Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 94/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8 art. 3 ust. 1 i 2,3
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 3, art. 13 ust. 1, art. 5-9, art. 26, art. 16 ust. 1, art. 27,
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
article: art. 92 a ust. 1, art. 92c ust. 1 pkt 1, dyspozycja 1 p. 6.1.1. załącznika nr 3,
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz Sędzia WSA Marcin Miemiec Protokolant Ewa Pąsiek po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 9 maja 2013 r. sprawy ze skargi A S.A. w L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]. (nr [...]), K. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na "A" S.A. (dalej zwanej "stroną skarżącą") karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące. Powyższe stwierdzono podczas kontroli drogowej w dniu [...] r. na odcinku drogi krajowej. Pojazdem marki Man, posiadającym wbrew przepisom, jak ustalił organ, tachograf analogowy zamiast cyfrowego, wykonywany był przewóz na potrzeby własne w imieniu strony skarżącej. W odwołaniu od decyzji skarżąca podniosła, że do pojazdów które zostały wyprodukowane i po raz pierwszy dopuszczone do ruchu z tachografem analogowym po dniu 1 maja 2006 r., obowiązek wymiany tachografu analogowego na cyfrowy powstaje dopiero z chwilą jego pierwszej awarii. Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] r. ([...]), Główny Inspektor Transportu Drogowego, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 561/2006. Pojazdy o których mowa w art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) 561/2006, oraz pojazdy, które wyłączono z zakresu stosowania rozporządzenia Rady (EWG) NR 3820/85, ale które nie są już wyłączone z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, muszą spełniać ten wymóg do dnia 31 grudnia 2007 r. Stosownie zaś do artykułu 27 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 artykuł 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 2135/98 otrzymał następujące brzmienie od dwudziestego dnia po dniu opublikowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego i zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98 pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy będą wyposażane w urządzenie rejestrujące zgodnie z wymaganiami załącznika IB (tachograf cyfrowy) do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. Natomiast stosownie do art. 29 rozporządzenia 561/2006 niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 11 kwietnia 2007 r., z wyjątkiem art. 10 ust. 5, art. 26 ust. 3 i 4 oraz art. 27, które wchodzą w życie dnia 1 maja 2006 r. Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich. Z kolei, konsekwencją powyżej wskazanego przepisu jest treść lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 3 000 złotych wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące.

Dalej organ II instancji podniósł, że na podstawie dowodu rejestracyjnego pojazdu stwierdzono, że pojazd został po raz pierwszy zarejestrowany w dniu 13 czerwca 2006 r. Tymczasem stosownie do art. 27 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 artykuł 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 2135/98 otrzymał następujące brzmienie od dwudziestego dnia po dniu opublikowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego i zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98 pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy będą wyposażane w urządzenie rejestrujące zgodnie z wymaganiami załącznika IB (tachograf cyfrowy) do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. Stosownie do art. 29 rozporządzenia 561/2006 niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 11 kwietnia 2007 r., z wyjątkiem art. 10 ust. 5, art. 26 ust. 3 i 4 oraz art. 27, które wchodzą w życie dnia 1 maja 2006 r. Rozporządzenie 561/2006 zostało opublikowane dnia 11 kwietnia 2006r., w związku z tym – jak podkreślono - obowiązek wyposażenia pojazdu w urządzenie cyfrowego obowiązuje od 1 maja 2006 r. Dlatego też w ocenie organu zasadnym jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 3.000 złotych za stwierdzone przez organ I instancji naruszenie z lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Na uwzględnienie zdaniem organu II instancji nie zasługuje również zarzut braku obowiązku wymiany tachografu analogowego na cyfrowy bowiem pojazd był zarejestrowany po raz pierwszy już w dniu kiedy istniał obowiązek instalowania tachografu cyfrowego. Tylko w przypadku gdyby pojazd po raz pierwszy zarejestrowany był przed dniem 1 maja 2006 r. to wówczas argumenty strony miałyby zastosowanie. Wobec powyższego nie ma znaczenia w ocenie organu, czy tachograf analogowy był uszkodzony, gdyż wobec faktu, że pojazd był po raz pierwszy zarejestrowany po 1 maja 2006 r. wynikał obowiązek instalowania tachografu cyfrowego.

W uzasadnieniu podniesiono również, że w sprawie brak jest możliwości zastosowania art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. Zgodnie z nim, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 ustawy, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W tym zakresie organ II instancji, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że ciężar dowodu w zakresie zaistnienia okoliczności, które zwalniają przedsiębiorcę z odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z przepisu 92c ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.

W skardze do tutejszego Sądu, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego tj. art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym oraz sprzeczność istotnych ustaleń organu odwoławczego z treścią zebranego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego, polegającą na uznaniu, iż skarżąca miała wpływ na stwierdzone naruszenia.

Skarżąca wywodziła, że pojazd nie stanowi jej własności, lecz jest używany na mocy umowy leasingu. Spółka leasingowa wydała stronie skarżącej pojazd z już zamontowanym od daty produkcji, stanowiącym wyposażenie fabryczne, tachografem analogowym, co potwierdza dokumentacja techniczna producenta. Pojazd został sprzedany i wydany pierwszej spółce leasingowej w dniu 7 marca 2006r. Rejestracji (dwukrotne,j wskutek zmiany właściciela) pojazdu w Polsce organ rejestracyjny dokonał na podstawie przedłożonych przez właściciela (spółkę leasingową) dokumentów, tj. wyciągu ze świadectwa homologacji oraz zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, co oznacza, że zaakceptowano zamontowany tachograf cyfrowy mimo zmiany przepisów obligujących do posiadania cyfrowych urządzeń rejestrujących.

W tej sytuacji, skoro strona skarżąca nie była stroną postępowania o rejestrację pojazdu , nie miała wpływu na powstałe naruszenie. Odpowiedzialnośc ponoszą osoby uczestniczące w rejestracji pojazdu lub wydające wymagane przepisami prawa zaświadczenia o pozytywnym badaniu technicznym pojazdu.

W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a"), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Godzi się dodatkowo podkreślić, iż – stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. – rozstrzygając w granicach sprawy, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględniając przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja nakładająca na skarżącą spółkę karę pieniężną z tytułu wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, co stanowiło w ocenie organów administracyjnych naruszenie art. 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985).

Odnosząc się do naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące, należy wskazać, że w dniu 11 kwietnia 2007 r. weszło w życie rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.4.2006, str. 1; dalej przywoływane jako rozporządzenie (WE) nr 561/2006). Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 ustanowiło przepisy dotyczące czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku kierowców wykonujących przewóz drogowy rzeczy i osób w celu ujednolicenia warunków konkurencji pomiędzy poszczególnymi rodzajami transportu lądowego, zwłaszcza w odniesieniu do sektora transportu drogowego oraz w celu poprawy warunków pracy i bezpieczeństwa drogowego. Niniejsze rozporządzenie ma na celu także przyczynienie się do polepszenia metod monitorowania i egzekwowania przepisów przez Państwa Członkowskie oraz poprawy warunków pracy w transporcie drogowym.

Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 wprowadza, z jednej strony – w art. 3 zaktualizowany katalog pojazdów i przewozów drogowych, wyłączonych zarówno z jego przepisów, jak i przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985, s. 8, z późn. zm.), z drugiej – w art. 13 ust. 1 listę wyjątków od stosowania przepisów art. 5-9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Państwo Członkowskie ogłasza listę tych wyjątków w swoich wewnętrznych przepisach prawa – w Polsce lista ta jest ogłoszona w ustawie z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy o czasie pracy kierowców oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 661).

Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wskazuje, że nie ma ono zastosowania do przewozu drogowego:

a) pojazdami używanymi do przewozu osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km,

b) pojazdami o dopuszczalnej maksymalnej prędkości nie przekraczającej 40 km/h,

c) pojazdami będącymi własnością sił zbrojnych, służb obrony cywilnej, straży pożarnej i sił odpowiedzialnych za utrzymanie porządku publicznego, lub wynajmowanych przez nie bez kierowcy, gdy przewóz wykonywany jest w związku z zadaniami powierzonymi tym służbom i pozostaje pod ich kontrolą,

d) pojazdami używanymi w razie wypadków lub do prowadzenia działań ratunkowych, w tym pojazdami używanymi w niezarobkowym przewozie pomocy humanitarnej,

e) pojazdami specjalistycznymi używanymi do celów medycznych,

f) pojazdami specjalistycznymi pomocy drogowej poruszającymi się w promieniu 100 km od swej bazy,

g) pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu,

h) pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 ton używanymi do niezarobkowego przewozu rzeczy;

i) pojazdami użytkowymi o statusie pojazdów zabytkowych zgodnie z przepisami Państwa Członkowskiego, w których są użytkowane, wykorzystywanymi do niezarobkowych przewozów osób lub rzeczy.

W art. 26 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, wskazano zmiany do art. 3 ust. 1, 2 i 3 Rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. Zgodnie z art. 3 ust. 1, 2 i 3 Rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Pojazdy o których mowa w art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, oraz pojazdy, które wyłączono z zakresu stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85, ale które nie są już wyłączone z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, muszą spełniać ten wymóg do dnia 31 grudnia 2007 r. Najpóźniej zatem do dnia 31 grudnia 2007 r. pojazdy, które były wyłączone z obowiązku instalacji urządzeń rejestrujących czas prowadzenia, przerw i odpoczynku kierowców takie powinny zostać wyposażone w tachograf analogowy lub cyfrowy. Kierowcy tych pojazdów są zobowiązani stosować te urządzenia zgodnie z przepisami rozporządzeń Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 561/2006. Na podstawie zaś art. 27 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 od dnia 1 maja 2006 r. obowiązują w Polsce cyfrowe urządzenia rejestrujące (tachografy cyfrowe). Karty do tachografów cyfrowych, na wniosek i po uiszczeniu stosownej opłaty, wydaje Polska Wytwórnia Papierów Wartościowych S.A. (www.tachograf.pwpw.pl).

Artykuł 27 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 dotyczy zmian w art. 2 ust. 1 lit. a i ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2135/98, które brzmią:

- od dwudziestego dnia po dniu opublikowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego i zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98 pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy będą wyposażane w urządzenie rejestrujące zgodnie z wymaganiami załącznika IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85.

- Państwa Członkowskie zastosują środki niezbędne dla umożliwienia im wydania kart kierowców najpóźniej w dwudziestym dniu od dnia publikacji rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Reasumując podkreślić należy, że skoro rozporządzenie nr 561/2006 weszło w życie w dniu 11 kwietnia 2007 roku (z wyjątkiem art. 10 ust. 5, art. 26 ust. 3 i 4 oraz art. 27, które weszło w życie w dniu 11 kwietnia 2006 r. – art. 29 rozporządzenia), zaś opublikowane zostało w dniu 11 kwietnia 2006 roku, to przyjąć należy, że obowiązek wyposażenia pojazdu w cyfrowe (a nie analogowe – co wymaga podkreślenia Sądu) urządzenie rejestrujące obowiązywał zgodnie z art. 27 tegoż rozporządzenia od dnia 1 maja 2006 r. Tymczasem z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że przedmiotowy pojazd wyposażony był w tachograf analogowy. Z dowodu rejestracyjnego wynika natomiast, że pojazd ten był po raz pierwszy zarejestrowany w dniu 13 czerwca 2006 r., a zatem bezspornie już po wejściu w życie przywołanych powyżej przepisów, które obligowały do montowania w pojazdach samochodowych, zarejestrowanych po raz pierwszy po dniu 1 maja 2006 r. cyfrowych (a nie analogowych) urządzeń rejestrujących.

Skoro zatem w chwili kontroli pojazd strony skarżącej nie był wyposażony w wymagany przepisami rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 cyfrowy przyrząd kontrolno - pomiarowy, to uznać należy, że organy zasadnie przyjęły, że strona skarżąca wykonuje przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, a tym samym podlega karze na zasadzie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1265), zwanej dalej jako "u.t.d.". Podkreślić również należy, że przywołane przepisy u.t.d. i rozporządzeń unijnych mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że w razie stwierdzenia naruszenia tych przepisów, uprawniony organ obowiązany jest do nałożenia na podmiot wykonujący przewóz odpowiedniej kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że art. 92a ust. 1 ustawy transportowej ustanawia odpowiedzialność administracyjną. Odpowiedzialność ta (administracyjna) ma charakter obiektywny. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego przewóz drogowy w przypadku wystąpienia wskazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego jakie były przyczyny naruszenia ustawowego warunku. W tej sytuacji uznaje się, że przepis art. 92c ust. 1 pkt 1, jest przepisem odnoszącym się do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć.

Tymczasem w rozpatrywanej sprawie organy administracyjne słusznie przyjęły, że w sprawie nie ma zastosowania przywołany przepis art. 92c u.t.d. zgodnie z którym postępowania administracyjnego wobec podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem nie wszczyna się, a wszczęte umarza, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć.

W rozpoznawanej sprawie nie zaistniała sytuacja, o której mowa w art. 92c u.t.d. Strona skarżąca nie wykazała bowiem, że nie miała wpływu na stwierdzone naruszenie bądź nie mogła go przewidzieć. O tym, że w używanym do prowadzonej działalności gospodarczej pojeździe samochodowym musi być zamontowane cyfrowe urządzenie rejestrujące strona skarżąca winna była wiedzieć, tym bardziej, iż to na stronie skarżącej jako prowadzącej działalność gospodarczą, a zatem działalność w celach zarobkowych, zawodowo i we własnym imieniu, ciąży obowiązek dołożenia należytej staranności warunkującej prowadzenie działalności zgodnie z przepisami prawa. Okoliczność braku posiadania wiedzy o tym, czy w używanym pojeździe winien być zamontowany tachograf analogowy, czy cyfrowy, jest zatem jak najbardziej zależna od strony skarżącej, a konkretnie – jest skutkiem niedochowania jednak należytej staranności. Jak wynika z treści uzasadnienia skargi strona skarżąca świadoma była, że kontrolowany pojazd został po raz pierwszy zarejestrowany w dniu 13 czerwca 2006 r., ponadto nie wskazała na okoliczności, które przeszkodziłyby jej w zapoznaniu się z posiadaną przez nią dokumentacją techniczną pojazdu, z której przecież rodzaj zamontowanego tachografu bezsprzecznie wynikał. Bez znaczenia pozostaje również tytuł prawny strony skarżącej do kontrolowanego pojazdu. Bez względu bowiem na stosunek władztwa nad pojazdem strona skarżąca winna dostosować się do obowiązujących przepisów, gdyż to na niej, jako na przedsiębiorcy wykonującym przewóz drogowy, spoczywa taki obowiązek oraz odpowiedzialność według reguły sformułowanej w art. 92a ust.1 ustawy o transporcie drogowym. Podmiotem wykonującym kontrolowany przewóz nie był leasingodawca. Rzeczą przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy jest bez względu na tytuł prawny do pojazdu zadbanie o taki bieg spraw by wszelkie powinności prawem przewidziane zostały spełnione. Skarżąca nie może więc skutecznie powoływać się na zasadę zaufania wobec innych podmiotów, czy organów. Na organie administracji publicznej rejestrującym pojazd nie spoczywał prawny obowiązek weryfikacji typu tachografu przy dokonywaniu czynności rejestracji.

W przedstawionym świetle należało przyjąć, że nie zostały spełnione przesłanki zwalniające od odpowiedzialności według art. 92c ustawy i zasadne było wymierzenie stronie skarżącej kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł, na podstawie właściwych przepisów załącznika do ustawy o transporcie drogowym (dyspozycja 1p. 6.1.1. załącznika nr 3).

Należy podkreślić, że kary pieniężne wymierzane na podstawie ustawy o transporcie drogowym są regulacją administracyjną. Przepisy uzależniają nałożenie kary jedynie od stwierdzenia samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2005 r., VI SA/Wa 1674/05, LEX nr 192566). Organ administracyjny dokonuje w toku postępowania administracyjnego jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustali naruszenie prawa, ma obowiązek zastosować ściśle określone sankcje. Dlatego też bez znaczenia są okoliczności z powodu których przedsiębiorca dopuścił się nieprawidłowości, organ administracji nie jest bowiem upoważniony do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz ma za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2005 r., VI SA/Wa 1920/05, LEX nr 190933). Organy administracyjne stosując przepisy prawa administracyjnego nie relatywizują stwierdzonych uchybień pod kątem umyślności bądź nieumyślności zachowania strony. W postępowaniu z zakresu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym ustalają jedynie czy doszło do naruszenia tych przepisów, a w przypadku stwierdzenia naruszeń mają obowiązek nałożenia stosownej kary i od obowiązku tego odstąpić nie mogą (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 lipca 2005r., VI SA/Wa 73/05, LEX nr 190705). Stwierdzając zaś naruszenie warunków wykonywania transportu i wymierzając karę pieniężną nie mają możliwości miarkowania wysokości tej kary, lecz są związane stawkami ustalonymi przez ustawodawcę w załączniku do ustawy o transporcie drogowym.

W tym stanie rzeczy Sąd nie znalazł w niniejszej sprawie przesłanek wymienionych w art. 145 p.p.s.a. powodujących konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, w szczególności naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro przewóz drogowy wykonywany był przez stronę skarżącą z naruszeniem przepisów prawa, to zaskarżoną decyzją prawidłowo nałożono na skarżącego karę przewidzianą ustawą. Uregulowania z art. 92 ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że w razie stwierdzenia naruszenia, uprawniony organ obowiązany jest do nałożenia na podmiot wykonujący przewóz odpowiedniej kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej. Podkreślić również należy, że organy obu instancji wyczerpująco zbadały też wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą i nie naruszyły przepisów procedury administracyjnej, w tym w szczególności art. 7, 8, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego.

Z podanych względów, na mocy art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.