Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 359/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne: Uzasadnienie
Administracyjne postępowanie
Inne
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 8, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 149, art. 153, art. 183 § 1, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 65 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz Sędziowie NSA Rafał Batorowicz (spr.) Zofia Borowicz Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 listopada 2007 r., sygn. akt VI SAB/Wa 1/07 w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. w W. i "H. K. P." Sp. z o.o. w Ł. na bezczynność Ministra Środowiska w przedmiocie bezczynności organu w przedmiocie zwrotu nadpłaty kary pieniężnej w górnictwie oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 29 listopada 2007 r., sygn. akt VI SAB/Wa 1/07, po rozpoznaniu skargi "H. K. P." Spółki z o.o. i S. Spółki z o.o. prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej I. – K. [...] M. C. na bezczynność Ministra Środowiska w przedmiocie zwrotu nadpłaty kary pieniężnej w górnictwie, zobowiązał Ministra Środowiska do przekazania organowi właściwemu nierozpoznanej części wniosku skarżącej z dnia 17 czerwca 2005 r. w przedmiocie zwrotu nadpłaty kary pieniężnej wraz z odsetkami w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia akt organowi.

Za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia:

W dniu 14 kwietnia 2003 r. I. – K. [...] M. C. s.c. dokonała wpłat kwoty 1.504.873,44 zł na rzecz Gminy P. i kwoty 1.003.248,96 zł na rzecz Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej tytułem kary pieniężnej nałożonej decyzją ostateczną Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2003 r. w związku z rażącym naruszeniem koncesji górniczej nr [...] z dnia [...] maja 1999 r. Powyższą decyzją uchylono decyzję Wojewody O. z dnia [...] sierpnia 2002 r. wymierzającą S. P. Spółce z o. o. oraz "H. K. P." Spółce z o.o. związanym spółką cywilną I. – K. [...] M. C., karę pieniężną w wysokości 2.502.122,50 zł.

Wyrokiem z dnia 30 lipca 2004 r., sygn. akt 6 II SA 1683/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylił decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2003 r., a skarga kasacyjna Ministra Środowiska od tego wyroku została odrzucona postanowieniem NSA z dnia 31 maja 2005 r., sygn. akt II GSK 58/05.

Wnioskiem z dnia 17 czerwca 2005 r. I. – K. [...] M. C. s.c. wystąpiła do Ministra Środowiska o zwrot uiszczonej kary pieniężnej wraz z odsetkami obliczonymi według zasad dotyczących odsetek pobieranych od zaległości podatkowych za okres od dnia 14 kwietnia 2004 r. do dnia zapłaty. Wskazała m.in., że nienależnie uiszczone kary stanowią nadpłatę do której zastosowanie mają art. 78 § 3 pkt 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.).

Decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. Minister Środowiska uchylił w całości decyzję Wojewody O. z dnia [...] sierpnia 2002 r. i umorzył postępowanie I instancji.

Pismem z dnia 14 lipca 2005 r. Minister Środowiska zawiadomił skarżącą, że wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nałożonej decyzją z dnia [...] marca 2003 r.

Decyzją z dnia [...] października 2005 r. Minister Środowiska stwierdził nadpłatę w kwocie 1.003.248,96 zł wpłaconej na rzecz Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej powiększonej o oprocentowanie w wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych. Sprawę stwierdzenia nadpłaty w kwocie 1.504.873,44 zł wpłaconej na rzecz Gminy P. wyłączył do odrębnego postępowania. Decyzja ta uprawomocniła się. Kwota 1.003.248,96 zł została zwrócona przez Prezesa Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej na konto I. – K. [...] M. C. s.c., ale bez odsetek.

W dniu 8 listopada 2005 r. I. – K. [...] M. C. s.c. wystąpiła ponownie do Ministra Środowiska o zwrot całego oprocentowania i całej nadpłaty kary, zaś w kolejnym piśmie z dnia 16 listopada 2005 r. wystąpiła do Ministra Środowiska oraz (po raz pierwszy) do Wojewody O. o zwrot nadpłaty.

W piśmie z dnia 10 października 2006 r. I. – K. [...] M. C. s.c. wystąpiła do Ministra Środowiska o podjęcie odpowiednich działań w celu jak najszybszego zwrotu spółce należnych jej kwot.

W dniu 30 listopada 2006 r. H. K. P. Spółka z o.o. i S. Spółka z o.o. działające razem w formie spółki cywilnej I. – K. [...] M. C. wniosły skargę na bezczynność Ministra Środowiska polegającą na niezakończeniu wszczętego z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty z tytułu nienależnie uiszczonej kary pieniężnej za wydobywanie kopaliny z rażącym naruszeniem koncesji, czym naruszony został art. 35 k.p.a. oraz na niedokonaniu zwrotu tej nadpłaty, pomimo upływy terminu, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 1, lit. a Ordynacji podatkowej.

Minister Środowiska decyzją z dnia [...] września 2007 r., nr [...] umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty z tytułu administracyjnej kary pieniężnej nałożonej na I. – K. [...] M. C. s.c. z tytułu wydobywania kopaliny z rażącym naruszeniem koncesji, w części w jakiej wpłata tej kary dokonana została na rzecz Gminy P. W uzasadnieniu Minister wskazał, że skoro postępowanie w sprawie nadpłaty było prowadzone z urzędu, to przy braku właściwości rzeczowej Ministra powinno być umorzone jako bezprzedmiotowe.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżąca wskazała, że Minister jest nadal bezczynny, bowiem przez dwa lata uważając się za organ właściwy nie dokonał zwrotu nadpłaty, ani nie przekazał sprawy organowi właściwemu.

Po rozpoznaniu przedmiotowej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zasadniczo bezczynnością jest niezałatwienie sprawy w przewidzianej prawem formie w terminach przewidzianych w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych. Sąd I instancji podał, że forma, w jakiej sprawa dotycząca zwrotu nadpłaty kary pieniężnej w górnictwie i odsetek od tej nadpłaty miała być załatwiona, mogła być różna. Sąd I instancji zaakceptował pogląd wyrażony w wyroku WSA w W. z dnia 8 stycznia 2004 r., sygn. akt III SA 434/03 oraz uznał, że to do organu należy wybór formy załatwienia sprawy administracyjnej. Jeśli wszystkie elementy nadpłaty są niesporne w sytuacji określonej w art. 77 Ordynacji podatkowej - zwraca nadpłatę czynnością materialnotechniczną. W razie sporu, co do któregokolwiek elementu zobowiązania z tytułu nadpłaty - wydaje decyzję o stwierdzeniu nadpłaty.

Rozważając kwestie zasadności zarzutu bezczynności organu Sąd wskazał, iż to wniosek z dnia 17 czerwca 2005 r. o zwrot nadpłaty z odsetkami zapoczątkował sprawę zwrotu nadpłaty, a sposób jej załatwienia zależał od stanowiska organu względem żądania strony. Sąd I instancji stwierdził także, iż decyzja z dnia [...] października 2005 r. o stwierdzeniu nadpłaty w części dotyczącej kwoty wpłaconej na rzecz Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej nie załatwiła całości żądań strony, bowiem druga część kary i odsetki pozostały niezwrócone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę na bezczynność organu za uzasadnioną, stwierdzając, iż skoro wniosek o zwrot nadpłaty został złożony do Ministra, to na organie tym, zgodnie z art. 19 k.p.a. spoczywał obowiązek przestrzegania właściwości rzeczowej i miejscowej. Jeśli Minister, jak to wynikało z uzasadnienia decyzji z dnia [...] września 2007 r., po ponad dwóch latach prowadzenia sprawy uznał, że nie jest właściwy rzeczowo, to konieczne było niezwłoczne przekazanie sprawy organowi właściwemu, bowiem wniosek strony wniesiony został do Ministra w dniu 17 czerwca 2005 r. Ponieważ w sprawie niniejszej organ czynności tej nie dopełnił ani niezwłocznie, ani z zachowaniem terminów załatwienia sprawy przewidzianych w k.p.a., Sąd uznał, że Minister Środowiska pozostał w bezczynności.

Wskazując, że nie jest rzeczą sądu rozpatrującego skargę na bezczynność określać, który organ jest właściwy do załatwienia sprawy administracyjnej zwrotu nadpłaty kary pieniężnej w górnictwie, ani też w jakiej formie właściwy organ powinien to uczynić, Sąd I instancji podniósł, że przekazanie sprawy organowi właściwemu jest uzasadnione i powinno zostać dokonane w trybie art. 65 k.p.a. Wierzycielem w sprawie opłat eksploatacyjnych od 1 stycznia 2002 r. zgodnie z art. 87 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27 poz. 96 ze zm.) jest odpowiednio gmina lub Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, a uprawnienia organów podatkowych przysługują wierzycielom. Art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 110 poz. 1190) stanowi, że "Do opłat eksploatacyjnych i kar pieniężnych, należnych za okres sprzed wejścia w życie ustawy oraz ich egzekucji stosuje się przepisy dotychczasowe". W ocenie Sądu I instancji treść tego unormowania podyktowana była zasadą nieretroaktywności prawa. Sprawa niniejsza nie dotyczyła jednak opłat, ani kar pieniężnych, ani ustalania ich wysokości ani egzekucji, a jedynie zwrotu nadpłaty w trybie Ordynacji podatkowej. Nadpłata ta stanowiła nienależne świadczenie publicznoprawne. Beneficjentami kar pieniężnych były odpowiednio Gmina P. i Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Zatem nienależne przesunięcie majątkowe stanowiło przysporzenie dla Gminy P. i Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.

Od powyższego wyroku Gmina P. wniosła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła w całości przedmiotowe orzeczenie wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez zajęcie stanowiska i rozpatrzenie kwestii, który z podmiotów powinien zostać zobligowany do orzekania w sprawie nadpłaty, wskazując na Gminę P. oraz Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, rozstrzygając w ten sposób ponad granice danej sprawy;

b) art. 12 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy – Prawo geologiczne i górnicze poprzez błędne ustalenie, iż ww. przepis art. 12 nie znajduje zastosowania do spraw nadpłaty powstałej w wyniku nienależnie wpłaconej kary;

c) art. 72 i nast. (przepisy rozdziału 9) Ordynacji podatkowej poprzez błędne ustalenie, iż przepisy o zobowiązaniach podatkowych, do których odsyła art. 128 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przed nowelą wchodzącą w życie w dniu 1 stycznia 2001 r. a zatem przepisy ustawy Ordynacja podatkowa nie znajdują zastosowania do spraw nadpłaty powstałej w wyniku nienależnie wpłaconej kary;

2) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. art. 128 ustawy Prawo geologiczne i górnicze w związku z art. 12 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy – Prawo geologiczne i górnicze (w brzmieniu obowiązującym przed nowelą wchodzącą w życie w dniu 1 stycznia 2002 r.), poprzez uznanie, iż art. 128 Prawa geologicznego i górniczego nie znajduje zastosowania do spraw nadpłaty powstałej w wyniku nienależnie wpłaconej kary.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Gmina P. zarzuciła Sądowi I instancji, iż mimo, że zaznaczył, że nie stanowi to jego roli, dokonał analizy w przedmiocie, który z organów powinien zająć się rozpoznawaną sprawą, i któremu z organów należałoby sprawę przekazać. Nadto Sąd dokonując analizy art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy – Prawo geologiczne i górnicze, uznał, iż wyżej wymieniony przepis nie znajduje zastosowania do spraw nadpłaty powstałej w wyniku nienależnie wpłaconej kary. Zdaniem skarżącej Sąd I instancji prowadząc takie rozumowanie, nie tylko przekroczył granice dopuszczone skargą (naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a.), ale także dopuścił się naruszenia samego art. 12 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy – Prawo geologiczne i górnicze oraz art. 128 Prawa geologicznego i górniczego, w brzmieniu obowiązującym przed nowelą wchodzącą w życie 1 stycznia 2002 r. Powyższe, jak wskazała strona skarżąca, skutkuje również naruszeniem art. 72 i nast. Ordynacji podatkowej, do których odsyła art. 128.

W ocenie Gminy wnoszącej skargę kasacyjną, w przedmiotowej sprawie oczywiste jest, iż art. 12 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy – Prawo geologiczne i górnicze, ma zastosowanie a zatem, zgodnie z dawnym brzmieniem art. 128 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przed nowelą wchodzącą w życie w dniu 1 stycznia 2001 r., organem podatkowym określającym nadpłatę jest organ koncesyjny, co zgodnie z dawnym brzmieniem art. 16 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. oznaczało ministra właściwego do spraw środowiska, albo wojewodę, albo starostę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Zaskarżony wyrok zapadł w sprawie ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej, o jakiej to skardze mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli Sądu I instancji nie był więc określony akt lub czynność organu, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Stwierdzenie, że zachodziło tak zwane "milczenie władzy" wywoływało po stronie Sądu I instancji obowiązek wydania orzeczenia o treści określonej w art. 149 p.p.s.a. Sąd I instancji mógł orzekać jedynie o obowiązku wydania rozstrzygnięcia w sprawie, nie był władny natomiast nakazywać organowi sposobu rozstrzygnięcia ani też orzekać o prawach lub obowiązkach stron (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2001 r., sygn. akt I SAB 37/00, niepublikowany).

Kontrolując prawidłowość wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z regułą zawartą w art. 183 § 1 p.p.s.a., związany jest granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi zarzutami składającymi się na podstawy kasacyjne sformułowane przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną. Z tej też przyczyny podstawą dalszych rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego jest założenie, że zachodziła bezczynność organu administracji publicznej, oraz, że prawidłowo Sąd I instancji zobowiązał Ministra Środowiska do przekazania organowi właściwemu nierozpoznanej części wniosku skarżącej z dnia 17 czerwca 2005 r. w przedmiocie zwrotu nadpłaty kary pieniężnej wraz z odsetkami w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia akt organowi. Żaden bowiem z zarzutów skargi kasacyjnej nie podważał prawidłowości ustaleń ani też rozstrzygnięcia we wskazanym zakresie. Zatem, poza granicami skargi kasacyjnej pozostaje zagadnienie, czy Sąd I instancji był władny określić sposób zakończenia postępowania przed Ministrem Środowiska nakazując mu wydanie rozstrzygnięcia, którego charakter określił ogólnie w sentencji wyroku podając w uzasadnieniu orzeczenia, że chodzi o postanowienie o przekazaniu sprawy organowi właściwemu przez organ niewłaściwy (art. 65 § 1 k.p.a.). Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty odnoszą się do innej kwestii. Otóż kasator twierdzi, że Sąd I instancji określił również organ, który będzie właściwy do rozpoznania sprawy przekazanej zgodnie z nakazem zawartym w sentencji zaskarżonego wyroku. Podnosi również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał wykładni przepisów postępowania i prawa materialnego jakie będą miały zastosowanie w postępowaniu przed organem przekazującym sprawę i właściwym organem. Kasator postrzega ocenę prawną i wskazania Sądu jako wiążące, skoro uznaje za konieczne ich zakwestionowanie mimo, że nie podważa samego rozstrzygnięcia. Takie założenia stały się podstawą formułowania zarzutów naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego założenia, jakie stały się podstawą formułowania zarzutów składających się na podstawy kasacyjne, są błędne. Na pewno nie można ich wywodzić z treści sentencji zaskarżonego wyroku, której sformułowanie nie jest zresztą kwestionowane. Powodem ich przedstawienia była natomiast okoliczność, że na stronach 11 i 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji zawarł pewne stwierdzenia, które wzbudziły niepokój kasatora.

Przede wszystkim zauważyć należy, że omawiany fragment uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie ma charakteru oceny prawnej ani wskazań co do dalszego toku postępowania przed organem właściwym, którym przypisywać należałoby moc wiążącą w związku z regulacją zawartą w art. 153 p.p.s.a. Sam charakter sprawy ze skargi na bezczynność organu ogranicza możliwości formułowania wiążącej oceny prawnej jedynie do okoliczności związanych z samą bezczynnością i usunięcia stanu jej trwania. Zgodnie z art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a. wiążące wskazania co do dalszego toku postępowania zawierane są w uzasadnieniu orzeczenia tylko w przypadku gdy sprawa ma być ponownie rozpatrywana. Sąd I instancji wyraźnie zastrzega, że nie jest jego rzeczą określenie organu właściwego do rozpoznania sprawy. Dalej, po zaznaczeniu, że "podnieść można jedynie..", wymienia art. 65 k.p.a., art. 87 Prawa geologicznego i górniczego w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2001 r. oraz art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Tylko co do ostatnio wymienionego przepisu przedstawia odniesienia do stanu faktycznego niniejszej sprawy, stwierdzając, że sprawa ta nie dotyczy opłat, kar pieniężnych, ustalania ich wysokości, ani ich egzekucji, a jedynie zwrotu nadpłaty w trybie Ordynacji podatkowej, Poza tym podaje, że nadpłata ma charakter świadczeń publicznoprawnych i określa podmioty, które są beneficjentami kar pieniężnych.

Mając na względzie zastrzeżenia Sądu I instancji oraz opisany zakres kontroli działalności administracji publicznej w sprawie ze skargi na bezczynność organu, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu przypisać dalej idącej intencji niż chęć zasygnalizowania problemów prawnych mogących występować w toku dalszego rozpoznawania sprawy. Inna rzecz, że wątpliwa jest celowość przedstawiania tego rodzaju rozważań w uzasadnieniu wyroku rozstrzygającego ograniczone zagadnienie bezczynności organu. Przy braku zarzutów naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego dotyczących zawartości uzasadnienia wyroku, głębsza ocena w tym miejscu tej kwestii jest nieuprawniona.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraźnie zastrzegł, że nie było jego rolą określenie organu właściwego do rozpoznania sprawy. Wobec tego nie jest prawdą, by wskazał Gminę P. i Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej jako organy właściwe do rozpoznania sprawy. Podmioty te wymieniono jedynie jako beneficjentów kar pieniężnych.

Co do zarzutów naruszenia art. 72 i nast. Ordynacji podatkowej i art. 128 Prawa geologicznego i górniczego w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2002 r. zauważyć należy, że Sąd I instancji nie wykluczył jednoznacznie ich stosowania. Nie wymienił ich w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i nie dokonał ich wykładni. Nie można też twierdzić, że powinien te przepisy stosować w sprawie ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej. Poza tym, sąd administracyjny nie stosuje przepisów Ordynacji podatkowej. Zarzut naruszenia przepisów postępowania nie może być oparty na twierdzeniu, że Sąd I instancji naruszył przepisy postępowania stosowane w toku rozpatrywania sprawy przez organ administracji publicznej. Podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. odnosi się do naruszeń ustawy procesowej stosowanej przez sądy administracyjne. Pogląd taki dominuje w orzecznictwie i doktrynie i to zarówno z początkowego okresu stosowania p.p.s.a (por. m. in.: wyroki NSA z dnia 21 kwietnia 2004 r., FSK 161/04, ONSA i WSA 2004 i z dnia

1 czerwca 2004 r., GSK 73/04, "Monitor Prawniczy" 2004, nr 14, str. 632; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, str. 370) jak i z późniejszego (np. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2006 r., FSK 104/05 i glosa A. Kubiak – Kozłowskiej, OSP 2007, nr 1, str. 36 – 42).

Niezależnie od wcześniejszych uwag dotyczących znaczenia kwestionowanego przez kasatora fragmentu uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jeżeli nawet przyjąć, że Sąd I instancji dokonał wykładni art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy Prawo geologiczne i górnicze, to uznać należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w tej części jest błędne. Przeprowadzanie interpretacji przepisu, który nie jest stosowany w sprawie ze skargi na bezczynność organu jest niecelowe i pozostaje bez związku z przedmiotem rozstrzygnięcia. Nie odpowiada żadnemu ze składników uzasadnienia wyroku wymienionych w art. 141 § 4 p.p.s.a., w szczególności nie stanowi wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Wskazania co do dalszego postępowania zawierane są w uzasadnieniu wyroku tylko wtedy, gdy sprawa ma być ponownie rozpatrzona. Tego rodzaju wada uzasadnienia wyroku pozostaje bez wpływu na niekwestionowane pod względem zgodności z prawem rozstrzygnięcie. Wobec tego zachodzi sytuacja wskazana w art. 184 in fine p.p.s.a., zgodnie z którym możliwe jest oddalenie skargi kasacyjnej nawet w przypadku całkowicie błędnego uzasadnienia jeżeli wyrok odpowiada prawu. W niniejszej sprawie nie są kwestionowane ani samo rozstrzygnięcie, ani jego uzasadnienie w częściach odnoszących się do przedmiotu sprawy, to jest bezczynności organu administracji publicznej.

Wyraźnego stwierdzenia wymaga, że uwagi zawarte w kwestionowanym fragmencie uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie mogą być traktowane jako ograniczające swobodę działania organu przekazującego sprawę w zakresie wyboru organu właściwego oraz sposób załatwienia sprawy przez ten organ, któremu sprawa administracyjna zostanie przekazana.

Z wymienionych powodów oddalono skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.