Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 167/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 27 kwietnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Protokolant Asystent sędziego Piotr Pietrasik, po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2007 roku na rozprawie sprawy ze skargi H.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. -


UZASADNIENIE

U Z A S A D N I E N I A

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...], na podstawie przepisu art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku Nr 98, poz. 1071 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Powiatowemu Zarządowi Dróg w S. pozwolenia na przebudowę drogi powiatowej – ulicy A na długości 384,5 m, na odcinku od ul. B do ul. C, na działce o nr ewidencyjnym 141, w obrębie geodezyjnym [...], w miejscowości W.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzją Nr [...], z dnia [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Powiatowemu Zarządowi Dróg w S. pozwolenia na przebudowę drogi powiatowej – ulicy A na długości 384,5 m, na odcinku od ul. B do ul. C, na działce o nr ewidencyjnym 141, w obrębie geodezyjnym [...], w miejscowości W.

Od decyzji tej odwołanie złożył H.K. Nie wyraził on zgody na realizację inwestycji ze względu na zbliżenie drogi do granicy swojej działki, podnosząc, iż spowoduje to zwiększenie oddziaływania ruchu komunikacyjnego potęgując hałas, wibracje i zanieczyszczenie powietrza. Ocenił, że "projekt budowlany winien zostać przeprojektowany" ze względu na lokalizację budynków i ogrodzenia w pasie drogi powiatowej.

Wojewoda [...] rozpoznając wniesione odwołanie, w uzasadnieniu wydanej decyzji wskazał, że do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę wnioskodawca dołączył prawomocną decyzję z dnia [...] wydaną przez Burmistrza Gminy i Miasta W. o ustaleniu lokalizacji inwestycji polegającej na przebudowie drogi publicznej powiatowej, obejmującej budowę jezdni o nawierzchni bitumicznej o szerokości 6,0 m, budowę chodnika po stronie południowej z pasem zieleni, zjazdów do poszczególnych nieruchomości oraz ścieku odwodnieniowego powierzchniowego, a także prawomocną decyzję Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...], Nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na przebudowie drogi powiatowej.

Organ odwoławczy wskazał nadto, iż w materiale dowodowym sprawy znajduje pismo D.U. i J.U. występujących w imieniu i za zgodą mieszkańców ulicy A i ulic sąsiadujących w W., którzy postulowali wydanie pozwolenia na budowę drogi. Ich zdaniem przebudowa umożliwi mieszkańcom bezpieczne zamieszkiwanie oraz przemieszczanie się.

W ocenie organu odwoławczego inwestycja drogowa zaprojektowana została zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji i nie wpływa negatywnie na środowisko. Ponadto usytuowano ją w pasie terenu wyznaczonym liniami rozgraniczającymi, dla którego wnioskodawca udokumentował swe prawo, a projekt budowlany sporządzony został przez posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane osoby należące do izby samorządu zawodowego. Wskazano dodatkowo, że realizacja zamierzenia inwestycyjnego jest zasadna również z uwagi na wykonanie już chodnika po północnej stronie drogi.

Wojewoda [...] nie zajął się podnoszonym przez H.K. zarzutem lokalizacji w pasie drogi powiatowej budynków usytuowanych naprzeciwko działki skarżącego, gdyż sprawa ta jest przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego.

W dniu [...] H.K. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarzucając błędne i nienależyte rozpoznanie sprawy na różnych etapach postępowania administracyjnego. Skarżący żądał uchylenia w całości decyzji organów obydwu instancji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono w szczególności naruszenie i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 97 par. 1 pkt 4 k.p.a. i art. 106 par. 1 k.p.a. Skarżący wskazał, iż jest właścicielem jednej z najdłuższych działek przy ul. A i jako jedyny posiada budynek mieszkalny w granicy tej drogi. Dlatego też jego budynek będzie najbardziej narażony na oddziaływanie ruchu komunikacyjnego. Zarzucił organom administracyjnym złamanie osi drogi i przesunięcie jej w kierunku jego nieruchomości o około 1 m poprzez pominięcie faktu, że w pasie drogowym po przeciwnej stronie drogi znajdują się budynki i ogrodzenie wzniesione niezgodnie z prawem.

Skarżący zarzucił również, że przed przystąpieniem do przebudowy drogi nie przeprowadzono geodezyjnej inwentaryzacji gruntu celem sprawdzenia prawidłowości zabudowy wzdłuż działki o nr ewidencyjnym 141. Wskazał, że w międzyczasie zmieniły się warunki techniczne budowanej drogi (szerokość jezdni – 6 m), co zasadniczo zmienia parametry przewidziane w projekcie. W ocenie skarżącego przewidziane przez projektanta odległości nie odpowiadają rzeczywistości. Wskazał, iż w projekcie panuje pełna dowolność, po jednej stronie zaplanowano pas zieleni, potem chodnik, a po stronie nieruchomości skarżącego do nieruchomości przylega chodnik a dopiero dalej zaplanowano pas zieleni.

H.K. zarzucił nieuwzględnienie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz nieuzasadnienie projektu budowlanego. Podkreślił, że zastrzeżenia zgłoszone były Starostwu Powiatowemu w [...] w grudniu 2005 r., mimo tego nie usunięto nieprawidłowości i nie naniesiono poprawek. Podniósł też, że Starosta Powiatowy w [...] nie czekając na ustalenia wizji lokalnej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zatwierdził projekt budowlany.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów i podtrzymując swe stanowisko zawarte w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia pod kątem ich zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie

1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji opisanych powyżej uchybień, a zatem wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi oddalił ją (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem niniejszego postępowania jest wniosek inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę, a więc zagadnienie prawne uregulowane przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118 ze zm.).

Rozważania na temat legalności działań organów administracji w niniejszym postępowaniu rozpocząć wypada od ogólnego, acz fundamentalnego stwierdzenia, iż roboty budowlane – z zastrzeżeniem sytuacji, które nie mają zastosowania w niniejszym postępowaniu – można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane). Ustawa stanowi dalej, iż pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim:

1) przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska;

2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Uzgodnienie, wyrażenie zgody lub opinii powinny nastąpić w terminie 14 dni od dnia przedstawienia proponowanych rozwiązań. Niezajęcie przez organ stanowiska w tym terminie uznaje się jako brak zastrzeżeń do przedstawionych rozwiązań, chyba, że stanowisko powinno być wyrażone w drodze decyzji (art. 32 ust.1, 2 i 3 tejże ustawy).

Ustawa – Prawo budowlane stanowi dalej w przepisie art. 33 ust. 2, iż do wniosku o pozwolenie na budowę takiej inwestycji, jaka jest przedmiotem niniejszego postępowania należy dołączyć:

1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, aktualnym na dzień opracowania projektu;

2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Przepis art. 32 ust. 4 tejże ustawy określa, iż pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złoży:

1) wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz

2) oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Dalej przepis art. 34 ust. 1 i 2 omawianej ustawy stanowi, iż projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych.

Ustawa – Prawo budowlane określa szczegółowe wymagania stawiane projektowi budowlanemu. W przepisie art. 35 ust. 1 stanowi, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także posiadanie stosownych zaświadczeń;

4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, albo sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – stosownym zaświadczeniem. Natomiast przepis art. 35 ust. 3 omawianej ustawy stanowi, iż w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie powyżej określonym właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, zaś w razie spełnienia wymagań określonych w przepisach art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Analizując legalność działań organów administracji, z punktu widzenia wymagań stawianych przez wskazane powyżej przepisy należy stwierdzić, iż nie budzi wątpliwości fakt złożenia wniosku o wydanie decyzji pozwalającej na budowę – pochodzącego z dnia [...] – w okresie ważności ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], Nr [...] ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na przebudowie drogi powiatowej – ul. A w W., na działce oznaczonej nr ewidencyjnym 141, na odcinku od ul. B do ul. C

Jest również poza sporem, iż inwestor razem z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę złożył oświadczenie o prawie do dysponowania na cele budowlane działką gruntu nr 141, położoną w miejscowości W., w obrębie geodezyjnym [...]. Tym samym uznać wypada, iż spełnione zostały wymagania określone w przepisie art. 32 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane.

Ponadto wskazać należy, iż inwestor otrzymując decyzję pozwalającą na budowę legitymował się ostateczną decyzją Burmistrza Gminy i Miasta W. Nr [...], z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, a także ostatecznym postanowieniem Burmistrza Gminy i Miasta W. (znak: [...]), z dnia [...] o odstąpieniu od obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Tym samym wypełniony został warunek określony w przepisie art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane.

Mając na uwadze, iż przedmiotem niniejszej inwestycji jest wyłącznie przebudowa drogi publicznej, nie może wzbudzać zastrzeżeń wypełnienie przez inwestora wymagań określonych w przepisie art. 32 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy.

W tym miejscu wskazać wypada, iż stosownie do przepisu art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) przebudowa drogi oznacza wykonywanie robót, w których wyniku następuje podwyższenie parametrów technicznych i eksploatacyjnych istniejącej drogi, niewymagających zmiany granic pasa drogowego. Tym samym podkreślić należy, iż przedmiotowa inwestycja polega wyłącznie na wykonaniu robót budowlanych o charakterze ulepszającym, w granicach istniejącego już pasa drogowego, a więc wydzielonego liniami granicznymi gruntu, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych). Powyższa konstatacja ma kapitalne znaczenie dla określenia zakresu analizy wniosku o pozwolenie na budowę, a tym samym wpływa bezpośrednio na zakres ewentualnego naruszenia koniecznych do poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane).

. Powyższe stwierdzenia uznać wypada za wstęp do analizy zasadności zarzutów stawianych przez skarżącego wydanej decyzji. W pierwszej kolejności wskazać wypada, iż nie mogą znaleźć uznania zarzuty stawiane w zakresie braku analizy oddziaływania inwestycji na środowisko. W tym zakresie wskazać należy – o czym już była mowa, iż inwestor legitymuje się ostatecznym postanowieniem Burmistrza Gminy i Miasta W. (znak: [...]), z dnia [...] o odstąpieniu od obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Rozstrzygnięcie organu ochrony środowiska w powyższej kwestii wydane zostało w postępowaniu, które ma zewnętrzny charakter wobec postępowania toczonego w przedmiocie pozwolenia na budowę. Jednocześnie rozstrzygnięcie organu ochrony środowiska wiąże organ architektoniczno – budowlany w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji pozwalającej na budowę.

Postanowienie, którym legitymuje się inwestor w niniejszym postępowaniu czyni zadość warunkowi określonemu w przepisie art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane. Okoliczność, iż skarżący nie brał udziału w tym postępowaniu, sama w sobie nie deprecjonuje powyższego rozstrzygnięcia. Jeśli skarżący uważa się za stronę tegoż postępowania, która w jego toku została pominięta, to może domagać się wzruszenia wydanego rozstrzygnięcia w trybie nadzwyczajnym. Póki jednak nie nastąpi wyeliminowanie z obroty prawnego postanowienia o odstąpieniu od obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, to owo rozstrzygnięcie będzie wiązało organy administracji publicznej w procesie realizacji przedmiotowej inwestycji.

Bezzasadny jest również zarzut zmierzający do uzależnienia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy od uprzedniego zbadania przez organy nadzoru budowlanego zakresu samowolnego zabudowania pasa drogowego przez osoby mieszkające po drugiej stronie ul. A Powyższe okoliczności pozostają bez związku z procesem realizacji przedmiotowej inwestycji bowiem nawet po przesunięciu osi jezdni w kierunku nieruchomości skarżącego – jako skutku zabudowania pasa drogowego po przeciwnej stronie ul. A – planowana inwestycja drogowa nie przekracza granicy pasa drogowego od strony nieruchomości skarżącego.

Powyższa konstatacja ma fundamentalne i decydujące znaczenie nie tylko dla uznania, iż samowolna zabudowa pasa drogowego po przeciwnej stronie drogi, która nie koliduje z przebiegiem inwestycji pozostaje bez związku z możliwością pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku o pozwolenie na budowę, ale co ważniejsze okoliczność, iż planowana inwestycja mieści się w liniach pasa drogowego przesądza o możliwości jej realizacji w aktualnym kształcie. Do inwestora bowiem należy między innymi ustalenie kształtu inwestycji, a w niniejszej sprawie przebiegu inwestycji liniowej. Prawo powszechnie obowiązujące w tym zakresie wyznacza jedynie określone granice tej swobody. Tak długo jak nie zostaną owe granice przekroczone nie można mówić o naruszeniu przez inwestora prawa. Tym samym nie jest rolą organów administracji ingerowanie w kształt inwestycji, o ile kształt ten mieści się w określonych przez prawo granicach. Jedną z takich granic jest linia pasa drogowego. Tak więc skoro przedmiotowa inwestycja drogowa mieści się w pasie drogowym, to jej kształt, a w szczególności przesunięcie osi jezdni w kierunku nieruchomości skarżącego jest poza sferą reglamentacji prawnej wyznaczonej przez obowiązujące przepisy.

Stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) droga powinna mieć w szczególności:

1) jezdnię - jeżeli jest przeznaczona do ruchu pojazdów,

2) pobocza lub chodnik - jeżeli jest przeznaczona do ruchu pieszych (przepis par. 10 ust. 1 rozporządzenia). Dalej przepisy tegoż rozporządzenia stanowią, iż chodnik powinien mieć szerokość dostosowaną do natężenia ruchu pieszych, przy czym szerokość chodnika przy jezdni lub przy pasie postojowym nie powinna być mniejsza niż 2,0 m. (par. 44 ust. 1 i 2 rozporządzenia). W zakresie pasa zieleni (trawnika) przepisy rozporządzenia stanowią jedynie, iż może on być elementem pasa drogowego, jeżeli pełni funkcje estetyczne lub związane z ochroną środowiska albo przyczynia się do wypełnienia wymagań związanych z poruszaniem się po drogach publicznych przez osoby niepełnosprawne. Zieleń w pasie drogowym nie powinna zagrażać bezpieczeństwu uczestników ruchu, ograniczać wymaganego pola widoczności oraz utrudniać utrzymania drogi. Mając na uwadze, iż projektowanym pasem zieleni ma być trawnik przepisy rozporządzenia nie wskazująca ani na jego usytuowanie względem jezdni albo chodnika, jak i nie podają jego wymaganej szerokości (par. 52 i 53 rozporządzenia).

Z powyższych zapisów jednoznacznie wynika, iż chodnik nie może być węższy niż 2 m. Pozostaje to w zgodzie z ustaleniami projektu, który wyraźnie przewiduje taką szerokość chodnika. W zgodzie z powyższymi regulacjami pozostaje również możliwość urządzenia w pasie drogowym pasa zieleni. Brak regulacji prawnych, które w sposób szczegółowy reglamentowałyby usytuowanie i rozmiar pasa zieleni nie pozwala deprecjonować poprawności rozwiązań przyjętych w projekcie technicznym przebudowywanej drogi. Tym samym organ odwoławczy zasadnie odmówił doniosłości prawnej zarzutom skarżącego zgłaszanym w tym zakresie.

Wskazać również wypada na przepis par. 19 wskazanego powyżej rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., który jednoznacznie wskazuje na to, iż oś jezdni drogi w planie może składać się z odcinków prostych lub krzywoliniowych. Tym samym brak jest w prawie powszechnie obowiązującym ograniczeń dla takiego ukształtowania osi jezdni, jaki został dokonany w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie technicznym przebudowywanej drogi.

Zupełnie dowolny – w świetle tego co zostało powiedziane powyżej – jest zarzut skarżącego polegający na zaniechaniu wykonania inwentaryzacji geodezyjnej gruntu (działki nr 141) dla sprawdzenia prawidłowości zabudowy nieruchomości znajdujących się wzdłuż działki stanowiącej teren inwestycji. Jak wynika z tego co zostało już powyżej powiedziane na temat wymagań stawianych przez prawo zarówno inwestorowi występującemu z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, jaki i organowi właściwemu do rozpoznania tegoż wniosku, wykonanie inwentaryzacji geodezyjnej gruntu, na której ma być realizowana inwestycja nie mieści się w katalogu tych wymagań. Tym samym domaganie się od organu bądź od inwestora wykonania inwentaryzacji geodezyjnej na tym etapie realizacji inwestycji uznać wypada za pozbawione oparcia w prawie.

Zaskarżona decyzja w swym uzasadnieniu nie odnosi się wprost do kwestii związanych z koniecznością poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane). Stosownie jednak do ugruntowanego stanowiska judykatury ochrona uzasadnionego interesu osób trzecich powinna opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności wymagań techniczno – budowlanych oraz norm dotyczących budowy i utrzymania obiektów budowlanych. Oznacza to, że właścicielowi nieruchomości przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno – budowlanych oraz norm dotyczących budowy i utrzymania obiektu (vide: wyroki WSA w Warszawie z dnia 18 października 2004 r. w sprawie sygn. akt IV SA 4878/02, LEX nr 164448 oraz z dnia 22 marca 2005 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 176/04, LEX nr 189160).

Mając na uwadze wskazane powyżej regulacje prawne, w szczególności o charakterze techniczno – budowlanym, z których analizy wynika, iż nie sposób doszukać się w niniejszej sprawie naruszenia norm prawnych, w tym o charakterze techniczno – budowlanym, to tym samym uznać wypada, iż nie został naruszony obiektywnie ukształtowany przez prawo interes strony skarżącej.

Niezależnie od powyższej uwagi wskazać wypada, iż materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku niniejszego postępowania wskazuje na to, iż przebudowa drogi spowoduje nie tylko poprawę istniejącego układu komunikacyjnego i stanu technicznego drogi, ale również, a może przede wszystkim: eliminację zanieczyszczeń powietrza (kurzu wzbijanego przez ruch pojazdów), zmniejszenie hałasu i wibracji wywoływanych przez ruch pojazdów, zwiększenie powierzchni terenów zielonych oraz poprawę komfortu życia w otoczeniu drogi. Zarzuty skarżącego wobec powyższych ustaleń mają charakter wyłącznie polemiczny.

Skoro przedmiotem inwestycji nie jest budowa drogi, a jedynie jej przebudowa, to nie sposób uznać, iż ulepszenie jezdni i wykonanie chodników oraz pasa zieleni może prowadzić do pogorszenia interesów skarżącego ponad ten stan, jaki występuje przed realizacją inwestycji. Natomiast zupełnie dowolne, bowiem nie mające oparcia w opiniach czy ekspertyzach – chociażby przedłożonych przez samego skarżącego – są zarzuty: utraty przez nieruchomość jej dotychczasowej wartości, czy uszkodzenia budynku wywołane wibracjami i hałasem dochodzącymi z terenu nowej drogi.

W tym stanie rzeczy orzeczono, iż skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).