Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 977/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1, 2 i 7
journal: Dz.U. 2014 poz 1438
law: Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 141 poz 18  art. 73 ust. 4 i 5
law: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji  oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla  systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi P. M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga P. M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa w W. nr [...] z [...] sierpnia 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. Nr [...] z [...] maja 2017 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2008 rok.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu 12 maja 2008 r. (data wpływu do organu) P. M. (dalej: skarżący, strona), reprezentujący spółkę cywilną [...] (zwana także: spółka), złożył do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. (dalej: Kierownik BP, organ I instancji) wniosek o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (dalej także: płatność ONW) na 2008 rok. Do płatności wnioskodawca zadeklarował grunty o powierzchni 5,64 ha na obszarze ONW Nizinne strefa II i grunty o powierzchni 56,77 ha na obszarze ONW Nizinne strefa I.

W wyniku rozpatrzenia sprawy Kierownik BP decyzją Nr [...]

z dnia [...] maja 2009 r. przyznał spółce płatność ONW w kwocie [...] zł do powierzchni 62,41 ha. Płatności przyznane ww. decyzją przekazane zostały 29 czerwca 2009 r. na rachunek bankowy wnioskodawcy, podany we wniosku o wpis do ewidencji producentów. Na skutek złożonego odwołania Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (zwany dalej: Dyrektor ARiMR, organ odwoławczy) decyzją Nr [...] z [...] maja 2010 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie w pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 stycznia 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 758/10, po rozpoznaniu skargi wnioskodawcy, orzekł o uchyleniu zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji (odpowiednio z [...] maja 2010 r. i [...] maja 2009 r.), natomiast wyrokiem z 8 listopada 2012 r. sygn. akt II GSK 1527/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora ARiMR.

Ponownie rozpoznając sprawę, Kierownik BP decyzją Nr [...]

z dnia [...] lipca 2013 r. odmówił przyznania spółce płatności ONW na 2008 r. (z uwagi na stworzenie sztucznych warunków przez skarżącego). W związku z odwołaniem spółki, Dyrektor ARiMR decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2014 r. wydanym w sprawie VIII SA/Wa 1026/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił w całości decyzję Dyrektora ARiMR oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika BP (odpowiednio z [...] października 2013 r. i [...] lipca 2013 r.). Wyrokiem z dnia 14 października 2014 r., sygn. akt II GSK 2361/14, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora ARiMR.

W międzyczasie organ I instancji zawiadomieniem Nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu ONW na 2008 r., przyznanych wnioskodawcy decyzją Nr [...] z [...] maja 2009 r. Następnie, wobec toczącego się postępowania sądowego, postanowieniem Nr [...] z [...] września 2014 r. Kierownik BP zawiesił z urzędu ww. postępowanie.

Rozpoznając sprawę przyznania beneficjentowi płatności ONW na 2008 r. po raz trzeci (po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego), Kierownik BP w dniu [...] lutego 2015 r. wydał decyzję odmowną Nr [...] z uwagi na anulowanie numeru producenta dla spółki i odmowę wpisu do ewidencji producentów. Na skutek odwołania złożonego przez skarżącego, Dyrektor ARiMR decyzją Nr [...] z [...] czerwca 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W związku z powyższym, Kierownik BP postanowieniem Nr [...] z dnia [...] września 2015 r. (doręczonym wnioskodawcy w dniu 3 września 2015 r.) podjął zawieszone postępowanie w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych przez spółkę płatności ONW na mocy decyzji Nr [...] z [...] maja 2009 r.

Decyzją Nr [...] z [...] września 2015 r. Kierownik BP orzekł

o ustaleniu spółce kwoty nienależnie pobranych płatności ONW na 2008 rok w łącznej wysokości [...] zł, w tym z tytułu płatności ONW Nizinne strefa II w kwocie [...] zł i z tytułu płatności ONW Nizinne strefa I w kwocie [...] zł. Dyrektor ARiMR na skutek odwołania wniesionego przez skarżącego, decyzją Nr [...]

z [...] grudnia 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Następnie, na skutek skargi skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 października 2016 r. w sprawie VIII SA/Wa 58/16 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika BP z dnia [...] września 2015 r. Jak wynika z uzasadnienia wyroku, na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] W., [...] Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i naprawczych

z dnia [...] czerwca 2015 r. (sygn. akt [...] [...]), ogłoszona została upadłość R. M., wspólnika spółki cywilnej [...], jako osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej. Tym samym, w myśl art. 874 § 2 ustawy

z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2017 r., poz. 459, zwanej dalej: k.c.), spółka w dniu [...] czerwca 2015 r. utraciła swój byt prawny jako producent rolny, a więc w dacie wydania decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji

z [...] września 2015 r. w obrocie prawnym nie było takiego podmiotu jak spółka cywilna [...]. W konsekwencji Sąd stwierdził, że ww. decyzje zostały skierowane do podmiotu niebędącego stroną w sprawie, co stanowi przesłankę stwierdzenia ich nieważności na podstawie art. 156 § 1 punkt 4 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe, Kierownik BP w dniu [...] lutego 2017 r. umorzył postępowanie administracyjne wszczęte zawiadomieniem z dnia 16 czerwca 2014 r.,

a następnie w tym samym dniu wszczął postępowanie wobec wspólników nieistniejącej spółki w sprawie ustalenia skarżącemu i R. M., w imieniu której działa syndyk masy upadłości – M. T., kwoty nienależnie pobranych płatności

z tytułu ONW na 2008 rok, przyznanych spółce decyzją Kierownika BP z dnia [...] maja 2009 r. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało doręczone skarżącemu

w dniu 14 lutego 2017 r., zaś syndykowi 17 lutego 2017 r.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. Kierownik BP, działając na podstawie m.in. art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), art. 29 ust. 1, 1a, 2, 3 i 8 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2014 r., poz. 1438 ze zm., zwana dalej: ustawą o Agencji), art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 28 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 173, zwana dalej: ustawą ONW), § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2007 r. Nr 68, poz. 448 ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem ONW), art. 73 ust. 1 i 3 w związku z art. 80 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu: administracji i kontroli, przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) 1782/2003 i (WE) Nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności, przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18 ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 3, t. 44, str. 243 ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem 796/2004), orzekł o ustaleniu skarżącemu oraz R. M., w imieniu której działa syndyk masy upadłości I. T., kwoty nienależnie pobranych płatności ONW na 2008 rok w łącznej wysokości [...] zł, w tym z tytułu płatności ONW Nizinne strefa II w kwocie [...] zł i z tytułu płatności ONW Nizinne strefa I w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji Kierownik BP wskazał, że zgodnie z art. 874 § 2 k.c., spółka ulega rozwiązaniu z dniem ogłoszenia upadłości wspólnika, natomiast za zobowiązania spółki wspólnicy odpowiedzialni są solidarnie (art. 864 k.c.). Organ

I instancji ustalił, że decyzja z dnia [...] maja 2009 r., na mocy której spółce przyznano płatności ONW na 2008 rok w wysokości [...] zł, a następnie je wypłacono w dniu [...] czerwca 2009 r., została ostatecznie wycofana z obrotu prawnego decyzją organu

I instancji z [...] lutego 2015 r., utrzymaną w mocy decyzją organu odwoławczego z [...] czerwca 2015 r. Decyzja ta jest ostateczna, co dla Kierownika BP jest wiążące

w sprawie, o której mowa w art. 29 ustawy o Agencji. Niniejsze postępowanie jest następstwem stwierdzenia, że przyznana płatność ONW na 2008 rok była nienależna, zaś jego przedmiotem jest wyłącznie ustalenie kwoty nienależnie pobranych środków pieniężnych.

W odwołaniu złożonym na powołaną decyzję skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania przed organem I instancji. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego, tj.: art. 107 § 1 i 3 k.p.a., art. 7 - art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 79 § 1 i 2 k.p.a. i art. 81 k.p.a., art. 29 ustawy o Agencji, art. 68 i art. 93 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., zwana dalej: o.p.)

w związku art. 29 ust. 7 ustawy o Agencji, art. 80 ust. 3 zdanie 2 rozporządzenia Komisji NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. L 316 z 2.12.2009, str. 65, zwane dalej: rozporządzeniem 1122/2009).

Decyzją Nr [...] z [...] sierpnia 2017 r. Dyrektor ARiMR, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 10 ust. 2 oraz art. 29 ust. 1, 1b i 2 ustawy o Agencji, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, wspólnika rozwiązanego na mocy art. 874 § 2 k.c. podmiotu "[...]" spółka cywilna, orzekł

o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.

W uzasadnieniu decyzji, po przedstawieniu stanu faktycznego i prawnego sprawy, organ odwoławczy wskazał, że wypłacone spółce w dniu [...] czerwca 2009 r. środki publiczne na rok 2008 (płatności ONW), wynikające z decyzji z dnia [...] maja 2009 r., pochodzą ze środków z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz ze środków krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie, tj. z funduszy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit.a ustawy o Agencji.

Jednakże w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji w dniu [...] lutego 2015 r. wydał decyzję odmawiającą przyznania wnioskodawcy płatności ONW na rok 2008. Decyzja ta jest ostateczna, co oznacza, iż kwota płatności przekazana w dniu [...] czerwca 2009 r. na rachunek bankowy wskazany we wniosku o wpis do ewidencji producentów na mocy pierwotnej decyzji Kierownika BP z [...] maja 2009 r. stanowi płatności pobrane nienależnie, wynoszące [...] zł. Organ odwoławczy wskazał, że na podstawie art. 29 ust. 1b ustawy o Agencji, za zobowiązania związane ze zwrotem środków publicznych odpowiadają solidarnie wspólnicy rozwiązanej spółki cywilnej.

Odnosząc się do kwestii odstąpienia od ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, Dyrektor ARiMR stwierdził, że w niniejszej sprawie kwota nienależnie pobranych płatności ONW na rok 2008 przekracza kwotę stanowiącą równowartość 100 euro, przeliczoną na złote według kursu euro, ustalonego zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005

w odniesieniu do prowadzenia kont przez agencje płatnicze, deklaracji wydatków

i dochodów oraz warunków zwrotu wydatków w ramach EFRG i EFRROW (Dz.Urz. UE L 171 z 23 czerwca 2006 r., str. 1 ze zm.). Tym samym w odniesieniu do ww. płatności nie zachodzą przesłanki uzasadniające odstąpienie od ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności.

Odnosząc się do argumentów odwołania, organ odwoławczy stwierdził ich niezasadność. Podał w tym zakresie, że przedmiotem badania w sprawie jest ustalenie, czy doszło do nienależytego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących

z funduszy unijnych lub krajowych, a następnie określenie kwoty tak pobranych środków. Sytuacja, w której dochodzi do nienależnego pobrania środków finansowych występuje niewątpliwie wówczas, gdy zostaną one przyznane na podstawie decyzji administracyjnej (oraz nastąpi ich wypłata), a następnie decyzja ta zostanie ostatecznie wyeliminowana z obrotu prawnego. Zadaniem Dyrektora ARiMR w takim przypadku nie jest kontrolowanie zasadności wyeliminowania z obrotu decyzji przyznającej środki,

a jedynie ustalenie, czy wyeliminowanie to jest prawnie skuteczne (czy nastąpiło ostateczną decyzją administracyjną - co niewątpliwie miało miejsce w przedmiotowej sprawie). Wobec bezspornego faktu wypłaty na rachunek spółki nienależnych środków publicznych na 2008 rok w kwocie [...] zł (z funduszy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit.a ustawy o Agencji), zasadnym było wszczęcie przez Kierownika BP postępowania w sprawie ustalenia nienależnie pobranych przez spółkę środków finansowych, a następnie wydanie w tym przedmiocie decyzji, wskazując i określając jednocześnie wypłacone kwoty jako nienależnie pobrane.

Odnosząc się do zarzutu strony w zakresie przedawnienia obowiązku zwrotu należności, organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie tę tematykę reguluje art. 73 ust. 4 i ust. 5 rozporządzenia 796/2004. Na podstawie art. 288 zdanie 2 Traktatu

o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, przepisy unijnych rozporządzeń mają bezpośrednie zastosowanie w krajowym porządku prawnym. Oznacza to, że przepis krajowy sprzeczny z przepisem rozporządzenia unijnego nie może być stosowany. W związku

z tym, nie można przyjmować, że krajowe przepisy regulujące kwestię przedawnienia, np. art. 68 o.p., czynią to odmiennie niż powyższy przepis unijny. Należy stwierdzić, że art. 73 ust. 4 i ust. 5 rozporządzenia 796/2004 jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisów krajowych. Do takich samych wniosków dochodzi się, analizując przepis art. 29 ust. 7 ustawy o Agencji, odsyłający do "odpowiedniego" stosowania przepisów Działu III Ordynacji podatkowej, gdzie znajduje się art. 68.

Dyrektor ARiMR za niezrozumiały uznał zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 93 o.p., regulujący kwestię następstwa prawnego w zakresie praw i obowiązków przewidzianych w przepisach prawa podatkowego. Za niezasadny uznał także zarzut naruszenia art. 80 ust. 3 zdanie 2 rozporządzenia 1122/2009 podnosząc, że przepis ten reguluje kwestię dochodzenia kwot nienależnie pobranych środków publicznych wypłaconych w ramach schematów wsparcia w roku 2010. Natomiast w niniejszej sprawie obowiązek zwrotu kwoty [...] zł dotyczy płatności wypłaconej na rok 2008, co do której kwestię zwolnienia beneficjenta z obowiązku zwrotu reguluje art. 73 ust. 4 i ust. 5 rozporządzenia 796/2004. Jednocześnie Dyrektor ARiMR ocenił, iż

w sprawie nie zachodzą przypadki wyłączające obowiązek zwrotu płatności z art. 73 ust. 4 i ust. 5 ww. rozporządzenia, gdyż realizacja płatności nie wynikała z pomyłki organu.

W niniejszej sprawie płatność z tytułu ONW, przekazana [...] czerwca 2009 r. na rachunek bankowy wskazany przez spółkę we wniosku o wpis do ewidencji producentów, została spółce przyznana na mocy nieostatecznej decyzji organu

I instancji, ponieważ zgodnie z art. 21 ust. 4 pkt 2 ustawy ONW, odwołanie od decyzji

w sprawie przyznania pomocy nie wstrzymuje jej wykonania. Wykonanie tej decyzji nie oznaczało jednak braku możliwości jej zweryfikowania w toku dalszych czynności prowadzonych w ramach postępowania. Taka weryfikacja w niniejszej sprawie wystąpiła (na skutek odwołania skarżącego), co skutkowało wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji Nr [...] z [...] maja 2009 r. oraz wprowadzeniem do obrotu prawnego decyzji Nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Ta ostatnia decyzja jest ostateczna i zgodnie z art. 16 k.p.a. podlega wykonaniu. Z jej treści wynika, iż płatności wypłacone w trybie art. 21 ust. 4 pkt 2 ustawy ONW na mocy decyzji z dnia [...] maja 2009 r. są środkami nienależnymi.

Skoro zatem wypłata kwoty [...] zł została dokonana na skutek realizacji trybu wskazanego w art. 21 ust. 4 pkt 2 ustawy ONW, nie można uznać, iż

w rozpatrywanej sprawie wypłata nienależnie pobranych płatności nastąpiła na skutek pomyłki organu, o której mowa w art. 73 ust. 4 rozporządzenia 796/2004. Co istotne, odmowa przyznania spółce płatności ONW za 2008 r. była konsekwencją ustalenia, iż strona nie posiada numeru identyfikacyjnego nadanego w trybie przepisów o ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw i ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Decyzją Nr [...] z [...] maja 2014 r. Kierownik BP orzekł bowiem

o anulowaniu numeru identyfikacyjnego producenta rolnego ([...]) oraz odmową wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego. Ponadto, w dacie przyznawania i wypłaty spółce płatności ONW na rok 2008, Kierownik BP nie posiadał informacji, z których wynikałoby, że spółka nie spełniła warunków wpisu do ewidencji producentów. Dopiero kompleksowy przegląd podmiotów utworzonych przez skarżącego (kilkadziesiąt spółek z ograniczoną odpowiedzialnością i cywilnych) pozwolił dokonać ustaleń, że spółka, składając wniosek o wpis do ewidencji producentów, nie była producentem rolnym. Poza tym w dacie przyznawania i wypłaty spółce płatności organ I instancji kierował się danymi zawartymi we wniosku spółki z [...] maja 2008 r. Natomiast za rzetelność danych we wniosku o przyznanie każdej płatności odpowiada rolnik.

Dyrektor ARiMR zauważył, że na moment wydania decyzji z [...] maja 2009 r. organy ARiMR nie były w stanie ustalić mechanizmu sztucznego tworzenia przez skarżącego spółek w celu obejścia modulacji dotyczących płatności rolnośrodowiskowych i ONW. Dopiero analiza dokumentacji wszystkich spółek utworzonych przez skarżącego w latach 2005 - 2013 pozwoliła na określenie schematu jego działania nakierowanego na tworzenie sztucznych warunków do przyznania płatności.

Stwierdził, że nie zaistniała też druga przesłanka przedawnienia nienależnie pobranej płatności (z art. 73 ust. 5 rozporządzenia 796/2004), z uwagi na okres jaki upłynął pomiędzy przyznaniem płatności a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności (10 lat i 4 lata jeżeli beneficjent działał w dobrej wierze). Wywiódł w tym zakresie, że wypłata płatności ONW za rok 2008 uznanej za nienależnie pobraną nastąpiła [...] czerwca 2009 r., natomiast zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków finansowych zostało doręczone wspólnikom rozwiązanej spółki w dniach: [...] lutego 2017 r. i [...] lutego 2017 r.

Zatem, w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że wspólnicy rozwiązanej spółki zostali zawiadomieni o nieuzasadnionym charakterze ww. płatności przed upływem dziesięciu lat od daty płatności. Natomiast od daty ww. płatności do daty pierwszego powiadomienia wspólników o nieuzasadnionym charakterze płatności ONW upłynęło więcej niż cztery lata. Dlatego Dyrektor ARiMR w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rozważył, czy działanie spółki nosiło cechy działania w dobrej wierze, o której mowa w art. 73 ust. 5 rozporządzenia 796/2004.

W tym zakresie wskazał, że brak jest ustawowej definicji dobrej wiary, dlatego odniósł się do orzecznictwa sądowego, zgodnie z którym na okoliczność zaistnienia "dobrej wiary" badaniu podlegają okoliczności konkretnej sprawy, w tym świadomość beneficjenta. Podał, że postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało na wyłączny wniosek spółki, która chciała skorzystać z przysługującego jej uprawnienia, wynikającego z przepisów prawa. Za rzetelność danych we wniosku o przyznanie każdej płatności odpowiada występujący z nim rolnik.

W ocenie organu odwoławczego, ubieganie się przez spółkę o wpis do ewidencji producentów oraz przyznanie płatności ONW na 2008 r. nie wynikało

z usprawiedliwionego błędu, lecz zamierzonego działania skarżącego, prowadzącego do "sztucznego zmniejszenia" gospodarstwa rolnego w celu uzyskania korzystniejszego wsparcia finansowego. Mając świadomość przepisów prawa, warunkujących wysokość przyznanej płatności ONW od powierzchni zgłoszonych do pomocy gruntów, celowo dokonał on podziału dużego gospodarstwa na wiele gospodarstw mniejszych. Materiał zgromadzony w toku postępowań w sprawach dotyczących przyznania płatności, jak

i postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności pozwala na przyjęcie stanowiska, iż ww. działania były w pełni świadome i nakierowane na "obejście" przepisów prawa w celu uzyskania korzyści finansowych. Skoro skarżący był świadomy zasad regulujących kwestię przyznania płatności ONW, jak również obowiązków ciążących na nim w związku z występowaniem o przedmiotowe płatności, to nie można uznać, że działał on w dobrej wierze. Dlatego w stosunku do pobranych

i przypadających do zwrotu płatności ONW na rok 2008 zastosowanie ma dziesięcioletni okres przedawnienia liczony od dnia wypłaty, który to okres jeszcze nie upłynął.

Dyrektor ARiMR wskazał, że stosownie do art. 73 ust. 1 rozporządzenia 796/2004, w przypadku dokonania nienależnej płatności rolnik zwraca daną kwotę powiększoną o odsetki, o czym zasadnie orzekł w decyzji z dnia [...] maja 2017 r. organ

I instancji.

Jednocześnie organ odwoławczy odniósł się do wniosku skarżącego zawartego w odwołaniu oraz w piśmie z dnia 10 lipca 2017 r. o przeprowadzenie postępowania dowodowego w przedmiocie ustalenia prawa do płatności z tytułu ONW za 2008 rok, jak również działania w dobrej wierze i braku możliwości wykrycia przez stronę nienależnego przyznania płatności przez organ. Dyrektor ARiMR nie przychylił się do żądania skarżącego w zakresie przeprowadzenia wnioskowanych przez niego dowodów. Wskazał, że postępowanie w zakresie przyznania płatności za rok 2008 było postępowaniem odrębnym, opartym na samodzielnych przesłankach faktycznych

i prawnych. Natomiast postępowanie przed organem I instancji w przedmiotowej sprawie zmierzało wyłącznie do ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków pieniężnych. Zatem argumenty strony w zakresie ustalenia prawa do płatności za rok 2008 nie dotyczą postępowania, którego przedmiotem jest ustalenie obowiązku zwrotu nienależnie pobranych płatności. Poza tym Dyrektor ARiMR stwierdził, że nienależne płatności, będące przedmiotem postępowania, powstały z przyczyn leżących po stronie beneficjenta, bowiem ich przyznanie w nieprawidłowej wysokości wynikało

z zamierzonego działania strony nakierowanego na uzyskanie korzystniejszego wsparcia finansowego, mimo ograniczenia przewidzianego w przepisach prawa. Nie zasługuje więc na uznanie argumentacja skarżącego, że składając w dniu [...] maja 2008 r. wniosek o płatność w imieniu spółki nie był świadomy tworzenia sztucznych warunków w celu obejścia zasad modulacji płatności.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 10, art. 7, art. 8, art. 77, art. 79 § 1 i 2, art. 81 oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ odwoławczy uznał ich niezasadność. Stwierdził nadto, że brak było podstaw do umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Odnośnie do naruszenia przez organ I instancji przepisu art. 107 § 1 i 3 k.p.a., który powołał

w swojej decyzji nadmiar przepisów, które nie miały zastosowania w sprawie, Dyrektor ARiMR stwierdził, że takie uchybienie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

Skargę na powołaną wyżej decyzję do sądu administracyjnego złożył skarżący, wnioskując o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji w całości oraz zwrot kosztów postępowania. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania

i prawa materialnego, powołując się na zarzuty tożsame jak w odwołaniu (za wyjątkiem art. 107 § 1 i 3 k.p.a.), a nadto naruszenie art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE L z dnia 23 grudnia 1995 r.) oraz art. 73 ust. 4 rozporządzenia 796/2004 (zamiast art. 80 ust. 3 rozporządzenia 1122/2009, wskazywanego

w odwołaniu).

Skarżący podtrzymał zarzut bezprzedmiotowości postępowania, bowiem organ

I instancji nie dostrzegł, że decyzja z [...] maja 2009 r. została zaskarżona jedynie

w części co do okresu ustalenia zobowiązania wieloletniego, a w pozostałej części, dotyczącej przyznania płatności, uzyskała przymiot decyzji ostatecznej. Zdaniem skarżącego, w sprawie zachodzą przesłanki negatywne wydania decyzji, wynikające

z zastosowania art. 73 ust. 4 rozporządzenia 796/2004 ze względu na upływ terminu 12 miesięcy od płatności, gdy ewentualny błąd poprzedniej decyzji dotyczyć miał elementów stanu faktycznego związanego z obliczaniem płatności. Twierdzenia, że błąd organu mógł zostać wykryty przez rolnika są chybione, sprzeczne ze stanem faktycznym. Mając na uwadze zasadę zaufania do organów państwa, skarżący miał prawo skorzystania z funkcjonującej ówcześnie w obrocie prawnym decyzji organu. Organ odwoławczy nie rozpatrzył wniosku strony o umorzenie postępowania administracyjnego, który był uzasadniony ze względu na spełnienie przesłanek z art. 73 ust. 4 rozporządzenia 796/2004.

Skarżący zarzucił organom brak przeprowadzenia dowodu z wnioskowanych świadków na okoliczności, iż w roku 2008 wspólnicy prowadzili wspólnie gospodarstwo rolne spółki, działając w dobrej wierze, według zasady zaufania do organów Państwa, zgodnie z decyzjami wydawanymi za lata poprzednie. Ewentualny błąd organów nie mógł w tym stanie rzeczy być wykryty przez skarżącego.

Poza tym skarżący podniósł, że błędna jest teza organu, że przepis art. 68 o.p. nie może być stosowany jako nieważny, bo sprzeczny z przepisem unijnym bezpośrednio stosowanym w krajowym porządku prawnym. W tym zakresie organ wkracza w kompetencje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), władnego do stwierdzenia niezgodności prawa krajowego z unijnym.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi przez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub części następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 p.p.s.a.

Kontrolując zaskarżoną decyzję według powyższych kryteriów Sąd w całości podziela ustalenia faktyczne i uzasadnienie prawne dokonane przez Dyrektora ARiMR, uznając je za własne.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji organu stanowił art. 29 ustawy o Agencji. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu, ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych:

1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej;

2) krajowych, przeznaczonych na:

a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej,

b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej – następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Z kolei zgodnie z art. 29 ust. 2 ww. ustawy, właściwym w sprawie ustalania kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych w decyzji, o której mowa

w ust. 1, jest organ właściwy do rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1.

Nienależną płatnością jest wypłacona rolnikowi przez organ administracji kwota nienależnie pobranych środków publicznych pochodzących z funduszy Unii Europejskiej i krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych

z funduszy Unii Europejskiej, jako świadczenie dokonane przez organ administracji publicznej na rzecz rolnika, które przestało być należnym na skutek wygaśnięcia obowiązku jego wypłacenia z powodu późniejszego zaistnienia okoliczności przewidzianych w przepisach regulujących pomoc finansową.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że spółka otrzymała świadczenie

z tytułu płatności ONW za rok 2008 w wysokości [...] zł, które w dniu [...] czerwca 2009 r. zostało przekazane na podstawie nieostatecznej decyzji Kierownika BP z dnia [...] maja 2009 r. na rachunek bankowy wskazany przez stronę we wniosku o wpis do ewidencji producentów. Ta podstawa prawna wypłaty ww. świadczenia w toku administracyjnej kontroli instancyjnej została wyeliminowana z obrotu prawnego przez decyzję Kierownika BP z dnia [...] lutego 2015 r., utrzymaną w mocy przez decyzję Dyrektora ARiMR z dnia [...] czerwca 2015 r. Decyzja ta, jako ostateczna, nie może być już weryfikowana w administracyjnym toku instancji, podlega więc wykonaniu i stała się podstawą do wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia nienależnie pobranych płatności. Jest to decyzja priorytetowa wobec zaskarżonej decyzji dotyczącej ustalenia nienależnie pobranych świadczeń. Nie ma przy tym znaczenia, że skarżący zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 9 marca 2017 r.

w sprawie VIII SA/Wa 700/15 oddalił jego skargę. Dlatego niezasadny jest zarzut naruszenia przez organy ARiMR przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. (zawieszenie postępowania administracyjnego z uwagi na zagadnienie wstępne rozstrzygnięte przez inny organ lub sąd, od którego zależy rozpatrzenie niniejszej sprawy).

Brak było więc podstaw do przeprowadzania dowodów osobowych wskazanych przez skarżącego w piśmie z dnia 10 lipca 2017 r. oraz w odwołaniu na okoliczności tam wskazane. Sąd podziela argumentację organu odwoławczego, że w tym postępowaniu nie dokonuje się ponownie oceny podstaw do przyznania płatności należnych spółce za 2008 rok tylko ustala się, czy doszło do nienależnego pobrania środków pochodzących z funduszy wskazanych w art. 29 ust. 1 ustawy o Agencji,

a następnie określa się wysokość kwoty należnej do zwrotu. Tym samym bezpodstawne są zarzuty naruszenia przez organy ARiMR przepisów art. 79 i art. 81 k.p.a., które dotyczą uprawnień strony wobec przeprowadzenia dowodu ze świadków wskazanych przez skarżącego w odwołaniu i piśmie z dnia 10 lipca 2017 r.

Zgodnie z art. 29 ust. 1b ustawy o Agencji, jeżeli płatność lub pomoc finansowa, pochodzące ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1, zostały przyznane spółce cywilnej, która została rozwiązana, za zobowiązania związane ze zwrotem tych środków odpowiadają solidarnie wspólnicy rozwiązanej spółki cywilnej. Przepis ten koresponduje z art. 864 k.c. (za zobowiązania spółki cywilnej jej wspólnicy zobowiązani są solidarnie). W sytuacji więc ogłoszenia w dniu [...] czerwca 2015 r. upadłości jednego ze wspólników spółki – R. M., zgodnie z art. 874 § 2 k.c., z tym dniem uległa ona z mocy prawa rozwiązaniu. Prawidłowo więc, na skutek wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2016 r. w sprawie VIII SA/Wa 58/16, organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności przeciwko wspólnikom spółki. Zawiadomienie o wszczęciu zostało doręczone skarżącemu (14 lutego 2017 r.) oraz syndykowi masy upadłości upadłego wspólnika (17 lutego 2017 r.). Prawidłowo również Kierownik BP oznaczył strony przedmiotowego postępowania (wspólników rozwiązanej z mocy prawa spółki): skarżącego oraz upadłego – R. M., na rzecz której działa syndyk I. T.. Niezasadny jest więc zarzut skargi naruszenia art. 29 ustawy o Agencji oraz art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. (skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie).

Wbrew zarzutom skargi, organy prawidłowo zastosowały przepis unijny regulujący kwestię przedawnienia, tj. art. 73 ust. 4 i ust. 5 rozporządzenia 796/2004,

a nie przepis prawa krajowego, tj. art. 68 o.p.

W tym miejscu należy bliżej przytoczyć treść art. 29 ust. 7 ustawy o Agencji,

z którego wynika, że do należności, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy działu III o.p., z wyjątkiem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności, rozkładania płatności na raty oraz zaokrąglania należności, z tym że termin, o którym mowa w art. 47 § 1 o.p., wynosi 60 dni.

Jednak na podstawie art. 288 zdanie 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, przepisy unijnych rozporządzeń mają bezpośrednie zastosowanie

w krajowym porządku prawnym. Oznacza to, że przepis krajowy sprzeczny z przepisem rozporządzenia unijnego nie może być stosowany. Przepisy rozporządzeń unijnych są przepisami szczególnymi w stosunku do przepisów krajowych. Również art. 29 ust. 7 ustawy o Agencji odsyła do "odpowiedniego" stosowania przepisów Działu III o.p., gdzie znajduje się art. 68. Dlatego też art. 68 o.p., wskazujący na krótsze terminy przedawnienia nienależnych świadczeń, nie może być stosowany w niniejszej sprawie ze względu na szczególną regulację wynikającą z ww. przepisów unijnego rozporządzenia. W tym zakresie organ nie wkracza w kompetencje TSUE.

Skarżący w skardze powtórzył zarzut naruszenia art. 93 o.p., który reguluje kwestię następstwa prawnego w zakresie praw i obowiązków przewidzianych

w przepisach prawa podatkowego, a więc nie znajdujący w tej sprawie zastosowania,

o czym pisał organ odwoławczy w swojej decyzji.

Skarżący w zarzutach skargi wskazuje również na naruszenie przez organy art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE,EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r.

w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.Urz.UE.L.312.1

z 23 grudnia 1995 r. ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem 2988/95), chociaż w jej uzasadnieniu nie rozwija szerzej tego zarzutu. Zarzut ten jest niezasadny, ponieważ ww. przepis również nie ma zastosowania w sprawie.

W związku z powyższym, Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że

w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 68 i art. 93 o.p. w związku z art. 29 ust. 7 ustawy o Agencji.

W ocenie Sądu, kwestię przedawnienia obowiązku zwrotu należności w niniejszej sprawie reguluje art. 73 ust. 4 i ust. 5 rozporządzenia 796/2004. Wprawdzie, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, stosownie do art. 86 rozporządzenia 1122/2009 straciło ono moc z dniem 1 stycznia 2010 r., jednak rozporządzenie to stosuje się nadal w odniesieniu do wniosków o przyznanie pomocy dotyczących lat gospodarczych lub okresów premiowych rozpoczynających się przed dniem 1 stycznia 2010 r.

W myśl art. 73 ust. 1 rozporządzenia 796/2004, w przypadku dokonania nienależnej płatności, rolnik zwraca daną kwotę powiększoną o odsetki obliczone zgodnie z ust. 3. Obowiązek zwrotu określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika. Jednakże w przypadku gdy błąd dotyczył elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem danej płatności, akapit pierwszy stosuje się jedynie, jeśli o decyzji o zwrocie nie powiadomiono zainteresowanego w terminie 12 miesięcy od płatności (art. 73 ust. 4 ww. rozporządzenia).

Stosownie z kolei do art. 73 ust. 5 powoływanego rozporządzenia, obowiązek zwrotu określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli okres między datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze

o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat. Jednakże jeśli beneficjent działał w dobrej wierze, okres wskazany w akapicie pierwszym jest ograniczony do czterech lat.

Poza sporem pozostaje, że spółce wypłacono nienależne środki w dniu [...] czerwca 2009 r. Zawiadomienie zaś o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności zostało doręczone skarżącemu w dniu 17 lutego 2017 r., a R. M. 14 lutego 2017 r., a zatem nie upłynął dziesięcioletni okres przedawnienia, o którym mowa art. 73 ust. 5 ww. rozporządzenia.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie zgadza się z ustaleniami organu odwoławczego dotyczącymi braku zaistnienia przesłanki dobrej wiary, o której mowa

w ww. przepisie, a która to ogranicza okres przedawnienia do lat czterech. Pojęcie to odnosi się do intencji drugiej osoby, niezależnie od rezultatu, jakie przyniosły jej działania. W przypadku dobrej wiary mamy do czynienia z błędnym (ale usprawiedliwionym) przekonaniem jakiejś osoby, że przysługuje jej określone prawo podmiotowe, mimo że rzeczywisty stan prawny obiektywnie oceniany jest odmienny. Przyjmuje się, że dobrą wiarę uchyla już brak staranności, bowiem "w złej wierze jest ten, kto zna rzeczywisty stan prawny albo nawet wprawdzie go nie zna, ale mógł się o nim przy dołożeniu należytych starań dowiedzieć".

Zdaniem Sądu, spółka nie była w dobrej wierze w dacie pobierania nienależnych środków, bowiem jej wspólnicy od początku założenia spółki ([...] marca 2008 r.) wiedzieli, jaki ma być schemat działania spółek cywilnych w strukturze gospodarstwa rolnego strony. Skarżący, składając w imieniu spółki wniosek o płatność ONW w 2008 r., miał świadomość korzystnych dla siebie skutków przedsięwziętych działań, a powinien również posiadać znajomość skutków naruszenia zasad przyznawania płatności.

Skutkiem uznania, że strona nie działała w dobrej wierze, o której mowa w art. 73 ust. 5 zdanie 2 rozporządzenia 796/2004, jest brak możliwości uwzględnienia zarzutu skarżącego o umorzenie przedmiotowego postępowania administracyjnego.

Dyrektor ARiMR prawidłowo również ocenił, że w sprawie nie zachodzą przypadki wyłączające obowiązek zwrotu płatności z art. 73 ust. 4 rozporządzenia 796/2004. Realizacja płatności nie wynikała z pomyłki organu. W dacie przyznawania

i wypłaty płatności spółce organ ARiMR kierował się danymi zawartymi w jej wniosku złożonym na rok 2008. Za rzetelność danych we wniosku o przyznanie każdej płatności odpowiada zaś występujący z nim rolnik.

Podnoszony przez skarżącego argument za umorzeniem przedmiotowego postępowania, że pierwotnie decyzją z 2009 r. organ I instancji przyznał spółce płatność i w tym zakresie strona nie wnosiła odwołania, nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia, bowiem w sprawie wydawane decyzje podlegały trzykrotnie kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawach: VIII SA/Wa 758/10, VIII SA/Wa 1026/13 i VIII SA/Wa 700/15 oraz dwukrotnie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach:

II GSK 1527/11 i II GSK 2361/14.

Odnośnie do zarzutów naruszenia prawa procesowego zawartych w skardze, to należy wskazać, że zostały one powtórzone z odwołania. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji zawiera odniesienie do tych zarzutów, które Sąd w całości podziela. Organ odwoławczy wskazał, że w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia [...] lutego 2017 r. w sprawie ustalenia nienależnie pobranych środków finansowych organ

I instancji poinformował o przysługującym stronom prawie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji prawo wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. To zawiadomienie zostało stronom doręczone, jak również zawiadomienie z dnia 9 marca 2017 r. o zakończeniu postępowania przed organem I instancji oraz zawiadomienie z dnia 30 czerwca 2017 r. przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, a skarżący w toku postępowania

z tych praw korzystał (pisma z dnia 22 lutego 2017 r., 15 marca 2017 r. i 10 lipca 2017 r.). Stąd zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. należy uznać za bezzasadny.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a., które są podstawą prowadzonego przez organ administracji postępowania wyjaśniającego. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego

w kontekście przepisów prawa obowiązujących w przedmiotowej materii skutkuje uznaniem, że zasadnym jest wydanie decyzji o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności.

W konsekwencji Sąd uznał, że organy orzekające w przedmiotowej sprawie nie naruszyły przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy oraz przepisów procesowych w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, które skutkowałyby uchyleniem wydanych w postępowaniu administracyjnym decyzji. Nie zaszły w sprawie również takie przyczyny, które skutkowałyby stwierdzeniem nieważności kontrolowanych decyzji.

Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.