Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2787/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 § 1 zd. 2, art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Lemiesz, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek, sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 lutego 2017 r. sprawy ze skargi O.S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

`UZASADNIENIE

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (zwany dalej: "organem egzekucyjnym") prowadził wobec O. S.A. z siedzibą w W. (zwanej dalej: "Skarżącą") na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 15 grudnia 2015 r. nr [...] wystawionego przez Burmistrza Z. (zwanego dalej: "wierzycielem"), postępowanie egzekucyjne obejmujące należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r. w łącznej kwocie należności głównej 29.845 zł, powiększonej o odsetki liczone od dnia upływu terminu płatności. Organ egzekucyjny celem wyegzekwowania przedmiotowej należności dokonał zawiadomieniem z dnia 17 grudnia 2015 r. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego Skarżącej w [...] S.A. Powyższe zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego zostało doręczone ww. Bankowi w dniu 17 grudnia 2015 r., natomiast Skarżącej wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego - w dniu 23 grudnia 2015 r.

Skarżąca pismem z dnia 30 grudnia 2015 r. złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji. Jako podstawę zarzutów wskazała przepisy art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012r., poz. 1015 ze zm.) - zwanej dalej: "u.p.e.a.", wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego i uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych.

Skarżąca w uzasadnieniu zarzutów wyjaśniła, że przedmiotowa egzekucja została podjęta w zakresie nieistniejącego obowiązku, gdyż organ podatkowy nie doręczył jej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2010 r. (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Również w związku z niedoręczeniem ww. decyzji oraz z uwagi na fakt, iż decyzji pierwszoinstancyjnej wierzyciela nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, obowiązek wynikający ze wskazanego w tytule wykonawczym orzeczenia z dnia 15 grudnia 2015 r. nie był wymagalny. W związku z tym decyzja organu podatkowego nie jest wykonalna, zaś określony w niej obowiązek jest niewymagalny (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). Dlatego też niedopuszczalna jest również egzekucja administracyjna zobowiązania podatkowego ustalonego w decyzji organu pierwszej instancji, która ze względu na nienadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nie podlega wykonaniu. Powyższe czyni zasadnym zarzut Skarżącej oparty na art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Natomiast odnośnie zarzutu opartego na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Skarżąca stwierdziła, że błędne oznaczenie, iż egzekwowana należność jest wymagalna powoduje, że wymóg określony w tym przepisie nie został zrealizowany.

Następnie organ egzekucyjny przy piśmie z dnia 14 stycznia 2016 r. przekazał powyższe zarzuty Skarżącej - wierzycielowi, celem zajęcia stanowiska w sprawie.

Wierzyciel postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. uznał zgłoszone przez Skarżącą zarzuty za nieuzasadnione. W uzasadnieniu wskazał, że jego decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok została odebrana przez pełnomocnika Skarżącej w dniu 14 grudnia 2015 r. Decyzji pierwszoinstancyjnej, o której mowa powyżej nadano rygor natychmiastowej wykonalności postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r., które zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 14 grudnia 2015 r. Wierzyciel uznał ponadto, że tytuł wykonawczy został wystawiony zgodnie z wymogami określonymi w art. 27 u.p.e.a. i zawiera wszelkie informacje dotyczące obowiązku, podstawy prawnej, wysokości zobowiązania, terminów płatności odsetek, rodzaju i wysokości odsetek.

Skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie wierzyciela z dnia [...] stycznia 2016 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E., które postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.

Następnie organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. uznał zarzuty wniesione przez Skarżącą za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny stwierdził, że w orzecznictwie sądowym wskazuje się na ograniczony zakres kognicji organu egzekucyjnego przy rozpatrywaniu zarzutów opartych w szczególności na podstawie art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a., wynikający z faktu, iż organ egzekucyjny nie będąc jednocześnie wierzycielem, co do zasady poprzestaje na ocenie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów. W związku z powyższym, skoro w rozpoznawanej sprawie wierzyciel uznał zarzuty Skarżącej zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. za nieuzasadnione, to postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie tych zarzutów nie może być inne. Powołując się na stanowisko wierzyciela organ egzekucyjny stwierdził też, że zarzut wniesiony na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. jest nieuzasadniony.

Odnosząc się następnie do zarzutu Skarżącej opartego na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. organ egzekucyjny stwierdził, że wnosząc zarzut w ww. trybie podstawą jego zgłoszenia może być niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a. W niniejszej zaś sprawie obowiązek objęty ww. tytułem wykonawczym podlega egzekucji administracyjnej, a nie np. sądowej. Natomiast odnośnie zarzutu opartego na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. organ egzekucyjny wyjaśnił, że tytuł wykonawczy jest dokumentem urzędowym, niezbędnym do wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej. Powinien on zawierać treść określoną w art. 27 u.p.e.a., a przy wniesieniu zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać ten tytuł wykonawczy. Zdaniem organu egzekucyjnego, ww. tytuł wykonawczy spełniał wszystkie wymogi zawarte w art. 27 u.p.e.a. W związku z tym zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. jest bezzasadny.

Skarżąca pismem z dnia 16 maja 2016 r. wniosła zażalenie na ww. postanowienie organu egzekucyjnego, wnosząc o jego uchylenie i uwzględnienie zgłoszonych przez nią zarzutów odnoszących się do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Skarżąca w uzasadnieniu zażalenia, nawiązując do zarzutu opartego na art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. wskazała, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. (a ten stan prawny znalazł zastosowanie w niniejszej sprawie), stanowisko wierzyciela nie może być uznane za wiążące organ egzekucyjny. Zatem powołanie się przez organ egzekucyjny na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia [...] marca 2016 r. nie stanowi wystarczającego uzasadnienia powielania przez organ egzekucyjny stanowiska wierzyciela. Zdaniem Skarżącej, organ egzekucyjny nie uwzględnił zmiany w przepisie art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Powyższe oznacza, że od dnia 15 sierpnia 2015 r. ciężar orzekania o merytorycznej ocenie zarzutów egzekucyjnych został przeniesiony z wierzyciela na organ egzekucyjny. Skoro zatem w niniejszej sprawie znajdował zastosowanie nowy stan prawny, to przy rozpatrywaniu zarzutów podniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny nie mógł ograniczyć się do powołania brzmienia art. 34 § 1 u.p.e.a. i powołania się na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia [...] marca 2016 r., ale powinien rozpatrzyć te zarzuty samodzielnie i przedstawić własną ocenę w postanowieniu wydanym w sprawie zarzutów egzekucyjnych, czego jednak zaniechał, czym naruszył art. 124 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. (zwany dalej: "organem nadzoru") postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego.

Organ nadzoru w uzasadnieniu powołując się na treść przepisu art. 34 § 1 u.p.e.a. wskazał, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Związanie organu egzekucyjnego, w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że organ egzekucyjny nie bada ponownie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi. Również właściwy w sprawie dyrektor izby skarbowej nie jest uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez wierzyciela. Stanowisko to jest bowiem wiążące także dla organu odwoławczego, sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną. W konsekwencji zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę organ nadzoru stwierdził, że organ egzekucyjny prawidłowo uznał zarzuty Skarżącej zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6 i 10 u.p.e.a. za nieuzasadnione. Organ egzekucyjny nie był bowiem uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela.

Organ nadzoru nie podzielił również zarzutu Skarżącej dotyczącego niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w związku z brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku. Zdaniem tego organu, podstawy wniesienia zarzutów co do postępowania egzekucyjnego, określone w art. 33 u.p.e.a., są w stosunku do siebie niekonkurencyjne, tzn. nie mogą być stosowane zamiennie, ponieważ każdy z nich ma na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości toczącego się postępowania egzekucyjnego. W związku z tym nie można kwestionować skutków prawnych wywieranych przez decyzję będącą podstawą prowadzenia egzekucji w drodze zarzutu niedopuszczalności egzekucji określonego w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Brak wymagalności obowiązku nie może więc być utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi bowiem wynikać z przepisów prawa, wyłączających ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych, a nie merytorycznych, możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. Jednakże Skarżąca nie wskazała jakichkolwiek okoliczności uzasadniających stwierdzenie niedopuszczalności toczącej się egzekucji, kwestionując wyłącznie prawidłowość doręczenia jej postanowienia o nadaniu nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, co stanowiło podstawę zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a., uznanych przez wierzyciela za nieuzasadnione.

Organ nadzoru zauważył również w tym miejscu, że przedmiotowe postępowanie egzekucyjne prowadzone było na podstawie ww. tytułu wykonawczego wystawionego przez właściwy organ, a obejmującego zaległości w podatku od nieruchomości za 2010 r. Obowiązek ten podlegał więc egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Ponadto Skarżąca podlega orzecznictwu polskich organów administracji publicznej. Wobec powyższego przedmiotową egzekucję administracyjną zdaniem organu nadzoru uznać należy za dopuszczalną.

Organ nadzoru uznał również za niezasadne stanowisko Skarżącej w kwestii "przeniesienia ciężaru" orzekania o merytorycznej ocenie zarzutów egzekucyjnych z wierzyciela na organ egzekucyjny w świetle zmiany przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosząc się do powyższego stanowiska organ nadzoru wskazał, że organy egzekucyjne działają na podstawie i w granicach określonych ustawą z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dysponentem postępowania egzekucyjnego określonego ww. ustawą jest zaś wierzyciel, natomiast organ egzekucyjny jest jedynie organem wykonawczym. Organ nadzoru powołał się też na treść przepisu art. 29 § 1 u.p.e.a. oraz poglądy wyrażone w wyroku NSA z dnia 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 380/14, wskazując że organ egzekucyjny nie był uprawniony do samodzielnego rozpatrzenia wniesionych przez Skarżącą zarzutów i przedstawienia własnej oceny w wydanym postanowieniu odnośnie zarzutu wniesionego w trybie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a.

Końcowo organ nadzoru zauważył, że art. 34 § 4 u.p.e.a. mówi o ostatecznym, a nie o prawomocnym stanowisku wierzyciela. Przymiot ostateczności, w myśl art. 16 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) – zwanej dalej: "k.p.a.", mają te rozstrzygnięcia, od których nie służy odwołanie (zażalenie) w administracyjnym toku instancji. Wobec tego organ egzekucyjny jest związany stanowiskiem wierzyciela, a jego oceny może dokonać sąd administracyjny, w przypadku skargi wniesionej na ostateczne stanowisko organu egzekucyjnego. W związku z powyższym, zmiana przepisu art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. nie ma zdaniem tego organu wpływu na wydawane przez organ egzekucyjny rozstrzygnięcie w sprawie zarzutów.

Skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie organu nadzoru wnosząc skargę w piśmie z dnia 16 sierpnia 2016 r., w której wniosła o jego uchylenie wraz z poprzedzającym postanowieniem organu egzekucyjnego z dnia [...] kwietnia 2016r., a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła w skardze naruszenie przepisów art. 34 § 4 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. oraz art. 33 § 1 pkt 6 i pkt 10 u.p.e.a.

Skarżąca w uzasadnieniu skargi wskazała, że jej zdaniem organ nadzoru błędnie przyjął, iż w zakresie zarzutów podniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. jest związany stanowiskiem wierzyciela wyrażonemu w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia [...] marca 2016 r. Organ nadzoru nie uwzględnił bowiem, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. (a ten stan prawny znalazł zastosowanie w przedmiotowej sprawie) stanowisko wierzyciela nie może być uznane za wiążące organ egzekucyjny. Zatem powołanie się na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia [...] marca 2016 r., nie stanowi wystarczającego uzasadnienia dla odstąpienia przez organ egzekucyjny od samodzielnej oceny zarzutów wobec egzekucji oraz nie stanowi wystarczającego uzasadnienia dla "automatycznego" powielenia przez organ egzekucyjny stanowiska wierzyciela. Skarżąca wskazała też, że organ nadzoru nie uwzględnił, iż z dniem 15 sierpnia 2015 r. postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela wobec egzekucji zostały wyłączone z kognicji sądów administracyjnych, co wynika z nowego brzmienia artykułu 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Pozostające obecnie poza kontrolą sądową postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela nie może zatem wiązać organu egzekucyjnego, gdyż w tym zakresie oznaczałoby to pozbawienie zobowiązanego prawa do sądu. Zatem kwestie, w których zakresie organ egzekucyjny był przed dniem 15 sierpnia 2015 r. związany stanowiskiem wierzyciela, wymagają obecnie merytorycznej oceny ze strony organu egzekucyjnego.

W opinii Skarżącej, powyższe stanowisko potwierdzają poglądy wyrażone w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 890/15. W konsekwencji po zmianie stanu prawnego, tj. od dnia 15 sierpnia 2015 r., "ciężar" orzekania o merytorycznej ocenie zarzutów egzekucyjnych został przeniesiony z wierzyciela na organ egzekucyjny. Skoro zatem w niniejszej sprawie znajdował zastosowanie nowy stan prawny, to przy rozpatrywaniu zarzutów podniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. ani organ nadzoru, ani organ egzekucyjny nie mógł ograniczyć się do przywołania brzmienia art. 34 § 1 u.p.e.a. i powołania się na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia [...] marca 2016 r., ale powinien rozpatrzyć te zarzuty samodzielnie i w postanowieniu wydanym w sprawie zarzutów egzekucyjnych przedstawić własną ocenę. Natomiast brak takiej oceny stanowi zdaniem Skarżącej naruszenie art. 124 k.p.a.

Końcowo Skarżąca wskazała również, że podtrzymuje swoje stanowisko w kwestii zasadności jej zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji, podniesionych w piśmie z dnia 30 grudnia 2015 r. Ponadto Skarżąca dodała, że nawet gdyby przyjąć, iż w nowym stanie prawnym organ nadzoru był związany stanowiskiem wierzyciela zawartym w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] marca 2016 r., to rozpatrujący jej skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien objąć kontrolą również powielone przez organ nadzoru stanowisko wierzyciela, a w przypadku uznania go za nieprawidłowe - Sąd powinien również uchylić postanowienia zawierające to stanowisko.

Organ nadzoru w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę należy oddalić.

Sąd wskazuje Skarżącej, że wprowadzone z dniem 15 sierpnia 2015 r. zawężenie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych poprzez wykluczenie możliwości sądowej kontroli m.in. postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, nie pozbawia strony możliwości skutecznej obrony jej praw, lecz możliwość uzyskania tej obrony przenosi na późniejszy etap postępowania. Incydentalny charakter postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela zadecydował o uznaniu zasadności kontroli tego rodzaju aktu w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów. W obowiązującym stanie prawnym strona nie traci zatem definitywnie uprawnienia do sądowej kontroli postanowienia w sprawie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za bezpodstawne, lecz uprawnienie to może realizować poprzez wniesienie skargi na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów, jako rozstrzygnięcia wydanego w sprawie głównej (postanowienie z 22 grudnia 2016 r., II FSK 3287/16, CBOSA).

Organ nadzoru szczegółowo odniósł się do poszczególnych zarzutów Skarżącej, posiłkując się – bo tak należy traktować stwierdzenia dotyczące "związania" - stanowiskiem Wierzyciela. Zdaniem Sądu, fakt, że wynik rozstrzygnięcia sporu jest niezgodny z oczekiwaniami Spółki nie świadczy o wadliwości rozstrzygnięcia i nie pozbawia jej prawa do sądowej kontroli postanowienia, o czym NSA wprost traktuje w postanowieniu z 22 grudnia 2016 r., II FSK 3287/16. Sąd wskazuje, że również stanowisko Wierzyciela nie nosi znamion niezgodności z prawem, niezależnie od tego, że Spółka w treści skargi nie wykazała tej wadliwości. Dlatego należało uznać postanowienie Burmistrza Z. z [...] stycznia 2016 r. oraz postanowienie SKO w E. z [...] marca 2016 r. za niewadliwe.

W ocenie Sądu prawidłowość doręczenia decyzji określającej Skarżącej zobowiązanie podatkowe, która została doręczona pocztą, jak też prawidłowość doręczenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nie powinny być weryfikowane w ramach postępowania egzekucyjnego (por. wyrok z 7 lipca 2016 r., II FSK 1887/14, CBOSA). Dlatego zarzut ten nie ma (decydującego) znaczenia dla sprawy. Zbliżony pogląd bywa wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych (patrz np. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2016 r., sygn. akt dnia II FSK 1032/14; z dnia 6 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1576/12; z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK1378/08; z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2383/11; z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1221/11; z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 172/07, CBOSA). Podsumowując, zarzuty na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. tj. nieistnienie oraz brak wymagalności dochodzonego obowiązku z uwagi na niedoręczenie decyzji wymiarowej oraz postanowienia o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności – są bezzasadne. W szczególności, kwestia prawidłowości doręczenia decyzji wymiarowej nie może podlegać weryfikacji w toku postępowania wszczętego zarzutami wniesionymi do postępowania egzekucyjnego, gdyż prowadziłoby to do naruszenia art. 29 § 1 zd. 2 u.p.e.a.

Stąd brak zasadności zarzutów podniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, pkt. 2, pkt. 6 u.p.e.a.

Dodatkowo tylko Sąd wskazuje, że odnośnie zasadności zarzutu zgłoszonego w trybie art. 33 § 1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej należy wskazać, iż organ egzekucyjny, w ramach czynności wstępnych postępowania egzekucyjnego bada dopuszczalność egzekucji, bowiem jej niedopuszczalność oznacza, iż w przypadku danego obowiązku w ogóle nie powinna być wszczęta egzekucja administracyjna. W art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Nieistnienie obowiązku czy też brak wymagalności egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1i pkt 2 u.p.e.a.) nie może być utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa, wykluczających prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych (podmiotowych czy przedmiotowych) - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 2615/1, CBOSA. Zarzut oparty na tej podstawie (pkt 6) mógłby być więc uzasadniony, gdyby np. właściwa była egzekucja sądowa, a nie administracyjna, bądź dłużnik korzystał z immunitetu.

Z tych powodów Sąd uznał, że skargę należy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalić.