Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 230/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-03-24 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od czerwca do października 2002 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W dniu 4 lutego 2009 r. pełnomocnik M.M. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] wydaną w przedmiocie określenia zobowiązania strony w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2002 r.

W skardze pełnomocnik strony zawarł m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że zaskarżona decyzja dotknięta jest szeregiem wad, które uzasadniają wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Wskazał następnie, że wyegzekwowanie obecnie należności podatkowej wraz z odsetkami doprowadzi do nieodwracalnych skutków tj. sprzedaży niedużej nieruchomości podatnika, która stanowi jego jedyny majątek. Podniósł ponadto, że skarżący prowadząc działalność gospodarczą nigdy nie osiągnął dochodów, które umożliwiłyby spłatę zaległości podatkowych. Obecnie natomiast pracuje jako kierowca i to zatrudnienie stanowi jego jedyne źródło utrzymania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Prawną podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd stanowi przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Sąd zatem może wydać, na wniosek skarżącego, postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania powyższego postanowienia jest wykazanie przez stronę, już we wniosku o wstrzymanie, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. następstw wykonania zaskarżonego aktu nie może stanowić czysto hipotetycznej ewentualności, lecz musi stanowić realne i wymierne zagrożenie. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Istnienie tego obowiązku jest konsekwentnie podkreślane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. w szczególności postanowienie NSA z dnia 13.12.2004 r. FZ 496/2004, publ. system LexPolonica).

W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej w uzasadnieniu wniosku powołał jedynie bliżej niesprecyzowane, ogólnikowe informacje dotyczące sytuacji majątkowej skarżącego. Wskazał zatem, że skarżący posiada udział we własności nieruchomości nie podając jednak ani jej wielkości, ani położenia, ani też czy i w jaki sposób jest zabudowana. Ponadto wskazał, że skarżący utrzymuje się pracując jako kierowca, lecz z wniosku nie wynika jakiego rzędu dochody uzyskuje z tego źródła. Tym samym pełnomocnik skarżącego nie dał sądowi żadnych szans na dokonanie oceny rzeczywistych następstw jakie dla strony niesie wykonanie zaskarżonej decyzji.

Pełnomocnik strony podniósł wprawdzie, że w jego ocenie okolicznością uzasadniającą wstrzymanie wykonania decyzji jest ewentualna możliwość sprzedaży w toku egzekucji posiadanej przez podatnika nieruchomości, jednak w żaden sposób nie wykazał, że skierowano egzekucję do tego przedmiotu, a nawet, że w ogóle wszczęto postępowanie egzekucyjne przeciw podatnikowi. Możliwość sprzedaży ww. nieruchomości w toku egzekucji można zatem rozpatrywać wyłącznie w kategorii pewnej hipotezy, która – jak to już wcześniej podniesiono – nie może stanowić uzasadnienia dla wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.

Na marginesie wskazać należy, że okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może również stanowić samo wymierzenie zobowiązania podatkowego. Obowiązek uregulowania zaległości podatkowych, choćby znacznych rozmiarów, nie prowadzi jeszcze do powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków. Jest bowiem oczywiste, że obowiązek taki w każdym przypadku łączy się z uszczupleniem majątku podatnika. Poza tym nie można nie zauważyć także faktu, że rozpatrywana sprawa dotyczy uiszczenia określonej należności pieniężnej, której wyegzekwowanie co do zasady nie prowadzi do nieodwracalnych skutków, skoro w razie uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji, będzie możliwe odzyskanie uiszczonej należności w pełnej wysokości.

Okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji nie może stanowić również hipotetyczna możliwość uwzględnienia skargi. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd bowiem nie dokonuje oceny zawartości skargi (por. postanowienie NSA z dnia 28.4.2005 r., II OZ 184/05, Lex nr 302251), a zajmuje się wyłącznie potencjalnym wpływem wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację podatnika.

W tym stanie sprawy sąd, uznając że wniosek pełnomocnika skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

P.Pij.