Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 1941/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Czesława Socha (spr.), Sędziowie NSA Bogusław Moraczewski, WSA Mirosława Kowalska, Protokolant Dorota Jackiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi T. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku letniskowego w postępowaniu wznowieniowym I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz T. C. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

7/IV SA 1941/02

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. (o nr [...]) - Wojewoda [...] na podstawie art.138 § 1 pkt 1 kpa w związku z odwołaniem T. C. zam. w L. przy ul. [...] od decyzji Starosty Powiatowego w P. o nr [...] z dnia [...] lutego 2002 r. odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia [...] maja 1996 r. o nr [...] udzielającej J. B. pozwolenia na użytkowanie budynku letniskowego na działce nr [...] w Z. gmina L - utrzymał w mocy powyższą decyzję.

W uzasadnieniu podał, że T. C. o fakcie wydania pozwolenia na użytkowanie budynku letniskowego dla J. B. dowiedział się z treści pisma Urzędu Rejonowego w P. z dnia 30 czerwca 1998 r., co zostało udokumentowane. Zgodnie z art.148 § 1 i 2 kpa termin do złożenia podania o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Natomiast T. C. podanie złożył dopiero w dniu 15 września 1998 r. do organu wydającego decyzję w ostatniej instancji a więc do Urzędu Rejonowego w P. Oznacza to, że nie zachował właściwego terminu i dlatego stanowisko organu I instancji należało uznać za uzasadnione. Skargę na powyższą decyzję złożył T. C. Zarzucił naruszenie art.7, 8, 10, 77, 80 oraz 148 w związku z art.235 i 236 kpa. Wskazując na powyższe domagał się uchylenia wydanych decyzji obu instancji.

W uzasadnieniu podał, że termin do złożenia podania został zachowany zgodnie z przepisami. W ciągu 6 dni od dnia doręczenia pisma Urzędu Rejonowego z dnia 30 czerwca 1998 r. złożył skargę do Wojewody [...] na decyzję Urzędu Rejonowego z [...] maja 1996 r ., wydaną w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie. Pismo to zostało przesłane do Urzędu Rejonowego jako właściwego do rozpoznania sprawy. Organ ten w piśmie z dnia 3 sierpnia 1998 r. udzielił ogólnej odpowiedzi, nie podejmując czynności, do których zobowiązywał art.235 i 236 kpa. Pismo skarżącego z dnia 15 września 1998 r. stanowiło jedynie uzupełnienie wniosku zawartego w piśmie z dnia 6 lipca 1998 r. Oznacza to w ocenie skarżącego, że termin określony w art.148 kpa został zachowany. Odmowa więc wznowienia postępowania z tego powodu nie jest uzasadniona. Powyższe fakty zostały też podniesione w odwołaniu do organu II instancji, lecz organ je pominął, nie dokonując też rzetelnej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał wydaną decyzją w sprawie oraz jej uzasadnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art.l, 3, 13 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U.nr 153, poz.1270 z 2002 r.) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Wojewódzki Sąd Administracyjny powołany jest do kontroli zgodności z prawem decyzji administracyjnych nie będąc tym samym związany granicami skargi (art.134 cytowanej wyżej ustawy). Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mień istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z zasadami zawartymi w art.6, 7 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, organy administracji publicznej, zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa i prowadzić postępowanie w taki sposób, aby zostały wyjaśnione istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Brak prawidłowego zastosowania przepisów prawa jak też nie wyjaśnienie istotnych dla rozpatrzenia sprawy okoliczności faktycznych stanowi naruszenie przepisów, które obligują Wojewódzki Sąd Administracyjny do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Przepis art.138 § 1 kpa określa, że przed organem odwoławczym następuje powtórne rozstrzygnięcie merytoryczne zgodnie z zasadą dwuinstancyjności i dochodzenia prawdy obiektywnej w każdym stadium postępowania, chyba, że zachodzi wyjątkowa sytuacja określona w § 2. O ile organ podziela stanowisko wcześniej wyrażone, to wypowiada swoją wolę co do utrzymania zaskarżonej decyzji (jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie), wówczas wydaje decyzję w oparciu o art.138 § 1 pkt 1 kpa i na tym kończy się postępowanie w sprawie. Do obowiązków organu należy wówczas wypowiedzenie się w uzasadnieniu decyzji co do zasadności zgłoszonych wszystkich zarzutów w odwołaniu po myśli art.107 kpa w związku z treścią art.40 kpa, gdyż podstawę wydania tej decyzji stanowi złożone odwołanie. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji całościowej oceny podniesionych zarzutów, stwarza podstawę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Chodzi zatem o naruszenie art.7-9 i 11 kpa, 77,80 i 81 kpa. Konsekwencją takiego naruszenia jest brak wówczas możliwości wypowiedzenia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny czy dokonana ocena faktyczna i prawna przez organ jest zgodna z obowiązującym prawem i czy zachodziły istotne podstawy do zastosowania podstaw , o których mowa w przedmiotowej sprawie. Taka sytuacja zachodziła także w niniejszej sprawie.

W przedmiotowej sprawie w trybie przepisów wyżej powołanych, chodzi o ocenę trafności - czy odmowa wznowienia postępowania z uwagi na uchybienie terminu do złożenia podania była uzasadniona.

Istotnie zgodnie z art.148 § 1 i 2 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. 0 ile strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a więc z podstawy o której mowa w art.145 § 1 pkt 4 kpa (mającej zastosowanie w przedmiotowej sprawie), termin ten biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Bezsporne jest w sprawie dowiedzenie się przez skarżącego o treści kwestionowanej decyzji z pisma Urzędu Rejonowego w P. z dnia 30 czerwca 1998 r. Problem w sprawie w istocie sprowadza się do oceny - kiedy termin 1-go miesiąca od tej daty upłynął. Organy przyjęły, że podanie skarżącego złożone zostało w dniu 15 września 1998 r., a więc po upływie wymaganego terminu, co stanowiło podstawę wydania decyzji odmownej. Należało jednak ocenić, czy pismo skarżącego z dnia 6 lipca 1998 r. (którego brak w aktach administracyjnych, złożone dopiero przez skarżącego na rozprawie w dniu 15 stycznia 2004 r.) skierowane do Wojewody [...], nie stanowiło podania, o którym mowa w art.148 kpa. Na powyższe pismo skarżący powoływał się jako uzupełnienie w podaniu o wznowienie postępowania z dnia 15 września 1998 r. jak też urząd Wojewódzki w P. w piśmie z dnia 3 sierpnia 1998 r. Organ II instancji pominął te okoliczności, choć objęte zostały zarzutami w złożonym odwołaniu. Brak ustosunkowania się do tych zarzutów powoduje brak możliwości wypowiedzenia się przez Sąd - czy dokonana ocena faktyczna i prawna przez organ jest zgodna z obowiązującym prawem i czy zachodziły istotnie podstawy do zastosowania przepisów, o których mowa w zaskarżonej decyzji. Przy ocenie należy brać pod uwagę treść art.64 § 2, 65, 9 i 10 kpa.

Mając na względzie wskazane wyżej uchybienia i uznając, że ze względu na swój charakter mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy - Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art-145 § 1 pkt 1 lit."c" cytowanej wyżej ustawy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - uchylił zaskarżoną decyzję.

Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art.2OO cytowanej wyżej ustawy.