Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3041/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej
Powołane przepisy: article: art. 94a, art. 129b ust.1
journal: Dz.U. 2008 nr 45 poz 271
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne - tekst jednolity.
article: art. 156 par. 1 pkt 3,
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 2, art. 200,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2015 r. sprawy ze skargi "C." S.A. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] z dnia [...] marca 2014 r. w części utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją; 2. stwierdza, że decyzje opisane w pkt 1 nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz skarżącej "C." S.A. z siedzibą w L. kwotę 3 122 (trzy tysiące sto dwadzieścia dwa) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] Główny Inspektor Farmaceutyczny, działając na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 115 pkt 4, art. 94a ust. 1 oraz art. 129b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271, z późn. zm.), dalej cyt. jako "p.f.", art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej k.p.a.) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], na podstawie której organ I instancji:

- umorzył postępowanie administracyjne w części dotyczącej nakazania "C." S.A. z siedzibą w L. (dalej zwana "stroną skarżąca", "skarżącą") zaprzestania prowadzenia reklamy następujących aptek: apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w S. przy W. [...], apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w W. przy G. [...], apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w W. przy P. [...], apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w O. przy ul. L. [...] i apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w W. przy ul. Z. [...], i ich działalności - polegającej na uczestnictwie tych aptek w programie "[...]".

- nałożył na skarżącą karę pieniężna w wysokości 23.500 zł.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w W. poinformował skarżącą, prowadzącą: aptekę ogólnodostępną o nazwie "A." położoną w S. przy W. [...], aptekę ogólnodostępną o nazwie "A." położoną w W. przy G. [...], aptekę ogólnodostępną o nazwie "A." położoną w W. przy P. [...], aptekę ogólnodostępną o nazwie "A." położoną w O. przy ul. L. [...] i aptekę ogólnodostępną o nazwie "A." położonej w W. przy ul. Z. [...], o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie nakazu zaprzestania reklamy ww. aptek i ich działalności polegającej na uczestnictwie tych aptek w programie "[...]", oraz nałożenia kary pieniężnej. Jednocześnie organ I instancji wezwał stronę skarżącą do złożenia pisemnych wyjaśnień na okoliczność prowadzenia zakazanej reklamy, a w szczególności o przesłanie dokumentów określających zasady uczestnictwa tych aptek w programie "[...]", wskazania okresu uczestnictwa ww. aptek w programie dla "[...]", a zwłaszcza daty początkowej, oraz wskazania daty zaprzestania programu.

W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie skarżąca w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r. poinformowała organ I instancji, że z dniem 7 kwietnia 2013 r. ww. apteki zaprzestały realizacji programu "[...]" w związku decyzją organizatora o zawieszeniu programu. Organizator programu wraz z jego zawieszeniem wyłączył system komputerowy umożliwiający realizację uprawnień przypisanych do kart tego programu. Przedmiotowe apteki uczestniczyły w programie od dnia 1 lutego 2010 r.

[...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny decyzją z dnia [...] marca 2014 r. umorzył postępowanie administracyjne w części dotyczącej nakazania skarżącej zaprzestania prowadzenia reklamy działalności www. aptek, polegającej na uczestnictwie tych aptek w programie lojalnościowym "[...]", oraz nałożył na skarżącą karę pieniężną w kwocie 23.500 złotych,

Strona skarżąca pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r., wniosła od powyższej decyzji odwołanie. Decyzję zaskarżono w części nakładającej karę pieniężną, wnosząc o jej uchylenie w tym zakresie i orzeczenie co do istoty sprawy, albo przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Główny Inspektor Farmaceutyczny wydając zaskarżoną decyzję podzielił ocenę Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w W., co do zakwalifikowania uczestnictwa wymienionych aptek w programie "[...]" jako formy reklamy apteki, zakazanej przez art. 94a ust. 1 p.f.

Organ powołał art. 94a ust. 1 p.f., wskazując, że realizowany w aptekach program "[...]" nosi znamiona programu lojalnościowego, który jest formą reklamy działalności apteki, gdyż stanowi zachętę do kupna produktów wyłącznie we wskazanych aptekach oraz ma na celu zwiększenie ich obrotów. Program skierowany jest do kobiet w ciąży oraz matek z małymi dziećmi. Uczestnictwo w programie potwierdzała karta, uprawniająca do nabycia wybranych produktów z rabatem do 25%. Specjalna oferta handlowa, realizowana w ramach programu "[...]", dostępna była tylko dla jego uczestników. Informacje na temat aptek uczestniczących w przedmiotowym programie umieszczone były na stronie internetowej www. [...].pl. Na portalach wskazane zostały korzyści płynące z udziału w programie. Informacje na temat programu były także dostępne za pośrednictwem infolinii. Dla uczestników programu przygotowywano, we współpracy z innymi podmiotami, specjalne promocje na produkty i usługi dla rodziców i dzieci.

Zdaniem organu, treść wskazanej dokumentacji oraz wyjaśnienia strony charakteryzują program "[...]" dostatecznie, by przyjąć, że odpowiada on istocie programu lojalnościowego, a zatem jednej z form zakazanej reklamy apteki i jej działalności. Osoba biorąca udział otrzymuje kartę, uprawniającą do rabatu przy zakupie wybranych produktów dostępnych w aptece. Tak skonstruowany program próbuje wywołać stan emocjonalnego zaangażowania klienta, właśnie poprzez zaoferowanie pacjentom rabatu, z którego skorzystać mogą po przystąpieniu do programu "[...]", dokonując zakupów tylko we wskazanych aptekach w nim uczestniczących.

Skargę na opisaną wyżej decyzję wniosło "C." S.A. z siedzibą w L.

Zaskarżonej decyzji zarzucano:

1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 129b ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 94a ust. 1, 2, 3, 4 p.f. i art. 107 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że kara pieniężna może zostać nałożona w sytuacji: a) nieuczestniczenia, według stanu na dzień wydania decyzji, przedmiotowych aptek w programie "[...]" z którym to uczestnictwem organ wiązał zarzut prowadzenia niedozwolonej reklamy tej apteki i jej działalności, b) niewystąpienia zdarzenia określonego w art. 94a ust. 3 p.f., a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji I instancji,

2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 94a ust. 1, 2, 3, 4 p.f. poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że uczestniczenie ww. aptek stanowiło niedozwoloną reklamę tych aptek i ich działalności, oraz powinno skutkować nałożeniem kary pieniężnej na podstawie art. 129b ust. 1, 2 i p.f.,

3) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 2, art. 20, art. 22 i art. 68 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 z późn. sprost. i zm.) przez ich niezastosowanie poprzez przyjęcie, że zakazane było uczestniczenie ww. aptek w omawianym programie,

4) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 107 § 1 k.p.a. i art. 94 p.f. poprzez ich niezastosowanie polegające na braku wymaganego przepisem art. 107 § 1 k.p.a. rozstrzygnięcia, gdyż wbrew art. 94a ust. 3 p.f. zaskarżona decyzja nie stwierdza expressis verbis naruszenia przepisu ust. 1 art. 94a p.f., zawierając jedynie rozstrzygnięcie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej,

5) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw - art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji nieuczestniczenia, według stanu na dzień wydania decyzji, przedmiotowych aptek w programie "[...]", a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji I instancji,

6) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, art. 6, 7, 77 § 1, 80 i art. 107 k.p.a.

W obszernym uzasadnieniu skargi rozbudowano przytoczone wyżej zarzuty. Skarżąca żądała uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Farmaceutyczny wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 7 maja 2015 r. Sąd, powołując się na artykuł 106 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., oraz art. 228 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego, zwrócił uwagę, że znany mu jest z urzędu wyrok z dnia 20 maja 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 3171/13, dotyczący tej samej strony skarżącej. Sąd postanowił dołączyć ww. wyrok wraz z uzasadnieniem do akt niniejszej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t: Dz. U. z 2014, poz. 1647.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.

W niniejszej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny umorzył postępowanie administracyjne w części dotyczącej nakazania "C." S.A. z siedzibą w L. zaprzestania prowadzenia reklamy następujących aptek: apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w S. przy W. [...], apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w W. przy G. [...], apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w W. przy P. [...], apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w O. przy ul. L. [...] i apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w W. przy ul. Z. [...], i ich działalności - polegającej na uczestnictwie tych aptek w programie "[...]" oraz nałożył na skarżącą karę pieniężną w kwocie 23.500 zł. za prowadzenie reklamy tych aptek w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 7 kwietnia 2013 r.

W odwołaniu strona zaskarżyła decyzję organu I instancji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej.

Główny Inspektor Farmaceutyczny utrzymał decyzję w zaskarżonej części w mocy.

Zgodnie z art. 94a p.f. zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego.

Zgodnie z art. 129b ust. 1 p.f. karze pieniężnej w wysokości do 50.000 złotych podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, placówki obrotu pozaaptecznego oraz ich działalności.

Ustęp 2 tego przepisu stanowi, że karę pieniężną, określoną w ust. 1, nakłada Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w drodze decyzji. Przy ustalaniu wysokości kary uwzględnia się w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów.

W przedmiotowej sprawie karę pieniężną nałożono na "C." S.A. z siedzibą w L. za powadzenie reklamy następujących aptek: apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w S. przy W. [...], apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w W. przy G. [...], apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w W. przy P. [...], apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w O. przy ul. L. [...] i apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w W. przy ul. Z. [...], polegającej na uczestnictwie tych aptek w programie "[...]" w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 7 kwietnia 2013 r.

Sądowi z urzędu znana jest sprawa prowadzona pod sygnaturą akt VI SA/Wa 3171/13, a wyrok zapadły w tej prawie w dniu 20 maja 2014 r. został dołączony do niniejszej sprawy na rozprawie w dniu 7 maja 2015 r. w trybie art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 228 § 2 k.p.c.

Przedmiotem sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 3171/13 były rozstrzygnięcia organów inspekcji farmaceutycznej wydane w stosunku "C." S.A. z siedzibą w L.

[...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w części dotyczącej nakazania "C." S.A. z siedzibą w L. (dalej zwana "stroną skarżąca", "skarżącą") zaprzestania prowadzenia reklamy następujących aptek: apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w S. przy W. [...], apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w W. przy G. [...], apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w W. przy P. [...], apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w O. przy ul. L. [...] i apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w W. przy ul. Z. [...], i ich działalności - polegającej na uczestnictwie tych aptek w programie "Program [...]", oraz nałożył karę pieniężną w wysokości 20.000 zł za prowadzenie reklamy ww. aptek i ich działalności w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 19 kwietnia 2013 r. (w przypadku apteki w O.) oraz do 17 czerwca 2013 r. (w przypadku aptek w S., w W. i w W.).

Na skutek odwołania skarżącej Główny Inspektor Farmaceutyczny decyzją z dnia [...] września 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję I instancji. "C." S.A. z siedzibą w L. złożyło skargę na powyższą decyzję. Wyrokiem z dnia 20 maja 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 3171/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3) k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

W doktrynie wskazuje się, że stwierdzenie nieważności decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, wymaga ustalenia tożsamości ostatecznej sprawy administracyjnej pod względem podmiotowym i przedmiotowym.

Tożsamość podmiotowa ma miejsce, gdy w sprawie występują te same strony, sprawa dotyczy tych samych podmiotów (Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz pod redakcję prof. Marka Wierzbowskiego, prof. Aleksandry Wiktorowskiej, 2011, s. 910).

Tożsamość przedmiotowa występuje, gdy tożsama jest podstawa prawna, stan faktyczny oraz prawa i obowiązki stron, które z nich wynikają. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko pomiędzy tymi samymi stronami (M. Jaśkowska [w:] Jaśkowska, Wróbel, Komentarz, 2005, s. 910).

Tożsamość musi dotyczyć też przedmiotu, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. Zmiana stanu prawnego nie wpływa przy tym na zmianę przedmiotu, jeżeli regulacja prawna została w pełni przejęta przez nowy akt. Stan faktyczny powinien być natomiast brany pod uwagę, jeżeli chodzi o tożsamość sprawy tylko w odniesieniu do faktów prawotwórczych (zob. Adamiak, Borkowski, Komentarz, 2009, s. 600-601).

W orzecznictwie wskazuje się też, że "dla stwierdzenia, że nastąpiło naruszenie rei iudicatae, istotne znaczenie ma istnienie tożsamości obu spraw. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2010 r., II OSK 931/09, LEX nr 597967).

W ocenie Sądu sprawa zakończona zaskarżoną decyzją jest tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym ze sprawą zakończoną decyzją Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2013 r., która była przedmiotem zaskarżenia w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 3171/13.

Tożsamość podmiotowa obydwu spraw jest oczywista, obydwie decyzje skierowane zostały do "C." S.A. z siedzibą w L.

Zdaniem Sądu między sprawami tymi zachodzi też tożsamość przedmiotowa. Postępowania w obydwu sprawach prowadzone były na podstawie art. 94a i art. 129b p.f. w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia reklamy następujących aptek: apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w S. przy W. [...], apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w W. przy G. [...], apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w W. przy P. [...], apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w O. przy ul. L. [...] i apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w W. przy ul. Z. [...], i ich działalności oraz nałożenia kary pieniężnej. W obydwu sprawach nałożono karę pieniężną w związku ze stwierdzeniem prowadzenia reklamy ww. aptek. Przy tym w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] września 2013 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny stwierdził prowadzenie reklamy ww. aptek i ich działalności w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 19 kwietnia 2013 r. (w przypadku apteki w O.) oraz 17 czerwca 2013 r. (w przypadku aptek w S., w W. i w W.)., zaś w niniejszej sprawie od 1 stycznia 2012 r. do 7 kwietnia 2013 r. zatem okres ten w całości mieści się w okresie, który był przedmiotem badania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] września 2013 r.

Jedyną różnicę między sprawami stanowi to, że w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] września 2013 r. organ stwierdził, że niedozwolona reklama polegała na uczestnictwie w programie "Program [...]", a w niniejszej sprawie ustalono, że reklama tej samej apteki polegała na uczestnictwie w programie "[...]". Ponownego podkreślenia wymaga, że z ustaleń organów wynika, iż w obydwu programach uczestniczyły te same apteki w tym samym czasie.

Zdaniem Sądu art. 94a ust. 1 p.f. zabrania reklamy aptek oraz ich działalności w każdej formie. Przewidziany w art. 94a ust. 2 p.f. nadzór nad przestrzeganiem przepisów ustawy w zakresie działalności reklamowej aptek obejmuje wszelkie formy reklamy.

Z kolei kara pieniężna przewidziana w art. 129b ust. 1 p.f. nakładana jest za nieprzestrzeganie zakazu ustanowionego w art. 94a ust. 1 p.f. Dopiero w ust. 2 art. 129b p.f. jako przesłanki ustalenia wysokości kary ustawodawca wskazał w szczególności okres, stopień, okoliczności naruszenia, a także uprzednie naruszenie przepisów. Zdaniem Sądu przez stopień naruszenia przepisów należy rozumieć właśnie m.in. intensywność, nasilenie reklamy oraz formę jej prowadzenia (np. reklama telewizyjna, radiowa, w prasie, kolportaż ulotek, uczestnictwo w programie lojalnościowym oraz ilość spotów reklamowych, nakład prasy, ilość ulotek, uczestnictwo w jednym czy kilku programach itd. ).

Zatem stopień i okoliczności naruszenia należą do okoliczności faktycznych, które winny być ustalone przez organ w sprawie naruszenia zakazu określonego w art. 94a ust. 1 p.f. oraz nałożenia kary pieniężnej przewidzianej w art. 129b ust. 1 p.f.

Postępowanie w przedmiocie nakazu zaprzestania reklamy apteki i nałożenia kary pieniężnej prowadzone na podstawie art. 94a i art. 129b p.f. powinno zatem obejmować wszelkie formy (stopień) reklamy prowadzonej w okresie objętym postępowaniem.

Dodatkowo wskazać też należy, że dopuszczenie do kilkakrotnego orzekania o naruszeniu zakazu z art. 94a ust. 1 p.f. w odniesieniu osobno do każdej formy reklamy prowadzonej w jednym okresie, łatwo może doprowadzić do przekroczenia maksymalnego wymiaru kary określonego w art. 129b ust. 1 p.f. mimo, że w każdej ze spraw wskazana tam wysokość kary nie będzie przekroczona.

Wobec powyższego Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2013 r.

Zaskarżona decyzja została wydana w odniesieniu do tej samej strony - "C." S.A. z siedzibą w L., w tym samym przedmiocie tj. nakazu zaprzestania prowadzenia reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w S. przy W. [...], apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w W. przy G. [...], apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w W. przy P. [...], apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w O. przy ul. L. [...] i apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w W. przy ul. Z. [...] ich działalności oraz nałożenia kary pieniężnej. Postępowanie dotyczyło też tego samego okresu.

Wobec powyższego Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] marca 2014 r. w części utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją na podstawie art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Wobec stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji bezprzedmiotowe było odnoszenie się do zarzutów podniesionych w skardze.

Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na podstawie art. 152 p.p.s.a.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.