Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 267/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 art. 184  w zw. z art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2090/14 odmawiające sprostowania uzasadnienia postanowienia w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału VII z dnia 30 września 2014 r. wezwano skarżącego S. K. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

Korzystając z przysługującego prawa skarżący, w terminie do uiszczenia wpisu sądowego, złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w 80 %. Wniosek ten kolejno postanowieniem referendarza sądowego z dnia 31 grudnia 2014 r., postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2015 r. został rozpatrzony odmownie. Ostatecznie kwestia udzielenia prawa pomocy skarżącemu została przesądzona postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2015 r., który oddalił zażalenie S. K. na powyższe postanowienie Sądu.

Wobec wyczerpania drogi sądowej w przedmiocie prawa pomocy, zarządzeniem z dnia 9 kwietnia 2015 r. wezwano skarżącego od wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału VII z dnia 30 września 2014 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

W dniu [...] kwietnia 2015 r. do Sądu wpłynął kolejny wniosek S. K. o zwolnienie od kosztów sądowych w 80 %.

Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2015 r., Sąd, w oparciu o art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: P.p.s.a.) odrzucił skargę S. K. z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi.

W dniu [...] lipca 2015 r. S. K. złożył wniosek o "sprostowanie uzasadnienia wyroku z dnia 26 czerwca 2015 r. odnośnie złożonego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych". Domagając się sprostowania uzasadnienia "wyroku" podniósł, że "do dnia dzisiejszego nie otrzymał żadnego postanowienia odnośnie złożonego wniosku".

Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił sprostowania uzasadnienia postanowienia z dnia 26 czerwca 2015 r. Sąd w uzasadnieniu stwierdził, że art. 156 § 1 P.p.s.a. przewiduje możliwość sprostowania przez sąd niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek zawartych w wyroku. Sąd wyjaśnił jak należy rozumieć opisane w tym przepisie nieprawidłowości wyroku.

Sąd podkreślił, że z treści art. 156 § 1 P.p.s.a. wynika jednoznacznie, że sprostowanie nieprawidłowości tam wskazanych, aby mogły one podlegać sprostowaniu, muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Zaznaczył, że przedmiotem sprostowania nie mogą być ustalenia faktyczne, a sprostowanie nie może prowadzić do zmiany orzeczenia co do istoty sprawy. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania.

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że żądanie zawarte w treści wniosku S. K. z dnia [...] lipca 2015 r. nie mieści się w granicach art. 156 § 1 P.p.s.a. Zmiany, których domaga się skarżący nie stanowiłyby sprostowania oczywistej omyłki, a ponadto dotyczyłyby postanowienia o innej treści i rozpoznawanego w innym przedmiocie, co należy uznać za niedopuszczalne. Wobec tego Sąd odmówił sprostowania uzasadnienia postępowania.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł S. K. Skarżący domaga się jego uchylenia i nakazania WSA w Warszawie uwzględnienia wniosku o zwolnienie z opłat sądowych złożonego w dniu [...] kwietnia 2015 r. jako materiału dowodowego biorącego udział w postępowaniu sądowym z jednoczesnym precyzyjnym uzasadnieniem wydanego postanowienia.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący twierdzi, że postanowienie z dnia 26 czerwca 2015 r. było nieprawidłowe gdyż nie uwzględniło złożonego przez niego wniosku o zwolnienie z opłat sądowych. Ponadto zauważa, że niezrozumiałym dla niego jest postępowanie Sądu, który po odrzuceniu skargi postanowieniem z 26 czerwca 2015 r. wysyła mu formularz wniosku PPF celem jego wypełnienia (pismo z [...] lipca 2015 r. ).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 156 § 1 P.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.

Słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że złożony w niniejszej sprawie wniosek o sprostowanie uzasadnienia postanowienia z dnia 26 czerwca 2015 r. odrzucającego skargę nie mógł zostać uwzględniony. Zawarte we wniosku żądanie nie dotyczy bowiem sprostowania niedokładności, błędów pisarskich, rachunkowych, ani innych oczywistych omyłek.

Sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć, jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania, czy też ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy, to natomiast błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w powołanym przepisie jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej. Przyjmuje się również, że sprostowanie orzeczenia w rozumieniu powołanego przepisu nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia.

Nie budzi wątpliwości, że wskazane w art. 156 § 1 P.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywista wadliwość może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że żądanie skarżącego zawarte we wniosku o sprostowanie postanowienia z dnia 26 czerwca 2015 r. sprowadza się w istocie do tego by Sąd odniósł się do złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy z [...] kwietnia 2015 r. Nie chodzi zatem o poprawę wadliwych danych, sformułowań w treści postanowienia z dnia 26 czerwca 2015 r., które jednoznacznie wskazywałyby na zaistnienie określonej wadliwości ale o odniesienie się w treści tego postanowienia do złożonego przez skarżącego wniosku o udzielenie zwolnienia z kosztów sądowych. Skarżący podkreśla, że nie otrzymał dotychczas żadnych informacji o złożonym przez siebie wniosku. Zmierza więc do tego by informacja taka została mu udzielona.

Zatem Sąd pierwszej instancji poprawnie uznał, że tej treści wniosek o sprostowanie nie może być załatwiony w trybie art. 156 § 1 P.p.s.a. bowiem zamiast do sprostowania treści postanowienia z 26 czerwca 2015 r. zmierza do wypowiedzenia się przez Sąd co do kwestii rozpatrzenia wniosku o udzielenie prawa pomocy, która została rozstrzygnięta odrębnymi postanowieniami. Powodem sprostowania ma być okoliczność, że skarżący nie uzyskał dotychczas żadnych informacji w jaki sposób został rozstrzygnięty jego wniosek. Wskazać należy, że skarżący w istocie domaga się uzupełnienia treści tego postanowienia o konkretne dane a nie o sprostowanie jego treści. Informacji o sposobie rozpatrzenia wniosku skarżącego o udzielenie zwolnienia z kosztów sądowych postanowienie z dnia 26 czerwca 2015 r. nie mogło zawierać bowiem jego przedmiotem nie było jego rozpatrzenie ale orzeczenie o powodach odrzucenia skargi. Słusznie zatem zauważył Sąd pierwszej instancji, że odniesienie się do tego wniosku w tym postanowieniu było bezcelowe. Tego rodzaju ingerencja w treść orzeczenia wykracza zaś poza zakres zastosowania art. 156 § 1 P.p.s.a. i odmowa sprostowania postanowienia w tym przypadku była zasadna.

Na marginesie należy dodać, że jeśli rzeczywiście skarżący nie otrzymał informacji o ostatecznym sposobie załatwienia jego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, to powinien wystąpić do Sądu o przesłanie mu orzeczeń, z których to będzie wynikało nie zaś wnioskować o sprostowanie postanowienia, które tej kwestii nie dotyczy.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.