Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1029/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 87 poz 960
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 lipca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
article: art. 134, art. 39-43, art. 129 par. 2, art. 10,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 marca 2010r. sprawy ze skargi M.F. na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz adwokata P. W. kwotę [...] złote zawierającą należny podatek od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta [...] na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz.U. Nr 87 poz.960 z 2001 r. ze zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. Nr 98 poz. 1071 z 2000 r.) po przeprowadzeniu z urzędu postępowania administracyjnego orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego M.F.z lokalu przy ul. [..] w [...] .

Z uzasadnienia decyzji wynika, iż z wnioskiem o wymeldowanie M.F. z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] w [...] wystąpiła Prokuratura Rejonowa[...] . W uzasadnieniu wniosku podano, że M. F. nie zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] w [...] od [...] lat, nie zdołano ustalić aktualnego miejsca jego pobytu, w/wymieniony nie przebywa również w zakładzie karnym lub areszcie śledczym. W ocenie wnioskodawcy zostały spełnione przesłanki niezbędne do wydania decyzji orzekającej o wymeldowaniu w/wymienionego.

W toku postępowania administracyjnego ustalono bezspornie, że M. F. nie zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] w [...] od ponad [..] lat, w/wymieniony nie uczestniczy w kosztach utrzymania przedmiotowego lokalu (dowód: pismo Komisariatu Policji [...] z dnia [...] r. L.dz.[...] , zeznania E. M. z dnia [..] r., zeznania M.F. z dn.[...] . - w aktach sprawy). M. F. składając zeznania w dniu[...] . oświadczył, że nie mieszka w lokalu przy ul. [...] w [...] od 4 lat, ponieważ E. M. nie wpuszcza go do przedmiotowego lokalu. W związku z powyższym wystąpił do sądu z powództwem przeciwko E. M. o przywrócenie naruszonego posiadania. Sąd Rejonowy w Szczecinie Wydział I Cywilny zarządzeniem z dnia

[..] . sygn. akt [...] - zwrócił pozew w/wymienionemu (dowód: kserokopia pisma Sądu Rejonowego w [..] I Wydział Cywilny z dnia[...] .). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego został utrwalony pogląd, że za równoznaczne z dobrowolnym opuszczeniem lokalu uznaje się również takie opuszczenie, do którego osoba została przymuszona, jeżeli we właściwym czasie nie wykorzysta ona środków prawnych w celu przywrócenia naruszonego prawa współposiadania lokalu albo dochodząc tego prawa uzyskała niekorzystne orzeczenie w postępowaniu sądowym.

W ocenie organu dowody zebrane w toku postępowania wskazują na to, że M.F od ponad 4 lat swoje potrzeby mieszkaniowe zaspokaja poza lokalem, w którym jest zameldowany na pobyt stały. W tej sytuacji dalsze zameldowanie w/wymienionego w lokalu przy ul. [...] w [...] byłoby utrzymywaniem fikcji meldunkowej.

W świetle powyższego należy uznać, że M.F opuścił lokal położony przy ul. [...] w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w myśl którego organ ds. ewidencji ludności wydaje decyzję orzekającą o wymeldowaniu osoby.

Opuszczając dotychczasowe miejsce pobytu stałego M.F nie dopełnił, ciążącego na nim w myśl art. 15 ust.1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, obowiązku meldunkowego polegającego na wymeldowaniu się z tego miejsca najpóźniej w dniu jego opuszczenia.

Podstawę prawną wydania niniejszej decyzji stanowi przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zgodnie z tym artykułem "organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się".

Decyzję wraz z pouczeniem o trybie i sposobie odwołania organ doręczył zgodnie z wnioskiem M. F. zawartym w protokole przesłuchania

z [...] r. na adres ul.[...] w [...]

Przesyłkę odebrała siostra skarżącego M.F. w dniu [...] r.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M.F pismem z dnia [...] r.

W odwołaniu wniósł o przywrócenie utraconego posiadania przedmiotowego mieszkania oraz przywrócenie prawa meldunku i umowy najmu albo przydzielenie mieszkania zastępczego ponieważ został bezprawnie wymeldowany przez Urząd Miasta [...] .

Postanowieniem z dnia[...] . Wojewoda [...] na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia organ podał, iż doręczenie dokonuje się według zasad określonych między innymi w art. 39-42, 43 Kpa.

Zgodnie z art. 39 kpa organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy.

Kolejno z wykładni językowej przepisu art. 42 § 1,2 oraz § 3 kpa wynika, że organ administracyjny doręcza pisma osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy, a także w lokalu administracji publicznej.

Za zasadę należy przyjąć, iż pisma skutecznie doręcza się przez pocztę

w miejscu określonym w art. 42 § 1,2 i § 3 kpa, i że odbywa się to za potwierdzeniem doręczenia pisma przez odbierającego pismo swym podpisem ze wskazaniem daty doręczenia.

Organ też wyjaśnił, iż przepisy kpa przewidują jednak szereg odstępstw od wyżej przedstawionej zasady.

Jednym z takich wyjątków jest między innymi tzw. doręczenie zastępcze. Ma ono miejsce wówczas gdy adresat pisma jest nieobecny. Pismo doręcza się wówczas, za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęty się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, w drzwiach mieszkania (art. 43 kpa).

Z akt sprawy wynika, że M.F jako adres do korespondencji wskazał ul. [...] w [...] . W ocenie organu za prawidłowe należy uznać wysłanie do niego korespondencji pod ten adres.

Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji wysłanej do M.F. pod w/w adres wynika, że pismo to nie mogło zostać mu doręczone z uwagi na jego nieobecność w lokalu i z tego względu pismo doręczono w dniu 16 marca 2006r. za pokwitowaniem jego siostrze.

Jeżeli chodzi o uchybienie terminu do wniesienia odwołania organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 129 § 2 kpa odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

W niniejszej sprawie 14 dniowy termin do wniesienia odwołania dla M. F. upłynął w dniu 30 marca 2006r.

Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Szczecin M.F złożył

w Administracji Zakładu Karnego w [...] w dniu [...] r., a zatem bezsporne jest, iż uczynił to po upływie 14 dni od momentu doręczenia mu zaskarżonej decyzji.

W takim stanie rzeczy organ odwoławczy uznał, że brak jest podstaw aby odwołanie M. F. rozpoznać merytorycznie. M.F wraz

z odwołaniem nie złożył prośby o przywrócenie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Wojewody Zachodniopomorskiego wniósł M.F.

W skardze podniósł te same argumenty jakie zawarł w odwołaniu od decyzji dotyczące nie zasadności wymeldowania skarżącego z przedmiotowego lokalu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Zachodniopomorski wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) w związku z art. 3 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

Nr 153, poz. 1270) – dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że postanowienie nie narusza prawa.

Z analizy zebranego w aktach administracyjnych materiału dowodowego wynika, że skarżący w toku tego postępowania jako adres dla doręczeń wskazywał [...] w [...] (dowód: Protokół przesłuchania M. F. z [...] akt administracyjnych) oraz adres ul. [...] w [...] (dowód: protokół z 8 lutego 2006r.).

Skarżący został zawiadomiony w trybie art. 10 Kpa o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie i o możliwości zgłoszenia dokonanych żądań. Powyższe zawiadomienie skarżący otrzymał pod wskazanym adresem przy ul.[...] ).

Zawiadomienie odebrał osobiście w dniu 1 marca 2006r. Od tego dnia skarżący nie informował organu o zmianie miejsca pobytu wobec powyższego organ I instancji w dniu[..] . wydał decyzję o wymeldowaniu M. F. z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] w [...] i odpis decyzji wraz z pouczeniem doręczył pod wskazany przez niego adres ul.[...] . Odbiór przesyłki potwierdziła jego siostra M.F. w dniu[...] .

W tym stanie rzeczy organ II instancji prawidłowo przyjął, że decyzja z dnia

15 marca 2006r. wraz z pouczeniem została skutecznie doręczona w dniu 16 marca 2006r. w trybie art. 43 Kpa. W konsekwencji tego należało przyjąć, że odwołanie skarżącego wniesione do organu II instancji po 3. latach i 4. miesiącach jest spóźnione. Skarżący w odwołaniu nie złożył wniosku o przywrócenie terminu doniesienia odwołania zawierając w nim jedynie merytoryczne zarzuty co do braku zasadności wymeldowania, te zarzuty jednak nie mogły być przedmiotem rozpoznania przez organ z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Mając powyższe na względzie na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 250 p.p.s.a

w związku z § 18 ust.1 pkt 1 lit.c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokacie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).