Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 742/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2007-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 93
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak ( spr.) Asesor WSA Ewa Kruppik - Świetlicka Protokolant Ewa Czerwińska po rozpoznaniu w Wydziale II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rozprawie w dniu 11 stycznia 2007r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie zaopiniowania projektu podziału nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] 2006 r. (bez numeru) działający z upoważnienia Prezydenta Miasta W. – Naczelnik Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta W., działając na podstawie art. 93 ust. 4, 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 z późń. zm.) w związku z § 2, 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz.U. z 2004r. Nr 268, poz. 2663), po rozpatrzeniu wniosku Miejskiego Zarządu Dróg we W. o zaopiniowanie projektu podziału nieruchomości, dokonał pozytywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], położonej we W., przy ulicy L. W wyniku podziału w/w nieruchomości powstaną 2 nowo wydzielone działki; w tym działka oznaczona orientacyjnie nr "[...]" - pozostanie w dotychczasowym użytkowaniu tj. pod funkcję mieszkaniową z usługami z dostępem do drogi publicznej - ulicy B.; oraz działka oznaczona orientacyjnie nr "[...]", która będzie stanowiła uzupełnienie pasa drogowego - część ulicy B. Wskazano przy tym, iż podział nieruchomości odbył się zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta W., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...] 2001 r. (Dz.Urz. Woj. [...]), który przewiduje na tym terenie zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami nieuciążliwymi oraz ulicę zbiorczą. W uzasadnieniu organ podniósł, iż nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr [...], położona jest w obszarze, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta W., a zgodnie z art. 93 ust. 4 i 5 powołanej ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości, należało wydać postanowienie opiniujące wstępny projekt podziału, co do jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto organ określił, że nowo wydzielone nieruchomości będą posiadały pośredni dostęp do drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838 z późn. zm.), wskazując przy czym, że celem proponowanego podziału jest wydzielenie części z działki nr [...] niezbędnego terenu do realizacji inwestycji celu publicznego.

Z rozstrzygnięciem organu I instancji nie zgodził się A. K. i wniósł od niego zażalenie. Żalący oświadczył, iż nie wyraża zgody na w/w podział nieruchomości, który jego zdaniem oparty jest na nieaktualnym planie zagospodarowania przestrzennego. Ponadto strona podniosła, iż interes publiczny nie powinien tak głęboko ingerować w jej prywatne sprawy, do których należy odziedziczona po przodkach spuścizna w postaci zabudowanej nieruchomości przy ulicy L. we Włocławku. Nie zgadza się na ewentualną zmianę miejsca zamieszkania i twierdzi, że zamieszkały przez niego budynek jest w dobrym stanie technicznym. Odwołujący stwierdza też, że istnieje możliwość kompromisowego załatwienia sprawy, bez sięgania do drastycznych sposobów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] 2006 r. nr [...], utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że prowadzone postępowanie ma na celu dokonanie sprawdzenia zgodności planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym podział nieruchomości musi być zgodny z planem miejscowym zarówno pod względem przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Organ odwoławczy podniósł, że jakkolwiek istota rozstrzygnięcia sprowadza się w tej sytuacji do skonkretyzowania ustaleń planu w odniesieniu do zamierzonego podziału i sposobu zagospodarowania działek uzyskanych w rezultacie podziału, to w niniejszej sprawie bezsprzecznym jest, że planowany podział jest zgodny z funkcją określoną w miejscowym planie i przepisami szczególnymi oraz z częścią tekstową i graficzną planu miejscowego, w związku z czym uznano, iż okoliczności podnoszone przez odwołujących w niniejszej sprawie nie mają znaczenia. Zwrócono też uwagę, że niniejsze postępowanie nie rozstrzyga o prawach odwołujących do ich działek, ani też tych praw nie narusza; nie dokonuje podziału nieruchomości, który będzie dokonywany w odrębnym postępowaniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy A. K. wyraził swoje niezadowolenie z zapadłego w odwoławczej instancji rozstrzygnięcia. Podniósł, że nie został powiadomiony o zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który miałby stanowić aktualnie podstawę do zaopiniowania projektu podziału nieruchomości, którą zajmuje. Przedstawiając swoją trudną sytuację materialną, podkreśla, że budynek mieszkalny jest zadbany i nie zgodzi się na jego rozbiórkę. Skarżący konsekwentnie wskazuje też, że możliwe jest rozstrzygnięcie sporu w sposób kompromisowy, umożliwiający rozbudowę skrzyżowania, w stosunku do którego będzie prowadzona inwestycja, z jednoczesnym uwzględnieniem jego interesu.

W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie, powołując się na szczegółowe, merytoryczne uzasadnienie swojego stanowiska zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Po raz kolejny organ podkreślił, że istota rozstrzygnięcia sprowadza się do stwierdzenia, iż opinia co do zgodności proponowanego podziału z planem zagospodarowania jest jednym z elementów decyzji o podziale niezbędnych do jej wydania. Nie przesądza jednakże o podziale nieruchomości, który będzie dokonywany w drodze decyzji, ani też nie przesądza o prawach własnościowych, czy też ograniczeniach własności. Nie mają też znaczenia dla sprawy podnoszone kwestie związane ze zmianą planu zagospodarowania, albowiem w tym postępowaniu nie może to być przedmiotem rozważań.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę - pod względem zgodności z prawem - zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Kontrola Sądu sprowadza się przy tym do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż rozstrzygając sprawę dotyczącą zaopiniowania projektu podziału nieruchomości, zarówno organ I jak i II instancji, nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie podkreślenia wymaga fakt, iż przeprowadzenie podziału nieruchomości, w zakresie określonym przedmiotem niniejszej sprawy, wymaga przeprowadzenia właściwej procedury określonej przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Stosownie do art. 93 ust. 1 i 2 cyt. ustawy, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi, przy czym zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Taki zapis oznacza, że opinia o zgodności podziału nieruchomości powinna opierać się na ustaleniach celu podziału oraz zamierzeń, co do dalszego zagospodarowania działek, tak by powstałe jednostki geodezyjne nie stały w sprzeczności z możliwością racjonalnego wykorzystania gruntów, zakreśloną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Oceny tej należy więc dokonać przez pryzmat skutku podziału nieruchomości, w wyniku czego dochodzi do powstania odrębnych nieruchomości. Potwierdzeniem tych rozważań uczynić można tezę zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 stycznia 2002 r. (sygn. akt I SA 1400/00, System Informacji Prawnej LEX nr 81990), który orzekł, że zgodność z ustaleniami planu, o której mowa w art. 93 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Oznacza to, że przy zatwierdzeniu i opiniowaniu projektu podziału (art. 93 ust. 4 cyt. ustawy) organ musi przede wszystkim uwzględnić przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i z tego punktu widzenia ocenić, czy projekt realizuje to przeznaczenie, a także, czy służy temu przeznaczeniu.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że proponowana do podziału nieruchomość jest położona w obszarze terenów określonych w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Włocławka jako obszar we Włocławku pomiędzy ulicą P., L., B., terenem jednostki wojskowej, ul. O. i B., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...] 2001 r. Natomiast przeznaczenie działki objętej postępowaniem podziałowym, odpowiednio jest określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...], a w ewidencji gruntów jako użytek gruntowy "tereny mieszkaniowe", oznaczone symbolem B. Dla obszarów oznaczonych symbolem MN/UR określono w planie przeznaczenie budownictwo jednorodzinne jako podstawowe przeznaczenie terenu, przy czym dopuszcza się funkcję uzupełniającą - usługi o uciążliwości nie wykraczającej poza granice lokalu; ustala się także możliwość adaptacji istniejącej zabudowy mieszkaniowej z dopuszczeniem jej rozbudowy. Jeżeli zaś chodzi o drugi z symboli – 3 KZ, określa on w planie przeznaczenie terenu - ul. B. - ulica zbiorcza o szerokości w liniach rozgraniczających 20,0 m, jednojezdniowy przekrój poprzeczny ulicy, szerokość jezdni 7,0 m, chodniki obustronne, obustronne pasy zieleni o szer. 1 m.

Bezspornym w sprawie jest również to, że zaproponowany podział ma na celu wydzielenie pod budowę działki oznaczonej orientacyjnie nr "[...]", która będzie stanowiła uzupełnienie pasa drogowego - część ulicy B., odrębnej od działki oznaczonej nr "[...]", która pozostanie w dotychczasowym użytkowaniu tj. pod funkcję mieszkaniową z usługami z dostępem do drogi publicznej - ulicy B.

Ustalony powyższy sposób stan faktyczny sprawy jest wystarczający do tego by stwierdzić, że zaproponowany podział jest zgodny z ustaleniami uchwalonego dla rozpatrywanego terenu, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie określonym w art. 93 ust. 2 cyt. ustawy. Organ właściwy do wydania opinii w sprawie podziału nieruchomości dokonał zatem prawidłowego ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych stanowiących przesłanki podziału. W szczególności zwrócić należy uwagę, iż cel podziału oraz zamierzonego przeznaczenia działek powstałych w wyniku podziału, nie niweczy celów planowania przestrzennego i sposobów racjonalnego wykorzystania gruntów określonych w planie miejscowym.

Zarówno bowiem cel podziału - uzyskanie odrębnych działek, tak by móc dokonać budowy uzupełnienia pasa drogowego, przy jednoczesnym pozostawieniu pozostałej części terenu w dotychczasowym użytkowaniu tj. pod funkcję mieszkaniową z usługami i dostępem do drogi publicznej - ulicy B., stanowi sposób racjonalnego zagospodarowania uzyskanych działek i jest zgodny z dyrektywami kształtowania ładu przestrzennego zawartymi w obowiązującym na tym terenie planie przestrzennym, jego zapisami o możliwości uzupełnienia zabudowy oraz przeznaczenia terenu na cel publiczny.

W kontekście powyższych rozważań, nie znajduje uzasadnienia argumentacja skarżących, która odnosi się raczej do następnych etapów postępowania w sprawie, a wiec ewentualnego podziału nieruchomości i związanych z tym zdarzeniem wzajemnych roszczeń pomiędzy jej właścicielem a inwestorem. Zwrócić bowiem należy uwagę, iż przepisy materialnoprawne i procesowe zawarte w rozdziale I działu III cyt. ustawy (art. 93 i następne), stanowią zwartą całość i nie można znaleźć argumentów przemawiających za tym, że orzekanie o zgodności podziału z ustaleniami planu miejscowego następuje poza postępowaniem o podział nieruchomości. Nie może ulegać wątpliwości, że zgodność podziału z ustaleniami planu miejscowego jest podstawową przesłanką dopuszczalności podziału, o którym ostatecznie rozstrzyga decyzja o podziale lub orzeczenie sądu. To, że w art. 93 ust. 4 i 5 ustawy zostało przyjęte unormowanie, iż wskazany organ opiniuje proponowany podział nieruchomości, wyrażając opinię w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie, nie oznacza samo przez się, że następuje to w odrębnej sprawie administracyjnej, poza postępowaniem o podział nieruchomości, której przedmiotem jest wyłącznie uzyskanie opinii co do proponowanego podziału.

Do wyrażenia opinii, o której mowa w art. 93 ust. 4 i 5 cyt. ustawy, nie ma z oczywistych względów zastosowania przepis art. 106 K.p.a., albowiem przepis ten odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy wydanie decyzji jest uzależnione od zajęcia stanowiska przez inny organ (organ współdziałający) niż organ właściwy do wydania decyzji (organ załatwiający sprawę). Skoro zaś opinię, o której mowa w art. 93 ust. 4 i 5 ustawy, wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta i ten sam organ jest właściwy do wydania decyzji w sprawie o podział nieruchomości, to nie może być stosowany przepis art. 106 K.p.a. (por. uchwałę składu 5 sędziów NSA w Warszawie z 1 marca 1999 r., sygn. akt OPK 1/99, ONSA 1999/3/84 z aprobującą glosą W. Czerwińskiego, ST 1999/7-8/150).

Utrzymanie więc w mocy decyzji organu I instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. było zgodne z prawem. Organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny postępowania organu I instancji oraz wydanego rozstrzygnięcia, dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).