Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 137/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-05-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono dokonania wykładni wyroku Sądu
Powołane przepisy: article: art. 158
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Kuza Sędziowie: Sędzia WSA Renata Detka Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. S. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 25 marca 2010r., sygn. II SA/Ke 137/10 w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 stycznia 2010r., znak: [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odmówić wykładni wyroku.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 26 kwietnia 2010r. S. S. wystąpił o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 25 marca 2010r., sygn. II SA/Ke 137/10, którym oddalono jego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 15 stycznia 2010r., znak: [...] w przedmiocie zasiłku celowego.

W ocenie wnioskodawcy uzasadnienie przedmiotowego wyroku zostało sformułowane w sposób niejasny i budzący wątpliwości. W związku z powyższym zwrócił się o wyjaśnienia jak należy rozumieć ustalenia Sądu w zakresie:

1) art. 61 § 4 k.p.a., w sytuacji gdy skarżący nie został poinformowany o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie przyznania zasiłku celowego;

2) art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, w sytuacji gdy impulsem do przyznania skarżącemu zasiłku celowego był jego wniosek z dnia 26.10.2009r., zaś decyzja wydana została w dniu 5.11.2009r.;

3) art. 39 ust. 1 i 2 ww. ustawy, w sytuacji gdy w wyroku w sprawie zasiłku celowego Sąd wyjaśnia sprawę zasiłku okresowego, ustalając, że nie istnieje tożsamość rozstrzyganej sprawy, z uwagi na inny przedmiot i stan sprawy;

4) art. 269 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w sytuacji gdy skarżący złożył wniosek z powołaniem się na uchwały 7 sędziów oraz pełnego składu NSA;

5) art. 24 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. w świetle powołanego przez skarżącego wyroku Trybunału Konstytucyjnego i uchwały pełnego składu NSA, w sytuacji gdy w dwóch sprawach tej samej strony zainicjowanych tym samym wnioskiem orzekał ten sam pracownik SKO w Kielcach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, przy czym postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

Sygn. akt II SA/Ke 137/10

Konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja wyroku jak i jego uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy treść wyroku jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej lub sposobu wykonania wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/98, Lex nr 75533).

W ocenie Sądu, treść wniosku o wykładnię wyroku stanowi polemikę ze stanowiskiem Sądu zaprezentowanym w wyroku z dnia 25 marca 2010r. Podniesione przez wnioskodawcę argumenty wskazują, że w istocie rozumie on znaczenie kwestionowanych fragmentów uzasadnienia wyroku, których wykładni się domaga, lecz zaprezentowanego stanowiska Sądu nie podziela. Wykracza to znacznie poza przewidzianą w art. 158 p.p.s.a. instytucję wykładni wyroku. Wyrażanie wątpliwości i odmiennych ocen niż dokonane w uzasadnieniu orzeczenia nie dotyczy wykładni wyroku, lecz stanowi podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej, o czym skarżący był właściwie pouczony.

W pisemnym uzasadnieniu wyroku z dnia 25 marca 2010r. Sąd wskazał, iż przepisy art. 102 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej dopuszczają udzielanie świadczeń z pomocy społecznej nie tylko na wniosek osoby zainteresowanej, ale również z urzędu. Organ załatwiając wniosek skarżącego, w którym zwrócił się o przyznanie zasiłku okresowego, po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego udzielił pomocy dwojakiego rodzaju: w formie zasiłku celowego (z urzędu) i w żądanej formie zasiłku okresowego. Jak podkreślił Sąd, takie działanie nie narusza prawa, albowiem w kontekście przesłanek określonych w art. 3 ust. 3 i 4 cyt. ustawy organ decyduje o rodzaju, formie i rozmiarze świadczenia, które mają być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy i mieścić się w jego możliwościach finansowych. W okolicznościach danej sprawy, rozszerzając zakres udzielonej pomocy, ponad żądanie zawarte we wniosku, organ nie był zobligowany do wszczynania postępowania z urzędu. W takim działaniu organu w pełni została zrealizowana zasada wyrażona w art. 100 ust. 1 ustawy, że w postępowaniu w sprawie świadczeń z pomocy społecznej należy kierować się przede wszystkim dobrem osób korzystających z pomocy społecznej.

Odnośnie interpretacji art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, w myśl którego świadczenia pieniężne z pomocy społecznej wypłaca się za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek, Sąd w sposób jednoznaczny podzielił stanowisko Kolegium, że powyższa regulacja dotyczy pomocy długofalowej, takiej jak zasiłek stały czy okresowy, nie dotyczy zaś zasiłków

Sygn. akt II SA/Ke 137/10

celowych. Zasiłki celowe przyznawane są na określony cel a nie na pewien okres. Przyznanie zasiłku celowego decyzją z dnia 5.11.2009r. w odpowiedzi na wniosek złożony w dniu 26.10.2009r. nie narusza prawa.

W kwestii zastosowania art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej Sąd w sposób czytelny wyjaśnił, że przepisy te stanowiły materialnoprawną podstawę przyznania zasiłku celowego, który jest świadczeniem przyznawanym w ramach uznania administracyjnego. Okoliczność ta, zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa, powoduje iż sam fakt spełniania kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia i w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami.

Wniosek S. S. w zakresie naruszenia przez Sąd art. 269 p.p.s.a. nie ma z kolei nic wspólnego z kwestią wyjaśnienia wątpliwości w treści uzasadnienia.

Sąd w sposób wyczerpujący i klarowny wyjaśnił również dlaczego nie uznał za zasadne żądania wyłączenia pracownika SKO w Kielcach od rozpoznania odwołania S. S. od decyzji przyznającej zasiłek celowy, a następnie decyzji przyznającej zasiłek okresowy. Mimo bowiem tego samego podmiotu, nie istnieje tożsamość rozstrzyganej sprawy z uwagi na jej inny przedmiot i inny stan prawny. Okoliczność, że obie sprawy zostały zainicjowane zgłoszeniem wniosku o pomoc tej samej osoby, nie pozbawia tych spraw odrębnego charakteru, co oznacza, że wskazane przez skarżącego podstawy wyłączenia są bezzasadne.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 158 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.