Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 33/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub podjęcia czynności
stwierdzono że bezczynność i przewlekłość nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 marca 2016 r. sprawy ze skargi T. M. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w udostępnieniu informacji publicznej I zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat [...] do wydania w terminie 14 dni aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosku T. M. z dnia 28 grudnia 2015 r.; II stwierdza, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat [...] dopuścił się bezczynności; III stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat [...] na rzecz skarżącego T. M. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 28 grudnia 2015 r. T. M. złożył do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej, domagając się podania, czy została wydana decyzja o dopuszczeniu do użytkowania budynku znajdującego się przy ul. Z. w K.. Wnioskodawca wskazał, że w przypadku wydania takiej decyzji, wnosi o udostępnienie jej treści oraz związanej z decyzją dokumentacji. Ponadto T. M. domagał się podania, czy podjęto działania kontrolne w związku ze złożonymi przez niego w dniu 15 grudnia 2015 r. trzema wnioskami o wstrzymanie budowy oraz niedopuszczenie do użytkowania budynku.

W piśmie z dnia 7 stycznia 2016 r. PINB stwierdził, że żądania zawarte we wniosku T. M. nie są informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem organu wnioskodawca domagał się podania informacji o postępowaniu administracyjnym, którego przedmiot nie mógł zostać zakwalifikowany jako "sprawa publiczna", ponieważ postępowanie to dotyczyło inwestycji prowadzonej przez prywatnego inwestora.

T. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność PINB w K., zarzucając, że organ ten bezpodstawnie uznał, że wnioskowana przez skarżącego informacja nie mieści się w ustawowym pojęciu informacji publicznej. Skarżący domagał się zobowiązania organu do udostępnienia informacji, o którą zwracał się w piśmie z dnia 28 grudnia 2015 r. albo wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący wskazał, że informacja, której udostępnienia się domagał, powinna być przez organ zakwalifikowana jako informacja publiczna wymieniona w art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę PINB w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 7 stycznia 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), w skrócie "ppsa", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 cytowanego artykułu w pkt 8 w związku z pkt 4 precyzuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej.

Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ ten nie wydaje w terminach ustawowych decyzji, postanowień lub innych aktów albo nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracji zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

Podkreślić trzeba, że prawo do informacji zagwarantowane jest w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, która w art. 61 ust. 1 stanowi, że jest to prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa do informacji może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).

Zasady udzielania informacji publicznej reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.), zwana dalej "udip". W myśl przepisu art. 1 ust. 1 udip informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Przykładowe wyliczenie informacji publicznych podlegających udostępnieniu zawiera art. 6 udip, który to przepis w ust. 1 pkt 4 lit. "a" wylicza treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności:

– treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć,

– dokumentację przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających,

– treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu.

W świetle przytoczonych przepisów Konstytucji RP oraz udip w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do szeroko rozumianych władz publicznych oraz wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28 i nast.).

W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, że "Informacją publiczną będzie nie tylko decyzja organu, ale także i dokumentacja wytworzona w trakcie procesu decyzyjnego przez pracowników organu, któremu sprawa została przydzielona do załatwienia. Dokumentacja ta bowiem stanowi podstawę podjęcia decyzji przez organ władzy w sprawie publicznej, będąc wyrazem działalności tego organu w ramach jego kompetencji" (vide: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 2157/12). Ponadto akta spraw administracyjnych - z wyjątkiem części podlegających wyłączeniom wynikającym z ochrony danych osobowych czy objętych tajemnicą ustawowo chronioną - stanowią informację publiczną (vide: wyrok NSA z dnia 5 września 2013 r. sygn. akt I OSK 953/13 - powołane orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W konsekwencji należało uznać, że błędne było stanowisko PINB w K. wyrażone w odpowiedzi na skargę oraz w piśmie z dnia 7 stycznia 2016 r. Podkreślić trzeba, że organ wadliwie odczytał pojęcie informacji publicznej w odniesieniu do złożonego przez skarżącego wniosku, ponieważ żądana przez T. M. informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" tiret pierwsze i drugie. Jeśli zatem wnioskowane przez skarżącego dane stanowią informację publiczną, to skarżący nie musiał wykazywać swego interesu w tym zakresie, bowiem zgodnie z art. 2 ust. 2 udip, od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazywania interesu prawnego lub faktycznego. Zaznaczyć trzeba też, że ze względu na treść art. 5 ust. 2 udip podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej winny poprzestać na takim zanonimizowaniu danych wrażliwych, aby nie istniała obiektywna możliwość poznania ich po zapoznaniu się z informacją publiczną.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że PINB w K. był zobowiązany do udzielenia skarżącemu informacji publicznej zgodnie z jego wnioskiem zawartym w piśmie z dnia 28 grudnia 2015 r. Organ nie dopełnił tego obowiązku, a więc pozostawał w bezczynności. Dlatego też Sąd orzekł jak w punktach I oraz II sentencji na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 ppsa. Sąd uznał jednak, że bezczynność organu nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ PINB swoimi działaniami nie miał na celu pozbawienia skarżącego prawa do informacji publicznej, lecz kierował się wadliwą wykładnią przepisów prawa regulujących tą materię.

W przedmiocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 ppsa w związku z art. 205 § 2 ppsa. Skarżący był w sprawie reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, a więc wysokość przyznanych kosztów ustalono na podstawie art. 223 ust. 1 ustawy o radcach prawnych oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Ponadto kwotę 480 zł powiększono o 17 zł tytułem zwrotu opłaty od udzielonego pełnomocnictwa oraz kolejne 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi.