Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 155/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk Sędziowie: WSA Tomasz Janeczko WSA Krystyna Tomaszewska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi K. S. i B. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] października 2018 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ("GINB"), utrzymał w mocy decyzję Wojewody Z. z [...] maja 2018 r., znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty S. nr [...] z [...] grudnia 2000 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. sp. z o.o. pozwolenia na budowę farmy wiatrowej, składającej się z 7 siłowni wiatrowych położonych w C.: EW2 na działce nr [...], EW3 na działce [...], EW4 na działce nr [...], EW6 na działce [...] i położonych w miejscowości K.: EW7 na działce nr [...], EW8 na działce nr [...], EW9 na działce [...] wraz z liniami kablowymi energetycznymi SN-15Kv dla wyprowadzenia mocy z farmy wiatrowej do GPZ D. (teren gminy D.) oraz drogami dojazdowymi do siłowni wiatrowych.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek K. S. i B. P. ("skarżący"), a następnie wyjaśnił pojęcie strony postępowania (art. 28 k.p.a.), interesu prawnego oraz interesu faktycznego.

Organ wyjaśnił, że interes prawny w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1202, "Prawo budowlane"), który jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a. ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy natomiast rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, organ wskazał, że w każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Ocena interesu prawnego nie może być dokonywana również w oparciu o indywidualną wrażliwość zainteresowanego. Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Ponadto organ podkreślił, że sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę lub o wznowienie postępowania w takiej sprawie są prowadzone tylko w nadzwyczajnych trybach postępowań administracyjnych, jednakże nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, czyli problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Ponieważ postępowanie nadzwyczajne w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę stanowi jedynie odrębną sprawę procesową a nie materialnoprawną w stosunku do postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, brak jest racjonalnych przesłanek do rozszerzania kręgu stron postępowania nadzwyczajnego w stosunku do postępowania zwykłego. W obu tych postępowaniach normą materialnoprawną określającą krąg stron postępowania jest art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Po przeanalizowaniu akt sprawy organ stwierdził, że skarżący nie brali udziału w postępowaniu zakończonych wydaniem decyzji Starosty S. z [...] grudnia 2000 r. K. S. swój interes prawny do udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji wywodzi z tytułu przysługującego mu prawa współwłasności działek nr. ew. [...] oraz [...], położonych w miejscowości K., gmina D. Powyższe potwierdza treść ksiąg wieczystych nr [...] oraz [...], prowadzonych przez Sąd Rejonowy w [...], [...]. Natomiast B. P. swój interes prawny do udziału w tym postępowaniu wywodzi z tytułu przysługującego mu prawa współwłasności działek nr. ew. [...] oraz [...], położonych w miejscowości K., gmina D., co potwierdza treść ksiąg wieczystych nr [...] oraz [...], prowadzonych przez ten sam sąd.

GINB odnosząc się do działek należących do B. P. wskazał, że z projektu zagospodarowania terenu spornej inwestycji oraz z analizy danych pochodzących z sytemu internetowego [...] wynika, że projektowana wieża elektrowni wiatrowej EW7 znajduje się w odległości ok. 193 m od granicy z działką nr ew. [...] oraz w odległości ok. 317 m od granicy z działką nr ew. [...]. Z kolei wieża elektrowni wiatrowej EW8 znajduje się w odległości ok. 239 m od granicy z działką nr ew. [...], zaś wieża elektrowni wiatrowej EW4 – w odległości ok. 383 m od granicy z działką nr ew. [...]. Pozostałe wieże wiatrowe znajdują się w jeszcze większej odległości od ww. działek.

Jednocześnie w stosunku do działek należących do K. S. stwierdzono następujące dane: projektowana wieża elektrowni wiatrowej EW7 znajduje się w odległości ok. 214 m od granicy z działką nr ew. [...] oraz ok. 370 m od granicy z działką nr ew. [...]. Z kolei wieża elektrowni wiatrowej EW8 znajduje się w odległości ok. 276 m od granicy z działką nr ew. [....], zaś wieża elektrowni wiatrowej EW4 znajduje się w odległości ok. 303 m od granicy z działką nr ew. [...]. Pozostałe wieże wiatrowe znajdują się w jeszcze większej odległości od ww. działek.

Organ wyjaśnił nadto, że wiatrak znajdujący się w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr ew. [...] (znajdujący się na wydruku z systemu internetowej www.geoportal.gov.pl) nie jest objęty kwestionowaną decyzją Starosty S.

W oparciu o powyższe wyliczenia GINB stwierdził, że należące do skarżących działki nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, nie powoduje ona bowiem jakichkolwiek ograniczeń wynikających z obowiązujących przepisów prawa w zakresie możliwości zagospodarowania działek. W ocenie organu skarżący mogą bez przeszkód zagospodarować działki będące ich własnością, zaś realizacja spornej inwestycji w najmniejszym nawet stopniu nie wpływa na zakres wyznaczonego przepisami prawa zagospodarowania.

Organ podkreślił, że skarżący nie wskazali okoliczności uzasadniających ich interes prawny w kwestionowaniu decyzji Starosty S. z [...] grudnia 2000 r.

Jednocześnie GINB w oparciu o wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 września 2012 r., sygn. akt II OSK 911/11 wyjaśnił, że w obszarze oddziaływania takiego obiektu jak elektrownia wiatrowa przepisy odrębne nie przewidują żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu terenu związanych z tym obiektem w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Nie ma więc żadnych podstaw, aby odmiennie interpretować w drodze wykładni rozszerzającej art. 28 ust. 2 tej ustawy.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że skarżący nie mogą upatrywać interesu prawnego w przepisach ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961, "ustawa o inwestycjach"). W myśl art. 4 ust. 1 tej ustawy odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane budynki mieszkalne albo budynki o funkcji mieszanej, w skład których wchodzą funkcje mieszkaniowe od elektrowni wiatrowej – jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy o inwestycjach postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dotyczące budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, wszczęte po dniu wejścia w życie ustawy – prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych przez 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Zdaniem GINB oznacza to, że przez trzy lata od daty wejścia ustawy o inwestycjach w życie nie można skutecznie prawnie twierdzić, że obszarem oddziaływania elektrowni wiatrowej – w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego - jest obszar obliczony zgodnie z art. 4 ust. 1. ww. ustawy. Elektrownia wiatrowa bowiem przez trzy lata nie ma negatywnego wpływu na sposób zagospodarowania nieruchomości, położonych w odległości mniejszej lub równej od dziesięciokrotności wysokości wiatraka. Innymi słowy, prawa właścicieli takich nieruchomości do zabudowy mieszkalnej lub o funkcji mieszkaniowej nie zostały (aż do upływu 36-miesięcznego okresu) ograniczone. W tej sytuacji nie można przyznać skarżącym legitymacji materialnej, wywodzącej się z przepisów ustawy o inwestycjach.

Interes prawny skarżących w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności nie wynika również z przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy D. z [...] czerwca 2005 r., Nr [...] albowiem, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 1398/10, powoływanie się na przepisy prawa miejscowego (normy planistyczne), które zgodnie z art. 94 Konstytucji są wydawane na podstawie i w granicach upoważnień ustawowych, nie będzie stanowiło wystarczającej podstawy prawnej do uznania za stronę w postępowaniu o pozwolenie na budowę.

Podnoszona przez skarżących argumentacja dotycząca potencjalnych uciążliwości związanych z realizacją spornej inwestycji takich jak hałas i "migotanie cienia" nie może być podstawą do uznania, iż należące do skarżących działki znajdują się w obszarze oddziaływania sporej inwestycji. Są to bowiem okoliczności faktyczne mogące jedynie powodować zmniejszenie komfortu korzystania z nieruchomości, nie powodują zaś ograniczeń w ich zagospodarowaniu. Skarżący mogą skorzystać ze środków prawnych przysługujących im z mocy przepisów prawa cywilnego, które zapewniają ochronę przed różnego rodzaju immisjami (art. 222 § 2 w zw. z art. 144 k.c.).

Podsumowując organ stwierdził, że działki należące do skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a tym samym skarżącym nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W rezultacie zaistniała przeszkoda prawna do prowadzenia z wniosku skarżących postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty S. z [...] grudnia 2000 r. ze względu na brak elementu podmiotowego tego postępowania.

GINB wskazał, że zgodnie z brzmieniem art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Następuję to również w przypadku, gdy organ stwierdzi w trakcie postępowania, iż podmiot w nim występujący nie ma przymiotu strony.

Jednocześnie organ wyjaśnił, że z uwagi na formalny charakter rozstrzygnięcia merytoryczne zarzuty odwołań nie mogły zostać poddane ocenie.

Skargę na decyzję GINB wnieśli K. S. i B. P., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący zarzucili naruszenie:

- art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a. polegające na uznaniu, że nieruchomości skarżących nie znajdują się w zakresie oddziaływania spornej inwestycji, choć przebiega przez nie linia kablowa dla wyprowadzenia mocy wiatrowej z elektrowni oraz uznanie, że skarżący nie mają interesu prawnego do żądania stwierdzenia nieważności decyzji Starosty S. z [...] grudnia 2000 r., choć odległość od elektrowni wiatrowych do ich działek jest mniejsza niż 400 m (przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego);

- art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o inwestycjach w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez pominięcie regulacji wprowadzających zasadę mocy obowiązującej miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, przewidujących inwestycje w postaci elektrowni wiatrowych, obowiązujących w dacie wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany;

- art. 157 § 2 zdanie drugie w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 61 § 3 k.p.a. polegające na niewszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji Starosty S. z urzędu.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Podczas rozprawy pełnomocnik skarżących przedłożył kopię mapy zasadniczej, obrazującej teren nieruchomości nr. ew. [...] i [...] i wskazał, że kabel SN-15kV, objęty decyzją o pozwoleniu na budowę, przebiega inaczej niż w projekcie budowlanym, tj. przez działki nr. ew. [...], [...], [...], [...] i [...]. Podkreślił, że na etapie odwołania informowano GINB o innym położeniu kabla niż wynikającym z projektu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo utrzymał w mocy decyzję Wojewody Z. Z [...] maja 2018 r., znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty S. nr [...] z [...] grudnia 2000 r uznając, że wnioskodawcom nie przysługuje przymiot strony.

Działki należące do skarżących K. S. i B. P. nie znajdują się bowiem w obszarze oddziaływania elektrowni wiatrowej w świetle przepisów ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych

Tym samym skarżący nie posiadają przymiotu strony uprawniającego do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenia nieważności decyzji Starosty S. nr [...] z [...] grudnia 2000 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. sp. z o.o. pozwolenia na budowę farmy wiatrowej, składającej się z 7 siłowni wiatrowych położonych w C.: EW2 na działce nr [...], EW3 na działce [...], EW4 na działce nr [...], EW6 na działce [...] i położonych w miejscowości K.: EW7 na działce nr [...], EW8 na działce nr [...], EW9 na działce [...] wraz z liniami kablowymi energetycznymi SN-15Kv dla wyprowadzenia mocy z farmy wiatrowej do GPZ D. (teren gminy D.) oraz drogami dojazdowymi do siłowni wiatrowych.

W ocenie Sądu stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest prawidłowe.

Decyzja której dotyczyło pozwolenie na budowę została wydana w dniu [...] grudnia 2000 r., a więc przed wejściem w życie ustawy z dnia [...] maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961 ze zm.).

W postępowaniu nadzorczym o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty S. nr [...] z dnia [...] grudnia 2000r o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowej decyzja jest oceniana pod kątem przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania.

Przyznanie wnioskodawcom przymiotu strony, a tym samym legitymacji procesowej upoważniającej do wszczęcia postępowania nadzorczego z uwagi na zaistniałą zmianę stanu prawnego nie znajduje racjonalnego uzasadnienia stanowiąc zaprzeczenie gwarancji stron w ramach dokonywanego obrotu prawnego oraz zasady nie działania prawa wstecz.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prezentując w uzasadnieniu decyzji swój pogląd prawny trafnie uwzględnił przepisy intertemporalne zawarte w ustawie z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961 ze zm.).

W szczególności dokonał oceny art. 13 ust 3, który stanowi, że postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, wszczęte, a nie zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych.

Posłużenie się przez ustawodawcę w treści tego artykułu zwrotem "w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę" może bowiem wskazywać na szeroki zakres pojęciowy hipotezy tego przepisu, wykraczającej poza postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę.

Zwrot "w przedmiocie pozwolenia" oznaczać może również sprawę prowadzoną w ramach postępowania nadzwyczajnego, którego celem jest przesądzenie o ważności prawnej i pozostawieniu lub usunięciu z obrotu prawnego kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wziął również pod uwagę dyspozycję art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych.

Zgodnie ze wskazanym przepisem postępowania w przedmiocie wydania "[...]", dotyczące budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, wszczęte po dniu wejścia w życie ustawy prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych przez 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Oznacza to, że przez 3 lata od daty wejścia ustawy w życie nie można skutecznie twierdzić, że obszarem oddziaływania elektrowni wiatrowej - w rozumieniu art. 3 pkt. 20 Prawa budowlanego - jest obszar w odległości równej lub większej od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, zgodnie z art. 4 pkt. 1 ustawy. Elektrownia wiatrowa bowiem przez ww. 3 lata nie ma negatywnego wpływu na sposób zagospodarowania nieruchomości, położonych w odległości mniejszej lub równej od dziesięciokrotnej wysokości wiatraka. Właściciele nieruchomości położonych w takiej odległości mogą bowiem nie tylko wystąpić o wydanie, ale i uzyskać decyzje o warunkach zabudowy.

Analiza ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych prowadzi do wniosku, że generalną (a więc nie tylko w wypadku obszaru oddziaływania inwestycji) wolą ustawodawcy było odsunięcie na 36 miesięcy skutków ustawy w tym zakresie, w jakim skutki te odnoszą się do praw lub obowiązków, wynikających z innych ustaw.

Wbrew zarzutom skarżących z projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją ostateczną Starosty S., Nr [...], o pozwoleniu na budowę, nie wynika aby przebieg linii kablowej został zaprojektowany przez działki skarżących. Linie kablowe SN dla wyprowadzenia mocy z zaprojektowanej elektrowni wiatrowej przebiegają bowiem w działkach dojazdowych do elektrowni.

Podczas rozprawy pełnomocnik skarżących przedłożył kopię mapy zasadniczej, obrazującej teren nieruchomości nr. ew. [...] i [...] i wskazał, że kabel SN-15kV, objęty decyzją o pozwoleniu na budowę, przebiega inaczej niż w projekcie budowlanym, tj. przez działki nr. ew. [...], [...], [...], [...] i [...].

Wybudowanie kabla SN-15kV niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym nie powoduje, że skarżącym przysługuje przymiot strony w postępowaniu nadzorczym.

Do organów nadzoru budowlanego należy sprawa odstępstw od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę.

GINB trafnie wskazał, że podnoszona przez skarżących argumentacja dotycząca potencjalnych uciążliwości związanych z realizacją spornej inwestycji takich jak hałas i "migotanie cienia" nie może być podstawą do uznania, iż należące do skarżących działki znajdują się w obszarze oddziaływania sporej inwestycji. Są to bowiem okoliczności faktyczne mogące jedynie powodować zmniejszenie komfortu korzystania z nieruchomości, nie powodują zaś ograniczeń w ich zagospodarowaniu.

Na nieruchomościach, na których zlokalizowano wieże elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą techniczną obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania terenu przyjęte Uchwałą Nr [...] Rady Gminy D. z dnia [...] sierpnia 2000 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy D., części miejscowości C. i K. Elektrownie wiatrowe zostały zlokalizowane zgodnie z ustaleniami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. Urz. Woj. Z. Nr [...], poz. [...]). Natomiast wskazane działki wnioskodawców położone są na terenach objętych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy D. z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie Gminy D. z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D. na całym obszarze z wyłączeniem wskazanych działek.

Zgodnie z ustaleniami planu miejscowego działki nr [...], [...], [...], [...], obręb K., stanowią tereny produkcji rolnej - oznaczone symbolem RO -1. Również, zgodnie z Wypisem z rejestru gruntów prowadzonym przez Starostę S., działki te stanowią użytek rolny. Wobec powyższego brak podstaw do uznania właścicieli tych działek za strony postępowania.

Interes prawny skarżących w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty S. nr [...] z [...] grudnia 2000 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. sp. z o.o. pozwolenia na budowę farmy wiatrowej nie wynika również z przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy D. z [...] czerwca 2005 r., Nr [...] albowiem, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 1398/10, powoływanie się na przepisy prawa miejscowego (normy planistyczne), które zgodnie z art. 94 Konstytucji są wydawane na podstawie i w granicach upoważnień ustawowych, nie będzie stanowiło wystarczającej podstawy prawnej do uznania za stronę w postępowaniu o pozwolenie na budowę.

Mając na uwadze wskazane okoliczności Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w sentencji.