Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 877/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1 i 6, art. 5 ust. 1 i 3, art. 4 pkt 1,2,3,4 , art. 33 ust. 1 i 6
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 lutego 2014 r. sprawy ze skargi R. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w S., na podstawie art. 104, art. 130 § 1 k.p.a. oraz art. 4 ust. 2, ust. 3 i ust. 4, art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1, ust. 2, art. 89 ust. 1 pkt 3, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6, art. 92c, art. 93 ust. 1, art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz pkt 1.1 załącznika 3 do ww. ustawy, nałożył na przedsiębiorcę R. Ż. [...] z siedzibą w O. karę pieniężną w kwocie 8.000,00 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji.

W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 21 marca 2013 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości B. funkcjonariusze celni Izby Celnej w B. l Referatu Grupa Mobilna w B. dokonali kontroli dokumentów związanych z wykonywaniem przewozu drogowego pojazdem marki SCANIA o nr rej. [...] wraz z naczepą marki SCHMITZ o nr rej. [...] będącego w dyspozycji przedsiębiorcy R. Ż. W trakcie przeprowadzonej kontroli kierujący ww. pojazdem K. P. okazał m. in.: wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy udzielonej przedsiębiorcy oraz wypis nr [...] z zaświadczenia nr [...] na międzynarodowe przewozy drogowe na potrzeby własne również wydane przedsiębiorcy. Nadto zeznał do protokołu przesłuchania osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia, że jest zatrudniony od dnia 4 kwietnia 2012 w firmie R. Ż. Załadunku marchwi dokonał w firmie [...] w dniu 19 marca 2013 i otrzymał od tej firmy dokument CMR i w tym samym dniu wyjechał na Litwę. Kierowca okazał dokument CMR nr [...] z którego wynikało, że przewożono towary których nadawcą była firma [...]. W polu 16 dokumentu CMR wpisano jedynie numery rejestracyjne zespołu pojazdów [...] (pojazdy te zgodnie z okazanymi podczas kontroli dowodami rejestracyjnymi należały do przedsiębiorcy R. Ż.) nie wpisano jednak nazwy przewoźnika. W polu 23 omawianego dokumentu wpisano natomiast firmę [...] z siedzibą w B.. W związku z powyższym pismem z dnia 12 kwietnia 2013 r. organ wystąpił do strony postępowania o wyjaśnienie okoliczności przewozu oraz przesłanie dokumentów poświadczających spełnienie wymogów określonych w art. 4 pkt. 4 ustawy o transporcie drogowym, a dotyczących przewozów na potrzeby własne (dokumenty poświadczające własność przewożonego towaru oraz fakt zatrudnienia kierowy). W piśmie otrzymanym w dniu 29 kwietnia 2013 r. przedsiębiorca wyjaśnił, że przewoził marchew pochodzącą z jego gospodarstwa dla odbiorcy litewskiego. Jednocześnie oświadczył, że kierowca pojazdu zatrudniony był na stanowisku kierowcy na czas przewozu tego towaru. Do pisma dołączono umowę o pracę datowaną na dzień 21 marca 2013 r. Ponadto przedsiębiorca oświadczył, że dokument CMR nr [...] pochodził z poprzedniego kursu wykonywanego na terytorium kraju w związku z awarią samochodu firmy RAFTRANS. W związku, z faktem że był to awaryjny kurs w samochodzie zostały kopie przedmiotowego dokumentu CMR, które kierowca okazał zamiast właściwego dokumentu CMR. Jako dowód do pisma dołączono dokument CMR bez numeru, wystawiony w dniu 21 marca 2013 r. Odnosząc się do tych wyjaśnień organ podniósł, że nie są one spójne z wyjaśnieniami kierowcy, a w szczególności:

- kierowca oświadczył, że pracuje w firmie [...] R. Ż. od 4 kwietnia 2012 r. natomiast przedsiębiorca twierdzi, że kierowca został jedynie zatrudniony na czas przewozu. Z dokumentów kontroli a w szczególności z protokołu przesłuchania oraz dokumentu CMR wynika, iż transport rozpoczęto w dniu 19 marca 2013 i kierowca uczestniczył przy załadunku co przeczy twierdzeniom strony o czasie zatrudnienia.

- do przesłanych wyjaśnień przedsiębiorca dołączył dokument CMR datowany na dzień 21 marca 2013 r. Dokument ten miał poświadczać, że podczas kontroli wykonywany był transport towarów własnych do odbiorcy litewskiego. W protokole z kontroli stwierdzono, że pojazd który skontrolowano w dniu 21 marca 2013 r. o godzinie 11:25 wracał po rozładunku towarów na Litwie. Natomiast w przedłożonym przez stronę dokumencie CMR datę załadunku określono na dzień 21 marca 2013 r. natomiast rozładunek miał miejsce w dniu 22 marca 2013 r. Z analizy tego dokumentu wynika również, że powrót pustego pojazdu nie mógł się odbywać w dniu kontroli tj. 21 marca 2013 r. lecz najwcześniej w dniu 22 marca 2013 r.

Ponadto, zdaniem organu, biorąc pod uwagę ewentualny załadunek w dniu 21 marca 2013 r. i kontrolę organu celnego w tym samym dniu już o godzinie 11:25 należy stwierdzić, że nierealny jest przejazd pojazdu ciężarowego trasy około 700 km (Wieruchów-Panevezys-Budzisko) wraz z rozładunkiem 21 ton marchwi w ciągu 11 godzin. Powyższe oznacza, że ten dokument nie mógł być okazany w trakcie kontroli ani stanowić podstawy kontrolowanego transportu. Dodatkowo wyjaśnienia kierowcy złożone podczas kontroli stoją w sprzeczności z treścią tego dokumentu a konkretnie co do okoliczności załadunku w dniu 19 marca 2013 r. (a nie w dniu 21 marca 2013 r.). Mając powyższe na uwadze organ I instancji wystąpił do firmy [...] z wnioskiem o wyjaśnienie jakiej firmie zlecono przewóz towarów figurujących w dokumencie CMR nr [...] oraz kto był właścicielem przewożonych towarów. Dodatkowo zwrócono się do firmy [...], widniejącej w polu 23 ww. dokumentu CMR o wyjaśnienie okoliczności przewozu. W odpowiedzi przedsiębiorca [...] oświadczył, że nie dokonywał transportu towarów wymienionych w dokumencie CMR nr [...] z przyczyn technicznych. Jednocześnie podał, że jego firma miała być organizatorem transportu i dlatego jej dane zamieszczono na dokumencie CMR. Nadto podał, że R. Ż. zawiózł ładunek jedynie do Suwałk gdzie przekazał go litewskiemu kontrahentowi. Na potwierdzenie powyższego nie przedłożono, żadnych dowodów. Natomiast spółka [...] w piśmie z dnia 22 maja 2013 r. wyjaśniła, że przewóz towarów został wykonany przez firmę [...] R. Ż. oraz, że właścicielem przewożonych towarów była spółka [...]. Do powyższego pisma dołączono:

- fakturę nr [...] z [...] marca 2013 r. potwierdzającą własność towaru;

- fakturę transportową nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. potwierdzającą wykonanie usługi przez przedsiębiorcę R. Ż., opiewającą na kwotę 5.800 PLN netto;

- zlecenie transportowe w którym zaproponowano stawkę za przewóz do odbiorcy litewskiego na kwotę 5.400 PLN.

W ocenie organu wyjaśnienia przedsiębiorcy [...], a w szczególności oświadczenie, że wykonywano transport towaru jedynie do S. nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Na podstawie okoliczności zatrzymania pojazdu w punkcie kontrolnym w B. (na kierunku przywozowym do Polski) oraz ewidencji pojazdów zarejestrowanych w OCR i BOTM (baza pojazdów przekraczających granicę RP) ustalono, że pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 21 marca 2013 r. przekraczał granicę państwa - co stoi w sprzeczności z twierdzeniem, że transport wykonywany był jedynie do Suwałk. Ponadto przekazane przez spółkę [...] dokumenty w całości potwierdzają, złożone podczas kontroli wyjaśnienia kierowcy i wskazują, że to przedsiębiorca R. Ż. wykonywał usługę transportową. Usługa ta polegała na przewozie towarów będących własnością spółki [...] do odbiorcy litewskiego. W dniu kontroli kontrolowany pojazd wracał z rozładunku przedmiotowego towaru. W konsekwencji organ I instancji przyjął, że wykonywany przewóz miał charakter transportu drogowego rzeczy, o którym mowa w art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, którego wykonywanie wymaga uzyskania licencji. W trakcie kontroli, jak też podczas prowadzonego postępowania strona nie przedłożyła licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Dlatego uznano, że w dniu 21 marca 2013 r. przedsiębiorca wykonywał międzynarodowy transport drogowy bez wymaganej licencji, co stanowi naruszenie obowiązków wynikających z ustawy i skutkuje nałożeniem kary pieniężnej. Końcowo organ podniósł, że z akt sprawy nie wynika, iż naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Również sama strona, pomimo wezwania nie przedstawiła okoliczności usprawiedliwiających naruszenie przepisów wskazanych w niniejszej decyzji. W związku z tym należy stwierdzić, że brak jest podstaw do umorzenia postępowania w niniejszej sprawie.

Odwołanie od tej decyzji złożył R. Ż.. Nie zgodził się z wydaną decyzją i zarzucił niezachowanie ustawowych terminów. Ponadto wniósł o przekazanie sprawy do Urzędu Celnego w W. i do sądu administracyjnego w W..

Dyrektor Izby Celnej w B., decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu podał, że zebrany materiał dowodowy pozwala stwierdzić, iż w dniu 21 marca 2013 r. przewóz wykonywany przez przedsiębiorstwo R. Ż. [...] z siedzibą O., środkiem transportowym marki SCANIA o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki SCHMITZ o numerze rejestracyjnym [...] miał charakter międzynarodowego transportu drogowego rzeczy w myśl art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. Przedsiębiorca wykonywał przewóz z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej, wracał po rozładunku towaru z Litwy. Towar, który był przewożony podczas transportu nie był własnością jego firmy. Dlatego kierowca kontrolowanego pojazdu był obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie uprawnionego organu kontroli wypis z licencji. Kierowca pojazdu okazał dokonującym kontroli funkcjonariuszom celnym wypis nr [...] z zaświadczenia nr [...] na międzynarodowe przewozy drogowe na potrzeby własne, wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, międzynarodowy samochodowy list przewozowy CMR Nr [...]. Również w trakcie prowadzonego postępowania strona nie przedłożyła i nie okazała wymaganej, ważnej na dzień przeprowadzonej kontroli licencji. Odnosząc się do zarzutu niezachowania ustawowych terminów organ stwierdził, że jest on bezzasadny. Uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie organ przedstawił sekwencję czynności podejmowanych w prowadzonym postępowaniu a mianowicie podano, że w dniu 22 kwietnia 2013 r. strona otrzymała zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 12 kwietnia 2013 r. Następnie pismem z dnia 12 kwietnia 2013 r. wezwano stronę do złożenia wyjaśnień jak i przesłania dokumentów mających na celu ustalenie charakteru wykonywanego przewozu. Kolejnym pismem z dnia 19 kwietnia 2013 r. zwrócono się do Biura ds. Obsługi Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Drogowego z zapytaniem czy strona zgłosiła przedmiotowy pojazd do posiadanego zaświadczenia. W piśmie z dnia 21 maja 2013 r. organ I instancji poinformował stronę o przedłużeniu terminu wskazując, że rozstrzygnięcie zostanie wydane w ciągu 2 miesięcy w związku z koniecznością wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności spełnienia przez stronę warunków przewozu towarów na potrzeby własne. W tym też celu wezwano przedsiębiorców: [...] i [...] do wyjaśnienia okoliczności i złożenia dokumentów mających znaczenie dla wyjaśnienia przedmiotowej sprawy. Ostatnie pismo z wyjaśnieniami [...], wpłynęło do organu w dniu 11 czerwca 2013 r. Następnie w piśmie z dnia 13 czerwca 2013 r., otrzymanym przez stronę w dniu 18 czerwca 2013 r. poinformowano o treści art. 10 § 1 k.p.a. W dniu 26 czerwca 2013 r. wydano kwestionowaną decyzję. Odnośnie wniosku dotyczącego przekazania dokumentacji do Urzędu Celnego w W. i tym samym skierowanie sprawy do sądu administracyjnego w W. organ wyjaśnił, że organem właściwym do rozpatrzenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. jest Dyrektor Izby Celnej w B., a w przypadku niezgodności z prawem decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. stronie służy prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego w B.. Organ odwoławczy stwierdził również, że w rozpoznawanym przypadku nie zaistniały przesłanki uzasadniające zastosowanie przepisu art. 92c ustawy o transporcie drogowym, ponieważ stwierdzone naruszenie przepisów nie było następstwem zdarzeń lub okoliczności, których wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć. Również odwołujący się nie powołał się na żadne nadzwyczajne okoliczności.

Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego złożył R. Ż. i podniósł, że nie uwzględnia ona jego wyjaśnień złożonych w Urzędzie Celnym w S. Podał, że nałożona kara pieniężna jest wysoka i nie stać go na jej uiszczenie. Wyjaśnił, że nawałnice jakie przeszły przez M. spowodowały ogromne szkody. Na ocalałych uprawach plony były bardzo niskie. Na dowód powyższego do skargi dołączono protokół oszacowania strat nr [...]. Skarżący wskazał, że działalność pozarolnicza jaką prowadzi, również nie generuje dochodów. Na dowód tej okoliczności dołączył informację o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku podatkowym 2011, PIT/B informację o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku podatkowym 2012.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, stanowił art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z tym przepisem podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w tym przepisie, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, o czym stanowi przepis art. 92a ust. 6 ustawy.

Przywołana regulacja przewiduje odpowiedzialność administracyjną podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z tytułu naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Istota odpowiedzialności administracyjnej sprowadza się do tego, że aby pociągnąć do niej określony podmiot (podmiot administrowany) konieczne jest zaistnienie wyłącznie dwóch zasadniczych przesłanek: po pierwsze, podmiot ten musi charakteryzować się cechami wyrażonymi w normie prawnej stanowiącej podstawę odpowiedzialności oraz po drugie, musi on wyczerpać określone w tej normie znamiona działania lub zaniechania lub znamiona tegoż zachowania muszą zostać wyczerpane przez inny podmiot - o ile norma prawna przypisuje zachowanie innego podmiotu lub skutek tego zachowania wspomnianemu podmiotowi administrowanemu (delikt administracyjny). Zaistnienie powyższych przesłanek jest co do zasady wystarczające, aby podmiot administrowany poniósł z tytułu popełnionego deliktu administracyjnego ujemne konsekwencje (sankcję administracyjną). Zbędne staje się zatem badanie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, jak na przykład wina podmiotu administrowanego, które nie mają wpływu ani na poniesienie przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej.

Istota sporu w niniejszym postępowaniu sprowadza się do zakwestionowania przez skarżącego jakoby swym zachowaniem wyczerpał znamiona deliktu administracyjnego, którym zgodnie z art. 92a ust. 6 ustawy w zw. z lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, jest wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Przez "transport drogowy" należy rozumieć krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy (art. 4 pkt 3 ustawy). Krajowym transportem drogowym jest podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 4 pkt 1 ustawy). Z kolei międzynarodowym transportem drogowym jest podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej (art. 4 pkt 2 ustawy).

Co istotne dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy, określenie "transport drogowy", o czym stanowi już art. 4 pkt 3 ustawy w dalszej części, obejmuje każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w art. 4 pkt 4 ustawy (art. 4 pkt 3 lit. a) oraz działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy (art. 4 pkt 3 lit. b). Pojęcie transportu drogowego należy odróżnić od niezarobkowego przewozu drogowego (przewozu na potrzeby własne), który został zdefiniowany przez ustawodawcę w przepisie art. 4 pkt 4 ustawy. Zgodnie z tym przepisem niezarobkowym przewozem drogowym - przewozem na potrzeby własne – jest każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

W odróżnieniu od transportu drogowego wykonywanie niezarobkowego przewozu drogowego (przewozu na potrzeby własne) nie wymaga uzyskania licencji. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Ustawodawca w przypadku wykonywania niezarobkowego przewozu drogowego przewidział zatem mniej rygorystyczną formę reglamentacji – zgłoszenie, co znajduje odzwierciedlenie zwłaszcza w wymogach jakie musi spełnić podmiot chcący wykonywać danego rodzaju przewóz drogowy – transport drogowy (por. m.in. art. 5 ust. 3 ustawy) bądź niezarobkowy przewóz drogowy (por. art. 33 ust. 6 ustawy).

W ocenie Sądu organy rozstrzygające sprawę niniejszą w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy i prawidłowo oceniły na jego podstawie, że przedsiębiorca – R. Ż. wykonywał usługę transportową polegającą na przewozie towarów będących własnością spółki [...] do odbiorcy litewskiego. W dniu kontroli kontrolowany pojazd wracał z rozładunku przedmiotowego towaru. Wykonywany przewóz miał charakter transportu drogowego rzeczy, o którym mowa w art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym i był wykonywany bez wymaganej licencji. Przedsiębiorca w trakcie prowadzonego postępowania nie przedłożył wymaganej licencji a złożone przez niego wyjaśnienia – mające na celu wykazanie że przewóz miał charakter niezarobkowego przewozu drogowego (przewozu na potrzeby własne), prawidłowo zostały ocenione przez organy, jako nie zasługujące na uwzględnienie. W szczególności stwierdzić należy, że wszystkie okoliczności wskazane przez przedsiębiorcę w piśmie z dnia 29 kwietnia 2013 r. są sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie. A mianowicie przedsiębiorca podniósł, że:

1. Przewoził marchew pochodzącą z własnego gospodarstwa dla odbiorcy litewskiego. Stanowisko to podważają wyjaśnienia spółki [...] zawarte w piśmie z dnia 22 maja 2013 r. Wynika z nich, że właścicielem przewożonych towarów była spółka [...] oraz że przewóz został dokonany przez skarżącego do odbiorcy litewskiego a nie jak twierdził [...] jedynie do S. gdzie towar przekazano litewskiemu kontrahentowi. Nadto z okoliczności zatrzymania pojazdu w punkcie kontrolnym w B. (na kierunku przywozowym do Polski) oraz ewidencji pojazdów zarejestrowanych w OCR i BOTM (baza pojazdów przekraczających granicę RP) wynika, że przedmiotowy pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 21 marca 2013 r. przekraczał granicę państwa - co także stoi w sprzeczności z twierdzeniem, że transport wykonywany był jedynie do S. Spółka [...] swoje wyjaśnienia potwierdziła poprzez dołączenie do akt: faktury nr [...] z [...] marca 2013 r. potwierdzającej własność towaru, faktury transportowej nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. potwierdzającej wykonanie usługi przez przedsiębiorcę R. Ż., opiewającej na kwotę 5.800 PLN netto, zlecenia transportowego w którym zaproponowano stawkę za przewóz do odbiorcy litewskiego na kwotę 5.400 PLN;

2. Kierowca pojazdu zatrudniony był na stanowisku kierowcy na czas przewozu tego towaru (jako dowód skarżący dołączył umowę o pracę datowaną na dzień 21 marca 2013 r.). Stanowisko to jest sprzeczne z tym co podał sam kierowca a mianowicie oświadczył, że pracuje w firmie [...] R. Ż. od 4 kwietnia 2012 r. Nadto twierdzeniom przedsiębiorcy o czasie zatrudnienia kierowcy przeczą dokumenty kontroli a w szczególności protokół przesłuchania oraz dokument CMR z których wynika, że transport rozpoczęto w dniu 19 marca 2013 i kierowca uczestniczył przy załadunku towaru.

3. Kierowca omyłkowo, zamiast właściwego dokumentu CMR, okazał dokument CMR nr ATM0071, który pochodził z poprzedniego kursu wykonywanego na terytorium kraju w związku z awarią samochodu firmy [...]. Na dowód powyższego przedsiębiorca do akt dołączył dokument CMR bez numeru, wystawiony w dniu 21 marca 2013 r. To stanowisko nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem z protokołu kontroli wynika, że pojazd który skontrolowano w dniu 21 marca 2013 r. o godzinie 11:25 wracał po rozładunku towarów na Litwie. Natomiast w przedłożonym przez skarżącego dokumencie CMR datę załadunku określono na dzień 21 marca 2013 r. a rozładunku na dzień 22 marca 2013 r. Z analizy tego dokumentu wynika również, że powrót pustego pojazdu nie mógł się odbywać w dniu kontroli tj. 21 marca 2013 r. lecz najwcześniej w dniu 22 marca 2013 r. Słusznie zauważył organ, że biorąc pod uwagę ewentualny załadunek w dniu 21 marca 2013 r. i kontrolę organu celnego w tym samym dniu już o godzinie 11:25 nierealnym był przejazd pojazdu ciężarowego trasy około 700 km (Wieruchów-Panevezys-Budzisko) wraz z rozładunkiem 21 ton marchwi w ciągu 11 godzin.

Zarzuty skargi nie podważają także tych ustaleń. Skupiają się w zasadniczej części na wykazaniu złej sytuacji materialnej skarżącego. Okoliczności uzasadniające brak możliwości uiszczenia nałożonej kary mogą stanowić podstawę wniosku o umorzenie bądź rozłożenie kary na raty.

Mając powyższe na uwadze skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 .r, poz. 270 ze zm.).