Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2341/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od środków transportowych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 8 pkt 7, art. 9 ust. 4a, art. 9 ust. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 122, art. 187 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi R.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2020 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz R.J. kwotę 100 zł (słownie: 100 złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez R. J. (dalej: "podatnik", "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: "SKO", "organ odwoławczy") z [...] września 2020 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2020 rok.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

Postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r., Burmistrz R. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego od środków transportowych za 2020 roku. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że R. J. jest właścicielem pojazdów podlegających obowiązkowi podatkowemu od środków transportowych. Pomimo tego do dnia dzisiejszego nie złożył deklaracji na 2020 r. oraz nie wpłacił należnego podatku.

Zawiadomieniem z [...] czerwca 2020 r., Burmistrz R. wyznaczył podatnikowi 7 - dniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie.

Decyzją z [...] lipca 2020 r., Burmistrz R. (dalej jako: "organ I instancji") określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od środków transportowych za 2020 r. w kwocie 840.00 zł, tj. za autobus o nr rej.[...] w kwocie 420.00 zł oraz autobus o nr rej. [...]w kwocie 420.00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że z pisma Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w W. z dnia [...] czerwca 2020 r. wynika, iż na rzecz skarżącego zarejestrowane są ww. pojazdy. Pojazdy te były czasowo wycofane z ruchu do dnia 15 maja 2010 roku. Nie wykazano, że dokonano wyrejestrowania ww. pojazdów co mogłoby wskazać na wygaśnięcie obowiązku podatkowego.

W ustawowym terminie, skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji organu I instancji wskazując, że autobus o nr rej. [...] został sprzedany, natomiast autobus o nr rej. [...] został czasowo wyrejestrowany decyzją z dnia 15 stycznia 2010 r., a tablice rejestracyjne i dowód rejestracyjny zostały zdane w Wydziale Komunikacji.

Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji organu I instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją z [...] września 2020 r., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że skarżący złożył w dniu 29 kwietnia 2020 r. deklarację od środków transportowych na 2020 r., w której wykazał, że jest właścicielem autobusu marki S. o nr rej. [...], a także wskazał, że autobus o nr rej. [...] oraz autobus o nr rej. [...] zostały wyrejestrowane, tablice i dowód zostały złożone w Wydziale Komunikacji w W..

Natomiast z pisma Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w W. z dnia [...] czerwca 2020 r. – stwierdziło SKO - wynika, że na rzecz skarżącego zarejestrowane są pojazdy: autobus marki A. o nr rej. [...] oraz autobus marki B. o nr rej. [...]. Pojazdy te zostały czasowo wycofane z ruchu w dniu 15 stycznia 2010 r. na okres do dnia 15 maja 2010 roku. Jak wskazał organ, do dnia dzisiejszego właściciel nie złożył wniosku o przywrócenie pojazdów do ruchu.

SKO wskazało, że wygaśnięcie decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu następuje w dniu ściśle określonym w decyzji. Właściciel pojazdu ma od tego momentu możliwość odebrania dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych od organu rejestrującego - zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie czasowego wycofania pojazdów z ruchu (Dz. U. Nr 285, poz. 2856 ze zm.) i użytkowania pojazdu. W ocenie organu odwoławczego, nie ma żadnych podstaw prawnych, aby sądzić, że po wygaśnięciu decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, zaistniałaby konieczność podjęcia jakichkolwiek dodatkowych działań ze strony organu rejestrującego np. wydania kolejnej decyzji o dopuszczeniu do ruchu na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

Mając na uwadze powyższe organ wskazał, iż skarżący błędnie wywodzi, że ponowne dopuszczenie pojazdu do ruchu, o którym stanowi art, 9 ust. 4a 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm., dalej: "u.p.o.l.") należy utożsamiać z odebraniem tablic i dokumentów pojazdu. W ocenie SKO, przy takiej interpretacji w sytuacji, gdy podatnik nie odebrałby dowodu i tablic, pomimo faktu, że decyzja o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu wygasła, właściciel nadal nie byłby zobowiązany do zapłaty podatku. Zdaniem SKO, przez ponowne dopuszczenie do ruchu należy w związku z tym rozumieć potencjalną możliwość wykorzystania przez właściciela pojazdu na drogach publicznych.

SKO przekładając powyższe na niniejszą sprawę uznało, że skoro w Wydziale Komunikacji Starostwa Powiatowego w W., skarżący figuruje jako właściciel autobus marki A. o nr rej. [...] oraz autobus marki B. o nr rej. [...], to na nim ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych. Dodatkowo organ odwoławczy podniósł, że skarżący nie wykazał, że sprzedał ww. pojazdy. SKO wskazało, że to na właścicielu ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, nawet jeśli z pojazdów tych faktycznie nie korzysta. W ocenie SKO, obowiązek zapłaty tego podatku nie jest bowiem uzależniony od faktycznego korzystania z pojazdu, czy poruszaniu się nim po drogach.

W związku z powyższym, zdaniem SKO, zarzuty odwołania nie znajdują uzasadnienia w obowiązujących przepisach, zaś organ podatkowy pierwszej instancji dokonał określenia podatku od środków transportowych w sposób prawidłowy.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., skarżący wniósł skargę pismem z dnia 28 października 2020 roku.

Skarżący zarzucił, że wbrew twierdzeniu SKO żeby odebrać dowód rejestracyjny i tablice rejestracyjne zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury jeżeli się skończy przegląd, a przegląd się wykonuje co 6 miesięcy, wydział komunikacji z urzędu musi zarejestrować tymczasowo, pobrać numery próbne i jechać na badania techniczne, koszt 75 zł na 30 dni. Skarżący podniósł również w uzasadnieniu skargi, że autobus [...] został sprzedany; sprzedany został także – podniesiono w skardze – autobus [...]. Skarżący powołał się na załączone do skargi kserokopie faktur i postanowienia [...] z [...] czerwca 2009 roku.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: "ppsa"), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy).

Należy również wyjaśnić, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Zgodnie z treścią art. 15zzs4 ust. 2 tej ustawy, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Natomiast w myśl ust. 3 ww. art. 15zzs4 przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Zarządzenie w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ww. ustawy, zostało wydane w niniejszej sprawie 14 czerwca 2021 roku (zarządzenie k. 23 akt postępowania sądowego).

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

W związku ze stanowiskiem skarżącego należy wskazać, że kontroli sądu administracyjnego – jak to zostało wyjaśnione na wstępie - podlega działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontroli sądu administracyjnego nie podlegają natomiast przepisy prawa, do których należy m. in. kwestionowane w skardze rozporządzenie Ministra Infrastruktury – w zakresie opłaty za czasowe wycofanie pojazdu z ruchu.

Na wstępie sąd przytoczy treść przepisów mających zastosowanie w niniejszej spawie.

Zgodnie z treścią art. 8 pkt 7 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają autobusy. W myśl art. 9 ust. 1 ww. ustawy,

obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Jak właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany, oraz posiadaczy środków transportowych zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako powierzone przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu.

Natomiast w myśl art. 9 ust. 4a u.p.o.l., obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje także od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został dopuszczony ponownie do ruchu po upływie okresu, na jaki została wydana decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu..

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 6 pkt 1 u.p.o.l., podmioty, o których mowa w ust. 1, są obowiązane składać, w terminie do dnia [...] lutego właściwemu organowi podatkowemu, deklaracje na podatek od środków transportowych na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy dwóch autobusów o nr rejestracyjnych [...] i [...].

W odniesieniu do tych dwóch spornych pojazdów, organy obu instancji uznały, że skarżący jest ich właścicielem, a przedmiotowe pojazdy nie zostały wyrejestrowane. Ustalenia te zostały poczynione przez organ i instancji (i zaakceptowane przez organ odwoławczy) w oparciu o treść pisma Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w W. z [...] czerwca 2020 roku.

Z treści tego pisma wynika, że sporne pojazdy zarejestrowane na rzecz skarżącego, były czasowo wycofane z ruchu 15 stycznia 2010 roku – na okres do 15 maja 2010 roku. W treści pisma wskazano, że do dnia jego sporządzenia właściciel nie złożył wniosku o przywrócenie pojazdów do ruchu (pismo k. 5 akt postępowania podatkowego).

Co do zasady należy zgodzić się z organem odwoławczym, że upływ czasu na który została wydana decyzja o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, pozostaje bez wpływu na obowiązek podatkowy. Wynika to, jak słusznie zostało wskazane w decyzji organu odwoławczego, z treści stosownych przepisów ustawy z 20 czerwca 1997 Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23 grudnia 2004 r. w sprawie czasowego wycofania pojazdów z ruchu. Zgodnie z treścią art. 78a ust. 4 prawa o ruchu drogowym, pojazd może być czasowo wycofany z ruchu na okres od 2 do 24 miesięcy. Okres ten może być przedłużony, jednak łączny okres wycofania pojazdu z ruchu nie może przekraczać 48 miesięcy, licząc od dnia wydania decyzji o jego czasowym wycofaniu z ruchu. Natomiast w myśl § 7 ww. rozporządzenia, po upływie okresu czasowego wycofania pojazdu z ruchu organ rejestrujący, na pisemny wniosek właściciela pojazdu oraz po dołączeniu decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, zwraca właścicielowi pojazdu dowód rejestracyjny oraz tablice rejestracyjne.

Z treści powołanych przepisów wynika jednoznacznie, że ponowne wykorzystanie pojazdu - po upływie określonego w decyzji okresu czasowego wycofania pojazdu z ruchu – zależy wyłącznie od aktywności i podjęcia stosownych działań właściciela pojazdu. Sam fakt, że działań takich właściciel pojazdu nie podejmuje – nie oznacza, że przestaje być podatnikiem podatku od środków transportowych. Takie – zdaniem sądu słuszne – stanowisko organu odwoławczego znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych.

W wyroku z 21 kwietnia 2017 roku ( sygn. akt II FSK 690/17) Naczelny Sąd Administracyjny – na tle przepisów prawa o ruchu drogowym wskazał, że nie sposób nie zauważyć, że mamy tu do czynienia z wycofaniem pojazdu z ruchu o charakterze czasowym. "Czasowy" oznacza zaś chwilowy, przemijający (vide serwis Słownik Języka Polskiego PWN – www.sjp.pwn.pl). Właściciel pojazdu wyrażając wolę skorzystania z takiej instytucji z góry zakłada, że wycofanie pojazdu z ruchu ma być jedynie przejściową sytuacją, co więcej organ rejestrujący w decyzji ściśle określa datę ustania tego tymczasowego stanu rzeczy. Sam fakt wygaśnięcia decyzji nie spowoduje co prawda automatycznego zwrotu tablic i dowodu rejestracyjnego, konieczne jest bowiem złożenie pisemnego wniosku właściciela pojazdu oraz dołączenie decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Nie ma zaś wymogu dokonywania innych czynności organu rejestrującego czy składania dodatkowych wniosków przez właściciela pojazdu. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził również, że interpretacja przestawiona przez WSA, znajduje również uzasadnienie w tym, że zapobiega nadużyciom prawa. Gdyby bowiem przyjąć – podniesiono w mawianym orzeczeniu - że samo wygaśnięcie decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu nie powoduje ponownego dopuszczenia pojazdu do ruchu, to właściciele pojazdów mogliby składać wnioski o wycofanie pojazdu z ruchu na najkrótszy dopuszczony przepisami okres (2 miesiące – vide art. 78a ust. 4 Prawa o ruchu drogowym), a następnie po wygaśnięciu decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, nie odbierać tablic rejestracyjnych i dowodu, co skutkowałoby tym, że nie byliby zobowiązani ani do opłacenia opłaty administracyjnej za kolejne miesiące wycofania pojazdu z ruchu, ani do uiszczenia podatku od środków transportowych. Tymczasem właściciele pojazdów mają prawo uniknąć podatku od środków transportowych poprzez czasowe wycofanie pojazdu z ruchu jedynie w okresie wskazanym w decyzji organu rejestrującego.

Zgodzić się trzeba z tezą – stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w omawianym orzeczeniu - że przez ponowne dopuszczenie do ruchu należy rozumieć potencjalną możliwość wykorzystywania przez właściciela pojazdu na drogach publicznych. Datą ponownego dopuszczenia będzie zatem pierwszy dzień, w którym może on odebrać w siedzibie organu rejestrującego dowód i tablice. Od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym przypada ten dzień, bez względu na to, czy właściciel stawił się w starostwie i odebrał dokumenty, w stosunku do danego pojazdu powstanie obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Można w związku z tym stwierdzić, że data ponownego dopuszczenia pojazdu do ruchu jest tożsama z datą wygaśnięcia decyzji o czasowym wycofaniu, która wynika z samej decyzji. Decyzja ta wygasa po upływie ostatniego dnia czasowego wycofania pojazdu z ruchu ( por. Rafał Dowgier (vide R. Dowgier, L. Etel, B. Pahl, M. Popławski, Leksykon podatków i opłat lokalnych, ABC 2010). Autor ten zauważył też, że pogląd przeciwny należy odrzucić, bowiem nie istnieje taka kategoria decyzji, jak decyzja o ponownym dopuszczeniu do ruchu. W Prawie o ruchu drogowym nie ma bowiem podstawy prawnej do wydawania tego rodzaju rozstrzygnięć. Moment dopuszczenia pojazdu do ruchu po upływie czasowego wycofania wynika z decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Nie jest to więc moment wydania decyzji o dopuszczaniu pojazdu do ruchu ani chwila, z którą podatnik odbiera z depozytu tablice i dowód rejestracyjny. Jest to w istocie rzeczy data wygaśnięcia decyzji o czasowym wycofaniu.

Należy również wskazać, że – w ocenie sądu – nie ma podstaw do kwestionowania przyjętych w niniejszej sprawie stawek podatku. Są one zgodne ze stawkami ustalonymi w załączniku nr 7 do uchwały Rady Miejskiej w W. z [...] grudnia 2019 roku (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z [...] grudnia 2019 roku poz. [...]).

Pomimo prawidłowości stanowiska organu odwoławczego w omówionym wyżej zakresie, zaskarżona decyzja podlega uchyleniu ponieważ – w ocenie sądu - w okolicznościach niniejszej sprawy organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów art. 122 ordynacji podatkowej (wyrażającego zasadę prawdy obiektywnej) i art. 187 § 1 ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią pierwszego z powołanych przepisów W toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis art. 187 § 1 ordynacji podatkowej stanowi natomiast, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Wskazać należy, że zasady prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania podatkowego. Została ona skonkretyzowana w treści powołanego art. 187 § 1 ordynacji podatkowej. Organ prowadzący postępowanie podatkowe jest obowiązany zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności, z którymi – na podstawie obowiązujących przepisów prawa – wiążą się skutki prawne . Niezebranie (niedążenie do zebrania) kompletnego materiału dowodowego, lub w przypadku jego zebrania, nierozważenie wszystkich dowodów narusza komentowany przepis w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (por. "Ordynacja podatkowa. Komentarz" Stefan Babiarz, Bogusław Dauter, Roman Hauser, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka – Medek, Jan Rudowski, Wolters Kluwer, Warszawa 2017).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że w deklaracji, złożonej [...] kwietnia 2020 roku, po uprzednim skierowaniu do niego wezwania, skarżący złożył deklarację na podatek od środków transportu na rok 2020. W deklaracji wskazał 1 autobus. W załączniku do deklaracji DT-1 wskazał nr rej tego pojazdu – [...]. W części B.2 tego załącznika wskazał, że pojazdy o nr rej. [...] i [...] zostały wyrejestrowane, a tablice i dowód rejestracyjny złożone w wydziale komunikacji w W.

To oświadczenie skarżącego zostało pominięte przez organ I instancji, który – jak to już zostało wyjaśnione – wydał rozstrzygnięcie w oparciu o pismo Starostwa Powiatowego w W. z [...] czerwca 2020 roku.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący raz jeszcze podniósł, że sporne autobusy zostały wyrejestrowane w związku z ich sprzedażą. Nadto, skarżący powołał się na dowód w postaci "potwierdzenia nr [...] Starosty W. z dnia [...].10.2007 r." W świetle takiego uzasadnienia, nie można – bez sprawdzenia tych informacji - uznać, że twierdzenia skarżącego o wyrejestrowaniu spornych pojazdów są gołosłowne. Pomimo wskazania tak konkretnych danych pozwalających na weryfikację twierdzeń co do wyrejestrowania pojazdów, organ odwoławczy, nie podjął żadnych działań w tym kierunku. W szczególności SKO nie zwróciło się do starostwa powiatowego w Wołominie o wyjaśnienie czego dotyczy wskazane przez skarżącego potwierdzenie. Organ odwoławczy nawet nie wezwał skarżącego do przedstawienia potwierdzenia z [...] października 2007 roku, na które powołał się w odwołaniu. W ocenie sądu, prawidłowe przeprowadzenie postepowania (w zgodzie z przedstawionymi wyżej regułami) wymagało wyjaśnienia podnoszonych przez skarżącego okoliczności. Z obowiązku takiego nie zwalnia organu odwoławczego znajdujące się w aktach sprawy pismo Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w W. z [...] czerwca 2020 roku.

Na tle powyższych okoliczności niniejszej sprawy, całkowicie nieuprawnione jest stwierdzenie organu odwoławczego zawarte na czwartej stronie zaskarżonej decyzji, że "Skarżący nie wykazał również, że sprzedał ww. pojazdy." Raz jeszcze należy podkreślić, że – w świetle przytoczonych wyżej przepisów ordynacji podatkowej – to na organie podatkowym ciąży obowiązek zebrania i rozpatrzenia (w sposób wyczerpujący) całego materiału dowodowego.

Dodatkowo należy podnieść, że wzmocnieniem twierdzeń skarżącego podnoszonych w odwołaniu decyzji organu I instancji, są kopie dokumentów złożonych przy skardze. Są to kopie faktur VAT z [...] września i [...] października 2007 roku dokumentujące sprzedaż spornych autobusów. Na tych fakturach widoczne są również pieczęcie Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w W. z adnotacją o zawiadomieniu tego organu o sprzedaży pojazdu. Dokumenty te zostały złożone w kserokopii, niemniej potwierdzają konieczność ponownego wnikliwego zbadania okoliczności sprawy.

W ocenie sądu działanie organu odwoławczego, a właściwie zaniechanie podjęcia stosowanych czynności stanowi również naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, wyrażonej w treści art. 121 § 1 ordynacji podatkowej. Nie bez znaczenia jest w niniejszej sprawie okoliczność, że skarżący nie był w toku postępowania reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika.

W ocenie sądu, wskazane naruszenia przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. W sytuacji bowiem, gdy sporne pojazdy zostały wyrejestrowane we wskazywanym przez skarżącego okresie, nie będąc ich właścicielem, skarżący nie mógł być w 2020 roku podatnikiem podatku od środków transportowych za sporne autobusy.

Z uwagi na powyższe, na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ordynacji podatkowej, zaskarżona decyzja organu odwoławczego została uchylona. W toku dalszego postępowania w sprawie, SKO uwzględni ocenę prawną przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu.

Zaznaczyć należy, że art. 229 Ordynacji podatkowej przewiduje możliwość przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. W przypadku natomiast konieczności, w zależności od zakresu uzupełnienia postępowania dowodowego oraz ustaleń faktycznych i prawnych, organ odwoławczy władny jest samodzielnie podjąć decyzję o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji.

Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł jak w punkcie 1) sentencji wyroku.

O kosztach postępowania sąd orzekł w punkcie 2) sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ppsa. Kwotę 100 zł zasądzoną z tego tytułu na rzecz skarżącego stanowi uiszczony przez niego wpis od skargi.

Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.