Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 456/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi Fundacji A z siedzibą w J. na czynność Dyrektora D. Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Fundacja A z siedzibą w J. wnioskiem nr [...] zwróciła się do Dyrektora D. Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. o przyznanie na podstawie art. 15gga ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm., dalej w skrócie ustawa o szczególnych rozwiązaniach lub u.s.r.) świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników.

Zaskarżonym pismem z dnia 12 maja 2021 r. Dyrektor D. Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. poinformował wnioskodawcę o negatywnym załatwieniu wniosku. W uzasadnieniu tego pisma organ podniósł, że z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników może zwrócić się przedsiębiorca. Tymczasem, z zasobu danych Głównego Urzędu Statystycznego wynika, że podmiotem działającym pod wskazanym we wniosku numerem REGON jest oddział Fundacji A z siedzibą w J. Wskazując na powyższe organ wyjaśnił, że jednostka lokalna nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 i 2 ustawy Prawo przedsiębiorców. Konstatując wskazał, że podmiotowi mającemu status jednostki lokalnej nie przysługuje wsparcie wynikające z art. 15gga powołanej ustawy.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona zaskarżyła pismo Dyrektora D. Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. z dnia 12 maja 2021 r. (nazywając je decyzją) wnosząc o zmianę rozstrzygnięcia organu poprzez przyznanie Fundacji A świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy zgodnie ze złożonym wnioskiem, ewentualnie, o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Formułując zarzuty skargi strona skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 7 k.p.a. w zw. art. 77 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 138 §1 pkt 1 k.p.a.;

- art. 31zo ust. 10 ustawy o szczególnych rozwiązaniach zawiązanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych;

- brak wzięcia pod uwagę przez organ specyficznych warunków funkcjonowania Fundacji jako podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w celu realizacji swoich zadań statutowych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor D. Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. wniósł o odrzucenie skargi, a z ostrożności procesowej o jej oddalenie.

Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ podniósł, że przedmiot sprawy nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Wskazał, że przedmiotem skargi jest pismo Dyrektora D. Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. z dnia 12 maja 2021 r., informujące o negatywnym rozpatrzeniu wniosku strony. Pismo to nie mieści się w żadnej z wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Na poparcie wyrażonego stanowiska organ odwołał się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2020 r. (sygn. akt V SA/Wa 1549/20).

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 1 – 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej u.p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

– decyzje administracyjne;

– postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

– postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

– inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej k.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej o.p.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 505 ze zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

– pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

– akty prawa miejscowego organów samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

– akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w punkcie 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

– akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

– bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

– bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI o.p. oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Ponadto, sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 2a i § 3).

Z przytoczonych powyżej regulacji wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Rolą sądu administracyjnego jest więc uprzednie zbadanie każdej z wniesionych skarg pod względem jej dopuszczalności. Dopiero stwierdzenie, że dana sprawa podlega właściwości sądów administracyjnych będzie otwierało drogę do merytorycznej oceny kwestionowanego aktu, czynności, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W kontekście przywołanych przepisów należy uznać, że skarga złożona w niniejszej sprawie dotyczy czynności niepodlegającej kognicji sądu administracyjnego. Jej przedmiotem pozostaje bowiem informacja o negatywnym rozstrzygnięciu wniosku o przyznanie świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy, ustalanego na podstawie art. 15gga u.s.r. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu, przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, który na dzień 30 września 2020 r. prowadził działalność gospodarczą, oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami 47.71.Z, 47.72.Z, 47.81.Z, 47.82.Z, 47.89.Z, 49.39.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.20.Z, 59.14.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.90.A, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1662), lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z, i którego przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w jednym z trzech miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku był niższy w następstwie wystąpienia COVID-19 co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego, może zwrócić się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników w rozumieniu art. 15g ust. 4.

Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy, po stwierdzeniu kompletności wniosku i złożeniu przez przedsiębiorcę wszystkich oświadczeń, o których mowa w ust. 6 pkt 2-7, występuje niezwłocznie w formie elektronicznej do dysponenta Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych o przyznanie limitu/zapotrzebowania na środki na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy (ust. 9).

Dofinansowanie jest udzielane na podstawie umowy o świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy i przysługuje przez łączny okres 3 miesięcy kalendarzowych, przypadających od miesiąca złożenia wniosku (ust. 11).

Analiza zacytowanych przepisów, określających finalny sposób rozpoznania wniosków o przyznanie powyższego świadczenia, jednoznacznie wskazuje, że – po pierwsze – ustawodawca nie przewidział żadnej formy zajęcia negatywnego stanowiska organu względem żądania strony, po drugie zaś, że wypłata tego świadczenia ma charakter cywilnoprawny, którego podstawę stanowi zawierana pomiędzy stronami umowa.

W aspekcie formy rozstrzygnięcia należy zwrócić uwagę, że ustawa o szczególnych rozwiązaniach, zawierająca szereg podobnego rodzaju regulacji ustanawiających świadczenia pomocowe dla przedsiębiorców branż szczególnie dotkniętych wprowadzeniem stanu epidemii, nie wyklucza zastosowania niekiedy decyzji administracyjnej, jako sposobu negatywnego załatwienia sprawy. Taka sytuacja ma miejsce choćby w przypadku świadczenia na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym lub obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19 – określonego w art. 15gg u.s.r. W ust. 26 tego przepisu wprost przesądza się, że odmowa przyznania dofinansowania następuje w drodze decyzji administracyjnej. Należy z tego wysnuć wniosek, że pominięcie podobnego zabiegu legislacyjnego w odniesieniu do przepisów regulujących świadczenie dochodzone w niniejszej sprawie nie było działaniem przypadkowym. Skoro zatem nie przewidziano, aby negatywna odpowiedź na wniosek skarżącej przybierała formę decyzji administracyjnej, to nie można było podzielić również stanowiska strony co do uznania za taką decyzję pisma organu z dnia [...].

Stwierdzenie powyższe znajduje również uzasadnienie w odniesieniu do cywilnoprawnego charakteru samego świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy. Jest ono bowiem wypłacane na podstawie dwustronnej umowy zawartej pomiędzy organem a wnioskodawcą, kompleksowo regulującej wzajemne prawa i obowiązki. W sprawach nieuregulowanych odsyła zaś ona m.in. do ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 1740 ze zm.). Dodatkowo warto zwrócić również uwagę, że zgodnie z art. 15gj u.s.r. do umarzania, odraczania terminów lub rozkładania na raty spłat należności powstałych w związku z udzieleniem pomocy m.in. na podstawie art. 15gga u.s.r., stosuje się odpowiednio przepisy art. 55-57 i art. 58 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 305 ze zm.). Te zaś wprost stanowią, że zakresem ich zastosowania objęte są należności cywilnoprawne przypadające organom administracji publicznej, państwowym jednostkom budżetowym i państwowym funduszom celowym. Cywilny, a nie administracyjny charakter świadczeń na rzecz ochrony miejsca pracy przesądza zatem, że pismo z dnia 12 maja 2021 r. nie może być traktowane w kategoriach władczego działania organu administracji publicznej: czy to decyzji, czy też aktu lub czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Mając na względzie wskazane powyżej okoliczności należy podzielić zatem stanowisko organu, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania sporów powstałych na tle przyznawania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o których mowa w przepisach ustawy o szczególnych rozwiązaniach. Stanowisko takie zostało przy tym wyrażone nie tylko w powołanym przez organ prawomocnym postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1549/20, ale także w postanowieniach wojewódzkich sądów administracyjnych w: Rzeszowie z dnia 25 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Rz 19/21, Łodzi z dnia 1 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 606/20, Bydgoszczy z dnia 24 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 307/21 oraz Poznaniu z dnia 15 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Po 110/21 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe orzeczenia przywołane w niniejszym uzasadnieniu.

Z tych powodów skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Odnosząc się zaś do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku organu o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, należy jedynie wskazać, że koszty takie – w myśl art. 200 p.p.s.a – przysługują wyłącznie stronie skarżącej i tylko w sytuacji kiedy skarga została przez sąd uwzględniona.