Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 895/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: Art. 235, art. 237 par. 1 pkt 3-6, par. 1
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2009 nr 105 poz 869
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2011 r. sprawy ze skargi L. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 9 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala.


UZASADNIENIE

L. G. pracował w następujących zakładach pracy:

• w Elektrowni "A" w B od 13.07.1970 r. do 19.04.1971 r. jako tokarz w narażeniu na hałas w granicach 83-86 dB;

• w Przedsiębiorstwie [...] "B" w M, Baza Nr [...] w B (zakład zlikwidowany) w narażeniu na hałas do 90 dB - od 08.05.1973 r. do 15.03.1975 r. jako kierowca samochodów ciężarowych STAR 25 i STAR 28, a od 26.03.1979r. do 31.07.1990 r. jako kierowca wywrotki SKODA LIAZ MTS, autobusów JELCZ RTO 706, AUTOSAN H-9 i H-10;

• w Produkcji C Sp. z o.o. w K (dawniej: Stacja [...] w K) od 07.04.1975 r. do 19.03.1979 r. jako kierowca samochodów ciężarowych STAR 28 i STAR 200 - z tego okresu zatrudnienia brak jest wyników pomiarów natężenia dźwięku.

• w Rejonowym Przedsiębiorstwie D w C od 01.10.1990 r. do 03.10.2006 r. jako kierowca autobusów AUTOSAN i JELCZ oraz samochodu ciężarowego STAR w ekspozycji na hałas wynoszący 79,6 dB dla 8h dnia pracy.

• Od 04.10.2006 r. pracuje jako ślusarz bez narażenia na hałas.

L. G. był badany w Ośrodku Medycyny Pracy, który w dniu 6 marca 2007 r. wydał orzeczenie lekarskie Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem. W uzasadnieniu orzeczenia podano, że wykonana diagnostyka audiologiczna (badanie audiometrii impedancyjnej, próby lokalizacji SISI, badanie fotoemisji akustycznej, badanie videonystagmograficzne, badanie potencjałów słuchowych wywołanych z pnia mózgu ABR – latencje) wykazała obustronny niedosłuch mieszany (tj. przewodzeniowo-odbiorczy), a więc niecharakterystyczny dla uszkodzenia słuchu wywołanego hałasem. Stwierdzone u L. G. podwyższenie progu słuchu w audiometrii tonalnej, obliczone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości 1, 2 i 3 kHz wynosiło dla UP-34 dB, UL-28 dB. W konkluzji jednostka orzecznicza stwierdziła, że zgodnie z obowiązującym wykazem chorób zawodowych, trwały obustronny ubytek słuchu typu ślimakowego wyrażony podwyższeniem progu słuchu w uchu lepiej słyszącym o mniej niż 45 dB nie spełnia kryteriów do rozpoznania choroby zawodowej. Brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wynikał zatem z faktu niespełnienia warunku wymaganego stopnia niedosłuchu – ubytek słuchu dla obu uszu nie spełniał ustawowych wymagań, a ponadto określono charakter niedosłuchu jako typ mieszany (tj. przewodzeniowo-odbiorczy), a więc niecharakterystyczny dla uszkodzenia hałasem.

L. G. złożył wniosek o ponowne badanie w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. W wyniku przeprowadzonych badań Instytut wydał w dniu 12 lipca 2007 r. orzeczenie lekarskie Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej – obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem. W uzasadnieniu orzeczenia podano, że u pacjenta rozpoznano niedosłuch mieszany obustronnie. Stwierdzony niedosłuch nie był typowy dla skutków działania hałasu na narząd słuchu, a spowodowany został patologią w obrębie ucha środkowego o etiologii pozazawodowej. W konkluzji Instytut stwierdził, że wobec braku podstaw do rozpoznania schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie chorób zawodowych szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach – Dz. U. Nr 132, poz. 1115) - brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

I.

Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją Nr [...] z dnia [...] 2007 r., znak: [...] orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u L. G. choroby zawodowej – obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem – wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Organ I instancji wyjaśnił, iż nie mógł wydać decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej skoro ani Ośrodek Medycyny Pracy ani Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego jej nie rozpoznały. Od decyzji tej L. G. wniósł odwołanie.

W dniu [...] 2007 r. Wojewódzki Inspektor Sanitarny wydał decyzję Nr [...], którą uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2007 r. Nr [...], znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Organ odwoławczy uznał, że wydana decyzja była wadliwa z przyczyn formalno-prawnych i merytorycznych. Z analizy przedłożonej dokumentacji wynikało bowiem, że w postępowaniu został całkowicie pominięty jeden z zakładów pracy, w których pracował L. G., a mianowicie firma Produkcja C Sp. z o.o. w K (dawniej: Stacja [...] w K). W związku z powyższym organ II instancji nakazał by w ponownym postępowaniu organ I instancji zawiadomił o wszczęciu postępowania wszystkie zakłady, w których był zatrudniony L. G., a w oparciu o uzyskany w przebiegu całego postępowania materiał dowodowy winna zostać sporządzona karta oceny narażenia zawodowego na hałas z całego okresu zatrudnienia odwołującego się. Zdaniem tego organu, organ I instancji winien również wystąpić do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego o szersze uzasadnienie orzeczenia lekarskiego Nr [...] z dnia 12 lipca 2007 r.

II.

W toku ponownego postępowania, po skierowaniu przez organ I instancji pisma z dnia 21 grudnia 2007 r. - Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w opinii z dnia 7 kwietnia 2008 r., znak: [...] podtrzymał swoje stanowisko zawarte we wcześniejszym orzeczeniu i uzasadnił je tym, że w wyniku ponownej analizy dokumentacji stwierdzono, że od 1990 r. nie występowało u L. G. narażenie przekraczające 80 dBA Leq dla 8 godzin pracy, a ponadto w 2006 r. na wniosek lekarza wykonującego badania profilaktyczne nastąpiła zmiana stanowiska pracy ze względu na stan słuchu. W wywiadzie lekarskim pacjent zaprzeczył przebyciu stanów zapalnych uszu, nie mniej Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego wskazał, że po badaniach audiologicznych ustalono w audiometrii tonalnej wykonanej dwukrotnie, iż położenie krzywych progowych wskazywało na niedosłuch o charakterze mieszanym (obecna rezerwa kostna). W badaniu audiometrią impedancyjną zapisy tympanometryczne były patologiczne, brak było odruchów z mięśnia strzemiączkowego obustronnie. Wynik tego badania obiektywnego był zgodny z badaniem audiometrią tonalną i potwierdzał obecność patologii w obrębie ucha środkowego. Położenie progu słuchu wyrażone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2, 3 kHz wyniosło: UP-34 dB, UL-30 dB. W konkluzji Instytut stwierdził, że w wyniku przeprowadzonych badań u L. G. nie rozpoznano schorzenia wymienionego w punkcie 21 wykazu chorób zawodowych i nie znaleziono podstaw do rozpoznania choroby zawodowej oraz, że orzeczenie Instytutu było merytorycznie zgodne w treści z wydanym przez Ośrodek Medycyny Pracy jako jednostką orzeczniczą I szczebla.

Decyzją z dnia [...] 2008 r. Nr [...], znak: [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny ponownie orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u L. G. choroby zawodowej – obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem – wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Organ I instancji podniósł, że w toku ponownie prowadzonego postępowania zostały wykonane wszystkie dyspozycje Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] 2007 r. Nr [...], jednak pomimo uzupełnienia materiału dowodowego nie znaleziono podstaw do stwierdzenia u L. G. choroby zawodowej wymienionej w poz. 21 wykazu.

Po rozpatrzeniu odwołania L. G. Wojewódzki Inspektor Sanitarny wydał w dniu [...] 2008 r. decyzję Nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2008 r. Nr [...], znak: [...]. Na decyzję organu II instancji L. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 908/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2008 r. Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2008 r. Nr [...], znak: [...]. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008r., sygn. akt P 23/07 uznał za niezgodne z Konstytucją rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), na podstawie którego zostały wydane przedmiotowe decyzje. Ponadto w wyroku z dnia 21 kwietnia 2009 polecono organom administracyjnym rozpatrzyć sprawę L. G. niezwłocznie po uchwaleniu zgodnych z Konstytucją RP przepisów prawa regulujących kwestie chorób zawodowych.

III.

W toku kolejnego postępowania będącego przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Sanitarny pismem z dnia 21 sierpnia 2009 r. znak: [...] zwrócił się do Ośrodka Medycyny Pracy i Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego o weryfikację wydanych przez te jednostki orzeczeń z uwzględnieniem zmian wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 150, poz. 869).

W odpowiedzi Ośrodek Medycyny Pracy przesłał opinię wydaną w dniu 1 października 2009 r., znak: [...], w której stwierdził, iż po ponownej analizie dokumentacji medycznej oraz uwzględnieniu kryteriów diagnostyczno-orzeczniczych zamieszczonych w aktualnie obowiązującym wykazie chorób zawodowych treść orzeczenia lekarskiego Nr [...] nie ulega zmianie. OMP wyjaśnił, że zmiany w wykazie chorób zawodowych dotyczące patologii w obrębie narządu słuchu nie mają wpływu na merytoryczną treść orzeczenia Nr [...], ponieważ zasadniczym powodem stwierdzenia braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu u L. G. była wielkość ubytku słuchu (UP-34 dB, UL-28 dB), w stosunku do których nie wprowadzono zmian w aktualnym wykazie chorób zawodowych.

Z kolei Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego przesłał orzeczenie lekarskie Nr [...] z dnia 5 stycznia 2010 r. o braku podstaw do rozpoznania u L. G. choroby zawodowej – zweryfikowane według rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009r., w którym w całości podtrzymał swoje stanowisko zawarte w orzeczeniu wydanym w dniu 12 lipca 2007 r. Instytut stwierdził, że wprowadzone zmiany w przepisach prawa nie mają wpływu na merytoryczną treść wydanego już orzeczenia.

W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał w dniu [...] 2010 r. decyzję Nr [...], znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u L. G. choroby zawodowej – obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem – wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest wystąpienie objawów chorobowych zgodnych z wykazem chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. oraz udokumentowane narażenie na hałas w środowisku pracy. Zdaniem organu, analiza całości dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie wykazała, że L. G. był narażony na hałas przez wiele lat aktywności zawodowej, jednakże z przesłanych orzeczeń lekarskich wynika, że nie zostały spełnione kryteria ustalone w obowiązującym wykazie chorób zawodowych, w związku z czym nie rozpoznano choroby zawodowej narządu słuchu.

W odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji L. G. stwierdził, że nie zgadza się z jej uzasadnieniem i wniósł o jej uchylenie. L. G. podniósł, iż o tym czy jego schorzenie ma charakter choroby zawodowej decyduje nie tylko zamieszczanie go w wykazie chorób zawodowych, ale również istnienie związku przyczynowego pomiędzy chorobą a warunkami pracy. Odwołujący się stwierdził, że skoro rozpoznana u niego choroba jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych, a swoją pracę wykonywał w warunkach narażających na jej powstanie, to istnieje domniemanie związku przyczynowego między chorobą zawodową a warunkami narażającymi na jej powstanie. L. G. podniósł, że w uzasadnieniu swojej decyzji organ I Instancji nie wskazał czy zachodzi związek przyczynowy pomiędzy narażeniem na hałas w środowisku pracy a stwierdzonym u niego ubytkiem słuchu. Podniósł, że – jego zdaniem - pojecie "choroby zawodowej" nie jest związane z rozumieniem doznanego uszczerbku na zdrowiu, a oznacza kwalifikację prawną choroby biologicznej i można o niej mówić w odniesieniu do chorób wymienionych w powołanym wykazie chorób zawodowych w wypadku stwierdzenia, że zachorowanie na ową chorobę ma przyczynę w warunkach wykonywania pracy.

Decyzją z dnia 9 czerwca 2010 r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 5 pkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 z późn. zm.) oraz § 8 ust. 1 i § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2010 r. Nr [...], znak: [...]. Organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. (Dz. U. Nr 105, poz. 869) właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu albo o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim jednostki orzeczniczej właściwej do rozpoznawania chorób zawodowych oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. Zdaniem organu odwoławczego, wydane w tej sprawie orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania u L. G. choroby zawodowej zostały jasno i wyczerpująco uzasadnione. Organ II instancji wskazał, że w obowiązującym od dnia 3 lipca 2009 r. wykazie chorób zawodowych w poz. 21 wymieniony jest "obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz", co oznacza, że do rozpoznania, a tym samym do stwierdzenia choroby zawodowej, konieczne jest równoczesne spełnienie podanych kryteriów. Organ odwoławczy stwierdził, że żadna z jednostek orzekających w niniejszej sprawie nie rozpoznała u L. G. tak opisanej w wykazie choroby. Rozpoznano natomiast niedosłuch obustronnie mieszany (przewodzeniowo-odbiorczy) nie figurujący w wykazie chorób zawodowych. Również wielkość stwierdzonego niedosłuchu w uchu lepiej słyszącym (28-30 dB) nie spełniała podanego kryterium ilościowego. Organu II instancji zaznaczył, że nie kwestionuje narażenia L. G. na hałas ponadnormatywny w latach 1970-1990 oraz ekspozycji na hałas w latach 1991-2006. Jednakże - zdaniem tego organu - sam fakt pracy w narażeniu na czynnik szkodliwy jakim jest hałas nie daje podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu. Niezbędne jest bowiem rozpoznanie kliniczne choroby wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych przez właściwą do rozpoznawania chorób zawodowych jednostkę orzeczniczą.

Z powyższą decyzją nie zgodził się L. G., który pismem z dnia 12 lipca 2010 r. wniósł skargę domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił, że została wydana na podstawie sprzecznych opinii lekarskich i ich wniosków. Ponadto po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt III SA/Kr 908/08 Inspektor Sanitarny nie zlecił wykonania nowych badań lekarskich, a jedynie wystąpił o szersze uzasadnienie do jednostek orzeczniczych. Zdaniem skarżącego, jednostki orzecznicze powinny były wykazać jakie są przyczyny jego niedosłuchu i odpowiedzieć na pytanie dlaczego w uchu prawym ma większy ubytek słuchu niż w uchu lewym. Zdaniem skarżącego, jest to związane z hałasem po prawej stronie w kabinie kierowcy pochodzącym od silnika, co z kolei wskazuje na uszkodzenie słuchu spowodowane długotrwałym hałasem. Skarżący stwierdził również, że organ nie wskazał czy zachodzi związek przyczynowy pomiędzy narażeniem na hałas w środowisku pracy a stwierdzonym u niego ubytkiem słuchu.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarga L. G. jest nieuzasadniona.

Mają rację organy administracyjne obu instancji wskazując, że do uznania stwierdzonego uszczerbku na zdrowiu jako choroby zawodowej nie jest wystarczającym stwierdzenie wykonywania pracy w warunkach szkodliwych, które mogłyby spowodować uszczerbek na zdrowiu. Do uznania stwierdzonego uszczerbku na zdrowiu za chorobę zawodową konieczne jest po pierwsze: stwierdzenie istnienia takiej choroby, która jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych, a po drugie stwierdzenie: że choroba ta została spowodowana działaniem warunków szkodliwych, w jakich wykonywana była praca.

Zasady ustalania chorób zawodowych na dzień wydania zaskarżonej decyzji zostały uregulowane przez ustawę z dnia 14 marca 1985 roku - o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851 z późn. zm.) oraz przez ustawę z dnia 26 czerwca 1974 r. (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.) – Kodeks pracy (Kp), a także – przez wydane na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 Kp - Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych wraz z załącznikiem stanowiącym wykaz chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). W szczególności, zgodnie z art. 2351 Kp:

"Art. 2351. Za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym"."

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący wykonywał pracę przez okres ponad 30 lat w warunkach narażenia na hałas, a więc w warunkach działania czynników szkodliwych dla zdrowia, o których mowa w wyżej przytoczonym przepisie, jednakże stwierdzony u skarżącego uszczerbek na zdrowiu nie może zostać uznany za chorobę zawodową albowiem nie został wymieniony w wykazie chorób zawodowych, o którym mowa w tym przepisie.

Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z obecnie obowiązującym wykazem chorób zawodowych zawartym w załączniku do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r.: pod pozycją nr 21 figuruje:

|Choroby zawodowe | Okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów |

| |chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo|

| |wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym |

|1 | 2 |

|21. | Obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub | 2 lata |

| |czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem | |

| |progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej | |

| |słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości | |

| |audiometrycznych 1,2 i 3 kHz | |

Z powyższego wynika, że tylko ubytek słuchu opisany w wykazie charakteryzujący się podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym można uznać za chorobę zawodową, o ile mógł powstać w związku z wykonywaniem pracy w warunkach narażenia na hałas. W związku z powyższym Sąd zauważa, że żadne badania nie wykazały, aby u skarżącego nastąpił ubytek słuchu wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, a przeto brak podstaw do kwestionowania ustaleń lekarzy orzeczników i wydanych w oparciu o orzeczenia przez nich wydane zaskarżonych decyzji.

Dla porównania, poprzednio obowiązujący wykaz stanowił:

| | | Okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów |

| | |chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej |

| |Choroby zawodowe |pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego |

| | 1 | 2 |

|21. | Obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany | 2 lata |

| |hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co | |

| |najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia | |

| |arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz | |

Z powyższego wynika, że z poz. 21 wykazu stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych... (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) wynikało wprost, że za chorobę zawodową można było uznać tylko taki ubytek słuchu, który wyrażał się podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym.

Sąd zwraca uwagę, że wymienione wyżej akty prawne i przytoczone przepisy są przepisami bezwzględnie obowiązującymi, a orzecznictwo sądownictwa administracyjnego jest w tym względzie ustalone. W szczególności Sąd orzekający podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 16 listopada 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1339/06 (opubl. LEX nr 306501: "Definicja prawna choroby zawodowej składa się z dwóch elementów, z których jeden jest formalnie wskazany w wykazie, a drugi dotyczy określonego związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy(...), a także stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 29 sierpnia 2006 r., sygn. akt II OSK 1471/05 (opubl. LEX nr 266445): "Nie każde uszkodzenie słuchu określone jako niedosłuch może być uznane za chorobę zawodową".

Sąd podkreśla, że wobec szczegółowych uzasadnień orzeczeń lekarskich stanowiących podstawę wydanych decyzji - nie budzi żadnych wątpliwości Sądu prawidłowość ustaleń organów administracyjnych obu instancji odnośnie braku stwierdzenia u L. G. choroby zawodowej uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu. Wbrew twierdzeniom skarżącego zawartym zwłaszcza w odwołaniu od decyzji organu I instancji – rozpoznana u skarżącego choroba słuchu nie jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych i z tego względu organy administracyjne nie mogą orzec o występowaniu u skarżącego choroby zawodowej. Należy zauważyć, że organy obu instancji wzięły pod uwagę fakt narażenia skarżącego w środowisku pracy na działanie hałasu, jednakże wobec braku stwierdzenia typu uszkodzenia słuchu opisanego w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, organy nie mogły uznać, że występujące u skarżącego uszkodzenie słuchu (inne, niż w wykazie chorób zawodowych) jest pochodzenia zawodowego.

Mając powyższe ustalenia i rozważania na względzie - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdza, że organy administracyjne obu instancji nie naruszyły przepisów prawa i z tego względu Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.