Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 491/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 239b par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Wr 49117 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Kamila Paszowska - Wojnar Sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 października 2017 r. sprawy ze skargi T. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia 15 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzjom z dnia 9 grudnia 2016 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi T. M. (dalej: Podatnik, Strona, Skarżący) jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzjom organu podatkowego z dnia [...] grudnia 2016 r. dotyczącym podatku od towarów i usług.

Jak wynika z akt sprawy decyzjami Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] określił Skarżącemu: zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2011 r. oraz kwoty różnicy podatku stanowiące nadwyżkę podatku naliczonego do odliczenia nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące od marca do czerwca 2011 r. i zobowiązania na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do czerwca 2011 r.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] nadał ww. decyzjom nieostatecznym rygor natychmiastowej wykonalności, w oparciu o przepis art. 239b § 1 pkt 1 i pkt 4 oraz art. 239b § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. – dalej O.p.) - w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego za luty 2011r., oraz zobowiązań określonych na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług.

Jako spełnienie przesłanki z art. 239 § 1 pkt 1 O.p. wskazano aktualne na dzień 9 grudnia 2016r zaległości podatkowe strony z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące luty i kwiecień 2014 r. oraz marzec 2015 r. w kwocie łącznej 17.308,35 zł które egzekwowane były w drodze egzekucji administracyjnej. Wskazano również, że w dacie wydania postanowienia o rygorze okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych postanowieniem był krótszy niż 3 miesiące (upływał z końcem roku 2016), co stanowi o ziszczeniu przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4O.p. Uprawdopodabniając niewykonanie zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji objętych rygorem natychmiastowej wykonalności organ podatkowy I instancji wskazał na brak jakichkolwiek informacji w zakresie majątku posiadanego przez Podatnika. W ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] okoliczność braku informacji o majątku Podatnika oraz spełnienie przesłanek z art. 239 § 1 pkt 1 i pkt 4 Ordynacji podatkowej stanowi jednocześnie o uprawdopodobnieniu niewykonania zobowiązania, co stanowi o wypełnieniu przesłanki z art. 239b § 2 O.p.

Po rozpatrzeniu zażalenia organ odwoławczy ww. postanowieniem utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Organ powołał niesporną treść art. 239a oraz 239b Ordynacji podatkowej, wskazując, że warunkiem skorzystania przez organ podatkowy z instytucji nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, umożliwiającej dochodzenie należności podatkowej w sytuacji braku posiadania przez decyzję przymiotu ostateczności, jest zaistnienie którejś z przesłanek wymienionych enumeratywnie w art. 239b § 1 pkt 1-4 Ordynacji podatkowej oraz uprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji objętej rygorem nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej).

Organ odwoławczy stwierdził za organem I instancji, że w sprawie wystąpiła przesłanka z art. 239b § 1 pkt 1 i pkt 4 w związku z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej. W zakresie przesłanki z art. 239 § 1 pkt 1 ww. ustawy, organ odwoławczy stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] omyłkowo do ciążących na Stronie zaległości użył opisów kwartalnych, zamiast miesięcznych. Jednak postępowanie egzekucyjne prowadzone jest w zakresie zaległości dotyczących czerwca i grudnia 2014 r. Z wydruku zaległości podatkowych wynika że na dzień wydania skarżonego postanowienia na Stronie ciążyła zaległość podatkowa z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2014 r. w wysokości 15.712,05 zł oraz za grudzień 2014 r. zaległość w tym podatku w wysokości 1.063,30 zł. Zaległości te objęte są tytułami wykonawczymi o numerach odpowiednio: [...] oraz [...]. W związku ze zbiegiem egzekucji administracyjnej i sądowej, na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] maja 2016 r. do prowadzenia egzekucji wyznaczono Komornika Sądowego. Zdaniem organu odwoławczego z powyższego wynika więc, że pomimo błędnego wskazania okresów rozliczeniowych przez organ I instancji, w istocie na stronie ciążą zaległości podatkowe, w zakresie których toczy się postępowanie egzekucyjne, co stanowi o wypełnieniu przesłanki z art. 239 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Oceniając wystąpienie przesłanki zwartej w art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, organ II instancji stwierdził, że przesłanka ta również zaistniała w przedmiotowej sprawie, bowiem organ podatkowy I instancji nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzjom obejmującym zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do czerwca 2011 r. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Tak więc nominalny termin przedawnienia zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do czerwca 2011 r. upływał z końcem roku 2016. Postanowienie w sprawie rygoru natychmiastowej wykonalności wydano w dniu 9 grudnia 2016 r. W tej dacie okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania (31 grudnia 2016 r.) był krótszy niż 3 miesiące.

Odnosząc się do przesłanki wynikającej z art. 239b § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, czyli uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie obawa niewykonania przez Spółkę przedmiotowych zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług wynika między innymi z faktu wniesienia odwołania od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego - pismem nadanym w dniu 27 grudnia 2016 r. oraz z faktu nieuregulowania zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji wymiarowych w dacie wydania postanowienia o rygorze natychmiastowej wykonalności, a ponadto brakiem majątku strony znanego organowi, który mógłby stanowić zabezpieczenie tych zobowiązań. Organ odwoławczy wskazał na znajdujące się w aktach sprawy informacje w zakresie majątku strony. Z informacji pozyskanej z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców wynika, że Skarżący nie jest właścicielem pojazdów. Z kolei z Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych wynika, że Strona nie jest właścicielem nieruchomości. Wg powyższych informacji Strona nie posiada więc majątku odpowiadającego wartością zaległości podatkowych wynikających z decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, co miało istotny wpływ na jego treść, tj.:

1.art. 239b § 1 pkt 1 i 4 oraz § 2 w związku z art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie wskutek zaniechania uprawdopodobnienia na dzień wydania postanowienia wystąpienia przesłanki z ww. § 2 przepisu, tj. że zobowiązanie nie zostanie wykonane, podczas gdy rolą organu podatkowego w tym zakresie winno być dokonanie analizy majątku i możliwości finansowych Strony aktualnych na dzień wydania postanowienia, gdyż rolą organu jest podejmowanie wszelkich działań w celu ustalenia dokładnego i tym samym aktualnego stanu faktycznego;

2.art. 239b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej wskutek błędnego przyjęcia odpowiedzialności Skarżącego w oparciu o stwierdzenie, że wobec Strony toczy się postępowanie egzekucyjne co do zaległości z tytułu podatku VAT za luty i kwiecień 2014 r. oraz marzec 2015 r., podczas gdy w rzeczywistości takie postępowanie nie toczy się;

3.art.120 w związku z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie i nierespektowanie przesłanek wymienionych w powołanych wyżej przepisach, a następnie wydanie skarżonego postanowienia z naruszeniem zasady legalizmu i prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie poprzez wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie w oparciu o dowolne ustalenia i na podstawie pobieżnych informacji.

W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że zebrany w sprawie materiał dowodowy i poczynione przez organ uprawdopodobnienie jest całkowicie dowolne. W żadnej mierze nie opiera się ono na obiektywnym ustaleniu faktów i ocenie możliwości wykonania zobowiązań wynikających z decyzji wymiarowych. Z kolei uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania jest oparte jedynie na krótszym niż 3 miesiące okresie do przedawnienia tych zobowiązań w dacie wydania skarżonego postanowienia. Organ nie przedstawił w treści skarżonego postanowienia żadnych okoliczności dotyczących obiektywnej i miarodajnej oceny aktualnej sytuacji majątkowej Skarżącego. Zaniechał ustalenia aktualnych zobowiązań oraz instrumentów finansowych, z których korzysta Skarżący przy prowadzeniu własnej działalności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa.

Spór w przedmiotowej sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy Naczelnik Urzędu Skarbowego zasadnie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. nadał rygor natychmiastowej wykonalności wydanych przez siebie decyzjom z dnia [...] grudnia 2016 r. dotyczących podatku od towarów i usług.

Zdaniem organów podatkowych rygor natychmiastowej wykonalności mógł być nadany, ponieważ została spełniona przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 1 i pkt 4 oraz § 2 O.p.

Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 239b § 1 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Zgodnie natomiast z § 2 tego artykułu, przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Analiza powyższych regulacji wskazuje, że nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności jest uzależnione od spełnienia łącznie dwóch przesłanek, po pierwsze musi zaistnieć jedna z sytuacji określonych w art. 239b § 1 O.p. oraz po drugie, organ podatkowy musi uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Uprawdopodobnienie wiąże się z ustaleniem jakiegoś faktu w oparciu o wiarygodne środki dowodowe, pozwalające na przekonanie się przez organ podatkowy o zgodności danych faktów z rzeczywistością. Uprawdopodobnienie umożliwia podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie ustaleń reprezentujących niższy niż udowodnienie stopień poznania (por. Prawo dowodowe. Zarys wykładu, pod redakcją R. Kmiecika, Zakamycze 2005, str. 266). W rezultacie, przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie ze wskazaniem określonych faktów pozwalających na przyjęcie, iż zachodzi uzasadniona obawa (przypuszczenie), że zobowiązanie takie nie zostanie wykonane.

W rozpatrywanej sprawie postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności zostało wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w dniu [...] grudnia 2016 r., natomiast termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za okres od lutego do czerwca 2011 r. mijał z dniem 31 grudnia 2016 r. Niewątpliwie zatem do końca upływu terminu przedawnienia pozostało mniej niż 3 miesiące.

Na tle uregulowania art. 239b § 1 pkt 4 O.p. i § 2 w judykaturze utrwalił się pogląd, że w razie zaistnienia przewidzianej w art. 239b § 1 pkt 4 O.p. przesłanki do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, tj. gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż trzy miesiące, spełnienie przesłanki z § 2 tego przepisu polega na uprawdopodobnieniu, że zachodzą takie okoliczności faktyczne, które potwierdzają, że z tego właśnie powodu zobowiązanie podatkowe z decyzji nie zostanie wykonane. Nie mają natomiast istotnego znaczenia okoliczności odnoszące się do sytuacji majątkowej podatnika. Nawet przy bardzo dużym majątku, przekraczającym wielokrotnie wartość zobowiązań podatkowych określonych w decyzji organu pierwszej instancji, zobowiązanie to nie zostanie wykonane bez nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, albowiem wygaśnie na skutek przedawnienia (por. wyroki NSA z dnia: 3 lipca 2014 r., I FSK 1272/13; 7 lutego 2012 r., IGSK911/10; 19 kwietnia 2013 r., I GSK 1034 - 1037/11; 9 maja 2013 r., I GSK 1041/11; 3 lipca 2013 r., I FSK 1307/12; 13 grudnia 2013 r., I FSK 1807/12; 12 marca 2014 r., I FSK 523/13; 15 grudnia 2015 r., II FSK 2903/13; 10 kwietnia 2014 r., I GSK 1422/12).

Trzeba jednak zauważyć, że okoliczność upływu terminu przedawnienia nie może sama w sobie uzasadniać obawy niewykonania zobowiązania podatkowego. Krótki okres pozostały do zakończenia biegu terminu przedawnienia nie oznacza bowiem, iż zobowiązany na pewno nie wykona dobrowolnie zobowiązania podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 2011 r., I FSK 1210/10). W orzecznictwie jest prezentowany pogląd, że okoliczność zbliżającego się upływu terminu przedawnienia może uprawdopodobnić obawę niewykonania zobowiązania dopiero wespół z innymi faktycznymi okolicznościami danej sprawy, na podstawie których można wnioskować, iż zobowiązanie nie zostanie wykonane (np. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2017 r., II FSK 4022/14).

W tym kontekście należy zaakcentować, co uczynił także NSA w wyroku z dnia 13 grudnia 2013 r., I FSK 1807/12, że w trakcie prac legislacyjnych nad ustawą nowelizującą, tj. ustawą z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1318), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2009 r., zwracano uwagę, iż art. 239b § 1 pkt 4 O.p. jest związany z sytuacją, w której należy chronić interesy fiskalne w trakcie postępowania podatkowego. Nie można bowiem dopuścić do tego, żeby odwołanie, czyli element powodujący niewykonalność decyzji nieostatecznej, stał się jednocześnie instrumentem prowadzącym do przedawnienia się zobowiązania podatkowego, stąd potrzeba nadawania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, kiedy okres do przedawnienia jest zbyt krótki. Podkreślano także, że art. 239b § 2 O.p. jest jednym z przepisów kluczowych. To swoistego rodzaju przepis wymagający indywidualizacji postępowania w zakresie nadawania rygoru natychmiastowej wykonalności (zob. druk sejmowy nr 951, Sejm VI kadencji).

Należy zauważyć, że z akt sprawy wynika, iż Skarżący złożył odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...]. Uprawdopodobnienie, o którym stanowi art. 239b § 2 O.p., może zostać uznane za wykazane także wówczas, gdy nie ma prawnych możliwości wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji. Jedną z takich okoliczności może być sytuacja, w której złożone przez Stronę odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, nie będzie mogło zostać faktycznie rozpatrzone przez organ odwoławczy w okresie do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Z uwagi na czas trwania postępowania odwoławczego konieczne jest zapewnienie minimum okresu umożliwiającego wykonanie zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji przed upływem terminu przedawnienia. W realiach rozpatrywanej sprawy z uwagi na terminy przewidziane na wykonanie poszczególnych czynności w postępowaniu podatkowym było wysoce prawdopodobne, że do uzyskania przez decyzje organu pierwszej instancji waloru ostateczności nie dojdzie z uwagi na upływ terminu przedawnienia, a zatem, że z tego powodu zobowiązania podatkowe z decyzji nie zostaną wykonane. W tym kontekście należy zauważyć, że z akt sprawy wynika, że decyzje w przedmiocie podatku od towarów i usług doręczone zostały Stronie w dniu 12 grudnia 2016. Odwołania złożone przez Skarżącego w dniu 27 grudnia 2016 r. nie mogły zostać rozpatrzone do dnia 31 grudnia 2016 r. Zatem przed dniem rozpatrzenia odwołań przez organ drugiej instancji, zobowiązania podatkowe uległyby przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2016 r.

Fakt zatem, że Skarżący wniósł odwołania od decyzji określających zobowiązanie podatkowe rodziło uzasadnioną obawę, że zobowiązania podatkowe wynikające z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2016 r. nie zostaną wykonane i wygasną wskutek upływu terminu przedawnienia, co jest spełnieniem przesłanki wynikającej art. 239b § 2 O.p. Obowiązkiem organu było podejmowanie wszelkich - przewidzianych przepisami Ordynacji podatkowej - środków w celu wyegzekwowania należności podatkowych.

Niezasadne jest przy tym powoływanie się przez Stronę na konieczność dokonania przez organ podatkowy analizy majątku i możliwości finansowych strony aktualnych na dzień wydania postanowienie. Należy stwierdzić, że wśród przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 O.p. w pkt 2 wymieniono przesłankę "strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia". Jednak w przedmiotowej sprawie nie ta przesłanka została wskazana jako podstawa wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ jedynie dodatkowo uzasadniając uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązań podatkowych przywołał fakt, że z informacji pozyskanej z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców wynika, że Skarżący nie jest właścicielem pojazdów, a z Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych wynika, że Strona nie jest właścicielem nieruchomości. W tym miejscu należy wskazać, że w postępowaniach w sprawach dotyczących rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji ostatecznych organy podatkowe nie prowadzą oddzielnego postępowania dowodowego sensu stricte, natomiast opierają się na danych posiadanych z urzędu, bądź ustalonych w odrębnych postępowaniach. Nie było zatem zasadnym wzywanie podatnika do wskazania wszystkich posiadanych przez niego składników majątku.

Wbrew twierdzeniom skargi organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że postępowanie egzekucyjne prowadzone jest w zakresie zaległości dotyczących czerwca i grudnia 2014 r., a nie lutego, kwietnia 2014 r. i grudnia 2015 r. jak omyłkowo wskazał organ I instancji. Powołał się przy tym organ odwoławczy na wydruk zaległości podatkowych, z których wynika, że na dzień wydania skarżonego postanowienia na Stronie ciążyła zaległość podatkowa z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2014 r. w wysokości 15.712,05 zł oraz za grudzień 2014 r. zaległość w tym podatku w wysokości 1.063,30 zł (k.90 akt adm.). Zaległości te objęte są tytułami wykonawczymi o numerach odpowiednio: [...] oraz [...]. W związku ze zbiegiem egzekucji administracyjnej i sądowej, na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] maja 2016 r. do prowadzenia egzekucji wyznaczono Komornika Sądowego. Tym samym za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 239b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej wskutek błędnego przyjęcia, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne.

Nie został także naruszony art. 120 i art. 121 § 1 O.p. Organ działał w granicach prawa, a to, że zaskarżone postanowienie nie spełnia oczekiwań strony, nie oznacza, że została naruszona zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Strona ma prawo do własnego przekonania o zasadności swojego stanowiska, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenie w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni.

Uwzględniając wszystkie powyższe argumenty Sąd doszedł do przekonania, że organ odwoławczy prawidłowo przyjął w sprawie wystąpienie przesłanek z art. 239b § 1 pkt 1 i pkt 4 oraz § 2 O.p., pozwalających na nadanie w dniu 9 grudnia 2016 r. nieostatecznym decyzjom rygoru natychmiastowej wykonalności.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, mając na uwadze, że organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów prawnych, działając w trybie art. 120 i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), oddalił skargę w całości, o czym orzekł jak w sentencji.