pozbawi tę nieruchomość dostępu do drogi publicznej tj. [...] w K.. Ponadto zarzucił, że pomimo objęcia jego nieruchomości obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji ze względu na zacienianie, projektant tej inwestycji nie dokonał analizy dotyczącej możliwości zabudowy nieruchomości skarżącego w odniesieniu do parametrów nasłonecznienia i zacienienia, na które to parametry oddziałuje przedmiotowa inwestycja.

W ocenie skarżącego w zaskarżonej decyzji organ II instancji bezzasadnie odmówił uwzględnienia powyższych zarzutów, w związku z czym skarżący w całości je podtrzymał. Organ II instancji wskazał, że ww. działka nr [...] stanowi własność inwestora, wobec czego skarżący nie miał prawa przejazdu przez tę działkę a prowadzony po niej zjazd w żaden sposób nie ograniczy przejazdu przez nią. Organ pominął jednak zasadniczą kwestię podniesioną przez skarżącego, a mianowicie fakt, że działka nr [...] wraz z działkami nr [...] stanowi drogę wewnętrzną (co jasno wynika z załączonych do projektu map tego terenu) zapewniającą dostęp położonym wzdłuż niej nieruchomościom, w tym nieruchomości skarżącego nr [...], do drogi publicznej - al. [...] w K.. Zgodnie zaś z przywołanym w odwołaniu wyrokiem WSA w Lublinie z 22 października 2009 r., sygn. II SA/Lu 446/09, przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną a wystarczającym tytułem do korzystania z drogi wewnętrznej w celu uzyskania dostępu do drogi publicznej jest sam fakt położenia nieruchomości przy tego typu drodze. Do treści tego wyroku, organ II instancji również się nie odniósł, poprzestając na ustaleniu osoby właściciela działki nr [...].

Nieuzasadnione jest przy tym twierdzenie organu jakoby poprowadzenie zjazdu po działce nr [...] nie ograniczało przejazdu przez nią. Skarżący wskazał bowiem (co również jasno wynika z załączonego do projektu rysunku sytuacyjnego projektu drogowego), że na działce tej zaprojektowano część infrastruktury technicznej w postaci krawężników, obrzeży, murów oporowych, dróg manewrowych, spadków podłużnych i poprzecznych. Obiekty te w oczywisty zatem sposób ograniczają a wręcz uniemożliwiają przejazd po tej działce - oczywiście wzdłuż tj. jadąc od strony nieruchomości skarżącego po działce nr [...] i chcąc wjechać na działkę nr [...] a następnie na działkę nr [...] lub w przeciwnym kierunku. Zgodnie z ww. rysunkiem przejazd po działce nr [...] będzie możliwy tylko w jednym kierunku, tj. poprzez wjazd na nią z działki nr [...] w stronę działki nr [...] i nr [...], a nie z działki nr [...] w stronę działki nr [...] lub z działki nr [...] w stronę działki nr [...]. Organ II instancji nie poczynił żadnych ustaleń w powyższym zakresie, przez co naruszył wskazane w petitum przepisy prawa.

Nie znajduje przy tym podstaw twierdzenie organu, że ww. zarzuty (pozbawienia dostępu do drogi publicznej nieruchomości skarżącego nr [...]) są nieuzasadnione z tego powodu, że dostęp ten będzie zapewniony poprzez projektowany zjazd z drogi publicznej al. [...] będący przedmiotem decyzji Wojewody nr [...] z 31 sierpnia 2020 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Po pierwsze, jak zauważył sam organ, decyzja ta nie jest jeszcze ostateczna, wobec czego żadne nieruchomości, w tym działka nr [...], nie zostały jeszcze wywłaszczone na cele realizacji ww. inwestycji drogowej. Po drugie, ta inwestycja drogowa nie obejmuje swym zasięgiem ani nawet nie dochodzi do nieruchomości skarżącego nr [...], tak więc nie jest wiadomym, czy jej realizacja zapewni tej nieruchomości dostęp do jakiejkolwiek drogi publicznej.

Skarżący podniósł przy tym, że skoro organ II instancji twierdzi, że dojazd do nieruchomości skarżącego z drogi publicznej będzie zapewniony przez ww. nowy zjazd objęty decyzją ZRID, to de facto przyznaje, że do czasu wybudowania tego zjazdu, nieruchomość skarżącego będzie pozbawiona tego dojazdu. Pozbawiona zaś będzie właśnie z racji budowy zjazdu wraz infrastrukturą towarzyszącą na aktualnie istniejącej działce nr [...], która to budowa jest przedmiotem zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja dopuszczając realizację zjazdu i wjazdu do przedmiotowej inwestycji na części drogi dojazdowej składającej się z działek nr [...] i [...] narusza interes faktyczny i prawny skarżącego, a w konsekwencji wskazane w petitum przepisy prawa, poprzez uniemożliwienie mu dotychczasowego dostępu do drogi publicznej tj. al. [...], jak również uniemożliwienie zagospodarowanie nieruchomości składającej się z działki nr [...] zgodnie z jej przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, jako działki pozbawionej w ten sposób dostępu do drogi publicznej.

Skarżący podtrzymał nadto zarzut braku analizy oddziaływania przedmiotowej inwestycji na możliwość zabudowy nieruchomości skarżącego nr [...] w zakresie zacieniania i ograniczenia dostępu do światła słonecznego dla budynków projektowanych na tej nieruchomości, w szczególności zaś dla lokali usługowych, w tym przedszkoli, żłobków lub klubów dziecięcych lokalizowanych na parterach tych budynków. Jak już wyżej wskazano, co przyznał sam organ II instancji, nieruchomość skarżącego została uwzględniona w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji właśnie ze względu na zacienianie. Oczywiście nie chodzi tu o zacienianie samego gruntu ale budynków i znajdujących się w nim lokali użytkowych i mieszkalnych istniejących lub mogących powstać na tym gruncie zgodnie z jego przeznaczeniem. Projekt przedmiotowej inwestycji nie zawiera jednak takiej analizy, a co za tym idzie, decyzje obu instancji zatwierdzające taki projekt naruszają wskazane w petitum przepisy prawa.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie wyznaczył na dzień 3 marca 2021 r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów.

Przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie stanowiłoby nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a jednocześnie nie ma technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne w trybie wyżej opisanym, nie wymaga zgody stron postępowania, a dokonywane jest jednoosobowo przez Przewodniczącego Wydziału. Nadto zgodnie z § 1 pkt 1 zarządzenia nr 61 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 października 2020 r., z dniem 17 października 2020 r., w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie odwołane zostały rozprawy przy jednoczesnym utrzymaniu działalności orzeczniczej Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych. Zarządzenie dostępne jest na stronie internetowej WSA w Krakowie.

Zdaniem Sądu skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów umożliwiło jej rozstrzygnięcie bez szkody dla wyjaśnienia sprawy. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżących i skarżonego organu, bowiem podnoszone przez nich argumenty są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz skargę, odpowiedź na skargę i inne pisma procesowe. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Regułą jest, że w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Z istoty kontroli wynika, że legalność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd - w wyniku kontroli zaskarżonej decyzji - stwierdził, że jest ona zgodna z prawem, a zarzuty skargi nie mogły przynieść zamierzonego skutku. Sąd stwierdził również, że mające istotny wpływ na wynik sprawy ustalenia faktyczne poczynione przez organy są prawidłowe i Sąd przyjmuje je za własne.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalno-usługowych, wielorodzinnych z garażami podziemnymi wraz z instalacjami (...) z wewnętrznym układem komunikacyjnym z miejscami postojowymi, murami oporowymi, drogą wewnętrzną na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] oraz zjazdem na dz. nr [...], [...] obr. [...] jedn. ewid, [...] w pobliżu al. [...] w K..

Organ odwoławczy wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy i podjął wszelkie potrzebne kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.

Bezsporne w sprawie jest, że na terenie inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Teren inwestycji i działki odwołujących się i skarżącego położony jest w północnej części K. w dzielnicy [...]. W obszarze tym, pozostającym do niedawna w dużej mierze niezabudowanym, w ostatnich latach prowadzone są intensywne działania inwestycyjne obejmujące infrastrukturę (w tym komunikacyjną) i budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne. Teren inwestycji położony jest ok. 200 m na wschód od jednej z głównych arterii komunikacyjnych miasta - al. [...] która jest w trakcie rozbudowy i modernizacji, wraz z budową i przebudową skrzyżowań z drogami kategorii powiatowej i gminnej. Od wschodu z terenem inwestycji sąsiaduje działka nr ewid.[...], kolejna zaś działka to nr [...] należąca do skarżącego.

Nie było również sporne, że dotychczasowy faktyczny dostęp do działek nr [...] i [...], a także kolejnych - nr [...] i następnych, był realizowany drogą gruntową od [...] m.in. przez działki nr [...] i [...] oznaczone w ewidencji gruntów jak dr.

Co istotne w niniejszej sprawie, Wojewoda decyzją o realizacji inwestycji drogowej z 31 sierpnia 2020 r. nr [...], znak: [...] zaplanował drogi m.in. na działkach ewidencyjnych, które znajdują się między liniami rozgraniczającymi teren pasów drogowych innych dróg publicznych, w granicach terenu, dla którego istnieje potrzeba ustalenia obowiązku budowy innych dróg publicznych, w tym (w odniesieniu do nieruchomości, które podlegają podziałowi – przed nawiasem podano numer działki, która powstaje w wyniku zatwierdzenia podziału i jest przeznaczona pod drogę, w nawiasie podano numer działki przed podziałem) w pasie budowanej drogi gminnej ul. [...], w obrębie 0028, jednostce ewidencyjnej [...]: [...] ([...]

Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, informacja o wydaniu ww. decyzji i postanowienia Wojewody znajduje się w Biuletynie Informacji Publicznej Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w K. pod adresem: [...],a,[...]. Ponadto decyzja ta i postanowienie oraz mapy z proponowanym przebiegiem drogi zatwierdzone tą decyzją znajdują się w Biuletynie Informacji Publicznej [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. pod adresem: [...],a,[...]

Do ww. decyzji dołączona załączniki mapowe. Z załącznika 1.2 wynika m.in., że na działkach nr [...] i [...] zaplanowano ulicę klasy L, połączoną poprzez zaprojektowany zjazd z al. [...].

Co prawda rację ma skarżący, że ww. mapa nie sięga jego działki nr [...], ale brak jest podstaw do kwestionowania, że komunikację ww. ulicą poprzez działkę [...] zaplanowano m.in. dla działek nr [...] i [...].

Powyższe rozwiązanie komunikacyjne nie jest sprzeczne z warunkami obsługi komunikacyjnej inwestycji ustalonymi przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy z 1 czerwca 2017r. znak: SKO [...] (załącznik nr 1 pkt. 4 d) do decyzji I instancji - Prezydenta Miasta K. nr [...] z 30 listopada 2016 r.

Nie jest też sprzeczne z projektem zagospodarowania działki zawartym w przedmiotowym projekcie budowlanym, a także dokumentacją formalno-prawną (oświadczenie Zarządu Dróg Miasta K. z 14 maja 2019 r., znak: [...] o warunkach przyłączenia do dróg lądowych i możliwości połączenia z drogą publiczną planowanej inwestycji (karty od 209 do 210 tomu IV); uzgodnienie Zarządu Dróg Miasta K. z 10 lipca 2019 r., znak: [...], rozwiązań technicznych budowy zjazdu (karty od 211 do 212 tomu IV) oraz "Projekt drogowy zjazdu" (karty od 213 do 260 tomu IV) opracowany przez firma C

Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że zaplanowany na działce nr [...] zjazd z al. 29 Listopada i wjazd dla przedmiotowej inwestycji wraz z infrastrukturą towarzyszącą taką jak krawężniki, obrzeża, mury oporowe, drogi manewrowe, spadki podłużne i poprzeczne, zablokuje skarżącemu możliwość dojścia i dojazdu z ww. drogi publicznej do jego nieruchomości - działki nr [...]. Wobec powyższego przedmiotowa nie pozbawi skarżącego dostępu do drogi publicznej, a także nie uniemożliwi zagospodarowania jego nieruchomości - działki nr [...] zgodnie z jej przeznaczeniem.

Dlatego też będące przedmiotem polemiki między stronami kwestie dotyczące własności działki nr [...] i prawa przejazdu skarżącego przez tę działkę nie miały wpływu na wynik niniejszej sprawy. Natomiast zagadnienie ewentualnego tymczasowego (związanego z realizacją inwestycji) pozbawienia dostępu działki skarżącego do drogi publicznej winno być rozpatrywane jako problem prawa cywilnego.

Podnoszona przez skarżącego okoliczność, że ww. decyzja ZRID z 31 sierpnia 2020 r. nr [...], znak: [...] nie jest ostateczna, nie może przynieść zamierzonego przez niego skutku, wobec wydania wobec niej postanowienia o natychmiastowej wykonalności i braku uchylenia w II instancji.

Odnosząc się do drugiego z zarzutów skarżącego należy wskazać, że organ odwoławczy dokonał trafnego rozstrzygnięcia sprawy i prawidłowo uzasadnił swoją decyzję.

Zarzuty dotyczące przesłaniania i zacieniania okazały się bezpodstawne, ponieważ planowana inwestycja nie narusza zapisów § 13 i § 60 rozporządzenia, zapewniając zgodnie z tymi przepisami nasłonecznienie istniejącej na działkach sąsiednich zabudowy, a także hipotetycznej zabudowy na działce nr [...].

Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, z dokumentacji projektowej wynika, że zabudowa hipotetyczna na działce nr [...] (na wysokości projektowanych budynków), zgodnie z analizą nasłonecznienia, będzie zacieniana przez ok. 2 godziny (od ok. 15 do 17.00), co oznacza, że planowana inwestycja nie uniemożliwia zabudowy działki nr [...] poprzez usytuowanie w odległości 4 m od zachodniej granicy budynku ze ścianą z oknami.

Twierdzenia skarżącego kwestionujące ustalenia dotyczące nasłoneczniania i przesłaniania należało uznać za bezpodstawne. Co więcej skarżący nie przedłożył żadnych kontranaliz, wskazujących odmienne ustalenia niż poczynił to uprawniony projektant w projekcie budowlanym. Należy także wyjaśnić w kontekście podnoszenia przez skarżącego ograniczenia w nasłonecznieniu terenu, że przepisy dotyczące przesłaniania i nasłoneczniania odnoszą się do pokoi mieszkalnych, a zatem do budynków mieszkalnych, a nie niezabudowanych części działek.

Zarzuty braku w projekcie analizy zacieniania i przesłaniania nieistniejących budynków z oczywistych względów nie mogą być uznane za zasadne.

Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, dopuszczalne przez prawo ograniczone zacienienie nie może skutkować stwierdzeniem wadliwości przyjętych w projekcie rozwiązań. Za poprawność sporządzonych analiz odpowiada projektant pełniący samodzielne funkcje techniczne w budownictwie (art. 12 P.b.).

Nie ma zatem podstaw, aby nie uznać zawartych w projekcie analiz za dowody w przedmiotowej sprawie lub podważać wnioski projektantów w nich zawarte. Organy po zapoznaniu się z tym opracowaniem prawidłowo stwierdziły brak podstaw do zakwestionowania poprawności jego wykonania. Skarżący, podważając kompetencje projektanta, nie przedstawił alternatywnej analizy ani żadnego innego wiarygodnego dowodu w tym przedmiocie (art. 75 K.p.a.), który mógłby wskazywać na przesłanki do zakwestionowania zgromadzonego przez organy materiału dowodowego.

Zrozumiałe jest stanowisko skarżącego, że inwestycja o takim zakresie może wzbudzać kontrowersje i dyskomfort u właścicieli i użytkowników sąsiednich nieruchomości. Jednak organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest do sprawdzenia zgodności przedłożonego projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami, w tym ustaleniami decyzji WZ (karty od 52 do 53 tomu l). W tym zakresie organ zasadnie nie stwierdził uchybień.

Jak słusznie wskazał skarżący, zarówno jego nieruchomość, jak i nieruchomość inwestora, położone są w terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną (MW) w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K.. Oznacza to istotnie, że nieruchomości te mogą zostać zabudowane wysokimi budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi, a co za tym idzie, budynki te, z racji na stosunkowo bliskie położenie względem siebie oraz ich gabaryty, z pewnością muszą w jakimś stopniu oddziaływać na siebie poprzez zacienianie. Wpływ ten jednak, jako mieszczący się w przepisach rozporządzenia, należy uznać za nie uniemożliwiający zagospodarowania działki skarżącego.

Podsumowując, brak było podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. bowiem nie naruszono i nie narażono na szkodę pozostających w obszarze jej oddziaływania interesów i mienia skarżącego.

W dalszej kolejności Sąd wskazuje, że podziela w całości stanowisko organu II instancji przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnośnie zarzutów sformułowanych przez Firma A oraz Firma B przywołane obszernie w pierwszej części niniejszego uzasadnienia.

W szczególności zatwierdzony decyzją I instancji projekt budowlany zawiera prawidłową analizę spełnienia przez projektowany obiekt budowlany wymogów § 13 rozporządzenia (karty od 73 do 74 tomu l) oraz § 60 rozporządzenia (karty od 75 do 81 tomu l), a odwołująca się nie przedłożyła żadnego wiarygodnego kontrdowodu w tym zakresie.

Wszelkie natomiast zabezpieczenia dotyczące realizacji garażu podziemnego oraz muru oporowego w odległości 1,0-1,2 m od granicy działki zostały wskazane w części konstrukcyjnej projektu budowlanego. Zaprojektowana obudowa wykopu w postaci ścian szczelnych typu Larssen lub palisady żelbetowej zabezpiecza sąsiednie działki przed niekorzystnym oddziaływaniem planowanego wykopu.

Wykonywanie prac ziemnych nakazano pod stałym nadzorem geotechnicznym, grunt pod fundamentami i płytami na gruncie podlega odbiorowi przez uprawnionego geologa, geolog musi potwierdzić parametry gruntu przyjęte do obliczeń fundamentów, a w przypadku rozbieżności dokumentacji geologicznej z warunkami rzeczywistymi powiadomić autora projektu. Do projektu budowlanego (tom IV) załączono opinię geotechniczną, dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny - sporządzone przez geologa uprawnionego (karty od 261 do 340).

Do projektu budowlanego załączono wymaganą przepisami dokumentację geologiczno-inżynierską, sporządzoną przez geologa uprawnionego, zatwierdzoną ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z 15 marca 2019 r., znak: [...] (karty 59 i 60 tomu IV projektu budowlanego).

Rzetelna analiza dokumentacji projektowej dokonana przez organ odwoławczy wykazała, że charakter spornej inwestycji nie wskazuje na to, aby mogła ona powodować uciążliwości, czy zagrożenia dla nieruchomości sąsiednich lub ograniczenia w ich zagospodarowaniu i użytkowaniu, sprzeczne z przepisami prawa. Wszelkie potencjalne, ewentualne przyszłe zdarzenia wynikające z użytkowania nieruchomości inwestycyjnej, nie mogły być przedmiotem kontrolowanego postępowania, ponieważ nie należą do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej. Organy również zasadnie stwierdziły, że z akt sprawy, w tym dokumentacji projektowej nie wynika, aby przedmiotowa inwestycja należała do inwestycji mogących wpływać szkodliwie na środowisko.

Podsumowując należy wskazać, że analiza dokumentacji projektowej dokonana przez organy obu instancji wykazała, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b., do wniosku zostały dołączone oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania działkami, na których realizowana ma być inwestycja, na cele budowlane. Na kartach projektu budowlanego zawarto oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, zgodnie z art. 20 ust. 4 P.b., podpisane przez projektantów (karty od 17 do 38 tomu l). Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na właściwej kopii mapy do celów projektowych, potwierdzonej za zgodność z oryginałem (k. 67 tomu I). Załączona została również informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (karty od 120 do 127 tomu l).

Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, a jego zawartość jest kompletna, w rozumieniu art. 35 ust. 1 P.b. Ponadto inwestycja została zaprojektowana zgodnie z art. 5 ust. 1 P.b., w tym z zapewnieniem odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Obszar oddziaływania wbrew gołosłownym zarzutom skargi został wyznaczony prawidłowo (k. 58-64 tomu I). Nie ma zatem mowy o naruszeniu art. 20 ust. 1 pkt 1c, art. 34 ust. 3 pkt 5 i art. 35 ust. 1 P.b.

Przy prowadzeniu analizowanej sprawy organy obu instancji nie naruszyły zasad postępowania administracyjnego określonych w K.p.a., ponieważ stanowisko zawarte w decyzjach uwzględnia zaistniały stan faktyczny i prawny mający wpływ na prawa i obowiązki nie tylko wnioskodawcy, ale i pozostałych stron oraz interes publiczny. Organy obu instancji wyjaśniły przesłanki, którymi kierowały się wydając rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. W związku z tym Sąd nie dopatrzył się uchybień w toku prowadzonego postępowania. Nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani procesowego. Wszystkie etapy postępowania zostały przeprowadzone prawidłowo. Organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, zapewniły wszystkim stronom możliwość wypowiedzenia się w sprawie oraz odpowiedziały w decyzji na zastrzeżenia stron. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem składniki wymienione w art. 107 K.p.a.

Sąd nie stwierdził naruszenia żadnego z podnoszonych w skargach przepisów K.p.a., P.b. i rozporządzenia. Organ odwoławczy należycie, zgodnie z art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., rzetelnie odniósł się także do wszystkich zarzutów odwołań, częściowo powtórzonych następnie w skardze.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Organy prowadzące postępowanie prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawny sprawy oraz dokonały właściwej wykładni przepisów prawa.

Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.