Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 398/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 2 ust.3 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 maja 2014 r. sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 lipca 2011 r., nr akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 30 listopada 2010 r., nr [...]; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 5617 (pięć tysięcy sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 19 marca 2014r. w sprawie II FSK 758/12 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 listopada 2011 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 974/11, oddalający skargę strony skarżącej "A" S.A. z siedzibą w G., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 lipca 2011 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku do nieruchomości za 2005 r.

W sprawie zostało ustalone, że strona była użytkownikiem wieczystym gruntów pod wewnętrznymi wodami morskimi, które w ewidencji gruntów i budynków oznaczone zostały symbolem Wm. Ponieważ skarżąca spółka wspomnianych działek nie zgłosiła do opodatkowania, decyzją z dnia 30 listopada 2010 r. Prezydent Miasta określił stronie łączne zobowiązanie pieniężne za 2005 r. W motywach decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że grunty te nie podlegały wyłączeniu od podatku na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. nr 9, poz. 84 z późn. zm.; dalej jako u.p.o.l.).

Zdaniem organu, pojęcie "wody płynącej", o którym jest mowa w art. 2 ust. 3 pkt 2 u.p.o.l., należy tłumaczyć odwołując się do definicji "śródlądowej wody powierzchniowej" zawartej w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z 18 lipca 2001 r. - prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. nr 239, poz. 2019 z późn. zm.). Organ odwołał się ponadto do § 68 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. nr 38, poz. 454; dalej jako rozporządzenie).

Rozpoznawszy odwołanie strony, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Wskazując na art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 20 ustawy z 17 maja 1989 r. - prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) organ odwoławczy zwrócił uwagę, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają zasadnicze znaczenie dla ustalenia, jak zakwalifikować daną nieruchomość. Ponieważ w rozporządzeniu podzielono grunty pod wodami na trzy odrębne i rozłączne kategorie, gruntów pod morskimi wodami nie można utożsamiać z gruntami pod wodami płynącymi.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona podniosła zarzut naruszenia art. 2 ust. 3 pkt 2 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że pojęcie "gruntów pod wodami płynącymi" nie obejmowało w 2006 r. gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków symbolem Wm, zaś pojęcie "wody płynące" było tożsame z pojęciem "śródlądowe wody powierzchniowe płynące", zdefiniowanym w art. 5 ust. 3 pkt 1 prawa wodnego. Strona podniosła ponadto zarzut naruszenia art. 21 ust. 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego w zw. z § 68 ust. 4 rozporządzenia oraz ust. 6 załącznika nr 6 do rozporządzenia, poprzez błędną wykładnie polegającą na przyjęciu, że przepisy te miały rozstrzygające i wiążące znaczenie dla ustalenia zakresu wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości "gruntów pod wodami płynącymi" wskazanych w art. 2 ust. 3 pkt 2 u.p.o.l.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę jako niezasadną. Mając na uwadze art. 21 ust. 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego, sąd pierwszej instancji zgodził się z organami, że podstawą wymiaru podatku od nieruchomości są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Skoro ewidencja ma charakter dokumentu urzędowego, dane w niej zawarte wiązały organ podatkowy i miały decydujące znaczenie dla ustalenia zakresu zwolnienia podatkowego, o którym jest mowa w art. 2 ust. 3 pkt 2 u.p.o.l. W trakcie postępowania wymiarowego nie było możliwości zmiany klasyfikacji gruntu. Strona kwestionując prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków powinna wszcząć odrębne postępowanie, prowadzące do zmiany zakwalifikowania gruntów, których dotyczy spór. Zdaniem sądu pierwszej instancji, organy doszły do prawidłowego wniosku, że przez wody płynące należy rozumieć płynące śródlądowe wody powierzchniowe (art. 5 ust. 3 pkt 1 prawa wodnego). Skoro bowiem ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie wyjaśnia, czym są wody płynące i kanały żeglowne (art. 2 ust. 3 pkt 2 u.p.o.l.), należało odwołać się do definicji zawartej w art. 5 prawa wodnego. Natomiast z klasyfikacji zawartej w ust. 6 pkt 2 załącznika nr 6 do rozporządzenia jasno wynika, że grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi nie mogą być uznane za grunty pod wodami płynącymi. Opisywane zwolnienie podatkowe nie może mieć wobec tego zastosowania do wewnętrznych wód morskich.

W skardze kasacyjnej strona wniosła o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, jak również zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Pełnomocnik strony podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; p.p.s.a.), poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu do zarzutów strony podniesionych w skardze.

W skardze kasacyjnej podniesiono ponadto zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., a także przepisów prawa materialnego, tj.:

– art. 2 ust 3 pkt 2 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2006 r., poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że pojęcie "gruntów pod wodami płynącymi", wyłączonych z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, nie obejmowało gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków symbolem Wm (wody morskie wewnętrzne), natomiast pojęcie "wody płynące" było tożsame z pojęciem "śródlądowe wody powierzchniowe płynące" z art. 5 ust. 3 pkt 1 prawa wodnego;

– art. 21 ust. 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego w zw. z § 68 ust. 4 oraz ust. 6 załącznika rozporządzenia, poprzez błędną wykładnie polegającą na przyjęciu, że przepisy te miały rozstrzygające i wiążące znaczenie dla ustalenia zakresu wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości "gruntów pod wodami płynącymi" wskazanych w art. 2 ust. 3 pkt 2 u.p.o.l.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi kasacyjnej. NSA podkreślił, że z treści skargi kasacyjnej wynika, iż naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jej autor upatruje w pominięciu przez sąd pierwszej instancji, przy rozpoznawaniu sprawy, dwóch kwestii podniesionych w skardze. Pierwsza z nich dotyczyła uzasadnienia rządowego projektu zmian ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wyjaśniono w nim, że wprowadzenie do art. 2 ustępu 2a, wyraźnie zwalniającego z opodatkowania grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi, z założenia nie miało charakteru nowości normatywnej. Druga natomiast dotyczyła przemilczenia zarzutu niedopuszczalności zastosowania wykładni systemowej zewnętrznej przy interpretacji art. 2 ust. 3 pkt 2 u.p.d.o.f. W ten sposób sformułowany zarzut naruszenia przepisów postępowania, zdaniem NSA, nie zasługiwał na uwzględnienie. Mając na względzie uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. (sygn. akt II FPS 8/09) wskazano, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tymczasem ustalenia stanu faktycznego w sprawie nie budziły wątpliwości i nie były kwestionowane przez stronę skarżącą. Zarzut ten należy zatem ocenić jako chybiony.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni zgodził się natomiast z zarzutami naruszenia prawa materialnego.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że w opisywanym przypadku z opodatkowania wyłączono określoną kategorię nieruchomości, czyli grunty pod wodami płynącymi (art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l.). Równocześnie w § 68 pkt 4 rozporządzenia - dla potrzeb ewidencji gruntów i budynków - ustanowiono podział gruntów znajdujących się pod wodami na grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi, pod wodami powierzchniowymi płynącymi, pod wodami powierzchniowymi stojącymi. Podział ten odpowiada rozróżnieniu zawartym w art. 5 prawa wodnego. W przepisie tym wyróżniono wody morskie wewnętrzne i śródlądowe, które podzielono na wody stojące i płynące.

Równocześnie, co do zasady, dane zawarte w ewidencji mają charakter wiążący dla organów podatkowych, zarówno co do wielkości nieruchomości, jak i jej klasyfikacji (art. 21 ust. 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego). W orzecznictwie przyjęto, że podstawą wymiaru podatku nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony w ewidencji - a co za tym idzie, organy nie są uprawnione do samodzielnego ustalenia, czy przedmiot opodatkowania prawidłowo oznaczono w ewidencji. Innymi słowy, faktyczny stan nieruchomości, czyli to czy został on prawidłowo oznaczony w ewidencji, nie ma znaczenia dla ustalenia czy dana nieruchomość podlega opodatkowaniu, czy też została wyłączona z opodatkowania. Dopiero zmiana ta może rodzić określone skutki prawne, począwszy od pierwszego dnia miesiąca po miesiącu wprowadzenia zmian w omawianej ewidencji.

Naczelny Sąd Administracyjny, biorąc pod uwagę zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej oraz argumentację sądu pierwszej instancji wskazał, że powstaje pytanie, w jakiej relacji pozostają pojęcia "wody płynącej", którym posłużono się w art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l., i "śródlądowej wody powierzchniowej płynącej", zdefiniowanej w art. 5 ust. 3 pkt 1 prawa wodnego; jak również, czy pojęcie "wody płynącej" należy interpretować na poziomie języka potocznego (tak jak podnosi strona), czy też korzystając z wykładni systemowej zewnętrznej, sięgając do definicji legalnej zawartej w ostatnim z wymienionych przepisów (tak jak przyjął sąd pierwszej instancji).

Zdaniem NSA, wykładnia językowa art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l. pozostaje w sprzeczności z treścią art. 21 ust. 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego. Wobec tego dane zawarte w ewidencji nie mogą rozstrzygać o istnieniu bądź nie istnieniu obowiązku podatkowego.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013 r. (sygn. akt II FPS 2/13); jakkolwiek dotyczyła ona wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości dróg wewnętrznych, uwagi w niej poczynione znajdują - zdaniem NSA - zastosowanie w sprawie. W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny badał skutki prawne rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym nieruchomości (dróg wewnętrznych), a zapisami w ewidencji, - których nie sposób było zmienić i dostosować, ponieważ w odniesieniu do niektórych dróg wewnętrznych rozporządzenie nie przewidywało możliwości oznaczenia ich odpowiednim symbolem w ewidencji.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podobna sytuacja występuje w rozpatrywanej sprawie; z jednej strony w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych wyłączono z opodatkowania "grunty pod wodami płynącymi", z drugiej strony dla potrzeb ewidencji wprowadzono podział na grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi, wodami powierzchniowymi płynącymi i wodami powierzchniowymi stojącymi.

Rozbieżności pomiędzy pojęciami użytymi w rozporządzeniu i ustawie o podatkach i opłatach lokalnych nie można zdaniem NSA - tak jak uczyniło to Samorządowe Kolegium Odwoławcze - wyjaśniać odwołując się do ich definicji legalnych zawartych w prawie wodnym (wykładnia systemowa zewnętrzna). Zakres obowiązywania definicji legalnej wyznacza przedmiot unormowania ustawy, w której została zawarta; stąd też, o ile przepisy prawa podatkowego nie zawierają stosownego odesłania, odwoływanie się do niej jest niezasadne, zwłaszcza wówczas, gdy dana ustawa obejmuje dziedzinę istotnie różną od dziedziny prawa podatkowego - a tak ma właśnie miejsce w przypadku prawa wodnego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafnie strona wskazała, że wykładnia językowa prowadzi do wniosku, że art. 2 ust. 3 pkt 2 u.p.o.l. swoim zakresem obejmował grunty pod wszelkimi wodami płynącymi, także pod morskimi wodami wewnętrznymi, o ile dawały się one określić zarazem jako wody płynące w myśl językowych dyrektyw wykładni. Innymi słowy, o zastosowaniu art. 2 ust. 3 pkt 2 u.p.o.l. decydować powinien stan faktyczny nieruchomości, do którego ustalenia zobligowany jest organ podatkowy (art. 122 O.p.), przy zastosowaniu istniejących środków (art. 180 O.p.).

Ponadto, jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanej uchwale, "z art. 217 Konstytucji RP wynika jednoznacznie, że to aktem rangi ustawowej winny być objęte wszystkie elementy konstrukcyjne podatku, w tym przedmiot opodatkowania. Wskazane unormowanie ustawy zasadniczej należy postrzegać w ten sposób, że powstanie obowiązku podatkowego, w sytuacji zaistnienia określonego zdarzenia faktycznego, musi wynikać z konkretnego pozytywnego przepisu ustawy podatkowej". Tym bardziej nie zasadne jest definiowanie przedmiotu opodatkowania poprzez kategorie wprowadzone przepisami rozporządzenia, które jest źródłem prawa niższego rzędu aniżeli ustawa - nawet jeżeli w sposób pośredni odwołuje się do niego art. 21 ust.1 prawa geodezyjnego i kartograficznego.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań nad zgodnością z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy wskazać, że niniejsza sprawa była przedmiotem wyrokowania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyniku złożonej przez skarżącego skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 19 marca 2014 r. w sprawie II FSK 758/12 uchylił zaskarżony wyrok sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.

Uchylenie zaskarżonego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania skutkuje powrotem do takiej sytuacji, która istniała przed wydaniem wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Stosownie jednak do treści art. 190 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podkreślić należy, że rozpatrując ponownie sprawę wojewódzki sąd administracyjny, a w ślad za nim również organ, związani są nie tylko wykładnią prawa dokonaną przez sąd kasacyjny, ale również wyrażonymi w orzeczeniu tego sądu ocenami prawnymi i wskazaniami co do dalszego postępowania.

Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa może nastąpić jedynie w sytuacjach wyjątkowych w szczególności, jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok SN z dnia 9 lipca 1998 r., sygn. akt I PKN 226/98, OSNAP 1999, nr 15, poz. 486), jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, zmienił się stan prawny (por: H. Knysiak - Molczyk [w:] H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, 2005).

Odnosząc przedstawione powyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu będą prowadzone w oparciu o stanowisko sądu wyższej instancji.

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydana z naruszeniem prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku w sprawie II FSK 758/12 podzielił pogląd, jakiemu dano wyraz w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2013 r. (sygn. akt II FPS 2/13), że "moc wiążącą ewidencji gruntów i budynków, wynikającą z użytego w art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne zwrotu: "podstawę (...) wymiaru podatków (...) stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków", można odnieść jedynie do tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu bądź nie), a jednocześnie mogą zostać ujawnione w ewidencji gruntów i budynków, z uwzględnieniem oznaczenia stosownym symbolem, zgodnie z regulacjami prawnymi normującymi jej prowadzenie".

W sprawie, jak wskazuje NSA w uzasadnieniu wyroku w sprawie II FSK 758/12, powstaje pytanie następujące: w jakiej relacji pozostają pojęcia "wody płynącej", którym posłużono się w art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l., i "śródlądowej wody powierzchniowej płynącej", zdefiniowanej w art. 5 ust. 3 pkt 1 prawa wodnego; jak również, czy pojęcie "wody płynącej" należy interpretować na poziomie języka potocznego (tak jak podnosi strona), czy też korzystając z wykładni systemowej zewnętrznej, sięgając do definicji legalnej zawartej w ostatnim z wymienionych przepisów (tak jak przyjął sąd pierwszej instancji).

Istotna w sprawie, na tym jej etapie, jest teza postawiona przez NSA w wyroku z 19 marca 2014 r., że wykładnia językowa art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l. pozostaje w sprzeczności z treścią art. 21 ust. 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego, co oznacza - jak podkreślono, - że (...) w tym przypadku dane zawarte w ewidencji nie mogą rozstrzygać o istnieniu bądź nie istnieniu obowiązku podatkowego (...).

Sąd drugiej instancji podkreślił, że z jednej strony w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych wyłączono z opodatkowania "grunty pod wodami płynącymi", z drugiej strony dla potrzeb ewidencji wprowadzono podział na grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi, wodami powierzchniowymi płynącymi i wodami powierzchniowymi stojącymi, a te rozbieżności pomiędzy pojęciami użytymi w rozporządzeniu i ustawie o podatkach i opłatach lokalnych nie można wyjaśniać odwołując się do ich definicji legalnych zawartych w prawie wodnym (wykładnia systemowa zewnętrzna). Zakres obowiązywania definicji legalnej wyznacza przedmiot unormowania ustawy, w której została zawarta; stąd też, o ile przepisy prawa podatkowego nie zawierają stosownego odesłania, odwoływanie się do niej jest niezasadne, zwłaszcza wówczas, gdy dana ustawa obejmuje dziedzinę istotnie różną od dziedziny prawa podatkowego - a tak ma właśnie miejsce w przypadku prawa wodnego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładnia językowa prowadzi do wniosku, że art. 2 ust. 3 pkt 2 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym do końca roku 2006) swoim zakresem obejmował grunty pod wszelkimi wodami płynącymi, także pod morskimi wodami wewnętrznymi, o ile dawały się one określić zarazem jako wody płynące w myśl językowych dyrektyw wykładni. Innymi słowy, o zastosowaniu art. 2 ust. 3 pkt 2 u.p.o.l. decydować powinien stan faktyczny nieruchomości, do którego ustalenia zobligowany jest organ podatkowy (art. 122 O.p.), przy zastosowaniu istniejących środków (art. 180 O.p.).

Organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy - mając na uwadze powyższe rozważania - winien uzupełnić materiał dowodowy i zastosować wykładnię prawa materialnego mającego w sprawie zastosowanie, jak wskazano w wyroku NSA z dnia 19 marca 2014 r. w sprawie II FSK 758/12.

Mając na uwadze powyższe i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, orzekł jak w sentencji wyroku. W wyroku orzeczono także o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonej decyzji (art. 152 p.p.s.a.), a także o kosztach należnych stronie skarżącej (art. 200 p.p.s.a.).