Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 1200/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 228 par. 1 art. 150 art. 223 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Anna Siedlecka, Sędzia WSA Maciej Guziński, Jerzy Strzebinczyk (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi A.F. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...]września 2015 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. Dyrektor Izby Celnej we W. (dalej: organ), działając m.in. na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, dalej: O.p.), w związku z odwołaniem skarżącego od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego (dalej: organ I instancji) z dnia [...] marca 2015 r. (nr [...]), wymierzającej karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w wysokości po 24.000 zł, stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

Z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wystąpił skarżący pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. Dyrektor Izby Celnej we W. postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. (nr [...]) odmówił żądaniu wniosku. Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalił w całości skargę skarżącego na ww. postanowienie. Niniejsze orzeczenie nie posiada waloru prawomocności.

Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym.

Postępowanie w sprawie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej na podstawie art. 89 ustawy o grach hazardowych zostało wszczęte z urzędu przez organ I instancji w związku z ustaleniami kontroli przeprowadzonej w lokalu [...] w S., ul. Z.. Postępowanie to zakończyło się w I instancji powołaną decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Decyzja ta została wysłana na adres siedziby firmy skarżącego. Zgodnie z informacją zawartą na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki przedmiotowa decyzja została dostarczona pod wskazany adres w dniu[...] marca 2015 r. Z uwagi na nieobecność adresata przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w UP J., a zawiadomienie o tym umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Zgodnie z adnotacją na ZPO z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 1 kwietnia 2015 r. W dniu 9 kwietnia 2015 r. z powodu niepodjęcia przesyłki została ona zwrócona do nadawcy tj. do Naczelnika Urzędu Celnego w W.. Stosownie do treści art. 150 Op. decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w W. z dnia 19 marca 2015 r uznano zatem za doręczoną w dniu 7 kwietnia 2015 r. (14 dni od awizowania przesyłki w dniu 24 marca 2015 r.).

Od decyzji tej skarżący wywiódł odwołanie, które wpłynęło do Dyrektora Izby Celnej we W. w dniu [...] sierpnia 2015 r. Jak wynika z akt sprawy przesyłka je zawierająca nadana została w placówce pocztowej w J.dopiero w dniu [...] sierpnia 2015 r., a zatem z uchybieniem terminu o którym mowa w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. W konsekwencji powołanym postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. organ II instancji stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Skarżący niezadowolony z rozstrzygnięcia – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - zaskarżył to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., wnosząc o jego uchylenie z uwagi na naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 228 § 1 pkt 2 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że odwołanie od decyzji nakładającej na stronę obowiązek zapłaty kary administracyjnej zostało wniesione z uchybieniem terminu i w konsekwencji pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia w sytuacji, gdy decyzja ta nie została w sposób prawidłowy stronie doręczona, a co za tym idzie nie mógł rozpocząć biegu termin do jej zaskarżenia.

- art. 146, art. 148 § 1 i 2 , art. 150 § 1 pkt 1 oraz art. 150 § 2 i 3 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że doszło do skutecznego doręczenia decyzji w skutek zastosowania fikcji jej doręczenia w sytuacji, gdy decyzja ta wysłana została na adres niebędący adresem mieszkania strony lub miejsca jej pracy, ani też adresem ujawnionym zwanej CEiDG, jako adres do przedsiębiorcy doręczeń, a nadto pod adresem na jaki wysłano decyzję nie pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej bądź w drzwiach lokalu, ani też innym w widocznym miejscu przy wejściu na posesję zawiadomienia o jej pozostawieniu w Urzędzie Pocztowym, które to zaniechania w doręczaniu skutkowały obiektywnym brakiem możliwości uzyskania przez skarżącego wiedzy na temat faktu wydania w stosunku do niego decyzji administracyjnej nakładającej karę administracyjną, a co za tym idzie uzyskania informacji o służącym mu prawie do wniesienia od niej odwołania,

- art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 w zw. z art. 188 O.p poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w postaci przesłuchania strony, zawnioskowanych świadków oraz informacji Urzędu Pocztowego o istnieniu zlecenia usługi przekierowania poczty, na okoliczność nieprawidłowości w doręczaniu decyzji tj. wysłaniu przesyłki na niewłaściwy adres oraz niezachowanie wymogu pozostawienia zawiadomienia o złożeniu przesyłki w urzędzie pocztowym, które to okoliczności miały istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a także całkowite pominięcie załączonych do wniosku dowodów w postaci dokumentów m.in. kserokopii dowodu osobistego strony, wydruku z CEiDG oraz pism z toczącej się równolegle sprawy karnoskarbowej, której ustalenia oraz dowody stanowiły postawę do wydania decyzji w niniejszej sprawie o wymierzeniu kary administracyjnej, a z których to dowodów wprost wynikało, że ujawniony był Urzędowi Celnemu adres zamieszkania strony tj.: ul. W.3, J., który to adres był wskazany jako adres do doręczeń i pod który Urząd Celny dokonywał wcześniej skutecznych doręczeń.

Organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a zatem skarga podlegała oddaleniu.

Przedmiotem skargi, a więc także oceny dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie, jest – co wymaga podkreślenia Sądu – jedynie postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Nie może nim być zatem ocena zasadności decyzji, której dotyczy odwołanie, czy też ocena prawidłowości doręczenia jej skarżącemu. Decyzja z dnia [...] marca 2015 r. wydana przez organ I instancji stała się ostateczna z upływem terminu do wniesienia odwołania przez skarżącego. Z tego powodu decyzja nie podlega kontroli instancyjnej, czy sądowoadministracyjnej.

Zaskarżone postanowienie ma charakter formalny, bo stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania, zamyka drogę do merytorycznego rozpoznania tego środka. Ocena zgodności z prawem tego postanowienia ogranicza się więc wyłącznie do badania poprawności zastosowania przez Dyrektora Urzędu Celnego przepisów postępowania co do terminowości wniesienia odwołania.

Na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Można o tym mówić wyłącznie wówczas, gdy wcześniej doszło do skutecznego doręczenia przesyłki. W ocenie Sądu tak było w rozpatrywanej sprawie. Z akt sprawy wynika, że decyzja organu I instancji z dnia z dnia [...]marca 2015 r. (nr [...]) wymierzająca skarżącemu karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w wysokości 24.000 zł, została doręczona na adres siedziby jego firmy (ul. G w J.) w dniu 24 marca 2015 r. Adres ten został wskazany przez skarżącego jako adres jego miejsca pracy (widniał w dokumentach finansowych i urzędowych, a także na firmowej pieczątce). Z uwagi jednakże na nieobecność adresata przesyłka zawierająca ww. decyzję została pozostawiona na okres 14 dni w UP w J., o czym zawiadomienie umieszczono w oddawczej skrzynce odbiorczej adresata. Zgodnie z adnotacją umieszczoną na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, z powodu niepodjęcia jej w terminie 7 dni, została ona awizowana powtórnie w dniu 1 kwietnia 2015 r., zaś w dniu 9 kwietnia 2015 r. z powodu jej niepodjęcia została zwrócona nadawcy tj. Naczelnikowi Urzędu Celnego w W.. Organ podatkowy, stosowanie do treści art. 150 Op., prawidłowo zatem przyjął, że przesyłkę należy uznać za doręczoną w dniu 7 kwietnia 2015 r., czyli po upływie terminu 14-dniowego od dnia 24 marca 2015 r.

W myśl art. 223 § 2 O.p. termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji stronie. Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji, aczkolwiek uczynił to bezspornie z uchybieniem 14-dniowemu terminowi, o którym stanowi art. 223 § 2 O.p., gdyż uczynił to dopiero w dniu 6 sierpnia 2015 r., a zatem z czteromiesięcznym uchybieniem ustawowemu terminowi. Wraz z odwołaniem skarżący wniósł wprawdzie wniosek o przywrócenie terminu, aczkolwiek postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej we W. odmówił żądaniu wniosku, gdyż nie tylko nie dopatrzył się braku winy skarżącego, lecz uznał, że to brak staranności w tym zakresie ze strony skarżącego (celowe unikanie odbioru korespondencji) były przyczyną uchybienia terminowi do złożenia odwołania od decyzji wymiarowej z dnia [...] marca 2015 r. Ponadto wyrokiem z dnia [... kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalił w całości skargę skarżącego na ww. postanowienie, odnosząc się szczegółowo do zarzutów skargi, które nota bene skarżący bezzasadnie powielił również w tym postępowaniu.

Tymczasem treść art. 228 § 1 pkt 2 O.p. została sformułowana w sposób jasny, kategoryczny i bezwarunkowy. Stwierdzenie niedotrzymania terminu do złożenia środka zaskarżenia nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Zasadnym jest wręcz stwierdzenie, że uchybienie terminowi do wniesienia środka odwoławczego jest okolicznością obiektywną. Po stwierdzeniu tego organ odwoławczy nie może już merytorycznie rozpatrzeć odwołania. Ma bowiem obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi. Uchybienie terminu nie jest ani oceniane, ani stopniowane. Stąd także nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu stanowi jego uchybienie i zobowiązuje organ odwoławczy do wydania postanowienia w tym zakresie, co uczyniono w rozpatrywanej sprawie.

Innymi słowy podnieść należy, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie (tj. stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania) stanowi oczywistą konsekwencję stwierdzenia, że skarżący rzeczywiście uchybił terminowi do wniesienia środka odwoławczego, który to nie został mu następnie przywrócony (patrz postanowienie organu z dnia [...] września 20105 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz wyrok WSA we W. z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawi o sygn. akt. SA/Wr 1201/15). Tym samym pozostałe zarzuty skargi zawierające de facto argumentację uprawdopodobniającą brak winy skarżącego w dochowaniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] marca 2015 r., jako już rozpoznane przez Sąd sprawie o sygn. akt III SA/Wr 1201/15, nie mogą podlegać i nie podlegają ponownej ocenie przez Sąd w tej sprawie.

Z tych względów skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.