Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1639/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, art. 52 par. 1 pkt 6 i par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 141 par. 1 pkt 2, art. 216, art. 217
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w J. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Dnia 7 lipca 2014 r. w przedmiocie ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Minister Finansów postanowieniem z [...] października 2013 r. nr [...], po rozpoznaniu ponaglenia z dnia [...] września 2013 r. wniesionego

przez F. Sp. z o.o. z siedzibą w J. (skarżącą w niniejszej sprawie),

zawierającego zarzut niezałatwienia we właściwym terminie przez Dyrektora Izby

Celnej w K. sprawy nr [...] wszczętej na wniosek

strony skarżącej- uznał ponaglenie za nieuzasadnione.

W dniu 7 kwietnia 2014 r. skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie Ministra Finansów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi ze względu na

niedopuszczalność drogi sądowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w

postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej

wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości

sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i

została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych

przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego

biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2

ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), zgodnie z którym

kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje

orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy

zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające

sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na

które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej

dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w

indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i

terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż

określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach

określonych w pkt 1-4a.

W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Ministra

Finansów wydane na podstawie art. 141 § 1 pkt 2, art. 216, art. 217 ustawy z dnia 29

sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (dz. U. z 2012 r. poz, 749 ze zm.) w zw. z

art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz.

1540 ze zm.).

Przepis art. 141 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej stanowi, że na niezałatwienie

sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie

służy ponaglenie do ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli

sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby

celnej.

Ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie jest specyficznym środkiem

ochrony praw strony w postępowaniu podatkowym. Ponaglenie to przysługuje na

czynność organu administracyjnego, która w tym przypadku będzie przybierała

postać swoistego milczenia administracji. Istotą przyjętego w ustawie - Ordynacja

podatkowa rozwiązania jest spełnienie dwóch celów. Po pierwsze, przez rozpoznanie

ponaglenia w indywidualnej sprawie może dojść do wyznaczenia organowi

właściwemu w sprawie dodatkowego terminu na załatwienie sprawy. Po drugie,

organ wyższego stopnia zostaje poinformowany o uchybieniach w pracy organu

niższego stopnia. Stwierdzenie tego typu uchybienia powinno prowadzić do podjęcia

działań zmierzających do poprawienia terminowości załatwiania spraw

administracyjnych (por. J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński:

Kodeks postępowania administracyjnego, s. 131).

Rozpatrując ponaglenie organ wyższego stopnia może podejmować

rozstrzygnięcia i działania wyłącznie wskazane wprost w art. 141 § 2 Ordynacji

podatkowej. Celem ponaglenia jest zatem spowodowanie podjęcia przez organ, który

popadł w zwłokę, rozstrzygnięcia kończącego sprawę. Ponaglenie spełnia zatem

identyczną funkcję jak zażalenie przewidziane w art. 37 k.p.a. Środek ten musi

zostać wniesiony przed wniesieniem skargi na bezczynność (vide: postanowienie

NSA z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 1350/10 LEX nr 742865).

Na postanowienie wydane w związku z rozpoznaniem wniesionego przez

stronę ponaglenia nie służy zażalenie. Postanowienie to ma charakter wpadkowy

(incydentalny), a więc nie kończy ono postępowania w sprawie. Nie można też uznać

by było ono postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, skoro jego celem

jest spowodowanie jedynie, aby tego rodzaju rozstrzygnięcie zostało podjęte.

Zatem za niedopuszczalne należało uznać wniesienie skargi na akt nie objęty

kontrolą sądu administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

na podstawie art. 52 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.