Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 909/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-03-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2 art. 255 art. 258 par. 1 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 02 marca 2018 roku Sebastian Michalski – starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 02 marca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2017 roku nr [...] w przedmiocie zakazu wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i skreślenia z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców; postanawia odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżący J. A. wystąpił z żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego.

Zgodnie z art. 246 §1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 ze zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania sądowoadministracyjnego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Analiza materiału dowodowego nie wskazuje, aby skarżący pomimo ograniczenia wydatków do granic zabezpieczenia kosztów koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny nie był w stanie wygospodarować środków finansowych na pełne koszty niniejszego postępowania sądowego.

Na podstawie oświadczenia majątkowego oraz dokumentacji przedłożonej w celu uzupełnienia tego oświadczenia ustalono, co następuje.

Skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Aktualnie średniomiesięczne dochody netto rodziny wynoszą około 4.290 zł (wynagrodzenie za pracę skarżącego – 2.266 zł brutto miesięcznie, wynagrodzenie za pracę żony skarżącego – 3.705,67 brutto miesięcznie). Zobowiązania i stałe wydatki rodziny zostały zadeklarowane na kwotę około 2.000 zł średniomiesięcznie. Przekazana dokumentacja nie wskazuje, aby te wydatki kształtowały się na wyższym poziomie. Skarżący posiada nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym o pow. 90 mkw. (wartość około 200.000 zł) oraz samochód osobowy Renault Clio wyprodukowany w 2008 roku.

Wyciąg ze wspólnego rachunku bankowego małżonków dowodzi, że posiadają oni zdolność gromadzenia oszczędności. Na rachunku bankowym za okres od 01 lipca 2017 roku do 12 lutego 2018 roku nieprzerwanie widniało saldo dodatnie na poziomie od 300 zł do 11.000 zł. Na dzień złożenia wniosku o prawo pomocy (30.01.2018r.) saldo dodatnie na rachunku bankowym wynosiło 6.800 zł.

Uznać zatem należało, że sytuacja majątkowa wnioskodawcy, a w szczególności jego zdolności płatnicze określone przez możliwość gromadzenia oszczędności jednoznacznie potwierdzają to, że skarżący może bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny wygospodarować środki finansowe na wynagrodzenie radcy prawnego z wyboru nawet na poziomie sześciokrotność stawki minimalnej (2.880 zł).

Z tych względów, na podstawie art. art. 246 §1 pkt 2, art. 255 oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.