Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 733/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 79a ust. 1 i ust. 9 oraz art. 80a ust. 1 i art. 80 ust. 5 w zw. z art. 80 ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 584
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2016 r. sprawy ze skargi B. z siedzibą w B. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej "Prezesem UOKiK" powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r. p. 23), dalej "k.p.a." po rozpatrzeniu odwołania B. w B. zwanej dalej także "skarżącą" od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nakładającej na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 3783 zł utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniach 14 - 28 października 2015 r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w B. przeprowadzili kontrolę w salonie [...] przy ul. [...] w B. , należącym do B. w B. . Jej celem było sprawdzenie wykonania przez dostawców i dystrybutorów odkurzaczy obowiązków związanych z informowaniem o zużyciu energii przez produkty wykorzystujące energię oraz przestrzegania przez nich zakazów, o których mowa w ustawie z dnia 14 września 2012 r. o informowaniu o zużyciu energii przez produkty wykorzystujące energię oraz o kontroli realizacji programu znakowania urządzeń biurowych (Dz. U. z 2012 r., poz. 1203 z późn. zm., dalej "ustawa z dnia 14 września 2012 r."), a także w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) Nr 665/2013 z dnia 3 maja 2013 r. uzupełniającym dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE w odniesieniu do etykietowania energetycznego odkurzaczy (Dz. Urz. UE L 192/1 z 13.07.2013 r. z późn. zm. - dalej "rozporządzenie delegowane").

W dniu 14 października 2015 r. w związku z nieobecnością w placówce przedsiębiorcy bądź osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, kontrolę wszczęto w obecności pracownika salonu [...] , któremu okazano legitymacje służbowe oraz zapoznano z treścią upoważnienia do przeprowadzenia kontroli nr [...] z dnia 14 października 2015 r. wraz z pouczeniem o prawach i obowiązkach kontrolowanego.

Tego dnia do oceny wytypowano znajdujący się w ofercie sprzedaży: odkurzacz Samsung model VCDC15RH, M/C: VC15RHNDCNC/EO, kod EAN 8806086346948, zakupiony od [...] Sp. z o.o. za fakturą VAT nr [...] z dnia 17.08.2015 r. oraz odkurzacz Zanussi model ZAN2410EL, type JL-H3801BY, kod EAN 7332543364138, zakupiony od [...] Sp. z o.o. na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia 31.07.2015 r. Stwierdzono, że przedmiotowe wyroby nie były opatrzone w widocznym miejscu etykietami efektywności energetycznej, wbrew nałożonemu na kontrolowanego jako dystrybutora obowiązkowi, określonemu w art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 14 września 2012 r. oraz w art. 4 lit. a) rozporządzenia delegowanego. Ponadto, do odkurzacza Zanussi nie została dołączona karta produktu, a tym samym kontrolowany jako dystrybutor nie dopełnił obowiązku udostępnienia użytkownikowi końcowemu karty produktu wraz z broszurami lub z inną dokumentacją dostarczaną z tym produktem, co narusza art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 14 września 2012 r.

Ustalono, że etykiety efektywności energetycznej znajdowały się w opakowaniach przedmiotowych wyrobów.

Dnia 15 października 2015 r. kontrola prowadzona była w obecności kierownika salonu [...] , osoby upoważnionej do reprezentowania B. w B. , którą poinformowano o obowiązkach wynikających z ustawy z dnia 14 września 2012 r. Na okoliczność ich niedopełnienia, kierownik salonu został przesłuchany w charakterze strony i oświadczył, iż zaniedbanie wynikało z nieznajomości przepisów prawa.

W trakcie kontroli nieprawidłowości zostały usunięte - umieszczono w widocznym miejscu etykiety efektywności energetycznej dla ww. odkurzaczy oraz dołączono do odkurzacza Zanussi kartę produktu.

Pismem z dnia 16 listopada 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej zawiadomił B. w B. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w związku z niedopełnieniem obowiązków, o którym mowa w art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 14 września 2012 r., tj. nieumieszczeniem na odkurzaczu Samsung model VCDC15RH, M/C: VC15RHNDCNC/EO, kod EAN 8806086346948 oraz odkurzaczu Zanussi model ZAN2410EL, type JL-H3801BY, kod EAN 7332543364138 etykiet efektywności energetycznej oraz nieudostępnieniem użytkownikowi końcowemu karty produktu - odkurzacza Zanussi model ZAN2410EL, type JL-H3801BY, kod EAN 7332543364138.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej, działając na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4 ustawy z dnia 14 września 2012 r., wymierzył dystrybutorowi B. w B. karę pieniężną w wysokości 3 783 zł (trzy tysiące siedemset osiemdziesiąt trzy złote) z tytułu niedopełnienia obowiązku wynikającego z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 14 września 2012 r. poprzez przeznaczenie do sprzedaży 2 partii produktów wykorzystujących energię, tj. ww. odkurzaczy nie opatrzonych w widocznym miejscu etykietą efektywności energetycznej oraz 1 partii odkurzaczy Zanussi model ZAN2410EL, type JL-H3801BY, kod EAN 7332543364138, do których nie udostępniono użytkownikowi końcowemu karty produktu wraz z broszurami lub z inną dokumentacją dostarczaną z tym produktem.

W uzasadnieniu decyzji organ zwrócił uwagę na niebudzące wątpliwości przesłanki faktyczne, uzasadniające wymierzenie kary i stwierdził, iż podniesione przez osobę upoważnioną przyczyny naruszenia obowiązków nie stanowią okoliczności wyłączających zastosowanie kary pieniężnej. Nieznajomość przepisów prawa przez kontrolowanego przedsiębiorcę, profesjonalnie zajmującego się sprzedażą sprzętu elektrycznego, pozostaje bowiem bez wpływu na decyzję w przedmiocie wymierzenia kary.

Wskazał także, iż zgodnie z przepisem art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 14 września 2012 r. wymierzając karę pieniężną wziął pod uwagę stopień oraz okoliczności naruszenia obowiązku. Uznał stopień naruszenia obowiązku za nieznaczny w kontekście tego, iż pozostałe odkurzacze znajdujące się w ofercie kontrolowanego były opatrzone w widocznym miejscu etykietą efektywności energetycznej, jak również podkreślił, że była to pierwsza kontrola przedsiębiorcy w tym zakresie.

Uwzględniając powyższe organ I instancji wymierzył B. w B. karę pieniężną w najniższej przewidzianej wysokości tj. w kwocie 3 783 zł, stanowiącej jednokrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Dnia 29 grudnia 2015 r. B. w B. , wniosła odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej Nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., w którym zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów art. 6 i 10 k.p.a. tj. zasady praworządności, poprzez działanie niezgodne z przepisami prawa:

1. rozpoczęcie i przeprowadzenie kontroli w dniu 14 października 2015 r., podczas gdy w kontrolowanym miejscu nie było osoby upoważnionej do reprezentowania kontrolowanego podmiotu (nie był obecny Zarząd ani należycie umocowany pełnomocnik), co skutkuje nieważnością podjętych w tym dniu czynności kontrolnych;

2. odebranie oświadczeń w dniu 14 października 2015 r. w przedmiocie doręczenia upoważnienia do przeprowadzenia kontroli i pouczenia o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy mimo, że osoba składająca te oświadczenia i zgody nie była należycie umocowana do ich podjęcia, co skutkuje ich nieważnością.

Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Jednocześnie, w uzasadnieniu złożonego odwołania skarżąca podniosła, że kara pieniężna została nałożona mimo, że obowiązek opatrzenia przedmiotowych odkurzaczy etykietą efektywności energetycznej i dołączenia karty produktu został natychmiast wykonany w trakcie kontroli, zatem nie istniała podstawa do nakładania kary pieniężnej, czego nie uwzględniono przy wydawaniu decyzji. Według strony nieprawidłowości zostały usunięte nie tylko przed wydaniem zaskarżonej decyzji, ale i przed formalnym rozpoczęciem kontroli, ponieważ w jej ocenie, pierwszym dniem kontroli z udziałem kierownika sklepu był dzień 15 października 2015 r.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Prezes UOKiK uznał, że po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania wniesionego przez stronę nie znalazł podstaw do zmiany decyzji, wydanej w I instancji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 6 i 10 k.p.a. poprzez wszczęcie i prowadzenie kontroli w dniu 14 października 2015 r. pod nieobecność osoby upoważnionej do reprezentowania kontrolowanego, co miałoby skutkować nieważnością czynności kontrolnych organ II instancji uznał go za bezzasadny. Wskazał, że w niniejszej sprawie nie zaistniał obowiązek zawiadomienia kontrolowanego o zamiarze przeprowadzenia kontroli. Prezes UOKiK powołał się na art. 79 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584 z późn. zm.), który stanowi, że zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli nie dokonuje się w przypadku gdy kontrola ma zostać przeprowadzona na podstawie bezpośrednio stosowanych przepisów powszechnie obowiązującego prawa wspólnotowego albo na podstawie ratyfikowanej umowy międzynarodowej.

Jak wynika z zapisów protokołu kontroli, w dniu 14 października 2015 r. w związku z nieobecnością przedsiębiorcy bądź osoby upoważnionej do jego reprezentowania, kontrolę wszczęto i prowadzono w obecności sprzedawcy, tj. osoby czynnej w lokalu - salon [...] , należącym do kontrolowanego przedsiębiorcy.

Zgodnie z dyspozycją art. 79a ust. 9 ww. ustawy, w razie nieobecności kontrolowanego przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej, czynności kontrolne mogą być wszczęte po okazaniu legitymacji służbowej pracownikowi kontrolowanego, który może być uznany za osobę, o której mowa w art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 z późn.zm. - dalej "k.c."), (...) i według art. 80 ust. 5 ww. ustawy, wykonywane w obecności tej osoby.

W przepisie art. 97 k.c. dotyczącym domniemania uznania osoby za umocowaną mowa jest o osobie czynnej w lokalu przedsiębiorstwa przeznaczonym do obsługiwania publiczności, którą poczytuje się w razie wątpliwości za umocowaną do dokonywania czynności prawnych, które zazwyczaj bywają dokonywane z osobami korzystającymi z usług tego przedsiębiorstwa. Ustawodawca wyraźnie wskazuje, że osoba taka musi być pracownikiem kontrolowanego przedsiębiorcy.

W niniejszej sprawie zdaniem Prezesa UOKiK warunek ten został bezsprzecznie spełniony, bowiem kontrolę wszczęto w obecności osoby czynnej w lokalu - salon [...] . Nie można zatem mówić o naruszeniu przez inspektorów przepisów prawa w tym zakresie. Tym bardziej, że z przytoczonych wyżej unormowań wynika również, że obecność kontrolowanego ani jego umocowanego pełnomocnika, nie jest warunkiem koniecznym dla wszczęcia i prowadzenia kontroli. W tych okolicznościach, twierdzenie skarżącej, iż nieobecność Zarządu S. bądź należycie umocowanego pełnomocnika w dniu rozpoczęcia kontroli wpłynęła na nieważność podejmowanych w tym dniu czynności kontrolnych, jest chybione.

Przedmiotowa kontrola została wszczęta zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i nie zaistniały jakiekolwiek przesłanki uzasadniające podważenia czynności podjętych przez inspektorów Inspekcji Handlowej w dniu jej rozpoczęcia, tj. 14 października 2015 r.

Zdaniem organu uzasadnienia nie znajduje także twierdzenie strony, że kierownik sklepu, w obecności którego prowadzono kontrolę w dniu 15 października 2015 r. nie był uprawniony do zaprezentowania przedsiębiorcy w czasie kontroli.

W aktach kontroli znajduje się bowiem upoważnienie nr 1/2015 z dnia 15 października 2015 r. dla kierownika salonu [...] do reprezentowania przedsiębiorcy w trakcie kontroli WIIH w B. . Upoważnienie udzielone zostało przez dwóch członków zarządu (prezes, z-ca prezesa) B. w B. , stosownie do określonego w Krajowym Rejestrze Sądowym sposobu reprezentacji.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, co do braku podstawy do nałożenia kary pieniężnej wobec wykonania obowiązku opatrzenia zakwestionowanych wyrobów etykietami efektywności energetycznej oraz dołączenia karty produktu przez przedsiębiorcę w trakcie kontroli, Prezes UOKiK uznał, że jest on chybiony.

Organ wskazał, że odpowiedzialność określona w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 września 2012 r. ponoszona jest na podstawie stwierdzenia winy obiektywnej, a przesłanką jej przyjęcia jest fakt niedopełnienia obowiązku wynikającego z art. 4 ust. 3 ww. ustawy. Samo stwierdzenie niedopełnienia obowiązku polegającego na nieumieszczeniu etykiety efektywności energetycznej w widocznym miejscu oraz nieudostępnieniu użytkownikowi końcowemu karty produktu wraz z broszurami lub z inną dokumentacją dostarczaną z tym produktem, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, jest przesłanką wystarczającą do wymierzenia kary. Nie ma przy tym znaczenia, czy niedopełnienie powyższego obowiązku nastąpiło z winy (umyślnej bądź nieumyślnej) danego podmiotu, czy też nie, jak również okoliczność realizacji tego obowiązku w trakcie kontroli. Udowodnienie, że określony podmiot nie dopełnił przedmiotowego obowiązku skutkuje bowiem koniecznością wymierzenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną, a wskazany przepis art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 września 2012 r. ma charakter obligatoryjny.

Organ II instancji podniósł także, że podniesiona przez skarżącą okoliczność wykonania wskazanych obowiązków pozostaje bez wpływu na zasadność nałożenia na nią kary pieniężnej. Natomiast twierdzenie, że ich realizacja nastąpiła "przed formalnym rozpoczęciem kontroli w dniu 15 października 2015 r. nie znajduje oparcia ani w stanie faktycznym ani prawnym niniejszej sprawy, bowiem przedmiotowa kontrola wszczęta została w dniu 14 października 2015 r. zgodnie z obowiązującą w tym zakresie procedurą, wskazaną w przepisach prawa.

Na decyzję Prezesa UOKiK z dnia [...] lutego 2016 r. B. w B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia wraz z decyzją organu I instancji oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania w sprawie.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

I. prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 3 Ustawy o obowiązkach w zakresie informowania o zużyciu energii przez produkty zużywające energię, albowiem decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] grudnia 2015 r., na skarżącą nałożono karę w wysokości 3.783,00 zł za niedopełnienie obowiązku udostępnienia użytkownikowi końcowemu karty produktu odkurzacza Zanussi model ZAN2410EL, type JL-H3801BY, kod EAN 7332543364138, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadnia przypuszczenie, iż jeżeli użytkownik końcowy zażądałby udostępnienia karty w/w odkurzacza to zapewne by ją otrzymał, albowiem brak tej karty wynikał nie z celowego działania skarżącej tylko przeoczenia, a strona skarżąca podjęła wszelkie starania po zgłoszeniu braku przez organ kontrolujący, by niezwłocznie dołączyć kartę do produktu, a to uzasadnia przypuszczenie że udostępnienie karty użytkownikowi końcowemu w praktyce byłoby niezwłocznie zrealizowane, a zatem wymierzenie kary pieniężnej jest całkowicie bezzasadne,

II. naruszenie prawa procesowego - art. 77 ust. 1 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 k.p.a., poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego,

III. naruszenie prawa procesowego - art. 138 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie umorzenia postępowania, które stało się bezprzedmiotowe,

IV. naruszenie prawa procesowego – art. 79a ust. 1 oraz art. 80a ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez ich niezastosowanie, poprzez uznanie, iż dopuszczalne było wszczęcie kontroli i wykonywanie czynności kontrolnych pod nieobecność przedsiębiorcy,

V. naruszenie prawa procesowego - art. 79a ust. 9 oraz art. 80 ust. 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w związku z naruszeniem art. 80 ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 63 z późn. zm.) poprzez ich błędną wykładnię i nietrafne zastosowanie, poprzez uznanie, iż dopuszczalne było wszczęcie kontroli wykonywanie czynności kontrolnych pod nieobecność przedsiębiorcy, w obecności pracownika nieupoważnionego do uczestnictwa w kontroli.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta zgodnie z § 2 ww. artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.).

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu, uzasadniającym ich uchylenie.

Podstawę materialnoprawną wydanych rozstrzygnięć stanowił art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 września 2012 r. o informowaniu o zużyciu energii przez produkty wykorzystujące energię oraz o kontroli realizacji programu znakowania urządzeń biurowych (Dz. U. z 2012 r. poz. 1209).

W myśl ww. artykułu karze pieniężnej podlega ten kto nie dopełnia obowiązku, o którym m.in. mowa w art. 4. Z kolei zgodnie z art. 4 ust. 3 ww. ustawy dystrybutor umieszcza na produkcie wykorzystującym energię etykietę w miejscu widocznym oraz udostępnia użytkownikowi końcowemu kartę tego produktu wraz z broszurami lub z inną dokumentacją dostarczaną z tym produktem.

Z ustalonego przez organy stanu faktycznego w sprawie wynika, że przeprowadzona w salonie skarżącej kontrola wykazała, że wytypowane do oceny 3 odkurzacze nie były opatrzone w widocznym miejscu etykietami efektywności energetycznej, które to etykiety znajdowały się w opakowaniach przedmiotowych wyrobów.

Poza tym do odkurzacza Zanussi nie została dołączona karta produktu, której nie było w opakowaniu tego produktu.

Według oceny Sądu nie dopełniając obowiązków, o których mowa wyżej skarżąca naruszyła art. 4 ust. 3 ustawy o informowaniu o zużyciu energii przez produkty wykorzystujące energię oraz o kontroli realizacji programu znakowania urządzeń biurowych. Wbrew twierdzeniom skargi skarżąca winna niejako z urzędu dołączyć kartę produktu w przypadku odkurzacza Zanussi, bez względu na to, czy nabywca upomni się o ten dokument, czy też nie. Obowiązek umieszczenia na odkurzaczach w miejscu widocznym etykiety oraz dołączenie broszury lub innego dokumentu dotyczącego sprzedawanego produktu jest obowiązkiem ustawowym dystrybutora zaś niedopełnienie tych obowiązków skutkuje nałożeniem kary pieniężnej. Odpowiedzialność sprzedawcy w tym wypadku jest odpowiedzialnością obiektywną. Okoliczności takie jak rodzaj winy, rozmiar naruszenia, okoliczności niezwłocznego dopełnienia obowiązku po przeprowadzonej kontroli brane są pod uwagę przy wymiarze kary.

W niniejszej sprawie strona ewidentnie naruszyła art. 4 ust. 3 ustawy o informowaniu o zużyciu energii przez produkty wykorzystujące energię oraz o kontroli realizacji programu znakowania urządzeń biurowych, stąd też nałożenie kary na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 5 ww. ustawy było uzasadnione. Skarżącej wymierzona została kara w najniższej wysokości tj. jednokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa GUS w "Monitorze Polskim" tj. 3783 złote.

Przy ustaleniu jej wysokości organ uwzględnił wszystkie okoliczności, o których mowa w art. 17 ust. 5 ustawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że nie doszło do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Stan faktyczny w sprawie został ustalony prawidłowo, znajduje potwierdzenie w protokole z przeprowadzonej kontroli, który został podpisany przez kontrolującego jak również przez Kierownika [...] D. C.

Za chybione Sąd uznał również sformułowane w skardze zarzuty naruszenia art. 79a ust. 1 i ust. 9 oraz art. 80a ust. 1 i art. 80 ust. 5 w zw. z art. 80 ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 97 k.p.c. Sąd podzielił stanowisko zajęte w tej kwestii przez Prezesa UOKiK w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu 14 października 2015 r. pracownicy organu I instancji byli uprawnieni zgodnie z przepisami ustawy o swobodzie działalności gospodarczej do wszczęcia kontroli w lokalu skarżącej po okazaniu legitymacji służbowej pracownikowi kontrolowanego tj. osobie czynnej w lokalu przedsiębiorstwa, która wbrew twierdzeniom strony nie musiała mieć pisemnego umocowania od przedsiębiorcy. W dniu 15 października 2015 r. tj. w następnym dniu kontroli upoważnienie do jej przeprowadzenia zostało dostarczone kierownikowi salonu, który z kolei był upoważniony do reprezentowania przedsiębiorcy.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że kontrola w salonie skarżącej została przeprowadzona zgodnie z przepisami prawa a ustalenia poczynione przez kontrolujących dawały podstawę do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej.

Z tych wszystkich względów wobec bezzasadności zarzutów skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.