Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1784/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-01-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 44
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki ( spr.) Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Izabela Ostrowska Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 lipca 2006 r. sygn. akt II SA/Po 336/06 w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Z. K. na rzecz M. P. kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 lipca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną przez M. P. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], nr [...], którą utrzymano mocy decyzję Prezydenta Miasta P, z dnia [...] odmawiającą M, i M. P. ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego na nieruchomości obejmującej działki nr [...], [...], część działki nr [...] przy ul. [...] w P.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż z ustaleń organu I instancji wynika, że dla terenu, na którym znajduje się nieruchomość nie ma aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (który wygasł w dniu [...] grudnia 2003 r.), a planowana rozbudowa budynku jest niezgodna z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) oraz z art. 5 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118). Organ wskazał, że budynek po rozbudowie znajdowałby się na granicy z działkami sąsiednimi, a właściciel sąsiedniej nieruchomości sprzeciwia się dalszej rozbudowie, która ograniczyłaby korzystanie z jego własnej nieruchomości. Powyższe ustalenia stanowiły podstawę decyzji organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu odwołania inwestorów, utrzymało w mocy powyższą decyzję.

Skargę do sądu administracyjnego wniósł M. P. domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji, z uwagi na naruszenie art. 7, 8, 9, 10, 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a. oraz art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). W uzasadnieniu skarżący podniósł, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie narusza prawa własności ani uprawnień osób trzecich, a teren planowanej inwestycji nie jest objęty planem zagospodarowania przestrzennego, który zabraniałby realizacji takiej inwestycji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylając zaskarżoną decyzję wskazał, iż organ odwoławczy ustosunkowując się jedynie do zarzutów odwołania naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, ponadto uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Z uzasadnienia tego nie wynika, aby organ odwoławczy rozpoznał sprawę ponownie, zbadał legalność planowanej inwestycji z przepisami prawa, uzasadnienie decyzji odnosi się bowiem w całości do okoliczności nie mających istotnego znaczenia w sprawie, a podstawą odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może być jedynie sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa.

W skardze kasacyjnej od tego wyroku wniesionej przez uczestnika postępowania Z. K. zarzucono naruszenie przepisów postępowania polegające na przyjęciu, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, a jej uzasadnienie nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 k.p.a. Z tej przyczyny wniesiono o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję po wnikliwej analizie procesu myślowego organu I instancji i ponownym zbadaniu sprawy. Fakt, że w treści uzasadnienia zastosowano szereg skrótów myślowych nie może przemawiać za uznaniem, iż organ nie rozpatrzył ponownie sprawy i nie zbadał zgodności zamierzenia inwestycyjnego skarżących z przepisami prawa. Ponadto w skardze kasacyjnej poparto stanowisko przyjęte w rozstrzygnięciu organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. P. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu zauważono, że decyzja ta wyraźnie narusza wskazane przez Sąd I instancji przepisy i nie może być uznana za wynik merytorycznego postępowania przeprowadzonego przez organ odwoławczy w wyniku ponownego rozstrzygnięcia sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do przepisu art. 15 § 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę przesłanki nieważności postępowania, określone w § 2 ww. przepisu.

Skarga kasacyjna jako środek odwoławczy od orzeczenia wojewódzkiego sadu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie, stosownie do postanowień art. 174 p.p.s.a., może być oparta na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznawana w niniejszej sprawie skarga kasacyjna, jako podstawę wskazuje naruszenie prawa procesowego, jednak nie odnosi tego do żadnego z przepisów wcześniej powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w oparciu o którą orzekał Sąd I instancji. Tymczasem skarga kasacyjna, jako środek odwoławczy od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, oparta na zarzucie naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), powinno odnosić się do przepisów postępowania (przepisy prawa procesowego), w oparciu o które orzekał Sąd I instancji, a nie do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Poza tym naruszenie przepisów postępowania, może stanowić podstawę skargi kasacyjnej, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli zaskarżone orzeczenie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor opisuje okoliczności sprawy mające miejsce w trakcie postępowania administracyjnego oraz przepisy ustaw, w oparciu o które zostały wydane decyzje w sprawie. Przy czym w końcowej części skargi kasacyjnej, rozważania odnoszą się raczej do postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Reasumując należy stwierdzić, że z całości skargi kasacyjnej wynika, iż jej autor nie godzi się z zaskarżonym rozstrzygnięciem Sądu I instancji, a to jest za mało, jak na pismo będące środkiem odwoławczym, sporządzonym zgodnie z art. 175 § 1 p.p.s.a. przez profesjonalnego pełnomocnika.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.