Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 279/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Zwrócono skargę kasacyjną do WSA w celu usunięcia dostrzeżonych braków
Powołane przepisy: article: art. 180
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia V. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1574/20 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi V. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 18 czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego oraz dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy od czerwca do sierpnia 2019 r. oraz zabezpieczenia jej na majątku podatnika postanawia: zwrócić zażalenie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w celu usunięcia dostrzeżonych braków.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 30 września 2020 r., sygn. akt III SA/WA 1574/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), odrzucił skargę V. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Spółka/Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: Organ podatkowy)

z 18 czerwca 2020 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego oraz dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy od czerwca do sierpnia 2019 r. oraz zabezpieczenia jej na majątku podatnika.

Z przebiegu postępowania przed Sądem pierwszej instancji wynika, że pismem z 23 lipca 2020 r. profesjonalny pełnomocnik będący radcą prawnym wniósł w imieniu Spółki skargę na oznaczoną na wstępie decyzję Organu podatkowego.

Następnie w wykonaniu Zarządzenia Przewodniczącej Wydziału - pismem

z 4 września 2020 r. (k. 21) - wezwano Spółkę, do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez: (a) złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Spółki przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi; oraz (b) złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji Spółki w dacie jego udzielania. Ponadto wezwano Spółkę, do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł (k. 19). Na wykonanie wezwań zakreślono termin 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe wezwania zostały w sposób prawidłowy doręczone pełnomocnikowi Spółki 9 września 2019 r. (k. 23), zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał wraz z 16 września 2020 r.

Pismem z 16 września 2020 r. pełnomocnik Spółki nadesłał pełnomocnictwo oraz dowód uiszczenia wpisu sądowego od skargi, nie nadsyłając jednak dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osób, które udzieliły mu pełnomocnictwa do reprezentacji Skarżącej.

Odrzucając wniesioną skargę Sąd pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu, że niezłożenie wraz ze skargą pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki wraz z dokumentem wykazującym umocowanie w rozumieniu art. 29 P.p.s.a. jest brakiem formalnym skargi, podlegającym uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 46 § 3 P.p.s.a., czyli w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Konsekwencją nieuzupełnienia wskazanego braku formalnego jest odrzucenie skargi na mocy art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

W ocenie Sądu pierwszej instancji dyspozycji powołanego przepisu nie zmienia treść przepisów ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1500 ze zm., dalej: ustawa o Rejestrze), normujących kwestię (powszechnego) dostępu (i jego skutków) do treści ujawnionych w Rejestrze, w tym art. 13 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1, art. 16 czy art. 4 ust. 4a omawianej ustawy. Powołane przepisy - zdaniem Sądu - nie powodują bowiem, że norma wyrażona w art. 29 P.p.s.a. staje się normą nieobowiązującą. Dostępność do Rejestru nie oznacza bowiem, że Sąd ma co do zasady zastępować strony w ich obowiązkach procesowych, tj. uzupełniać braki formalne składanych pism, które ustawodawca nałożył na strony odrębnymi przepisami.

W tych okolicznościach Sąd pierwszej instancji uznał, że skoro Spółka - pomimo wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi i pouczenia o skutkach niezastosowania się do wezwania - nie uzupełniała wszystkich braków formalnych a więc nie nadesłała dokumentu, z którego wynika uprawnienie osoby udzielającej pełnomocnictwa do reprezentacji Spółki, to wniesioną skargę należało odrzucić.

Pismem z 14 października 2020 r. Spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który występował w jej imieniu także na poprzednim etapie postępowania, wniosła zażalenie na przedmiotowe postanowienie zaskarżając je w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 180 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym odrzuci zażalenie, jeżeli ulegało ono odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, albo zwróci je temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków.

Stosownie do art. 194 § 3 P.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe jego uzasadnienie. W myśl art. 46 § 1 pkt 4 powołanej ustawy każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 P.p.s.a.).

Podkreślenia wymaga, że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu (art. 28 § 1 P.p.s.a.). Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu

(art. 29 P.p.s.a.).

Sprowadzając powyższe na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że w aktach sprawy brak oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji Spółki w dacie jego udzielania.

W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji - na etapie postępowania międzyinstancyjnego, przed przekazaniem zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego - winien był wezwać pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braku formalnego złożonego środka zaskarżenia poprzez nadesłanie dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie B.W. do reprezentacji Spółki i udzielenia w jej imieniu pełnomocnictwa adwokatowi L.C., które to zostało złożone do akt sprawy (k. 26).

Wymienione braki powinny być uzupełnione w trybie, o którym mowa w art. 177a w zw. z art. 49 § 1 P.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji zwracając wniesione zażalenie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w celu usunięcia dostrzeżonych braków.

-----------------------

3