Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1237/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: par. 18
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2019 r. [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. H. kwotę 997 zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. H. (dalej w skrócie: "skarżący") reprezentowanego przez r. pr. W. M., jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: "SKO") z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] (dalej w skrócie: "Prezydent Miasta") z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy.

Kwestionowana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Wnioskiem z dnia 26 września 2016 r., zmodyfikowanym następnie w piśmie z dnia 7 listopada 2016 r., skarżący wniósł o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Remont i przebudowa dachu, zmiana sposobu użytkowania strychu na mieszkania w lokalu przy ul. S. na działkach nr 1118, 1119/2 wraz z miejscami postojowymi na działce nr 1318/1 przy ul. T.".

Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] Prezydent Miasta ustalił warunki zabudowy dla w/w zamierzenia inwestycyjnego.

Po rozpoznaniu odwołania M. W., SKO decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

M. W. złożyła skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1000/17 uchylił decyzje organów obu instancji.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że planowany remont i przebudowa dachu budynku obejmować ma zmianę typu dachu na mansardowy z oknami oraz zmianę sposobu użytkowania strychu na pomieszczenia mieszkalne, stanowiące więcej niż 1 mieszkanie. Z dołączonego przez skarżącego szkicu wynika, że kąt nachylenia dachu ma wynosić od 12° do 70°. Sąd zaznaczył, że na szkicu tym nie naniesiono żadnych wymiarów budynku, w tym także jego wysokości oraz wysokości dachu. W związku z tym przyjęcie w analizie urbanistycznej i uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, że zmianie nie ulegną gabaryty budynku, w tym jego wysokość, zdaniem Sądu nie znajduje oparcia w materiale dowodowym sprawy. Sąd stwierdził, że kwestia ta wymaga wyjaśnienia, zwłaszcza, że jak wynika z wniosku inwestora na strychu mają powstać mieszkania, co skutkuje de facto powstaniem dodatkowej kondygnacji w budynku mieszkalnym.

Następnie Sąd wskazał, że § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowi, że geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Tymczasem w decyzjach wydanych w niniejszej sprawie brak było takich ustaleń i określenia parametrów dachu, zgodnie z powołanym przepisem rozporządzenia.

Sąd podzielił także zarzut skargi dotyczący warunków obsługi w zakresie komunikacji poprzez wskazanie jednego miejsca postojowego na terenie działki nr 1318/1. Sąd stwierdził, że z uwagi na znaczne oddalenie tej działki od budynku przy ul. S., stwierdzenie spełnienia ww. warunków jest fikcją. Sąd wskazał, że w sytuacji braku możliwości zapewnienia dla nowo tworzonych lokali mieszkalnych miejsc parkingowych na terenie objętym inwestycją, rzeczą organu było rozważenie czy w tych okolicznościach możliwe jest wydanie wnioskowanej decyzji, nie zaś akceptacja stanu zaproponowanego przez inwestora.

Sąd nakazał, aby ponownie rozpatrując sprawę, organy zweryfikowały także kwestię pozostawania terenu inwestycji w zespole zabytkowym miasta (jako obszar [...]), podlegającym ochronie z mocy ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] Prezydent Miasta odmówił ustalenia warunków zabudowy dla powyższego zamierzenia inwestycyjnego.

Jako podstawę prawną decyzji Prezydent Miasta powołał art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm., dalej w skrócie: "k.p.a."), oraz art. 1 ust. 2 pkt 4, art. 4 ust. 2 pkt 2, art 53 ust. 4 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61, art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 z późn. zm., dalej w skrócie: "u.p.z.p.").

W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta wskazał, że w dniu 26 czerwca 2018 r. skarżący zmienił swój wniosek i zawnioskował o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn.: "Nadbudowa i przebudowa strychu, zmiana konstrukcji dachu, zmiana sposobu użytkowania strychu na mieszkanie w budynku przy ul. S., działka 1118, 1119/2 obr. 207 wraz z miejscami postojowymi na działce nr 1318/1 obr. [...] przy ul. T." Prezydent Miasta stwierdził, że skarżący wskazał te same miejsca postojowe, które zostały zakwestionowane w wyroku z dnia 6 lutego 2018 r.

Następnie Prezydent Miasta wskazał, że w analizie urbanistycznej stwierdzono, iż planowana inwestycja jest zgodna z funkcją otoczenia w zakresie nadbudowy i przebudowy strychu, zmiany konstrukcji dachu, zmiany sposobu użytkowania strychu na mieszkanie, jednakże wskazane miejsca postojowe na działce nr 1318/1 obsługujące wnioskowaną inwestycję nie spełniają warunku zapewnienia miejsc parkingowych dla nowej inwestycji, z uwagi na ich odległość od wnioskowanej inwestycji. W analizie podkreślono, że wnioskowana inwestycja wymaga zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych. Tymczasem skarżący wskazał miejsca postojowe na działce nr 1318/1, na której obecnie brak jest miejsc parkingowych.

Prezydent Miasta stwierdził więc, że istniejące uzbrojenie terenu (miejsca postojowe), nie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Brak jest bowiem możliwości zapewnienia miejsc postojowych na terenie objętym wnioskiem, zaś miejsca wskazane przez skarżącego są ulokowane w zbyt dużej odległości od wnioskowanej inwestycji. Tym samym nie zostały spełnione warunki z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 4 ustawy z dnia 7 kwietnia 1994 r. Prawo budowlane tj. zasady ochrony własności, wskutek odmowy ustalenia warunków zabudowy przedsięwzięcia związanego ze zmianą sposobu użytkowania strychu na mieszkanie w budynku stanowiącym własność skarżącego;

2) art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez stwierdzenie braku postaw do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy spowodowanego nadmierną odległością miejsc postojowych od terenu wnioskowanej inwestycji;

3) § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez odmowę ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, z uwagi na nadmierną odległość miejsc parkingowych (błędnie przyjętą na ok. 200 m, zamiast faktycznej wynoszącej 110 m) od lokalizacji wnioskowanej inwestycji;

4) art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez zastosowanie w decyzji nieostrego pojęcia "miejsca wskazane przez inwestora są zlokalizowane w za dużej odległości od wnioskowanej inwestycji" bez wyjaśnienia, jaka odległość byłaby odpowiednia.

SKO decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną Prezydenta Miasta.

W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało na związany charakter decyzji o warunkach zabudowy, co oznacza, że jeżeli zamierzenie inwestycyjne czyni zadość warunkom wskazanym w art. 61 u.p.z.p., organ winien ustalić warunki zabudowy. Odmowa ustalenia warunków zabudowy może nastąpić tylko wówczas, gdy inwestycja nie spełnia chociażby jednej z ustawowych przesłanek.

SKO wyjaśniło, że art. 61 ust. 1 u.p.z.p. konstytuuje zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. W myśl tej zasady, planowana inwestycja nie może odbiegać od istniejącej, sąsiedniej zabudowy. Chodzi bowiem o to, aby dostosować zamiary inwestycyjne do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym. Celem zasady dobrego sąsiedztwa jest bowiem zagwarantowane ładu przestrzennego, określanego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p. jako "takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne".

SKO wskazało również, że narzędziem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy opisane w art. 61 u.p.z.p. jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, której sporządzenie nakazuje § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie SKO przeprowadzona w niniejszej sprawie analiza jest prawidłowa i umożliwia podjęcie rozstrzygnięcia. Pozwala ona na ustalenie charakteru i rodzaju zabudowy sąsiednich nieruchomości, a w konsekwencji ocenić zgodności z przepisami prawa ustaleń dokonanych przez organ I instancji. Również kwestia ustalenia parametrów istniejącej zabudowy, w tym intensywności zabudowy, szerokości elewacji frontowej oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej nie budziła zastrzeżeń organu odwoławczego.

Następnie dokonując analizy orzecznictwa sądów administracyjnych SKO wskazało, że ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy liczby miejsc parkingowych jest dopuszczalne. SKO zwróciło przy tym uwagę, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz u.p.z.p. nie wskazują w jaki sposób należy wyliczyć wskaźnik miejsc parkingowych. Pozostawione to zostało uznaniu organu, który biorąc pod uwagę, charakter inwestycji oraz całokształt sprawy przyjmuje wiążąco sposób ustalenia liczby miejsc parkingowych. SKO wskazało również, że w orzecznictwie wyjątkowo dopuszcza się możliwość usytuowania miejsc parkingowych poza terenem inwestycji.

SKO podkreśliło, że przedmiotowa sprawa była poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który w wyroku z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1000/17 jednoznacznie wykluczył możliwość urządzenia miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji poza jej terenem. Ponownie rozpatrujące sprawę organy były zatem związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w przywołanym wyroku.

W związku z powyższym SKO uznało, że stanowisko Prezydenta Miasta co do braku spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. było prawidłowe.

W ustawowym terminie skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję SKO, zarzucając jej naruszenie:

1) art. 4 ustawy z dnia 7 kwietnia 1994 r. Prawo budowlane tj. zasady ochrony własności, wskutek odmowy ustalenia warunków zabudowy przedsięwzięcia związanego ze zmianą sposobu użytkowania strychu na mieszkanie w budynku stanowiącym własność skarżącego w R. przy ul. S. nr [...] działka 1118,1119/2 obr. [...] z miejscami postojowymi przy ul. T.;

2) art. 54 pkt 2 lit. c) u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że decyzja o warunkach zabudowy musi uwzględniać ilość miejsc parkingowych dla inwestycji w sytuacji, gdzie nie ma w obowiązującym systemie prawnym żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania, co potwierdza dominujące w sprawie orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz praktyka;

3) art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez stwierdzenie w zaskarżonej decyzji braku postaw do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy spowodowanego nadmierną odległością miejsc postojowych od terenu wnioskowanej inwestycji- wynoszącą ok. 100 m, z całkowitym pominięciem faktu, że wniosek o wydanie decyzji warunków zabudowy dotyczy przebudowy strychu i zmiany sposobu jego użytkowania na cele mieszkalne w istniejącym już co najmniej kilkadziesiąt lat budynku przy ul. S. w R., a nie nowopowstającej wielorodzinnej inwestycji mieszkaniowej;

4) § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez odmowę ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji z uwagi na nadmierną odległość miejsc parkingowych, wynoszącą ok. 100 m od lokalizacji wnioskowanej inwestycji, podczas gdy zgodnie z niejednokrotnie występującymi stanami faktycznymi - chociażby li tylko na terenie miasta R. - dotyczącymi lokalizacji miejsc postojowych w obrębie inwestycji mieszkaniowych, oraz orzecznictwem sądowoadministracyjnym dotyczącym przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z ww. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., dopuszczalna jest wyjątkowo możliwość lokalizowania i urządzania miejsc postojowych (parkingowych) na terenie należącym do inwestora, a znajdującym się w nieznacznej odległości od terenu, na którym inwestycja ma być lokalizowania;

5) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 6 lutego 2018 r. jednoznacznie wykluczył możliwość urządzenia miejsca parkingowych dla planowanej inwestycji poza jej terenem, w sytuacji, gdzie w uzasadnieniu tegoż wyroku opierając się na twierdzeniach M. W. Sąd stwierdził, że: "z uwagi na znaczne oddalenie tej działki od budynku przy ul. S. (skarżący podaje, że jest to ok. 200 m) stwierdzenie spełnienia ww. warunku jest fikcją. W sytuacji braku możliwości zapewnienia dla nowo tworzonych lokali mieszkalnych miejsc parkingowych na terenie objętym inwestycją, rzeczą organu było rozważenie czy w tych okolicznościach możliwe jest wydanie wnioskowanej decyzji", natomiast zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy (w tym wydruki z google.maps zawierające pomiary satelitarne) wykazał, po pierwsze, że decyzja odnosi się jedynie do jednego lokalu (nie do lokali w liczbie mnogiej), po drugie, że odległość pomiędzy działką na które ma powstać lokal a działką, na której są już obecnie urządzone miejsca parkingowe jest 2 razy mniejsza niż przyjął to Sąd dokonując oceny prawnej tj. wynosi nie ok. 200 m lecz ok. 100 m;

6) art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a., tj. zasady legalności działania, prawdy obiektywnej oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy, poprzez stosowanie w decyzji nieostrego pojęcia "miejsca wskazane przez inwestora są zlokalizowane w za dużej odległości od wnioskowanej inwestycji" bez wyjaśnienia, jaka odległość tych miejsc byłaby odpowiednia do wydania żądanej przez inwestora decyzji ustalającej warunki zabudowy na przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne - tj. przebudowy strychu - pod wskazaną powyżej nazwą.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę, SKO podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona nią decyzja, podobnie jak i decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa.

Wstępnie należy wyeksponować, że kwestionowane decyzje zostały wydane w warunkach regulowanych treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. 2019r. poz. 2325 ze zm.; powoływana dalej w skrócie jako "P.p.s.a.". Stosownie do treści przywołanego przepisu "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone

w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie." Dyrektywy cytowanego unormowania są istotne, w kontekście wydanego przez tutejszy Sąd wyroku z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1000/17. Zawarte w tym wyroku oceny prawne uchylanych decyzji oraz wskazania, jakie organy powinny uwzględnić wydając ponownie decyzje stanowią jedno z kryteriów weryfikacji legalności rozstrzygnięć poddanych kontroli

w niniejszym postępowaniu. Dodać jednak trzeba, że proklamowane treścią

art. 153 P.p.s.a. związanie ocenami i wskazaniami Sądu wiąże wyłącznie

"w sprawie". Ponieważ na sprawę składają się komponenty prawne (podstawa prawna), faktyczne (ustalenia faktyczne) i podmiotowe (strony postępowania), jakakolwiek ich modyfikacja powoduje adekwatną do tej zmiany koncesję od rygorów wynikających z art. 153 P.p.s.a. W tak zarysowanych ramach ogólnych, jako niezbędne do wskazania jawią dwie okoliczności. Po pierwsze, skarżący zmodyfikował swój pierwotny wniosek dla planowanego przedsięwzięcia z: "Remont

i przebudowa dachu, zmiana sposobu użytkowania strychu na mieszkania w lokalu przy ul. S. na działkach nr 1118, 1119/2 wraz z miejscami postojowymi na działce nr 1318/1 przy ul. T." na "Nadbudowa i przebudowa strychu, zmiana konstrukcji dachu, zmiana sposobu użytkowania strychu na mieszkanie

w budynku przy ul. S., działka 1118, 1119/2 obr. [...] wraz z miejscami postojowymi na działce nr 1318/1 obr. [...] przy ul. T." Zmianie uległ więc wnioskowany zakres i charakter planowanych robót budowlanych.

W sprawie kluczową kwestią pozostaje możliwość zlokalizowania miejsca postojowego na działce innej, niż te, na których planowana jest inwestycja. Wadliwości ujawnione w przestrzeni rozstrzygnięcia dotyczącego tego właśnie zagadnienia, stanowiły podstawę uwzględnienia skargi. Sąd nie podziela ustalenia SKO, że w wyroku z 6 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1000/17 Sąd "jednoznacznie wykluczył możliwość urządzenia miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji poza jej terenem". W wydanym wyroku Sąd wskazał, że organy rozstrzygnęły tę kwestię po myśli wnioskodawcy "bezkrytycznie". Wytknął, że "W sytuacji braku możliwości zapewnienia dla nowo tworzonych lokali mieszkalnych miejsc parkingowych na terenie objętym inwestycją, rzeczą organu było rozważenie czy w tych okolicznościach możliwe jest wydanie wnioskowanej decyzji, nie zaś akceptacja stanu proponowanego przez inwestora". Sąd wprawdzie podał, że znaczne oddalenie działki, na której ma być urządzone miejsce postojowe od terenu inwestycji stanowi fikcję spełnienia warunku w zakresie obsługi komunikacyjnej, jednakże odwołał się w tym zakresie do twierdzeń skarżącej (w niniejszym postępowaniu uczestniczki) M. W., która wskazała, iż jest to około 200 metrów.

W ponownie prowadzonym postępowaniu, pismem z dnia 12 grudnia 2018 roku skarżący przedłożył jako dowód w sprawie wydruk z portalu google maps,

z którego wynika, że miejsce postojowe zlokalizowane na stanowiącej jego własność działce przy ul. T., oddalone jest od terenu inwestycji o 120 m., a dystans ten można pokonać pieszo w estymowanym czasie 2 minut. Co kluczowe, zarówno organ I, jak i II instancji w ogóle nie rozważyły przedmiotowego dowodu. W wydanych decyzjach przywołano się jedynie na lakoniczny passus z analizy, że miejsca postojowe "są lokowane w za dużej odległości od wnioskowanej inwestycji". Należy podkreślić, że Sąd co do zasady podzieliłby pogląd organów, że in casu zlokalizowanie miejsca postojowego na działce przy ul. T. jest niedopuszczalne, gdyby potwierdziło się wyartykułowane w uzasadnieniu wyroku

w sprawie II SA/Rz 1000/17 założenie, że odległość pomiędzy tą działką a terenem inwestycji faktycznie wynosi 200 metrów; taka była przyjęta przez Sąd podstawa faktyczna sformułowanej oceny prawnej i w takim też układzie faktycznym ocena ta pozostawałaby wiążąca. Jeżeli jednak – co będzie podlegało weryfikacji przez organy - dowody wskazywałyby na to, że odległość ta nie wynosi 200 metrów, a znacznie mniej, bo 120 metrów, ocena wyrażona przez Sąd w powołanym wyroku nie byłaby wiążąca, albowiem odnosi się do sprawy ukształtowanej innymi okolicznościami faktycznymi. W takim skonfigurowaniu obowiązkiem organu byłoby rozważenie spełnienia wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 3 oraz art. 54 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Dz. U. 2019 r. poz. 1065 ze zm.

Należy wyeksponować, że zadaniem organu wydającego decyzję

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest szczegółowe określenie ilości miejsc postojowych i sposobu ich rozmieszczenia, lecz określenie zasad (warunków), według których ma to nastąpić na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego. Wymagana ilość miejsc postojowych i sposób ich urządzenia są weryfikowane przez organ architektoniczno-budowlany na podstawie § 18 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. (por. wyroki NSA: z 2 sierpnia 2016 r., II OSK 1871/15; z 9 listopada 2017 r., II OSK 399/16; z 11 stycznia 2018 r., II OSK 761/16).

Istotą unormowania § 18 ust. 1 ww. rozporządzenia jest doprowadzenie do tego, aby nowa inwestycja budowlana w zakresie parkowania nie obciążała wyłącznie dróg publicznych (miejsc postojowych na tych drogach), jak również miejsc postojowych zaprojektowanych na sąsiednich nieruchomościach (por. wyrok NSA

z 14 listopada 2007 r., II OSK 1498/06). § 18 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. nie określa konkretnych kryteriów ustalenia ilości miejsc postojowych, uzależniając ich określenie od przeznaczenia i sposobu zabudowy konkretnej działki budowlanej. Oznacza to, mającą potwierdzenie w zasadach racjonalności, konieczność indywidualnego podejścia do tego aspektu przy każdej inwestycji budowlanej, realizowanej na różnych nieruchomościach, o różnej wielkości i w różnym otoczeniu (por. wyrok NSA z 25 marca 2011 r., II OSK 549/10).

Niewątpliwie miejsca parkingowe powinny być zasadniczo zaprojektowane

i urządzone na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana. Jednak w każdym konkretnym przypadku właściwy organ musi ustalić, czy dotychczas istniejące faktyczne zagospodarowanie terenu pozwala na zaprojektowanie i urządzenie miejsc postojowych dla planowanego obiektu na działce inwestora, czy ewentualnie dopuszczalne jest zapewnienie miejsc postojowych (parkingowych) poza terenem inwestycji. W orzecznictwie przyjęto, że szczególnym przypadkiem pozwalającym na sytuowanie miejsc postojowych poza terenem inwestycji jest realizacja obiektu np. w strefie centrum miasta. Rozróżnienia wymagają bowiem przypadki, gdy inwestycja polega na budowie całkowicie nowego obiektu, od takich, gdy inwestor dokonuje przebudowy, odbudowy, rozbudowy bądź budowy obiektu w miejscu już zagospodarowanym. Oczywiście przyjmowane rozwiązania w zakresie wymogów dotyczących urządzenia parkingów lub miejsc postojowych powinny być dostosowane do istniejącego sposobu zagospodarowania danego terenu, przeznaczenia działki budowlanej i planowanego obiektu,

z uwzględnieniem zarówno interesu inwestora, jak też chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (por. wyroki NSA: z 24 stycznia 2014 r., II OSK 2121/12; z 11 lipca 2018 r., II OSK 2012/16).

Sądy administracyjne zwracają uwagę na konieczność indywidualnego podejścia w zakresie wymogów dotyczących miejsc parkingowych celem uwzględnienia konkretnych okoliczności faktycznych dotyczących projektowanej inwestycji (por. Prawo budowlane. Komentarz, pod red. A. Glinieckiego, LexisNexis, Warszawa 2014, s. 469 i powołane tam wyroki sądów administracyjnych). Jako sytuacje wyjątkowe traktuje się możliwość zapewnienia miejsc postojowych w sposób trwały poza terenem inwestycji - wyrok NSA z 7 września 2012 r., II OSK 864/11; z 21 czerwca 2017 r., II OSK 2650/15; z 11 lipca 2018 r., II OSK 2012/16; z 5 września 2019 r. II OSK 2449/17; wyroki WSA w Krakowie: z 17 czerwca 2016 r., II SA/Kr 421/16; z 16 stycznia 2018 r., II SA/Kr 1569/17.

Uwzględniając naprowadzone okoliczności oraz oceny prawne Sąd stwierdza, że decyzje organów obu instancji naruszają przepisy postępowania w sposób przekładający się na treść rozstrzygnięcia. Organy nie rozważyły wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie, a w szczególności nie oceniły dowodu skarżącego przedstawionego w piśmie z dnia 12 grudnia 2018 roku – art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy uwzględnią przedstawioną przez Sąd ocenę co do możliwości zlokalizowania miejsc postojowych na działce innej niż ta, na której będę prowadzone roboty budowlane, uwzględniając w szczególności położenie nieruchomości inwestycyjnej, jej charakter, otoczenie, realną możliwość zapewnienia na niej miejsc postojowych (na działkach

nr 1118, 1119/2), możliwość urządzenia miejsca postojowego na działce przy

ul. T. (nr 1318/1). Sąd jednocześnie podaje, że nie kwestionuje przyjętego przez organy paradygmatu, iż realizacja przez skarżącego inwestycji generuje obowiązek zapewnienia jednego miejsca postojowego. Za zasadne Sąd uznaje również stanowisko, iż zlokalizowanie miejsca postojowego na działce

nr 1381/1, w sytuacji gdy na działkach nr 1118, 1119/2 nie ma w ogóle takiej możliwości, a odległość pomiędzy oboma terenami wynosi faktycznie około 120 metrów i jest do pokonania pieszo w około 2 minuty, będzie stanowiło realizację wymogu zapewnienia właściwej obsługi w zakresie infrastruktury technicznej

i komunikacji. Taki dystans pomiędzy miejscem postojowym a lokalem mieszkalnym nie zrywa związku funkcjonalnego pomiędzy obiema lokacjami, o ile skarżący posiada do nich obu tytuł prawny.

Ponieważ przyczyną decyzji negatywnych organów był wyłącznie brak spełnienia rygorów dotyczących miejsc postojowych, Sąd nie weryfikował decyzji

w pozostałym, korzystnym dla skarżącego zakresie.

Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a.