Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 206/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 240 par 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi R.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący R.R. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] lutego 2015 r. nr [...], która utrzymywała w mocy decyzję tego organu z [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej z [...] października 2012r. nr [...] w sprawie określenia skarżącemu zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2007 r.

Rozstrzygnięcia organów zapadły w następującym stanie faktycznym.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, decyzją z dnia [...] lutego 2012r., określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że skarżący dokonując w 2007 r. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej sprzedaży towarów, w tym za pośrednictwem portalu [...], przy użyciu m.in. nick’ów "R.", "ro." oraz "k.", w znacznej części nie udokumentował jej, nie zaewidencjonował w ewidencjach oraz nie wykazał w deklaracjach VAT-7. Ponadto wykazano, że sprzedawane towary były nowe i oryginalne. W konsekwencji stwierdzono, że skarżący zaniżył wartość dostaw podlegających opodatkowaniu oraz podatek należny. W świetle powyższego, organ uznał prowadzone przez niego księgi podatkowe za nierzetelne w ww. zakresie. Dokonując ustaleń w zakresie podstawy opodatkowania, na mocy art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej, organ odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania stwierdzając, że dane wynikające z rejestrów, uzupełnione zebranymi dowodami, w szczególności wyciągami z rachunku bankowego należącego do skarżącego pozwoliły na jej określenie.

W wyniku rozpoznania odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy za prawidłowe uznał ustalenia organu kontroli skarbowej w zakresie przychodów z prowadzonej przez skarżącego pozarolniczej działalności gospodarczej, jak i kosztów ich uzyskania, w szczególności przez uznanie sprzedaży związanej z nick’iem "k.", a również, że dotyczyła ona rzeczy nowych.

Na ww. decyzję skarżący wniósł skargę do Sądu, który wyrokiem z dnia 14 lutego 2013 r. (sygn. akt I SA/Go 1146/12) ją oddalił. Od wyroku R.R. wniósł skargę kasacyjną.

Wnioskiem z [...] lipca 2013 r. skarżący wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ww. organu z [...] października 2012 r. nr [...] i jej uchylenie.

Powołując się na przepis art. 240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej podniósł, że towary sprzedawane przez konto "k." były towarami używanymi bądź drugiego gatunku, często naprawianymi czy ulepszanymi przez niego w celu ich odsprzedaży. Zakupiono je na giełdach od różnych osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Świadczą o tym dołączone do wniosku kserokopie zestawień uszkodzeń za lata 2007-2009 i 2010 oraz reklamacje klientów, w których osoby te wyraźnie wskazują, że towar był używany, czy uszkodzony. Dodał, że zgłaszał reklamacje firmie kurierskiej, że towar przekazany klientowi dostarczany został w formie uszkodzonej, jednakże firma kurierska za każdym razem wskazywała, iż wina nie leży po jej stronie albowiem nie było oznak uszkodzenia opakowania zewnętrznego, co tylko potwierdza fakt, że towar zapakowany był już uszkodzony bądź ze względu na wcześniejsze naprawy i poprawki uległ szybkiemu uszkodzeniu, albowiem nie był towarem nowym, tylko już wcześniej używanym. W związku z powyższym skarżący wniósł o przesłuchanie w charakterze świadków kontrahentów wskazanych w załączonych do wniosku reklamacjach.

Ponadto podniósł, że sprzedaży przez nick "k." dokonywała jego żona, a on tylko ponosił opłaty za jego prowadzenie i na jego konto wpływała zapłata za towar. Potwierdzeniem tego jest to, że A.R. swoje konto założyła dopiero w dniu [...] maja 2006 r., podczas gdy założenie konta na portalu [...] miało miejsce [...] marca 2006 r. W załączeniu przedłożył kserokopię potwierdzenia otwarcia rachunku bankowego przez A.R..

W ocenie skarżącego wskazane okoliczności i fakty są nowe dla sprawy i istniały w dniu wydania decyzji, były nieznane organowi podatkowemu, a wpływają na wysokość określonego zobowiązania w podatku od towarów i usług.

Postanowieniem z [...] listopada 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie. Wznowione postępowanie zostało następnie zawieszone do czasu wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 26 czerwca 2014 r. wyroku (sygn. akt I FSK 1157/13), którym oddalono skargę kasacyjną od wyroku tut. Sądu z 14 lutego 2013 r.

Postanowieniem z [...] października 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadków wskazanych we wniosku o wznowienie postępowania klientów skarżącego podkreślając, że przedłożone dowody dotyczą lat 2009-2010, zaś prowadzone postępowanie dotyczy roku 2007.

W październiku 2014r. skarżący przedłożył protokoły z rozpraw w prowadzonej przed Sądem Rejonowym sprawie [...] przeciwko niemu o przestępstwo karne skarbowe, które - w jego ocenie - potwierdzają zasadność wznowienia postępowania.

Decyzją z [...] listopada 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej, powołując się na przepis art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z [...] października 2012 r., wskazując jednocześnie, że dowody przedłożone przez wnioskodawcę w toku postępowania pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Nie stanowią one potwierdzenia, że sprzedawane przez skarżącego towary były używane oraz, że sprzedaż dokonywana za pośrednictwem nick’a "k." odbywała się w ramach działalności jego żony.

Dyrektor wyjaśnił, że z zestawienia nazwanego raportem szkód za lata 2007-2009 wynika jednoznacznie, że w nienaruszonych opakowaniach zewnętrznych przewożono towar nowy, a uszkodzenia w postaci pęknięć, stłuczeń czy uszkodzeń powstały w czasie transportu przez kuriera. Ponadto, poza wykazaniem tych przesyłek w raporcie, skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów, z których wynikałby że kontrahenci złożyli jakiekolwiek reklamacje. Tylko jeden z raportów szkód dotyczył 2007 r. W rubryce "przedmiot uszkodzenia" wskazano "Uszkodzenie mechaniczne".

Podkreślił przy tym, że z rubryki "Data sporządzenia" nie wynika o jaką datę chodzi: czy datę sporządzenia reklamacji, czy datę transportu towaru, tym samym nie wskazano, kiedy ww. transakcje miały miejsce. Jednocześnie organ podniósł, że żadna z przedłożonych reklamacji klientów nie dotyczy badanego okresu, tj. 2007 r. (dotyczą lat 2009 i 2010).

W konsekwencji też zasadna była odmowa przeprowadzenia dowodu z przesłuchania ww. klientów w charakterze świadków. Ponadto na większości zgłoszeń reklamacyjnych widnieje pieczęć potwierdzająca, że zostały one złożone w Firmie Handlowej "R" R.R., [...], czyli dotyczyły towarów sprzedawanych przez skarżącego. Z kolei, na reklamacjach, na których brak jest pieczęci skarżącego, widnieje ten sam podpis, co na pozostałych reklamacjach z pieczęcią. Zatem uznać należy, że reklamacje te również dotyczyły towarów zakupionych w firmie skarżącego. Potwierdzeniem ustaleń, że skarżący handlował towarami nowymi, w ocenie organu, są także protokoły z zeznań świadków w sprawie o sygn. akt VII K 718/13.

Ponadto ww. okoliczności, jak wynika z treści ostatecznej decyzji z [...] października 2012 r., były podnoszone w postępowaniu zwykłym zakończonym ww. decyzją ostateczną - organ podatkowy dokonał ich analizy i oceny, zaś jej prawidłowość potwierdził WSA w Gorzowie Wlkp. w wyroku z 14 lutego 2013 r. (sygn. akt I SA/Go 1146/12) oraz NSA w wyroku z 26 czerwca 2014 r. (sygn. akt I FSK 1157/13).

Od powyższej decyzji skarżący złożył w ustawowym terminie odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w trybie autokontroli i umorzenie postępowania podatkowego. Jednocześnie zarzucił jej naruszenie:

a) art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne mające wpływ na wydaną w sprawie decyzję wymiarową, która stała się ostateczna, choć w toku postępowania przedłożono szereg dowodów, w tym pochodzące z postępowania karnoskarbowego, świadczących o tym, iż ostateczna decyzja jest nieprawidłowa,

b) art. 121 § 1 w zw. z art. 187 ww. ustawy przez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych przez dokonanie ustaleń faktycznych na podstawie już istniejących dowodów, z pominięciem okoliczności opisywanych w trakcie postępowania, świadczących o tym, iż z uwagi na ochronę interesów strony postępowania decyzja powinna ulec zmianie, albowiem podstawa faktyczna decyzji jest błędnie ustalona, a osoba do której skierowano decyzje nie dokonała wszystkich opisanych w decyzji transakcji,

c) art. 191 ww. ustawy przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny oczywiście dowolnej w sytuacji dokonania ustaleń wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu, w którym brak jest dowodów świadczących o tym czy skarżący dokonał we własnym imieniu i na własny rachunek wszystkich transakcji na koncie "k." i dotyczyć powinno oceny tego czy sytuacja faktyczna oraz prawna ustalona w decyzji nie powinna ulec zmianie z uwagi na nowe okoliczności faktyczne, które ujawniły się w toku postępowania, w szczególności czy w świetle okoliczności niniejszej sprawy w związku z tymi transakcjami jest on podatnikiem podatku VAT w rozumieniu art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług,

d) art. 122 w zw. z art. 187 Ordynacji podatkowej przez naruszenie zasady zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w szczególności w związku z nieuwzględnieniem wniosków dowodowych dotyczących okoliczności prawnie relewantnych, które wpływają na ocenę wydanej decyzji,

e) art. 188 ww. ustawy przez oddalenie wniosków dowodowych, tj. materiału pochodzącego z postępowania karnego świadczących o tym, że transakcje, choć miały miejsce, to nie zostały dokonane w ramach firmy skarżącego lecz dotyczyły sprzedaży przedmiotów jego żony,

f) art. 210 § 4 ww. ustawy przez brak uzasadnienia decyzji, w szczególności w zakresie tego czy z uwagi na art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w świetle dowodów przedłożonych organowi, a także tych o przeprowadzenie których wystąpiono zasadna była decyzja wymiarowa, która stała się ostateczna w której uznano, iż to skarżący jest podatnikiem podatku VAT z tytułu wszystkich dokonanych transakcji,

g) art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej przez brak uzasadnienia decyzji w zakresie tego czy z uwagi na nowe okoliczności faktyczne zasadnym było na podstawie art. 15 ustawy podatkowej potraktowanie skarżącego jako podatnika podatku VAT od wszystkich transakcji dokonanych również przez jego żonę na ww. koncie.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadniając swoje stanowisko skarżący powtórzył w całości zarzuty i argumentację zawartą we wniosku o wznowienie postępowania, jak i w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, albowiem w ramach przeprowadzonej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji nie stwierdzono naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a.

Kontroli Sądu poddana została decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji organu odwoławczego. Instytucja wznowienia - uregulowana w Rozdziale 17 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), to instytucja procesowa dająca możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą (przesłanki wznowienia) określoną w art. 240 Ordynacji podatkowej. Stanowi ona odstępstwo od zasady trwałości decyzji podatkowej ustanowionej w art. 128 Ordynacji podatkowej. Zasada ta służy ochronie ogólnego porządku prawnego, bowiem z jednej strony gwarantuje ochronę praw nabytych podatników, a z drugiej strony zabezpiecza organy państwa przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Treścią zasady ogólnej trwałości ostatecznych decyzji podatkowych jest to, że mogą one być wzruszane tylko przez właściwy organ podatkowy i tylko w przypadkach wprost unormowanych w przepisach prawa procesowego. Instytucja wznowienia postępowania nie jest zatem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości. Wobec tego w orzecznictwie i doktrynie od dawna utrwalony został pogląd, że katalog podstaw do wznowienia postępowania nie może być interpretowany rozszerzająco.

Przedmiotem zawisłego z wniosku skarżącego przed organami podatkowymi postępowania i wydanych w jego ramach rozstrzygnięć w obu instancjach była kwestia wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją, w oparciu o przesłankę wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W konsekwencji nowe okoliczności lub dowody stanowią podstawę wznowienia postępowania, jeżeli spełniają łącznie następujące cechy: (1) są nowe, (2) istniały w dniu wydania decyzji, (3) są istotne dla sprawy, (4) nie były znane organowi, który wydał decyzję (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Tom II, Toruń 2007r., s. 543).

Podkreślić przy tym należy, że "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody" to zarówno okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę postępowania. Przy czym należy zauważyć, że nowe dla sprawy, tj. nieznane organowi wydającemu decyzję, okoliczności faktyczne lub dowody, muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej (por. wyrok NSA z 16 marca 2012 r., II FSK 1800/10 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z 14 grudnia 2011 r., I SA/Wr 1527/11). Ponadto, muszą one być istotne dla sprawy. Co prawda ustawa nie wskazuje, w jaki sposób należy oceniać istotność dowodu lub okoliczności. Zasadniczo uznaje się jednak, że są to takie dowody lub okoliczności, których uwzględnienie może prowadzić do rozstrzygnięcia odmiennego niż wcześniej podjęte, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części (por. wyrok NSA z dnia 1 października 2003 r., sygn. akt II SA 2923/01). W przypadku braku jednej z wymienionych cech tych okoliczności czy dowodów nie można uznać, by zaistniała przesłanka do wznowienia określona we wskazanym przepisie.

Wspomnieć też przy tym należy, że organ podatkowy dokonuje oceny na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, tj. czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 Ordynacji podatkowej), jak również ocenia wiarygodność i moc określonych dowodów (por. wyrok NSA z 8 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 981/11).

Przenosząc powyższe rozważania i zasady postępowania wznowionego na grunt rozstrzyganej sprawy, w opinii Sądu, organy w sposób prawidłowy dokonały weryfikacji i oceny przedłożonych w trakcie postępowania nadzwyczajnego dowodów i okoliczności.

Przede wszystkim podkreślić należy, że argumentacja skarżącego, iż sprzedaż związana z nick’iem "k." nie była dokonywana przez niego, lecz przez jego małżonkę A.R. i w całości dotyczyła towarów używanych czy też drugiego gatunku nie stanowi w niniejszej sprawie nowych okoliczności faktycznych, tj. okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji, lecz nieznanych organowi. Ww. okoliczności, jak wynika z treści uzasadnienia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] października 2012 r., były podnoszone w postępowaniu zwykłym zakończonym ww. decyzją i zostały zbadane i poddane ocenie organu podatkowego. Zatem istniały i były znane organowi przed wydaniem decyzji, uchylenia której domaga się skarżący. Nie są więc okolicznościami nowymi, a w konsekwencji nie mogą stanowić podstawy do wznowienia postępowania. Poza tym, w postępowaniu zwykłym ocenione zostały jako niewiarygodne i nie poparte żadnymi materialnymi dowodami. Powyższe ustalenia potwierdzenie znalazły w wyroku tut. Sądu, który 21 lutego 2013 r. oddalił skargę R.R. na decyzję z [...] października 2012 r. nr [...] (sygn. akt I SA/Go 1146/12), a także w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, który 26 czerwca 2014 r. oddalił skargę kasacyjną R.R. (sygn. akt I FSK 1157/13).

W odniesieniu do dokumentów dołączonych do rozpoznawanego wniosku o wznowienie postępowania, tj. pism poszczególnych klientów i zgłoszeń reklamacyjnych, podkreślić za organem odwoławczym należy, że żaden z nich nie dotyczy 2007 r. Ponadto na większości z nich widnieje pieczęć potwierdzająca, że zostały złożone w firmie skarżącego (Firma Handlowa "R" R.R.), zatem dotyczyły towarów sprzedawanych przez skarżącego. Z kolei na reklamacjach, na których brak jest pieczęci skarżącego, jak trafnie podnosi organ, widnieje ten sam podpis co na pozostałych reklamacjach z pieczęcią, co w konsekwencji dowodzi, że również i one dotyczyły towarów zakupionych w firmie skarżącego, a nie jego żony. Ww. dowody, jak słusznie zauważył Dyrektor Izby Skarbowej, nie wywierają wpływu na ustalenia zawarte w decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za 2007 r. i nie spełniają przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Zgodzić się należy także z organem odwoławczym, że nowych dowodów w sprawie, w rozumieniu ww. przepisu, nie stanowią dowody przedłożone organowi wraz z pismami z października 2014 r. w postaci protokołów przesłuchań świadków ze sprawy karnej skarbowej prowadzonej przeciwko skarżącemu przed Sądem Rejonowym pod sygn. [...]. Podnieść bowiem należy, że dowody te nie istniały w momencie wydania ww. decyzji ostatecznej, lecz pojawiły się już po jej wydaniu: ww. protokoły sporządzone zostały w 2014 r., zaś decyzję ostateczną Dyrektor Izby Skarbowej wydał [...] października 2012 r.

Wobec powyższego, zgodzić się należy z organem, że podniesione w toku wznowionego postępowania okoliczności i przedłożone dowody nie wywierają wpływu na zawarte w decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za 2007 r. ustalenia, że transakcje sprzedaży towarów na portalu [...] za pośrednictwem nick’a "k." dokonane zostały w ramach działalności gospodarczej skarżącego, jak również, że ww. towary w całości były towarami nowymi i oryginalnymi.

Z tych też względów organy prawidłowo oceniły, że skoro skarżący w rozpoznawanej sprawie nie wykazał występowania podstawy wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, zaś przytoczone okoliczności nie wskazują na istnienie innych podstaw, nie było możliwości uchylenia w tym trybie ostatecznej decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za 2007 r.

W ocenie Sądu, nie mogą być także uznane za zasadne zawarte w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, gdyż analiza akt administracyjnych uprawnia Sąd do stwierdzenia, że organy podatkowe w toku postępowania działały na podstawie przepisów prawa: prowadziły postępowanie, które nie uchybiało zasadzie zaufania do organów państwa, podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także przyjęcia, że cały zebrany w tym postępowaniu materiał dowodowy został oceniony bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, co odzwierciedlenie znalazło w spełniającym wymogi określone w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dokonanie zaś ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje skarżący nie świadczy jeszcze o naruszeniu zasady zaufania do organów podatkowych.

Nadto, zakres postępowania wznowionego, jak już podkreślano wyżej, został przez ustawodawcę jasno określony - postępowanie to ma charakter nadzwyczajny i w żadnym razie nie może zmierzać do ponownego prowadzenia postępowania podatkowego w pełnym zakresie. W konsekwencji, nie mogły zostać uwzględnione w ramach postępowania wznowionego wnioski skarżącego w zakresie przesłuchania w charakterze świadków wskazanych kontrahentów i klientów czy przeprowadzenia rozprawy celem dokonania konfrontacji dowodów z ww. źródeł osobowych.

Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.