Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 938/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 17 ust. 1b
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

|Sygn. akt III SA/Kr 938/20 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 grudnia 2020 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna (spr.), Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki, WSA Hanna Knysiak - Sudyka, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, w dniu 9 grudnia 2020 r. skargi P. K., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 3 czerwca 2020 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, , , uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji;, zasądza na rzecz skarżącego od Samorządowego Kolegium, Odwoławczego kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt, złotych) tytułem zwrotu kosztów postepowania., ,


UZASADNIENIE

P. K. (dalej: skarżący) zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką A. K., legitymującą się orzeczeniem Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z 14 lutego 2020 r. o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego wynikało, że matka skarżącego mieszkała sama, była po rozwodzie, była osobą poruszającą się po mieszkaniu samodzielnie. W ramach sprawowanej opieki jej syn przychodził do niej dwa razy dziennie, pomagał przy sprzątaniu, robił zakupy, gotował, prał, wykupywał i dozował leki, załatwiał również sprawy urzędowe, zabierał mamę na wizyty lekarskie, zmienia pościel. Czynności higieniczne tj. czesanie, ubieranie matka wykonywała sama. Przy wejściu do wanny, aby mogła się umyć, pomagała jej córka.

Decyzją z [...] 2020 r. nr [...] Prezydent Miasta odmówił skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 3 czerwca 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, stojąc na stanowisku, że w rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione wszystkie przesłanki wymagane do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, tj. zakres sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną nie uniemożliwiał podjęcia zatrudnienia w jakiejkolwiek postaci, czy też wymiarze czasu pracy.

Kolegium wskazało, że w sprawie doszło do naruszenia przez organ pomocowy art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 111). Odnosząc się do przesłanki stanowiącej także podstawę do odmowy przyznania świadczenia i dotyczącej wieku, w którym powstała niepełnosprawność matki, Kolegium wyjaśniło, że decyzja organu I instancji była w tym względzie wadliwa, ponieważ została wydana na podstawie przepisu, który w związku z wejściem w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., K 38/13 (Dz. U. z 2014 r. poz. 1443), został uznany za niezgodny z Konstytucją. Powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego był wyrokiem zakresowym i nie wywoływał on prostego skutku, określonego w art. 190 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, tj. utraty mocy obowiązującej zakwestionowanej regulacji prawnej, jednak powodował konieczność zrekonstruowania normy prawnej w oparciu o stanowione przepisy prawa, które pozostają zgodne z Konstytucją RP, przy wykorzystaniu reguł wykładni prawa, tak aby wynik tej rekonstrukcji nie był sprzeczny ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Trybunału. Kolegium wywiodło, że stosując taki sposób wykładni art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, należało przyjąć, że w stosunku do opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała nie później, niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia, przepis art. 17 ust. 1b ustawy - jako zgodny z Konstytucją - powinien znaleźć zastosowanie, natomiast w stosunku do opiekunów osób, których niepełnosprawność powstała później, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności, czyli w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. W rezultacie nie było dopuszczalne oparcie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust. 1b, która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, co - jak podkreśliło Kolegium - znalazło potwierdzenie w jednolitej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji Kolegium wskazało, że z normy art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych wynika, że podstawową przesłanką, jaką musi spełnić osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne jest rezygnacja z pracy zarobkowej, spowodowana koniecznością sprawowania permanentnej opieki nad osobą bliską o określonym stopniu niepełnosprawności. Na równi z rezygnacją z zatrudnienia należało traktować niepodejmowanie pracy. Kolegium wyjaśniło, że świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, wynika ona bowiem z prawnego i moralnego obowiązku, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Nie może być ono traktowane jako zastępcze źródło dochodu. Przepis art. 17 ust. 1 należało stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wykluczał możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy - Kolegium na dowód tej tezy powołało szereg orzeczeń sądów administracyjnych. Dalej Kolegium podkreśliło, że w sprawie dotyczącej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego podstawową przesłanką jest zaistnienie bezpośredniego związku przyczynowo -skutkowego pomiędzy koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawnym w znacznym stopniu, a niepodejmowaniem przez opiekuna zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej bądź też pracy w gospodarstwie rolnym. Opieka taka musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej.

Dalej organ odwoławczy podkreślił, że w orzecznictwie istnieje pogląd, zgodnie z którym jeżeli sprawowanie opieki nad osobą niepełnosprawną nie koliduje z wykonywaniem pracy lub potencjalnym podjęciem zatrudnienia, a także w sytuacji, gdy rezygnacja z zatrudnienia nie ma faktycznego związku ze sprawowaniem opieki, bądź osoba sprawująca opiekę nie podejmowała zatrudnienia z innych przyczyn, jak np. brak pracy czy swój stan zdrowia - to świadczenie takie nie będzie przysługiwało. Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest zapewnienie dochodu i ubezpieczenia społecznego osobie, która sama nie może sobie tego zapewnić (zaprzestając wykonywania pracy lub jej nie podejmując), gdyż musi sprawować opiekę nad osobą niepełnosprawną w takim stopniu, który uniemożliwia jej zadbanie o własne potrzeby. Fakt, że ustawodawca w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie poprzestał na uwarunkowaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wyłącznie od tego, czy osoba wymagająca opieki legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności, ale również od konieczności rezygnacji lub niepodejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przez opiekuna w celu sprawowania opieki, jest zrozumiały z tego względu, iż sytuacja zdrowotna osób legitymujących się znacznym stopniem niepełnosprawności jest różna. Tak więc w grupie tej są osoby, które z uwagi na stan zdrowia wymagają stałej, czy też natychmiastowej pomocy opiekuna, który musi wykonywać pilne, niecierpiące zwłoki czynności, a są też osoby, które nie potrzebują stałej opieki, ale będąc niezdolne do całodobowej samodzielnej egzystencji są w stanie samodzielnie funkcjonować kilka godzin dziennie umożliwiając opiekunom zarobkowanie. W przypadku tych osób czynności związane z opieką mogą być wykonywane po zakończeniu pracy przez opiekuna. W rozpoznawanej sprawie Kolegium zauważyło, że z przeprowadzonego postępowania wynikało, że opisywany wyżej ścisły i bezpośredni związek nie zachodzi. Zarówno z ustaleń dokonanych podczas wywiadu środowiskowego, jak i z zestawienia czynności przedstawionych przez samą stronę w oświadczeniu oraz z odwołania nie wynikał, aby zakres obowiązków związanych z opieką nad matką uniemożliwiał podjęcie zatrudnienia przynajmniej w częściowym wymiarze czasu pracy. Takie czynności jak sprzątanie, robienie zakupów, gotowanie, pranie, wykupywanie i dozowanie leków, załatwianie spraw urzędowych, zmiana pościeli, czy zabieranie mamę na wizyty lekarskie, nie mogły być uznane za czynności wymagającej całodobowej dyspozycyjności strony. Z akt sprawy nie wynikało, aby osoba nad którą sprawowana jest opieka wymagała ciągłej obecności, czy też nadzoru ze strony strony. Kolegium podkreśliło ponadto fakt osobnego zamieszkiwania opiekuna i osoby wymagającej opieki, który potwierdza okoliczność, iż matka przez część dnia funkcjonuje samodzielnie, a także okoliczność, że dodatkowo częściowo w opiece nad matką pomaga skarżącemu siostra. W ocenie Kolegium czynności wykonywane przez skarżącego mogły być bowiem zorganizowane w sposób umożliwiający podjęcie zatrudnienia, przynajmniej w niepełnym czasie pracy. Kolegium wskazało nadto, że w styczniu 2020 r. skarżący podjął się pracy dorywczej, a poza tym dodatkowo rodzina może skorzystać również z innych form wsparcia pomocowego jak np. usługi opiekuńcze, które dopełnią pomoc strony w opiece nad matką.

Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Kolegium, w której zarzuciła naruszenie przepisu prawa materialnego, a to art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, poprzez jego wadliwe zastosowanie skutkujące odmową przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, w sytuacji w której z okoliczności sprawy i całokształtu zgromadzonego w nim materiału dowodowego wynikało, iż skarżący w związku z potrzebą sprawowania tej opieki zmuszony był zrezygnować z pracy zarobkowej. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, a to art. 77 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 - zwana dalej: "k.p.a.") w związku z art. 32 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy.

W oparciu o powyższe zarzutu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego - do wydania w terminie jednego miesiąca od uprawomocnienia się rozstrzygnięcia Sądu decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie, przy jednoczesnym wskazaniu mu sposobu jej załatwienia, a to nakazując mu wydanie decyzji administracyjnej uchylającej decyzję Prezydenta Miasta i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką. Skarżący wniósł również o zwrot kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych.

Skarżący wniósł z ostrożności o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a ponadto o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z następujących dokumentów: kopii decyzji nr [...], z [...] 2018 r., kopii decyzji nr [...], kopii dotyczącego A. K. orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z 14 lutego 2020 r., odpisu karty informacyjnej leczenia szpitalnego A. K. z 2006 r., odpisu karty informacyjnej leczenia szpitalnego A. K. z 2014 r., odpisu karty informacyjnej leczenia szpitalnego A. K. z 2011 r., odpisu zaświadczenia lekarskiego z 9 lipca 2020 r., odpisu dotyczącej A. K. opinii psychologicznej z 13 grudnia 2019 r.

W ocenie skarżącego ze względu na skromną ilość oraz nieznaczną objętość ww. dowodów z dokumentów dopuszczenie ich nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia się postępowania, zaś ich przeprowadzenie niezbędne jest dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości w niniejszej sprawie.

W pierwszej kolejności, w ocenie skarżącego Kolegium w toku rozpoznania odwołania od decyzji organu I instancji trafnie wskazało, że brak spełnienia niekonstytucyjnej przesłanki określonej w art. 17 ust. 1 b ustawy nie może być podstawą dla odmowy przyznania świadczenia. Jednocześnie skarżący wskazał, że z tych samych powodów (a to ze względu na treść art. 17 ust. 1 b ustawy o świadczeniach rodzinnych) odmówiono skarżącemu przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego decyzją z [...] 2018 r. nr [...], jednak na skutek odwołania od tej decyzji Kolegium, decyzją z [...] 2018 r., znak: [...], uchyliło ww. decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji decyzją z [...] 2018 r., nr [...] przyznał skarżącemu prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżący podkreślił, że decyzja przyznająca prawo do świadczenia pielęgnacyjnego zapadła w niemal tożsamych z niniejsza sprawą okolicznościach faktycznych. W żadnej z decyzji wydanych w 2018 r. organy I instancji nie kwestionowały potrzeby rezygnacji przez skarżącego z pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Skarżącemu przyznano już w 2018 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad chorą matką, a zatem w ocenie organu I instancji zachodziła potrzeba rezygnacji przez skarżącego z pracy zarobkowej w związku z potrzebą sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Powyższa okoliczność przemawiała w ocenie skarżącego również za zasadnością wniosków dowodowych sformułowanych w skardze, mających dowieść, że nie zachodzi potrzeba dalszego dowodzenia - ponad materiał do tej pory już zgromadzony - faktu konieczności rezygnacji z pracy zawodowej celem sprawowania opieki nad matką. Skarżący podkreślił, że w istocie ostatecznym powodem utrzymania przez Kolegium w mocy decyzji organu I instancji było ustalenie, jakoby skarżący miał - mimo konieczności sprawowania opieki nad matką - możliwość podjęcia zatrudnienia chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy lub na umowę zlecenie. Ustalenie to było wadliwe i przemawiała za tym treść dokumentacji medycznej i ubezpieczeniowej dotyczącej matki skarżącego. Z orzeczenia o stopniu jej niepełnosprawności wynikało, że wymaga ona stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Przedmiotowym orzeczeniem dysponowały organy, ale wyciągnęły z niego niewłaściwe wnioski, a zatem w ocenie skarżącego doszło tu do zaniechania obowiązku wszechstronnego, wyczerpującego i prawidłowego rozpatrzenia materiału dowodowego. Skarżący okresowo zarobkował w okresie do połowy 2016 r., jednakże wraz z pogarszaniem się konsekwentnie stanem zdrowia matki zmuszony był zaprzestać pracy zarobkowej. Zasady doświadczenia życiowego skłaniały do przyjęcia, że stan zdrowia osób cierpiących na takie schorzenia jak matka skarżącego wraz z wiekiem raczej pogarszał się niż poprawiał. O ile w 2006 r. występowało u niej jedynie "dziwaczne zachowanie" o tyle obecnie matka skarżącego była osobą cierpiącą na poważne deficyty zdrowia psychicznego wymagającą stałej, odpowiedzialnej i dyspozycyjnej opieki. Z treści karty informacyjnej leczenia szpitalnego sporządzonej w Szpitalu Specjalistycznym [...] w K w 2014 r. wówczas już matka skarżącego przejawiała agresywne zachowania wobec otoczenia, nastawiona była urojeniowo i lekarze wskazali, że wymaga ona nadzoru osób trzecich w regularnym przyjmowaniu leków. Już samo czuwanie nad regularnym przyjmowaniem ponad 20 różnych leków zażywanych o różnych porach dnia wyłączało możliwość wykonywania pracy przez osobę odpowiedzialną za ich podawanie. W istocie przez przeważającą cześć dnia skarżący przebywa wraz z matką, a do własnego mieszkania udawał się wyłącznie na nocny odpoczynek, przy czym miejsce zamieszkania matki skarżącego i jego samego dzieli odległość kilkuset metrów. W okresie pogorszenia się stanu psychicznego matki skarżący przebywa u niej również w nocy. Jak wynika z zaświadczenia lekarza - psychiatry u matki skarżącego okresowo następowało pogorszenie się zaburzeń psychotycznych - zaostrzenie się objawów wytwórczych. Skarżący podniósł, że z całokształtu dokumentacji medycznej wynikało, że matka skarżącego poza poważnymi deficytami zdrowia psychicznego cierpi na astmę oskrzelową, od wielu lat znajduje się w leczeniu Poradni Reumatologicznej z powodu bólów stawów i kręgosłupa. Z powodu tych dolegliwości bólowych okresowo przestaje chodzić (karta informacyjna leczenia szpitalnego z 22 czerwca 2011 r.). Cierpi na zespół bólowy odcinka lędźwiowo krzyżowego kręgosłupa oraz na zmiany zwyrodnieniowo - wytwórcze kręgosłupa szyjnego i lędźwiowo - krzyżowego. Jak wynikało z treści opinii psychologicznej z 13 grudnia 2019 r. matka skarżącego targnęła się na swoje życie, stwierdzono u niej depresję, obniżony nastrój, anhedonię, myśli rezygnacyjne. U matki skarżącego występuje umiarkowanie ciężka depresja i wycofuje się ona ze wszelkich aktywności życia codziennego. Skarżący podkreślił, że wbrew ustaleniom organów o braku konieczności wsparcia i pomocy w codziennych czynnościach - zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez psychologa - matka skarżącego w codziennych czynnościach wymaga wsparcia i pomocy ze strony innych osób.

Odnośnie wskazań decyzji, jakoby skarżący pracował dorywczo w styczniu 2020 r., to fakt dorywczości i krótkotrwałości tej pracy oznacza w ocenie skarżącego, że nie jest on w stanie pracować dłużej i w sposób zorganizowany. Skarżący podkreślił również, że wraz z zakończeniem się danego okresu świadczeniowego osoba pobierająca świadczenie do czasu pozytywnego rozpatrzenia wniosku złożonego na kolejny okres świadczeniowy nie otrzymuje żadnych środków finansowych tytułem świadczenia pielęgnacyjnego. Są one dopiero niejako wstecz wypłacane za okres od chwili złożenia wniosku do chwili przyznania świadczenia, co może mieć miejsce kilka miesięcy później. W tym okresie sytuacja bytowa beneficjentów jest szczególnie trudna. Nie byłoby zatem niczego niestosowanego w podjęciu dorywczej i chwilowej pracy przez skarżącego (podkreślając, że ten okoliczności jej podjęcia kategorycznie przeczy) ze względu na brak środków na zaspokojenie potrzeb swoich oraz ciężko chorej matki

Za chybione skarżący uznał wskazania Kolegium, aby przy wejściu matki skarżącego do wanny miała jej pomagać córka, która odwiedza matkę dwa razy w tygodniu, bo gdyby ustalenie to uznać za trafne, wynikłoby z niego przyjęcie, że matka skarżącego korzysta z kąpieli rzadziej niż raz na dwa tygodnie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wyrażone w zaskarżonej decyzji. Kolegium podkreśliło m.in., że wiadomym było, że skarżący miał już przyznane świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad matką od 1 kwietnia 2018 r. do 31 grudnia 2019 r. Jednak poprzednia decyzja przyznająca przez organ I instancji świadczenie nie była poddawana kontroli odwoławczej, a obecnie prowadzone postępowanie było nową sprawą administracyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

Skarga była zasadna.

W ocenie Sądu spełnione zostały wszystkie warunki, o których mowa w art. 17 ust. 1 b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Powołany przepis nie upoważnia organów do twierdzeń o możliwości samodzielnego funkcjonowania podopiecznego w sytuacji gdy znajdujące się w aktach dokumenty nie tylko potwierdzają znaczną niepełnosprawność, ale również wymóg koniecznej stałej, długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji (k. 3 akt administracyjnych). Co więcej z znajdującego się w aktach wywiadu środowiskowego wynika niezbicie, że to syn (skarżący) opiekuje się na stałe matką, a tylko jedna z córek i to zamieszkała w W dwa razy w miesiącu pomaga bratu w sprawowaniu stałej opieki.

Sąd wziął pod uwagę, że znajdujące się w aktach dokumenty potwierdzają dodatkowo problemy psychiczne matki skarżącego, co zdaniem Sądu, wskazuje na konieczność stałej opieki (np. nadzór nad zażywaniem leków, uniemożliwienie kolejnej próby samobójczej), a nadto uniemożliwia lub utrudnia zatrudnianie opiekunki z pomocy społecznej z uwagi na potwierdzoną nieufność i podejrzliwość matki skarżącego.

Sąd zwraca uwagę, że wprawdzie skarżący nie mieszka na stałe z matką, ale jego twierdzenia o odległości kilkuset metrów pomiędzy mieszkaniami nie zostały skutecznie zakwestionowane przez organ. Co więcej, w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, że art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie uzależnia otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego od obowiązku zamieszkiwania opiekuna z osobą nad którą jest sprawowana opieka, ani też od sprawowania opieki nieustannie przez całą dobę (por. wyrok NSA z 18 czerwca 2020 r., I OSK 270/20).

W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do wniosku, że organy dokonały dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego z naruszeniem art. 80 k.p.a., co miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Sąd doszedł również do wniosku, że w konkretnie rozpoznawanej sprawie krótkotrwałe i dorywcze zatrudnienie w styczniu 2020 r. nie pozbawiło skarżącego prawa do świadczenia. Sąd zwraca uwagę, że w momencie złożenia wniosku o świadczenie (tj. 25 lutego 2020 r.), jak również w momencie pobierania świadczenia za poprzedni okres (tj. do 31 grudnia 2019 r.) skarżący nigdzie nie był zatrudniony. Organy nie uwzględniły przy tym okoliczności, że stan zdrowotny matki skarżącego się pogarszał, a gdyby skarżący nie podjął dorywczej pracy w styczniu 2020 r., a więc przed datą złożenia wniosku – to pozostałby bez środków do życia. W ocenie Sądu takie postepowanie skarżącego nie niweczy jego twierdzeń o związku przyczynowym pomiędzy rezygnacją z podejmowania dalszych prac zarobkowych, a koniecznością sprawowania stałej opieki nad matką.

W ponownym postepowaniu organy orzekną zgodnie ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w niniejszym wyroku.

W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.).

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 §2 powołanej ustawy zasądzając koszty wynagrodzenia zastępstwa prawnego w wysokości 480 zł zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800).