Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1426/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6240 Zmiana  kategorii zdolności do służby wojskowej
Hasła tematyczne: Powszechny obowiązek obrony
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: par. 32 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 133 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska, WSA Janusz Walawski, Protokolant Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi D. S. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. na rzecz skarżącego D. S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. orzeczeniem w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej i inwalidztwa z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], wydanym na podstawie § 32 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 133, poz. 1422 ze zm.) oraz § 31 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 12, poz. 75) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymała w mocy orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w E. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] uznające [...] D. S. za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej – kategoria "N".

W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. podniosła, iż [...] D. S. od czerwca 2006 r. pełnił zawodową służbę wojskową w Jednostce Wojskowej [...] w G. W dniu 23 marca 2007 r. w trakcie wykonywania zadań służbowych na terenie jednostki wojskowej doznał urazu [...], w wyniku którego doszło do [...] i z tego powodu odbył leczenie szpitalne w okresie od dnia 23 marca 2007 r. do dnia 3 kwietnia 2007 r. w [...], gdzie dokonano zabiegu [...]. Następnie dwukrotnie przebywał na leczeniu szpitalnym w [...] (5 - 10 grudnia 2007 r. i 7 – 11 kwietnia 2008 r.). Od momentu wypadku [...] D. S. przebywał nieprzerwanie na długotrwałym zwolnieniu lekarskim ponad 18 miesięcy i w związku z tym na wniosek Dowódcy JW [...] w G. został skierowany w dniu 9 października 2008 r. do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w E. w celu określenia zdolności do zawodowej służby wojskowej. Jednocześnie w związku z tym, że wypadek, jakiemu uległ w dniu 23 marca 2007 r. wymieniony, został uznany na mocy kwalifikacji prawnej WSzW w O. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] za wypadek pozostający w związku ze służbą wojskową, żołnierz w ww. komisji odbył także badanie w celu określenia wysokości uszczerbku na zdrowiu z powodu następstw przedmiotowego wypadku. Po odbyciu stosownych badań i konsultacji, w tym konsultacji ortopedycznej, chirurgicznej i neurologicznej, a także w oparciu o dokumentację medyczną z trzykrotnego leczenia szpitalnego, Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w E. w dniu [...] października 2008 r. wydała orzeczenie nr [...], w którym z powodu rozpoznanego: [...] - § 75 pkt 4 ww. rozporządzenia MON z dnia 10 maja 2004 r. uznała [...] D. S. za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej – kategoria zdrowia "N". W tym samym orzeczeniu w grupie schorzeń współistniejących, ale nie stanowiących o inwalidztwie ujęto: [...] - § 77 pkt 5 tego rozporządzenia i [...] - § 26 pkt 3 powołanego rozporządzenia. Wymieniona komisja zaliczyła orzekanego do drugiej grupy inwalidów w związku ze służbą wojskową z powodu schorzenia będącego następstwem wypadku pozostającego w związku ze służbą wojskową, z tytułu którego przysługują świadczenia odszkodowawcze i rentowe.

Pełnomocnik D. S. wniósł odwołanie od powyższego orzeczenia z dnia [...] października 2008 r., w którym wystąpił o zmianę niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia i wydanie przez organ odwoławczy orzeczenia, w którym określi i uzna [...] D. S. za czasowo niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. Strona wniosła jednocześnie o ponowne przeprowadzenie aktualnych badań lekarskich przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w W. przed wydaniem nowego orzeczenia w sprawie, albowiem pełnomocnik żołnierza uzyskał opinie lekarskie dwóch specjalistów, którzy badali D. S. i którzy uznali, że możliwy jest całkowity powrót do zdrowia badanego po odbyciu długotrwałej rehabilitacji lub ponownym zabiegu operacyjnym. Zatem jest możliwość odzyskania przez odwołującego się pełnej sprawności fizycznej potrzebnej do wykonywania obowiązków żołnierza zawodowego. Pełnomocnik strony podkreślił także, iż [...] D. S. jest studentem piątego roku studiów w Akademii [...] i po zakończeniu studiów pragnie zostać oficerem Wojska Polskiego, a wypadek jakiemu uległ orzekany komplikuje jego plany życiowe.

Rejonowa Komisja podkreśliła, iż w toku postępowania odwoławczego dokonała wnikliwej analizy dokumentacji orzeczniczo – lekarskiej, zgromadzonej w przedmiotowej sprawie. Organ II instancji wskazał, że Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w E. w dniu [...] października 2008 r. wydała orzeczenie, w którym z powodu [...] będących następstwem wypadku z dnia 23 marca 2007 r. określiła 10% uszczerbku na zdrowiu. W toku postępowania zatwierdzającego przy obu wyżej wymienionych orzeczeniach Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. przeprowadziła u [...] D. S. ponowne specjalistyczne badania w tym konsultację ortopedyczną i neurologiczną (badania wykonano w listopadzie 2008 r.). Przeprowadzone konsultacje potwierdziły aktualny stan zdrowia orzekanego określony w orzeczeniu wydanym w Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w E. nr [...] uznającym [...] D. S. za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej – kategoria zdrowia "N", z zaszeregowaniem do drugiej grupy inwalidów, w związku ze służbą wojskową z powodu schorzenia będącego następstwem wypadku z tytułu którego przysługują świadczenia odszkodowawcze i rentowe.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji stwierdził, iż podnoszona przez pełnomocnika wnoszącego odwołanie sugestia o ponownym przeprowadzeniu badania przed komisją odwoławczą nie znajdował w tym przypadku żadnego uzasadnienia, ponieważ takie badanie D. S. odbył w listopadzie 2008 r. w toku postępowania zatwierdzającego wyżej przytaczane orzeczenia. Badanie to potwierdziło stan zdrowia określony w ww. orzeczeniach. Uwagi dotyczące powrotu do zdrowia po odbyciu długotrwałej rehabilitacji lub po dokonaniu zabiegu operacyjnego to też tylko przypuszczenia i cały czas niepewne rokowanie, czego potwierdzeniem może być to, że [...] D. S. od blisko dwóch lat przebywa na ciągłym zwolnieniu lekarskim i rokowanie dotyczące pełnej sprawności ruchowej [...] nadal jest niepewne (orzekany więcej czasu spędził na zwolnieniu lekarskim, aniżeli pełnił zawodową służbę wojskową). Organ podkreślił, iż Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w E. w sposób jak najbardziej przychylny i humanitarny uznała [...] D. S. za inwalidę drugiej grupy w związku ze służbą wojskową z tytułu wypadku, a tym samym nie dokonała oceny, która była krzywdząca dla orzekanego.

W świetle przedstawionych argumentów zaskarżone orzeczenie z dnia [...] października 2008 r. w sprawie [...] D. S. zostało wydane zgodnie ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami orzeczniczymi, po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu orzeczniczym.

Orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] lutego 2009 r. w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej i inwalidztwa stało się przedmiotem skargi wniesionej przez pełnomocnika D. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Strona skarżąca wymienionemu orzeczeniu zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący wszystkich istotnych okoliczności sprawy mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a także nieuwzględnienie przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy dokumentacji medycznej załączonej przez skarżącego do odwołania od zaskarżanego orzeczenia, co stanowi naruszenie art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 75 pkt 4, § 23 i § 32 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Z podanych powodów strona wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto strona wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dołączonych do skargi dokumentów: 1) zaświadczenia lekarskiego z dnia 1 lipca 2009 r. wystawionego przez [...], 2) zaświadczenia lekarskiego z dnia 1 lipca 2009 r. wystawionego przez [...], 3) zaświadczenia z dnia 10 lipca 2009 r. potwierdzającego, iż skarżący D. S. był w roku 2007/2009 studentem Akademii [...], wystawionego przez Akademię [...] oraz z opinii biegłego lekarza na okoliczność poprawy stanu zdrowia skarżącego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., iż komisja odwoławcza wydając zaskarżone orzeczenia nie oceniła w sposób wszechstronny i wyczerpujący zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zaskarżona decyzja nie została zdaniem skarżącego oparta na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach lekarskich, o przeprowadzenie których skarżący wnosił. Wniosek skarżącego nie został uwzględniony przez Rejonową Komisję, choć podkreślał on, co zostało potwierdzone przez lekarzy specjalistów, iż jego stan zdrowia od dnia wypadku znacznie się poprawił i skarżący w znacznym stopniu zdołał zrehabilitować doznaną kontuzję oraz w znacznym stopniu odzyskać władanie w [...]. Organ II instancji oparł swoje orzeczenie na wynikach badań już nieaktualnych w czasie wydawania decyzji, albowiem wziął on pod uwagę badania sprzed paru miesięcy, tj. z listopada 2008 r. W załączeniu do odwołania od orzeczenia organu I instancji skarżący przedłożył szereg zaświadczeń lekarskich dotyczących jego aktualnego stanu zdrowia, a także znacznej jego poprawy i pozytywnych rokowań - zaświadczenia lekarskie z grudnia 2008 r. Tymczasem Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w uzasadnieniu do zaskarżonego orzeczenia w ogóle nie oceniła i nie odniosła się do załączonego przez skarżącego materiału dowodowego i nie wskazała, w tymże uzasadnieniu przyczyn, z powodu których odmówiła ona przedkładanym dokumentom wiarygodności i mocy dowodowej, tym samym naruszając art. 107 § 3 k.p.a. Na komisji rozpatrującej odwołanie od orzeczenia w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej ciąży obowiązek ustosunkowania się do wszystkich powołanych w odwołaniu zarzutów. Tymczasem zaskarżone orzeczenie Rejonowej Komisji nie spełnia wymagań dotyczących uzasadnienia decyzji. Zawiera ono bowiem jedynie lakoniczne i ogólne stwierdzenia odnośnie zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji TWKL. Skarżący podkreślił, iż już po wydania zaskarżonego orzeczenia przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w W., we własnym zakresie konsultował się ze specjalistami z zakresu ortopedii i traumatologii, którzy orzekli (w załączonych do skargi zaświadczeniach), iż D. S. po operacyjnym leczeniu rekonstrukcyjnym oraz po długotrwałej rehabilitacji uzyskał praktycznie pełną funkcję kończyny, w związku z czym nie ma żadnych przeciwwskazań aby wykonywał on zawód żołnierza zawodowego.

W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. wniosła o jej oddalenie oraz podtrzymała stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrola sądowa sprowadza się do oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia wg stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania orzeczenia. W świetle zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na podstawie art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W świetle powołanej regulacji wniosek strony o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego lekarza na okoliczność poprawy stanu zdrowia skarżącego nie mógł zostać uwzględniony. Przeprowadzenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym uzupełniającego postępowania dowodowego jest dopuszczalne tylko z dokumentu i w sytuacji, gdy wnioskowany dowód będzie pozostawał w ścisłym związku z oceną legalności zaskarżonego aktu.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego orzeczenia stanowią przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 133, poz. 1422 ze zm.). Przepisy tego rozporządzenia, zgodnie z § 1 pkt 3 - warunki orzekania o zdolności do służby wojskowej oraz zgodnie z § 1 pkt 6 - tryb orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej, określają, że wojskowe komisje lekarskie obu szczebli mają obowiązek przestrzegania przepisów rozporządzenia w zakresie procedury orzekania o zdolności żołnierza do zawodowej służby wojskowej. Tryb postępowania, opisany w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, ma bowiem na celu jak najlepsze, zgodnie z regułami medycznymi, niepozostawiające wątpliwości określenie stanu zdrowia osoby, która jest badana przez powołane do tego wojskowe komisje lekarskie.

Wojskowe komisje lekarskie, jako organy administracji publicznej, podejmują decyzje administracyjne w indywidualnych sprawach, w zakresie spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych (nazywanych w przepisach orzeczeniami) i poddane są mocy obowiązującej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy powołanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r., jako lex specialis, regulują pewne kwestie odmiennie od rozwiązań przyjętych w k.p.a. W sprawach jednak nieuregulowanych w rozporządzeniu przepisy k.p.a. znajdują zastosowanie w pełnym zakresie.

Rozstrzyganie o zdolności do zawodowej służby wojskowej odbywa się w postępowaniu administracyjnym z gwarancjami dwuinstancyjnego toku orzecznictwa o charakterze sformalizowanym i z zagwarantowaniem czynnego udziału stronie podlegającej ocenie w tym postępowaniu.

Nie ulega wątpliwości, że w sprawach ustalenia zdolności do zawodowej służby wojskowej zasadnicze znaczenie ma kwestia zebrania odpowiednich danych co do wiedzy medycznej, gdyż właśnie pełna wiedza medyczna pozwala na rozstrzygnięcie o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz o zakwalifikowaniu do kategorii tej służby.

Z treści § 23 powołanego rozporządzenia wynika, że orzeczenie m.in. o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz o związku choroby lub ułomności z zawodową służbą wojskową wojskowe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego i wyników badań specjalistycznych, dokumentacji medycznej oraz informacji i dokumentów, o których mowa w § 14, wykorzystując w szczególności: 1) odpis przebiegu zawodowej służby wojskowej z akt personalnych żołnierza zawodowego; 2) opinię służbowo-lekarską uwzględniającą historię choroby, przebieg leczenia i jego wyniki oraz czynniki ryzyka na stanowisku służbowym zajmowanym przez żołnierza zawodowego; 3) historie chorób leczenia ambulatoryjnego i szpitalnego; 4) wyniki pomiarów czynników szkodliwych występujących w środowisku służby; 5) kartę badań profilaktycznych i okresowych; 6) książkę zdrowia żołnierza zawodowego; 7) informacje zawarte w pisemnym oświadczeniu żołnierza zawodowego.

Kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o uznaniu żołnierza za zdolnego do zawodowej służby wojskowej, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie jego stanu zdrowia, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności kandydata do zawodowej służby wojskowej była słuszna. Sąd natomiast nie jest władny, aby rozważać kwestie medyczne.

Oceniając pod względem zgodności z prawem materialnym i procesowym rozstrzygnięcie będące przedmiotem zaskarżenia należy uznać, iż nie odpowiada ono prawu.

Zwrócić należy uwagę, iż skarżący odwołał się od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w E. z dnia [...] października 2009 r., albowiem uznał, iż organ błędnie ustalił mu kategorię zdolności do służby "N" – trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej. To przekonanie odwołującego się nie wynikało jedynie z subiektywnego odczucia strony, iż plany zawodowe związane z pełnieniem służby w Wojsku Polskim nie zostaną zrealizowane, lecz poparte konkretną medyczną oceną jego stanu zdrowia dokonaną przez lekarzy specjalistów ortopedii i chirurgii urazowej. Z dołączonych do odwołania zaświadczeń lekarskich z dnia 17 grudnia 2008 r. oraz z dnia 18 grudnia 2008 r. wynika, iż specjaliści: [...] rokują możliwość przywrócenia skarżącemu sprawności [...] po przebytym [...]. Mając powyższe na uwadze strona wniosła o przeprowadzenie przez organ odwoławczy ponownych aktualnych badań lekarskich.

Jak wynika z akt sprawy, Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. uznała, iż nie zachodzi potrzeba dokonywania dodatkowego badania, albowiem takie badanie D. S. odbył w listopadzie 2008 r. w toku postępowania zatwierdzającego zaskarżone orzeczenie i wydała w dniu [...] lutego 2009 r. orzeczenie niekorzystne dla strony.

Mając na uwadze treść § 32 ust. 2 ww. rozporządzenia, wskazać należy, iż zasadniczo wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia, rozpatrując odwołanie, orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, lecz w razie potrzeby komisja lekarska może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia materiałów w sprawie. W świetle § 31 ust. 1 rozporządzenia, od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej wydanego w pierwszej instancji stronie służy odwołanie na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (...). Pojęcie "w razie potrzeby" zawarte w § 32 ust. 2 rozporządzenia nie zostało dookreślone. Mając jednak na względzie ogólne reguły postępowania administracyjnego, wynikające z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz zasadę, iż postępowanie odwoławcze nie ogranicza się tylko do kontroli zaskarżonej decyzji lecz powoduje konieczność ponownego rozpoznania sprawy od początku, zasadny jest pogląd, iż potrzeba podjęcia dodatkowych czynności procesowych występuje, gdy w toku postępowania odwoławczego zostaną ujawnione nowe istotne dla sprawy okoliczności, w szczególności jeżeli na takowe powołuje się strona. W ocenie Sądu zasadny jest zarzut skargi, iż Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. wydając orzeczenie w dniu [...] lutego 2009 r. oparła się na materiale aktowym istniejącym w listopadzie 2008 r., lecz nie można wykluczyć, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie odzwierciedlał stanu zdrowia skarżącego i nie przedstawiał prawidłowej oceny rokowań co do charakteru (trwałej lub czasowej) niepełnosprawności skarżącego. W świetle wniosku strony o przeprowadzenie aktualnych badań lekarskich, popartych oświadczeniem o kontynuacji leczenia i rehabilitacji niepełnosprawnej kończyny oraz zaświadczeniami lekarzy specjalistów, odstąpienie od przeprowadzenia tych badań w postępowaniu odwoławczym należy uznać za naruszające ww. przepisy, co mogło mieć istotny wpływ na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy i wywierać dla strony daleko idące skutki w sferze zawodowej. Stwierdzone zaś nieprawidłowości procesowe skutkować muszą uchyleniem zaskarżonego orzeczenia.

Rozpoznając ponownie odwołanie D. S., Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. będzie obowiązana poddać skarżącego aktualnym badaniom lekarskim i dopiero wówczas wydać orzeczenie co do istoty sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji. W przedmiocie zasądzenia kosztów, rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 tej ustawy.