Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1258/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2006r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 100,- zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, III. wstrzymuje wykonanie decyzji wymienionych w punkcie pierwszym do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/J.Ruszyński


UZASADNIENIE

Z akt sprawy wynika, że Z.K. złożył w Urzędzie Miasta wykaz nieruchomości sporządzony w dniu [...] sierpnia 2000r., z którego wynika m.in., że posiada grunt o powierzchni [...] m2.

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] nr [...] wymierzył Z.K. jako współwłaścicielowi lokalu i współużytkownikowi wieczystemu gruntu podatek od nieruchomości za 2005r. Przedmiotem opodatkowania był lokal w budynku mieszkalnym, stanowiący odrębną nieruchomość o powierzchni użytkowej [...] m2 oraz udział do [...] w prawie użytkowania wieczystego działki o powierzchni [...].

Z.K. pismem z dnia [...] lutego 2005r. wniósł odwołanie od tej decyzji. W uzasadnieniu podniósł, że w związku z aktem notarialnym z dnia [...] lipca 2000r. rep [...] nabył prawo użytkowania wieczystego gruntu w udziale [...]. Powierzchnia gruntu x udział stanowi ustalenie wielkości podstawy opodatkowania i wynosi około [...] m2. Zgodnie z dotychczasowymi decyzjami ustalającymi wymiar w podatku od nieruchomości za lata od 20000 do 2004r. wielkość podstawy opodatkowania gruntu wynosiła [...] m2. Wielkość ta zgodna jest ze stanem faktycznym powierzchni gruntu i udziałem oraz złożoną informacją na podstawie dokumentów: aktu notarialnego, wypisu z rejestru gruntów oraz wypisu z księgi wieczystej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że podwyższenie podstawy opodatkowania wynika z przepisów regulujących zasady prowadzenia ewidencji podatkowej nieruchomości. Problem, który zaistniał w niniejszej sprawie wynika stąd, iż powierzchnia gruntu, która została oddana skarżącemu w użytkowanie wieczyste ma postać ułamka z wieloma miejscami po przecinku: [...] x [...] = [...]. Podatnik zaokrąglił tę liczbę do [...] m2 i taka wielkość była respektowana przez organ podatkowy aż do roku 2004. W dniu 1 stycznia 2005r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Finansów z 22 kwietnia 2004r. w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości. Akt ten w § 5 ust. 1 pkt 1 lit. a przewiduje wykazywanie w ewidencji powierzchni gruntów z dokładnością do 1 m2. Zatem skoro zgodnie z art. 7a ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, ewidencja podatkowa nieruchomości prowadzona jest dla potrzeb wymiaru i poboru podatków, organa podatkowe nie mogą ignorować ustanowionych przez Ministra – w ramach ustawowej delegacji – zasad jej prowadzenia. Tym samym, do obliczania kwoty zobowiązania trzeba przyjąć dane przetworzone według wskazań powołanego rozporządzenia.

Na powyższą decyzję Z.K. pismem z dnia [...] października 2005r. złożył skargę, w której podniósł, że nie może zgodzić się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, gdyż nowa wielkość podstawy opodatkowania gruntu łamie udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokalu w myśl postanowienia art. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 24 września 1994r. o własności lokali (Dz.U. z 2000r., Nr 80, poz. 903).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozpatrując skargę zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Inaczej określając – Sąd bada, czy przy wydaniu decyzji przez organy podatkowe nie naruszono przepisów postępowania podatkowego i prawa materialnego.

Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 29 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W przedmiotowej sprawie skarga okazała się zasadna.

Przedmiotem sporu pomiędzy skarżącym, a organem podatkowym jest kwestia, czy podstawę wymiaru podatku od nieruchomości stanowią dane zawarte w ewidencji podatkowej nieruchomości i w konsekwencji tego, czy podstawa wymiaru podatku od nieruchomości może być zaokrąglona do pełnego metra kwadratowego.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U z 2002r. Nr 9, poz. 31 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy stanowi, że podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów – powierzchnia. Na podstawie art. 6 ust. 6 w.w ustawy osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Wobec tego powierzchnię gruntów stanowiących podstawę opodatkowania podatnik jest zobowiązany wykazać w w.w informacji. Dane zawarte w tej informacji stanowią bowiem podstawę do wyliczenia kwoty podatku od danego gruntu. Organ podatkowy może zakwestionować dane wynikające z informacji złożonej przez podatnika, jednakże dopiero wtedy, gdy stwierdzi ich niezgodność z zapisami w ewidencji gruntów.

Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Szczegółowe zasady prowadzenia tej ewidencji określone są w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Jest to dokument urzędowy, w rozumieniu art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr, poz. ze zm.), który nie może być pominięty przy określaniu danych dotyczących gruntu. Zatem dla wymiaru podatku miarodajne są dane wynikające z ewidencji gruntów, gdyż tak stanowi przepis cyt. art.21 w.w ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Z akt sprawy wynika natomiast, że Z.K. złożył w Urzędzie Miasta w dniu [...] sierpnia 2000r. wykaz nieruchomości, w którym wykazał m.in., że posiada grunt o powierzchni [...] m2. Zarówno organ podatkowy I jak i II instancji wydając decyzję dotycząca wymiaru podatku od nieruchomości za 2005r. i powołując się m.in. na przepis art. 7a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz § 5 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości (Dz.U. Nr 107, poz. 1138) jako podstawę opodatkowania wskazały grunt o powierzchni 66 m2, gdyż z § 5 ust. 1 pkt 1 w.w rozporządzenia wynika, iż w ewidencji wykazuje się dane dotyczące przedmiotów opodatkowania, w tym w odniesieniu do gruntów, powierzchnię określoną z dokładnością do 1 m2.

Należy jednak zauważyć, że powołany przez organ podatkowy przepis art. 7a ust. 1 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi, iż dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego i podatku leśnego organy podatkowe prowadzą ewidencję podatkową w systemie informatycznym.

Niesporne w sprawie winno być to, że powierzchnia działki nie wymagała zaokrąglenia do 1 m2, gdyż wynosi 2396 m2. § 5 ust. 1 pkt 1 lit. a Rozporządzenia Ministra Finansów z 22 kwietnia 2004r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków niczego nie zmienia w opisanym wyżej, niespornym stanie faktycznym. Zaokrągleniu do 1 m2 podlega jedynie powierzchnia gruntu. Wykluczone natomiast jest zaokrąglenie do 1 m2 wielkości powierzchni gruntu wynikającej z udziałów w wieczystym użytkowaniu. Prowadziłoby to bowiem do obarczania podatników obowiązkiem podatkowym od powierzchni gruntu, którego nie są użytkownikami wieczystymi.

Podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym. Jego wysokość zależy m.in. od wielkości tego majątku, która nie może być zwiększana ponad wielkość rzeczywistą.

Skoro skarżący jest wieczystym użytkownikiem udziału w działce o powierzchni [...] m2 i wielkość tego udziału wynosi [...], co wyraża się powierzchnią [...] m2 to ta wielkość stanowi więc podstawę opodatkowania, dla której punktem wyjścia jest niesporna powierzchnia działki – [...] m2 nie wymagająca zaokrąglenia.

W tych okolicznościach Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1lit. a i art. 119 pkt 2, art. 120 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, a o wstrzymaniu wykonania uchylonych decyzji – na podstawie art. 152 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

/-/J. Ruszyński

V.M.