Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SAB/Bd 1/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
658
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 1 i par. 2, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Stanisława Majkut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi G. W. na bezczynność Inne w przedmiocie pozostawienia podania bez rozpoznania. postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

P. z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...]-U Inne Oddział w T. (dalej także: organ, ZUS) pozostawił bez rozpatrzenia wniosek G. W. (dalej także: Spółka, Skarżąca) wniesiony w dniu [...] października 2018 r. z uwagi na to, że nie został on sprecyzowany stosownie do pisma organu z dnia [...] października 2018 r. (k.23 akt admin.).

P. z dnia [...] grudnia 2018 r. Spółka nie zgodziła się stanowiskiem organu i wniosła o merytoryczne rozpoznanie wniosku o częściowe umorzenie zaległości wobec ZUS zgodnie z powyższym wnioskiem, względnie o uznanie tego pisma jako skargi na bezczynność, powołując się na art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) – dalej: p.p.s.a.

Skarżąca podkreśliła, że w reakcji na pismo ZUS z dnia [...] października 2018 r. pismem nadanym w dniu [...] listopada 2018 r. precyzując wniosek wskazała, że wnosi o umorzenie 70% z całej zaległości wynoszącej 133.553,20 zł. W skład kwoty łącznego zadłużenia wchodzi zadłużenie z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne oraz zadłużenie wobec Funduszu Pracy i Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FP i FGŚP). Spółka zauważyła także, że organ w powołanym piśmie z dnia 31 października 2018 r. powołując się na przepis art. 64 § 2 k.p.a. wyznaczył 3-dniowy termin do sprecyzowania wniosku, podczas gdy z treści tego przepisu wynika, że termin do usunięcia braków nie może być krótszy niż 7 dni.

Zdaniem Spółki wniosek spełnia wymogi formalne przewidziane w art. 63 § 2 k.p.a., a żądanie organu w zakresie wymogów przewidzianych w przepisach szczególnych powinno wskazywać na te regulacje lub być na tyle precyzyjnie określone, aby bez analizy tych przepisów wnioskodawca wiedział, w jakim zakresie braki wymagają uzupełnienia.

W ocenie Skarżącej sprawa z wniosku o umorzenie po jego sprecyzowaniu powinna zostać merytorycznie rozpoznana. Brak rozpoznania sprawy przez organ, w ocenie Spółki, uzasadnia zatem skargę na jego bezczynność.

W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podkreślił, że zasadnym było pozostawienie wniosku Skarżącej bez rozpoznania, co prowadzi do wniosku, że nie doszło do bezczynności po stronie organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 p.p.s.a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

W pierwszym rzędzie należy jednak odnieść się do kwestii dopuszczalności skargi. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W art. 52 § 2 p.p.s.a. zdefiniowano kiedy dochodzi do wyczerpania środków zaskarżenia. Sytuacja taka zachodzi w przypadku, w którym stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Wobec powyższego należy odwołać się do art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., który stanowi, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność).

Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że pismo z dnia 11 grudnia 2018 r. stanowiące, w zamiarze Spółki, skargę na bezczynność ZUS nie było poprzedzone ponagleniem stosownie do art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Jakkolwiek, w myśl art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu, bez konieczności oczekiwania na jego rozpatrzenie, to jednak złożenie ponaglenia jest niezbędne dla przyjęcia dopuszczalności skargi. Skarżąca tego wymogu jednakże nie dochowała.

Należy także zauważyć, że strony w żaden sposób, w toku postępowania, nie nawiązywały do tej instytucji procesowej, ani wskazanych wyżej przepisów, koncentrując swoje rozważania na zasadności pozostawienia bez rozpoznania wniosku o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne na gruncie art. 64 § 2 k.p.a. oraz samej możliwości wniesienia skargi na bezczynność organu na pozostawienie podania bez rozpoznania w świetle przywoływanych poglądów prezentowanych w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W przedstawionych okolicznościach nie było to jednak przesądzające.

W stanie faktycznym sprawy na pierwszy plan wysuwa się jednak zagadnienie dopuszczalności skargi. Oceniając zatem tę kwestię, Sąd uznał, że w tej sytuacji skarga na bezczynność wykracza poza granice jego kognicji. W sprawie nie została bowiem spełniona formalna przesłanka dopuszczalności skargi, jaką jest wyczerpanie środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi, w sytuacji gdy przysługiwały one stronie przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a).

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skargę odrzucił jako niedopuszczalną z powodu braku wykorzystania przysługującego stronie środka zaskarżenia w myśl art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.

T. Wojcik L. Kleczkowski E. Kruppik-Świetlicka