Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 206/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie: WSA Grażyna Firek WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi Z. O. i R. O. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących Z. O. i R. O. kwotę 500 zł (pięćset złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W. K. działający przez pełnomocnika P. P. wnioskiem z [...] r. wystąpił o udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji p.n. "budowa budynku mieszkalno usługowego wraz z garażem podziemnym oraz instalacjami wewnętrznymi (c.o., c.w.u., wod.-kan., instalacja elektryczna, wentylacja mechaniczna garażu, instalacja gazowa) na działce nr [...] obr. [...] , ul. [...] w [...] wraz z wjazdem na działce nr [...].

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] (znak: [...]) organ I instancji - Prezydent Miasta [...] działając w oparciu o art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz.2016, z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. (Dz. U. nr 98, poz.1071 z 2000r t.j.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

Organ I instancji stwierdził w uzasadnieniu, że na terenie objętym wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Nadto organ administracyjny podał także, iż inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a wszystkie wymogi przewidziane w prawie budowlanym zostały zachowane, projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony przez kompetentną osobę. Sam projekt budowlany jest zgodny z warunkami wydanej decyzji o warunkach zabudowy.

Od tej decyzji odwołali się Z. O. i R. O. podnosząc, że na działce nr [...] znajduje się będący ich własnością Zakład [...] produkujący artykuły metalowe, łączniki i okucia budowlane, wybudowany zgodnie z warunkami umowy użytkowania wieczystego zawartej z Gminą [...]; że właściciel działki nr [...] chce całkowicie zmienić sposób i charakter zagospodarowania przedmiotowej działki, wynikający z umowy o użytkowaniu wieczystym tego ternu, przeznaczonego zgodnie z uchwałą Rady Miasta [...] z 1998r. pod budowę zakładów rzemieślniczo-produkcyjnych; że budowa budynku wielorodzinnego nie jest kontynuacją funkcji, zabudowy i zagospodarowania w tym terenie oraz wnieśli o wprowadzenie do decyzji o pozwoleniu na budowę zapisu o istnieniu na sąsiedniej działce nr [...] legalnie działającego zakładu [...] o dużej uciążliwości dla otoczenia.

Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik skarżących adw. W. S. uzupełnił odwołanie wskazując na nieścisłości występujące pomiędzy treścią projektu budowlanego, który został zatwierdzony zaskarżoną decyzją a treścią decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy. Projekt budowlany zawiera bowiem stwierdzenie, iż teren inwestycyjny otoczony jest luźną zabudową mieszkalną jedno i wielorodzinną. Natomiast w decyzji nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy będącej podstawą zaskarżonej decyzji stwierdzono, że "inwestycja to zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i zabudowa usługowa, a stanowić ona będzie kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu na działkach sąsiednich tj. nr [...],[...] obr. [...] jedn. ewid. [...] ." Podkreślono, że projekt nie odniósł się w żadnym zakresie do faktu szkodliwego wpływu na środowisko istniejącej zabudowy, w szczególności czy normy odnoszące się do stopnia występującego hałasu dla zabudowy mieszkaniowej planowanej na owym terenie zostały spełnione. Zwrócono również uwagę, "iż istnieje zagrożenie, że w razie wykonania wjazdu do garaży na działce ozn. [...], zgodnie z projektem budowlanym, może zostać spowodowanie usuniecie budynku na działce [...] zagrażające fundamentom.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną nie znajdując podstaw do jej uchylenia.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił argumentację organu I instancji i wskazał, że w toku przeprowadzonego postępowania odwoławczego projektant dokonał niezbędnych poprawek projektu budowlanego, o czym strony zostały powiadomione, aby mogły się z nimi zapoznać. Planowana inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, wymaganego przepisami o ochronie środowiska (nie jest ona zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji uznano zarzuty odwołujących się za nieuzasadnione i bez znaczenia dla bytu prawnego zaskarżonej decyzji. Natomiast "projektant w toku postępowania odwoławczego złożył wyjaśnienia i oświadczenie, z którego wynika, że realizacja projektowanego budynku nie stworzy zagrożenia dla bezpieczeństwa konstrukcji budynku na działce sąsiedniej pod warunkiem wykonania ściany szczelinowej na całej długości zjazdu do garażu budynku projektowanego.

Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi Z. O. i R. O. z daty [...] r. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., znak: [...]

Skarżący zarzucili naruszenie:

• prawa materialnego: art.4 prawa budowlanego przez przyznanie inwestorowi prawa zabudowy nieruchomości gruntowej mimo braku zgodności zamierzenia z przepisami prawa, a w szczególności art.29 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art.233 i 239 § 1 i 2 k.c. oraz art.112-115 ustawy prawo ochrony środowiska; a także przez wykonanie projektu w sposób nie zapewniający spełnienia podstawowych wymagań dotyczących ochrony przed hałasem i drganiami (art.5 ust.1 lit. "e" prawa budowlanego) oraz poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego uzasadnionych interesów skarżących (art.5 ust.1 pkt 9 prawa budowlanego).

• prawa procesowego: art.6, art.7 k.p.a oraz art.32 ust.4 pkt 1 w związku z art.33 ust.2 pkt 3 i art.35 ust.1 pkt 1 litera "b" i "c" prawa budowlanego i art.63 ust.5, art.65 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu prawnego i faktycznego przedmiotowej sprawy.

W uzasadnieniu skarżący wskazali, że są użytkownikami wieczystymi działki nr [...] bezpośrednio sąsiadującej z działką nr [...], której użytkownikiem wieczystym jest inwestor. Powyższe działki, wraz z innymi terenami położonymi przy ul. [...] i ul. [...] zostały pozyskane przez Skarb Państwa i zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...] (uchwała nr [...] Rady Narodowej Miasta [...] z dnia [...]1989r., [...] m. [...] Nr [...], poz. [...]) oddane odpłatnie w użytkowanie wieczyste celem budowy zespołu obiektów rzemieślniczych. Sposób korzystania z wymienionych gruntów został określony w umowie użytkowania wieczystego.

Skarżący zagospodarowali oddane im działki zgodnie z sposobem korzystania określonym w umowie. Działka nr [...] zabudowana jest budynkiem stolarni z częścią mieszkaniową. Działka nr [...] zabudowana jest budynkiem warsztatowym w którym skarżący prowadzą działalność gospodarczą - zakład rzemieślniczy o dużej uciążliwości dla otoczenia (produkcja artykułów metalowych, łączników i okuć budowlanych, praca na prasach do metalu o nacisku od [...] do [...] ton prowadzona od godz. 7 rano do godzin wieczornych przez 6 dni w tygodniu).

W tym stanie rzeczy skarżący celem ochrony własnego interesu prawnego, a to prawa do korzystania z oddanego im w użytkowanie wieczyste gruntu, prawa do swobodnego wykonywania działalności gospodarczej oraz obowiązku spełniania warunków wykonywania działalności gospodarczej, przy zagospodarowaniu działek Inwestora według zatwierdzonego projektu i pozwolenia na budowę ( art. 6 ust 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art, 233 kc oraz art. 6 ust 1 i art. 18 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, póz. 1807 z późn. zm.) podnieśli, że działka inwestora, mimo upływu umownego terminu zagospodarowania, do chwili obecnej nie została zabudowana. Inwestor, wbrew zobowiązaniu określonego w umowie, zamierza zmienić przeznaczenie działek oddanych mu w użytkowanie w innym celu. Budowa budynku mieszkalno – usługowego, jako sposób korzystania z gruntu oddanego mu w użytkowanie wieczyste narusza prawo. Gdyby nawet przyjąć dopuszczalność zmiany sposobu korzystania z gruntu to i tak rozwiązania zawarte w zatwierdzonym projekcie obiektu budowlanego, dotyczące w szczególności usytuowania budynku oraz ochrony przed hałasem są niezgodne z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska oraz przepisami techniczo-budowlanymi. Nadto w ocenie skarżących obiekt budowlany został zaprojektowany w sposób me spełniający podstawowych wymagań dotyczących ochrony przed hałasem. Dotyczy to w szczególności usytuowania budynku w zasięgu wskazanej wyżej uciążliwości przekraczającej poziom określony prawem (patrz w szczególności: Dyrektywa 2000/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 maja 2000r .w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do emisji hałasu do środowiska przez urządzenia używane na zewnątrz pomieszczeń, Dz.U.UE.L.00.162.1, Dyrektywa 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002r. Dz.U.UE.L.02.189.12 oraz Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Dz.U.Nr.75. poz.690 z późń. zm. i Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku Dz. U. Nr 178, poz. 1841). Nie zachowanie odpowiedniej odległości powoduje też zacienienie budynku na działce skarżących. W konsekwencji wykonanie obiektu budowlanego zgodnie z zatwierdzonym projektem spowoduje dla osób w nim zamieszkałych znaczące uciążliwości. Jednocześnie naruszy interesy prawne skarżących jako użytkowników wieczystych oraz przedsiębiorców ponieważ korzystanie przez nich z nieruchomości w dotychczasowy sposób i zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem stanie się niemożliwe bądź istotnie ograniczone.

Zarówno decyzja organu administracyjnego I instancji jak i organu wyższego stopnia przygotowane zostały w sposób schematyczny bez dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych. Mimo zgłoszenia w toku postępowania szeregu zastrzeżeń, czy też wręcz próśb o uwzględnienie faktu istnienia i skutków niewątpliwie uciążliwego dla przyszłych mieszkańców, lecz zarazem legalnego sąsiedztwa skarżących zostały one, w trakcie postępowania prowadzonego w I instancji prawie całkowicie pominięte, a przez organ wyższego stopnia w sposób arbitralny uznane za niesłuszne i nie mające znaczenia dla bytu prawnego decyzji. Organy I i II instancji wielokrotnie powoływały się na treść decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nr [...] z dnia [...] r. i zgodność projektu obiektu budowlanego z ustaleniami tej decyzji. Przyjmując za bezsporne przeniesienie tej decyzji na rzecz inwestora organy prowadzące postępowanie nie zwróciły jednak uwagi, iż wskazane przeniesienie decyzji nie mogło być dokonane z tego względu, iż nie został spełniony wymóg, jednoznacznie określony w art. 63 ust 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przejęcie (przez przejmującego) wszystkich warunków zawartych w przenoszonej decyzji. Wskazana decyzja z [...][...] 2004 obejmowała budowę na działce nr [...] budynku mieszkalno - usługowego o ilości do 3 kondygnacji naziemnych, bez podziemnego garażu wraz z infrastrukturą techniczną na działkach [...],[...] i [...]. Natomiast zatwierdzony projekt i stosowne pozwolenie dotyczy budynku mieszkalno - usługowego o 4 kondygnacjach naziemnych, z garażem podziemnym, z wewnętrznymi instalacjami (w tym wentylacją mechaniczną garażu) na działkach [...] i [...] W takim stanie rzeczy nie określono jakichkolwiek warunków zabudowy, ani też nie podano wyników analizy urbanistyczno - architektonicznej dla: czwartej kondygnacji budynku, garażu podziemnego, wewnętrznych instalacji ( w tym wentylacji mechanicznej garażu) . W odróżnieniu od wymienionej decyzji z [...] 2004r. zatwierdzony projekt nie przewiduje budowy (wykonania) infrastruktury technicznej (zapewne zewnętrznej) na działkach [...] i [...]. Odmiennie od decyzji z [...] 2004 r w projekcie istniejący stan zagospodarowania otoczenia terenu inwestycyjnego określony został jako "luźna zabudowa mieszkalna jedno i wielorodzinna". Ta rozbieżność świadczy o tym, iż inwestor w odniesieniu do zamierzenia budowlanego objętego, jak twierdzi organ administracyjny, decyzją z [...] 2004r. i wbrew jej ustaleniom nie przewiduje "kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania na działkach sąsiednich" tj. na działce skarżących nr [...]. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, iż inwestor nie dysponuje ważną decyzją o warunkach zabudowy i takiej nie dołączył do wniosku o zatwierdzenie projektu oraz wydanie pozwolenia na budowę, a zarzut naruszenia, w związku z tym, przepisów proceduralnych jest uprawniony i uzasadnia uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i potrzymał swoje stanowisko oraz argumentacje zastosowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto wskazano, że "przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany sporządzony został przez uprawnionego projektanta, który w myśl art.20 ustawy Prawo budowlane ponosi pełną odpowiedzialność za sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W szczególności w myśl ust.1 pkt 1 art.20 ww. ustawy, do obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak również z uwzględnieniem wymagań określonych w art.5 ust.1 ustawy Prawo budowlane. (...) Poza zakresem właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej pozostaje jednakże badanie łączących inwestora z właścicielem nieruchomości stosunków prawnych, w tym kwestii prawidłowości wykonywania umowy o użytkowanie wieczyste nieruchomości. Organy administracji architektoniczno – budowlanej nie są ponadto uprawnione do badania poprawności wydanej decyzji o warunkach zabudowy i weryfikacji przeprowadzonej procedury przeniesienia tej decyzji na Inwestora, które to kwestie podlegać mogą ewentualnemu badaniu przez właściwe w sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]."

Pismem procesowym z dnia [...].2007r. pełnomocnik skarżących adw. W S. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec spełnienia przesłanki prawdopodobieństwa niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącym znacznej szkody Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 20.04.2007r., sygn. akt II SA/Kr 206/07 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Natomiast postanowieniem z dnia 29.10.2007r. Sąd odrzucił zażalenie na to postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz.1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.

Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Skardze nie można odmówić słuszności. Sprawa nie została należycie wyjaśniona, organ odwoławczy nie dokonał wnikliwej oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu wyjaśniającym przed organem pierwszej instancji. W niniejszej sprawie zostały naruszone przepisy prawa materialnego.

Po pierwsze organ I instancji – i to jest podstawowy zarzut – błędnie przyjął, iż planowana inwestycja jest zgodna z wydaną wcześniej decyzja ustalająca warunki zabudowy.

Z art. 35 ust. 1 ustawy prawo budowlane wynika, iż pozwolenie na budowę nie może być wydane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej bez uprzedniego sprawdzenia przez ten organ m.in. projektu budowlanego co do jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

Jest to zgodne z art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - określenie przeznaczenia i ustalenie warunków zagospodarowania terenu następuje w decyzji o warunkach zabudowy.

Wskazane w decyzjach obu organów administracji architektoniczno-budowlanej zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie budynku mieszkalno-usługowego z garażem podziemnym, wewnętrznymi instalacjami: wod-kan-gaz-c.o.-c.w.u., elektryczną wentylacją mechaniczną garażu i wjazdem na działkach nr [...] i [...] obr. [...] nie jest zgodne z decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] r., nr [...], w której ustalono warunki zabudowy na inwestycję p.n. "budowa budynku mieszkalno-usługowo-handlowego na działce nr [...], obr. [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...],[...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...]." Ustalenia decyzji o warunkach zabudowy nie obejmowały zatem budowy na działce nr [...] garażu podziemnego z wentylacją mechaniczną. Co więcej analizując decyzję ustalającą warunki zabudowy na str. [...] załącznika nr [...] wskazano inne cechy zabudowy i zagospodarowania ternu wynikające z analizy urbanistyczno-architektonicznej, gdzie określono ilość kondygnacji do 3 naziemnych. Tymczasem z przedłożonego do wniosku projektu budowlanego jednoznacznie wynika, iż planowany budynek w części będzie miał de facto 4 kondygnacje.

Podzielić należy, również zarzut skargi, iż w opisie istniejącego stanu zagospodarowania otocznia terenu inwestycji projektant określił go jako "luźna zabudowa mieszkalna jedno i wielorodzinna", a na działce skarżących nr [...] wskazał, że "zlokalizowany jest 2 kondygnacyjny budynek mieszkalny z dobudowanym garażem usytuowanym w granicy z działką Inwestora." Brak jest jakiejkolwiek informacji, że działce tej prowadzona jest działalność rzemieślnicza, której uciążliwe oddziaływanie przekracza granice działki nr [...], a skoro tak, to jakie działania podjęto na etapie projektowania mające na celu ograniczenie tych uciążliwych oddziaływań w pomieszczeniach mieszkalnych projektowanego budynku do poziomu przewidzianego przez prawo. Brak w tej mierze jakichkolwiek badań, obliczeń i ustaleń. Zgodnie z § 323 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury technicznej z 12.04.2002r. (Dz.U. nr 75, poz. 690 z późn. zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie "budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach. Pomieszczenia w budynkach mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej należy chronić przed hałasem:

1) zewnętrznym przenikającym do pomieszczenia spoza budynku,

2) pochodzącym od instalacji i urządzeń stanowiących techniczne wyposażenie budynku,

3) powietrznym i uderzeniowym, wytwarzanym przez użytkowników innych mieszkań, lokali użytkowych lub pomieszczeń o różnych wymaganiach użytkowych.

Zgodnie z braniem § 325 cyt, rozporządzenia "budynki mieszkalne, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej należy sytuować w miejscach najmniej narażonych na występowanie hałasu i drgań, a jeżeli one występują i poziomy ich przekraczają wartości dopuszczalne, określone w przepisach o ochronie przed hałasem i drganiami, należy stosować skuteczne zabezpieczenia. Budynki z pomieszczeniami wymagającymi ochrony przed zewnętrznym hałasem i drganiami należy chronić przed tymi uciążliwościami poprzez zachowanie odpowiednich odległości od ich źródeł, usytuowanie i ukształtowanie budynku, stosowanie elementów amortyzujących drgania oraz osłaniających i ekranujących przed hałasem, a także racjonalne rozmieszczenie pomieszczeń w budynku i zapewnienie wymaganej izolacyjności przegród zewnętrznych." Co więcej w § 326 cyt, rozporządzenia wskazano, że "poziom hałasu oraz drgań przenikających do pomieszczeń w budynkach mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej, z wyłączeniem budynków, dla których jest konieczne spełnienie szczególnych wymagań ochrony przed hałasem, nie może przekraczać wartości dopuszczalnych, określonych w Polskich Normach dotyczących ochrony przed hałasem pomieszczeń w budynkach oraz oceny wpływu drgań na ludzi w budynkach."

Podkreślić należy, iż całkowicie błędny jest pogląd wyrażony w odpowiedzi na skargę, że tylko projektant ponosi pełną odpowiedzialność za sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a także w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak również z uwzględnieniem wymagań określonych w art.5 ust.1 ustawy Prawo budowlane. Prawidłowość tych działań projektanta, zgodność projektu z przepisami, w tym z decyzja o warunkach zabudowy lub zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jego kompletność itd. ocenia w toku postępowania administracyjnego organ architektoniczno-budowlany. Dopiero po stwierdzeniu, że zachodzi zgodność przedłożonego projektu zamierzenia inwestycyjnego z wymogami prawa właściwy organ może zatwierdzić projekt budowlany i wydać pozwolenia na budowę. Niedopuszczalne jest przerzucanie obowiązków ciążących na organie administracyjnym na projektanta i uchylanie się tym samym od odpowiedzialności za oczywiste błędy, których nie dopilnował organ administracyjny.

Jako niezasadny uznać natomiast należy pozostałe zarzuty skarżących. W szczególności organy architektoniczno-budowlane nie badają (i nie mogą badać) zgodności planowanej inwestycji z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami i art.233 i 239 k.c. Słusznie organ odwoławczy wskazał, że poza zakresem właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej pozostaje badanie łączących inwestora (użytkownika wieczystego) z właścicielem nieruchomości (Gminą [...]) stosunków prawnych, w tym kwestii prawidłowości wykonywania umowy o użytkowanie wieczyste nieruchomości. Są to bowiem kwestie cywilnoprawne związane z prawidłowością wykonania umowy o użytkowanie wieczyste i stosowne działania mogą podejmować tu strony umowy, a ewentualne spory na tym tle rozstrzyga sąd powszechny. Organy administracji architektoniczno – budowlanej nie są ponadto uprawnione do badania poprawności wydanej decyzji o warunkach zabudowy i weryfikacji przeprowadzonej procedury przeniesienia tej decyzji na inwestora, które to kwestie podlegać mogą ewentualnemu badaniu przez właściwe w sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Chociaż oczywiście w przypadkach wskazanych w k.p.a. mogą wystąpić do właściwego organu z informacją o wykrytych nieprawidłowościach celem wszczęcia przez nie z urzędu stosownego postępowania administracyjnego w trybie nadzwyczajnym. W konsekwencji nie znajduje uzasadnienia twierdzenie skarżących, iż inwestor nie dysponuje ważną decyzją o warunkach zabudowy i takiej nie dołączył do wniosku o zatwierdzenie projektu oraz wydanie pozwolenia na budowę.

Podkreślić także należy, iż to podmiot emitujący hałas winien podjąć stosowne działania zmierzające do ograniczenia jego emisji do środowiska – zgodnie z obowiązującymi normami (Rozporządzenie Ministra Środowiska z 29.07.2004r., Dz.U. nr 178, poz.1841 w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku), a uciążliwości emitowane na nieruchomości nie powinny przekraczać granic działki.

Występowanie jednak istotnych naruszeń prawa materialnego w przedmiotowej sprawie miało wpływ na jej wynik i stanowi podstawę do uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.