Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1318/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6170 Adwokaci i aplikanci adwokaccy
Hasła tematyczne: Zawody prawnicze
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 66
journal: Dz.U. 2009 nr 37 poz 286
law: Ustawa z dnia 20 lutego 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze, ustawy o radcach prawnych oraz ustawy - Prawo o notariacie.
article: art. 145 par. 1 ust. 1 lit. a, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2010 r. sprawy ze skargi Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wpisu na listę adwokatów 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Sprawiedliwości na rzecz skarżącej Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] Minister Sprawiedliwości uchylił uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej w Warszawie z dnia [...] stycznia 2010 r., Nr [...] oraz utrzymaną przez nią w mocy uchwałę Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] z dnia [...] października 2009 r., [...] o odmowie wpisu na listę adwokatów Izby Adwokackiej w [...] i wpisał panią J. B. na listę adwokatów Okręgowej Rady Adwokackiej w [...].

Podstawą prawną przywołaną ww. decyzji były przepisy art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 68 ust. 6a oraz z art. 65 i art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 z późn. zm.).

Jak wynika z akt sprawy, J. B. w dniu [...] lipca 2008 r. na podstawie art. 65 i 66 ust. 1 pkt 2 Prawa o adwokaturze złożyła wniosek o wpis na listę adwokatów Izby Adwokackiej w [...]. Rada ta uchwałą z dnia [...] lipca 2008 r., [...] odmówiła wpisu wnioskodawczyni na listę adwokatów uznając, iż kandydatka nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata z uwagi na brak odpowiedniej praktyki w zawodzie prawniczym, nabytej po złożeniu we wrześniu 2007 r. egzaminu sędziowskiego.

Od powyższej uchwały pani J. B. złożyła odwołanie do Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej podnosząc argumenty i dowody, w jej ocenie pozwalające na przyjęcie, iż posiada wystarczającą praktyczną umiejętność świadczenia pomocy prawnej, a tym samym spełnia wymagania niezbędne do wpisu na listę adwokatów.

Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej uchwałą z dnia [...] października 2008 r., [...] utrzymało w mocy zaskarżoną uchwałę. Prezydium podzieliło w pełni argumentację organu I instancji.

W dniu [...] listopada 2008 r. pani [...] złożyła do Ministra Sprawiedliwości odwołanie od uchwały Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie uchwały Okręgowej Rady Adwokackiej w [...].

Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., Nr [...] uchylił uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] października 2008 r., [...] oraz uchwałę Okręgowej Rady Adwokackiej w[...] z dnia [...] lipca 2008 r., [...] o odmowie wpisu na listę adwokatów Izby Adwokackiej w [...] pani J. B. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Okręgowej Radzie Adwokackiej w [...].

W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister Sprawiedliwości wskazał m.in., że zachodzi konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego stosownie do zasad ogólnych zawartych w k.p.a., w szczególności wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych i dokonania ustaleń odnoszących się do rodzaju spraw, którymi zajmowała się pani J. B. od chwili zdania egzaminu sędziowskiego, jak również ich liczby i zakresu wykonywanych czynności. Wyjaśnienie powyższych okoliczności pozwoli na uznanie, czy wymieniona daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata.

ORA w [...], po ponownym rozpoznaniu sprawy, uchwałą z dnia [...] marca 2009 r., [...] odmówiła pani J. B. wpisu na listę adwokatów Izby [...] uznając, iż kandydatka nadal nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata z uwagi na brak odpowiedniej praktyki w zawodzie prawniczym. Od powyższej uchwały pani J. B. złożyła odwołanie do Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej.

Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej uchwałą z dnia [...] czerwca 2009 r., [...] uchyliło zaskarżoną uchwałę i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania Okręgowej Radzie Adwokackiej w [...]. Prezydium podniosło fakt, iż Rada w uzasadnieniu swojej uchwały nie wyjaśniła w sposób wyczerpujący wątpliwości dotyczących praktyki wymienionej, co pozwoliłoby na uznanie, czy daje ona rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata.

ORA w [...] po rozpoznaniu sprawy w dniu [...] października 2009 r., [...] ponownie odmówiła pani J. B. wpisu na listę adwokatów Izby [...] uznając, iż kandydatka nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata na podstawie art. 65 ust. 1 w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 4 Prawa o adwokaturze w brzmieniu obowiązującym po dniu 25 marca 2009 r., jak i w oparciu o przepisy obowiązujące przed nowelizacją tj. art. 65 i art. 66 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy z uwagi na brak odpowiedniej praktyki w zawodzie prawniczym.

Od powyższej uchwały pani J. B. złożyła odwołanie do Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych w [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej uchwały i podjęcie uchwały o wpisie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej uchwały i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej uchwałą z dnia [...] stycznia 2010 r., Nr [...], utrzymując w mocy zaskarżoną uchwałę, podzieliło w pełni argumentację organu I instancji. W uzasadnieniu Prezydium wskazało, że wobec zmiany stanu prawnego dotyczącego sytuacji osób ubiegających się o wpis na listę adwokatów bez odbycia aplikacji adwokackiej i złożenia egzaminu adwokackiego, wobec pani J. B. winny znaleźć zastosowanie przepisy w brzmieniu wynikającym z ustawy z dnia 20 lutego 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze, ustawy o radcach oraz ustawy -Prawo o notariacie, obowiązujące od dnia 25 marca 2009 r.

W dniu [...] lutego 2010 r. pani J. B. złożyła do Ministra Sprawiedliwości odwołanie od uchwały Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej wnosząc o jej uchylenie i wpisanie na listę adwokatów, ewentualnie przekazanie sprawy Okręgowej Radzie Adwokackiej w [...] do ponownego rozpoznania.

W ocenie Ministra Sprawiedliwości, zarówno uchwała Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] oraz Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego.

Minister Sprawiedliwości nie podzielił poglądu Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej wyrażonego w uchwale z dnia [...] stycznia 2010 r., Nr [...], że do sprawy dotyczącej wpisu pani J. B. winny bezwzględnie znaleźć zastosowanie przepisy wprowadzone ustawą z dnia 20 lutego 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze, ustawy o radcach prawnych oraz ustawy -Prawo o notariacie.

Zauważył, że w chwili złożenia przez skarżącą wniosku o wpis na listę adwokatów, a więc w dniu [...] lipca 2008 r., miały zastosowanie kryteria wynikające z ówcześnie obowiązującego art. 66 ust.1 pkt 2 Prawo o adwokaturze.

W dniu 25 marca 2009 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 lutego 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze, ustawy o radcach prawnych oraz ustawy -prawo o notariacie nowelizująca min. treść art. 66 Prawa o adwokaturze, która nie zawiera w odniesieniu do omawianego zakresu spraw przepisów przejściowych, regulujących tok postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie.

Organ wyraził pogląd, iż w sytuacji, gdy sam ustawodawca wyraźnie nie rozstrzygnął w ustawie nowelizującej Prawo o adwokaturze problemów intertemporalnych, nie istnieje jednoznaczna reguła mająca uniwersalne zastosowanie we wszystkich przypadkach. Taką regułą nie może być automatyczne stosowanie przepisów nowej ustawy, co nastąpiło w niniejszej sprawie, do zdarzeń mających miejsce i zakończonych przed datą wejścia w życie nowej ustawy (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OPS 1/06).

Wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, w sytuacji zmiany stanu prawnego, każdy przypadek należy rozpoznawać indywidualnie, rozważając możliwość zastosowania dotychczas obowiązujących przepisów materialno - prawnych. Ocenie podlega to, czy korzystniejsze są dla zainteresowanego przepisy materialno - prawne obowiązujące w dacie zaistnienia zdarzenia inicjującego postępowanie, czy też obowiązujące w dacie orzekania przez organ administracji. Niewątpliwie ocena taka powinna zostać przeprowadzona na gruncie całości indywidualnych okoliczności faktycznych sprawy.

W ocenie Ministra - w przedmiotowej sprawie, w której wnioskodawczyni złożyła wniosek o wpis na listę adwokatów przed dniem 25 marca 2009 r., tj. dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze, ustawy o radcach prawnych oraz ustawy - Prawo o notariacie, zarówno Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej, jak i Okręgowa Rada Adwokacka w [...] obowiązane były, ze względu na brak przepisów przejściowych, rozważyć

na tle okoliczności sprawy, które z uregulowań będzie miało zastosowanie, kierując się przy tym zasadą wyboru regulacji korzystniejszej dla wnioskodawczyni.

Z uwagi na powyższe, organ nie podzielił poglądu zaprezentowanego w uzasadnieniu uchwały Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej, aby w toczących się postępowaniach o wpis na listę adwokatów, również i w tych, które zostały wszczęte przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 lutego 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze, ustawy o radcach prawnych oraz ustawy - Prawo o notariacie, miały zastosowanie wyłącznie uregulowania po nowelizacji, które weszły w życie z dniem 25 marca 2009 r.

Uchybienie to miało w ocenie Ministra Sprawiedliwości wpływ na prawidłowość podjętej przez Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej uchwały z dnia [...] stycznia 2010 r., Nr [...] o utrzymaniu w mocy uchwały Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] z dnia [...] października 2009 r. o odmowie wpisu pani J. B. na listę adwokatów.

Minister Sprawiedliwości jako organ odwoławczy dokonał analizy zasadności wniosku skarżącej zarówno przez pryzmat przepisów znowelizowanych, jak i tych obowiązujących do dnia 25 marca 2009 r. oraz w oparciu o cały materiał dowodowy.

Zgodził się natomiast ze stanowiskiem organów wpisowych, że pani J. B. nie spełnia przesłanek wskazanych w art. 66 ust. 1 pkt 4 Prawa o adwokaturze, który wszedł w życie z dniem 25 marca 2009 r.

Odnosząc się do realiów sprawy podkreślił, iż badaniu podlegała sytuacja prawna wnioskodawczyni przez pryzmat przepisów obowiązujących przed dniem 25 marca 2009 r.

Minister stwierdził, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone przez organy samorządowe w sposób wyczerpujący, co pozwoliło na wydanie przez Ministra Sprawiedliwości decyzji merytorycznej.

Organ zauważył, iż Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt K 6/06 orzekł, że art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa o adwokaturze, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 7 lit. a ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy-Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1361 z późn. zm.), jest niezgodny z art. 17 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim stwarza możliwość dopuszczenia do wykonywania zawodu adwokata osób, które po złożeniu wskazanych w nim egzaminów nie wykazują się odpowiednią praktyką w zawodzie prawniczym.

W uzasadnieniu wyroku z dnia 19 kwietnia 2006 r. Trybunał Konstytucyjny stwierdził bowiem, iż może wzbudzać wątpliwości dopuszczenie do zawodu adwokata (analogicznie radcy prawnego) osób z odbytą aplikacją i zdanym egzaminem sędziowskim, przede wszystkim ze względu na istotną odmienność zakresu przedmiotowego kształcenia oraz zróżnicowanie profilu powinności zawodowych odpowiednio: adwokata (radcy prawnego) i sędziego. Ponadto Trybunał Konstytucyjny stanął na stanowisku, że samorząd adwokacki może, a nawet powinien badać, czy konkretna osoba ubiegająca się o wpis na listę adwokatów daje rękojmię należytego wykonywania zawodu. Przesłankami oceny winny być m. in. czas trwania aplikacji, zakres przedmiotowy szkolenia oraz praktyczny kontakt z wykonywaniem zawodu prawniczego.

Zatem w kontekście omawianego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, narusza konstytucyjną zasadę sprawowania przez samorząd zawodowy pieczy nad należytym wykonywaniem zawodu adwokata, wprowadzenie do tego zawodu osób, które wprawdzie zdały egzamin sędziowski, ale wykonywały w ograniczonym zakresie inny zawód prawniczy. Tak też wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 listopada 2006 r. w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1601/06.

Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odnosząc się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 kwietnia 2006 r. sygn. akt K 6/06 wskazał, że przedmiotem oceny kandydata, w zakresie wpisu, powinien być między innymi praktyczny kontakt osoby z wykonywaniem danego zawodu prawniczego. Przez pojęcie to rozumie się faktyczne wykonywanie czynności zawodowych (m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1550/06).

Kierując się zatem powyższymi wytycznymi Trybunału Konstytucyjnego oraz orzecznictwem sądowoadministracyjnym, przed dokonaniem wpisu na listę adwokatów organ samorządu adwokackiego winien zbadać, czy osoba ubiegająca się o wpis na listę adwokatów legitymuje się stosownym stażem pracy i doświadczeniem zawodowym.

Odnosząc się zatem do realiów niniejszego postępowania, Minister Sprawiedliwości dokonał oceny sytuacji prawnej pani J. B., przy uwzględnieniu treści przepisu art. 66 Prawa o adwokaturze po wskazanej nowelizacji.

Opisując stan faktyczny sprawy wskazał, iż Pani J. B. w dniach: [...] września 2007 r. zdała egzamin sędziowski, a następnie od dnia [...] kwietnia 2008 r. do dnia [...] czerwca 2009 r. była zatrudniona na 3/4 etatu w Kancelarii Adwokackiej[...]. Natomiast od dnia [...] lipca 2009 r. została zatrudniona na stanowisku asystenta sędziego w Sądzie Okręgowym w[...].

W ocenie Ministra Sprawiedliwości wnioskodawczyni w trakcie praktyki zawodowej świadczonej w Kancelarii Adwokackiej wykonywała czynności tożsame z zawodem adwokata.

Jednocześnie pani J. B. uzupełniła swoją wiedzę w zakresie stosowania prawa pracując na stanowisku asystenta sędziego.

W ocenie Ministra Sprawiedliwości nabyte przez panią J. B. doświadczenie zawodowe jest wystarczające do stwierdzenia, iż posiada ona praktykę dającą rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata, co dodatkowo zostało potwierdzone przez pozytywne opinie wydane na podstawie wykonywanych przez nią obowiązków z wymienionych miejsc pracy.

Należy również podkreślić, iż skarżąca już na dzień wydania uchwały przez Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] stycznia 2010 r. posiadała prawie półtoraroczną praktykę w świadczeniu pomocy prawnej, a zatem w ocenie Ministra Sprawiedliwości pani J. B. spełnia przesłanki do wpisu na listę adwokatów obowiązujące do dnia 25 marca 2009 r., tj. przed wejściem w życie nowelizacji ustawy - Prawo o adwokaturze.

W tym stanie rzeczy, a także biorąc po uwagę dołączone do wniosku dokumenty, na mocy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., Minister Sprawiedliwości uznał za zasadne uchylić uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] stycznia 2010 r., Nr [...] oraz utrzymaną przez nią w mocy uchwałę Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] z dnia [...] października 2009 r., [...] o odmowie wpisu wymienionej na listę adwokatów tej Izby i wpisać panią J. B. na listę adwokatów Okręgowej Rady Adwokackiej w [...].

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej zarzucił decyzji Ministra naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 20 lutego 2009 roku o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze, ustawy o radcach prawnych oraz ustawy - Prawo o notariacie, poprzez przyjęcie, iż wskazany przepis znajduje zastosowanie do sprawy dotyczącej wpisu J. B. na listę adwokatów oraz uznanie, iż w świetle ww. przepisu J. B. spełnia przesłanki do wpisu na listę adwokatów. Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1270, dalej: p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

Skarga jest zasadna, bowiem w wyniku kontroli sądowoadministracyjnej stwierdzono wadliwą interpretację przepisu art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawa o adwokaturze, decydującą o zapadłym rozstrzygnięciu.

Na wstępie podkreślić trzeba, iż w trakcie postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem J. B. z dnia [...]lipca 2008 r. skierowanym do Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] na podstawie art. 65 i art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o adwokaturze o wpis na listę adwokatów nastąpiła zmiana stanu prawnego. Ustawa z dnia 20 lutego 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze, ustawy o radcach prawnych oraz ustawy Prawo o notariacie (Dz. U. z 2009r. Nr 37, poz. 286, zwana dalej "ustawą nowelizującą") z dniem 25 marca 2009 r. zmieniła dotychczasową treść art. 66 Prawa o adwokaturze. Przepis ten w odmienny sposób reguluje kryteria, na podstawie których oceniana jest praktyka kandydata niezbędna do uzyskania wpisu na listę adwokatów.

W rozpatrywanej sprawie wniosek o wpis został złożony już po stwierdzeniu niekonstytucyjności art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawa o adwokaturze w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 7 lit a) ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw w zakresie w jakim stwarza możliwość dopuszczenia do wykonywania zawodu adwokata osób, które po złożeniu wskazanych w nim egzaminów nie wykazują się odpowiednią praktyką w zawodzie prawniczym (v. pkt I pkt 5 wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 kwietnia 2006r. sygn. akt K 6/06 (Dz. U. Nr 75, poz. 1361).

Zarówno Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej jak i Okręgowa Rada Adwokacka w [...] ustaliły, że wnioskodawczyni nie spełnia przesłanek w zakresie wpisu na listę adwokatów, określonych w art. 66 ust. 1 pkt 4 Prawa o adwokaturze. Pogląd powyższy wyraziły w oparciu o przepis art. 66 ust. 1 pkt 4 znowelizowanej ustawy - Prawo o adwokaturze, znajdujący zastosowanie w sytuacji braku przepisów intertemporalnych.

Sąd w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja Ministra Sprawiedliwości została wydana w oparciu o nieprawidłowy pogląd prawny, iż treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt K 6/06 oraz nowelizacja Prawa o adwokaturze, która weszła w życie w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego, nie mogą mieć wpływu na treść podejmowanych przez organy samorządu adwokackiego uchwał. Przeciwnie - jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 marca 2008 r. sygn. akt: II GSK 417/07, a także WSA w Warszawie w wyroku z dnia 25 maja 2010 r. sygn. akt: VI SA/Wa 293/10 -kwestia praktycznego kontaktu z wykonywaniem danego zawodu prawniczego powinna być rozstrzygnięta zgodnie z ww. wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego przez pryzmat nowelizacji ustawy - Prawo o adwokaturze, a szczególnie przepisu art. 66 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.

Nadto, przyjmuje się w literaturze i orzecznictwie, że milczenie ustawodawcy w zakresie przepisów intertemporalnych zakłada powinność bezpośredniego stosowania nowego prawa, przy czym każdorazowo podejmując decyzje o bezpośrednim stosowaniu nowego prawa organ administracji musi rozważyć czy nie doprowadzi to do skutków nie dających się zaakceptować z punktu widzenia konstytucyjnych zasad porządku prawnego. Ocena praktycznych umiejętności kandydata ubiegającego się o wpis na listę adwokatów należy do organów samorządu zawodowego adwokackiego i ma charakter uznaniowy. Te zaś uznały, że w rozpoznawanej sprawie, na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, brak jest podstaw do stwierdzenia, iż J. B. posiada umiejętności praktyczne umożliwiające mu prawidłowe wykonywanie zawodu adwokata.

Art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze, ustawy o radcach prawnych oraz ustawy - Prawo o notariacie (Dz. U. Nr 37, poz. 286), nadał nowe brzmienie art. 66 ust. 1 pkt 5 Prawa o adwokaturze. W aktualnie obowiązującym stanie prawnym, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 Prawa o adwokaturze wymogu odbycia aplikacji adwokackiej i złożenia egzaminu nie stosuje się do osób, które zdały egzamin sędziowski lub prokuratorski po dniu 1 stycznia 1991 r. oraz w okresie 5 lat przed złożeniem wniosku o wpis na listę radców prawnych, łącznie przez okres co najmniej 3 lat zajmowały stanowisko asesora sądowego, asesora prokuratorskiego, referendarza sądowego, starszego referendarza sądowego, aplikanta sądowego, aplikanta prokuratorskiego, aplikanta sądowo-prokuratorskiego, asystenta sędziego, asystenta prokuratora lub wykonywały wymagające wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związane ze świadczeniem pomocy prawnej przez adwokata lub radcę prawnego na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej w kancelarii adwokackiej, zespole adwokackim, spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej, o których mowa w art. 4a ust. 1 Prawa o adwokaturze lub kancelarii radcy prawnego, spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej, o których mowa w art. 8 ust. 1 u.r.p.

Zdaniem Sądu, organy samorządowe miały pełne prawo na podstawie zgromadzonych materiałów dowodowych do oceny, że nie było możliwości wpisania J. B. na listę adwokatów z uwagi na niespełnianie wyżej wskazanych przesłanek materialnoprawnych. Z drugiej zaś strony brak było po stronie Ministra Sprawiedliwości podstaw do kwestionowania wyżej wymienionych rozstrzygnięć podjętych w ramach przysługującego luzu decyzyjnego.

Sąd orzekł w myśl art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) p.p.s.a., zaś o kosztach - na podstawie art. 200 p.p.s.a.