Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 391/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-06-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 23 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku K.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia na postanowienie nakładające obowiązek przedłożenia oceny technicznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. LS


UZASADNIENIE

K. K. zaskarżyła do sądu administracyjnego postanowienie Ł. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie nakładające obowiązek przeprowadzenia kontroli budynku mieszkalnego polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego instalacji sanitarnych. Do skargi skarżąca załączyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...], nr [...], a także wystosowanego do niej przez organ I instancji zawiadomienia z dnia 7 kwietnia 2015r., jak i wszystkich innych, niewymienionych przez skarżącą postanowień i zawiadomień.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., nr 270 ze zm. w skrócie P.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie, o którym wyżej mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.).

Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest jego wskazanie we wniosku, wykazanie we wniosku okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. – tj. wystąpienia niebezpieczeństwa nastąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przede wszystkim zatem wnioskujący zobligowany jest wskazać akty, wstrzymania których się domaga, gdyż sąd rozstrzyga jedynie w granicach wniosku. Sąd podejmuje decyzję o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie okoliczności wskazanych przez stronę skarżącą, ale także uwzględnia inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku.

Niemniej jednak odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonego w niniejszej sprawie aktu nie jest podyktowana brakiem uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wynikająca z przywołanej normy prawnej instytucja ochrony tymczasowej nie dotyczy bowiem wszystkich aktów, a jedynie takich, które mają przymiot wykonalności. Wykonanie aktu oznacza natomiast spowodowanie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego, polegające na działaniu, zaniechaniu pewnego działania, znoszeniu zachowania innych podmiotów, czy świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania (por. T. Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2002, s. 155 – 156 czy M. Jaśkowska, M. Masternak, E. Ochendowski: Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 144 – 145, J. Borkowski: Glosa do postanowienia NSA z 16 października 1996r., IV SAB 59/96, OSP 1998, nr 1, poz. 22, s. 48).

Z uwagi na charakter wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 roku, sygn. akt SA/Rz 1382/96, opubl. OSP 1998/3/54, t. 1).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że zaskarżone postanowienie nie może być wstrzymane, bowiem skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie nadaje się do wykonania, bowiem nie wiąże się z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania zarówno dla skarżących, jak również dla innych podmiotów. Takie postanowienie nie wywołuje żadnych skutków materialnych, dotyczy wyłącznie kwestii procesowej, nie rodzi żadnych praw, jak również nie nakłada na stronę obowiązków, a skoro tak, to do takiego postanowienia nie może mieć zastosowania instytucja wstrzymania wykonania aktu uregulowana nie wywołuje bowiem bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Z uwagi jednak na treść wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i zawarcia w nim żądania wstrzymania wszystkich niewymienionych postanowień, należało ocenić, czy wstrzymaniu wykonania będzie podlegało postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...], nr [...]. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto bowiem, że postanowienie sądu w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. może dotyczyć aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Dotyczy to zarówno rozstrzygnięć wydanych w postępowaniu zwyczajnym, jak również w postępowaniu nadzwyczajnym. (por. postanowienia NSA z dnia 11 marca 2014r., sygn. akt II OZ 229/14; z dnia 10 kwietnia 2013r., sygn. akt II FSK 523/13 oraz z dnia 8 marca 2013r., sygn. akt II OSK 457/13 – orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak wynika z akt sprawy materialnoprawną podstawę postanowienia z dnia [...], nr [...], stanowił art. 62 ust. ustawy Prawo budowlane, który ma charakter wyłącznie dowodowy, nie podlega egzekucji. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w wyroku z dnia 11 sierpnia 2011r., sygn. akt II SA/Ke 369/11: "Konsekwencją niewykonania obowiązku nałożonego na podstawie art. 62 ust. 3 p.b. nie może być wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego w celu zmuszenia zobowiązanego do wykonania tego postanowienia. Postanowienie to ma charakter dowodowy. Nie jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, a jedynie przygotowaniem do wydania takiego rozstrzygnięcia poprzez uzupełnienie materiału dowodowego o ekspertyzę techniczną. Nałożony w postanowieniu dowodowym obowiązek nie może stanowić podstawy do wystawienia tytułu wykonawczego, a zawarty w nim obowiązek nie może być egzekwowany w drodze egzekucji administracyjnej." – orzeczenie dostępne j.w. Skoro zaskarżone postanowienie nie podlega egzekucji administracyjnej, nie podlega wstrzymaniu na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.

Jeżeli natomiast chodzi o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...], nr [...], to stwierdzić należy, że nie mieści się ono w granicach tej samej sprawy. Z załączonej do skargi kserokopii tego aktu wynika, że zostało ono wydane w sprawie budynku gospodarczo-inwentarskiego, gdy tymczasem sprawa objęta skargą w niniejszej sprawie dotyczy budynku mieszkalnego. W postanowieniu z dnia 16 września 2014r., sygn. akt II OZ 930/14, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że: "Na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. możliwe jest wstrzymanie wykonania innych niż zaskarżony bezpośrednio do sądu akt, pod warunkiem, że akty te zostały wydane "w granicach tej samej sprawy" rozumianej jako sprawa w sensie materialnoprawnym. Tożsamość sprawy w takim ujęciu będą więc wyznaczały elementy stosunku prawnego wynikającego z zaskarżonego aktu, a więc przede wszystkim identyczność podmiotowa - tożsamość podmiotu będącego adresatem praw i obowiązków - a także identyczność przedmiotowa, a więc tożsamość praw i obowiązków opartych na danej podstawie faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia". – orzeczenie dostępne j.w. Objęcie wnioskiem o wstrzymanie wykonania ww. postanowienia spełnia co prawda warunek tożsamości podmiotowej, ale nie spełnia tożsamości przedmiotowej.

Wreszcie wskazać należy, że w art. 61 P.p.s.a. jest mowa o wstrzymaniu wyłącznie aktów lub czynności zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z tego wniosek, że skierowane do skarżącej zawiadomienie z dnia 7 kwietnia 2015r. informujące ją o podjęciu czynności w celu wykonania przeprowadzenia kontroli budynku mieszkalnego polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego instalacji sanitarnych na koszt zobowiązanej, nie podlega wstrzymaniu na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.

Na koniec należy podkreślić, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności decyzji. W związku z tym rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a w szczególności nie zależy od dostrzeżenia przez Sąd w decyzji wady w postaci naruszenia prawa. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest bowiem na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi.

W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

LS