Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 607/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26, art. 145 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 6 ust. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lutego 2022 r. sprawy ze skargi A. G. i B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji oddala skargę. A. P. ,


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 4, art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 735) – dalej: k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza S. z [...] r., znak: [...], orzekającą o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza S. z dnia [...] r., znak: [...] wydanej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie Stacji Kontroli Pojazdów wraz z warsztatem mechanicznym oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie nieruchomości o nr ew. 128/3, 128/6, zlokalizowanych przy ul. A w S.

Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że postanowieniem z dnia [...] r. wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 147 i art. 149 § 3 k.p.a. Burmistrz S. wznowił, na wniosek A.G. i B.G. z dnia 7 maja 2019 r., postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej przywołaną wyżej ostateczną decyzją z dnia [...] r. Interes prawny w zgłoszonym żądaniu skarżący wywodzili z art. 140, art. 144 k.c. oraz przepisy art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.) – dalej: u.p.z.p. Wyjaśnili, że pomimo, iż są właścicielami pozostającej w obszarze oddziaływania inwestycji nieruchomości o nr ew. 128/5, bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu prowadzonym postępowaniu, a o wydaniu kwestionowanej decyzji dowiedzieli się w dniu 18 lub 19 kwietnia 2019 r., podczas wizyty w UM w S. W ich ocenie realizacja spornego przedsięwzięcia wpłynie negatywnie na możliwość realizacji planowanego przez nich sposobu zagospodarowania własnej nieruchomości, polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i spokojnego w nim zamieszkania. Co więcej kwestionowana inwestycja wpłynie na bezpieczeństwo w ruchu drogowym w okolicy ich działki poprzez zwiększenie ruchu pojazdów, jak również przyczyni się do zwiększenia poziomu hałasu. Podkreślili także, że ul. A, z której obsługiwany jest zjazd z terenu planowanej inwestycyjny, zabudowana jest wyłącznie budynkami mieszkalnymi. Jednocześnie wnosili o wstrzymanie wykonania decyzji z [...] r.

Z akt sprawy wynika również, że w składanych w toku wznowionego postępowania pismach procesowych T.K. - inwestor przedmiotowej inwestycji, na wniosek której wydana została decyzja z dnia [...] r. podnosiła, że działania małżonków G. mają jedynie na celu utrudnienie realizacji planowanego przedsięwzięcia, co wynika z faktu, iż w odległości około 150 m od terenu inwestycji, prowadzą własną stację kontroli pojazdów. Strona podnosiła również, że wydana na jej rzecz decyzja o warunkach zabudowy odpowiada obowiązującym przepisom prawa, a wnioskodawcom nie przysługiwał i nie przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu, a co za tym idzie brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do jego wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Decyzją z dnia [...] r. wydaną po wznowieniu postępowania Burmistrz S. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia [...] r. argumentując powyższe brakiem wykazania przez wnioskodawców interesu prawnego, który pozwalałby na uznanie ich za stronę postępowania prowadzonego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, a co za tym idzie niniejszego postępowania wznowieniowego. W ocenie organu I instancji przedstawiana przez skarżących argumentacja ograniczała się jedynie do wskazania ogólnych norm prawnych, nakładających na organy administracji obowiązek uwzględniania ochrony interesów osób trzecich w wydawanych rozstrzygnięciach. Powyższy obowiązek, wbrew stanowisku skarżących został zrealizowany, co wprost wynika z treści kwestionowanej przez nich decyzji z dnia [...] r. Jednocześnie skarżący nie wykazali w sposób jednoznaczny i konkretny żadnej normy prawnej powszechnie obowiązującego prawa materialnego, która poprzez ustalenie warunków zabudowy byłaby naruszona.

W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia B. i A.G. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucali naruszenie:

- art. 28 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. poprzez błędną interpretację pojęcia "interesu prawnego" w kontekście ustalenia kręgu stron postępowania o ustalenie warunków zabudowy, przejawiającą się w przyjęciu, że stronami postępowania są wyłącznie właściciele nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z działkami gruntu objętymi decyzją o warunkach zabudowy oraz że interes prawny posiada tylko ten podmiot, który wskaże, że wydana decyzja o warunkach zabudowy narusza konkretną normę prawną;

- art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 i 144 k.c. poprzez ich błędną interpretację polegającą na uznaniu, że przepisy te nie stanowią źródła interesu prawnego w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i w konsekwencji uznanie, że skarżący nie są stroną w tym postępowaniu, ponieważ nie posiadają interesu prawnego;

- art. 7, art. 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. wpływu jaki będzie wywierać inwestycja w postaci stacji kontroli pojazdów wraz z warsztatem mechanicznym na nieruchomości sąsiadujące z nieruchomością objętą decyzją o warunkach zabudowy;

- art. 8 k.p.a. poprzez nierówne traktowanie właścicieli nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością inwestora, przejawiające się w odmowie udziału skarżącym w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nieruchomości inwestora, co uniemożliwiło realizację przysługującego im prawa określonego w art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.;

- art. 8, art. 11, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: brak bezstronności w prowadzeniu postępowania przejawiający się uwzględnianiem wyłącznie interesu inwestora, brakiem stosownej analizy obowiązujących przepisów prawa, przenoszeniem odpowiedzialności za wskazanie podstawy prawnej podejmowanych decyzji na skarżących; oparcie rozstrzygnięcia o niepełny materiał dowodowy; sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób ogólnikowy, chaotyczny, bez wyjaśnienia podstawy faktycznej i ograniczenie podstawy prawnej do odtworzenia treści przepisów oraz odwołania się do cudzych opinii;

- art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i wydanie decyzji o odmowie uchylenia decyzji ustalającej warunki zabudowy, gdy w istocie należało tę decyzję uchylić i przeprowadzić postępowanie tak, aby zapewnić skarżącym udział w nim;

- brak rozpoznania wniosku z art. 152 § 1 k.p.a. o wstrzymanie wykonania decyzji z [...] r. o ustaleniu warunków zabudowy.

W obszernym uzasadnieniu skarżący ponowili dotychczas prezentowaną argumentację, co do przysługującego im przymiotu strony postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji, a co za tym idzie posiadania interesu prawnego w jego wznowieniu, którego podstawę stanowią zarówno przepisy art. 6 ust. 2, art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1 u.p.z.p., jak również przepisy art. 140 i 144 k.c. W ocenie skarżących za zasadnością ich twierdzenia przemawia również, to że w poprzednio prowadzonym postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla tożsamej inwestycji, umorzonym na wniosek inwestora, byli uznani za stronę tego postępowania. Fakt dokonania przez inwestora podziału nieruchomości, na której planuje on realizacje spornej inwestycji, skutkującego rozdzieleniem nieruchomości skarżących i terenu inwestycji nowo powstałą działką o nr ew. 128/7, który to podział w ocenie był zabiegiem celowym, nie zmienia stanu faktycznego postępowania o ustalenie warunków zabudowy i nie pozbawia ich interesu prawnego będącego warunkiem udziału w tym postępowaniu. Pomimo dokonanego podziału teren planowanej inwestycji działka 128/7 w rzeczywistości wciąż stanowią jedną nieruchomość należącą do tej samej osoby. Podział działki, na której jest planowana inwestycja był więc działaniem pozornym, mającym na celu na celu obejście prawa i wyłączenie skarżących z kręgu stron postępowania, Ponadto podział działki, na której jest planowana inwestycja nie ma żadnego wpływu na okoliczność, że wnioskowana inwestycja może oddziaływać na nieruchomość odwołujących się.

Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium wskazało na dotychczas dokonane ustalenia faktyczne sprawy oraz na podstawy prawne wydanego rozstrzygnięcia. Dalej Kolegium stwierdziło, iż jako przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] r. skarżący przywołali art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowania jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Skarżący swój interes prawny do bycia stroną w postępowaniu wywodzą z treści art. 140 i art. 144 k.c. oraz art. 6 ust. 2 u.p.z.p. twierdząc, że planowana inwestycja polegająca na budowie stacji kontroli pojazdów oraz warsztatu mechanicznego na działce inwestora negatywnie wpłynie na możliwość realizacji przez nich inwestycji na ich działce, na której planują budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W odwołaniu podnoszą też, że realizacja inwestycji w oczywisty sposób wpłynie na ruch samochodowy na ul. A i doprowadzi do kumulacji tego ruchu na niewielkim odcinku ul. A poprzez wykonywanie wielu manewrów przez pojazdy - zjazd/włączenie się do ruchu z terenu inwestycji oraz wjazdy i wyjazdy z ul. B do występujących tam punktów usługowych - stacji kontroli pojazdów, myjni samochodowej oraz ruch generowany przez mieszkańców ul. A, B i pozostały ruch lokalny (dojazd z terenu C do dróg krajowych [...] i [...]). Kolegium wskazało, iż ustalone w ostatecznej decyzji z dnia [...] r. dopuszczalne warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, jak również jej usytuowanie względem granicy nieruchomości w żaden sposób nie uniemożliwi skarżącym korzystania z ich działki zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem i nie będzie wywierać wpływu na możliwość jej zagospodarowania. Ponadto inwestycja ta nie jest wymieniona w katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), które obowiązywało w dacie podjęcia decyzji z [...] r., ani w obecnie obowiązującym rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839). W świetle powyższego, uzasadnione jest zdaniem Kolegium twierdzenie, iż planowane przedsięwzięcie, nie jest inwestycją, której uciążliwość wykracza, czy też w jakikolwiek sposób może wykraczać poza granice terenu nią objętego, co w prawidłowy sposób wpłynęło na ustalenie kręgu stron postępowania w przedmiotowej sprawie, do których organ I instancji zaliczył właścicieli działek graniczących z terenem inwestycji. Istnienie tego obiektu, biorąc pod uwagę jego gabaryty i przeznaczenie, a także miejsce planowanej lokalizacji, w żaden sposób nie będzie miało wpływu na sferę praw i obowiązków wnioskodawców, którzy są współwłaścicielami niezabudowanej działki nr 128/5, oddzielonej od terenu planowanej inwestycji zabudowaną działką nr 128/7. Okoliczność, że dla działki wnioskodawców została wydana decyzja o warunkach zabudowy w żaden sposób nie może mieć wpływu na sposób zagospodarowania działek należących do inwestora. Sam fakt, iż dany podmiot jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym nieruchomości pozostającej w pewnej bliskości, lecz nie graniczącej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Natomiast, co do ewentualnych uciążliwości związanych z realizacją przedmiotowej inwestycji, to jest zmiana natężenia ruchu drogowego, czy też emitowanego hałasu, organ wskazał, iż okoliczności te nie stanowią o prawie skarżących do bycia stronami w postępowaniu o ustalenie warunków. Tego typu emisje są normalnym tłem życia w dużych skupiskach ludzkich i jeżeli nie przekraczają norm wynikających z przepisów prawa materialnego, a jedynie stanowią pewną uciążliwość, nie mogą stanowić o prawie skarżących do bycia stronami w analizowanym postępowaniu. Wobec powyższego Kolegium uznało, iż skarżący nie wykazali swojego interesu prawnego, to jest nie wykazali w żaden sposób, że ich działka znajduje się w obszarze oddziaływania, które wykracza poza teren inwestycji w sposób sprzeczny z jakąkolwiek normą prawa materialnego, a tym samym skarżący nie posiadają przymiotu stron w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...] r.

Natomiast, co do podniesionej w odwołaniu kwestii uznania skarżących za strony postępowania w poprzednio prowadzonym postępowaniu administracyjnym, dotyczącym ustalenia na wniosek T.K. warunków zabudowy dla tożsamej inwestycji planowanej do realizacji na działkach o nr ew. 128/3 i 128/4 Kolegium stwierdziło, iż pozostaje bez wpływu na wynik przedmiotowej sprawy. Postępowanie to było bowiem postępowaniem odrębnym i zostało umorzone z uwagi na wniosek inwestora. Postępowanie administracyjne zakończone decyzją Burmistrza S. z dnia [...] r. dotyczyło zaś inwestycji planowanej do realizacji na nieruchomościach o nr ew. 128/3 i 128/6, które nie graniczą bezpośrednio z działką skarżących. Kolegium wskazało, iż bez wpływu na wynik sprawy pozostaje także kwestia dokonanego podziału działki inwestora, gdyż pozostaje to poza zakresem oceny ocenie Kolegium. Za nieuzasadnione organ odwoławczy uznał także zarzuty odwołania, co do braku rozpatrzenia wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] r., gdyż jak wynika z akt sprawy wniosek ten został rozpatrzony doręczonym stronom postanowieniem burmistrza S. z dnia [...] r.

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A.G. i B.G. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucali naruszenie:

- art. 28 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 140 i 144 k.c. poprzez przyjęcie, że skarżący nie posiadają interesu prawnego w postępowaniu o wydanie decyzji WZ dla inwestycji i nie są stroną tego postępowania;

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie w należyty sposób analizy obszaru oddziaływania inwestycji na działki sąsiednie i przeniesienie na skarżących ciężaru dowodowego w tym zakresie; dokonanie ustaleń faktycznych w sprawie w oparciu o niepełny materiał dowodowy, w szczególności ustalenia, że obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w graniach działek o nr ew. 128/3 i 128/6; dokonanie ustaleń sprzecznych z zasadami wiedzy i logicznego rozumowania;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak uznania, że kontrolowane postępowanie dotknięte jest wadą będącą podstawą wznowienia postępowania i utrzymanie w mocy wadliwego rozstrzygnięcia organu I instancji;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: brak odniesienia się do części zarzutów podniesionych przez skarżących w odwołaniu od decyzji organu l instancji i ograniczenie się do stwierdzenia, że Kolegium się z nimi nie zgadza; sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób niepełny i ogólnikowy,

- art. 10 § 1 k.p.a. poprzez: brak odniesienia do odmowy przez organ l instancji dostępu skarżącym do akt postępowania o wydanie decyzji WZ, w sytuacji gdy organ wymagał od skarżących wykazania negatywnego wpływu inwestycji na działkę skarżących; brak prawidłowego doręczenia skarżącym postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji WZ.

W obszernym uzasadnieniu skarżący podtrzymali stanowisko reprezentowane w toku postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wnosiło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W pismach procesowych z dnia 28 września 2021 r. i z dnia 6 lutego 2022 r. uczestnicy postępowania T.K. i A.K. wnieśli o oddalenie skargi podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko, co do braku podstaw do uznania skarżących za strony postępowania o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji oraz co do motywów ich postępowania, wynikających jedynie z faktu prowadzenia przez skarżących tożsamej działalności konkurencyjnej.

W piśmie procesowym z 4 lutego 2022 r. ustanowiony przez skarżących profesjonalny pełnomocnik podtrzymał w całości skargę oraz zawarte w niej zarzuty i wnioski. Wniósł również o dopuszczenie dowodu z dokumentu prywatnego w postaci opinii urbanistycznej sporządzonej na zlecenie skarżących przez arch. J.D. Uzasadniając wskazał na brak przeprowadzenia przez organy administracji prawidłowej analizy kręgu stron toczącego się postępowania o ustalenie warunków zabudowy i bezzasadne uznanie, że skarżący nie mają przymiotu strony. Podkreślił, iż nie ulega wątpliwości, że nieruchomość skarżących jest zlokalizowana bardzo blisko zamierzenia inwestycyjnego, jak również to, że charakter planowanej inwestycji będzie generował znacznie większe uciążliwości niż zabudowa jednorodzinna (choćby z uwagi na gabaryty). Wskazał nadto, że skarżący nie muszą być bezpośrednimi sąsiadami terenu inwestycyjnego by przysługiwał im status strony tego postępowania. Działka oddzielająca teren zamierzenia od nieruchomości skarżących jest wąska a organ nie zbadał, czy inwestor nie jest jej właścicielem i czy wydzielenie tej działki nie miało w istocie na celu sztucznego ograniczenia kręgu stron postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Zarzucił nadto pominięcie przez organy administracji jakiejkolwiek oceny kwestii oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość skarżących, w tym w zakresie jej zgodności z warunkami technicznymi jakim odpowiadać winny budynki i ich usytuowanie, z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska, czy też w zakresie podnoszonych przez skarżących kwestii dotyczących obaw, co do zmiany, wskutek realizacji inwestycji stosunków wodnych na gruncie, co może narażać skarżących na uciążliwe zalewanie ich nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że skarga B.G. i A.G. została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) – dalej: ustawa covidowa. W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowych spraw jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 10 grudnia 2021 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że nie wszystkie ze stron postępowania, pomimo wezwania potwierdziły fakt posiadania możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, co skutkowało skierowaniem spraw do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 14 stycznia 2022 r.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu spraw na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z dnia 10 grudnia 2021 r.).

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 329) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Podstawę prawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 735) – dalej: k.p.a.

Przeprowadzona przez Sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia [...] r., orzekające o odmowie uchylenia, po wznowieniu postępowania administracyjnego, ostatecznej decyzji Burmistrza S. z dnia [...] r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie Stacji Kontroli Pojazdów wraz z warsztatem mechanicznym oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie nieruchomości o nr ew. 128/3, 128/6, zlokalizowanych przy ul. A w S., wydane zostały z naruszeniem prawa.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że prowadzone przez organy postępowanie administracyjne toczyło się w ramach postępowania nadzwyczajnego - w trybie wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej merytorycznej decyzji. Podkreślenia wymaga, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dwuetapowe. Wszczynając postępowanie w sprawie wznowienia postępowania z urzędu w pierwszej fazie organ, który wydał decyzję w I instancji, bada, czy istnieją ustawowe przesłanki wznowienia określone enumeratywnie w art. 145 § 1 k.p.a. Spełnienie wskazanego wymogu skutkuje wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, które w drugiej fazie stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania oznacza, że organ zmierza do merytorycznego rozpoznania sprawy, które może zakończyć się wyłącznie jednym z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 k.p.a.

W rozpoznawanej sprawie podstawę żądania wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza S. z dnia [...] r. stanowiła przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Oparcie wniosku o wznowienie na treści art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. co do zasady powinno warunkować wznowienie postępowania administracyjnego, ponieważ w takim przypadku ustalenie interesu prawnego strony postępowania wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, chyba że w tym zakresie istnieją oczywiste przeszkody podmiotowe lub przedmiotowe (por. wyroki NSA z 18 marca 2021 r., II OSK 3155; z dnia 19 maja 2021 r., I OSK 3005/18; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 24 listopada 2021 r., II SA/Go 822/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec powyższego uznać należy, że wszczęcie na wniosek skarżących, wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] r., postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Burmistrza S. z dnia [...] r., było w pełni zasadne.

Dalej dokonując oceny zgodności z prawem objętej niniejszą skargą decyzji podkreślenia wymaga, iż podstawę prawną jej wydania stanowił przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b. Sens uregulowania zawartego w wyżej przywołanym przepisie polega na braku możliwości przejścia do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, w przypadku stwierdzenia, że nie zaistniała żadna z podstaw wznowienia postępowania. Inaczej mówiąc decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej może być podjęta po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i dowodowego, w wyniku którego jednoznacznie można stwierdzić, że nie istniały określone w k.p.a. podstawy wznowienia postępowania. Postępowanie wznowieniowe nie może być bowiem wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. W pierwszej kolejności nakierowane jest na zbadanie, czy w realiach konkretnej sprawy wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, czy też taka przesłanka nie wystąpiła. Pozytywne ustalenie przez organ wystąpienia (istnienia) przesłanki wznowienia, otwiera organowi drogę do ewentualnego uchylenia decyzji ostatecznej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.). Wydanie tej decyzji jest bowiem następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2020 r., II OSK 3438/19; wyroki WSA w Warszawie z 30 stycznia 2018 r., VII SA/Wa 2500/16; z 29 kwietnia 2021 r, VII SA/Wa 146/21; wyrok WSA w Gdańsku 17 listopada 2021 r., II SA/Gd 123/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym w rozpoznawanej sprawie zasadniczą kwestią sporną wymagającą rozstrzygnięcia pozostaje to, czy skarżącym B. i A.G. przysługiwał przymiot strony w zakończonym ostateczną decyzją Burmistrza S. z dnia [...] r. postępowaniu administracyjnym, wszczętym na wniosek uczestniczki postępowania T.K., prowadzonym w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji kontroli pojazdów wraz z warsztatem mechanicznym oraz niezbędną infrastrukturą techniczną.

W tym zakresie wskazać należy, iż przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.) – dalej: u.p.z.p., w oparciu o które podjęta została decyzja z dnia [...] r., nie zawierają uregulowań odnoszących się do pojęcia strony postępowania. Wobec powyższego kwestia posiadania przymiotu strony w tym postępowaniu winna być oceniana na zasadach ogólnych, w oparciu o przepis art. 28 k.p.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu przymiot strony przysługuje każdemu, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie sądów administracyjnych reprezentowany jest pogląd, że o statusie stron w sprawach z zakresu ustalenia warunków zabudowy decydują zarówno rzeczywiste ograniczenia w zagospodarowaniu, jakie realizacja planowanego zamierzenia inwestycyjnego może spowodować dla właścicieli nieruchomości, jak i potencjalna możliwość negatywnych ingerencji w prawo własności sąsiedniej nieruchomości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2018 r. II OSK 2621/16; wyroki WSA w Krakowie z 21 października 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1199/14; z 15 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 555/16 ; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku postępowań o ustalenie warunków zabudowy krąg stron ustalany jest w oparciu o zasadę dobrego sąsiedztwa uregulowaną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 28 k.p.a. Zatem stroną takiego postępowania oprócz wnioskodawcy, który niekoniecznie musi być właścicielem terenu przeznaczonego pod inwestycję, mogą być właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio lub pośrednio z nieruchomością, na której planowana jest realizacja inwestycji. (wyroki WSA w Poznaniu z 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Po 1223/17, z 27 stycznia 2022 r., II SA/Po 758/21; wyrok WSA w Krakowie z 30 listopada 2021 r., II SA/Kr 825/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie bezspornym pozostaje, że skarżący są współwłaścicielami nieruchomości oznaczonej nr ew.128/5 oddzielonej od terenu planowanej inwestycji (działek ew. nr 128/3 i nr 128/6), należącą do inwestora zabudowaną działką o nr ew. 128/7. Tym samym, jak zasadnie podnoszą skarżący, pomimo braku bezpośredniego graniczenia z terenem inwestycji, ich interes prawny do udziału w charakterze stron postępowania prowadzonego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, mógłby wynikać z art. 140 i art. 144 k.c. w zw. z art. 6 ust. 2 u.p.z.p.

Niemniej jednak w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę, pomimo powołania powyżej wskazanych przepisów, skarżący nie wykazali w należyty sposób okoliczności, z których wynikałoby, iż realizacja przedmiotowej inwestycji ogranicza, czy też potencjalnie ograniczy możliwość zagospodarowania nieruchomości, do której posiadają tytuł prawny. Jak wynika z akt sprawy wnosząc o wznowienie postępowania administracyjnego skarżący wskazywali na zamiar zabudowania swojej nieruchomości budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym i spokojnego w nim zamieszkania. Planowana przez inwestora inwestycja uniemożliwi im realizację tego zamierzenia, a co więcej wpłynie negatywnie na bezpieczeństwo w ruchu drogowym i doprowadzi do zwiększenia poziomu hałasu w okolicy ich działki, w której dominuje zabudowa jednorodzinna i usługowa.

Odnosząc się do powyższego podkreślenia ponownie wymaga, iż sam fakt posiadania tytułu prawnego do nieruchomości nie jest wystarczający do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Dalej wskazać należy, iż jak wynika z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych sporna inwestycja obejmuje budowę budynku stacji kontroli pojazdów wraz z warsztatem mechanicznym o powierzchni od 300 m2 do 450 m2. Ustalone decyzją z dnia [...] r. parametry inwestycji kształtują się w następujący sposób: szerokości elewacji frontowej od 25 m do 30 m; wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej od 4,5 m do 5 m; geometria dachu: dach dwupołaciowy, kąt nachylenia połaci od 30° do 40°, kierunek głównej kalenicy równoległy do frontu działki, z dopuszczeniem możliwość zaprojektowania kalenicy równoległej do pozostałych granic terenu inwestycji, wysokość w najwyższym punkcie kalenicy od 6,5 m do 8 m. Inwestycja ta nie jest wymieniona w katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), które obowiązywało w dacie podjęcia decyzji z [...] r., ani w obecnie obowiązującym rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839). Ponadto jak wynika ze sposobu zagospodarowania terenu inwestycji, przedstawionego we wniosku o ustalenie warunków zabudowy planowany budynek będzie usytuowany w odległości około 32 m od granic działki nr 128/5. Tym samym w ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie uznało, iż realizacja spornej inwestycji w żaden sposób nie uniemożliwia skarżącym wykorzystania ich działki zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem i nie będzie wywierać wpływu na możliwość jej zagospodarowania, zgodnie z uzyskanymi warunkami zabudowy dla planowanego do realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Zamierzonego przez skarżących skutku nie mogły osiągnąć także podnoszone przez nich argumenty, co do negatywnego wzmożenia ruchu drogowego oraz natężenia hałasu, wynikających z realizacji przedmiotowej inwestycji. W ocenie Sądu powoływane w powyższym zakresie twierdzenia nie stanowią okoliczności, które mogłyby zostać uznane za okoliczności wpływające na możliwość realizacji przysługującego skarżącym prawa własności do nieruchomości. Słusznie podkreślało bowiem Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż tego rodzaju emisje stanowią naturalną konsekwencje życia w dużym skupisku ludzkim i niewątpliwie, pomimo swojej uciążliwość, nie mogą stanowić o prawie skarżących do bycia stronami w analizowanym postępowaniu. W tym miejscu podkreślić należy, iż z załączonych do skargi akt administracyjnych sprawy wynika, że w najbliższej okolicy nieruchomości skarżących położonej w S. przy skrzyżowaniu ulic A/B, zlokalizowane są między innymi należąca do skarżących stacja kontroli pojazdów (przy ul. B) oraz myjnia samochodowa. Nieruchomość skarżących bezpośrednio sąsiaduje z rozległym terenem o charakterze handlowo-usługowym, zabudowanym budynkami o charakterze przemysłowo garażowymi. Ponadto ul. A na odcinku przebiegającym obok terenu planowanej inwestycji, dalej przez skrzyżowanie z ul. B w kierunku ul. D jest drogą jednokierunkową (k. 63 akt organu II instancji; k. 105 akt organu I instancji). Powyższe pozwala na stwierdzenie, iż nawet w przypadku braku realizacji przez inwestora planowanego przedsięwzięcia, zarówno natężenie ruchu drogowego i emitowanego hałasu na terenie (ul. A), na którym jak podkreślają skarżący dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, jest niewątpliwie znaczne, co wynika z faktu, iż ul. A stanowi jedyną drogę dojazdową do punktów handlowo-usługowych zlokalizowanych na ul. B. Tym samym podnoszone przez skarżących argumenty, co do ograniczenia realizacji zamiaru jaki przyświecał im w momencie nabycia nieruchomości nr 128/5, to jest spokojnego zamieszkania w planowanym do budowy budynku mieszkalnym jednorodzinnym, nie znajduje odzwierciedlenia w istniejącym stanie faktycznym.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu procedujące w sprawie organy obu instancji zasadnie uznały, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie, nie jest inwestycją, której uciążliwość wykracza poza granice terenu nią objętego, co w prawidłowy sposób wpłynęło na ustalenie kręgu stron postępowania w przedmiotowej sprawie, do których organ I instancji zaliczył właścicieli działek graniczących z terenem inwestycji. Istnienie tego obiektu, biorąc pod uwagę jego gabaryty i przeznaczenie, a także miejsce planowanej lokalizacji, w żaden sposób nie będzie miało wpływu na sferę praw i obowiązków skarżących, w szczególności w żaden sposób nie uniemożliwi korzystania z ich działki zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem i nie będzie wywierać wpływu na możliwość jej zagospodarowania. Tym samym skarżący nie wykazali w sposób należyty istnienia po swojej stronie interesu prawnego, to jest okoliczności pozwalających na przyznanie im statusu strony w postępowaniu zakończonym wskazaną wyżej ostateczną decyzją z dnia [...] r., a podnoszona przez nich argumentacja świadczy, iż posiadają oni jedynie interes faktyczny w sprawie.

Zasadności powyższego twierdzenia nie przeczą podnoszone zarówno w uzasadnieniu skargi, jak i w piśmie procesowym pełnomocnika skarżących z dnia 4 lutego 2020 r. argumenty odnoszące się do intencji, jakimi kierował się inwestor dokonując podziału geodezyjnego terenu planowanej inwestycji, czy też braku ustaleń organów w zakresie zgodności planowanej inwestycji z warunkami technicznymi jakim odpowiadać winny budynki i ich usytuowanie, z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska, czy też w zakresie podnoszonych przez skarżących kwestii dotyczących obaw, co do zmiany, wskutek realizacji inwestycji stosunków wodnych na gruncie. W tym zakresie wskazać po raz kolejny należy, iż przedmiotem niniejszego postępowania było rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania administracyjnego, ostatecznej decyzji wydanej w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, z uwagi na fakt niewykazania przez skarżących interesu prawnego do bycia stroną w tym postępowaniu. Tym samym procedujące w sprawie organy administracji nie prowadziły ponownego merytorycznego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że kwestie podziału nieruchomości, jak również zgodności realizowanej inwestycji z warunkami technicznymi jakim odpowiadać winny budynki i ich usytuowanie oraz z przepisami regulującymi stosunki wodne na gruncie pozostają poza zakresem postępowania prowadzonego w sprawie wydania decyzji na podstawie art. 59 u.p.z.p. Z tych samych względów bez wpływu na wynik sprawy pozostaje załączona do pisma procesowego pełnomocnika skarżących z dnia 4 lutego 2022 r., sporządzona na zlecenie skarżących "Opinia urbanistyczna ws. Warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie Stacji Kontroli Pojazdów wraz z warsztatem mechanicznym oraz niezbędna infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. 128/3 i 128/6, obręb [...]" z dnia [...] r., autorstwa mgr inż. architekta J. D.

Z uwagi na powyższe Sąd za nieuzasadnione uznał zarzuty skargi, co do naruszenia art. 28 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 140 i 144 k.c. oraz naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Wbrew twierdzeniu skarżących w sprawie nie doszło także do naruszenia pozostałych wskazanych w skardze przepisów proceduralnych, to jest art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80, i art. 107 § 3 k.p.a. Organy prowadzące kontrolowane postępowanie wypełniły zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz określony w przepisie art. 77 § 1 w zw. art. 80 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Stwierdzić także należy, że uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają wymogom art. 107 § 3 k.p.a., gdyż wskazują na fakty, które organy uznały za udowodnione, dowody na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględniły stanowiska skarżących. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśniają podstawę prawną decyzji oraz przytaczają przepisy obowiązującego prawa mające zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy. Fakt, że strona skarżąca odmienne interpretuje zastosowane w sprawie przepisy prawa oraz dokonane ustalenia faktyczne nie oznacza, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia są wadliwe. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skargi, co do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., którego skarżący upatrują w nieudostępnieniu im akt postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] r., co uniemożliwiło w ich ocenie na wskazanie konkretnych norm prawnych naruszonych ta decyzją, a nadto w nieprawidłowym doręczeniu postępowania Burmistrza S. z dnia [...] r. o odmowie wstrzymania decyzji z dnia [...] r. Odnośnie zarzutu nieudostępnienia akt postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wskazać raz jeszcze należy, iż niezbędnym dla wykazania interesu prawnego dla uznania skarżących za stronę tego postępowania niezbędnym było wskazanie konkretnej normy prawnej świadczącej o ingerencji, poprzez wydanie spornej decyzji, w sferę praw lub obowiązków skarżących wynikających z przysługującego im prawa własności do nieruchomości o nr ew. 128/5. Inaczej mówiąc niezbędnym było wykazanie, że ustalone warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji ograniczają przysługujące skarżącym prawo do zagospodarowania należącej do nich nieruchomości, a nie wykazanie jakie konkretne normy obowiązującego prawa zostały naruszone w toku prowadzonego postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] r. Natomiast, co do zarzutu wadliwego doręczenia postanowienia z dnia [...] r., poza jego ogólnym sformułowaniem, zarówno skarżący, jak i ich pełnomocnik nie wskazali jakiegokolwiek jego uzasadnienia, jak również na ewentualne skutki procesowe tego naruszenia. Podkreślić należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. niezbędnym jest wykazanie konkretnej czynności procesowej, której na skutek tego naruszenia strona nie mogła dokonać (por. por. wyroki NSA z 16 kwietnia 2021 r., I OSK 212/21; z 22 kwietnia 2021 r., II OSK 2046/18; wyrok WSA w Gliwicach z 12 maja 2021 r., II SA/Gl 151/19; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

is