Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 950/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant sekr. sąd. Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" Spółdzielni w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] znak [...] II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ E.Podrazik /-/ E.Brychcy /-/ A.Łaskarzewska


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] Burmistrz Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2005 r. na podstawie art. 59 ust. 1, art.60 ust.1 art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80 poz. 717 z 2003r. z późn. zm.) ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo- usługowego i rozbiórki istniejącego pawilonu handlowego położonego na nieruchomości w K. przy ulicy [...] działka nr ewidencyjny [...] arkusz mapy [...].

W uzasadnieniu decyzji podano, że przedmiotowa inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki wynikające z art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Warunki zabudowy ustalono w oparciu o przeprowadzoną analizę obszaru i uzyskano w toku postępowania wszystkie wymagane uzgodnienia.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła "A" Spółdzielnia w K. domagając się uchylenia powyższej decyzji i argumentując, że przedmiotowa inwestycja skutkować może tym, że nieruchomość zostanie całkowicie zabudowana bez dostępu drogi ewakuacyjnej. Odwołująca zarzuciła naruszenie postanowień § 11 ust. 2 i § 14 rozporządzenia MSWiA z dnia 16 czerwca 2003r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę dróg pożarowych. Również właściciel działki sąsiedniej K.W. złożył odwołanie twierdząc, że planowana inwestycja o pow. zabudowy około [...] m2 jest niedostosowana do parametrów działki i pominięto elementy oddziaływania tej inwestycji na otoczenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2005r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W motywach uzasadnienia podkreślono w szczególności, że postępowanie o ustalenie warunków zabudowy ma na celu zbadać czy dla zamierzonej inwestycji spełnione są wymogi określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja ta stwarza podstawy do złożenia wniosku o pozwoleniu na budowę, w którym to postępowaniu ustala się warunki techniczne inwestycji zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane i rozporządzeniem ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Elementy charakteryzujące inwestycję jakie ustala się w decyzji o warunkach zabudowy zawiera rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 154, poz. 1588) i są nimi:

1) linie zabudowy;

2) wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu;

3) szerokość elewacji frontowej;

4) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej;

5) geometrii dachu.

W decyzji Burmistrza K. zastrzeżono, że:

1) należy przewidzieć miejsca parkingowe w ilości 103 na 100m2 powierzchni handlowej, odpowiednio do charakteru prowadzonej działalności;

2) dostawę zaopatrzenia przewidzieć z ul. [...] istniejącym zjazdem;

3) w celu ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich inwestycję należy projektować i realizować zgodnie z art. 5 ustawy Prawo budowlane;

4) ewentualne kolizje z istniejącym uzbrojeniem terenu należy rozwiązać w uzgodnieniu z ich właścicielami;

5) inwestycja nie może trwale pogarszać warunków użytkowania działek sąsiednich;

6) należy zapewnić prawidłowe warunki p/poż zgodnie z rozporządzeniem MSWiA z dnia 16 czerwca 2003r.

W ocenie organu II instancji wszystkie poruszone w odwołaniu kwestie zostały w zaskarżonej decyzji uwzględnione w sposób w jaki mogą być ustalone w decyzji o warunkach zabudowy.

Skargę na decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożyła "A" Spółdzielnia w K. domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta K.

W uzasadnieniu skargi podniesiono zarzut, że nie został spełniony warunek wymieniony w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. warunek zgodności decyzji z przepisami odrębnymi, którymi zdaniem skarżącej są przepisy § 11 ust. 2 i § 14 rozporządzenia MSWiA z dnia 16 czerwca 2003r. w sprawie ochrony p/poż. Zarzucono również, że decyzja nie uwzględnia prawa skarżącego do ochrony jego interesu prawnego oraz przepisów prawa budowlanego stanowiących, że odległość zabudowy od granicy działki powinna wynosić najmniej 4 metry.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazując, że decyzja o warunkach zabudowy nie ustala odległości budynków od granicy działki. Ponadto decyzja ta nie zajmuje się szczegółowymi rozwiązaniami technicznymi. Te bowiem należą do następnego postępowania tj. pozwolenia na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, chociaż argumenty w niej zawarte nie wszystkie są trafne.

Na wstępie należy wyjaśnić, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mając obecnie umocowanie i zakreślone granice w przepisie art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Zgodnie z zasadą oficjalności, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz zawartą w skardze argumentacją. Obowiązany jest natomiast do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie.

Materialno – prawną podstawą załatwienia sprawy związanej z wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest w szczególności ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. (Dz.U. z 2003r. Nr 164, poz. 1588) w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym zakresie prawidłowo zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy wskazali podstawę prawną wydawanej decyzji. Podstawą do ustaleń faktycznych do wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy była opracowana przez uprawnionego architekta analiza warunków zabudowy. Powyższa analiza składa się z części opisowej oraz z części graficznej. Decyzja Burmistrza Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2005r. zawiera w sobie zarówno ustalenia części opisowej jak i załącznikiem do tej decyzji jest część graficzna do decyzji tj. ustalenia graficzne warunków zabudowy na mapie w skali 1:500. Należy więc uznać, że część graficzna decyzji Burmistrza jest integralną częścią całej decyzji. Dokonując analizy właśnie części graficznej zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że nie odpowiada ona w pełni wymogom określonym w § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. Przepis ten stanowi, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Z przedstawionej mapy sytuacyjno – wysokościowej nie wynikają granice obszaru analizowanego. Sprawa obszaru analizowanego była rozważana w sposób bardzo staranny i dokładny w analizie warunków zabudowy w części opisowej w punkcie 7. Wskazano tam, że wielkość obszaru analizowanego ustalono w odległości 75 metrów od granic wnioskowanego terenu co stanowi nie mniej niż trzykrotność szerokości frontu wnioskowanej działki. Powyższe ustalenia z części opisowej analizy nie znalazły jednak odzwierciedlenia w części graficznej i to zarówno analizy jak i decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Powyższe sprawia, że doszło do uchybienia art. 61ust.6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 3 ust. 2 i § 9 ust. 1 Rozp. Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. Ostatni z wymienionych przepisów stanowi, że warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy zawierającej część tekstową i graficzną. Nie ulega więc wątpliwości że powyższe warunki w tym granice obszaru analizowanego muszą być wyznaczone na kopii mapy zasadniczej. Cechy, do których trzeba dostosować nową zabudowę, zostały w sposób szczegółowy prawnie uregulowane, wiążąc organy wydające decyzję. Określenie przedmiotowych cech jest zatem obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy.

Powyższe uchybienie skutkować musi uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta K. celem uzupełnienia powyższego braku w sposób wskazany wyżej w uzasadnieniu.

Ubocznie Sąd zwraca uwagę na konieczność wyjaśnienia rozbieżności w uzasadnieniu decyzji I instancji i zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego polegającej na fakcie, że w decyzji organu I instancji określono ilość miejsc parkingowych na 1-3 na 100 m2 powierzchni handlowej odpowiednio do charakteru prowadzonej działalności po zsumowaniu powierzchni handlowej we wszystkich obiektach na działce, gdy tymczasem w zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz w odpowiedzi na skargę pisze się o 103 miejscach parkingowych na 100m2 powierzchni. Jest to o tyle istotne, że skarżąca zarzuca, że planowana inwestycja doprowadzi do pogorszenia jej sytuacji w związku ze wzmożonym ruchem samochodowym.

Reasumując na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a, art. 200 i art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 – Sąd orzekł jak w wyroku.

/-/ E.Podrazik /-/ E.Brychcy /-/ A.Łaskarzewska

MarK