Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 748/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 15 ust. 2 pkt. 10 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt. 2 ustawy o utrzymanu czystości i porządku w gminie i w zw. z art. 91 ust. 1 u.s.g.
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Miasta Ruda Śląska na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 29 czerwca 2018 r. nr IFIII.4131.1.49.2018 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozstrzygnięciem nadzorczym z 29 czerwca 2018 r. NR IFIII.4131.1.49.2018 Wojewoda Śląski (dalej: organ), działając na podstawie art. 91 ust. 1 u.s.g. w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. u.p.z.p. stwierdził nieważność uchwały nr PR.0007.90.2018 Rady Miasta Ruda Śląska z dnia 24 maja 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ruda Śląska w obszarze zlokalizowanym w Rudzie Śląskiej - Orzegowie w rejonie ulicy Bytomskiej i Jerzego Ziętka (dalej: uchwała) w części dotyczącej ustaleń zawartych w § 18 ust. 8.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego organ wyjaśnił, iż uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rada Miasta Ruda Śląska, podejmując przedmiotową uchwałę, przekroczyła delegację ustawową zawartą w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. oraz naruszyła art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ( u.c.p.g.). W § 18 ust. 8 uchwały, w zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej, ustalono. iż: ścieki bytowe należy odprowadzać wyłącznie poprzez system kanalizacji sanitarnej na oczyszczalnię ścieków. Przepis planu nakazuje właścicielom nieruchomości podejmowanie konkretnych działań w zakresie odprowadzania ścieków komunalnych - wyłącznie poprzez system kanalizacji sanitarnej na oczyszczalnię ścieków. Przywołanym ustaleniem planu gmina wykluczyła możliwość, zagwarantowaną ustawą o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, wyposażenia nieruchomości w szczelne bezodpływowe zbiorniki na ścieki czy przydomowe oczyszczalnie ścieków. Co prawda, stosownie do art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, jednakże kompetencja ta nie oznacza pełnej dowolności i musi być wykładana przez pryzmat obowiązującego prawa.

Uregulowania zawarte w § 18 ust. 8 uchwały naruszają również przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., który reguluje obowiązki właścicieli nieruchomości w zakresie odprowadzania nieczystości. W myśl wskazanego przepisu właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub w przypadku, gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych. Przepis ten, zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, przewiduje obowiązki właścicieli nieruchomości w sytuacji braku podstaw do budowy sieci kanalizacyjnej, jak i w sytuacji istnienia takiej sieci. Rada gminy nie może więc wprowadzić do przepisów uchwały nakazu odprowadzenia ścieków komunalnych do sieci kanalizacji sanitarnej. Przesłanką odstąpienia od konieczności podłączenia się do kanalizacji są wskazane powyżej przyczyny techniczne lub ekonomiczne. Rada gminy nie jest organem, który może nakazać przyłączenie się do kanalizacji, bowiem ewentualną decyzję nakazującą podłączenie wydaje organ wykonawczy gminy (wójt, burmistrz, prezydent miasta), opierając się na art. 5 ust. 7 u.c.p.g.

W przypadku wyposażenia nieruchomości w przydomową oczyszczalnie ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych przed wybudowaniem sieci kanalizacyjnej ustawodawca, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., zwolnił właścicieli nieruchomości od obowiązku przyłączenia do tej sieci. Tym samym, prawodawca miejscowy zamieszczając w uchwale w sprawie planu miejscowego przepis § 18 ust. 8, który uniemożliwia właścicielom wybudowanie na swoich nieruchomościach przydomowych oczyszczalni ścieków, pozbawił ich jednocześnie, przyznanego przepisem ustawowym, prawa obejmującego zwolnienie z obowiązku przyłączenia do później wybudowanej sieci kanalizacyjnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 lipca 2010 r. - sygn. akt II SA/G1209/10; publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak zauważa organ nadzoru, zgodnie ze złożonymi wyjaśnieniami Prezydenta Miasta Ruda Śląska (pismo z dnia 25 czerwca 2018 r.), pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, przeznaczono w przedmiotowym miejscowym planie nowe obszary, niewyposażone w system kanalizacji umożliwiający obsługę przedmiotowego terenu. Zatem realizacja zaplanowanego przeznaczenia tych terenów (M - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej) będzie niemożliwa do czasu zrealizowania kanalizacji przez gminę na tym terenie. Plany inwestycyjne gminy dotyczące budowy sieci kanalizacyjnej nie mogą wyłączyć uprawnień przyznanych właścicielom nieruchomości.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego nie może być sprzeczny z przepisami innych aktów prawnych, a zwłaszcza aktów prawnych wyższego rzędu. Wszelkie obowiązki i zakazy nakładane w planie miejscowym na właścicieli nieruchomości stanowią ograniczenie wolności i prawa własności. Powinny być więc zgodne z zasadą proporcjonalności wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Skoro przepisy prawa dopuszczają wyposażenie nieruchomości w przydomową oczyszczalnie ścieków - niezależnie od istniejącej sieci kanalizacyjnej - to właściciel powinien mieć wybór pomiędzy tymi sposobami odprowadzania ścieków. Wprowadzenie nakazu odprowadzania ścieków w uchwale gminy wykracza poza uprawnienia rady gminy przyznane jej przy stanowieniu o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może kształtować sposób wykonywania prawa własności jedynie w zakresie, jaki jest do pogodzenia z przepisami odrębnymi, w tym z ustawą o utrzymaniu porządku i czystości w gminach. Zatem skoro ustawa dopuszcza wprost budowę przydomowych oczyszczalni ścieków, czy bezodpływowych zbiorników na ścieki, ograniczenie powyższego uprawnienia w oparciu o postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uznać należy za sprzeczne z prawem. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyrokach sądów administracyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 czerwca 2015 r. - sygn. akt II SA/Łd 345/15; publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Właściciel nieruchomości jest bowiem najbardziej odpowiednim podmiotem do oceny, który z równoważnych sposobów wykonania nałożonego na niego obowiązku zapewnienia odprowadzania ścieków z nieruchomości jest dla niego najmniej uciążliwy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2015 r. - sygn. akt II OSK 1520/13; publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zatem analizowany plan miejscowy ustanowił ograniczenie prawa własności wychodzące poza granice uregulowań zawartych w przepisach ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

W skardze z dnia 30 lipca 2018 r. Miasto Ruda Śląska, reprezentowane przez pełnomocnika, podnosi zarzut:

1/ naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj: art. 7,7b k.p.a. poprzez brak wszechstronnego zbadania stanu faktycznego co skutkowało przyjęciem przez organ nadzoru, że w niniejszej sprawie obszar objęty planem nie posiada sieci kanalizacyjnej i dopuszczalne byłoby odprowadzanie ścieków do szczelnych bezodpływowych zbiorników lub oczyszczalni ścieków.

2/ naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj:

- art. 15 ust 2 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwą wykładnie i przyjęcie, że postanowienie zawarte w uchwale gminy stanowi przekroczenie delegacji ustawowej określonej tym przepisem, pomimo, że przepis ten nakazuje obowiązkowo w planie określić zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej;

- art. 28 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię i przyjęcie , że w niniejszej sprawie znajduje on zastosowanie w sytuacji gdy kwestionowanym zapisem uchwały Gmina nie naruszyła zasad sporządzania planu miejscowego, nie miało miejsce istotne naruszenia trybu jego sporządzania, a także nie została naruszona właściwości organów w tym zakresie;

- § 4 pkt 3 lit. a) Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. nr 164 poz.1587) poprzez błędną wykładnię i jego niezastosowanie,

- art. 72 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska poprzez jego niezastosowanie.

W oparciu o te zarzuty wnosi o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego w całości, rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym oraz obciążenie organu nadzoru kosztami postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono w szczególności, że przepis art. 15 ust 2 pkt 10 u.p.z.p. określa jeden z obligatoryjnych elementów planu miejscowego tj. zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Umieszczając i opisując ten element w uchwale organ uchwałodawczy spełnił zatem wymóg ustawowy.

Zdaniem skarżącej, u podstaw rozstrzygnięcia nadzorczego nieprawidłowo ustalony stan faktyczny, a co za tym idzie błędna interpretacja art. 5 ust 1 pkt 2 u.c.p.g.. Przepis ten reguluje bowiem dwie sytuacje (pierwsza stanowiąca zasadę) kiedy właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, ( druga sytuacja),w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, istnieje możliwość wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych. Ustawodawca zezwolił też na mocy tego przepisu aby przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie było obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. Zatem interpretując wskazany przepis w uproszczeniu należy przyjąć, że jeżeli jest wybudowana sieć kanalizacyjna, to podłączenie się do niej jest obligatoryjne, chyba że oczyszczalnia istniała zanim tę sieć wybudowano.

W części zakwestionowanej przez organ nadzoru plan zagospodarowania obejmuje nieruchomości, które nie były użytkowane na cele zabudowy jednorodzinnej, nie ma tam przydomowych oczyszczalni ścieków, a w obszarze przebiega sieć kanalizacyjna i nie ma przeszkód technicznych by się do niej podłączyć. Wobec tego postanowienie: "Ścieki bytowe należy odprowadzić wyłącznie poprzez system kanalizacji sanitarnej na oczyszczalnię ścieków " nie narusza obowiązującego prawa nie stanowi przekroczenia uprawnień ustawowych i jest zgodny także z innymi regulacjami w tym zakresie.

Przyjęty przez organ nadzoru stan faktyczny, zdaniem skarżącej, zakłada że Gmina na tym obszarze nie posiada sieci kanalizacyjnej lub budowa tej sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona. Organ nadzoru nie dokonał wszechstronnego zbadania staniu faktycznego i przyjął niezgodne ze stanem faktycznym założenia, które doprowadziły do przyjęcia nieprawidłowej podstawy prawnej rozstrzygnięciu, a w konsekwencji do zakwestionowania postanowień uchwały.

Skarżąca wskazuje także na zgodność przyjętego rozwiązania z innym przepisami, w tym § pkt. 3 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania. Przepis ten stanowi, że ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikające z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, z późn. zm.2). Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt. 3 Prawa ochrony środowiska, w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez: zapewnianie kompleksowego rozwiązania problemów zabudowy miast i wsi, ze szczególnym uwzględnieniem gospodarki wodnej, odprowadzania ścieków, gospodarki odpadami, systemów transportowych i komunikacji publicznej oraz urządzania i kształtowania terenów zieleni.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje.

Sąd rozpoznając skargę w trybie uproszczonym uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1454, dalej: u.c.p.g.): Właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych.

Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest to, czy przy takiej treści przytoczonego wyżej przepisu jest dopuszczalne wprowadzenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego normy, jaka znalazła się w §18 ust 8 uchwały nr PR.0007.90.2018 Rady Miasta Ruda Śląska z dnia 24 maja 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ruda Śląska w obszarze zlokalizowanym w Rudzie Śląskiej - Orzegowie w rejonie ulicy Bytomskiej i Jerzego Ziętka (dalej: uchwała): ścieki bytowe należy odprowadzać wyłącznie poprzez system kanalizacji sanitarnej na oczyszczalnię ścieków.

Organ nadzoru traktuje to postanowienie jako zobowiązujące wszystkie podmioty, wytwarzające ścieki bytowe na obszarze objętym planem, do przyłączenia się do systemu kanalizacji sanitarnej bez względu na to kiedy ta sieć powstała, a więc również wtedy, gdy została wybudowana po wyposażeniu nieruchomości w przydomową oczyszczalnię ścieków. Ponadto, zdaniem organu nadzoru, taki przepis planu wyklucza możliwość wyposażenia nieruchomości we własną oczyszczalnię ścieków w sytuacji, w której systemu kanalizacji sanitarnej jeszcze nie ma i tym samym wyklucza jej zabudowę.

Natomiast zdaniem Rady Miasta Ruda Śląska (dalej: Gmina), z tego postanowienia uchwały w zw. z art. 5 ust. 1 pkt. u.c.p.g. przepisu wynika jedynie tyle, że jeżeli jest wybudowana sieć kanalizacyjna, to podłączenie do niej jest obligatoryjne, chyba że oczyszczalnia istniała zanim tę sieć wybudowano.

Według organu nadzoru, wynikający z §18 ust 8 uchwały nakaz odprowadzania ścieków bytowych wyłącznie przez system kanalizacji sanitarnej należy odczytywać jako nakaz podłączenia do sieci, co pozostaje w sprzeczności z art. 5 ust. 1 pkt. 2 w zw. z ust. 7 u.c.p.g., jak również z art. 15 ust. 2 pkt. 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 1954, dalej: u.p.z.p.).

Według Gminy, w sytuacji w której na przedmiotowym terenie istnieje sieć kanalizacyjna, a nieruchomości tam położone nie były użytkowane na cele zabudowy mieszkaniowej, sprzeczność taka nie zachodzi.

Rozstrzygnięcie tego sporu wymaga sformułowania dwu zasadniczych uwag:

Po pierwsze – sens postanowienia zamieszczonego w §18 ust 8 uchwały został właściwie odczytany przez organ nadzoru. Co prawda nie wprost, ale pośrednio wprowadza ono obowiązek podłączenia się do sieci sanitarnej niezależnie od tego czy sieć ta istnieje i kiedy została wybudowana. Inwestor, przy takiej regulacji planistycznej, nie uzyska pozwolenia budowlanego bez przyjęcia rozwiązania zgodnego z tą częścią planu, a więc bez zagwarantowania, że przyjęte rozwiązania zagwarantują odprowadzanie ścieków bytowych "wyłącznie poprzez system kanalizacji sanitarnej na oczyszczalnię ścieków". Jeśli sieć istnieje, to obowiązek taki wynika wprost z ustawy – art. 5 ust. 1 pkt. 2, przy czym w przypadkach tam określonych mamy do czynienia ze zwolnieniem z tego obowiązku. Jak wynika z art. 5 ust. 1 pkt. 2 in fine u.c.p.g., przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. Poza tym, że w tym zakresie §18 ust. 6 jest sprzeczny z art. 5 ust. 1 pkt. 2 u.c.p.g., to jednocześnie narusza ust. 7 tej ustawy, bowiem obowiązek przyłączenia do sieci w przypadku, w którym zainteresowany go nie realizuje, może nakładać jedynie organ monokratyczny gminy w drodze decyzji administracyjnej.

Po drugie - §18 uchwały zawarty został w rozdz. 6, zawierającym "Ustalenia dotyczące systemu infrastruktury technicznej". Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt. 10 u.p.z.p. w planie określa się obowiązkowo: zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. § pkt. 3 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewiduje, iż ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikające z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, z późn. zm.2). W myśl art. 72 ust. 1 pkt. 3 Prawa ochrony środowiska, w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez: zapewnianie kompleksowego rozwiązania problemów zabudowy miast i wsi, ze szczególnym uwzględnieniem gospodarki wodnej, odprowadzania ścieków, gospodarki odpadami, systemów transportowych i komunikacji publicznej oraz urządzania i kształtowania terenów zieleni.

Analiza powyższych przepisów, zwłaszcza art. 15 ust. 2 pkt. 10 u.p.z.p. prowadzi do wniosku, zgodnie z którym treść § 18 ust. 8 planu w sposób istotny przepisy te narusza. Nie powinno budzić wątpliwości, że postanowienie: ścieki bytowe należy odprowadzać wyłącznie poprzez system kanalizacji sanitarnej na oczyszczalnię ścieków nie mieszczą się w zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Nie są to bowiem żadne zasady modernizacji, rozbudowy czy budowy systemu infrastruktury technicznej. Jest to obowiązek nałożony na podmioty wytwarzające ścieki bytowe, wychodzący poza upoważnienie ustawowe.

W świetle tych uwag Sąd podziela stanowisko organu nadzoru odnośnie braku podstaw do wprowadzenia w planie obowiązku podłączenia do sieci w każdym przypadku i uznanie § 18 ust. 8 planu za istotnie naruszającego art. 5 ust. 1 pkt. 2 u.c.p.g. oraz ust. 7 tego przepisu. Także w sposób istotny § 18 ust. 8 planu narusza art. 15 ust. 2 pkt. 10 u.p.z.p., wykraczając poza zakres upoważnienia ustawowego zawartego w tym przepisie. Natomiast brak jest wystarczających podstaw do zaaprobowania poglądu Wojewody Śląskiego co do możliwości zwolnienia z obowiązku podłączenia nieruchomości do sieci sanitarnej w sytuacji, kiedy taka sieć istnieje. Rzeczywiście, orzecznictwo sądowe w tym zakresie jest różne, przy czym szereg orzeczeń wydanych w ostatnim okresie czasu, które pozostają zgodne ze stanowiskiem składu orzekającego, zmierza w kierunku uznania obowiązku przyłączenia nieruchomości do istniejącej sieci ( por. m.in. wyroki z WSA w Krakowie z dnia 7 maja 2018 r., II SA/Kr 428/18 oraz z dnia 12 stycznia 2018 r., II SA/Kr 1265/17; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 grudnia 2017 r., II SA/Gd 554/17; wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2017 r., II OSK 991/15).

W świetle tych ustaleń Sąd nie podziela zarzutów podnoszonych w skardze. Zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania ze względu na niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy nie ma znaczenia, skoro niezależnie od tego czy na terenie objętym planem istnieje sieć sanitarna obowiązku takiego nie można było wprowadzać do planu. Przyjęcia § 18 ust. 8 planu nie usprawiedliwiają postanowienia art. 15 ust. 2 pkt. 10 u.p.z.p., jak również § pkt. 3 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z art. 72 ust. 1 pkt. 3 Prawa ochrony środowiska, skoro z upoważnienia ustawowego zawartego w art. 15 ust. 2 pkt. 10 nie można wywodzić kompetencji rady gminy do nałożenia obowiązku przyłączenia do sieci.

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.