Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SAB/Łd 94/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 64 par 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 22 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza Blanka Kuźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2018 roku sprawy ze skargi A. T. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 10 lutego 2017r. (data nadania przesyłki za pośrednictwem operatora pocztowego) A. T. wystąpił do Wojewody Ł. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Pismem z dnia 29 marca 2017r. Wojewoda Ł. wezwał stronę do osobistego stawienia się w urzędzie celem pobrania linii papilarnych w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania oraz na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych wniosku, tj. przedstawienia oryginału ważnego dokumentu podróży i prawidłowego formularza wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieusunięcie powyższych braków we wskazanym terminie 7 dni spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie poinformowano wnioskodawcę, że w szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży i nie ma możliwości jego uzyskania, może przedstawić inny dokument potwierdzający tożsamość (art. 106 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach). Powyższe wezwanie zostało doręczone w dniu 4 kwietnia 2017r. na podany przez stronę adres do korespondencji (k. 28 akta administracyjne).

Z uwagi na nieusunięcie braków formalnych w wyznaczonym terminie, który bezskutecznie upłynął w dniu 11 kwietnia 2017r., Wojewoda Ł. zawiadomił wnioskodawcę pismem z dnia (...) o pozostawieniu przedmiotowego wniosku bez rozpoznania. Zawiadomienie zostało wysłane zgodnie z żądaniem strony na adres: P., ul. Ax 517C m. 6 oraz na adres pełnomocnika pracodawcy, tj. Ay Sp. z o.o., P., ul. Bx 29/11.

W dniu (...) (data wpływu pisma do organu) pełnomocnik spółki Ay – N. D. złożyła za pośrednictwem Wojewody Ł. do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców skargę w trybie art. 37 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie. W uzasadnieniu skargi wskazała, że wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy został złożony na formularzu, zgodnie z wzorem, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2015r. w sprawie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, a jedyną różnicą jest układ stron formularza, ale jego treść i zawartość nie ulegała żadnej zmianie.

Postanowieniem z dnia (...) Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał zażalenie na niezałatwienie w terminie przez Wojewodę Ł. wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy za nieuzasadnione.

W dniu 14 listopada 2017r. pełnomocnik A. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wojewody Ł. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy. Wniósł o zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji zezwalającej na pobyt czasowy, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków: N. D. oraz A. C. na okoliczność, czy skarżący wykonał zobowiązanie organu, i czy organ bezpodstawnie nie dopuścił skarżącego do czynności polegającej na złożeniu odcisku linii papilarnej i nie istnieją żadne podstawy do tego, aby organ nie wydał decyzji. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na rozstrzygnięcie, tj.

- art. 64 § 2 k.p.a. polegające na niezasadnym pozostawieniu podania bez rozpoznania z powodu nieuzupełnienia braków formalnych wskazanych przez organ w sytuacji gdy:

- organ wezwał skarżącego bezzasadnie do uzupełnienia wniosku poprzez przedłożenie prawidłowego formularza wniosku na pobyt czasowy zgodnego z cyt. rozporządzeniem, w sytuacji gdy formularz wypełniony przez skarżącego był poprawny, różnił się jedynie układem stron, jednak nie mógł stanowić podstawy do wezwania do uzupełnienia braków (nie tamował biegu sprawy), a tym bardziej podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpoznania,

- skarżący w wyznaczonym przez organ terminie udał się do urzędu okazał paszport tym samym uzupełnił brak formalny, a także wyraził wolę złożenia odcisków linii papilarnych, jednak organ uniemożliwił mu tę czynność stwierdzając, iż dopóki formularz nie zostanie poprawiony nie jest możliwe złożenie odcisków linii papilarnych.

Podniósł, że przedstawienie przez stronę kopii dokumentu winno być potraktowane jako przynajmniej zasygnalizowanie, że dowód istnieje i to organ winien, jeżeli uzna, że kserokopia nie jest wystarczająca, podjąć działania w celu uzyskania oryginału, czego organ w niniejszej sprawie nie uczynił,

- art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ podjęcia działań (niezależnie od faktu, iż skarżący przedstawił paszport i spełnił warunek organu w tym zakresie) w celu uzyskania samodzielnie oryginału dokumentu podróży,

- art. 6 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu złożenie odcisków linii papilarnych (gdy stawił się przed organem, a organ powyższej okoliczności nie kwestionuje) do czasu poprawienia formularza, który został wypełniony prawidłowo, co pozbawiło skarżącego prawa do ubiegania się o zezwolenie na pobyt czasowy.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał, że podczas wizyty w urzędzie, urzędnik uniemożliwił skarżącemu złożenie odcisków linii papilarnych stwierdzając, iż do czasu poprawienia formularza nie jest możliwe dokonanie innych czynności. Skarżący informował o zaistniałej sytuacji swoich pełnomocników, którzy wielokrotnie kontaktowali się z organem proponując pomoc w pozytywnym załatwieniu sprawy, dostarczeniu brakujących dokumentów, jednak organ pozostawił wniosek bez rozpoznania. Zdaniem pełnomocnika skarżącego organ nie był uprawniony do wezwania do dostarczenia "prawidłowego" formularza, albowiem nadesłany formularz był zgodny z cyt. rozporządzeniem w sprawie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Niezależnie jednak od powyższego, żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego nie upoważniał organu do uzależnienia możliwości złożenia odcisków linii papilarnych od wcześniejszego prawidłowo wypełnionego formularza. Działanie organu ukierunkowane było zatem wyłącznie na pokrzywdzenie skarżącego. A. T. przedstawił paszport organowi i tym samym spełnił ciążący na nim obowiązek w powyższym zakresie. Ponadto nawet gdyby przyjąć, iż skarżący przedstawił jedynie kserokopię dokumentu (przy składaniu wniosku) nie mogło to stanowić podstawy do pozostawienia sprawy bez rozpoznania. Przepisy postępowania różnicują co prawda moc pewnych moc pewnych środków dowodowych, przyznając szczególny walor dokumentu urzędowym, zgodnie bowiem z art. 76 § 1 k.p.a. kserokopia dokumentu, nie będąca ani oryginałem, ani kopią poświadczoną za zgodność, nie posiada takiego waloru. Różnica w mocy dowodowej polega na tym, że kserokopia właściwie uwierzytelniona korzysta z mocy dokumentu oryginalnego, natomiast brak właściwego uwierzytelnienia powoduje, że taki dokument musi być oceniany w świetle całego materiału dowodowego. Jeżeli organ uzna, że kserokopia nie jest wystarczająca powinien podjąć działania w celu uzyskania oryginału albo odpisu. W niniejszej sprawie organ uchybił powyższemu obowiązkowi. Co więcej, pomimo tego, że skarżący przedstawił paszport organ pozostawił wniosek bez rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o oddalenie skargi wskazując, że złożony przez A. T. wniosek zawierał braki formalne i organ był zobligowany do wezwania cudzoziemca do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Pracodawca A. T. w dniu 14 kwietnia 2017r., podczas rozmowy telefonicznej z pracownikiem organu został poinformowany, że wystosowane wezwanie do uzupełnienia prawidłowego formularza wniosku jest nieprawidłowe. Jednocześnie pracodawca został powiadomiony, iż ww. brak nie jest jedynym brakiem formalnym, który cudzoziemiec jest zobowiązany uzupełnić. Pełnomocnik pracodawcy – N. D. w piśmie z dnia 24 maja 2017 r. skupiła swoją uwagę na wezwaniu do dostarczenia prawidłowego formularza wniosku. Jak wykazała analiza organu II instancji, formularz wniosku był zgodny z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 grudnia 2015r. (Dz.U. z 2015r., poz. 2314). Cudzoziemiec nie stawił się osobiście w siedzibie organu I instancji, nie uzupełnił braków formalnych w postaci złożenia odcisków linii papilarnych oraz okazania oryginału ważnego dokumentu podróży. Jak wynika bowiem z ustaleń poczynionych na podstawie ewidencji, rejestrów i wykazów A. T. nie stawił się osobiście w siedzibie organu I instancji celem pobrania odcisków linii papilarnych oraz nie okazał oryginału ważnego dokumentu podróży. W związku z powyższym Wojewoda Ł. podtrzymał stanowisko wyrażone w zawiadomieniu o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania i wnosił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Zgodnie zaś z art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności i jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, w przypadku uwzględnienie skargi na bezczynność Sąd w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Zgodnie z treścią uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13 na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – patrz: ONSAiWSA 2014/1/2, Prok.i Pr.-wkł. 2014/11-12/48, LEX nr 1356405, OSP 2014/5/53.

W uchwale tej NSA jednoznacznie rozstrzygnął, że czynność pozostawienia podania bez rozpoznania podjęta w trybie art. 64 § 2 k.p.a. nie należy do kategorii innych aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest wniosek skarżącego z dnia (...), nadany do Wojewody Ł. w dniu 10 lutego 2017 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Pismem z dnia 29 marca 2017 r. organ wezwał skarżącego, na podstawie art. 106 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2016 roku, poz. 1990 ze zm.) do osobistego stawienia się w urzędzie celem pobrania linii papilarnych, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odmowy wszczęcia postępowania oraz w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych wniosku, tj. przedstawienia oryginału ważnego dokumentu podróży i prawidłowego formularza wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieusunięcie powyższych braków we wskazanym terminie 7 dni spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie poinformowano wnioskodawcę, że w szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży i nie ma możliwości jego uzyskania, może przedstawić inny dokument potwierdzający tożsamość (art. 106 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach). Powyższe wezwanie zostało doręczone w dniu 4 kwietnia 2017r. na podany przez stronę adres do korespondencji (k. 28 akta administracyjne).

Skarżący został zatem pouczony o skutkach nieuzupełnienia braków formalnych wniosku we wskazanym terminie. Ponieważ skarżący braku w postaci przedstawienia oryginału ważnego dokumentu podróży (art. 106 ust. 2 i art. 23 nie uzupełnił, organ pismem z dnia (...). poinformował go o pozostawieniu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy bez rozpoznania.

Skarżący składając skargę na bezczynność organu w rozpatrzeniu jego wniosku zakwestionował powyższe stanowisko organu.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 105 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach - cudzoziemiec składa wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy osobiście, nie później niż w ostatnim dniu jego legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Jeżeli wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie został złożony przez cudzoziemca osobiście, wojewoda wzywa go do osobistego stawiennictwa w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 105 ust. 2 ustawy).

O tym jakie wymagania musi spełniać wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy oraz jakie są wymagane do niego załączniki rozstrzyga art. 106 ust. 2 i 3 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Zgodnie z brzmieniem art. 106 ust. 2 i 3 obowiązującym w dacie złożenia wniosku, cudzoziemiec przedstawia ważny dokument podróży i dołącza do wniosku:

1) aktualne fotografie;

2) dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.

W szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży i nie ma możliwości jego uzyskania, może przedstawić inny dokument potwierdzający tożsamość (art. 106 ust. 3 ustawy).

Z powyższego wynika, że przedstawienie ważnego dokumentu podróży przez cudzoziemca przy złożeniu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy stanowi wymóg formalny, którego niespełnienie uniemożliwia skuteczne wszczęcie postępowania administracyjnego w tym przedmiocie. Przedstawienie ważnego dokumentu podróży służy zweryfikowaniu tożsamości cudzoziemca. Wprawdzie ustawodawca przewidział, że cudzoziemiec może przedstawić inny dokument potwierdzający jego tożsamość, ale obwarował to warunkami. Musi to być szczególnie uzasadniony przypadek, że cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży i jednocześnie nie ma możliwości jego uzyskania.

Z treści art. 106 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach wynika wprost obowiązek przedłożenia dokumentu podróży do wniosku, który będzie następnie rozpatrywany merytorycznie. Nie chodzi zatem o żadne dokumenty potwierdzające dane, których wykazanie stanowić będzie wypełnienie przesłanek ustawowych umożliwiających uzyskanie zezwolenia na pobyt czasowy, lecz o formalne potwierdzenie tożsamości. W tej sytuacji trudno przyjąć, że można wszcząć postępowanie w sprawie cudzoziemca, który domagając się wszczęcia postępowania nie jest w stanie należycie udokumentować swoich danych osobowych, ponieważ nie przedstawia ważnego dokumentu podróży, który dla cudzoziemca jest podstawowym dokumentem tożsamości. Niezłożenie dokumentu tożsamości przez skarżącego stanowił w tym przypadku brak formalny uniemożliwiający co do zasady prowadzenie postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 1 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2049/15).

Wobec powyższych zapisów ustawowych należy uznać, że z art. 106 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach wynika jednoznaczny obowiązek przedstawienia ważnego dokumentu podróży. Słowo przedstawia oznacza, że strona powinna osobiście ww. dokument okazać w urzędzie. W tej sytuacji dokument ten należy traktować jako element wymagań formalnych wniosku.

W świetle zaś ww. art. 106 ust. 2 ustawy nieprzedstawienie ważnego dokumentu podróży należy potraktować jako brak formalny wniosku. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK1674/13 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym stwierdzono, że art. 64 § 2 k.p.a. ma zastosowanie, jeżeli z przepisów prawnych wynika jednoznacznie obowiązek dołączenia do wniosku o wszczęcie postępowania określonych (a więc konkretnych) dokumentów jako elementów formalnych tego wniosku. Za element formalny wniosku należy traktować również to, co powinno towarzyszyć wnioskowi i jest niezbędne do nadania biegu sprawie, niekoniecznie zaś stanowi element treści samego wniosku.

Dlatego organ nie dopuszcza się bezczynności polegającej na niewydaniu decyzji merytorycznej w terminie wskazanym w k.p.a., w sytuacji niezłożenia dokumentu tożsamości przez cudzoziemca, co stanowi brak formalny uniemożliwiający co do zasady prowadzenie postępowania administracyjnego.

To, że formularz wniosku był zgodny z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 grudnia 2015r. (Dz.U. z 2015r., poz. 2314), nie oznacza, że obowiązkiem skarżącego nie było osobiste stawienie się w urzędzie i okazania dokumentu podróży.

W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, z materiału dowodowego wynika, że A. T. nie stawił się w urzędzie i nie przedstawił ważnego dokumentu podróży. Potwierdzeniem powyższego jest rejestr cudzoziemców - Ogólnopolska Baza "Pobyt", w której rejestrowana jest każdorazowa obecność cudzoziemca w urzędzie. Skoro z ewidencji, rejestrów i wykazów wynika, że A. T. nie stawił się osobiście w siedzibie organu I instancji celem okazania oryginału ważnego dokumentu podróży, to wobec nieuzupełnienia braku formalnego zasadne było pozostawienie wniosku skarżącego bez rozpoznania. Brak zatem było podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy poprzez wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie zezwolenie na pobyt czasowy cudzoziemca.

Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 106 ust. 4 ustawy od cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy pobiera się odciski linii papilarnych. Stosownie do treści art. 13 pkt 10 ustawy w rejestrach i ewidencji prowadzonych na podstawie ustawy mogą być przetwarzane dane lub informacje dotyczące cudzoziemca - odciski linii papilarnych.

W myśl art. 14 ustawy - odciski linii papilarnych pobiera się od cudzoziemca za pomocą kart daktyloskopijnych lub urządzenia do elektronicznego pobierania odcisków.

Natomiast zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 11 ustawy - cudzoziemcowi odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, gdy przy składaniu wniosku o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy nie złożył odcisków linii papilarnych w celu wydania karty pobytu, choć był do tego obowiązany.

W rozpoznawanej sprawie skarżący nie złożył przy składaniu wniosku o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy odcisków linii papilarnych. Organ jednak pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania z uwagi na uprzednie niezłożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy przez cudzoziemca osobiście, pomimo wezwania przez wojewodę do osobistego stawiennictwa w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, oraz z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego, tj. nieprzedstawienie ważnego dokumentu podróży.

Zdaniem Sądu niezasadny jest zarzut naruszenia art. 7, art. 6 k.p.a. To na cudzoziemcy ciąży obowiązek złożenia ważnego dokumentu podróży. Nie ma podstaw do przenoszenia takiego obowiązku na organ. Z akt sprawy nie wynika też, że skarżący stawił się w urzędzie osobiście. Skarżący nie przedstawił też żadnych dowodów na okoliczność obecności w urzędzie celem osobistego złożenia wniosku, przedstawienia dokumentu podróży oraz złożenia odcisków linii papilarnych. Przesłuchanie świadków wskazanych przez skarżącego na okoliczność potwierdzenia wykonania zobowiązania organu nie wniosłoby nic nowego do sprawy, w sytuacji gdy z dokumentacji urzędu bezsporne wynikało, że skarżący nie stawił się w nim. Ponadto wskazana jako świadek N. D. pismem z 12 kwietnia 2017 r. podnosiła, że wnioskodawca stawił się na wezwanie urzędu. Twierdzenie to było gołosłowne, nie zostało poparte żadnymi dowodami. Jednocześnie podkreślić należy, że skoro N. D. w rozmowie telefonicznej z pracownikiem urzędu ustaliła, jakie braki formalne skarżący winien uzupełnić, to winna tę informację przekazać skarżącemu, ponieważ jak wynika z akt sprawy była upoważniona do podpisania załącznika nr 1 do wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i prace, jego korygowania oraz składania wszelkich oświadczeń z nim związanych w imieniu pracownika A. T.. Mimo to braki wniosku nie zostały uzupełnione.

W tym miejscu podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych formułowane jest stanowisko, że rygor o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a. odnosi się tylko do nieusunięcia braków pisma, nie zaś do usunięcia braków wskazanych w wezwaniu po wyznaczonym terminie. Tak więc w sytuacji, gdy strona usunęłaby brak po terminie określonym w art. 64 § 2 k.p.a., lecz przed wysłaniem do strony pisma informującego o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, stosowanie przepisu byłoby niedozwolone. W związku z tym w orzecznictwie przyjął się pogląd, że uzupełnienie braków pisma po terminie wyznaczonym wezwaniem, skutkuje przyjęciem, że podanie wniesiono w dacie uzupełnienia braków. Za termin wniesienia żądania uznać należy zatem termin uzupełnienia jego braków w trybie określonym w art. 64 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2184/13; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – CBOSA, na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skoro w rozpoznawanej sprawie wniosek nie został uzupełniony w terminie wskazanym w piśmie z dnia 29 marca 2017 r. oraz nie został uzupełniony po tym terminie, to prawidłowo organ pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Niezasadny jest zatem zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 64 § 2 k.p.a, bowiem brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i wydania decyzji administracyjnej.

Z tych wszystkich względów, sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.

B.K.