Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 952/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Krzysztof Winiarski (sprawozdawca), Protokolant Halina Modliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi H. N.-S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Urząd Skarbowy w B., po rozpatrzeniu wniosku H. N. – S. o zwrot nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. w wysokości [...]zł. (wniosek złożono wraz z korektą deklaracji), odmówił stwierdzenia nadpłaty za wymieniony okres.

W wyniku rozpatrzenia odwołania podatniczki od tej decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...]r. (nr [...]) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego pierwszej instancji.

Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej podatniczka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który – w związku z cofnięciem przez podatniczkę tejże skargi – postanowieniem z dnia 14 czerwca 2004 r. (sygn. akt I SA/Gl 571/04) umorzył postępowanie sądowo-administracyjne.

W dniu [...]r. podatniczka złożyła do Dyrektora Izby Skarbowej w K. wniosek o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie, w związku z czym tenże organ, wydał w dniu [...]r. postanowienie nr [...] wznawiające postępowanie.

Po przeprowadzeniu stosownego postępowania Dyrektor Izby Skarbowej w K. wydał w dniu [...]r. decyzję nr [...] odmawiającą uchylenia w całości ostatecznej decyzji z dnia [...]r. nr [...], a następnie – po rozpatrzeniu środka odwoławczego od tej decyzji – decyzją z dnia [...]r. nr [...] – utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie.

Skarga na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 grudnia 2005 r. (sygn. akt I SA/Gl 489/05).

W dniu [...]r. H. N. – S. złożyła w Izbie Skarbowej w K., adresowane na jej Dyrektora, pismo (pismo datowane na [...]), w którym zawarła zdanie "Żądam stwierdzenia nadpłaty i zwrotu nadpłaty p.d.o.f. za rok 2000 i 2001". W związku z tym, iż pismo to została potraktowane przez organ odwoławczy, jako wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 i 2001 r., organ ten przekazał wniosek – zgodnie z właściwością – Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w B.. W konsekwencji jego rozpatrzenia Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. wydał w dniu [...]r. decyzję nr [...], umarzającą postępowanie w sprawie ww. wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2000, z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

W odwołaniu od powyższej decyzji podatniczka wniosła o jej zmianę oraz "stwierdzenie nadpłaty i zwrot nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r". W uzasadnieniu odwołania podatniczka przedstawiła stan faktyczny sprawy oraz zarzuciła naruszenie art. 207 i 208 Ordynacji podatkowej, art. 26 ust. 1 pkt 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także przepisu art. 22 umowy zawartej między Polską, a USA. Podkreśliła, że występując "o zwrot i stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych" za sporny rok "w żaden sposób nie występowałam o umorzenie postępowania w tym zakresie.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B., umarzające postępowanie w sprawie wniosku z dnia [...]r.

W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z treścią art. 128 Ordynacji podatkowej decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Ponieważ sprawa stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. została ostatecznie załatwiona, a po wznowieniu postępowania w sprawie stwierdzono, że nie ma podstaw do uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej, postępowanie zainicjowane kolejnym wnioskiem podatniczki należało umorzyć na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Jak zaznaczył organ, zgodnie z tym przepisem postępowanie należy umorzyć, jeżeli z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego. Organ uznał zatem, że bezprzedmiotowość postępowania zachodzi wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Powołano się przy tym na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 9 grudnia 2005 r., sygn. akt I SA/Gl 752/05. Podkreślono, że nie ma możliwości ponownego orzekania we wskazanej sprawie stwierdzenia nadpłaty, ponieważ w obrocie prawnym istnieje decyzja ostateczna Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w B. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych w wysokości [...]zł.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. oraz o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. W obszernym uzasadnieniu skargi H. N. – S. przedstawiła stan faktyczny sprawy oraz zarzuciła organom podatkowym naruszenie art. 207 i 208 Ordynacji podatkowej, art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, art. 239 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także art. 22 umowy między Rządem PRL, a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w Waszyngtonie dnia 8 października 1974 r. (Dz. U. z 1976 r nr 31, poz. 178). W uzasadnieniu skargi powołała się na treść art. 22 pkt 3 i 5 ww. umowy bilateralnej, akcentując, iż wobec tego zasadne były jest skargi wniesione w trybie art. 227 i 235 K.p.a. do Dyrektora Izby Skarbowej w K., "ponieważ art. 154 K.p.a. dopuszcza zmianę bądź uchylenie decyzji ostatecznej...". Skarżąca uznała również za zasadny wniosek o "stwierdzenie i zwrot nadpłaty za 2001 r.". Podkreśliła, ze występując o zwrot i stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. w żaden sposób nie występowała o umorzenie postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu objętej skargą decyzji.

Na rozprawie przed sądem administracyjnym skarżąca – podtrzymując skargę - wytknęła, iż w zawiadomieniu o rozprawie, które otrzymała, powołano się na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...], tymczasem zaskarżony akt administracyjny nie zawiera takiego oznaczenia. Wyraziła stanowisko, iż otrzymana przez nią decyzja zawiera inne oznaczenie.

Kontynuując swoje wystąpienie skarżąca stwierdziła, iż wprawdzie sprawa o zwrot nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. została uprzednio rozstrzygnięta, w tym także przez WSA, tym nie miej zaznaczyła, że w sprawie chodzi o skargę na działalność organów i jest to związane z jej wystąpieniem opartym o art. 227 i 235 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jej zdaniem sprawa przybrała "dziwny obrót", ponieważ rozstrzygnął ją Naczelnik Urzędu Skarbowego w B., który w jej ocenie nie był właściwy do rozpatrzenia sprawy.

W odpowiedzi na zarzuty strony skarżącej pełnomocnik organu odwoławczego podniósł, iż skarżąca myli dwie sprawy: jedną rozpatrywaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w związku ze skargą na bezczynność organu i drugą sprawą o zwrot nadpłaty. Podkreślono, że pierwsza z tych spraw jest rozpatrywana w trybie K.p.a., a druga – której dotyczy niniejsze postępowanie – zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się natomiast do zarzutu różnych numeracji decyzji, pełnomocnik Dyrektora izby Skarbowej stwierdził, że ostatnia część numeru decyzji związana jest z obiegiem dokumentacji w Izbie Skarbowej, a przedmiotem postępowania nie jest weryfikacja wewnętrznego obiegu korespondencji w ramach organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest przez wojewódzkie sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem, a więc legalności podjętych rozstrzygnięć co oznacza, że Sąd nie bada w zasadzie kontrolowanych aktów i czynności pod względem celowości.

Natomiast zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ustawą p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzje lub postanowienia uchyla je w części lub w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powołana wyżej regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości, że skarga podlega uwzględnieniu jedynie wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji lub postanowienia dopuściły się naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania i to w takim stopniu, który sprawia, że naruszenie to miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub daje podstawę do wznowienia postępowania podatkowego.

W razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku (art. 152 ustawy p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 ustawy p.p.s.a.).

Niniejsza sprawa dotyczy umorzenia postępowania podatkowego w sprawie wniosku skarżącej o stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. Wprawdzie z wywodów skarżącej, podnoszonych na rozprawie przed sądem administracyjnym wynika, iż jej wystąpienie było skargą na działalność organów, opartą o art. 227 i 235 Kodeksu postępowania administracyjnego (również w treści skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej wskazuje m.in., że chodziło o skargi wniesione przez nią do Dyrektora Izby Skarbowej w trybie art. 227 oraz 235 K.p.a.), to jednak w piśmie z dnia [...]r. (złożonym w dniu [...]r. w Izbie Skarbowej w K.), odpowiadając na pytanie Dyrektora Izby Skarbowej, wyraźnie precyzuje, iż żąda stwierdzenia nadpłaty i zwrotu nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2000 i 2001. W piśmie tym wskazuje nadto, że "powyższy wniosek o stwierdzenie nadpłaty i zwrot nadpłaty p.d.o.f. za lata 2000 i 2001 został przeze mnie jasno i czytelnie sprecyzowany we wszystkich pismach skierowanych do Dyrektora Izby Skarbowej w K.". Również w odwołaniu od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji podatniczka w dalszym ciągu powiela swoje żądanie stwierdzenia nadpłaty oraz podnosi zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (art. 26 ust. 1 pkt 1 i art. 23 ust. 1 pkt 31) oraz umowy między Polską, a USA.

Treść przywołanego wyżej pisma (wniosku) wyraźnie identyfikuje rodzaj żądania podatniczki – żądanie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych. Żądanie to mogło być rozpatrzone wyłącznie na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.). Ponieważ organem podatkowym pierwszej instancji jest – stosownie do art. 13 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej – naczelnik urzędu skarbowego, Dyrektor Izby Skarbowej w K., do którego podatniczka skierowała ww. żądanie, jako organ odwoławczy (art. 13 § 1 pkt 2 lit a Ord. pod.) i niewłaściwy do rozpatrzenia wniosku strony w pierwszej instancji, zasadnie przekazał żądanie stwierdzenia nadpłaty organowi właściwemu, tj. Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w B..

Stosownie do art. 75 § 1 Ord. pod., jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Wniesienie takiego żądania (wniosku) wszczyna postępowanie podatkowe.

Jednakże w rozpatrywanym przypadku należało mieć na względzie postanowienia art. 128 Ord. pod. W myśl tego przepisu decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ordynacji podatkowej oraz w ustawach dodatkowych. Decyzja podatkowa jest ostateczna, jeżeli w pierwszej instancji strona nie złożyła od niej odwołania, jeżeli w pierwszej instancji stronie nie przysługuje od niej odwołania z mocy ustawy (art. 261 § 4 O.p.), bądź decyzję tę wydał organ drugiej instancji w toku postępowania odwoławczego. Zasada ta ma służyć pewności obrotu prawnego, ponieważ chodzi o zapewnienie podmiotom stosunku prawno-podatkowego, ochrony praw nabytych. Decyzja ostateczna oznacza jednocześnie ostateczne załatwienie sprawy podatkowej.

Nie ulega wątpliwości, że sprawa podatkowa zainicjowana kolejnym wnioskiem podatniczki o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000, została już uprzednio załatwiona ostateczną decyzją, która nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Przypomnieć bowiem należy, iż decyzją z dnia [...]r. Urząd Skarbowy w B. po rozpatrzeniu wniosku podatniczki, kwestionującej również wówczas opodatkowanie otrzymywanych przez nią świadczeń po zmarłym mężu, odmówił stwierdzenia nadpłaty. Decyzję tę utrzymał w mocy Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...]r., a w związku z cofnięciem przez podatniczkę skargi na to ostatnie rozstrzygnięcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 14 czerwca 2004 r. (sygn. akt I SA/Gl 572/04) umorzył postępowanie sądowo-administracyjne.

Dyrektor Izby Skarbowej w K., po wznowieniu na wniosek podatniczki postępowania w przedmiotowej sprawie, decyzją z dnia [...]r., odmówił uchylenia w całości ostatecznej decyzji z dnia [...]r., a następnie – po rozpatrzeniu środka odwoławczego od tej decyzji – decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie (skarga na tę ostatnią decyzję została oddalona wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 7 grudnia 2005 r., I SA/Gl 489/05).

Skoro zatem sporna sprawa została ostatecznie rozstrzygnięta w postępowaniu podatkowym decyzją pozostającą w obrocie prawnym i która nie została wykluczona z tego obrotu, nawet przy wykorzystaniu środka nadzwyczajnego, jakim jest wznowienie postępowania, niedopuszczalne jest ponowne prowadzenie postępowania w tej samej sprawie.

Stosownie do art. 208 § 1 Ord. pod., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Umorzenie ma tu charakter bezwzględnie obowiązujący (umorzenie obligatoryjne). Należy zauważyć, iż obligatoryjną przesłanką do umorzenia postępowania podatkowego, jest bezprzedmiotowość postępowania. W tym zakresie organ podatkowy nie może działać w ramach tzw. uznania administracyjnego. Decyzja taka posiada bowiem wszelkie znamiona tzw. decyzji związanej. Oznacza to, że jeżeli wystąpi bezprzedmiotowość, organ podatkowy musi umorzyć postępowanie podatkowe.

Postępowanie podatkowe wszczynane jest i prowadzone w celu rozstrzygnięcia sprawy podatkowej co do jej istoty. Jest to cel zasadniczy postępowania, bo prowadzący do konkretyzacji przepisów prawa podatkowego w granicach wyznaczonych przedmiotem sprawy. Osiągnięcie celu zasadniczego nie zawsze będzie możliwe z powodu przeszkód, które mogą mieć charakter przejściowy albo definitywny. Przeszkody, które mają charakter przejściowy prowadzą do zawieszenia postępowania, a powodujące definitywne zahamowanie czynności procesowych, stanowią o konieczności zakończenia postępowania.

Taką definitywną przeszkodą jest bezprzedmiotowość postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2003 r., III SA 2225/01, Biuletyn Skarbowy 2003/6/25). Umorzenie postępowania w takim wypadku jest orzeczeniem formalnym, bez merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Jak już wcześniej zaznaczono do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, zainicjowanej kolejnym wnioskiem strony, nie mogło dojść z uwagi na to, że sprawa nadpłaty podatku dochodowego za 2000 r., a co za tym idzie obowiązku podatkowego za ten okres została już zakończona ostateczną decyzją, która nadal funkcjonuje w obrocie prawnym. Skoro zatem postępowanie, zainicjowane kolejnym wnioskiem strony, zostało wszczęte, należało je zakończyć w sposób formalny, bez odnoszenia się do merytorycznych podstaw określenia obowiązku podatkowego strony.

Skarżąca w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. oraz podczas rozprawy podnosi, iż chodzi jej o skargę na działanie organów i jest to związane z wystąpieniem opartym o art. 227 i 235 K.p.a. Aspekt ten nie mógł być jednak przedmiotem analizy w niniejszym postępowaniu sądowo-administracyjnym. Jak na to zwrócił uwagę pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej, sprawa skargi strony, poniesiona w trybie przepisów K.p.a., rozpatrywana jest w oddzielnym postępowaniu.

Niejako gwoli uzupełnienia Sąd pragnie wyjaśnić, iż stosownie do art. 3 § 1 pkt 2 K.p.a. przepisów tej ustawy nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie Ordynacja podatkowa, z wyjątkiem przepisów działów IV, V i VIII. Dział VIII K.p.a. dotyczy skarg i wniosków, natomiast art. 227 tejże ustawy, rozpoczyna rozdział 2 działu VIII, pt. "Skargi".

Stosownie do art. 277 K.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W literaturze zwraca się uwagę, że wniesiona skarga uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończące się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwieniu skargi (por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005).

Zgodnie natomiast z art. 235 K.p.a. skargę w sprawie, w której w toku postępowania administracyjnego została wydana decyzja ostateczna, uważa się - zależnie od jej treści - za żądanie wznowienia postępowania lub za żądanie stwierdzenia nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany z urzędu (§ 1). W przypadkach określonych w § 1 żądanie zostanie uwzględnione, gdy zachodzą przewidziane w kodeksie warunki do wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany (§ 2).

W orzecznictwie przyjmuje się, iż jeśli skarga (chodzi o skargę z art. 227 K.p.a.) nie jest dostatecznie jasno sprecyzowana, organ powinien dążyć do ustalenia rzeczywistej treści żądania strony (wyrok NSA z dnia 4 czerwca 1992 r., sygn. akt IV SA 1378/91). Przypomnieć należy, że wezwanie w celu sprecyzowania zakresu żądania strony, Dyrektor Izby Skarbowej w K. do podatniczki wystosował, czego efektem było jej pismo z dnia [...]r., złożone w Izbie Skarbowej w dniu [...]r. W piśmie tym wyraźnie sprecyzowała ona, iż żąda orzeczenia stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 oraz 2001 r. i z uwzględnieniem tej dyspozycji wniosek został rozpatrzony w sposób omówiony wyżej.

Zastosowanie natomiast trybu nadzwyczajnego, o którym mowa w art. 235 § 1 K.p.a. powinno odpowiadać treści żądania strony (por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005 – komentarz do art. 235). W swoich pismach procesowych skarżąca, wnosząc o stwierdzenie nadpłaty podatku, podnosi po raz kolejny zarzuty dotyczące wadliwej interpretacji postanowień art. 21 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a przede wszystkim art. 22 wymienionej wcześniej bilateralnej umowy o zniesieniu podwójnego opodatkowania. Nie wnosi natomiast o zastosowanie jednego ze wskazanych w art. 235 § 1 K.p.a. trybów nadzwyczajnych, nie wskazuje nawet ustawowych przesłanek umożliwiających ich zastosowanie. Istotne znaczenie dla oceny żądania strony w tym zakresie ma przecież i ta okoliczność, że tryb nadzwyczajny wzruszenia ostatecznej decyzji, jaki jest wznowienie postępowania, został już przez skarżącą wykorzystany. Wymienioną wcześniej decyzją z dnia [...]r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji tego organu i rozstrzygnięcie to nadal istnieje w obrocie prawnym.

Sąd nie podzielił również argumentów strony skarżącej, akcentującej znaczenie różnic w numeracji uwidocznionej na objętej skargą decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K.. Podnosi, że na zawiadomieniu o rozprawie wskazano, jako numer decyzji: [...], podczas gdy na otrzymanym przez nią uprzednio egzemplarzu decyzji figuruje numer: [...]. W wyniku dokonanej przez skład orzekający weryfikacji ustalono, iż w przekazanych Sądowi aktach sprawy znajduje się zaskarżona decyzja opatrzona numerem [...], przy czym ostatnie pięć cyfr ([...]) dopisane zostało odręcznie. Pełnomocnik organu odwoławczego wyjaśnił, iż owa dodana numeracja związana jest z obiegiem dokumentów wewnątrz Izby Skarbowej. W wezwaniu na rozprawę taki właśnie, poszerzony numer decyzji wskazał Sąd. Tym nie mniej należy stwierdzić, że decyzja, którą otrzymała strona, a oznaczona numerem [...] jest tożsama z decyzją znajdującą się w aktach sprawy, a oznaczoną tym samym numerem, z dodatkiem odręcznym – "[...]". Owa rozbieżność numeracji nie ma zatem wpływu ani na identyfikację rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej, a tym bardziej na wynik sprawy.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził, iż przy jej wydaniu doszło do naruszenia prawa materialnego podatkowego oraz zasad postępowania w określonym wcześniej zakresie.

W tej sytuacji skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).