Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1249/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części

SENTENCJA

VI SA/Wa 1249/06 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędziowie Asesor WSA Piotr Borowiecki Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2006 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej 8000,00 osiem tysiecy/ zł, 2. stwierdza, że decyzja w uchylonym zakresie nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz M. S. kwotę 1535,00 /jeden tysiąc pięćset trzydzieści pięć/ zł tytułem zwrotu kosztów postepowania sądowego


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 1249/06

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2005r. w części nakładającej na M. S. karę pieniężną 8000,00 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji i uchylił tę decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 150,00zł za nieprawidłowe zapisywanie trzech wykresówek. Do jej wydania doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Dnia [...] października 2005r., w miejscowości N. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego poddał kontroli drogowej samochód marki [...] nr rej. [...], będący własnością M. S. prowadzącego P. wiozący ładunek z G. do K.. Samochód prowadził kierowca S. K.. Wykonywany był przewóz na potrzeby własne: przewożono walec będący własnością M. S. na prowadzoną przez niego budowę w K.. Stwierdzono, że wykresówka z dnia [...] października 2005r. była zapisywana dłużej niż 24 godziny i jej kontrola była utrudniona. Kierowca okazał m.in. wypis z zaświadczenia nr [...] o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne, rachunek za nabycie przewożonego walca oraz wykresówkę za [...] października 2005r. i podpisał protokół bez uwag.

Po wszczęciu postępowania M. S. wyjaśnił, że kierowca S. K. jest rencistą zatrudnionym na umowie zlecenia. Powierzono mu czynności związane z konserwacją i naprawą samochodu [...], a okresowo także czynności kierowcy. Nie ma uzasadnienia ekonomicznego do zatrudnienia kierowcy na pełnym etacie. Dołączył umowę zlecenia z dnia [...] października 2005r. zawartą ze S. K., której przedmiotem są czynności obsługi codziennej, przeglądy i drobne naprawy pojazdu [...], przewóz narzędzi i materiałów na budowę w okresie od [...] do [...] października 2005r. Wyjaśnił także, że w dniu [...] października kierowca po zakończeniu jazdy zapomniał wyjąć wykresówkę i pozostała ona w tachografie przez wolne dni sobotę i niedzielę, aż do poniedziałku dnia [...] października 2005r. Jej stan końcowy z dnia [...] października jest ten sam co początkowy z dnia[...] października.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2005r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na M. S. karę pieniężną w łącznej wysokości 8.150,00 zł. Na kwotę tą składają się wymienione niżej kary:

1/ karę 150,00zł - za zbyt długie zapisywanie wykresówki, której kontrola była utrudniona na podstawie art.92 ust.1, p. 2 i 6 oraz ust.4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym /Dz.U. nr 204 z 2004r. poz.2088/ i lp.1.11.9. załącznika do tej ustawy. W uzasadnieniu wskazał, że zbyt długie zapisywanie wykresówki stanowi naruszenie art.15 ust.2 Rozporządzenia Rady /EWG/ 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym /Dz.Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985r./.

2/ karę 8000,00 zł - za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, na podstawie art.92 ust.1 i ust.4 cytowanej ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym i lp.1.1.1. załącznika do tej ustawy. W uzasadnieniu nałożenia tej kary organ wskazał, że kontrolowany przewóz nie miał wymienionych w ustawie cech przewozu na potrzeby własne, gdyż kierowca nie był pracownikiem przedsiębiorcy, tylko osobą zatrudnioną na podstawie umowy zlecenia, zatem przewóz ten nie był przewozem na potrzeby własne. Przedsiębiorca nie miał licencji na wykonywanie transportu, zatem wykonywał transport drogowy bez licencji.

Od tej decyzji odwołał się M. S. wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wskazał, że ograniczenie określenia "pracownik" jest niezasadne, gdyż na zasadzie swobody umów strony mogą regulować swoje stosunki na zasadzie umowy cywilnoprawnej. Wykonujący zlecenie, który działa na rzecz i dla dobra zleceniodawcy jest jego pracownikiem. Przyznał, że wykresówka była wadliwie zapisywana, ale dni [...] i [...] października kiedy pozostawała w tachografie, były dniami wolnymi od pracy. Do odwołania dołączył umowę z dnia [..] czerwca 2005r. nr [...] z przedsiębiorstwem H., na mocy której był wykonawcą kanalizacji sanitarnej w K.-strefa II, jako podwykonawca.

Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję I instancji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej 8000,00zł i uchylił zaskarżoną decyzję do ponownego rozpoznania przez organ I instancji w części dotyczącej kary pieniężnej 150,00zł. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 138 § 1 p. 1 i 138 § 2 kpa, art.5, art.92 ust.1 p.6 cytowanej wyżej ustawy o transporcie drogowym, oraz lp.1.1.1., 1.11.9. ust.2 lit.b załącznika do tej ustawy, a także art. 15 ust.2 cytowanego wyżej rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia co do kary 8000,00zł przytoczył treść przepisów dotyczących udzielania licencji na transport drogowy oraz kar pieniężnych za jej brak. Przywołał definicję pojęcia "pracownik" zawartą w Kodeksie Pracy i wskazał, że kierowca skarżącego S. K. nie mieścił się w granicach nią określonych, gdyż był zatrudniony na podstawie umowy zlecenia. Powołał się na wyrok WSA, w którym sąd ten uznał, że skoro ustawa o transporcie nie zawiera definicji pojęcia "pracownik", to należy oprzeć się legalnej definicji tego pojęcia.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia co do kary 150,00zł za wadliwe zapisywanie wykresówki organ II instancji wskazał, że organ I instancji nie wyjaśnił, czy kontrolowany przewóz miał związek z umową zawartą z H., czy pojazd był wykorzystany zgodnie z warunkami umowy i czy na mocy art.4 p.6 Rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 podlegał w związku z tym wyłączeniom spod przepisów tego Rozporządzenia. Organ nie zbadał także, czy H. zawarło faktycznie umowę z Gminą K. i czy umowa ta uprawniała je do zatrudniania podwykonawców.

Powyższą decyzję M. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie tylko w części dotyczącej utrzymania w mocy nałożenia kary 8000,00zł. Wnosił o uchylenie decyzji w zaskarżonej części i umorzenie postępowania albo o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów. Zarzucał błędną interpretację pojęcie "pracownik". Wskazał, że pojęcie to należy definiować na podstawie art.2 kp w związku z art.22 kp. co sprawia, że staje się ono szersze i pozwala na przyjęcie stosunku pracy rozumianego sensu largo, obejmującego przypadki świadczenia pracy przez osoby nie posiadające zdolności pracowniczej. Odnosi się to także do osób, które będąc faktycznie pracownikami, formalnie wykonują pracę na umowie zlecenia. Dominująca musi być materialna definicja stosunku pracy i trzeba każdorazowo badać czy stosunek łączący strony ma konstytutywne cechy stosunku pracy. Dopuszczalne jest ustalenie, że powstał stosunek pracy mimo, że jego podstawą nie była żadna z czynności prawnych wymienionych w art.2 kp. Pojęcie "pracownik" w świetle art.22 § 1 kp pozwala na objęcie nim także osoby zatrudnionej na podstawie umowy cywilnoprawnej. Powołał się na orzeczenie SN z dnia 15 grudnia 2005r. sygn. akt I KZP 34/05 /OSNKW 2006/1/2/ oraz orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości cytowane w pracy A.Świątkowski "Europejskie prawo pracy" t.II Dom Wyd. ABC Warszawa 1998r. s.26-29/, z których wynika, że "pracownikiem jest każdy kto na rzecz pracodawcy oraz pozostając mu podporządkowanym i zgodnie z jego poleceniemi wykonuje pracę za wynagrodzeniem, będącym świadczeniem wzajemnym". Organy obu instancji nie zbadały dokładnie stanu faktycznego i ograniczyły się wygodnych dla nich, a niekorzystnych dla skarżącego domniemań.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, nie odniósł się w zasadzie do zarzutów skargi i wywodził jak w uzasadnieniu swojej decyzji.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącego złożył do akt decyzję z dnia [...] listopada 2006r. nr [...], którą organ I instancji po ponownym rozpoznaniu sprawy umorzył postępowanie w przedmiocie nieprawidłowego działania przyrządu kontrolnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/, dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

Kontrolując w ten sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc uzasadniona.

Przedmiotem zaskarżenia jest część decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 8000,00zł za brak licencji. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do stwierdzenia, iż decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...], w zaskarżonej części została wydana z naruszeniem prawa.

Badając prawidłowość nałożenia kary 8000,00zł za wykonywanie transportu drogowego bez licencji na wstępie wskazać należy, że kontrolowany przewóz, co jest niesporne, był przewozem towaru należącego do skarżącego i był wykonany na potrzeby działalności gospodarczej przez niego prowadzonej /przewóz walca na prowadzoną przez skarżącego budowę/.

Rozważenia wymaga czy kontrolowany przewóz, zgodnie z jego oczywistym celem i charakterem, mógł być zakwalifikowany jako przewóz na potrzeby własne, do którego konieczne jest posiadanie jedynie stosowanego zaświadczenia, czy też musiał być zakwalifikowany jako transport drogowy wymagający licencji, w sytuacji kiedy pojazdem kierował kierowca zatrudniony przez przedsiębiorcę na podstawie umowy zlecenia, a więc nie będący jego pracownikiem w rozumieniu art.2 k.p..

Stosownie do art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym przewozem na potrzeby własne jest każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu załadowanego – rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

W rozpatrywanej sprawie oceniając spełnienie warunków przewozu na potrzeby własne należy zważyć, że: warunek określony w art.4 p. 4 lit.b) był spełniony, bowiem pojazd był własnością skarżącego, a zatem skarżący posiadał tytuł prawny do pojazdu, warunek z art.4 p.4 lit. c) był spełniony bowiem pojazd w dacie kontroli był załadowany rzeczami będącymi własnością przedsiębiorcy, warunek z art.4 p.4 lit. d) nie ma zastosowania w sprawie, gdyż skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

Kluczowym dla rozpatrywanej sprawy jest sformułowany w art.4 p. 4 lit. a) warunek prowadzenia pojazdu, którym wykonywany jest przewóz na potrzeby własne przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. Jest niesporne w sprawie, że S. K. nie był zatrudniony u skarżącego na podstawie umowy o pracę, zatem nie był jego pracownikiem w rozumieniu art.2 k.p.

Pamiętać jednak należy, że oprócz definicji pojęcia "pracownika" z art.2 k.p. zagadnienia stosunku pracy uregulowane są w dziale drugim k.p. i materialna definicja pracownika może być wywiedziona tylko poprzez analizę stosunku łączącego strony.

Zgodnie z art. 22 § 1 k.p. "Poprzez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem, a pracodawca do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem." Art.22 § 1 1 k.p. stanowi, że "Zatrudnienie w warunkach określonych w § 1 jest zatrudnieniem na podstawie stosunku pracy, bez względu na nazwę zawartej przez strony umowy."

Wskazać należy, że Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 15 grudnia 2005r. I KZP 34/05 /OSNKW 2006 1/2/ prowadząc rozważania na temat pojęcia pracownika i posługiwania się tym pojęciem w innych niż prawo pracy dziedzinach prawa wyjaśnił, że "formalna definicja tego pojęcia zawarta w art. 2 k.p. wypełniona została materialną treścią w art. 22 § 1 k.p., w którym zdefiniowano stosunek pracy przez określenie obowiązków stron tego stosunku. /-/ Żadna z tych definicji nie może być odczytywana bez uwzględnienia drugiej; ani bowiem z faktu, że in concreto zatrudnienie powstało na podstawie jednej z czynności prawnych określonych w art. 2 k.p. nie musi wynikać, iż powstały w ten sposób stosunek prawny ma w rzeczywistości charakter stosunku pracy - ani, z drugiej strony, formalne zawarcie umowy cywilnoprawnej nie wyklucza ustalenia, że de facto istnieje stosunek pracy. Oznacza to, że definicją dominującą jest - z pewnością słusznie - materialna definicja stosunku pracy, dostarczająca rozstrzygającego kryterium ustalania istnienia lub nieistnienia pracowniczej formy zatrudnienia - a w konsekwencji, także ustalenia, czy stroną stosunku prawnego jest pracownik."

Wskazać należy, że materialna definicja pojęcia "pracownik" jest powszechnie przyjęta w literaturze /por. komentarz do art. 22 k.p. K.Jaśkowski/E.Maniewska "Kodeks Pracy Komentarz. Ustawy towarzyszące z orzecznictwem. Europejskiego prawo pracy z orzecznictwem" T.I, wyd. Zakamycze 2006r.

Postępowanie administracyjne kierować się musi wynikającą z art.7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, która polega na obowiązku "wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa" /por. A. Dawidowicz "Ogólne postępowanie administracyjne" s.108, cytowany w "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" B.Adamiak/J.Borkowski Wyd. C.H.Beck 2003, s.68/. Ustalenia faktyczne nie mogą ograniczać się do tych, które wynikają z dowodu o charakterze formalnym wtedy, kiedy istnieją wątpliwości natury merytorycznej. Organ administracji na potrzeby postępowania związanego ze stosowaniem ustawy o transporcie drogowym może i powinien ustalać rzeczywisty stan rzeczy, co do spełnienia warunków wykonywania przewozu na potrzeby własne. Dla dokonania takich ustaleń nie może opierać się tylko na badaniu istnienia bądź nieistnienia umowy o pracę z kierowcą, ale także powinien badać na potrzeby postępowania administracyjnego rzeczywiste istnienie stosunku pracowniczego, kierując się przy tym ustaleniu materialną definicją stosunku pracy i materialnym pojęciem pracownika, mając na uwadze, że definicja ta wynika właśnie z Kodeksu Pracy. Pamiętać przy tym należy, że orzeczenia sądu pracy w przedmiocie ustalenia stosunku pracy są jedynie rozstrzygnięciami o charakterze deklaratywnym, wydanymi, co do zasady, dla ustalenia i ochrony uprawnień pracowniczych i nie są konieczne do poczynienia przez organ administracji samodzielnych ustaleń, jeżeli przemawiają za tym ujawnione dowody.

Zasadą jest, że wykonywanie transportu drogowego wymaga licencji. Wykonywanie przewozów drogowych na potrzeby własne, a więc bez licencji, jest uregulowaniem wyjątkowym. Wyjątki muszą być interpretowane ściśle, ale z uwzględnieniem celu wprowadzonego wyjątku. Gdy chodzi o przewozy na potrzeby własne celem tym jest właśnie umożliwienie prowadzenia bez licencji transportu drogowego wyłącznie jako działalności pomocniczej w stosunku do działalności głównej nie będącej działalnością transportową. Ustalone w ustawie warunki transportu na potrzeby własne mają zapobiec omijaniu przepisów o wykonywaniu transportu drogowego wyłącznie na podstawie licencji. Nie mają jednak wpływać na ograniczenie swobody działalności gospodarczej poprzez ograniczenie dopuszczalności wykonywania przewozów na potrzeby własne do tych tylko przedsiębiorców, którzy zatrudniają kierowców na podstawie umowy o pracę.

Zważywszy na treść i wykładnię powołanych przepisów prawa pracy oraz w świetle postanowień znajdującej się w aktach sprawy umowy zlecenia należałoby zbadać, czy jej charakter pozwala na przyjęcie, że stosunek łączący skarżącego z kierowcą jest jednak stosunkiem pracy. Zgodnie z treścią wskazanej umowy przedmiotem zlecenia były czynności obsługi codziennej, przeglądy i drobne naprawy pojazdu [...], przewóz narzędzi i materiałów na budowę w okresie od [...] do [...] października 2005r. Z takiego sformułowania wynika, że przedmiotem umowy było dobrowolne, zarobkowe, osobiste świadczenie w sposób ciągły określonych czynności w określonym miejscu i czasie. Nie zostało przez organ ustalone, czy czynności te były wykonywane pod kierownictwem skarżącego, a okoliczność ta jest istotna dla określenia rodzaju stosunku prawnego łączącego strony. Dopiero ustalenie rodzaju stosunku łączącego skarżącego z kierowcą pozwoli na ustalenie, czy kontrolowany przewóz wykonywany był przez pracownika przedsiębiorcy. Ponieważ okoliczność ta z naruszeniem art.7 i 77 § 1 k.p.a. nie została ustalona, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd działając na podstawie art.145 § 1 p.1 lit.c) uchylił decyzję w zaskarżonej części.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ dokona stosownych ustaleń i ponownie oceni, czy S. K. był pracownikiem skarżącego.

Kontrolując zaskarżoną decyzję i nie będąc związany zarzutami skargi, Sąd stwierdził też naruszenie prawa procesowego tj. art.107 § 3 k.p.a. polegające na braku jakiegokolwiek uzasadnienia dla wyjaśnienia przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia polegającego na jednoczesnym utrzymaniu w mocy części decyzji na podstawie art.138 § 1 p.1 k.p.a. i uchyleniu jej w części na podstawie art.138 § 2 k.p.a.

Przypomnieć należy, że w myśl przepisów k.p.a. przy rozstrzygnięciu podstawie art.138 § 1 k.p.a. cała sprawa administracyjna kończy się w wyniku rozstrzygnięcia organu II instancji.

Z kolei zgodnie z § 2 przepisu art. 138 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przy tym rozstrzygnięciu cała sprawa administracyjna wraca do ponownego rozpoznania do organu I instancji.

Przy tak uregulowanych rozstrzygnięciach organu II instancji w zasadzie nie ma miejsca na podzielenie sprawy i decyzji na części, z których każda zaczyna "żyć własnym życiem procesowym" na poziomie różnych instancji.

Wobec literalnej treści art.138 § 2 k.p.a., który zezwala na uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji przyjęte przez organ rozstrzygnięcie budzi zastrzeżenia i wymaga wyjaśnienia oraz uzasadnienia.

Wskazane powyżej uchybienia procesowe Głównego Inspektora Transportu Drogowego miały istotny wpływ na wynik sprawy, co stanowi podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r. w zaskarżonej części. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd uznał, iż decyzja wydana w niniejszej sprawie przez organ odwoławczy nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art.200, art.205 § 1 i 2 p.p.s.a. i zasądził kwotę 320 zł z tytułu zwrotu uiszczonego wpisu sądowego oraz działając na podstawie § 2 ust.1 i § 14 ust. 2, p.1 lit.a w związku z § 6 p.4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz.U. nr 163 z 2002r. poz. 1349 z późn. zmianami/ - kwotę 1200 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego. Sąd zasądził też kwotę 15 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.