Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 67/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 11 par. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 105 poz 869
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędziowie Sędzia NSA Szczepan Prax Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z dnia [...] nr[...].


UZASADNIENIE

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. decyzją z dnia [...] Nr[...] , wydaną na podstawie §§ 1, 7, 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 65, poz. 294 ze zm.) w zw. z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115) orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u W. D. choroby zawodowej: przewlekłej choroby narządu głosu wymienionej w pozycji 7 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych

W uzasadnieniu tej decyzji organ wyjaśnił, że dla stwierdzenia choroby zawodowej koniecznym jest rozpoznanie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia schorzenia jako choroby zawodowej ujętej w obowiązującym wykazie chorób zawodowych oraz wykazanie związku przyczynowego między warunkami pracy a rozpoznaną chorobą. Z materiału dotyczącego przebiegu zatrudnienia wynika, że W. D. pracując w Fabryce ASp. z o.o. w P. na stanowiskach mistrza ds. adaptacji młodzieży w Dziale Szkolenia Zawodowego (w latach 1978-1981) oraz instruktora praktycznej nauki zawodu (w latach 1986-1992), jak również pracując jako nauczyciel praktycznej nauki zawodu w Zespole Szkół w P. (w latach 1988 – 1991 niepełny wymiar czasu pracy i w latach 1992-2000 pełny etat), w Zespole Szkół im. [...] w Z. (w latach 2001-2003 niepełny wymiar czasu pracy) oraz w Centrum Kształcenia Praktycznego w Z. (w latach 2000-2007), był narażony na długotrwały wysiłek głosowy stwarzający ryzyko powstania choroby zawodowej. Natomiast lekarze specjaliści Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. (orzeczenie z dnia 04.06.2008r.) oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (orzeczenie z dnia [...])na podstawie przeprowadzonych badań nie rozpoznali u strony choroby zawodowej wymienionej w poz. 7 wykazu chorób zawodowych. W konsekwencji wobec braku rozpoznania choroby zawodowej przez lekarzy orzeczników organ nie znalazł podstaw do jej stwierdzenia.

W odwołaniu od tej decyzji W. D. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i stwierdzenie u niego choroby zawodowej. Podniósł, iż pracował w zawodzie nauczyciela ponad dwadzieścia lat. W większości tego czasu jego etat określany był na podstawie godzin zegarowych. Oznacza to, że podczas pracy zawodowej ponad 30% więcej czasu w porównaniu ze szkolnymi etatami narażony był na nadmierny wysiłek głosowy. Dodatkowo pracując jako nauczyciel w warsztatach, zmuszony był prowadzić zajęcia w hałasie. Na tym tle pojawiły się u niego dolegliwości, jak stałe chrypki, załamania głosu, suchość w gardle, uczucie drapania, zaleganie gęstego śluzu, a nadto okresowy bezgłos. Długotrwałe leczenie laryngologiczne i foniatryczne nie przyniosło pożądanych skutków i nie wyeliminowało objawów chorobowych. Zaznaczył, że w badaniu laryngoskopowym prowadzący lekarz foniatra stwierdził u niego występowanie poważnych przesłanek do zdiagnozowana trwałej zmiany narządowej zdefiniowanej jako niedowład mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Na tej podstawie został skierowany na badania mające na celu stwierdzenie choroby zawodowej. Zaakcentował również, że podczas półtorarocznej przerwy w wykonywaniu zawodu nauczyciela, pomimo leczenia, dolegliwości głosowe nie ustąpiły. Do odwołania dołączył dokumentację historii choroby narządu głosu.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 235¹ ustawy z dnia 26.06.1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) oraz § 8 i § 11 ust. 2 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności podniósł, że w dniu 3 lipca 2009 r. weszło w życie nowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Na mocy § 11 ust. 2 tego rozporządzenia postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczęte i niezakończone przed 3 września 2002r. są prowadzone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu ich wszczęcia.

Dalej wyjaśnił, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest orzeczenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia istnienia występującego schorzenia jako choroby zakwalifikowanej przez orzeczników do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów oraz wykazanie związku przyczynowego pomiędzy środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą. Następnie wskazał, że w postępowaniu wyjaśniającym ustalono, że W. D. jako nauczyciel w latach 1987-2007 pracował w narażeniu na nadmierny wysiłek głosowy. Skarżący był badany w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. (orzeczenie z dnia[...]) oraz w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (orzeczenie z dnia [...]) Lekarze tych placówek po przeprowadzeniu diagnostyki laryngologicznej i foniatrycznej nie stwierdzili w narządzie głosu badanego zmian patologicznych uzasadniających rozpoznanie przewlekłej choroby zawodowej narządu głosu wymienionej w poz. 7 wykazu chorób zawodowych określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych Lekarze Instytutu rozpoznali natomiast prosty przewlekły nieżyt błony śluzowej gardła i krtani oraz dysfonię hiperfunkcjonalną, które nie mają cech klinicznych schorzenia narządu głosu spowodowanego nadmiernym wysiłkiem głosowym. Ponadto lekarze Instytutu po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną skarżącego w wydanym w dniu [...] orzeczeniu nie znaleźli podstaw do zmiany swojego stanowiska.

Organ wyjaśnił, że orzeczenia te wydane zostały zgodnie z przepisami rozporządzenia z 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, gdyż z informacji zawartej w orzeczeniu WOMP w S. wynika, że W. D. znajdował się w obserwacji laryngologiczno-foniatrycznej od roku 1998.

Ponadto wskazał, że jednostka chorobowa wymieniona w poz. 7 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia z 1983 r. w obecnie obowiazującycm rozporządzeniu Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych została umieszczona w poz. 15 wykazu chorób zawodowych. Podał także, że zakres rozpoznania sprawy o stwierdzenie choroby zawodowej został szczegółowo uregulowany w ww. rozporządzeniu z dnia 30 czerwca 2009 r. i w rozpoznawanej sprawie został zachowany. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że po przeanalizowaniu całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, zwłaszcza orzeczeń lekarskich uznał, że nie zostały spełnione warunki do stwierdzenia u W. D. choroby zawodowej narządu głosu wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych określonego w rozporządzeniu z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

Od powyższej decyzji W. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której zawarł zasadniczo tożsamą argumentację jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Ponadto domagał się umożliwienia mu stawienia się przed inną niż w S. komisją lekarską.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska.

Na rozprawie w dniu [...] skarżący oświadczył , że w 1998 r. został skierowany przez otolaryngologa na badania do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S., w wyniku którego zostało wydane orzeczenie lekarskie z dnia [...]. Natomiast postępowanie związane z tym orzeczeniem nie toczyło się.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jak stanowi art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne w zakresie swoich kompetencji sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, w tym wydawanych przez organy administracji decyzji. Kontrola ta przeprowadzana jest pod względem zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym.

Wyłącznie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa sąd administracyjny kontrolujący daną decyzję, władny jest ją wzruszyć. Bierze przy tym pod uwagę zarzuty zawarte w skardze, a także bada sprawę z urzędu, jak stanowi art. 134 § 1 tej ustawy.

Dokonawszy zatem kontroli legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o przywołane wyżej normy prawne Sąd stanął na stanowisku, iż skarga zasługuje na jej uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn, niż w niej przywołane.

Organ I instancji orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej – przewlekłej choroby narządu głosu wymienionej w poz. 7 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 65, poz. 294 ze zm.). Decyzja ta została wydana w dniu [...], a zatem pod rządem rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz. 1115). Przepis § 10 tego rozporządzenia nakazywał stosowanie dotychczasowych przepisów, a więc przywołanego wyżej rozporządzenia z 1983 r. tylko wówczas, gdy postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia zostało rozpoczęte przed jego wejściem w życie, tj. przed dniem 3 września 2002 r. Tymczasem organ ten nie wyjaśnił powodów, które doprowadziły go do zastosowania w sprawie rozporządzenia z 1983 r. Wprawdzie organ swoje rozstrzygnięcie oparł o orzeczenia dwóch jednostek diagnostycznych, tj. Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. – orzeczenie z dnia [...] oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. – orzeczenie z dnia [...], które nie rozpoznały u skarżącego choroby zawodowej określonej w poz. 7 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia z 1983 r., to jednak nie dawało podstaw do przyjęcia, że w sprawie postępowanie zostało "rozpoczęte" pod rządem przepisów rozporządzenia z 1983 r. Organ powinien był wykazać, iż w istocie do rozpoczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącego doszło jeszcze przed wejściem w życie przepisów rozporządzenia z 2002 r.. Obowiązek ten wiązał się natomiast ze wskazaniem jakie czynności zostały podjęte bezpośrednio w kierunku ustalenia istnienia choroby zawodowej i czy dawały one podstawę do przyjęcia, że w sprawie w istocie doszło do rozpoczęcia tego postępowania. Podstawy takiej, zdaniem Sądu, nie mógł stanowić odnotowany w orzeczeniu WOMP w S. z dnia [...] fakt pozostawania skarżącego w obserwacji tej jednostki od 1998 r. Decyzja ta jest zatem wadliwa bowiem nie wyjaśnia zastosowanej podstawy prawnej, a tym samym narusza art. 107 § 3 k.p.a.

Przyjdzie dalej wskazać, że rozporządzenie z dnia 30 lipca 2002 r. wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. [...](Dz.U. Nr 116, poz. 740) utraciło moc z dniem 3 lipca 2009 r.. W tej dacie weszło już bowiem w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869).

Organ II instancji rozpatrywał odwołanie wniesione od decyzji pierwszoinstancyjnej w dniu [...], a zatem już pod rządami nowego rozporządzenia. W orzecznictwie powszechnie akceptowane jest stanowisko, że organ odwoławczy powinien ocenić sprawę według przepisów prawa materialnego obowiązujących w dniu wydania przezeń decyzji. Jeżeli przepisy prawa materialnego ulegną zmianie w czasie między wydaniem decyzji w I instancji, a rozpatrzeniem odwołania, organ II instancji - zachowując tożsamość sprawy, obowiązany jest uwzględnić nowy stan prawny, chyba że z nowych przepisów wynika co innego. Kwestie intertemporalne, według których należało ocenić jakie przepisy powinny znaleźć w sprawie zastosowanie, zostały uregulowane w § 11 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. Zgodnie z ust. 1 wskazanego § 11 do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym, że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Natomiast stosownie do regulacji § 11 ust. 2 postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych wszczęte i niezakończone przed dniem 3 września 2002 r., są prowadzone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu ich wszczęcia.

Prowadzenie postępowania w sprawie chorób zawodowych na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem 3 września 2002 r., jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, zostało więc uzależnione od "wszczęcia" przed tą datą postępowania, a nie od jego "rozpoczęcia". Takiego pojęcia tj. "rozpoczęcie" użyto bowiem w § 10 nieobowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...), a które w orzecznictwie interpretowane było jako pojęcie szersze niż "wszczęcie", bo mniej formalne i obejmujące każdą czynność przedsiębraną bezpośrednio w kierunku ustalenia istnienia choroby zawodowej. W kwestii wszczęcia postępowania w pierwszej kolejności należy mieć na względzie przepisy rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Tylko bowiem w przypadku braku odrębnych uregulowań miałyby zastosowanie reguły dotyczące wszczęcia postępowania administracyjnego. Interpretując znaczenie zwrotu "wszczęcia postępowania" dla kwestii intertemporalnej nie można natomiast abstrahować od przepisów rozporządzenia, w jakim je zamieszczono. Tymczasem zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia z 30 czerwca 2009 r. właściwy powiatowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika lub byłego pracownika, którego dotyczy podejrzenie choroby zawodowej na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu albo braku podstaw do jej rozpoznania. Przyjdzie jednocześnie stwierdzić, że w samym przepisie § 11 ust. 2 wyróżniono "zgłoszenie podejrzenia", będące pierwszą z trzech faz postępowania w sprawie chorób zawodowych, do których zalicza się również "rozpoznanie" i "stwierdzenie" chorób zawodowych. Wszczęcie postępowania oznacza zatem podjęcie czynności przez organ inspekcji sanitarnej we wstępnej fazie postępowania związanej ze zgłoszeniem podejrzenia choroby zawodowej, które jest podstawą do przedsięwzięcia dalszych działań w tej materii. Wszczęcie postępowania następuje więc w wyniku zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej właściwemu inspektorowi sanitarnemu i jest to czynność o charakterze formalnym. O ile czynność ta dokonana została przed 3 września 2002r., zaś postępowanie nie zostało zakończone, to wówczas prowadzone jest ono nadal na podstawie przepisów obowiązujących w dniu jego wszczęcia. W przeciwnym przypadku mają zastosowanie przepisy rozporządzenia RM z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

Organ odwoławczy powołując się w zaskarżonej decyzji na treść § 11 ust. 2 zobowiązany był więc ustalić, czy w sprawie doszło do "wszczęcia postępowania" przed dniem 3 września 2002 r., a tym samym czy w sprawie miały zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych stanowiące podstawę wydania decyzji przez organ I instancji. Takich jednakże ustaleń organ nie poczynił, całkowicie błędnie przyjmując, że pozostawanie skarżącego od 1998 r. w obserwacji laryngologiczno-foniatrycznej w WOMP w S. stanowiło o zgodności wydanych orzeczeń jednostek diagnostycznych z dnia [...] (WOMP) oraz [...](IMPiZŚ), z przepisami rozporządzenia z 1983 r., a w konsekwencji doprowadziło do uznania prawidłowości rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji. Tymczasem samo pozostawanie w obserwacji WOMP od 1998 r. nie dawało żadnych podstaw do przyjęcia, że w sprawie doszło do "rozpoczęcia postępowania", a już tym bardziej, że postępowanie w sprawie choroby zawodowej zostało "wszczęte". Przyjdzie wprawdzie zauważyć, że w przedłożonej przez skarżącego do odwołania dokumentacji medycznej znajduje się orzeczenie WOMP w S. z dnia [...], z którego wynika m.in., że "aktualnie nie stwierdza się zmian patologicznych krtani upoważniających do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu", a nadto, że celem skierowania było badanie laryngologiczne. Na tej wszakże podstawie nie można byłoby w żadnym razie wyprowadzić wniosku, że doszło do formalnego wszczęcia postępowania w sprawie choroby zawodowej przez właściwego powiatowego inspektora sanitarnego. Jednocześnie można wskazać, że zgodnie z oświadczeniem skarżącego złożonym na rozprawie, postępowanie w związku z tym orzeczeniem nie toczyło się, za czym może przemawiać zamieszczony w tym orzeczeniu termin badania kontrolnego. Natomiast z akt administracyjnych wynika, że dopiero w związku z otrzymaniem orzeczenia WOMP Poradni Chorób Zawodowych w S. z dnia [...]nastąpiło formalne wszczęcie postępowania w dniu [...], bowiem dopiero z tą datą organ inspekcji sanitarnej pierwszej instancji zawiadomił strony o tym fakcie.

Skoro więc organ odwoławczy nie ustalił, czy w sprawie W. D.dotyczącej choroby zawodowej – przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym - doszło do wszczęcia postępowania przed 3 września 2002 r., to tym samym organ ten dopuścił się naruszenia przepisu § 11 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 lipca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych poprzez jego zastosowanie, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Brak wszczęcia postępowania przed tą datą ma taki bowiem skutek, że przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia organ odwoławczy winien był stosować przepisy nowego rozporządzenia z 30 czerwca 2009 r.. Wskazać przy tym wypadnie, że pod poz. 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do tego rozporządzenia zawarto opis schorzeń kwalifikowanych jako przewlekłe choroby narządu głosu spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym różniący się od opisów schorzeń wymienionych pod poz. 7 wykazu chorób zawodowych do rozporządzenia Rady Ministrów z 1983r. Natomiast orzeczenia lekarskie uprawnionych jednostek diagnostycznych dotyczyły właśnie schorzeń określonych w poz. 7 wykazu chorób zawodowych. W związku z tym nieuprawnione jest stanowisko organu odwoławczego, który uznał, że nie zostały spełnione warunki do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej narządu głosu wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

Skoro zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem § 11 ust. 2 nowego rozporządzenia oraz z naruszeniem art. art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik spraw, przeto podlegała ona uchyleniu. Sąd uchylił również utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, która także zapadła bez wyjaśnienia podstawy prawnej, a więc z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a.

Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji dostosuje się do powyższych wskazań i przed wydaniem decyzji wyjaśni okoliczności w naprowadzonych kierunkach. W pierwszej kolejności organ zobowiązany będzie ustalić czy w sprawie została spełniona przesłanka "wszczęcia postępowania" określona w § 11 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych mając na względzie wyrażoną przez Sąd ocenę prawną w tym zakresie. W przypadku ustalenia, że w sprawie nie doszło do wszczęcia postępowania przed 3 września 2002 r. organ zobowiązany będzie prowadzić postępowanie i rozpoznać sprawę choroby zawodowej w oparciu o przepisy powołanego wyżej rozporządzenia przy uwzględnieniu jego § 11 ust. 1. Jednakże wówczas organ powinien uzyskać nowe orzeczenie lekarskie jednostki I stopnia wydane zgodnie z § 6 tego rozporządzenia oraz uwzględniające opis choroby zawodowej wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych.

Z tych względów należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.