Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3527/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 maja 2015 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Dnia 28 października 2003 r. do Urzędu Patentowego RP działającego w trybie postępowania spornego wpłynął wniosek P. S.A. z siedzibą w W. o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy HC CZECHY o nr [...] udzielonego na rzecz H. S.A. z siedzibą w T. Sporny znak towarowy HC CZECHY, z pierwszeństwem od dnia 23 lutego 1996 r., służy do oznaczania towarów i usług w klasach: 19, 21, 36 i 39, a mianowicie: szkło okienne, szkło izolacyjne, szkło konstrukcyjne, naczynia szklane, takie jak butelki, słoiki, szkło surowe i półprzetworzone, zarządzanie i administrowanie nieruchomościami, usługi w zakresie wytwarzania i dystrybucji pary wodnej oraz gorącej wody a także w zakresie poboru, oczyszczania i rozprowadzania wody zimnej.

Wnioskodawca wskazał jako podstawę prawną swojego wniosku zarzut naruszenia art. 8 pkt 1, art. 8 pkt 2 oraz art. 8 pkt 3 ustawy oznakach towarowych, znajdujących zastosowanie w przedmiotowej sprawie na mocy art. 315 ust. 3 ustawy Prawo własności przemysłowej. W uzasadnieniu podniósł, że sporny znak towarowy jest sprzeczny z prawem lub zasadami współżycia społecznego, narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich i zawiera dane niezgodne z prawdą. Co do zarzutu naruszenia praw osób trzecich wnioskodawca podniósł, że znak towarowy HC CZECHY jest kojarzony z nazwą przedsiębiorstwa H. S.A. należącego do wnioskodawcy od 1922 r. znacjonalizowanego w 1949 r. a następnie zwróconego wnioskodawcy na podstawie odpowiednich decyzji administracyjnych. Poinformował, że przedsiębiorstwo wnioskodawcy powstało w 1922 r., jako Spółka P. S.A. i w tym też roku nabyło zakład produkcyjny H. mieszczącą się w T. (utworzone w 1822 r.). Wnioskodawca twierdzi, że posługiwanie się przez uprawnionego znakiem towarowym wprowadza w błąd osoby trzecie - kontrahentów handlowych i całe środowisko gospodarcze i np. na stronie internetowej uprawniony odwołuje się do przedsiębiorstwa wnioskodawcy przy użyciu częściowo zmienionego znaku towarowego. Taka sytuacja jest naruszeniem dobra firmy wnioskodawcy, wykorzystuje renomę przedsiębiorstwa wnioskodawcy i stanowi zagrożenie dla działalności wnioskodawcy. Ponadto, zdaniem wnioskodawcy, na skutek nielegalnych działań uprawnionego wnioskodawca nie może prowadzić swojej działalności gospodarczej. Ww okoliczności stanowią podstawę dla stwierdzenia, że stan taki jest niezgodny z zasadami uczciwego obrotu i pojęciem wiarygodnego partnera handlowego. Wnioskodawca przedstawił historię spółki P. S.A. oraz H. w T., a w szczególności fakty mające miejsce po II wojnie światowej, tj. nacjonalizację przedsiębiorstwa w 1949 r. i późniejszy jego zwrot na mocy decyzji Ministra Gospodarki z dnia 16 kwietnia 1997 r. Zdaniem wnioskodawcy, przeniesienie prawa z rejestracji znaku towarowego bez przeniesienia przedsiębiorstwa (lub jego części) byłoby możliwe jedynie wówczas gdyby nie zachodziła możliwość wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów, co wynika z odpowiednich przepisów ustawy o znakach towarowych (art. 16) oraz ustawy Prawo własności przemysłowej (art. 120, 129,130, 131 ust 1 pkt X, 2, 3, ust. 4, ust 5, art. 132). Stwierdził, że w niniejszej sprawie występuje wprowadzenie w błąd, "ze względu na podobny znak towarowy: w kółku litery "H C" , w nawiązaniu do H. przedsiębiorstwa używającego w nazwie element geograficzny prawdziwy w sensie dosłownym co do miejsca, z którego towar pochodzi: "H. S.A. w T.". Jednocześnie podkreślił, że jako właściciel przedsiębiorstwa zwróconego Spółka P. S.A. nie występował o zmianę znaku towarowego. Wobec powyższego wniosek jest zasadny, a wnioskodawca posiada interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa na znak towarowy HC CZECHY o nr [...]. Do wniosku załączono kopie materiałów, w tym decyzji i orzeczeń sądowych dotyczących nieruchomości oraz zakładów, w których znajduje się H., dokumenty te obejmują lata od 1949 - do 2000r.

Uprawniony do prawa ochronnego na znak towarowy HC CZECHY o nr [...], w piśmie z dnia 20 stycznia 2004 r. wniósł o oddalenie wniosku. Jednocześnie uprawniony przedstawił okoliczności związane z przedsiębiorstwem H. S.A. Poinformował, że H. Spółka Akcyjna jako przedsiębiorstwo państwowe zostało powołane w 1952 r., zakład ten został wybudowany od podstaw, ze środków państwowych. Zorganizowane przedsiębiorstwo państwowe przyjęło nazwę H. To przedsiębiorstwo zostało przekształcone 11 października 1995 r. na mocy art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 1993 r., o narodowych funduszach inwestycyjnych i ich prywatyzacji w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa o nazwie H. S.A. Wpisanie do rejestru handlowego nastąpiło w dniu 13 października 1995 r. Na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, tj. art. 8 ust. 2 tej ustawy, utworzone ww. przedsiębiorstwo wstąpiło we wszystkie prawa i obowiązki przekształcanego przedsiębiorstwa państwowego na zasadzie sukcesji generalnej. Poinformował o toczących się między stronami postępowaniach, które mają uregulować kwestie zobowiązań wynikających z przeniesienia na rzecz uprawnionego własności wszystkich nieruchomości oraz zwrot nakładów związanych z nieruchomością, na której znajduje się przedsiębiorstwo uprawnionego. Podniósł również, że wskutek odnalezienia dokumentów świadczących, że ww. orzeczenie nacjonalizacyjne z dnia 15 października 1949 r., jest zgodne z ówczesnym prawem, wnioskiem złożonym przez uprawnionego od dnia 16 grudnia 2003 r., Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej rozpatruje wniosek w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki z dnia 16 kwietnia 1997 r., o stwierdzenie nieważności decyzji tego Ministra z dnia 9 czerwca 1998 r., który nie znalazł podstaw do zamiany swojej wcześniejszej decyzji z dnia 16 kwietnia 1997 r. Okoliczność ta, zdaniem uprawnionego, uzasadnia zawieszenie przedmiotowego postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ ww. postępowanie dotyczy podstaw stosunku między stronami, a także może zakończyć uznanie, że orzeczenie nacjonalizacyjne z dnia 15 października 1949 r. jest ważne.

Odpowiadając na zarzut naruszenia przepisów ustawy o znakach towarowych, tj. art. 8 pkt 1, 2 i 3 uprawniony stwierdził, że nie ma żadnych podstaw, że uprawnione przedsiębiorstwo występując w dniu 23 lutego 1996 r., o udzielenie ochrony na znak towarowy HC CZECHY o nr [...] działało w złej wierze, niezgodnie z zasadami współżycie społecznego, naruszając prawa majątkowe osób trzecich i podając dane niezgodne z prawdą. Podkreślił, że uprawniony jako samodzielne przedsiębiorstwo miał prawo wystąpić o zarejestrowanie opracowanego przez niego i przez niego także używanego znaku towarowego HC CZECHY, co było działaniem zgodnym z prawdą i stanem faktycznym. Wobec powyższego, uprawniony zakwestionował istnienie interesu prawnego wnioskodawcy opartego na przepisach prawa, tym bardziej, że zdaniem uprawnionego, wnioskodawca nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, zatem nie używa żadnego znaku w obrocie gospodarczym. Za oddaleniem niniejszego wniosku przemawia także fakt, iż z wnioskiem o unieważnienie znaku towarowego, po upływie pięciu lat od jego rejestracji można wystąpić podnosząc zarzut działania w złej wierze. Tymczasem wnioskodawca nie wykazał, aby uprawniony uzyskał prawa wyłączne na znak towarowy HC CZECHY o nr [...] w takich okolicznościach. Działanie uprawnionego w złej wierze musiałyby świadczyć o świadomym wprowadzeniu organów administracji państwowej w błąd, a uprawniony prowadził i prowadzi określoną działalność gospodarczą zarejestrowaną w sądzie i w związku z tym miał prawo wystąpić o udzielenie ochrony na znak towarowy HC CZECHY o nr [...]. Nie jest także prawdziwy zarzutu naruszenia prawa do nazwy przedsiębiorstwa wnioskodawcy, uprawniony bowiem działa pod firmą, której nazwa jest tożsama ze znakiem towarowym i jest wpisana do rejestru sądowego. Wobec powyższego przedmiotowy wniosek jest bezzasadny i zasługuje na oddalenie. Uprawniony także załączył do swojego stanowiska kopie dokumentów w postaci decyzji, pism organów administracji oraz orzeczeń postanowień, zarządzeń sądowych w sprawie dotyczącej H., obejmujących lata od 1948 r. do 2003 r.

W piśmie procesowym z dnia 27 listopada 2004 r. wnioskodawca podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, ponadto wniósł o nieuwzględnienie stanowiska uprawnionego oraz wniósł o oddalenie wniosku uprawnionego o zwieszenie postępowania w niniejszej sprawie. Podczas rozprawy w dniu 7 grudnia 2004 r., uprawniony przedłożył pismo stanowiące odpowiedź na pismo wnioskodawcy z dnia 27 listopada 2004 r. Podtrzymał wniosek o zawieszenie postępowania na postawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ zdaniem uprawnionego, zagadnieniem wstępnym jest sprawa decyzji Ministra Gospodarki z dnia 16 kwietnia 1997 r. i z dnia 9 czerwca 1998 r., z których skutków wnioskodawca wywodzi żądanie unieważnienia prawa na znak towarowy HC CZECHY o nr [...]. Kwestia dotyczy więc podstawowej przesłanki dla wydania decyzji w przedmiotowej sprawie, a rozstrzygniecie należy do właściwości innego organu niż Urząd Patentowy.

Postanowieniem Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 2004 r., postępowanie w sprawie o unieważnienie prawa na znak towarowy HC CZECHY o nr [...] zostało zawieszone, a w dniu 17 stycznia 2006 r., Urząd Patentowy RP podjął zawieszone postępowanie ponieważ wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2005 r., oddalił skargę H. S.A. w T. na decyzję Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 24 września 2004 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia o przejęciu przedsiębiorstwa na własność Państwa.

Podczas kolejnej rozprawy w dniu [...] kwietnia 2006 r. wnioskodawca sprecyzował podstawę prawną swojego wniosku, podnosząc zarzut naruszenia art. 8 pkt 1 u.z.t. i art. 8 pkt 2 u.z.t. W uzasadnieniu stwierdził, że zła wiara uprawnionego polega na tym, że uprawniony złożył wniosek o udzielenia prawa wyłącznego na sporny znak towarowy w czasie gdy trwały postępowania sądowo - administracyjne związane z przekształceniami własnościowymi. Wnioskodawca uważa, że stwierdzenie w stosowanych decyzjach o zwrocie przedsiębiorstwa zawiera również pojęcie prawa do znaku towarowego. Naruszenie praw majątkowych wnioskodawca upatruje w posługiwaniu się przez uprawnionego nazwą przedsiębiorstwa. W odpowiedzi uprawniony nie zgodził się z tak sformułowanymi zarzutami, jednocześnie podniósł, że konieczne jest ustalenie przez sąd cywilny komu przysługuje prawo do posługiwania nazwą zawierająca elementy jak w znaku towarowym HC CZECHY.

Wobec powyższego Kolegium Orzekające postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2006 r. postanowiło o zawieszeniu do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowym komu przysługuje prawo ochronne znaku towarowego HC CZECHY o nr [...] niniejszego postępowania na postawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednocześnie zobowiązano wnioskodawcę do wystąpienia do sądu o rozstrzygnięcie tej kwestii i przedłożenia Urzędowi Patentowemu kopii pozwu z prezentatą.

W dniu 8 września 2008 r. uprawniony wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania, uzasadniając to zakończeniem postępowania cywilnego z powództwa P. S.A. z siedzibą w W. przeciwko H. S.A. z siedzibą w T. o ustalenie, że powodowi przysługuje prawo do znaku towarowego HC CZECHY o nr [...]. Powództwo to zostało oddalone przez Sąd Okręgowy w L., prawomocnym wyrokiem z dnia [...] grudnia 2007 r. sygn. [...], załączony do akt przedmiotowej sprawy.

Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2009 r., Urząd Patentowy postanowił o podjęciu przedmiotowego postępowania, jednocześnie oddalając wnioski o jego zawieszenie złożone przez wnioskodawcę.

Wnioskodawca w dniu 5 lipca 2010 r. przedłożył do akt sprawy kopię wyroku Sądu Okręgowego w L. (z dnia [...] grudnia 2007 r., sygn. akt [...]) i oświadczył, że składa pozew o ochronę prawa do firmy na podstawie art. 43¹º k.c. Wnioskodawca ponownie wniósł o zawieszenie przedmiotowego postępowania. W kolejnym piśmie procesowym z dnia 28 grudnia 2010 r. wnioskodawca przedłożył do akt sprawy kopię pozwu P. S.A. przeciwko H. S.A. w zakresie ochrony prawa do firmy na podstawie art. 43¹º k.c.

Uprawniony w piśmie procesowym z dnia 27 stycznia 2011 r. wypowiedział się co do kwestii zawieszenia postępowania, wnosząc o jego nieuwzględnienie.

Urząd Patentowy w dniu 22 lutego 2011 r., postanowił na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesić z urzędu postępowanie w sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowym czy P. S.A. przysługuje prawo do firmy H. S.A.

Pismem z dnia 8 października 2013 r., uprawniony wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania w sprawie o unieważnienie prawa na znak towarowy HC CZECHY o nr [...].

Wnioskodawca w piśmie procesowym z dnia 5 maja 2014 r. ponownie podtrzymał wniosek o unieważnienie prawa na znak towarowy HC CZECHY o nr [...] i stwierdził, ze podstawą tego wniosku są decyzje administracyjne, które weszły do obiegu prawnego i stały się podstawą dla dokonania wpisów w księdze wieczystej.

Podczas rozprawy w dniu [...] maja 2014 r. wnioskodawca wniósł o zarządzenie przesłania akt w sprawie o sygn. [...] z Sądu Gospodarczego [...] Wydziału w L. celem wyjaśnienia spraw, które nie zostały podjęte przez Sąd wbrew wnioskowi. Zdaniem wnioskodawcy, Sąd powoływał się na istniejące w ostatecznych decyzjach administracyjnych oraz wyrokach sądów administracyjnych pomyłki. W odpowiedzi uprawniony stwierdził, że wynik postępowania przed sądami powszechnymi, w tym przed Sądem Gospodarczym w L. są wiążące w niniejszej sprawie. Podkreślił, że dowód można przeprowadzić z konkretnych dokumentów, a nie z całych akt postępowania. Uprawniony wniósł o oddalenie tego wniosku wnioskodawcy. Kolegium Orzekające postanowiło oddalić wniosek o zarządzenie przesłania akt w sprawie o sygn. [...] z Sądu Gospodarczego [...] Wydziału w L. Następnie wnioskodawca podtrzymał żądanie unieważnienia prawa na znak towarowy HC CZECHY o nr [...] oraz wszystkie argumenty i twierdzenia. Ponadto stwierdził, że w związku z nieważnością decyzji z dnia 1 listopada 1951 r., nie można mówić, że na bazie przedsiębiorstwa H. powstało państwowe przedsiębiorstwo. Uprawniony także podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, argumenty i twierdzenia złożone w postępowaniu. Powołał się na uzasadnienie wyroku z dnia [...] lutego 2012 r. Sądu Okręgowego w L. sygn. akt [...] na str. 5. Uprawniony oświadczył: pomiędzy stronami toczy się wiele różnych postępowań między innymi o przeniesienie prawa do gruntu, natomiast postępowanie przed sądem powszechnym o to komu przysługuje prawo do nazwy H. zostało prawomocnie zakończone wyrokiem Sądu Okręgowego w L. - sygn. akt [...]. Wnioskodawca podniósł, że uprawniony w 1993 r., posługiwał się nazwą H., a od 1996 r. nazwą H. S.A. Wniósł również o zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu uchylenia wszystkich wyroków w tym wyroku z dnia [...] kwietnia 2007 r., wobec czego zaoponował uprawniony.

Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] Urząd Patentowy RP działając w trybie postępowania spornego, po rozpoznaniu wniosku P. S.A. z siedzibą w Warszawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy HC CZECHY o nr [...] udzielonego na rzecz H. S.A. z siedzibą w T. na podstawie art. 8 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 roku o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.) w związku z art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) oraz na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust 2 p.w.p. wniosek oddalił i przyznał H. S.A. z siedzibą w T. od P. S.A. z siedzibą w W. kwotę w wysokości 840 zł (słownie: osiemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu organ podkreślił, że zgodnie z art. 315 ust. 1 i 3 ustawy Prawo własności przemysłowej prawa m.in. w zakresie znaków towarowych istniejące w dniu wejścia w życie ustawy (22 sierpnia 2001 r.) pozostają w mocy, a ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa z rejestracji znaku towarowego ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia tego znaku do zarejestrowania. W przedmiotowej sprawie, znak towarowy HC CZECHY o numerze [...] został zgłoszony w dniu 23 lutego 1996 r. tj. w okresie obowiązywania ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. z 1985 r., Nr 5 poz. 17 ze zm.). Przepisy tej ustawy stanowią zatem podstawę prawną oceny zdolności rejestrowej przedmiotowego znaku towarowego.

Organ wskazał, że zgodnie z zapisem art. 164 ustawy Prawo własności przemysłowej wystąpienie z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy jest uzależnione od wykazania interesu prawnego wnioskodawcy. Zdaniem Kolegium Orzekającego, wnioskodawca ma interes prawny w żądaniu unieważnienia spornego prawa ochronnego. W ocenie Kolegium w rozpatrywanej sprawie wnioskodawca wykazał swój interes prawny w żądaniu unieważnienia prawa na sporny znak towarowy HC CZECHY o nr [...], albowiem podniósł, że sporne prawo wyłączne narusza prawo do znaku i nazwy przedsiębiorstwa wnioskodawcy. Zatem, wnioskodawca w takiej sytuacji ma prawo żądać ustalenia czy prawo na sporny znak towarowy zostało udzielone z zachowaniem ustawowych warunków udzielenia prawa ochronnego.

Na wstępie należy podkreślić, że czynność zgłoszenia znaku towarowego do ochrony jest objęta domniemaniem dobrej wiary, zatem wnioskodawca podnosząc zarzut zgłoszenia tego znaku w warunkach złej wiary musi tę okoliczność wykazać, co wynika z zasad ogólnych kodeksu cywilnego.

Jak ustaliło to Kolegium Orzekające, w przedmiotowej sprawie, uprawnione przedsiębiorstwo zgłosiło słowno - graficzny znak towarowy HC CZECHY w dniu 23 lutego 1996 r. i przeznaczyło je do oznaczania towarów i usług w klasach 19, 21, 36 i 39. Zgłoszenia dokonało przedsiębiorstwo H. S.A. z siedzibą w T., a jak wynika z treści aktu notarialnego 11 października 1995 r. (rep. A nr 15667/95) przedsiębiorstwo to powstało w wyniku przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w spółkę akcyjną (akta, tom II, k. 129 - 124) i co potwierdza zapis w KRS spółki akcyjnej H. (akta, tom II, k. 235 - 232). W ocenie Kolegium Orzekającego są to dokumenty potwierdzające, że przedsiębiorstwo uprawnionego H. S.A. z siedzibą w T. stało się podmiotem praw i obowiązków.

Organ zauważył, że w niniejszym postępowaniu wnioskodawca podniósł, że uprawniony jest stroną w postępowaniach zarówno o charakterze cywilnym jak i administracyjnym, co świadczy o złej wierze uprawnionego przedsiębiorstwa. Ponadto udzielenie prawa na sporny znak towarowy uniemożliwia wnioskodawcy podjęcie działalności w dziedzinie przemysłu szklanego. Zdaniem Kolegium Orzekającego, nie można wywieść złej wiary z faktu poddania się przez uprawniony podmiot, wszechstronnej ocenie organów sądowych. Ponadto, w przedmiotowej sprawie wnioskodawca nie wykazał, aby zgłoszenie spornego znaku towarowego HC CZECHY o nr [...] nastąpiło w warunkach złej wiary. Brak jest bowiem wykazania przez wnioskodawcę, aby uprawniony dokonał zgłoszenia tego znaku w celu wyeliminowania konkurenta lub z zamiarem przechwycenia klienteli wnioskodawcy.

Organ podkreślił, że w złej wierze działa ten, kto wie lub przy dołożeniu należytej staranności powinien wiedzieć o rzeczywistym używaniu znaku przez innego przedsiębiorcę z sukcesem i - uprzedzając jego wniosek o rejestrację znaku - sam dokonuje zgłoszenia tego znaku. Działa w złej wierze ten, kto zgłasza znak należący do zagranicznego przedsiębiorcy w tym tylko celu, aby przeszkodzić mu w uzyskaniu ochrony w Polsce lub w celu uzyskania korzyści z rozporządzenia nabytym prawem. W literaturze podkreśla się, iż o działaniu w złej wierze można mówić w przypadku nieuczciwych zachowań, których celem jest zawłaszczenie cudzych oznaczeń, zgłoszenia znaku towarowego w celu zablokowania konkurentowi uzyskania rejestracji (jak wyżej: E. Nowińska, M. J. du Vail w: "Pojęcie złej wiary w prawie znaków towarowych" w: "Księga pamiątkowa z okazji 85-lecia ochrony własności przemysłowej w Polsce", s. 143).

W przedmiotowej sprawie w ocenie Kolegium Orzekającego brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających wyżej wymienione okoliczności, tym bardziej, że jak przyznał sam wnioskodawca nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. Zatem nie mogło dojść do uprzedzenia rejestracji znaku towarowego przedsiębiorstwa (wnioskodawcy) działającego z sukcesem, skoro wnioskodawca nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, analogicznie nie może też być mowy o przechwyceniu klienteli. Wobec powyższego zarzut ten należy uznać za nieuzasadniony.

Ponadto, wnioskodawca podnosząc zarzuty naruszenia przepisów ustawy o znakach towarowych kwestionował w istocie uzyskane przez uprawnionego prawo do przedsiębiorstwa H. Spółka Akcyjna w T.

Organ powołał się ponadto na wydane w sprawie wyroki sądów powszechnych, stwierdzając że są one wiążące w postępowaniu przed Urzędem Patentowym w sprawie unieważnienia prawa na znak towarowy HC CZECHY o nr [...], bowiem rozstrzygnięcie kwestii komu przysługuje ochrona prawa do firmy stanowiła prejudykat w postępowaniu przez Urzędem. Stąd też zdaniem organu prawomocne wyroki Sądów cywilnych - Sądu Okręgowego w L. z dnia [...] lutego 2012 r., sygn. akt [...] oraz Sądu Apelacyjnego w L. z dnia [...] października 2012 r. sygn. akt [...] pozwalają rozstrzygnąć zasadność podniesionego przez wnioskodawcę zarzutu naruszenia przez sporne prawo wyłączne praw majątkowych wnioskodawcy (art. 8 pkt 2 u.z.t.). Zatem, skoro wnioskodawcy, jak ustaliły to sądy powszechne nie przysługiwały żadne prawa związane z nazwą H. S.A w T., to w takiej sytuacji wnioskodawca nie może skutecznie podnieść zarzutu naruszenia prawa do tej nazwy.

Ustalając wysokość zwrotu niezbędnych kosztów postępowania Kolegium oparło się na przepisach art. 98 § 1 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. Przepis art. 98 § 1 k.p.c. stanowi, że strona przegrywająca sprawę jest obowiązana zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). W związku z tym, uwzględniając opłaty za czynności adwokackie w wysokości 840 zł wynikającą z § 10 pkt 18 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r., w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. Nr 2, poz. 163 ze zm.), ustalającego stawkę minimalną za prowadzenie spraw o naruszenie patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji, na kwotę w wysokości 840 zł, Kolegium Orzekające postanowiło przyznać H. S.A. z siedzibą w T. od P. S.A. z siedzibą w W. ww. kwotę w wysokości 840 zł (słownie: osiemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z 12 września 2014 r. P. S.A. z siedzibą, w W. wniósł skargę na powyższą decyzję, zarzucając wydanie jej z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego t.j. art. 6, art.7, art.8, art.12, art.16 k.p.a. oraz art. 35, art. 75, art.76, art. 77, art. 78,art. 95, art.97 § 1 pkt 4, art.107 § 3 k.p.a. Wobec powyższego strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W obszernym uzasadnieniu strona skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty, podkreślając, że w pismach kierowanych do Urzędu wielokrotnie wyjaśniała, że nie mogła podjąć działalności gospodarczej tj. działalności hutniczej, produkcji i dystrybucji szkła własnych wyrobów, z powodu bezprawnego działania uprawnionego. Strona skarżąca odwołała się do decyzji stwierdzających nieważność decyzji nacjonalizacyjnych, poddając je szczegółowej analizie. Skarżąca podkreśliła, że zarówno decyzje, jak i wyroki sądów administracyjnych odwołują się w swoich rozstrzygnięciach do przedsiębiorstwa H. S.A. w T. W ocenie strony skarżącej to ona była właścicielem przedsiębiorstwa, a skutkiem decyzji stwierdzających nieważność decyzji nacjonalizacyjnych był zwrot H. S.A. w T., stronie skarżącej. W świetle powyższego uprawniony ze znaku dokonał jego zgłoszenia w złej wierze.

Dodatkowo w piśmie z dnia 27 kwietnia 2015 r. strona skarżąca w uzupełnieniu skargi oraz wobec odpowiedzi na nią złożonej przez Urząd Patentowy RP, zarzuciła naruszenie przez Urząd Patentowy RP przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego zbadania okoliczności faktycznych i przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów w postaci wyroków Sądów cywilnych (Sądu Okręgowego w L. z dnia [...] lutego 2012 r. sygn. akt [...] oraz Sądu Apelacyjnego w L. z dnia [...] października 2012 r. sygn. akt [...]), a w konsekwencji błędne uznanie, iż orzeczenia te pozwalają na rozstrzygnięcie zasadności podniesionego przez wnioskodawcę zarzutu naruszenia przez sporne prawo z rejestracji znaku towarowego HC "Czechy" praw majątkowych wnioskodawcy.

Na okoliczność, iż P. S.A. używał jeszcze po wojnie (do czasu nacjonalizacji w 1949 roku) w charakterze znaku towarowego oznaczenia słowno-graficznego składającego się z wpisanych w okręg liter "H" oraz "C", jak również nazwy własnej "CZECHY" skarżący złożył przy niniejszym piśmie odbitki fotografii wyrobów tej huty szkła, służących jako reklama jej produktów z okazji 125-lecia istnienia przedsiębiorstwa (1822- 1947).

Zdaniem skarżącego nazwa przedsiębiorstwa "H. S.A." w T. jak i znak towarowy HC Czechy, który służył do oznaczania produkcji tego przedsiębiorstwa, wchodził w skład praw majątkowych nabytych przez P. S.A. w 1922 r., a następnie upaństwowionych w 1949 roku.

Organ nie rozważył także w ogóle kwestii relacji spornego znaku towarowego do towarów i usług, do których oznaczania jest on przeznaczony. Urząd Patentowy nie poczynił żadnych ustaleń w przedmiocie tego, jakie towary lub usługi były oznaczane spornym znakiem towarowym w dacie, w której P. SA nabył przedsiębiorstwo H. S.A. w T.

W ocenie skarżącej braki, których w zakresie ustaleń faktycznych i postępowania dowodowego dopuścił się Urząd Patentowy, skutkują tym, iż nierozpoznane zostały zarzuty stawiane spornej rejestracji znaku towarowego HC "Czechy" nr [...] na gruncie przepisu art. 8 pkt 2 ustawy o znakach towarowych. Co za tym idzie, zaistniałe uchybienia proceduralne mają istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem skarżącej organ dopuścił się także naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 80 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanek, którymi się kierował się oddalając wniosek o unieważnienie rejestracji spornego znaku [...]. Rozstrzygnięcie Urzędu sprowadza się do zacytowania wyroków sądów i pozbawione jest całkowicie odniesienia tych orzeczeń do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, zaś stawianie przez Urząd Patentowy znaku równości między firmą przedsiębiorcy, nazwą przedsiębiorstwa i znakiem towarowym jest nieuprawnione.

W oceni strony skarżącej Urząd Patentowy naruszył także przepisy postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego zbadania okoliczności faktycznych i przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów dotyczących złej wiary uczestnika i naruszenia przezeń zasad współżycia społecznego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Oceniając zaskarżoną decyzję wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że narusza ona prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Przedmiotem skargi jest decyzja Urzędu Patentowego, którą organ oddalił wniosek P. S.A. z siedzibą w W. o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy HC CZECHY o nr [...] udzielonego na rzecz H. S.A. z siedzibą w T.

Mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że decyzja ta jest zgodna z prawem.

Na wstępie podkreślić należy, że że zgodnie z art. 315 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) prawa m.in. w zakresie znaków towarowych istniejące w dniu wejścia w życie ustawy (22 sierpnia 2001 r.) pozostają w mocy, a ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa z rejestracji znaku towarowego ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia tego znaku do zarejestrowania.

W przedmiotowej sprawie, sporny znak towarowy HC CZECHY o numerze [...] został zgłoszony w dniu 23 lutego 1996 r. tj. w okresie obowiązywania ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. z 1985 r., Nr 5 poz. 17 ze zm.). Przepisy tej ustawy stanowią zatem podstawę prawną oceny zdolności rejestrowej przedmiotowego znaku towarowego.

W pierwszej kolejności organ stosownie do treści art. 164 ustawy Prawo własności przemysłowej dokonał oceny czy skarżący miał interes prawny w żądaniu unieważnienia spornego prawa ochronnego. W ocenie Sądu, Kolegium zasadnie uznało, że w rozpatrywanej sprawie skarżący wykazał swój interes prawny w żądaniu unieważnienia prawa na sporny znak towarowy HC CZECHY o nr [...], albowiem podniósł, że sporne prawo wyłączne narusza prawo do znaku i nazwy przedsiębiorstwa wnioskodawcy. Zatem, wnioskodawca w takiej sytuacji ma prawo żądać ustalenia czy prawo na sporny znak towarowy zostało udzielone z zachowaniem ustawowych warunków udzielenia prawa ochronnego.

Strona skarżąca – P. S.A. z siedzibą w W. jako podstawę wniosku o unieważnienie o art. 8 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy o znakach towarowych. Skarżący podniósł, że zgłoszeniu znaku towarowego CH CZECHY o nr [...] towarzyszyła zła wiara, ponieważ uprawniony dokonał zgłoszenia tego znaku w czasie gdy między uprawnionym, a wnioskodawcą toczyły się postępowania administracyjne związane ze stwierdzaniem nieważności decyzji nacjonalizacyjnych.

Zgodnie z treści art. 8 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych niedopuszczalna jest rejestracja znaku, który jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego, narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich.

Przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej nie określają bliżej pojęcia złej wiary. Dlatego punktem wyjściowym dla rozważań w przedmiocie złej wiary w prawie własności przemysłowej, powinna być definicja tego pojęcia ukształtowana na gruncie prawa cywilnego. W cywilistycznym ujęciu uznaje się za złą wiarę znajomość prawdziwego stanu rzeczy oraz nieusprawiedliwioną niewiedzę o tym stanie rzeczy. W złej wierze - według tradycyjnej formuły - jest ten, kto "wie albo powinien wiedzieć", przy czym "powinien wiedzieć" nie oznacza obowiązku prawnego, ale negatywną ocenę niewiedzy, wyrażającą się w zarzucie, że dana osoba wiedziałaby o prawdziwym stanie rzeczy, gdyby zachowała się należycie. O złej wierze podmiotu będzie zatem rozstrzygało to, że jego niewiedza o istnieniu bądź nieistnieniu jakiegoś prawa wynika z niedołożenia należytej staranności (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 1983 roku, sygn. I CR 362/83).

Natomiast zdaniem R. Skubisza "zła wiara w odniesieniu do zgłoszenia znaku towarowego nie jest zwykłym odwróceniem dobrej wiary", a zła wiara "nie jest kwestią samego subiektywnego stanu osoby działającej, lecz także kwestią obiektywnych zdarzeń" (R. Skubisz, Zgłoszenie znaku towarowego w ziej wierze (wybrane problemy), [w:] Księga pamiątkowa Profesora Maksymiliana Pazdana, Warszawa 2005).

W doktrynie, na gruncie prawa własności przemysłowej, pojawiają się jednak postulaty autonomizacji pojęcia złej wiary w prawie znaków towarowych w stosunku do tradycyjnego ujęcia. Zgodnie z takim stanowiskiem (R. Skubisz, Zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze. Wybrane problemy, w: Rozprawy prawnicze. Księga pamiątkowa prof. M. Pazdana, M. Szpunar (red.), Kraków 2005), zła wiara zgłaszającego obejmuje wszelkie przypadki nieuczciwego zgłaszania znaków towarowych. W piśmiennictwie, dotyczącym pojęcia złej wiary w odniesieniu do prawa znaków towarowych, prezentowany jest także pogląd, zgodnie z którym pojęcie złej wiary należy doprecyzować i przyjąć, iż dla ustalenia istnienia złej wiary podmiotu ubiegającego się o ochronę znaku towarowego winno dojść do zgłoszenia tego znaku z innych powodów aniżeli chęć posiadania wyłączności jego używania dla własnych towarów, wskutek czego dochodzi do naruszenia cudzych praw podmiotowych (E. Nowińska, M. du Vall, Pojęcie złej wiary w prawie znaków towarowych, w: Księga Pamiątkowa z okazji 85-lecia ochrony własności przemysłowej w Polsce, A. Adamczak (red.), Warszawa 2003).

W doktrynie i judykaturze wskazuje się różne formy zjawiskowe zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze. Przede wszystkim wskazuje się na zgłoszenie cudzego znaku towarowego w celu zablokowania zgłoszenia lub używania znaku przez podmiot dysponujący znakiem towarowym o pewnej pozycji na rynku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2007 r. II GSK 377/06). Po drugie, jako przypadek zgłoszenia znaku towarowego kwalifikuje się zgłoszenie danego znaku w celach spekulacyjnych, charakteryzujące się przede wszystkim brakiem zamiaru używania danego znaku przez podmiot go zgłaszający przy jednoczesnym zamiarze uzyskania korzyści od przedsiębiorców zainteresowanych używaniem danego oznaczenia w charakterze znaku towarowego. Po trzecie, należy uznać za zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze takie działanie osoby, która dokonując zgłoszenia ma świadomość, lub z zachowaniem należytej staranności może się dowiedzieć, że narusza w ten sposób cudze prawo - zarówno prawo podmiotowe o charakterze bezwzględnym, jak i wynikające z konkretnego stosunku prawnego zaistniałego pomiędzy zgłaszającym a daną osobą trzecią (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 428/06).

Jak zasadnie przyjął jednak organ kwestią o znaczeniu fundamentalnym, także w niniejszej sprawie, jest wynikające z art. 7 k.c. domniemanie dobrej wiary. Jest to domniemanie formalne, czyli norma nakazująca bezwarunkowe uznanie twierdzenia o dobrej wierze podmiotu. Można zatem stwierdzić, że domniemanie z art. 7 k.c. nakazuje rozstrzygnąć na korzyść dobrej wiary sytuację, gdy zgromadzony i prawidłowo oceniony materiał dowodowy nie wystarcza do usunięcia niepewności co do dobrej lub złej wiary.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu uznać należy, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, że uprawniony w chwili zgłoszenia spornego znaku towarowego działał w złej wierze. Jak wynika z akt sprawy, a przede wszystkim twierdzeń strony skarżącej nie prowadzi ona żadnej działalności gospodarczej. Zatem nie mogło dojść do uprzedzenia rejestracji znaku towarowego przedsiębiorstwa, skoro skarżący nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, analogicznie nie może też być mowy o przechwyceniu klienteli. Jak zasadnie podniósł organ, skarżący nie wykazał, aby uprawniony dokonał zgłoszenia tego znaku w celu wyeliminowania konkurenta lub z zamiarem przechwycenia klienteli wnioskodawcy.

W tej sytuacji zupełnie bezpodstawne są twierdzenia strony skarżącej, że posługiwanie się przez uprawnionego znakiem towarowym wprowadza w błąd osoby trzecie - kontrahentów handlowych i całe środowisko gospodarcze, a na stronie internetowej uprawniony odwołuje się do przedsiębiorstwa wnioskodawcy przy użyciu częściowo zmienionego znaku towarowego.

Z akt sprawy nie wynika również, aby sporny znak wchodził w skład znacjonalizowanego przedsiębiorstwa i w sposób istotny różni się do znaku, przedstawionego przez stronę skarżącą na załączonych do pisma procesowego z dnia 27 kwietnia 2015r. zdjęciach.

Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że przedmiotowy znak został stworzony i wypromowany przez uprawnionego H. S.A. w T.

Powyższe stanowisko potwierdza wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia [...] grudnia 2007 r., sygn. akt [...] oddalający powództwo P. S.A. w którym strona domagała się stwierdzenia, że służy jej prawo do znaku towarowego HC CZECHY [...] oraz prawo do nazwy H. S.A. w T. Sąd stwierdził, że powód nie udowodnił, iż w skład znacjonalizowanego zakładu produkcyjnego wchodził sporny znak HC CZECHY o nr [...], a wobec tego nie ma podstaw, by stwierdzić że wydanie świadectwa ochronnego na rzecz pozwanej H. S.A. w T. było nieuprawnione, a zwłaszcza sprzeczne z art. 8 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych.

Zdaniem strony skarżącej unieważnienie decyzji nacjonalizacyjnej, powinno spowodować odzyskanie przez P. S.A. części składników majątkowych jego przedsiębiorstwa w postaci jego nazwy własnej H. S.A. oraz znaku towarowego HC Czechy. Ze stanowiskiem strony skarżącej nie sposób się zgodzić.

W orzecznictwie podkreśla się, że stwierdzenie nieważności decyzji nacjonalizacyjnej, nie musi automatycznie oznaczać odzyskania własności nieruchomości przez jej poprzedniego właściciela. Należy bowiem odróżnić skutki prawne decyzji nacjonalizacyjnej od skutków prawnych decyzji wydanych w innym postępowaniu lub innych zdarzeń prawnych, które również wywołały dalsze skutki prawne i mogą być przedmiotem oceny w zakresie nieodwracalności tych skutków w innych postępowaniach. W orzecznictwie podkreśla się ponadto, iż nieodwracalność skutków prawnych decyzji administracyjnej, o których stanowi art. 156 § 2 k.p.a. nie należy porównywać z występującym w art. 363 § 1 k.c. pojęciem "niemożliwości przywrócenia stanu poprzedniego", albowiem dotyczy ono restytucji naturalnej w znaczeniu gospodarczym i nie odnosi się do restytucji uprawnień. Praktyczna niemożliwość restytucji występuje wtedy, gdy przywrócenie stanu poprzedniego jest wyłączone w wypadku utraty lub zniszczenia rzeczy oznaczonej co do tożsamości (rzeczy niezamiennej); w takim przypadku poszkodowany nie może żądać dostarczenia innej rzeczy tej samej wartości - nie może domagać się wydania rzeczy w naturze - lecz może tylko domagać się równowartości rzeczy utraconej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 1982 r., III CRN 181/82, OSNCP 1982, z. 8-9, poz. 120; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 1992 r. sygn. akt III AZP 4/92 OSNCP 1992, nr 12, poz. 211). Z kolei w wyroku z dnia 19 maja 2003r. Naczelny Sąd Administracyjny sygn. akt IV SA 3408/02 podkreślił iż "dla oceny skutków decyzji administracyjnej dotkniętej wadą dającą podstawę do stwierdzenia jej nieważności, jest prawnie obojętne, czy istnieją faktyczne możliwości cofnięcia następstw wykonania decyzji, a więc czy istnieją podstawy materialne, organizacyjne lub możliwości techniczne, które prowadzą do przywrócenia stanu faktycznego do pierwotnej postaci".

Jak wynika z akt sprawy jedynym składnikiem jaki pozostał po znacjonalizowanym przedsiębiorstwie były nieruchomości, co do których również między stronami toczył się spór.

Powyższe potwierdził Sąd Okręgowy w L. Sąd, który wyrokiem z dnia [...] lutego 2012 r., sygn. akt [...] oddalił powództwo P. o ochronę prawa do firmy na podstawie art. 43¹º kc. Wyrokiem z dnia [...] października 2012 r. sygn. akt [...] Sąd Apelacyjny w L. Wydział Cywilny oddalił apelację. W uzasadnieniu orzeczeń wskazano, że firma H. S.A. w T. służy wyłącznie pozwanej spółce jako przedsiębiorcy działającemu na rynku i wpisanemu do KRS, a strona powodowa tj. spółka P. S.A w W. nie posiada żadnych uprawnień do firmy H. S.A. w T. Powód działa na rynku pod zupełnie inną firmą, również wpisaną do KRS. Jak ustalono w sprawie przejęta przez powoda huta stanowiła jedynie jej zakład produkcyjny, nie była odrębnym podmiotem prawnym. Zdaniem Sądu zupełnie niezrozumiałe i nieuprawnione są twierdzenia skarżącej, jakoby była obecnie właścicielem przedsiębiorstwa "H.". Zdaniem Sądu wynikają one z niezrozumienia skutków stwierdzenia nieważności decyzji nacjonalizacyjnych oraz prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w W. zobowiązującego powodową Spółkę do złożenia oświadczenia o przeniesieniu własności nieruchomości, na których zostały wybudowane obiekty.

Wobec powyższego za bezzasadne Sąd uznał zarzuty dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania. W opinii Sądu, poczynione przez organ ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez nie ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Nie doszło do naruszenia praw skarżącego jako strony. W ocenie Sądu ponadto, Kolegium zasadnie powołało się do wydane w sprawie wyroki sądu gospodarczego i cywilnego, albowiem stosownie do treści art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.skargę oddalił.