Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 565/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a , art. 30 ust. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Dnia 2 września 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 września 2021 roku sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody z dnia"[...]"., nr "[...]" w przedmiocie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z "[...]" r., nr "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta z "[...]" r., którą organ I instancji wniósł sprzeciw w sprawie budowy telekomunikacyjnego obiektu budowlanego spółki A na dachu istniejącego budynku w zakresie: masztu kratowego o wys. ok. 10,1 m n.p.d. z antenami, zasilania (WLZ) oraz wydzielenia pomieszczenia technicznego, na poddaszu budynku zlokalizowanego przy ul. "[...]" w O. na dz. nr "[...]".

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że spółka A (dalej jako: "skarżąca") dokonała zgłoszenia przedmiotowego zamierzenia budowlanego w dniu 8 lutego 2021 r., na podstawie art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a ustawy Prawo budowlane. Zgłoszenie dotyczy stacji bazowej zlokalizowanej na siedmiokondygnacyjnym budynku mieszkalnym o wysokości ok. +25,9 m n.p.t. Na stacji zainstalowanych miałoby zostać sześć anten sektorowych oraz jedna antena radioliniowa na wysokości +32 m n.p.t., na projektowanych wspornikach z ramkami zamocowanymi do projektowanego stalowego masztu kratowego o wysokości ok. 10,1 m, posadowionego na szybie windy. Posadowienie na szybie windy zaprojektowano w formie płyty i czterech słupów zakotwionych do istniejącego szybu windy. Ponadto na dachu zaprojektowano wydzielenie pomieszczenia technicznego do obsługi stacji. Anteny sektorowe będą pracować w azymutach 25°, 150° i 270°. Do projektu budowlanego dołączono rysunki konstrukcyjne dotyczące posadowienia stacji na dachu budynku, natomiast nie przedłożono ani analizy kwalifikacyjnej ani środowiskowej projektowanych anten sektorowych, choć projekt budowlany sugerował, że takie analizy znajdują się w projekcie budowlanym. Mając na uwadze charakterystykę przedsięwzięcia, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że objęte zgłoszeniem roboty budowlane wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy podniósł, że konstrukcja stacji bazowej stanowi odrębny od budynku obiekt budowlany, tworzy ona samodzielną i odrębną w stosunku do budynku całość techniczno-użytkową. Zaznaczył, że wskazany zakres robót budowlanych, poza posadowieniem masztu wraz z osprzętem, obejmuje wykonanie płyty żelbetowej nadszybia oraz czterech słupów wystających ponad połać dachu, na których umieszczony ma zostać projektowany maszt telefonii komórkowej. Rodzaj takich robót budowlanych nie został ujęty w art. 29 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy argumentował, że przepis art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego może mieć wyłącznie zastosowanie w przypadku instalowania na obiekcie budowlanym urządzeń i instalacji, które nie emitują do środowiska fal elekromagnetycznych, mają wyłącznie charakter urządzeń odbiorczych, jak np. anteny do odbioru programów telewizyjnych czy radiowych. Czym innym jest bowiem montaż pojedynczego urządzenia, w tym urządzenia komunikacyjnego, na istniejącym obiekcie budowlanym, a czym innym montaż takich urządzeń na obiekcie budowlanym, który jako całość funkcjonalno-użytkowa stanowi odrębny obiekt budowlany czyli stację bazową telefonii komórkowej. Organ odwoławczy powołał orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, konstatując, że przedstawione stanowisko jest poglądem ugruntowanym w judykaturze.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, zarzuciła powyższej decyzji naruszenie:

- art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię, tj. błędne ustalenie, że zgłoszenie dotyczy przedsięwzięcia, na które wymagane jest pozwolenie na budowę i w konsekwencji bezpodstawne wniesienie sprzeciwu, w sytuacji gdy literalna treść przepisu art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego wskazuje, że pozwolenie na budowę nie jest wymagane, a konieczne jest jedynie zgłoszenie, a także poprzez jednoczesne wniesienie sprzeciwu i nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy podstawą prawną takiego rozstrzygnięcia jest przepis art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego, niebędący podstawą prawną skarżonego rozstrzygnięcia;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak pełnego i logicznego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego dla wydania decyzji o odnośnej treści, w szczególności brak logicznego

i spójnego wyjaśnienia: co stoi na przeszkodzie zastosowaniu w przedmiotowej sprawie art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego i dlaczego płyta żelbetowa wraz ze słupami nie może stanowić elementu "antenowych konstrukcji wsporczych", co miało istotny wpływ na wynik postępowania;

- art. 7 i 8 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutów skarżącej podniesionych

w odwołaniu, jak i do literalnego brzmienia przepisu art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego.

Skarżąca wniosła o uchylenie obu decyzji instancyjnych i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżąca wywiodła, że wobec zmiany stanu prawnego, powoływane przez organ orzecznictwo jest nieaktualne. W obowiązującej treści art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego ustawodawca wyraźnie wskazał, że wystarczające jest zgłoszenie dla instalacji urządzeń, niezależnie od tego czy stanowią, czy też nie stanowią całości techniczno-użytkowej. Dlatego całkowicie nieuzasadnione jest dokonywanie rozróżnienia czy instalowane jest jedno urządzenie, czy kilka urządzeń stanowiących odrębną całość. Przepis ten odnosi się do instalowania antenowych konstrukcji wsporczych, które nie zostały zdefiniowane w Prawie budowlanym. Powinno być oczywiste, że dotyczą one wszelkich konstrukcji wsporczych, na których mają być przewieszone anteny. Poza instalacją wspomnianych urządzeń ustawodawca odnosi się do konstrukcji wsporczych regulując kwestie urządzeń sytuowanych w pasie drogowym dróg publicznych wskazując, że urządzenia te obejmują także fundamenty, konstrukcje wsporcze oraz przynależne elementy wyposażenia (art. 29 ust. 2 pkt 27 Prawa budowlanego). Powyższe oznacza, że konstrukcje wsporcze stanowią element odmienny od fundamentów jednak, skoro służyć mają posadowieniu urządzeń w pasie drogowym jak najbardziej mogą przybrać postać płyty i słupów żelbetowych - jak w niniejszej sprawie. Skarżąca podkreśliła, że "antenową konstrukcją wsporczą" jak najbardziej jest maszt, ale także pozostałe elementy konstrukcyjne niezbędne do jego bezpiecznego posadowienia, w tym wypadku płyta żelbetowa wraz ze słupami. Zarzuciła, że organy orzekające w ogóle nie wyjaśniły, dlaczego kwestionowana konstrukcja nie może stanowić "antenowej konstrukcji wsporczej" i dlaczego wykonanie "dodatkowej konstrukcji w formie płyty i słupów żelbetowych" nie ma stanowić instalowania. Wszak każdorazowo posadowienie antenowej konstrukcji wsporczej na dachu budynku wymaga w jakimś aspekcie "przebudowy elementów konstrukcyjnych", albowiem antena musi być na dachu zainstalowana w sposób bezpieczny - czy to w formie odciągów, kotew, czy też, jak

w niniejszej sprawie, płyty i słupów.

W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym. Dodatkowo wskazał, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem w orzecznictwie sądów administracyjnych, o instalacji, czy też montażu urządzenia można mówić wówczas, gdy na dachu istnieje już nośnik (konstrukcja wsporcza), na którym zainstalowane zostaną anteny i inne urządzenia stacji.

W piśmie procesowym z 23 lipca 2021 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę w całości. Podniósł, że stanowisko organu pomija treść przepisu. Podkreślił, że wskazane przez organ stanowisko judykatury pochodzi z 2017 r., ostatni wyrok NSA z 20 marca 2019 r., podczas gdy cytowana treść przepisu weszła w życie 25 października 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana

w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Organ

w odpowiedzi na skargę wniósł o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym,

a pełnomocnik skarżącej nie zażądał przeprowadzenia rozprawy w przewidzianym terminie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje

w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istnienia istotnych wad

w postępowaniu, mających wpływ na wynik sprawy - art. 145 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle powołanych wyżej kryteriów, w oparciu

o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu

I instancji nie naruszają prawa.

Zastosowany przez organy orzekające art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U.z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie organy orzekające nie stosowały w ogóle art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego i dlatego go nie powoływały. Art. 30 ust. 7 stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia;

2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; 4) wprowadzenie, utrwalenie, zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Zastosowanie art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego jest pozostawione uznaniu organu architektoniczno-budowlanemu i może dotyczyć robót budowlanych, które co do zasady nie wymagają pozwolenia na budowę. Natomiast art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego należy odnosić do budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a więc które nie podlegają enumeratywnemu wyłączeniu z uzyskania pozwolenia na budowę, zawartemu w art. 29 ustawy Prawo budowlane.

Wbrew stanowisku skarżącej organy orzekające dokonały prawidłowej wykładni art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a ustawy Prawo budowlane, zasadnie uznając, że zgłoszone zamierzenie budowlane wykracza poza zakres tego przepisu i tym samym wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 1 omawianej ustawy. Zajęte stanowisko organy uzasadniły w stopniu umożliwiającym jego weryfikację. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wyraźnie wynika dlaczego organ odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącej prezentowanego w odwołaniu. Tym samym nie można mu przypisać naruszenia art. 7, art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a.

Nie ma uzasadnionych podstaw twierdzenie skarżącej, że aktualne brzmienie art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a ustawy Prawo budowlane, odbiega od dotychczasowego rozumienia pojęcia "instalowania urządzeń". Wskazać należy, że nowelą z dnia 13 lutego 2020 r.

o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471), która weszła w życie z dniem 19 września 2020 r., ustawodawca usystematyzował

w art. 29 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę i niewymagające lub wymagające zgłoszenia. W poprzednio obowiązującym stanie prawnym omawianą kwestię regulował art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, który do 25 października 2019 r. stanowił, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Przepis ten zmieniony został przez art. 5 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 poz.1815) z dniem 25 października 2019 r. Wówczas art. 29 ust. 2 pkt 15 nadano następujące brzmienie: "pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, na obiektach budowlanych. Natomiast art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. 3 lit. b ustawy Prawo budowlane stanowił, że zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. W aktualnym stanie prawnym art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a ustawy Prawo budowlane łączy w sobie powyższe unormowania, bez zasadniczej zmiany ich treści. Zgodnie z aktualnym brzmieniem, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości nieprzekraczającej 3 m. Z treści przytoczonych unormowań wynika, że w stanie prawnym obowiązującym do 25 października 2019 r. także była mowa o antenowych konstrukcjach wsporczych

i instalacji radiokomunikacyjnych. Jedyną zmianą, jaką wprowadziła powołana nowela

z 2019 r., jest wskazanie przez ustawodawcę, że zwolnienie z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczy instalowania urządzeń z osprzętem

i urządzeniami zasilającymi, stanowiącymi lub niestanowiącymi całości techniczno-użytkowej. Uszczegółowienie to nie zmieniło w sposób zasadniczy dotychczasowego rozumienia omawianej regulacji. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że nowelizacja art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, na którą powołuje się skarżąca, nie wprowadziła możliwości budowy stacji bazowych na istniejących obiektach budowlanych bez pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 3991/19, wyrok WSA w Poznaniu z 3 grudnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 1224/20, WSA w Bydgoszczy z 25 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 339/21, WSA w Warszawie z 25 lutego 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1890/20, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Zaakcentować należy, że w poprzednim i obecnym stanie prawnym zwolnieniu z uzyskania pozwolenia na budowę korzystać może tylko "instalacja urządzeń". Dlatego aktualne pozostaje stanowisko judykatury wypracowane na gruncie art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego. W świetle art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane maszty antenowe kwalifikowane są co do zasady jako budowle, które wymagają pozwolenia na budowę. Przez urządzenia budowlane, zgodnie z art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego wydawnictwa PWN "instalacja" to zespół przewodów i urządzeń doprowadzających elektryczność, gaz, wodę itp. do jakichś obiektów lub pomieszczeń; zaś synonimami "instalować" są słowa: "zakładać", "podłączać". Na zasadzie art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę może tym samym dotyczyć nieskomplikowanych technicznie zamierzeń budowlanych, które są związane z użytkowaniem obiektu budowlanego, na którym mają być lokalizowane. Objęta zgłoszeniem stacja bazowa nie służy użytkowaniu obiektu na którym ma być posadowiona, nie jest więc "urządzeniem"

w rozumieniu ustawy. Potwierdził to NSA w wyroku z 11 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 3450/19, publ. w CBOSA). Poza tym w niniejszej sprawie istotnym jest, że zgodnie z projektem posadowienie antenowej konstrukcji wsporczej na dachu budynku wymaga bezpośredniej ingerencji w konstrukcję obiektu, a więc wymaga jego przebudowy i stanowi jego nadbudowę, co także wymaga pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1476/18, publ. w CBOSA).

Niezależnie od powyższego uwzględnić należy, że zgodnie ze zgłoszeniem skarżąca planuje zawieszenie na maszcie sześć anten sektorowych, po dwie w tych samych kierunkach. Działanie takich anten nie jest obojętne dla środowiska. To zaś implikuje konieczność takiej interpretacji omawianego przepisu, by nie doszło do obejścia prawa w ujęciu systemowym. W przypadku zaistnienia mocy promieniowania izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny o mocy określonej w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), dalej: rozporządzenie, mamy do czynienia z przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, zaś w przypadku mocy pojedynczej anteny wskazanej w § 3 ust. 1 pkt 8 cytowanego rozporządzenia, mówimy o przedsięwzięciu mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jeśli jednak mamy do czynienia z przedsięwzięciem, które obejmuje więcej niż jedną antenę, zachodzi konieczność zsumowania parametrów charakteryzujących dane przedsięwzięcie Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia treść § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należą również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiąga progi określone w ust. 1 rozporządzenia (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2245/15 i z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1476/18, publ. w CBOSA). Stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r.

o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 283 ze zm., dalej: "u.i.ś.o"), przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Ustawa ta określa procedurę i kryteria jakie należy brać pod uwagę przy wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzją taką jest też m.in. decyzja stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co wynika wyraźnie z brzmienia art. 84 ust. 1 i 2 u.i.ś.o. Stosownie do art. 72 ust. 1 pkt 1u.i.o.ś. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Powyższe przekonuje dodatkowo, że lokalizowanie nowych anten sektorowych emitujących pole elektromagnetyczne szkodliwe dla człowieka nie może zostać objęte ogólnym zwolnieniem z uzyskania pozwolenia na budowę, w myśl art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego.

Z podanych przyczyn skarga podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.