Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 669/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-02-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 255 i art. 258 § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Andrzej Tokarz po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku PK o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi PK na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [.] z dnia [.] lipca 2017 r. nr [.] w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 roku oraz za I kwartał 2016 roku - p o s t a n a w i a - odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę PK na opisaną w sentencji decyzję.

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 4930 zł skarżący, reprezentowany przez doradcę podatkowego, wystąpił o przyznanie prawa pomocy. W formularzu z dnia 1 lutego 2018 r. (data wpływu) określił jego zakres jako całkowity, obejmujący zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, zaś w formularzu z dnia 20 lutego 2018 r. (data wpływu) poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W piśmie przewodnim opatrzonym datą 15 lutego 2018 r. określił ten zakres jako częściowy, obejmujący zwolnienie od kosztów sądowych, podobnie jak jego pełnomocnik w piśmie opatrzonym datą 15 stycznia 2018 r. Z uwagi zatem na powstałą rozbieżność co do żądanego zakresu prawa pomocy decydujące znaczenie przyznałem treści formularza i przyjąłem, że skarżący ubiega się o prawo pomocy w zakresie całkowitym.

W złożonym w formularzu z dnia 20 lutego 2018 r. oświadczeniu wnioskodawca podał, że utrzymuje się z prowadzonej działalności gospodarczej, z której osiąga dochód netto 2473,84 zł. W skład rodziny wchodzi małoletni syn. Nie jest właścicielem mieszkania ani domu, przysługuje mu własność działki rolnej o pow. 3,89 ha o wartości około 500 000 zł. Nie posiada oszczędności, żadnych pojazdów mechanicznych, żadnych innych wartościowych przedmiotów. Wskazał także na posiadanie udziałów w czterech spółkach prawa handlowego (KRS nr [.],[.],[.],[.]). W polu 11 formularza wymienił zobowiązania z tytułu pożyczek i egzekucji komorniczych. Pomimo skierowania do niego w dniu 5 lutego 2018 r. wezwania do złożenia dodatkowego oświadczenia o stanie majątkowym, rodzinnym i dokumentów, nie udzielił na nie odpowiedzi.

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) zwanej dalej: "Ppsa", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w częściowym gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W ocenie referendarza sądowego wnioskodawca nie wykazał żadnych z powyższych przesłanek, a ujawnione informacje nie pozwoliły ustalić jego rzeczywistej sytuacji materialno-bytowej i uznać go za osobę ubogą. Nie udzielając odpowiedzi na wezwanie z dnia 5 lutego 2018 r. – w jakimkolwiek zakresie, uniemożliwił poznanie jego aktualnej sytuacji dochodowej i majątkowej. Nie dopełniając ciążącego na nim obowiązku współdziałania w wyjaśnianiu sytuacji materialnej oraz wykazania przesłanek przyznania prawa pomocy uchybił przepisom art. 255 i art. 246 § 1 Ppsa, z negatywnym dla siebie skutkiem (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2017 r. II FZ 989/16; publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto w okolicznościach sprawy, wobec tego, że reprezentuje go doradca podatkowy, wniosek w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu pozostaje w opozycji do art. 246 § 3 Ppsa, a zatem jego uwzględnienie - bez względu na ocenę sytuacji materialno-bytowej, byłoby niedopuszczalne. Pełnomocnika z urzędu można bowiem ustanowić tylko dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym.

Na podstawie ujawnionych danych nie wiadomo m.in., gdzie obecnie skarżący mieszka, jaki przysługuje mu tytuł prawny do zamieszkiwanego lokalu, jakie ponosi wydatki mieszkaniowe, do kogo należą nieruchomości, których adresami się posługiwał w toku postępowania (m.in. ul. [.] 10 w G.), jakie ponosi wydatki związane z obiektami wykorzystywanymi w prowadzonej działalności gospodarczej, z jakiego źródła pozyskał środki na uiszczenie wpisu od skargi (9858 zł wpłacone w UP) i wynagrodzenia pełnomocników. Nie podał też żadnych wydatków związanych z codziennym utrzymaniem siebie i syna, nie przedstawił jego sytuacji majątkowej. Nie odniósł się do pytania o zyski osiągane z tytułu posiadanych udziałów w wymienionych w formularzu Spółkach i pełnionej funkcji prezesa w jednej z nich (nr [.]). Nie przedłożył wyciągów z rachunków bankowych, kopii rachunków opłat mieszkaniowych, deklaracji VAT. Brak było zatem podstaw do przyjęcia, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, albo że poniesienie takich kosztów może odbyć się z uszczerbkiem koniecznego utrzymania (czyli zaspokojenia podstawowych potrzeb bytowych) jego i syna.

Z podanych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 255 i art. 258 § 2 pkt 7 Ppsa, odmówiłem uwzględnienia wniosku.