Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 2117/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Barbara Pasternak Protokolant starszy referent Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2015 r. sprawy ze skargi K. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 września 2014r. nr [ ] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego skargę oddala


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 29 września 2014 r. Nr [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia K. G. (dalej: skarżącego) na postanowienie Burmistrza R. z dnia [....] 2014 r., znak: [....] o zawieszeniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia prawa do zasiłku dla opiekuna - utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie prawnym i faktycznym:

Postanowieniem z dnia [....] 2014 r. Burmistrz R. zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne z wniosku K. G. w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku dla opiekuna za okres od dnia 01.07.2013 r. do 14.05.2014 r. oraz od dnia 15.05.2014 r. na czas ważności orzeczenia o niepełnosprawności. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący sprawuje opiekę nad matką M. G., która na podstawie orzeczenia Obwodowej Komisji ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia nr [....] z dnia [....] 1994 r. została zaliczona do pierwszej grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia na trwale. Decyzją z dnia [.....] 2012 r., znak: [....] Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w N. wstrzymał wypłatę dodatku pielęgnacyjnego dla matki skarżącego, gdyż Komisja Lekarska nr [....] w dniu [....] 2012 r. uznała, że M. G. nie jest niezdolna do samodzielnej egzystencji. Od tej decyzji M. G. wniosła odwołanie do Sądu Okręgowego, Wydział [...] Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, który postanowieniem z dnia [.....] 2013 r., sygn. akt [.....] uchylił decyzję wstrzymującą wypłatę dodatku pielęgnacyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi rentowemu. W pkt II Sąd umarzył postępowanie w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z dnia [....] 2014r., sygn. akt [....] Sąd Apelacyjny Wydział [....] Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, oddalił zażalenie M. G. na powyższe postanowienie Sądu Okręgowego.

W związku z toczącym się postepowaniem w sprawie ustalenia stopnia niepełnosprawności dla M. G. w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych w N., rozstrzygnięcie dot. orzeczenia o stopniu niepełnosprawności stanowi zagadnienie wstępne, które poprzedza rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w sprawie ustalenia i wypłaty zasiłków dla opiekunów. Ponieważ istnieje zależność miedzy uprzednim rozstrzygnięciem sprawy przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w N., a rozpatrzeniem sprawy przez organ zasadnym było zawieszenie postepowania.

W zażaleniu K. G. domagał się uchylenia postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Skarżący podniósł, że w dniu 11 października 2012 r. przyznano mu świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieka nad matką, legitymująca się orzeczeniem Obwodowej Komisji ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia z dnia [.....] 1994r. zaliczającą M. G. do I grupy inwalidów na stałe. Następnie komisja lekarska ZUS nr [....] uznała bezprawnie, że jego matka nie jest niezdolna do samodzielnej egzystencji. Skarżący przedstawił okoliczności pozbawienia przez ZUS M. G. prawa do otrzymywania dodatku pielęgnacyjnego pomimo tego, że miała przyznany dodatek pielęgnacyjny na stałe. W dalszej części zażalenia, skarżący podniósł, że przedmiotowy zasiłek wypłacano mu do 30.06.2013 r., a więc w myśl ustawy z dnia 04.04.2014 r. spełniał wymogi w brzmieniu obowiązującym w dniu 31.12.2012 r. Skarżący zarzucił, że organy naruszyły zasadę lex retro non agit i dodał, ze wyrównanie od 1 lipca 2014r. powinno mu być wypłacone w dniu 22 maja 2014 r. Podkreślił także, że Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności związany jest datą powstanie niepełnosprawności w stopniu znacznym, która w przypadku jego mamy ustalona została w 1994 r. i to obliguje Zespoły ds. Orzekania o Niepełnosprawności do przyznania M. G. orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności. Bez znaczenia jest data złożenia wniosku o ustalenie niepełnosprawności.

Postanowieniem z dnia 29 września 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał treść art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów oraz art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym w dniu 31.12.2012r.

Kolegium wskazało, że M. G. orzeczeniem Obwodowej Komisji Lekarskiej ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia z dnia [.....] 1994 r. została zaliczona do pierwszej grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia. W dniu [....] 2012 r. Burmistrz R. wydał decyzję, którą przyznał skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad matką. Ponieważ orzeczenie Obwodowej Komisji Lekarskiej ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia z dnia [....] 1994 r. o trwałym inwalidztwie budziło zastrzeżenia co do zgodności z zasadami orzecznictwa lekarskiego obowiązującego w dacie jego wydania, sprawę M. G. przekazano do rozpatrzenia przez komisję lekarską ZUS, która w dniu [....] 2012 r. orzekła, że M. G. nie jest niezdolna do samodzielnej egzystencji. Na tej podstawie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w N. w dniu [....] 2012 r. wydał decyzję, znak: [....] o wstrzymaniu M. G. dalszej wypłaty dodatku pielęgnacyjnego, jednak prawomocnym postanowieniem z dnia [....] 2013 r., sygn. akt [....] Sąd Okręgowy, Wydział [....] Pracy i Ubezpieczeń Społecznych uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi rentowemu Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w N.

Zatem zakwestionowany został przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Departament Orzecznictwa Lekarskiego w W. fakt zaliczenia M. G. do I grupy inwalidzkiej, a postępowanie w tym zakresie nie zostało zakończone. W konsekwencji, na dzień 1 lipca 2014 r. brak było ostatecznego orzeczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, spełniającego przesłankę, wynikającą z art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym w dniu 31.12.2012 r., tj. orzeczenia z którego by wynikało, iż M. G. jest osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności w rozumieniu art. 3 pkt 21 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Nadto, organ odwoławczy wskazał, że orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w N. z dnia [.....] 2013 r., znak: [....] oraz uchylającym go w części dot. pkt III orzeczeniu Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności M. G. zaliczona została do stopnia niepełnosprawności umiarkowanego na stałe, przy czym ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 1994 r. Okoliczność ta potwierdzona została orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [....] 2014r., znak: [....].

Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji w przedmiocie zawieszenia postepowania i wskazało, że zgodnie z treścią art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W ocenie Kolegium rozpatrzenie przedmiotowej sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ tj. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w N., któremu Sąd Okręgowy, Wydział [....] Pracy i Ubezpieczeń Społecznych uchylił decyzję z dnia [....] 2012r, znak: [....] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Odnosząc się natomiast do powołanego przez skarżącego art. 62 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, zgodnie z którym: osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy zostały zaliczone do jednej z grup inwalidów, są osobami niepełnosprawnymi w rozumieniu ustawy, jeżeli przed tą datą orzeczenie o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów nie utraciło mocy, Kolegium stwierdziło, że orzeczenie Obwodowej Komisji Lekarskiej ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia z dnia [....] 1994 r. o zaliczeniu M. G. do pierwszej grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia, zostało zakwestionowane, co wynika wprost z pisma z dnia [....] 2012 r. Lekarza Inspektora Nadzoru Orzecznictwa Lekarskiego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W., iż orzeczenie Obwodowej Komisji Lekarskiej ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia nr [....] z dnia [....] 1994 r. o trwałym inwalidztwie I grupy budzi zastrzeżenia co zgodności z zadami orzecznictwa lekarskiego obowiązującego w dacie jego wydania. Okoliczność tą potwierdzają również wskazane wyżej orzeczenia: Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w N. z dnia [....] 2013 r. oraz Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [....] 2014 r., z których wynika, że M. G. zaliczona została do stopnia niepełnosprawności umiarkowanego na stałe, przy czym ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 1994 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego K. G. zarzucił, że zaskarżone postanowienie zostało wydane niezgodnie z obowiązującym prawem. Skarżący zakwestionował orzeczenia ZUS jak i orzeczenia wydane przez Powiatowy i Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności, wymienił z imienia i nazwiska lekarzy, którzy jego zdaniem wydali błędne decyzje lub orzeczenia w przedmiotowej sprawie. Na koniec skarżący wniósł o przywrócenie mu świadczenia pielęgnacyjnego tj. wypłaty należnego wyrównania za okres od 1 lipca 2013 r. do 14 maja 2014 r oraz od 15 maja 2014 r. wraz z ustawowymi odsetkami.

Do skargi skarżący dołączył kserokopię wyroku wraz z uzasadnieniem Sądu Rejonowego [....] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [....] 2014 r. sygn. akt [.....] wydanego na skutek odwołania od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [....] 2014 r. znak [....]. W wyroku tym Sąd zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, ze zaliczył M. G. do znacznego stopnia niepełnosprawności.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola sądowoadministracyjna, przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria nie wykazała, by zaskarżone postanowienie naruszało prawo w sposób uzasadniający jego uchylenie.

Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie w sprawie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu mogą być wyłącznie kwestie prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. W przepisie tym chodzi o kwestie, których rozstrzygnięcie nie mieści się w kompetencji organu prowadzącego postępowanie administracyjne w danej sprawie. W literaturze prawa administracyjnego podkreśla się, że zagadnieniem wstępnym nie może być wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, gdyż należy to wyłącznie do obowiązków organu prowadzącego postępowanie administracyjne w danej sprawie (A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz"., 4 wydanie, LEX a Wolters Kluwer Business, s. 577). Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. Zależność, o której mowa w przepisie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wyrażać się musi w istnieniu bezpośredniego związku przyczynowego polegającego się w tym, że rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej uzależnione jest bezwzględnie od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd istotnej dla sprawy okoliczności prawnej stanowiącej przesłankę wydania decyzji. Sytuacja taka zachodzi wówczas, gdy organ nie dysponuje elementem pozwalającym na wydanie w ogóle decyzji. Tak więc zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. Natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyroku z 16 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2274/10 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że hipoteza określona w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zachodzi jedynie wówczas, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd, wydanie decyzji nie byłoby możliwe. Również w wyrokach wojewódzkich sądów administracyjnych wskazuje się, że od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle. Wystąpienie zagadnienia wstępnego i brak jego rozstrzygnięcia wykluczać ma zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony merytoryczne zakończenie postępowania administracyjnego. Samo zatem stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 27 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Go 141/11, WSA w Łodzi z dnia 30 października 2012 r., II SA/Łd 576/12, WSA w Krakowie z 26 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 112/12 - publ. http//orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając na uwadze powyższy sposób rozumienia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie organy zasadnie zawiesiły postepowanie.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2014 r. poz. 567) zasiłek dla opiekuna przysługuje osobie, jeżeli decyzja o przyznaniu jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasła z mocy prawa na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548 oraz z 2013 r. poz. 1557) z dniem 1 lipca 2013 r.

Zasiłek dla opiekuna przysługuje:

1) za okresy od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia poprzedzającego dzień wejścia w życie ustawy, w których osoba spełniała warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego określone w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992, z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r.;

2) od dnia wejścia w życie ustawy, jeżeli osoba spełnia warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego określone w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r.

Natomiast w myśl art. 17 ust. 1, (w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2012 r.), świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) innym osobom, na których, zgodnie z przepisami ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, 3) opiekunowi faktycznemu dziecka - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Zatem aby organ mógł przyznać skarżącemu zasiłek dla opiekuna musiał ustalić czy skarżący spełnia warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego określone w ustawie o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r. W konsekwencji czy matka skarżącego legitymowała się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Niespornym jest, że matka skarżącego na podstawie orzeczenia Obwodowej Komisji ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia nr [....] z dnia [....] 1994 r. została zaliczona do pierwszej grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia na trwale. Jednak Komisja Lekarska nr [....] orzeczeniem z dnia [....] 2012 r. uznała, że M. G. nie jest niezdolna do samodzielnej egzystencji. Na skutek tego orzeczenia, decyzją z dnia [....] 2012 r., znak: [....] Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w N. wstrzymał wypłatę dodatku pielęgnacyjnego dla matki skarżącego. Od tej decyzji M. G. odwołała się do Okręgowego, Wydział [....] Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, który postanowieniem z dnia [....] 2013 r., sygn. akt [....] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi rentowemu. Postanowieniem z dnia [....] 2014 r., sygn. akt: [....] Sąd Apelacyjny, Wydział [....] Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, oddalił zażalenie M. G. na postanowienie Sądu Okręgowego.

Następnie Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności orzeczeniem z dnia [....] 2013 r. znak: [....] zaliczył M. G. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności do dnia 30 listopada 2016 r. Na skutek odwołania M. G. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności orzeczeniem z dnia [....] 2014 r. znak: [....] uchylił zaskarżone orzeczenie w części i zaliczył M. G. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na stałe. Orzeczenie to zostało zaskarżone do Sądu przez M. G.

Jak już wcześniej wskazano, aby organ mógł ustalić czy skarżącemu przysługiwał zasiłek dla opiekuna za wskazane okresy, należ najpierw ustalić czy matka skarżącego legitymowała się znacznym stopniem niepełnosprawności. Tymczasem w chwili gdy organ pierwszej instancji zawiesił postępowanie, kwestia ta nadal stanowiła przedmiot postępowania przed innymi organami. Słusznie zatem organ pierwszej instancji uznał, że rozstrzygnięcie jakim stopniem niepełnosprawności legitymowała się M. G. stanowi zagadnienie wstępne, bez rozstrzygnięcia którego nie jest możliwym merytoryczne zakończenie przedmiotowego postępowania i zasadnie zawiesił z tego powodu postępowanie. Prawidłowo również organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Podkreślić także należy, że dopiero wyrokiem z dnia [....] 2014 r. sygn. akt [....] Sąd Rejonowy [....] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wydanym na skutek odwołania od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [....] 2014 r. znak [....]. Sąd zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, ze zaliczył M. G. do znacznego stopnia niepełnosprawności. Orzeczenie to nie zakończyło sprawy, gdyż jak wynika z pisma procesowego skarżącego z dnia 9 marca 2015 r. od powyższego wyroku Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wniósł apelację, którą Sąd Okręgowy oddalił wyrokiem z dnia [.....] 2015 r. sygn. akt [....]. Zatem dopiero ten wyrok prawomocnie rozstrzyga kwestię stopnia niepełnosprawności M. G. i pozwala na podjęcie zawieszonego dotychczas postepowania.

Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności faktyczne i prawne, uznając że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w sposób skutkujący jego uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności, orzeczono na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o oddaleniu skargi.