Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 81/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Zobowiązano do wydania aktu
Powołane przepisy: article: art. 109
journal: Dz.U. 2020 poz 35
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - t.j.
article: art. 12, art. 35, art. 36, art. 37
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 149 par. 1, par. 1a, par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędzia WSA Janina Guść (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 października 2021 r. sprawy ze skargi A. L. na bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy 1. zobowiązuje Wojewodę do wydania aktu kończącego postępowanie w sprawie w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynności Wojewody o miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. przyznaje od Wojewody na rzecz skarżącego A. L. sumę pieniężną w wysokości 1.500 (jeden tysiąc pięćset) złotych, 4. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego A. L. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 4 czerwca 2019 r. obywatel Ukrainy A. L. złożył do Wojewody [...] wniosek o udzielenie zezwolenia na czasowy w celu wykonywania pracy.

W dniu 3 lipca 2021 r., w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie wniósł on ponaglenie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w W.

W dniu 14 lipca 2021 r. A. L. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Wojewody [...] domagając się:

zobowiązania Wojewody [...] do wydania decyzji będącej odpowiedzią na wniosek skarżącego w terminie 14 dni;

stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

przyznania od organu kwoty pieniężnej w wysokości 22.726,24 zł;

zasądzenia od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa, według norm przepisanych.

Skarżący zarzucił Wojewodzie rażące naruszenie przepisów postępowania:

- art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej powoływanej jako "k.p.a.", poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, zaniechania działania organu na podstawie przepisów prawa, zaniechania stania na straży praworządności i działania w sposób niemający na względzie interesu społecznego ani słusznego interesu obywateli, nieinformowania w sposób należyty i wyczerpujący o okolicznościach faktycznych i prawnych;

- art. 12, art. 35 § 1 i 3, art. 36 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób rażąco przekraczający terminy do załatwienia sprawy.

Skarżący wskazał, że na rozstrzygnięcie sprawy czeka ponad 2 lata, bezczynność organu bardzo komplikuje mu życie, gdyż nie może odbywać żadnych podróży, ani odwiedzić rodziny. Zdaniem skarżącego, charakter jego sprawy nie jest skomplikowany, nie występują zatem okoliczności uzasadniające tak długie procedowanie, a zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, organ nie może tłumaczyć swojej bezczynności trudnościami kadrowymi, brakiem etatów, czy też brakiem środków.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że pismem z dnia 15 grudnia 2020 r. organ wezwał skarżącego do przedstawienia informacji właściwego starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy. W odpowiedzi z dnia 3 lutego 2021 r. skarżący stwierdził, że obecnie wykonuje prace na terenie województwa [...], nie wskazując jednak powiatu lub miasta. Przedłożył przy tym informację starosty na temat możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi wydaną przez Powiatowy Urząd Pracy w B., załącznik nr 1 oraz informację o zmianie adresu korespondencyjnego. Wojewoda [...] pismem z dnia 4 lutego 2021 r. poinformował skarżącego o treści art. 10 § 1 k.p.a., o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego oraz możliwości zapoznania się z aktami sprawy, sporządzenia z nich notatek, kopii lub odpisów. W dniu 7 lipca 2021 r. wpłynęło do organu ponaglenie na niezałatwienie w terminie sprawy o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Pismem z dnia 3 sierpnia 2021 r. przekazano ponaglenie wraz z kserokopią akt do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

Wojewoda podkreślił, że nie może wydać rozstrzygnięcia w sprawie o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę dla skarżącego, ponieważ materiał dowodowy nie został uzupełniony o wymagane dokumenty. Organ stwierdził, że zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania z dnia 15 grudnia 2020 r. nie zostało udokumentowane w rejestrze przesyłek wpływających. W dniu 3 sierpnia 2021 r. organ wystąpił z reklamacją do Poczty Polskiej w celu uzyskania duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki. W ocenie organu, poszczególne czynności w toku postępowania były podejmowane niezwłocznie, a długi termin rozpatrywania wniosku wynikał z konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Zgodnie z brzmieniem art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

W rozpoznawanej sprawie skarżący niewątpliwie wypełnił wymóg określony w art. 53 § 2b p.p.s.a. Ponaglenie zostało bowiem w przepisany prawem sposób złożone do właściwego organu pismem z dnia 28 maja 2021 r.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a).

Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 154 § 6 p.p.s.a., grzywna może zostać wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Przechodząc do oceny merytorycznej skargi wskazać należy, że zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. o stanie bezczynności można mówić, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.

Z bezczynnością mamy zatem do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął postępowania w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.

Unormowanie art. 35 § 4 k.p.a. stanowi, że przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i § 3a. Przepisy ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2020 r. poz. 35) nie wskazują terminów załatwienia sprawy o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy (terminy wydania decyzji przewidziane w art. 157h ust. 2, 157b ust. 3 ustawy dotyczą składania wniosku o pobyt czasowy w szczególnych celach, a termin przewidziany w art. 210 ustawy wniosku o zezwolenie na pobyt stały). W zakresie terminu rozpoznania sprawy należy zatem odwołać się do przepisów k.p.a., uwzględniając przy tym regulacje zawarte w art. 109 ustawy o cudzoziemcach.

Stosownie do art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1); niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2); załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Zgodnie z art. 36 § 1 i 2 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu.

Przewidziany w art. 35 k.p.a. obowiązek niezwłocznego załatwienia sprawy dotyczy spraw prostych i rutynowych. Cecha szczególnie skomplikowanego charakteru sprawy może wynikać zarówno z zawiłości ustalenia jej stanu faktycznego, jak i z zawiłości danego stanu prawnego. Niemniej jednak, nawet jeżeli istnieją podstawy do uznania sprawy za szczególnie skomplikowaną, dla rozpoznania tego rodzaju spraw prawo przewiduje dwumiesięczny termin dla ich załatwienia, który ustawodawca uznał, co do zasady, za wystarczający dla ustalenia przez organ stanu faktycznego i prawnego sprawy i wydania rozstrzygnięcia.

W przedmiotowej sprawie termin ten został znacznie przekroczony, a przekroczenie to nie jest konsekwencją zastosowania regulacji art. 109 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach.

Sąd uwzględnił, że zgodnie z art. 15zzs ust. 10 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), w okresie, o którym mowa w ust. 1 przepisów o bezczynności organów oraz o obowiązku organu i podmiotu, prowadzących odpowiednio postępowanie lub kontrolę, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się, zaś organom lub podmiotom prowadzącym odpowiednio postępowanie lub kontrolę nie wymierza się kar, grzywien ani nie zasądza się od nich sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa. Zaprzestanie czynności przez sąd, organ lub podmiot, prowadzące odpowiednio postępowanie lub kontrolę, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 15zzs ust. 11). Na podstawie art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875) uchylono art. 15zzs. W art. 68 ust. 7 tej ustawy zapisano, że terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzs tej ustawy, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, co nastąpiło w dniu 16 maja 2020 r. W związku z tym, bieg terminów procesowych w postępowaniu administracyjnym, który został zawieszony na podstawie art. 15zzs ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych został wznowiony od dnia 24 maja 2020 r. Stan zagrożenia epidemicznego na terenie Rzeczypospolitej Polskiej obowiązywał na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 14 marca 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 433 ze zm.) od dnia 14 marca, a następnie uległ przekształceniu w stan epidemii. Zatem jedynie w dniach od 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r. bieg terminów uległ zawieszeniu i w tym okresie nie można mówić o bezczynności organu. Jest to okres ponad dwóch miesięcy, podczas gdy skarżący czeka na rozpoznanie wniosku ponad dwa lata.

Organ pozostawał w niniejszej sprawie w bezczynności nie rozpoznał bowiem wniosku w ustawowym terminie dwumiesięcznym i dopuścił się jego znacznego przekroczenia.

Mimo złożenia wniosku w dniu 4 czerwca 2019 r. organ wystąpił do skarżącego z zobowiązaniem dopełnienia obowiązku osobistego złożenia wniosku dopiero w dniu 9 października 2019 r., a więc znacznie po upływie terminu przewidzianego na rozpatrzenie sprawy. Obowiązek ten skarżący spełnił niezwłocznie w dniu 14 i 17 października 2019 r. Od tego czasu do 15 maja 2020 r. organ ponownie nie podejmował w sprawie żadnych czynności. W dniu 15 maja 2020 r. organ zwrócił się o do właściwych organów o udzielenie informacji przewidzianych w art. 109 ustawy o cudzoziemcach i sporządził pismo o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do 31 października 2020 r. Do czasu ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego i epidemii COVID czyli w okresie od 17 października 2019 r. do 13 marca 2020 r. organ pozostawał zatem bezczynny przez okres około 5 miesięcy. Kolejną czynność organ podjął 26 sierpnia 2020 r. zobowiązując skarżącego do przedłożenia dokumentów potwierdzających posiadanie miejsca zamieszkania oraz dowodów uiszczenia mandatów za wykroczenia. Obowiązki te skarżący zrealizował w dniach 1 i 17 września 2020 r. W dniu 27 października 2020 r. organ powiadomił skarżącego o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 31 stycznia 2021 r. W dniu 26 listopada 2020 r. skarżący został zobowiązany do złożenia oświadczenia pracodawcy dotyczącego głównego miejsca wykonywania pracy, a w dniu 15 grudnia 2020 r. przełożenia w terminie 14 dni informacji, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynki pracy (Dz.U. z 2021 r. poz. 1100), wskazując, że nieprzedłożenie takiej informacji będzie skutkowało rozpatrzeniem wniosku w oparciu o zebrany materiał dowodowy. W dniu 4 lutego 2021 r. organ sporządził zawiadomienie o przedłużeniu terminu do wydania decyzji do dnia 4 maja 2021 r. i powiadomił skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego. Do dnia wyrokowania organ nie wydał decyzji kończącej postępowanie w sprawie.

Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z bezczynnością organu. Organ nie dotrzymał terminu załatwienia sprawy, czym naruszył przepisy o terminach rozpoznawania spraw oraz zasadę szybkiego rozpoznania sprawy określoną w art. 12 § 1 k.p.a.

Sąd uznał za niezasadny argument organu, że długotrwałość działania organu wynikała z konieczności zbierania materiału dowodowego. Ustalony przebieg postępowania nie potwierdza tej okoliczności. Nadto wskazać należy, że sankcja nałożona na skarżącego w zobowiązaniu z dnia 15 grudnia 2020 r. umożliwiła organowi rozstrzygnięcie sprawy w sytuacji jego niewykonania przez skarżącego. Organ wskazywał, że zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania z dnia 15 grudnia 2020 r. nie zostało udokumentowane w rejestrze przesyłek wpływających i w dniu 3 sierpnia 2021 r. organ wystąpił z reklamacją do Poczty Polskiej w celu uzyskania duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki. Okoliczności ta potwierdza, że organ pozostawał w toku postępowania w długich okresach bezczynności (w tym przypadku ponad siedmiomiesięcznym ). Brak jest uzasadnienia dla tak długiego okresu zwlekania przez organ z podjęciem prostej czynności w tym zakresie.

W świetle zaistniałych okoliczności, Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę okresy pozostawania przez organ w bezczynności Sąd stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym – bez żadnej wątpliwości i wahań – można stwierdzić, iż naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać przy tym pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach winno być w oczywisty sposób pozbawione uzasadnienia.

Orzekając w zakresie uregulowanym w art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd uwzględnił, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy, gdyż wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne (por. m.in. wyroki: WSA w Białymstoku z 11 maja 2017 r. sygn. akt II SAB/Bk 38/17; WSA w Łodzi z 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Łd 13/17; WSA w Krakowie z 22 marca 2017 r. sygn. akt II SAB/Kr 35/17).

W orzecznictwie sądowym zwraca się uwagę, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania prze organ jakichkolwiek czynności. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że prawo naruszono w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 26 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2451/14). Oceny sposobu prowadzenia postępowania pod kątem bezczynności należy dokonywać mając na uwadze zindywidualizowane okoliczności sprawy (por. wyrok NSA z 17 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 652/15), co każe uwzględniać m.in. stopień zaniedbań ze strony organu i naruszenia terminów załatwienia sprawy, obiektywną sytuację w jakiej działa oraz sposób zachowania strony.

W realiach rozpatrywanej sprawy bezczynność organu należało ocenić jako rażącą. Pomijając okres w jakim terminy załatwienia sprawy nie biegły z uwagi na stan epidemii, stany bezczynności organu trwały wiele miesięcy a organ rażąco przekroczył 2-miesieczny termin załatwienia sprawy.

Sąd ma świadomość, że wadliwość działania organu może wynikać z niedostosowania obsady urzędu do zakresu jego zadań i nie ulegnie istotnej poprawie bez zmiany ilości zatrudnionych w urzędzie pracowników. Argumentacja ta nie mogła jednak zostać uwzględniona przy stwierdzeniu zaistnienia bezczynności organu, ocena w tym zakresie jest bowiem dokonywana niezależnie od przyczyn zaniechania organu - o charakterze zawinionym lub niezawinionym (por. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2018 r. sygn. akt II OSK 2642/17, w którym wskazano, że brak sprawności organizacyjnej nie jest okolicznością niezależną od organu).

Oceniając żądanie przyznania od organu kwoty pieniężnej, Sąd uwzględnił, że zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., w przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

W doktrynie podkreśla się, że instytucja sumy pieniężnej ma na celu wzmocnienie instytucji przeciwdziałających bezczynności oraz przewlekłemu prowadzeniu postępowania i pełni funkcję prewencyjną (M. Jagielska, J. Jagielski, M. Grzywacz, R. Stankiewicz, Wymierzenie grzywny lub zasądzenie sumy pieniężnej na rzecz skarżącego [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2017, s. 636). Przyjąć zatem należy, że jej celem jest m.in. zdyscyplinowanie organu i zapobieżenie w przyszłości tego rodzaju naruszeniom przez organ, przy czym zasądzona kwota pełni także funkcję kompensacyjną za czas nieuzasadnionego oczekiwania na działanie organu i poniesione w związku z tym konsekwencje braku należytego (terminowego) działania organu w sprawie.

Wskazać należy, że suma pieniężna, chociaż ma charakter kompensacyjny, nie ma na celu naprawienia szkody. Odpowiedzialność za szkodę przewidziana w art. 4171 § 3 kodeksu cywilnego wyklucza traktowanie sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., jako odszkodowania. Otrzymana kwota ma zrekompensować negatywne przeżycia psychiczne i moralne związane z niezałatwieniem sprawy w terminie, z naruszeniem prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki oraz niedogodności, jakich strona doznała na skutek bezczynności organu administracji. Jest to także swoista sankcja dla organu za wadliwe zorganizowanie i prowadzenie postępowania.

Za adekwatny w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy Sąd uznał wymiar sumy pieniężnej w wysokości 1.500 zł. Przyznana skarżącemu kwota w ocenie Sądu będzie w wystarczający sposób spełniała zarówno swą rolę kompensacyjną jak i prewencyjną. Jej wysokość spełnia kryterium przewidziane w art. 154 § 6 p.p.s.a., zgodnie bowiem z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 lutego 2020 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2019 r. i w drugim półroczu 2019 r. (M.P. z 2020 r. poz. 195), wysokość tego wynagrodzenia wynosiła 4.294,67 zł.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania - wpisu sądowego od skargi.

Złożona w niniejszej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).