Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 544/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-03-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.H. na pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B. z dnia [...] 2014 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności pism - w zakresie zażalenia z dnia 7 marca 2015 r. postanawia odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wezwaniem z dnia 18 lutego 2015 r. Sąd wezwał J. H. do wskazania następców prawnych zmarłej M. H. i ich adresów, pod rygorem skutków prawnych poprzez nadesłanie postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia praw do spadku po zmarłej M. H.k bądź notarialnego aktu poświadczenia dziedziczenia.

W dniu 17 marca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęło pismo J. H. zatytułowane "zażalenie" w którym skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonego zarządzenia z dnia 18 lutego 2015 r. oraz umorzenia w całości zaskarżonej części zarządzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zażalenie podlega odrzuceniu.

Zażalenie jest środkiem odwoławczym przysługującym od postanowień, w przypadkach określonych w ustawie (art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: P.p.s.a. Zażalenie mogą wnieść tylko określone podmioty, to jest strona, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz Rzecznik Praw Dziecka (art. 173 § 2 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.).

Zgodnie z art. 32 P.p.s.a. w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie zaś do treści art. 12 P.p.s.a., ilekroć w ustawie jest mowa o stronie, rozumie się przez to również uczestnika postępowania. Katalog uczestników postępowania wskazuje z kolei art. 33 § 1 P.p.s.a. Osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności.

W niniejszej sprawie wnoszący zażalenie J. H. nie jest stroną postępowania, nawet w szerszym rozumieniu wskazanym w art. 12 P.p.s.a. Jak wskazano na wstępie, działał on od początku sprawy jako pełnomocnik skarżącej – swojej żony. W jej imieniu wniósł skargę. Sytuacja zmieniła się istotnie w wyniku śmierci skarżącej – w dniu 10 listopada 2014 r.

Zgodnie z art. 43 P.p.s.a. w razie śmierci strony albo utraty przez nią zdolności sądowej pełnomocnictwo wygasa. Jednakże pełnomocnik procesowy działa aż do czasu zawieszenia postępowania.

W związku ze śmiercią mocodawczyni – skarżącej, pełnomocnictwo J.H. wygasło, a dalsze jego możliwości działania w sprawie ustały, bowiem sprawa została zakończona prawomocnym już postanowieniem z dnia 23 lipca 2014 r. o odrzuceniu skargi. Skarżąca nie zainicjowała postępowania zmierzającego do kontroli instancyjnej, bowiem nie wniosła skargi kasacyjnej.

Wnosząc zażalenie z dnia 7 marca 2015 r. J.H. nie działał już jako pełnomocnik M.H., bowiem pełnomocnictwo wygasło. Należy zatem przyjąć, że działał w imieniu własnym.

W badanej sprawie J. H. nie jest skarżącym, ani uczestnikiem postępowania, nie spełnia bowiem kryteriów określonych w wyżej przytaczanych art. 32 i 33 P.p.s.a.

Dla porządku należy dodać, że J. H. doręczone zostało postanowienie z dnia 14 stycznia 2015 r. o umorzeniu postępowania w zakresie wniosku M. H. o wyłączenie referendarzy sądowych. Wprawdzie postanowienie doręczono z pouczeniem o przysługującym prawie wniesienia zażalenia, jednak intencją Sądu było doręczenie postanowienia J. H. tylko informacyjnie – z uwagi na dotychczasowy charakter jego uczestnictwa w postępowaniu. Natomiast pouczenie o prawie do zażalenia było błędne, ponieważ osoba, która nie jest stroną postępowania nie może skutecznie wnieść zażalenia. Merytoryczne rozpatrywanie takiego zażalenia jest niemożliwe.

Zażalenie zatem należy uznać za niedopuszczalne. Zażalenie, które jest niedopuszczalne podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.

Z powyższych względów Sąd postanowił jak w sentencji.