Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 209/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2021-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 2 pkt 6, art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 106
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - t.j.
article: art. 14c § 2 w związku z art. 14h i art. 120 i 121 § 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Renata Kryńska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi J. B. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] listopada 2021 r. wpłynął do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (zwanego dalej: "DKIS") wniosek J. B. (zwanego dalej: Skarżącym", Wnioskodawcą") o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług

w zakresie braku opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży srebrnych monet (pytanie nr 2 wniosku).

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca ma zamiar sprzedać część majątku osobistego w postaci srebrnych monet - zarówno bulionowych, jak i kolekcjonerskich. Monety były kupowane od polskich i zagranicznych dealerów ponad pół roku temu. Skarżący kilkukrotnie dokonał zakupu, nabywając łącznie 10 000 uncji (uncja 31,10 g). Monety od początku przechowywane są w Polsce, w miejscu zorganizowanym przez Wnioskodawcę.

Sprzedaż monet ma nastąpić jako kilka transakcji, za pośrednictwem portali ogłoszeniowych (takich jak np. Olx) lub aukcyjnych (Allegro) lub u dealera, poprzez wystawienie pojedynczych monet bądź ich zestawów (np. zestaw 500 sztuk monet bądź pakiet kilku zestawów po 500 sztuk monet). Sprzedaż nie będzie poprzedzona żadnymi ogłoszeniami ani innymi czynnościami typowymi dla osób prowadzących działalność gospodarczą. Wnioskodawca nie zamierza podejmować działań reklamowych czy marketingowych. Działania Wnioskodawcy ograniczą się do umieszczenia oferty na tym jednym portalu. Wnioskodawca nie umieści do ogłoszenia żadnych linków na innych portalach, w tym portalach społecznościowych, nie wyróżni oferty ani nie będzie jej pozycjonował w wyszukiwarce. Tym samym sprzedaż nie będzie dokonana w ramach prowadzenia działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na wezwanie Wnioskodawca wskazał, że nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2020 r., poz. 106 ze zm., zwana dalej: "u.p.t.u.") oraz nie jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Wnioskodawca wskazał, że w lipcu 2020 r. dokonał zbycia łącznie ponad tysiąc kilogramów srebra w postaci sztabek, sprzedaż odbyła się za pomocą pośrednictwem platformy internetowej BULLIONVAULT. Ponadto Skarżący zamierza w przyszłości nabywać i sprzedawać srebro bądź inne rzeczy w celu ich dalszej odsprzedaży. Przedmiotem dostawy będą monety, które mają wartość inwestycyjną i kolekcjonerską, nie były używane jako środek płatniczy.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy sprzedaż srebrnych monet dokonana przez osobę fizyczną ponad pół roku po ich zakupie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? (pytanie nr 2 wniosku).

Zdaniem Wnioskodawcy co do zasady srebro (sztabki srebra, monety bulionowe) jako tzw. przedmioty kolekcjonerskie - objęte są podatkiem VAT. Trzeba jednak mieć na uwadze, że sprzedaż będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT wyłącznie w sytuacji, gdy transakcja zbycia dokonana zostanie przez osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która prowadzi działalność gospodarczą. W niniejszym przypadku Wnioskodawca dokona sprzedaży jako osoba fizyczna, a więc nie będzie wystawiał swoim kontrahentom faktur. Jak wskazano powyżej, sposób działania Wnioskodawcy nie będzie spełniał definicji działalności gospodarczej. W związku z powyższym, sprzedaż nie powinna zostać opodatkowana podatkiem VAT.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...] lutego 2021 r., nr[...], DKIS uznał stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe.

W pierwszej kolejności organ interpretacyjny przywołał treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 2 pkt 6, art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u., a następnie stwierdził, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Wyjaśnił, że definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem "podatnik" tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując

w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Wskazał, że nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania rzeczy dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. jest uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży towarów jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.

Następnie DKIS wyjaśnił, że z okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, że aktywność Wnioskodawcy wykracza poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W niniejszej sprawie wystąpił ciąg zdarzeń, które wskazują na aktywność Wnioskodawcy podobne do działań handlowca, zajmującego się profesjonalnym obrotem gospodarczym. Ponadto sprzedaż monet, które mają wartość inwestycyjną i kolekcjonerską oraz nie były używane jako środek płatniczy, ma nastąpić w kilku transakcjach, za pośrednictwem portali ogłoszeniowych (takich jak np. Olx) lub aukcyjnych (Allegro) lub u dealera, poprzez wystawienie pojedynczych monet bądź ich zestawów (np. zestaw 500 sztuk monet bądź pakiet kilku zestawów po 500 sztuk monet). Wnioskodawca wskazał, że w lipcu 2020 r. dokonał zbycia łącznie ponad tysiąc kilogramów srebra w postaci sztabek, sprzedaż odbyła się za pomocą pośrednictwem platformy internetowej BULLIONVAULT. Poza tym Wnioskodawca zamierza w przyszłości nabywać i sprzedawać srebro bądź inne rzeczy w celu ich dalszej odsprzedaży.

W konsekwencji organ stwierdził, że planowana przez Wnioskodawcę sprzedaż srebrnych monet będzie dokonywana w ramach działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. i z tego tytułu Wnioskodawca będzie występował w charakterze podatnika podatku do towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u.i tym samym czynność dostawy srebrnych monet będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 u.p..t.u.

DKIS podniósł również, że do sprzedaży monet srebrnych opisanych we wniosku, tj. bulionowych jak i kolekcjonerskich, które to monety nie występują w roli środka płatniczego, nie może być zastosowane zwolnienie od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o uchylenie

w całości interpretacji indywidualnej oraz o zasądzenie od organu podatkowego zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonej interpretacji zarzucił naruszenie

1) przepisów prawa materialnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

a) art. 15 ust. 2 u.p.t.u., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie sprowadzające się do uznania, że zakup monet przez Skarżącego, jak również późniejsze plany ich sprzedaży spełniają znamiona działalności gospodarczej, bowiem czynności, które mają zostać podjęte przez Skarżącego wykraczają poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności, podczas, gdy działalność Skarżącego nie spełnia przesłanek kwalifikujących ją jako działalność gospodarcza, gdyż nie ma charakteru ciągłego, a transakcje, które ma zamiar przeprowadzić będą miały charakter okazjonalny

2) przepisów prawa procesowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, ti.

a) art. 14c § 2 w związku z art. 14h i art. 120 i 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm., zwanej dalej jako: "o.p."), przez niewłaściwe zastosowanie polegające na zastąpieniu oceny stanowiska Wnioskodawcy i uzasadnienia prawnego lakonicznym komentarzem, nieodnoszącym się w dostateczny sposób do stanu faktycznego zakreślonego przez Skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Sąd, będąc związany zarzutami skargi (art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako p.p.s.a.), stwierdza, że skarga jest niezasadna i tym samym podlega oddaleniu.

Sporną w sprawie jest kwestia czy sprzedaż srebrnych monet przez skarżącego ponad pół roku po ich zakupie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w szczególności czy dokonując tej sprzedaży skarżący będzie działać jako podatnik podatku od towarów i usług.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez towary – stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy o VAT – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Należy podkreślić, że nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Jak wynika z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Powyższe oznacza, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy czynność podlegającą opodatkowaniu wykona podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Jednocześnie okoliczności dokonania tej czynności powinny nosić znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w ustawie, tzn. powinny polegać na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem "podatnik" tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Tym samym nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zatem, status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonywania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży srebrnych monet jest podatnikiem podatku VAT, istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów cytowanej wyżej ustawy.

Mając na uwadze przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu interpretacyjnego. Przedstawione w sprawie okoliczności jednoznacznie wskazują, że sprzedaż srebrnych monet przez wnioskodawcę będzie dokonywana w ramach działalności gospodarczej.

Z opisu sprawy wynika, że skarżący ma zamiar sprzedać srebrne monety – zarówno bulionowe, jak i kolekcjonerskie. Monety były kupowane od polskich i zagranicznych dealerów, ponad pół roku temu. Wnioskodawca kilkukrotnie dokonał zakupu, nabywając łącznie 10 000 uncji (uncja 31,10 g). Monety od początku przechowywane są w Polsce, w miejscu zorganizowanym przez skarżącego. Sprzedaż monet ma nastąpić jako kilka transakcji za pośrednictwem portali ogłoszeniowych (takich jak np. Olx) lub aukcyjnych (Allegro) lub u dealera, poprzez wystawienie pojedynczych monet bądź ich zestawów (np. zestaw 500 sztuk monet bądź pakiet kilku zestawów po 500 sztuk monet). Wnioskodawca nie jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Wnioskodawca w lipcu 2020 r. dokonał zbycia łącznie ponad tysiąc kilogramów srebra w postaci sztabek, sprzedaż odbyła się za pośrednictwem platformy internetowej BullionVault. Ponadto wnioskodawca ma zamiar w przyszłości nabywać i sprzedawać srebro bądź inne rzeczy w celu ich dalszej odsprzedaży. Przedmiotem dostawy będą monety, które mają wartość inwestycyjną i kolekcjonerską, nie były używane jako środek płatności. Z całokształtu opisanego zespołu konkretnych czynności wynika, że sprzedaż przedmiotowych srebrnych monet nastąpi w warunkach wskazujących na działania w ramach działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, skarżący dokonując sprzedaży srebrnych monet będzie działał w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zdaniem skarżącego czynności przez niego podjęte nie wypełniają znamion działalności gospodarczej. Podał, iż monety zostały zakupione ze względu na niepewne czasu i niepewną walutę i skarżący traktował je jako formę zabezpieczenia na przyszłość. Nie zostały one nabyte w celu ich dalszej odsprzedaży. Pomysł na sprzedaż narodził się później, tym samym skarżący nie dokonywał zakupu z zamiarem otrzymania zysku z przyszłej sprzedaży.

Przypomnieć należy, że działalnością gospodarczą, w ujęciu Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE.L z 2006 r. Nr 347/1, dalej: Dyrektywa 2006/112/WE) oraz art. 15 ust. 2 u.p.t.u. jest wszelka działalność producentów, handlowców i usługodawców, włączając w to górnictwo, działalność rolniczą i wykonywanie wolnych zawodów.

Oceniając w tym kontekście działalność skarżącego należy stwierdzić, że stopień jego aktywności na niwie obrotu przedmiotowymi monetami w zakresie form działania i środków, czyni ją podobnym do działalności handlowców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej, która przybrała formę profesjonalną, czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar ich stałej kontynuacji).

Nie ma przy tym żadnego znaczenia, że działalność ta nie będzie - jak twierdzi skarżący - prowadzona w celu uzyskania zysku, gdyż w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. działalnością gospodarczą na gruncie tego podatku, jest także aktywność ukierunkowana na uzyskanie innych celów - oświatowych, zdrowotnych, kulturalnych, charytatywnych, kolekcjonerskich itd. Nie ma również znaczenia dla bycia podatnikiem VAT efekt prowadzonej działalności, a w szczególności czy jest to działalność dochodowa, czy też przynosząca straty. (Wyrok NSA z dnia 23 października 2014 roku, sygn. akt: I FSK 1577/13)

Zdaniem Sądu kluczowym dla oceny handlowego charakteru danej działalności jest zamiar ujawniany w trakcie sprzedaży towaru, a nie w momencie jego nabycia oraz że przedmiotem profesjonalnego obrotu mogą być również składniki majątku nabyte pierwotnie do celów osobistych i w takich celach wykorzystywane. Prowadzenie działalności gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależną od tego, jak tę działalność ocenia lub nazywa sam podmiot ją prowadzący oraz od tego, czy podmiot ten dopełnia ciążących na nim obowiązków z działalnością tą związanych. Działalność gospodarczą należy bowiem oceniać na podstawie zbadania konkretnych okoliczności faktycznych wypełniających lub nie znamiona tej działalności.

Myli się zatem skarżący, że tego rodzaju aktywności jak nabywanie od wielu dealerów srebrnych monet, sprzedawanie ich w kilku transakcjach za pośrednictwem portali ogłoszeniowych, aukcyjnych lub u dealera, poprzez wystawianie pojedynczych monet bądź ich zestawów, a także powtarzalne nabywanie srebra bądź innych rzeczy i odsprzedawanie ich nie stanowi w okolicznościach tej sprawy działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u.

Zatem, planowana sprzedaż przez stronę srebrnych monet objętych przedmiotem wniosku wypełnia definicję działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a zainteresowany wystąpi w charakterze podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że sprzedaż srebrnych monet będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a co za tym idzie niezasadny jest zarzut skargi naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Sąd uznał także, że nie zasługują na uwzględnienie zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 14c § 2 w związku z art. 14 h i art. 120 o.p.). Przede wszystkim podkreślić należy, że w postępowaniu zmierzającym do wydania interpretacji indywidualnej rolą organu jest ocena poprawności zaprezentowanego stanowiska i dopiero w razie negatywnej jego oceny organ jest zobowiązany do wydania interpretacji indywidualnej, w której zostanie zawarte wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W ocenie Sądu zadanie to zostało prawidłowo wykonane przez organ interpretacyjny. Organ wydał interpretację na podstawie obowiązujących przepisów prawa podatkowego. W uzasadnieniu interpretacji wyraźnie wyszczególniono przepisy podatkowe, które były przesłanką uznania stanowiska skarżącej zawartego we wniosku za nieprawidłowe. Organ przedstawił pogląd prawny dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposób ich zastosowania do niniejszej sprawy. Podkreślić należy, że wydając interpretację indywidualną organ podatkowy nie jest zobowiązany do polemiki z wnioskodawcą co do powołanych przez niego twierdzeń i argumentów oraz orzecznictwa sądowego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że organ interpretacyjny nie ma obowiązku ustosunkowania się do wszystkich argumentów wnioskodawcy, zawartych we wniosku o wydanie interpretacji. Do uprawnień organu należy wybór racji argumentacyjnych, które jego zdaniem będą wystarczające dla oceny merytorycznej problemu podatkowego objętego wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

Z powyższych względów za niezasadny Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 121 § 1 o. p. Okoliczność, że skarżący nie zgodził się z przyjętym przez organ interpretacyjny stanowiskiem, nie oznaczała, że doszło do naruszenia powołanych w skardze zarzutów. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, o naruszeniu art. 121 § 1 o.p. nie może stanowić podjęcie przez organ podatkowy rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2016 r., I FSK 178/15).

Mając na uwadze powyższe względy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako niezasadną.