Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 717/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 3, art. 6 ust. 1, 2, 4, 4a, 8, art. 5 ust. 1 pkt 2 i ust. 3
journal: Dz.U. 2001 nr 71 poz 734
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.
article: art. 24 - 26
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Protokolant Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 lutego 2013 r. sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania Z. D., dalej skarżąca, utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta D. przez Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. z dnia [...] 2012 r. nr [...] przyznającą skarżącej dodatek mieszkaniowy w kwocie 115,13 zł miesięcznie na okres od dnia 1 maja 2012 r. do 31 października 2012 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia 24 kwietnia 2012 r. skarżąca wystąpiła do Burmistrza Miasta D. z wnioskiem o przyznanie dodatku mieszkaniowego z dniem 1 kwietnia 2012 r. Podał, że pismo skarżącej zostało przekazane do organu I instancji w dniu 27 kwietnia 2012 r.

Pismem z dnia 10 maja 2012 r. skierowanym do Burmistrza Miasta D. skarżąca przesłała uzupełniony wniosek o dodatek mieszkaniowy. Jednocześnie zażądała przestawienia w pisemnej formie wyliczenia dodatku mieszkaniowego i wyłączenia w trybie art. 24 - 26 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., A. G. - Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. od udziału w sprawie.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] Zastępca Burmistrza Miasta D., powołując się na art. 24 § 3 k.p.a. odmówił wyłączenia Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. od udziału w postępowaniu prowadzonym w sprawie dodatku mieszkaniowego.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 24 § 1 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie:

1) w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki,

2) swego małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia,

3) osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli,

4) w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3,

5) w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji,

6) z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne,

7) w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej.

Podał, że powody wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu trwają także po ustaniu małżeństwa, przysposobienia, opieki lub kurateli (art. 24 § 2 k.p.a.). Bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć pracownika od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności nie wymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika (art. 24 § 2 k.p.a.).

Organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodziła żadna z przesłanek wyłączająca z mocy prawa (art. 24 § 1 k.p.a.) Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej od udziału w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego. Podał, że w piśmie z dnia 10 maja 2012 r. skarżąca nie wskazała przesłanek z powodu których wniosła o wyłączenie pracownika od udziału w sprawie. Dodał, że podane przez skarżącą przepisy art. 25 i 26 k.p.a. nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem art. 25 k.p.a. dotyczy wyłączenia organu administracji publicznej od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych:

1) jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3,

2) osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3.

Natomiast art. 26 k.p.a. odnosi się do sytuacji wyznaczenia innego pracownika do prowadzenia sprawy w przypadku wyłączenia wnioskowanego pracownika.

Wyjaśnił również, że nie mogło stanowić podstawy wyłączenia Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej stwierdzenie skarżącej, że zasiłku i dodatku pielęgnacyjnego czy świadczenia pielęgnacyjnego nie wlicza się do dochodu przy obliczaniu dodatku mieszkaniowego. Wskazał, że pojęcie dochodu dla celów dodatku mieszkaniowego jest określone w art. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734), dalej ustawa. Dodał, że wyliczenie dodatku mieszkaniowego jest wyliczeniem matematycznym, zatem wydana decyzja nie pozostaje w granicach uznania administracyjnego uzależnionego od rozstrzygnięć Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej.

Zdaniem organu odwoławczego wydane przez Zastępcę Burmistrza Miasta D. postanowienie z dnia 16 maja 2012 r. odmawiające wyłączenia Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. od udziału w przedmiotowej sprawie nie narusza w/w przepisów prawa.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, wskazał, że w myśl art. 2 ust. 1 ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje m.in. osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125 % tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku (art. 3 ust.1 ustawy), a zajmowana powierzchnia nie przekracza określonej powierzchni normatywnej. Powierzchnia normatywna dla dwóch osób wynosi 40 m² (art. 5 ust.1 pkt 2 ustawy), przy czym powierzchnię tę powiększa się o 15 m², jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju.

Dalej podał, że od dnia 1 marca 2012 r. wysokość najniższej emerytury wynosi 799,18 zł. Przy czym za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania, składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w

2007 r.

Podał, że wnioskodawca spełniający łącznie trzy wymienione wyżej przesłanki (tytułu prawnego do lokalu, dochodu i powierzchni normatywnej) kwalifikuje się do otrzymania dodatku mieszkaniowego. Natomiast wysokość przyznanego dodatku mieszkaniowego zależy z jednej strony od wydatków ponoszonych na zajmowany lokal oraz od dochodu wnioskodawcy.

Organ odwoławczy odnosząc się do wniosku skarżącej w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego wskazał, że z akt sprawy wynika, że skarżąca zajmuje na podstawie spółdzielczego (lokatorskiego) prawa do lokalu mieszkalnego lokal nr [...] położony w budynku nr [...] na [...] w D., w którym zamieszkuje wraz z mężem. Lokal ten jest wyposażony w instalację centralnego ogrzewania, gazu przewodowego i ciepłej wody. Jak podał zarządca budynku powierzchnia lokalu wynosi 47,81 m², natomiast wydatki na mieszkanie za miesiąc kwiecień 2012 r. wynoszą 418,65 zł (bez podatku i gazu). Na powyższą kwotę składają się: koszty eksploatacji w kwocie 117,61 zł, fundusz remontowy w kwocie 25,35 zł, opłata za centralne ogrzewanie w kwocie 96,85 zł, opłata za ciepłą wodę w kwocie 61 zł, wywóz nieczystości stałych w kwocie 28,44 zł, zimna woda oraz ścieki w kwocie 89,40 zł. Dalej podał, że na dochód dwuosobowego gospodarstwa domowego skarżącej składa się dochód skarżącej z emerytury za styczeń i luty 2012 r. w kwocie 1460,18 zł brutto miesięcznie (bez dodatku pielęgnacyjnego), za marzec 2012 r. w kwocie 1531,18 zł brutto (bez dodatku pielęgnacyjnego) oraz świadczenie pielęgnacyjne pobierane przez męża skarżącej za w/w miesiące w łącznej kwocie 1560 zł. Dodał, że z wniosku skarżącej o przyznanie dodatku mieszkaniowego (pkt. 6 lit. b wniosku) wynikało, że jedna osoba w gospodarstwie domowym z uwagi na niepełnoprawność posiada uprawnienia do zwiększenia powierzchni o 15 m².

Wskazał, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 8/09 (lex nr 531150) dodatku pielęgnacyjnego, określonego w art. 75 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. nr 39, poz. 353 ze zm.) nie wlicza się do dochodu, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734 ze zm.).

Zatem, wyjaśnił, że prawidłowo organ I instancji nie doliczył do dochodu otrzymywanego przez skarżącą dodatku pielęgnacyjnego. Jednak wskazał, że wbrew twierdzeniu skarżącej, świadczenie pielęgnacyjne nie podlega wyłączeniu, a tym samym należało wliczyć otrzymywane przez męża skarżącej świadczenie pielęgnacyjne jako dochód w myśl definicji zawartej w art. 3 ust. 3 i 4 ustawy.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji prawidłowo przyjął do wyliczenia dodatku mieszkaniowego dochód dwuosobowego gospodarstwa domowego skarżącej za okres 3 miesięcy tj. od stycznia do marca w kwocie 6011,54 zł, zatem dochód miesięczny przypadający na jedną osobę w gospodarstwie domowym wyniósł: 1001,92 zł.

W świetle wskazanych przepisów skarżąca spełniła przesłankę tytułu prawnego do lokalu i powierzchni normatywnej, natomiast zostało przekroczone kryterium dochodowe.

Podał dalej, że ustawodawca dopuszcza możliwość przyznania dodatku mieszkaniowego w sytuacji przekroczenia dochodu. Jednak w sytuacji gdy średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego jest wyższy od ustalonego limitu, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego, należny dodatek mieszkaniowy obniża się o tę kwotę (art. 6 ust. 8 ustawy).

W myśl art. 6 ust. 1 ustawy, wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości:

1) 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym,

2) 12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4-osobowym,

3) 10% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym.

Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy, jeżeli średni miesięczny dochód, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jest równy lub wyższy od 150 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100 % tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości:

1) 20 % dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym,

2) 15 % dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4-osobowym,

3) 12 % dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym.

Wskazał, że miesięczny dochód przypadający na osobę w rodzinie skarżącej wyniósł 1001,92 zł i jest wyższy od ustalonego kryterium dochodu rodziny wieloosobowej, które wynosi 998,98 zł. Zatem przyjęto piętnastoprocentowy próg procentowy. Dodał, że w przypadku rodziny skarżącej piętnaście procent dochodu stanowi kwota 300,58 zł (tj. 6011,54 zł : 3 m-ce x 15 %). Zatem dodatek mieszkaniowy w przedmiotowej sprawie wyniósł 118,07 zł (tj. 418,65 zł - 300,58 zł).

Organ odwoławczy wskazał, że miesięczny dochód rodziny skarżącej przypadający na jedną osobę przekroczył ustawowe kryterium dochodu o kwotę 2,94 zł (1001,92 zł - 998,98 zł). Zatem wyliczony dodatek mieszkaniowy, w myśl art. 6 ust. 8 ustawy, prawidłowo został pomniejszony o kwotę wyliczonego przekroczenia, stąd skarżącej przysługuje dodatek mieszkaniowy w kwocie 115,13 zł (tj. 118,07 zł - 2,94 zł).

Wyjaśnił, że wyliczenie dodatku mieszkaniowego nie zależy od uznania organu administracyjnego. Dodał, że jest to wyliczenie matematyczne i nie może być zwiększone bądź zmniejszone.

Mając na uwadze, że organ I instancji prawidłowo wyliczył dodatek mieszkaniowy, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji pierwszo - instancyjnej.

Ostateczna decyzja stała się przedmiotem skargi wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przez pełnomocnika skarżącej. W uzasadnieniu podniósł, że nie zgadza się z wliczeniem do dochodu pobieranego świadczenia pielęgnacyjnego w kwocie 520 zł miesięcznie, bowiem narusza to art. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Podniósł, że Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej od 2007 r. niezgodnie z przepisami prawa oblicza wysokość dodatku mieszkaniowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjny (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej.

Na wstępie wskazać należy, że skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko organu odwoławczego, że przytoczone przez skarżącą okoliczności we wniosku o wyłączenie pracownika – Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej, nie uprawdopodobniały istnienia okoliczności, które mogły wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika, bądź uzasadniały wyłączenie pracownika z mocy prawa.

Przechodząc od ogólnych uwag na grunt badanej sprawy wskazać należy, że zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734 ze zm.), dalej ustawa.

Krąg uprawnionych do dodatku określa art. 2 ust. 1 ustawy. Z treści tego przepisu wynika, że dodatek przysługuje osobom posiadającym określony tytuł prawny do lokalu: najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych (pkt 1), osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego (pkt 2), osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych (pkt 3) oraz innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem (pkt 4), a ponadto osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny (pkt 5).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125 % tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku.

W myśl art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych: " Za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r." Wskazać należy, że w myśl art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dochodem są wszelkie przychody, od których odlicza się składniki wyraźnie wyliczone w tym przepisie.

Wskazać zatem należy, że skoro świadczenie pielęgnacyjne nie zostało wymienione w cyt. wyżej art. 3 ust. 3 (zdanie drugie) ustawy o dodatkach mieszkaniowych, to świadczenie takie powinno zostać uwzględnione w dochodzie na podstawie którego ustala się, czy wnioskodawca spełnia kryterium do przyznania mu dodatku mieszkaniowego.

Powyższe znajduje potwierdzenie również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym dodatku pielęgnacyjnego, określonego w art. 75 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. nr 39, poz. 353 ze zm.), nie wlicza się do dochodu, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734 ze zm.) – uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów NSA z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/2/21 oraz lex nr 531150). Natomiast świadczenie pielęgnacyjne jest przychodem, który podlega wliczeniu do dochodu na podstawie art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Jest to świadczenie o innym celu, charakterze oraz funkcji, niż zasiłek pielęgnacyjny i dodatek pielęgnacyjny, które nie podlegają wliczeniu do dochodu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 212/11, lex nr 990226).

Wskazać należy, że ustawodawca dopuszcza możliwość przyznania dodatku w sytuacji przekroczenia dochodu. Jednak w sytuacji gdy średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego jest wyższy od ustalonego limitu, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego, należny dodatek mieszkaniowy obniża się o tę kwotę (art. 6 ust. 8 ustawy).

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy, normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać: 40 m² - dla 2 osób. Normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m², jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju (ust. 3 wskazanego przepisu).

W myśl art. 6 ust. 1 ustawy, wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości:

1) 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym,

2) 12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4-osobowym,

3) 10% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym.

Zgodnie z ust. 6 ust. 2 ustawy, jeżeli średni miesięczny dochód, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jest równy lub wyższy od 150 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100 % tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości:

1) 20 % dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym,

2) 15 % dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4-osobowym,

3) 12 % dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 1 stycznia 2012 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. poz. 118) kwota najniższej emerytury od dnia 1 marca 2012 r. wynosi 799,18 zł, a zatem 125 % tej kwoty to 998,98 zł.

Na podstawie art. 6 ust. 3 i 4 ustawy, wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego, są: czynsz, opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego, inne niż wymienione w pkt 1-4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego, opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych, wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału.

Nie stanowią wydatków, o których mowa w ust. 4, wydatki poniesione z tytułu: ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów, opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego na cele bytowe (art. 6 ust. 4a ustawy).

Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżąca zajmuje na podstawie spółdzielczego (lokatorskiego) prawa do lokalu mieszkalnego lokal położony w D., w którym zamieszkuje wraz z mężem. Lokal ten jest wyposażony w instalację centralnego ogrzewania, gazu przewodowego i ciepłej wody. Jak podał zarządca budynku powierzchnia lokalu wynosi 47,81 m², natomiast wydatki na mieszkanie za miesiąc kwiecień 2012 r. wynoszą 418,65 zł (bez podatku i gazu). Na powyższą kwotę składają się: koszty eksploatacji w kwocie 117,61 zł, fundusz remontowy w kwocie 25,35 zł, opłata za centralne ogrzewanie w kwocie 96,85 zł, opłata za ciepłą wodę w kwocie 61 zł, wywóz nieczystości stałych w kwocie 28,44 zł, zimna woda oraz ścieki w kwocie 89,40 zł. Na dochód dwuosobowego gospodarstwa domowego skarżącej składa się dochód skarżącej z emerytury za styczeń i luty 2012 r. w kwocie 1460,18 zł brutto miesięcznie (bez dodatku pielęgnacyjnego), za marzec 2012 r. w kwocie 1531,18 zł brutto (bez dodatku pielęgnacyjnego) oraz świadczenie pielęgnacyjne pobierane przez męża skarżącej za w/w miesiące w łącznej kwocie 1560 zł. Z wniosku skarżącej o przyznanie dodatku mieszkaniowego (pkt. 6 lit. b wniosku) wynikało, że jedna osoba w gospodarstwie domowym z uwagi na niepełnoprawność posiada uprawnienia do zwiększenia powierzchni o 15 m².

Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz zawartych w niej szczegółowych wyliczeń matematycznych prowadzi do wniosku, że obliczenie dodatku mieszkaniowego w niniejszej sprawie nastąpiło zgodnie z powołanymi przepisami ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Organy obu instancji prawidłowo przyjęły do wyliczenia dodatku mieszkaniowego średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego otrzymany w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego.

Zasadnie organy obu instancji nie doliczyły do dochodu otrzymywanego przez skarżącą dodatku pielęgnacyjnego. Jednak prawidłowo wskazały, wbrew twierdzeniu skarżącej, że świadczenie pielęgnacyjne nie podlega wyłączeniu, a tym samym należało wliczyć otrzymywane przez męża skarżącej świadczenie pielęgnacyjne jako dochód w myśl definicji zawartej w art. 3 ust. 3 i 4 ustawy.

Mając na uwadze powyższe organy obu instancji prawidłowo obliczyły łączny dochód rodziny skarżącej za okres 3 miesięcy, tj. od stycznia do marca w kwocie 6011,54 zł, zatem dochód miesięczny przypadający na jedną osobę w dwuosobowym gospodarstwie domowym wyniósł: 1001,92 zł.

W świetle wskazanych przepisów i ustaleń stanu faktycznego prawidłowo organy obu instancji stwierdziły, że skarżąca spełniła przesłankę tytułu prawnego do lokalu i powierzchni normatywnej, natomiast przekroczone zostało kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy.

Prawidłowo wyliczono, że miesięczny dochód przypadający na osobę w rodzinie skarżącej wyniósł 1001,92 zł i jest wyższy od ustalonego kryterium dochodu rodziny wieloosobowej w wysokości: 998,98 zł, stąd zasadnie przyjęto piętnastoprocentowy próg procentowy zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy. Zatem skarżąca we własnym zakresie zobowiązana była do partycypowania w kosztach eksploatacji mieszkania, przeznaczając na jego utrzymanie kwotę 300,58 zł (tj. 6011,54 zł : 3 m-ce x 15 %).

Słusznie przyjęto, że łączna kwota wydatków poniesionych przez skarżącą na utrzymanie lokalu mieszkalnego w miesiącu kwietniu 2012 r. wyniosła 418,65 zł. Zatem dodatek mieszkaniowy w przedmiotowej sprawie wyniósł 118,07 zł (tj. 418,65 zł - 300,58 zł).

Zasadnie organy obu instancji wskazały, że miesięczny dochód rodziny skarżącej przypadający na jedną osobę przekracza ustawowe kryterium dochodu o kwotę 2,94 zł (1001,92 zł - 998,98 zł). Zatem wyliczony dodatek mieszkaniowy prawidłowo został pomniejszony o kwotę przekroczenia, stąd skarżącej przysługiwał dodatek mieszkaniowy w kwocie 115,13 zł (tj.118,07 zł - 2,94 zł). Dokonane przez organy obu instancji obliczenie wysokości dodatku mieszkaniowego wskazanej w art. 6 ust. 2 ustawy było zatem prawidłowe.

Mając na uwadze powyższe ustalenia za niezasadny uznać należało zarzut zawarty w skardze dotyczący niewłaściwego obliczenia dochodu rodziny skarżącej.

W tej sytuacji decyzje zaskarżonej treści uznać należy za prawidłowe. Przeprowadzone przez organy wyliczenie przysługującego skarżącej dodatku mieszkaniowego jest właściwe i znajduje w pełni oparcie w obowiązujących w tej mierze przepisach prawa. Dokonane przez organy wyliczenie matematyczne przysługującego skarżącej dodatku mieszkaniowego ustalonego na okres od dnia 1 maja 2012 r. do dnia 31 października 2012 r. i ustalenie tego dodatku na kwotę 115,13 zł miesięcznie w pełni odpowiada prawu.

Skarga zatem jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.