Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1340/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.57 §1pkt1 , art. 233 §2 pkt 1 art 228 §1 pkt.1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi P. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowieniem z dnia 09.10.2015 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez adwokata od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 30.06.2015 r., znak: [...], ustalającej wymiar podatku od nieruchomości na 2015 r. w wysokości [...] zł.

Zaskarżone ww. postanowienie wydano na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z poźn. zm.) – zwanej dalej "O.p.", zaś jego podstawą faktyczną były następujące ustalenia organu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło, że odwołanie od ww. decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 30.06.2015 r., skierowanej do podatnika [...], wniosła adwokata [...], natomiast w aktach sprawy brak jest dowodu, że adwokat [...] jest pełnomocnikiem [...]. W odwołaniu ani nie powołano się na pełnomocnictwo, ani też nie zostało ono załączone wraz z odwołaniem.

W dniu 23.09.2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wezwało adwokat [...] do przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, wyznaczając przy tym siedmiodniowy termin dla dokonania tej czynności pod rygorem uznania odwołania za niedopuszczalne. Wezwanie to doręczone zostało w dniu 28.09.2015r., a zatem zakreślony w nim termin upłynął w dniu 05.10.2015 r. Pełnomocnictwo, mimo upływu wyznaczonego terminu, nie zostało przedłożone.

Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, że adwokat [...] nie jest osobą upoważnioną do składania oświadczeń woli w imieniu podatnika - [...], co oznacza, że wniesione przez nią odwołanie od decyzji, której podmiotem jest [...], jest niedopuszczalne.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie podatnik [...], reprezentowany przez adwokat [...], wniósł skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 09.10.2015 r., znak: [....], zaskarżając je w całości, wskazując przy tym jednocześnie, że zaskarżonemu postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 28.09.2015 r, znak: [...], zarzuca:

- naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: przepisu 169 § 4, przepisu art. 121 § 1 w związku z przepisem art. 228 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji błędne stwierdzenie niedopuszczalności odwołania od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 30.06.2015 r., nr [...], z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego odwołania, tj. - jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia - przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, wyznaczając przy tym siedmiodniowy termin dla dokonania tej czynności, pod rygorem uznania odwołania za niedopuszczalne.

Skarżący, podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o:

- uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 09.10.2015 r., [...], w przedmiocie niedopuszczalności odwołania i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz,

- zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu zarzutów skargi strona skarżąca w pierwszej kolejności wskazała, że zaskarżonym postanowieniem z dnia 09.10.2015 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na posiedzeniu stwierdziło niedopuszczalność odwołania [...]od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 30.06.2015 r., nr [...].

Na wstępie strona skarżąca przypomniała, że z uzasadnienia ww. postanowienia wynika, że w dniu 10.08.2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w związku z brakiem w aktach sprawy dowodu, że adwokat [...] jest pełnomocnikiem Pana [...], wezwało adwokat [...] do przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej, wyznaczając przy tym siedmiodniowy termin dla dokonania tej czynności, pod rygorem uznania odwołania za niedopuszczalne. Zdaniem organu, ww. wezwanie doręczone zostało w dniu 28.09.2015 r., a zakreślony w nim termin upłynął w dniu 05.10.2015 r., zaś mimo upływu terminu pełnomocnictwo nie zostało przedłożone.

Następnie strona skarżąca podkreśliła, że wbrew twierdzeniom Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w aktach sprawy znajduje się dokument pełnomocnictwa, z którego wynika, że adwokat [...] upoważniona jest do składania wszelkich oświadczeń woli w imieniu Pana [...]przed organami i sądami wszystkich instancji.

Dalej skarżąca strona wskazała, że w niniejszej sprawie adwokat [...] reprezentuje Pana [...]od czerwca 2014 r., kiedy to dokonała pierwszej czynności, przedkładając jednocześnie dokument pełnomocnictwa, następnie adwokat [...] doręczono postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia 23.09.2014 r., znak: [...], w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego za lata 2011- 2013, wniosła ona również w imieniu [...]odwołania od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 19.11.2014 r., znak: [...], następnie adwokat [...] doręczone zostały decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14.04.2015 r., którymi uchylono decyzje Wójta Gminy [...] z dnia 19.11.2014 r.

Zdaniem strony skarżącej, niezrozumiałe są zatem na tym etapie postępowania twierdzenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o braku w aktach sprawy dowodu na to, że adwokat [...] jest pełnomocnikiem Pana [...], zwłaszcza, że skład Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nie uległ zmianie. Narusza to całkowicie zaufanie Pana [...]do organów podatkowych.

W dalszej kolejności wskazano, że adwokat [...] nigdy nie otrzymała wezwania o treści wskazanej w uzasadnieniu postanowienia z dnia 09.10.2015 r., [...], tj. że wezwano ją do przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej. Z treści wezwania wynika jedynie, że organ wezwał pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego w postaci należycie opłaconego opłatą skarbową pełnomocnictwa, pod rygorem uznania odwołania za niedopuszczalne. Zdaniem strony skarżącej, wykładnia tak sformułowanego wezwania wskazuje, że organ wezwał pełnomocnika do uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, które zresztą zostało przedłożone już w czerwcu 2014 r.

Następnie wskazano, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2014 roku (I GSK 543/12, LEX nr 1484), warunkiem zastosowania przez organ podatkowy negatywnych dla podatnika skutków procesowych nieuzupełnienia braków formalnych odwołania jest skuteczne pod względem prawnym wezwanie. Jest to wprawdzie czynność materialno-techniczna, ale dla wywołania skutków prawnych wezwanie musi spełniać określone warunki i nie może nosić znamion dowolności. Wezwanie musi więc być doręczone uprawnionemu podmiotowi, zawierać precyzyjne określenie, jakie braki formalne mają być przez podatnika uzupełnione oraz, w jaki sposób i w jakim terminie ma to nastąpić, a także musi zawierać precyzyjne określenie skutków nie uzupełnienia żądanych braków. Niedopuszczalność odwołania, o której jest mowa w art. 228 § 1 pkt 1 O.p., może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym lub podmiotowym. Z przyczyn podmiotowych niedopuszczalność odwołania zachodzi w razie wniesienia odwołania przez osobę niemającą zdolności do czynności lub przez podmiot niemający legitymacji do wniesienia odwołania, a więc gdy określony podmiot nie jest adresatem zaskarżonej odwołaniem decyzji lub gdy nie wykazał, że decyzja ta narusza jego interes prawny. Natomiast wśród przyczyn o charakterze przedmiotowym, skutkujących niedopuszczalnością odwołania, wymienia się także sytuację, gdy decyzja nie weszła do obrotu prawnego z uwagi na jej nie doręczenie.

Nie ulega wątpliwości zdaniem strony skarżącej, że organ odwoławczy w sposób nieprawidłowy wezwał pełnomocnika skarżącego do usunięcia braku formalnego odwołania w postaci należycie opłaconego opłata skarbową pełnomocnictwa pod rygorem uznania odwołania za niedopuszczalne, w sytuacji gdy pełnomocnictwo takie znajduje się w aktach sprawy, nadto, wezwanie dotyczyło czterech odwołań co było również nieprawidłowe.

Niezależnie od powyższego, strona skarżąca podniosła, że organ podatkowy winien jednocześnie zamieścić w wezwaniu pouczenie, iż zaistniały brak formalny może być konwalidowany poprzez podpisanie odwołania przez samą stronę wnoszącą odwołanie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że brak złożenia z odwołaniem dokumentu pełnomocnictwa to formalny brak odwołania, który zobowiązywał organ odwoławczy do zastosowania trybu przewidzianego w przepisie art. 169 § 1 w związku z przepisem art. 235 Ordynacji podatkowej przez wezwanie pełnomocnika do złożenia w ustawowym terminie dokumentu pełnomocnictwa, a przy braku złożenia stosownego pełnomocnictwa, przez wezwanie samego podatnika do podpisania odwołania w ustawowym terminie (vide: wyrok NSA z 10.11.2011 r., II FSK 898/10, wyrok NSA z 17.02.2012 r., II FSK 1642/10, wyrok NSA z 07.03.2013 r., I FSK 620/12 - niepublikowane).

Sumując, strona skarżąca wskazała, że mając na uwadze powyższe niniejszą skargę należy uznać za uzasadnioną naruszenie prawa,

nie precyzując przy tym, które przepisy prawa zostały przez organ naruszone.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu z dnia 09.10.2015 r., [...], wskazując przy tym, że argumenty skargi nie pokrywają się z faktami, wskazując przy tym, że w sprawie tych argumentów Kolegium wypowiedziało się rozpatrując wniosek [...] o przywrócenie terminu do przedłożenia pełnomocnictwa, a postanowienie wydane w tej sprawie znajduje się również w załączonych aktach sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga jest niezasadna, zaskarżony bowiem akt odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl zaś art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. A zatem tylko stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie (decyzja) dotknięte jest przynajmniej jedną z powyższych wad, skutkuje jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego.

Nadto, należy wskazać na regulację wynikającą z art. 134 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżenie określonego orzeczenia organu administracji publicznej skutkuje tym, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest tylko ta kwestia, która w zaskarżonym orzeczeniu została rozstrzygnięta.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że skargę wniesiono na postanowienie z dnia 09.10.2015 r., [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 30.06.1015 r., którą ustalono wymiar podatku od nieruchomości za 2015 r., natomiast zarzuty niniejszej skargi dotyczą innego postanowienia, tj. z dnia 28.09.2015 r, znak: [...]. Jednak we wstępnej części uzasadnienia zarzutów skargi pełnomocnik strony skarżącej odniósł się do postanowienia z dnia 09.10.2015 r., [...], chociaż w dalszej części odniesiono się do jeszcze innych aktów wydanych w stosunku do [...].

W myśl art. 57 § 1 pkt 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, natomiast w niniejszej sprawie wprost wskazano, że jest to "skarga na postanowienie z dnia 09.10.2015 r., [...]", i w imieniu skarżącego adwokat [...] zaskarżyła "postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...] z dnia 09.10.2015 r., [...]". W tej sytuacji Sąd uznał, że przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest postanowienie w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, a zatem tylko w tych granicach jest ona merytorycznie rozpoznawana, a mianowicie, w zakresie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.

Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie zostało wydane z zachowaniem obowiązujących przepisów prawa.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 O.p. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Wniesienie odwołania po wskazanym wyżej terminie powoduje, że odwołanie nie wywołuje żadnych skutków prawnych.

W razie uchybienia terminu w postępowaniu podatkowym, w tym także terminu do wniesienia odwołania, termin ten należy przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, przy czym podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, dopełniając jednocześnie czynności, dla której określony był termin (art. 162 § 1 i 2 O.p.).

W rozpoznawanej sprawie adwokat [...], na firmowym papierze "Kancelaria Adwokacka Adwokat [...] Kancelarie Adwokackie [...] Adwokat [...]" wniosła odwołanie w imieniu podatnika [...]na decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 30.06.2015 r., znak: [...], ustalającej wymiar podatku od nieruchomości na 2015 r. w wysokości [...] zł.

Jak wynika z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy, adresatem ww. podatkowej decyzji wymiarowej z dnia 30.06.2015 r. jest podatnik [...], zaś w końcowej jej części znajduje się pouczenie strony o przysługującej jej prawie do zaskarżenia tej decyzji przez wniesienie odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], za pośrednictwem Wójta Gminy [...], w terminie 14 dni od daty doręczenia tej decyzji (okoliczność niekwestionowana).

Z akt administracyjnych sprawy wynika także, że w dniu 21.07.2015 r. ww. decyzję z dnia 30.06.2015 r. skutecznie doręczono podatnikowi przez jej odbiór przez domownika, [...] (okoliczność niekwestionowana). A zatem, 14 – dniowy termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 04.08.2015 r., i w tym też dniu – jak wynika z akt sprawy - wysłano listem poleconym odwołanie od ww. decyzji (czyli zostało wniesione z zachowaniem terminu ustawowego - niesporne), które to odwołanie zostało wniesione w imieniu skarżącego podatnika, [...] i podpisane przez adwokat [...], bez załączenia dokumentu pełnomocnictwa do reprezentowania strony odwołującej w tej sprawie.

Z akt administracyjnych również wynika, że pismem z dnia 23.09.2015 r., [...]., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wezwało adwokat [...] - na adres Kancelarii Adwokackiej [...], wynikający z treści papieru firmowego, na którym sporządzono odwołanie, tj. [...]-do uzupełnienia braku formalnego w postaci należycie opłaconego pełnomocnictwa, w nieprzekraczalnym terminie 7 dni od dnia doręczenia tego wezwania, pod rygorem uznania odwołania za niedopuszczalne. A zatem, wezwanie to co do treści spełniało warunki wymagane przez ustawodawcę w art. 159 § 1 O.p. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 06.05.2015 r. do dnia 31.12.2015 r.), zgodnie z którym, w wezwaniu należy wskazać:

1) nazwę i adres organu podatkowego;

2) imię i nazwisko osoby wzywanej;

3) w jakiej sprawie i w jakim charakterze oraz w jakim celu osoba ta zostaje wezwana;

4) czy osoba wezwana powinna stawić się osobiście lub przez pełnomocnika, czy też może złożyć wyjaśnienie lub zeznanie na piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego;

5) termin, do którego żądanie powinno być spełnione, albo dzień, godzinę i miejsce zgłoszenia się osoby wzywanej lub jej pełnomocnika;

6) skutki prawne niezastosowania się do wezwania.

W świetle akt administracyjnych sprawy nie budzi wątpliwości, wbrew twierdzeniom w skardze, że wezwanie to – zostało skutecznie doręczone na ww. adres Kancelarii Adwokackiej [....] w dniu 28.09.2015 r., co zostało potwierdzone pokwitowaniem przez złożenie podpisu przez adwokata [...] (który podjął się oddać pismo adresatowi) i pieczęci "Kancelarie Adwokackie Adwokat [...] Adwokat [...] z datą 28.09.2015" na dokumencie "Zwrotne potwierdzenie odbioru pisma adresowanego do: "Kanc. Adwokacka adw. [...], [...]

A zatem, z prostego obliczenia wynika, że termin do wykonania zobowiązania w przedmiocie uzupełnienia braków formalnych przez przedstawienie brakującego przy złożonym odwołaniu pełnomocnictwa upływał w dniu 05.10.2015 r. (dzień roboczy), natomiast dopiero w dniu 27.10.2015 r. adwokat [...] w wykonaniu ww. wezwania Kolegium z dnia 23.09.2015 r., sygn. akt [...], przedłożyła żądane pełnomocnictwo [...], o czym dalej.

Konsekwencją zaś prawidłowego wezwania była możliwość zastosowania przez organ skutków niezastosowania się do wezwania osoby wzywanej, tutaj - jak wynika z treści wezwania - adwokat [...] była wezwana pod rygorem uznania odwołania za niedopuszczalne.

Wobec nieprzedłożenia w zakreślonym przez organ terminie żądanego pełnomocnictwa, zaskarżonym postanowieniem z dnia 09.10.2015 r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Postanowienie to doręczono podatnikowi [...] w dniu 22.10.2015 r.

W dniu 27.10.2015 r. do Kolegium wpłynęło pismo adwokat [...] z dnia 22.10.2015 r., zawierające wniosek o przywrócenie terminu do wykonania zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 23.09.2015 r., sygn. akt [...], wraz z żądanym dokumentem, tj. pełnomocnictwem [...]udzielonym na rzecz adwokat [..]. Wniosek ten został rozpoznany negatywnie w drodze postanowienia Kolegium z dnia 27.11.2015 r., [...] (włączone do akt sprawy).

Jak już jednak wyżej wskazano, przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania, a zatem tylko w tych granicach Sąd ją rozpoznaje w niniejszej sprawie. Wniosek zaś o przywrócenie terminu do złożenia żądanego pełnomocnictwa podlegał rozpoznaniu w odrębnym postępowaniu, gdyż przepisy Ordynacji podatkowej przewidują w przedmiocie przywrócenia terminu odmienną regulację prawną (art. 162 O.p. i następne).

W okolicznościach faktycznych występujących w rozpoznawanej sprawie co do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania rację należało przyznać Kolegium.

Ze skargi wynika, że skarżący kwestionuje, iż organ wezwał adwokat [...] do przedłożenia pełnomocnictwa wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej, mimo, że w aktach sprawy znajduje się dokument pełnomocnictwa, z którego wynika, że adwokat [...] upoważniona jest do składania wszelkich oświadczeń woli w imieniu skarżącego [...]przed organami i sądami wszystkich instancji, gdyż – jak wskazano w skardze - "W niniejszej sprawie adwokat [...] reprezentuje Pana [...]od czerwca 2014 r., kiedy to dokonała pierwszej czynności, przedkładając jednocześnie dokument pełnomocnictwa, następnie adwokat [...] [...] doręczono postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia 23.09.2014 r., znak: [...], w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego za lata 2011-2013, wniosła ona również w imieniu [...]odwołania od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 19.11.2014 r., znak: [...], następnie adwokat [...] [...] doręczone zostały decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14.04.2015 r., którymi uchylono decyzje Wójta Gminy [...] z dnia 19.11.2014 r.".

Zdaniem jednak organu, wobec braku załączenia do odwołania (od decyzji decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 30.06.2015 r., znak: [...], ustalającej wymiar podatku od nieruchomości na 2015 r.) dokumentu pełnomocnictwa udzielonego przez stronę na rzecz adwokat [...] oraz nieprzedłożenia takiego pełnomocnictwa, mimo wezwania adwokat do jego przedłożenia w zakreślonym terminie, adwokat [...] nie była osobą upoważnioną do składania oświadczeń w imieniu podatnika, [...], co oznacza, że wniesione przez nią odwołanie od ww. decyzji, której podmiotem jest [...], jest niedopuszczalne.

Rozstrzygając zaistniały pomiędzy stronami spór wskazać należy, że podstawą materialnoprawną zaskarżonego postanowienia jest przepis art. 228 § 1 pkt 1 O.p., stosownie do którego organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania. Wskazać także należy, że niedopuszczalność odwołania, o której jest mowa w art. 228 § 1 pkt 1 O.p., może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym lub podmiotowym. Z przyczyn podmiotowych, niedopuszczalność odwołania zachodzi w razie wniesienia odwołania przez osobę niemającą zdolności do czynności lub przez podmiot niemający legitymacji do wniesienia odwołania, a więc gdy określony podmiot nie jest adresatem zaskarżonej odwołaniem decyzji lub gdy nie wykazał, że decyzja ta narusza jego interes prawny. Natomiast wśród przyczyn o charakterze przedmiotowym skutkujących niedopuszczalnością zażalenia wymienia się także sytuację, gdy postanowienie nie weszło do obrotu prawnego z uwagi na jego nie doręczenie.

Okolicznością przesądzającą za prawidłowym stanowiskiem Kolegium było niesporne ustalenie, że decyzję wymiarową z dnia 30.06.2015 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. skutecznie doręczono podatnikowi jako jej adresatowi w dniu 21.07.2015 r. wraz z prawidłowym pouczeniem strony o sposobie jej zaskarżenia. Odwołanie zaś wniosła, w imieniu podatnika [...], adwokat [...], nie wykazując jednakże przy tej czynności prawidłowej reprezentacji odwołującej strony w tej sprawie, wbrew ustawowemu wymogowi przewidzianemu w art.137 § 3 O.p. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2015 r. (zgodnie z którym "Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ podatkowy może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony."), co skutkowało uprawnionym wezwaniem przez Kolegium adwokat [...] do złożenia pełnomocnictwa w 7-dniowym terminie pod rygorem stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w trybie 155 § 1 w związku z art.159 § 1 O.p., gdyż było to niezbędne dla wyjaśnienia istniejących wątpliwości co do faktycznej woli strony w zakresie jej reprezentacji w przedmiotowej sprawie. Obowiązkiem zatem osoby wzywanej było wykonanie wezwania organu, bez podejmowania w tym zakresie polemiki z organem i udokumentowanie prawidłowej reprezentacji strony odwołującej.

Wskazać przy tym należy, że na mocy art. 136 O.p. w postępowaniu podatkowym strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa (art. 137 § 3 O.p.). Odnośnie tej regulacji należy (za wyrokiem NSA z dnia 21 marca 2014 r., II FSK 947/12, publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl) stwierdzić, że zgodnie z utrwalonym i jednolitym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, z treści art. 137 § 3 O.p. wynika jednoznaczny obowiązek złożenia pełnomocnictwa do akt konkretnej sprawy. Oznacza to, że osoba chcąca działać w sprawie jako pełnomocnik musi złożyć do akt tej konkretnej sprawy oryginał pełnomocnictwa lub jego urzędowo poświadczony odpis, zaś adwokat, radca prawny, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa. Organ podatkowy nie ma natomiast podstaw prawnych do zastąpienia pełnomocnika w realizacji obowiązku wynikającego z tego przepisu, ponieważ jest to ewidentnie obowiązek pełnomocnika. Dokument pełnomocnictwa powinien trafić do akt rozpatrywanej sprawy, jako wyraz woli strony działania w tej konkretnej sprawie za pośrednictwem pełnomocnika i dowód umocowania konkretnej osoby jako właśnie pełnomocnika (por. wyroki NSA: z dnia 11 kwietnia 2008 r., II FSK 128/08; z 30 kwietnia 2009 r., I FSK 131/09; z dnia 12 maja 2009 r., II FSK 519/08; z dnia 8 lipca 2009 r., II FSK 690/08; z dnia 18 listopada 2009 r., I FSK 1843/07; z dnia 17 grudnia 2009 r., II FSK 1161/08; z dnia 17 marca 2010 r., I FSK 1802/08; z dnia 21 maja 2010 r., II FSK 42/09 - publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Należy zatem przyjąć, że dopiero od momentu złożenia pełnomocnictwa do akt konkretnej sprawy aktualizują się procesowe obowiązki i uprawnienia pełnomocnika w określonym postępowaniu, tutaj, w postępowaniu odwoławczym.

Treść i zgłoszenie pełnomocnictwa nie może budzić wątpliwości co do prawidłowości reprezentacji strony, przy czym zgłoszenie pełnomocnictwa musi być konkretne i wskazywać, że dotyczy określonego postępowania i, że celem jego złożenia jest reprezentowanie podatnika (strony) w tym właśnie postępowaniu. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że ustanowienie pełnomocnika, który nie załączy pełnomocnictwa do akt, nie może być organowi znane (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 6 maja 2009 r., I FSK 250/09; z dnia 8 lipca 2009 r., II FSK 690/08; z dnia 10 sierpnia 2011 r., II FSK 429/10).

Bez wpływu zatem na wynik sprawy ma twierdzenie skarżącego, że zaistniały brak pełnomocnictwa winien być konwalidowany przez podpisanie odwołania przez samą stronę, gdyż jak sam skarżący wskazał w skardze: "W niniejszej sprawie adwokat [...] reprezentuje Pana [...]od czerwca 2014 r. (...)", jednakże, jak wynika z dalszej treści skargi oraz z dokumentu pełnomocnictwa, które wpłynęło do Kolegium w dniu 27.10.2015 r. w wykonaniu wezwania z dnia 23.09.2015 r., [...], pełnomocnictwo to miało charakter ogólny, a skoro, jak już wyżej wskazano, musi być złożone do akt konkretnej sprawy, to także do akt postępowania odwoławczego i to już na etapie składania odwołania. W niniejszej sprawie wystarczyło zatem wykonać wyraźne wezwanie Kolegium z dnia 23.09.2015 r. skierowane do adwokat [...] i skutecznie Jej doręczone, oraz udokumentować Kolegium prawidłową reprezentację strony przez złożenie dokumentu pełnomocnictwa udzielonego przez odwołującą stronę na rzecz adwokat [...](wystarczył uwierzytelniony przez adwokat odpis pełnomocnictwa), co było w interesie strony (miało na celu ochronę jej praw), zaś organ podatkowy zobowiązany był wyjaśnić zaistniałą w tym zakresie wątpliwość już na etapie złożenia odwołania, skoro - jak wynika z akt administracyjnych - postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2015 r. prowadzono bez udziału pełnomocnika i podatkową decyzję wymiarową skierowano do podatnika jako strony i jemu ją doręczono (okoliczność niekwestionowana).

Wobec tego zaistniała podstawa do uznania, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy wystąpiła przesłanka o charakterze podmiotowym, o której mowa w art. 228 § 1 pkt 1 O.p., z przyczyn bowiem podmiotowych stwierdzono niedopuszczalność odwołania, gdyż adwokat [...] nie wykazała, ani przy odwołaniu, ani też w 7-dniowym terminie zakreślonym przez Kolegium w wezwaniu do złożenia odpowiedniego pełnomocnictwa, że jest osobą mającą legitymację (uprawnienia) do działania w imieniu i na rzecz odwołującej strony - podatnika. Przedmiotem pełnomocnictwa i jego istota sprowadza się bowiem do "działań" strony w postępowaniu podatkowym, jednakże za pośrednictwem prawidłowo umocowanego pełnomocnika. Działania pełnomocnika obejmują zarówno czynności procesowe strony, jak i oświadczenia wiedzy oraz czynności techniczne. Ustanowienie pełnomocnika, a zatem jego działanie w sprawie, jest uprawnieniem strony, a nie jej obowiązkiem, dlatego też wola strony musi być wyraźna i udokumentowana w konkretnej sprawie, gdyż wywołuje ona skutki procesowe bezpośrednio dla strony postępowania. Jeżeli strona działa przez pełnomocnika, to od chwili doręczenia organowi pełnomocnictwa pełnomocnik powinien być zawiadomiony o wszystkich czynnościach i wzywany do udziału w nich, co zapewnia prawidłowy udział strony w postępowaniu. W postępowaniu, w którym ustanowiony został pełnomocnik, żadna czynność procesowa nie może się odbyć bez jego wiedzy. Pominięcie przez organ podatkowy ustanowionego pełnomocnika strony jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu podatkowym (wyrok NSA z dnia 31 maja 2000 r., I SA/Wr 2034/97 - publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z istoty pełnomocnictwa oraz z faktu, że pełnomocnik jest wyrazicielem interesu strony postępowania, wynika dla niego szereg uprawnień i obowiązków, np. art. 145 § 2 O.p., który stanowi, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Zatem, ustanowienie pełnomocnika zobowiązuje organ podatkowy do doręczania przede wszystkim jemu pism kierowanych do strony. Doręczenie pisma podatnikowi nie jest wystarczające dla uznania, że doręczenie jest skuteczne (wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1997 r., I SA/Lu 157/96, LEX nr 29842). Natomiast, co istotne w niniejszej sprawie, w odniesieniu do osób, które z racji wykonywanego zawodu występują jako pełnomocnicy stron, należy przyjąć, że osoby te są zobowiązane do szczególnej staranności przy wykonywaniu powierzonego zlecenia, a zatem ocena, czy dochowali reguł starannego działania, winna być dokonywana w oparciu o odpowiednio wysokie kryteria (wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 1999 r., I SA/Gd 745/98 - publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Istotny obowiązek pełnomocnika wynika z art. 146 § 1 O.p., gdyż w toku postępowania ma on obowiązek zawiadomić organ podatkowy o każdej zmianie swego adresu.

Z tych też względów Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, nie dopatrzył się ze strony organu zarzucanych w skardze naruszeń przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego wymaga przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., i działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej.