Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1422/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Głównego Urzędu Miar
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: par. 32
journal: Dz.U. 2002 nr 100 poz 908
law: Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej
article: art. 174 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 27 par. 1 pkt 3, art. 59 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 110 poz 968
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
Teza: Par. 32 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" /Dz.U. nr 100 poz. 908/ nie jest przepisem prawa materialnego, nie może więc być powoływany w ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Regulacja prawna par. 32 powołanego rozporządzenia ma charakter /swoistej/ reguły interpretacyjnej i służy jedynie do oceny skutków prawnych czynności i zdarzeń legislacyjnych, polegających na uchyleniu bądź zmianie określonych aktów prawnych; nie wynikają z niej niewątpliwie jakiekolwiek prawa i/lub obowiązki dla podmiotów prawa.

TEZY

Par. 32 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" /Dz.U. nr 100 poz. 908/ nie jest przepisem prawa materialnego, nie może więc być powoływany w ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Regulacja prawna par. 32 powołanego rozporządzenia ma charakter /swoistej/ reguły interpretacyjnej i służy jedynie do oceny skutków prawnych czynności i zdarzeń legislacyjnych, polegających na uchyleniu bądź zmianie określonych aktów prawnych; nie wynikają z niej niewątpliwie jakiekolwiek prawa i/lub obowiązki dla podmiotów prawa.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Grażyna Nasierowska, Protokolant Ewelina Król, po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Prezesa Głównego Urzędu Miar od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 2433/05 w sprawie ze skargi Fabryki Zintegrowanych Systemów Opomiarowania i Rozliczeń "M." sp. z o.o. z siedzibą w T. na postanowienie Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 20 czerwca 2005 r. (...) w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Prezesa Głównego Urzędu Miar na rzecz Fabryki Zintegrowanych Systemów Opomiarowania i Rozliczeń "M." sp. z o.o. z siedzibą w T. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2006 r., III SA/Wa 2433/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone przez Fabrykę Zintegrowanych Systemów Opomiarowania i Rozliczeń "M." sp. z o.o. z siedzibą w T., postanowienie Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 20 czerwca 2005 r., (...), oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w B. z dnia 30 czerwca 2005 r., (...), w sprawie stanowiska wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym.

Z akt sprawy wynika, że Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w T. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec spółki, w oparciu o tytuły wykonawcze (...) z dnia 15 grudnia 2004 r., na kwotę należności głównej 1.082.805, zł, i (...) z dnia 27 grudnia 2004 r. na kwotę należności głównej 26.131, zł, wystawione przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w B., dotyczące opłat za czynności legalizacji wodomierzy do wody zimnej, ciepłej i gorącej, przeliczników wskazujących do ciepłomierzy do wody i przetworników przepływu do ciepłomierzy do wody, wykonane na zlecenie spółki w okresie od 31 sierpnia 2004 r. do 28 października 2004 r.

W toku postępowania egzekucyjnego pełnomocnik spółki zgłosił następujące zarzuty: nieistnienie egzekwowanego obowiązku /art. 33 par. 1 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 2002 nr 110 poz. 968 ze zm. - dalej u.p.e.a./,niedopuszczalność egzekucji administracyjnej /art. 33 par. 1 pkt 6 u.p.e.a./, niespełnienie wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. /art. 33 par. 1 pkt 10 u.p.e.a. w związku z art. 27 par. 1 pkt 3 u.p.e.a./, zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego /art. 33 par. 1 pkt 8 u.p.e.a./.

W związku z powyższym, postanowieniem z dnia 30 marca 2005 r. Dyrektor Okręgowego Urzędu Miar w B., przedstawiając swoje stanowisko jako wierzyciel odmówił zasadności zarzutom spółki i podtrzymał wniosek o prowadzenie egzekucji na podstawie wyżej wymienionych tytułów wykonawczych. Organ wyjaśnił, iż spółka, wnioskiem z dnia 27 sierpnia 2004 r. i 25 września 2004 r., zleciła Naczelnikowi Obwodowego Urzędu Miar w T., legalizację wodomierzy, przeliczników i przetworników przepływu do ciepłomierzy do wody. Realizacja wniosku nastąpiła w dniach od 31 sierpnia do 28 października 2004 r. Po dokonaniu legalizacji, za powyższe czynności Urząd naliczył opłaty, które spółka winna uiścić w terminie 14 dni od daty otrzymania rachunku. Wysokość opłaty ustalono na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z 26 listopada 2002 r. w sprawie wysokości i trybu pobierania opłat za czynności organów administracji miar i podległych im urzędów /Dz.U. nr 207 poz. 1757 ze zm./, które, zdaniem Organu, nie zostało uchylone, aż do zastąpienia go przez przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy /Dz.U. nr 229 poz. 2309 - dalej rozporządzenie. MF z 14 października 2004 r./ W opinii organu spółka miała świadomość, że powyższe czynności podlegają opłacie. Konieczność uiszczenia opłat wynikała i wynika nadal z art. 24 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach. Dyrektor Okręgowego Urzędu Miar wskazał, iż ustawa z 27 maja 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo o miarach /Dz.U. nr 141 poz. 1493/ nie zawiera przepisów uchylających rozporządzenie MF z dnia 26 listopada 2002 r., co oznacza, że przepisy te obowiązywały do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych, regulujących tę samą materię. Ponadto przepis ustawy zawierający upoważnienie zawarte w art. 24 ustawy - Prawo o miarach, na podstawie którego zostało wydane rozporządzenie MF z dnia 26 listopada 2002 r., nie został uchylony, lecz zmieniony ustawą nowelizującą.

Na powyższe postanowienie spółka wniosła zażalenie, zarzucając naruszenie: art. 33 par. 1 pkt 1 i pkt 6 u.p.e.a., art. 33 par. 1 pkt 10 w zw. z art. 27 par. 1 pkt 3 u.p.e.a. i art. 59 par. 1 pkt 3 u.p.e.a. W uzasadnieniu spółka podtrzymała argumentację zawartą w piśmie z dnia 1 marca 2005 r. zawierającym zarzuty na postępowanie egzekucyjne oraz podniosła dodatkowe argumenty przemawiające za tezą, że rozporządzenie MF z dnia 26 listopada 2002 r. nie obowiązywało w okresie od 6 lipca 2004 r. do 28 października 2004 r.

Prezes Głównego Urzędu Miar, postanowieniem z dnia 20 czerwca 2005 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w B. Zdaniem organu II instancji prawidłowo ustalono, że rozporządzenie MF z dnia 26 listopada 2002 r. zostało uchylone dopiero wskutek wejścia w życie rozporządzenia MF z dnia 14 października 2004 r. Oznacza to, że rozporządzenie MF z 2002 r. stanowiło podstawę do ustalenia przez organy administracji miar i podległe im urzędy, wysokości opłat za czynności wykonywane przez nie, zatem, odmowa uiszczenia przez skarżącą opłaty za czynności legalizacyjne wykonane na jej wniosek była bezzasadna. Organ uznał także za bezpodstawne pozostałe zarzuty spółki, dotyczące niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał art. 138 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 127 par. 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. 2000 nr 98 poz. 1071 tj. - dalej Kpa/, art. 12 ust. 6 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach /Dz.U. 2004 nr 243 poz. 2441 ze zm./ oraz art. 18 u.p.e.a.

W skardze skierowanej do Sądu administracyjnego, spółka zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu:

1/ naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy poprzez:

- niezastosowanie art. 59 par. 1 pkt 3 u.p.e.a., który uzasadnia umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w przedmiotowej sprawie;

- naruszenie art. 33 par. 1 pkt 1. pkt 6, pkt 8 i pkt 10 u.p.e.a., poprzez błędne uznanie, iż przepisy te nie zostały naruszone, a w związku z tym postępowania egzekucyjnego nie umorzono;

- błędną interpretację par. 32 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej";

- bezpodstawne zastosowanie rozporządzenia MF z dnia 26 listopada 2002 r., do naliczenia opłat za czynności urzędowe organów administracji miar w sytuacji, gdy zostało ono uchylone.

2/ naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 35 par. 1-3 w zw. z art. 144 Kpa, poprzez nie załatwienie sprawy w terminie.

W odpowiedzi na skargę, Prezes Głównego Urzędu Miar, podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po przeanalizowaniu sprawy uchylił oba wskazane w skardze postanowienia, argumentując zasadność podniesionych przez spółkę zarzutów.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji dokonał analizy Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej". Sąd podniósł, że ze względu na zasady opisane w par. 32 Zasadach techniki prawodawczej dotychczasowy akt wykonawczy już nie obowiązywał, a nowy jeszcze nie został opublikowany. W rozpatrywanej sprawie ustawodawca w przepisie art. 5 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo o miarach, niektórym aktom wykonawczym, wydanym na podstawie przepisów Prawo o miarach, w brzmieniu sprzed nowelizacji, przedłużył moc prawną przewidując wyraźnie, jakie akty wykonawcze, pod jakimi warunkami i na jak długo pozostają w mocy, a pominął akt wykonawczy wydany na podstawie art. 24 ustawy - Prawo o miarach z dnia 26 listopada 2002 r. Tak więc w sytuacji, gdy doszło do uchylenia ustawy, na podstawie której wydano akt wykonawczy, albo uchylono przepis ustawy upoważniający do wydania aktu wykonawczego, taki akt traci moc obowiązującą, odpowiednio z dniem wejścia w życie ustawy uchylającej, albo z dniem wejścia w życie przepisu uchylającego upoważnienie do wydania tego aktu /par. 33 ust. 2 Zasad techniki prawodawczej/. Ustawa z dnia 27 maja 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo o miarach weszła w życie z dniem 6 lipca 2004 r. Sąd I instancji stwierdził, iż nie budzi wątpliwości, że z tą właśnie datą utraciło moc rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 26 listopada 2002 r. w sprawie wysokości i trybu pobierania opłat za czynności organów administracji miar i podległych im urzędów, wydane na podstawie art. 24 ust. 2 przepisów Prawo o miarach, w brzmieniu sprzed nowelizacji. Właśnie nowelizacji tego przepisu, poprzez zastąpienie go inną treścią, dokonał ustawodawca. Zmienił się bowiem zakres spraw wymagających uregulowania aktem wykonawczym oraz wytyczne dotyczące wydania akty wykonawczego. Nie ulega też wątpliwości, że postępowanie w sprawie nie zostało wszczęte przed wejściem w życie nowej ustawy. Nie ma więc możliwości by omawiane rozporządzenie nadal obowiązywało aż do dnia wejścia w życie nowego rozporządzenia wykonawczego z dnia 14 października 2004 r., jak twierdzą organy administracyjne, zajmujące stanowisko w przedmiocie zarzutów przedstawionych przez stronę skarżącą w postępowaniu egzekucyjnym. Sąd podkreślił nadto, iż wyjątkowo uchylenie ustawy albo przepisu zawierającego upoważnienie do wydania aktu wykonawczego nie będzie równoznaczne ze sprzecznością dotychczasowego aktu wykonawczego z nową ustawą lub dotychczasowym przepisem, gdy pojawi się zastępcza podstawa prawna /par. 33 Zasad techniki prawodawczej/. W stosunku do nowelizowanej ustawy taką podstawą, w opinii Sądu, był przepis art. 5 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o miarach. Nie wskazano w nim jednak, iż przepisy rozporządzenia, wydanego na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy - Prawo o miarach, w brzmieniu sprzed nowelizacji, zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych, czyli do dnia wejścia w życie nowego rozporządzenia Ministra finansów w tym przedmiocie, wydanego stosownie do upoważnienia ustawowego zawartego w nowo uchwalonym art. 24 a ust. 4 /zmienionej/ ustawy prawo o miarach, tj. do dnia 29 października 2004 r.

W tej sytuacji należało, zdaniem Sądu I instancji, przyznać rację stronie skarżącej, że kwestionowane przez nią postanowienia naruszają art. 59 par. 1 pkt 3 u.p.e.a. poprzez wyrażenie stanowiska o niezasadności jego zastosowania jak również art. 33 par. 1 pkt 1, pkt 6 pkt 8 i pkt 10 u.p.e.a.

W skardze kasacyjnej pełnomocnik Prezesa Głównego Urzędu Miar zaskarżył powyższe rozstrzygnięcie zarzucając:

1/ naruszenie przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a./, poprzez uchylenie postanowienia Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 20 czerwca 2005 r. oraz Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w B. w sytuacji braku przesłanek uzasadniających uchylenie tych aktów;

2/ naruszenie prawa materialnego, tj. par. 32 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej".

Wskazując na powyższe, pełnomocnik organu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Autor skargi kasacyjnej wywodził, iż nietrafny jest pogląd Sądu wskazujący, iż na skutek nowelizacji ustawy - Prawo o miarach zmienił się zakres spraw /dotyczących opłat/, przekazanych do uregulowania w przepisach wykonawczych, jak też szczegółowe wytyczne do ich wydania. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną nieuprawniony jest także pogląd, iż niewskazanie w art. 5, że do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych rozporządzenie wydane na podstawie art. 24 ustawy nowelizowanej zachowuje moc, przesądza o utracie mocy obowiązującej rozporządzenia o opłatach z dnia 26 listopada 2002 r. W opinii pełnomocnika strony, wnioskowanie z przeciwieństwa /argumentum a contrario/ jest bowiem dopuszczalne pod warunkiem, że jego rezultaty nie pozostają w sprzeczności z regułami konstytucyjnymi, wykładni systemowej i celowościowej lub byłyby nieracjonalne. Zastosowanie wnioskowania tego rodzaju w przedmiotowej sprawie naruszałoby zakaz wykładni prowadzącej do luk w prawie /sprzeciwia się temu wykładnia systemowa/, które byłoby nieuniknione w związku z niewydaniem rozporządzenia o opłatach. Wnioskowanie z przeciwieństwa uniemożliwiłoby, także osiągnięcie zamierzonych przez ustawodawcę celów /pobieranie opłat za czynności organów administracji miar, które zostały określone w art. 24 ust. 2 ustawy - Prawo o miarach/ oraz kłóciłoby się z założeniem racjonalności ustawodawcy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik spółki wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego organu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia rozpoznanej skargi kasacyjnej.

Na wstępie niniejszych rozważań stwierdzić i przypomnieć trzeba, że zasadniczym elementem skargi kasacyjnej są jej podstawy oraz zarzuty, jak również ich uzasadnienie. Decydują one o charakterze tego środka zaskarżenia oraz wyznaczają jego granice. Mają one, w zasadzie, charakter wiążący dla Naczelnego Sądu Administracyjnego, co wynika z art. 183 par. 1 p.p.s.a. W związku z treścią tego przepisu, Sąd kasacyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i tym samym nie jest uprawniony do rozszerzenia lub uzupełnienia powołanych przez skarżącego podstaw oraz zarzutów kasacyjnych.

Rozpoznając zarzuty zawarte w niniejszej skardze kasacyjnej, w pierwszej kolejności należy odnieść się do tych, które dotyczą naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisów postępowania. Ich rozpatrzenie poprzedzać musi rozpoznanie zarzutów dotyczących naruszenia norm prawa materialnego. Nie można bowiem opierać skargi kasacyjnej na zarzucie błędnej wykładni prawa materialnego lub niewłaściwej oceny jego zastosowania zanim nie rozpatrzy się zarzutów naruszenia przez sąd norm postępowania, na podstawie których dokonuje się sądowa kontrola ocen faktycznych postępowania administracyjnego.

Skarga kasacyjna zawiera zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisu art. 145 par. 1 pkt 2 p.p.s.a. Zdaniem autora skargi kasacyjnej naruszenie to polegało na uchyleniu postanowień organu I i II instancji, w sytuacji braku przesłanek uzasadniających ich uchylenie.

Powyższy zarzut, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznać należy za bezzasadny. W pierwszej kolejności podkreślić bowiem trzeba, iż podstawę prawną wydania zaskarżonego wyroku stanowił jedynie przepis art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. Dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie mógł naruszyć przepisu art. 145 par. 1 pkt 2 p.p.s.a., który nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia. Z drugiej strony, gdyby nawet uznać, iż pełnomocnik organu jedynie omyłkowo, jako podstawę naruszenia przepisów postępowania wskazał przepis art. 145 par. 1 pkt 2, zamiast przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a., to i tak zarzutu tego nie można by było uznać za prawidłowo sformułowany, a tym samym skuteczny. Autor skargi kasacyjnej nie podał bowiem, przywołując art. 174 pkt 2 p.p.s.a, w jaki sposób doszło do tego naruszenia, ani na ile naruszenie to mogło wpłynąć na wynik sprawy, tj. nie uzasadnił podstawy kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny pozbawiony więc został możliwości odniesienia się do powyższego zarzutu.

Jako drugą podstawę kasacyjną, pełnomocnik organu wskazał naruszenie prawa materialnego, tj. par. 32 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej".

Zarzut ten uznać należy za całkowicie chybiony. Przede wszystkim, przepis, którego naruszenie podnosi autor skargi kasacyjnej, nie jest przepisem prawa materialnego, nie może więc być powoływany w ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Regulacja prawna par. 32 powołanego rozporządzenia ma charakter /swoistej/ reguły interpretacyjnej i służy jedynie do oceny skutków prawnych czynności i zdarzeń legislacyjnych, polegających na uchyleniu bądź zmianie określonych aktów prawnych; nie wynikają z niej niewątpliwie jakiekolwiek prawa i/lub obowiązki dla podmiotów prawa, w tym strony postępowania egzekucyjnego w administracji. Sąd I instancji, podczas kontroli badania legalności zaskarżonych postanowień, nie stosował wymienionego przepisu, a więc w tym aspekcie nie mógł go naruszyć. Sąd przeprowadził wprawdzie wykładnię przy pomocy przywoływanego zapisu prawnego, jednakże był to wyłącznie środek do interpretacji i końcowej oceny zastosowania tych norm prawa, które stanowiły podstawę prawną kwestionowanych w postępowaniu sądowym aktów postępowania administracyjnego; zarzut błędnej wykładni konkretnych przepisów prawa nie został też /zresztą/ sformułowany, przedstawiony i uzasadniony w skardze kasacyjnej.

Podkreślić przede wszystkim należy, że Sąd I instancji badając legalność zaskarżonych postanowień kontrolował prawidłowość zastosowania przez organy administracji określonych przepisów u.p.e.a. Konsekwencją tej oceny było stwierdzenie naruszenia - w zrealizowanym trybie prawnym z art. 34 u.p.e.a. - przepisów art. 59 par. 1 pkt 3 oraz art. 33 par. 1 pkt 1 pkt 6, pkt 8 i pkt 10 u.p.e.a.

W tym zakresie ocena prawna dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie została jednak zakwestionowana adekwatnymi do podstaw i przedmiotu zaskarżonego wyroku zarzutami kasacyjnymi spełniającymi wymogi wynikające z art. 174 i art. 176 p.p.s.a., a wiec, wobec treści przywoływanego na wstępie niniejszych rozważań unormowania art. 183 par. 1 p.p.s.a., nie mogła stać się ona przedmiotem merytorycznej kontroli kasacyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Z tych powodów, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną oraz orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.