Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 866/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.),, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych – sześciu w zabudowie szeregowej i sześciu w zabudowie wolnostojącej z garażami wbudowanymi, na działkach Nr [...] w obrębie 0006 w [...].

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji ustalił, że w dniu 24 marca 2014 r. M.O. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Budowlane [...] złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej i wolnostojącej na działce Nr [...](powstałej z połączenia działek nr:[...]) i na działce nr [...] przy ulicy [...] w [...]. Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nałożył na M.O. obowiązek usunięcia stwierdzonych braków i nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym. Inwestor w piśmie z dnia 13 maja 2014 r. złożył wyjaśnienia co do stwierdzonych braków i nieprawidłowości, jednak w ocenie organu I instancji nie usunął wszystkich nieprawidłowości. W związku z tym wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] doszło do odmowy zatwierdzenia złożonego projektu budowlanego i odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Analizując podane przez organ I instancji przyczyny nieuwzględnienia wniosku skarżącego, organ II instancji przytoczył treść przepisów art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego. Następnie przypomniał, że wskazana w postanowieniu z dnia 23 kwietnia 2014 r. konieczność uzupełnienia złożonego projektu budowlanego dotyczyła:

1. doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami § 28 pkt 3 lit. d i § 29 pkt 3 lit. d miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Kielce Północ – obszar II – Zalew Kielecki – Klonowa – Piaski", zwanego dalej miejscowym planem tj. przy formach dachów wielospadowych, ustalono układ kalenicowy zabudowy w stosunku do drogi obsługującej daną działkę (publicznej lub wewnętrznej)", podczas gdy w projekcie budowlanym przewidziano dachy w układzie szczytowym do drogi 9KDD obsługującej dane działki,

2. uzupełnienia projektu o:

a. prawidłowe oznaczenie terenu inwestycji w projekcie zagospodarowania terenu,

b. określenie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej zgodnie z § 29 pkt 1 lit. b miejscowego planu tj. "ustalona powierzchnia terenu biologicznie czynnego dla terenu oznaczonego symbolem MN2 powinna wynosić minimum 20% powierzchni działki budowlanej dla zabudowy szeregowej i minimum 40% działki budowlanej dla pozostałych form zabudowy", podczas gdy w projekcie budowlanym zaprojektowano na tym terenie zabudowę zarówno wolnostojąca, jak i szeregową, w związku z czym powierzchnia biologicznie czynna powinna wynosić minimum 40%,

c. pozwolenie wodnoprawne z Wydziału Ochrony Środowiska w związku z pismem Miejskiego Zarządu Dróg w[...] z dnia 8 sierpnia 2013 r.,

d. bilans mas ziemnych.

Wojewoda wyjaśnił następnie, że dla przedmiotowego obszaru obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym działki nr [...] i [...], na których planowana jest przedmiotowa inwestycja, znajdują się na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem MN2 i MN3. Z ustaleń tekstowych tego planu wynika natomiast, że dla tak oznaczonego obszaru ustalono jako przeznaczenie podstawowe zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Określone w planie parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy dla terenu MN3 wskazywały między innymi, że:

a. powierzchnia terenu biologicznie czynnego ma wynosić minimum 40% powierzchni działki budowlanej,

b. przy formach dachów wielospadowych ustala się układ kalenicowy zabudowy w stosunku do drogi obsługującej daną działkę (publicznej lub wewnętrznej).

Dla terenu oznaczonego symbolem MN2 ustalono między innymi, że:

a. powierzchnia terenu biologicznie czynnego ma wynosić minimum 20% powierzchni działki budowlanej dla zabudowy szeregowej i minimum 40% powierzchni działki budowlanej dla pozostałych form zabudowy,

b. przy formach dachów wielospadowych ustala się układ kalenicowy zabudowy w stosunku do drogi obsługującej daną działkę (publicznej lub wewnętrznej).

Obsługa komunikacyjna dla terenu MN2 i MN3 ma następować z dróg oznaczonych na rysunku planu symbolami 9KDD, 10KDD. Dopuszcza się jednak realizację na terenie MN2 i MN3 dróg wewnętrznych.

Zgodnie natomiast z przedłożonym do zatwierdzenia projektem budowlanym, dojazd do budynków jednorodzinnych został zapewniony od strony ul. [...] poprzez istniejącą drogę zrealizowaną w ramach wcześniejszej inwestycji tego samego inwestora. Na działkach nr [...], dla których prowadzona jest księga wieczysta nr [...], ustanowiono służebność przechodu i przejazdu do działek nr [...](obecnie nr [...]) i nr [...]. Szerokość tego dojazdu ma wynosić na całej długości 5,0 m, długość dojazdu około 100 m. Dojazd ten określony w projekcie jako ciąg pieszo–jezdny nie może być traktowany jako droga wewnętrzna, ponieważ zgodnie z § 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów oznaczonych symbolem MN ustalono szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości, zgodnie z którymi w przypadku wydzielania dróg wewnętrznych jako odrębnych działek, minimalna szerokość działki gruntu przy długości drogi wewnętrznej takiej jak w przedmiotowej sprawie, tj. od 60 do 120 metrów, powinna wynosić 6,5 metra. Z przedstawionego do zatwierdzenia projektu wynika również, że dla przedmiotowej inwestycji przewidziano układ szczytowy dachów w stosunku do drogi 9KDD, co jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z części tekstowej projektu zagospodarowania wynika, że obliczono dla zabudowy szeregowej na terenie MN2 powierzchnię biologicznie czynną równą 20,5% powierzchni terenu, dla terenu MN2 dla zabudowy wolnostojącej – 40,4% terenu, dla terenu MN3, co dotyczy działki nr [...] – 45,7% powierzchni terenu. W tym ostatnim zakresie więc ustalenia miejscowego planu zostały spełnione. Nie zostały natomiast zdaniem organu spełnione wymagania na terenie MN2, gdyż w związku z wprowadzeniem na tym terenie częściowej zabudowy wolnostojącej, obowiązkowe jest zachowanie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej na poziomie minimum 40%, a więc tak jak dla zabudowy wolnostojącej. Tymczasem z analizy organu odwoławczego wynika, że w wariancie najkorzystniejszym zabudowa wolnostojąca na działce nr [...]znajduje się w pasie o szerokości 3,5 m i długości 66 metrów, tj. na powierzchni 231 m². Na tym obszarze oraz po obu stronach drogi 9KDD zaprojektowano tereny zielone o łącznej powierzchni 74 m², co stanowi łącznie 32% powierzchni terenu biologicznie czynnego. Taka powierzchnie nie spełnia natomiast ustaleń planu dla zabudowy wolnostojącej, która ma wynosić minimum 40%. Wojewoda uznał też, że w projekcie budowlanym brak jest częściowych wyliczeń dotyczących wykazanych przez autora projektu wskaźników powierzchni terenu biologicznie czynnego, co nie pozwala na zaakceptowanie oceny zawartej w tym projekcie.

Kolejna wadliwość projektu dostrzeżona przez organ II instancji dotyczyła sposobu odprowadzenia wód opadowych. Zgodnie z § 16 planu, ustalono odprowadzenie ścieków deszczowych wód opadowych w granicy obszaru objętego ustaleniami planu, systemem grawitacyjnych kanałów deszczowych do rzeki [...] za pośrednictwem istniejących (2 podczyszczalnie znajdujące się poza obszarem planu) i planowanych podczyszczalni wód deszczowych (3 oczyszczalnie znajdujące się na obszarze planu). Ponadto w aktach sprawy znajdują się warunki techniczne z dnia 08.08.2013r. na odprowadzenie wód opadowych z terenu inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, zlokalizowanej na działkach Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...](obecnie działka Nr [...]) przy ul. [...] wydane przez Miejski Zarząd Dróg w [...]. Zgodnie z tymi warunkami technicznymi wody opadowe należy zagospodarować na terenie inwestycji poprzez budowę obiektów umożliwiających retencję terenową i kanałową, natomiast nadmiar wód opadowych należy odprowadzić do kanalizacji deszczowej w ulicy [...] oraz do rzeki [...].

Ponieważ w świetle art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. "c" ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, dalej Prawo wodne (Dz.U. 2012.145 z późno zm.) wody opadowe i roztopowe ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzące m.in. z dróg i parkingów są ściekami, na odprowadzenie ścieków deszczowych do rzeki [...] inwestor zobowiązany był uzyskać pozwolenie wodnoprawne, którego nie przedłożył. W takim stanie rzeczy zaproponowane w projekcie budowlanym odprowadzenie wód opadowych i roztopowych na własny nieutwardzony teren jest niezgodne z ustaleniami planu, ani nie spełnia wymogów określonych warunkami technicznymi z 08.08.2013 r.

Następna wadliwość projektu dotyczyła odległości planowanych w projekcie miejsc postojowych od okien budynków i od granicy działki.

Zgodnie z § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 \

kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać

budynki i ich usytuowanie, dalej rozporządzenie ws. warunków technicznych (Dz.U. z 2002r. Nr 75 poz. 690 ze zm.), odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż 7 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie, 10m - w przypadku 5-60 stanowisk włącznie.

Przepis § 19 ust. 2 ww. rozporządzenia stanowi, że odległość wydzielonych

miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów

osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3 m - w

przypadku do 4 stanowisk włącznie, 10m - w przypadku 5 - 60 stanowisk włącznie. Przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania nie spełnia wymogów ww. rozporządzenia w kwestii usytuowania i określenia wymiarów miejsc postojowych - miejsca nie zostały zwymiarowane, a także nie została określona ich odległość od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Ponadto dwa miejsca postojowe zaprojektowano w odległości 1,5m od granic z działkami budowlanymi.

Mimo nałożenia przez Prezydenta Miasta na inwestora, postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, obowiązku usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, inwestor w wyznaczonym terminie nie dopełnił w całości tego obowiązku. Zatem Prezydent Miasta zasadnie, na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, odmówił udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w projekcie budowlanym r

brakuje oświadczenia właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działek Nr [...]i Nr [...] z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych, wymaganego przepisem art. 34 ust. 3 pkt 3 lit b Prawa budowlanego.

W skardze na tę decyzję M.O. zarzucił Wojewodzie naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 10 § 1 kpa polegające na uniemożliwieniu mu wypowiedzenia się na temat zebranych dowodów. Skarżący wyjaśnił, że 23 lipca 2014 r. udał się do Urzędu Wojewody celem przedstawienia swoich racji i wykazania błędnej wykładni prawa, na podstawie której Prezydent Miasta odmówił mu pozwolenia na budowę. Urzędniczka która zajmowała się sprawą poprosiła aby wrócił za dwa tygodnie ponieważ ze względu na poziom skomplikowania sprawy nie zdążyła zapoznać się z aktami. Jednak gdy skarżący w dniu 6 sierpnia 2014 r. wrócił do urzędu, urzędniczka poinformowała go, że decyzję już podjęła i rozesłała do stron postępowania.

M.O. zarzucił również naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie. Zarzuty skarżącego w tym zakresie dotyczyły pięciu różnych zagadnień.

1. Dojazd do terenu oznaczonego w planie symbolem MN2 i MN3.

Skarżący wyjaśnił, że działki Nr [...] i [...] zostały wydzielone przez Prezydenta Miasta na jego wniosek decyzją z dnia [...], przed uchwaleniem i wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego omawiany obszar. Ewidencja gruntów przewiduje dla tych działek użytek drogowy, co potwierdza załączona do akt sprawy mapa do celów projektowych. Wewnętrzna droga o nawierzchni brukowej została zrealizowana na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...]. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych stanowiącym, że wszystkie drogi przeznaczone do ruchu pojazdów nie należące do kategorii dróg publicznych to drogi wewnętrzne, droga zrealizowana przez skarżącego na działkach Nr [...] jest drogą wewnętrzną. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 9 (jak sam organ podnosi), stawia warunki jakie muszą spełniać nowo realizowane drogi wewnętrzne na terenach MN2 oraz MN3, natomiast nie definiuje czym jest droga wewnętrzna. Odnosi się to do podziału i scalania działek w celu budowy dróg wewnętrznych po uchwaleniu planu. Przepisy te nie odnoszą się jednak do dróg powstałych przed wejściem planu w życie. W związku z powyższym zrealizowana przez M.O. droga na działkach Nr [...]i [...]zgodnie z przeznaczeniem tych działek, pozostaje w świetle przepisów drogą wewnętrzną. Projektowany ciąg pieszo-jezdny pomiędzy budynkami w zabudowie jednorodzinnej wolnostojącej i szeregowej nie jest przeznaczony do wydzielenia jako droga wewnętrzna, ponieważ cała inwestycja ma funkcjonować na zasadach wspólnoty zgodnie z ustawą o własności lokali.

2. Usytuowanie kalenicy dachów projektowanych budynków względem drogi.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 28 pkt 3 lit. d i § 29 pkt 3 lit. d na które powołuje się organ stanowi, że przy formach dachów wielospadowych, ustala się układ kalenicowy zabudowy w stosunku do drogi obsługującej daną działkę (publicznej lub wewnętrznej). Drogą obsługującą działki Nr [...] i Nr [...] jest droga wewnętrzna, w rozumieniu ustawy o drogach publicznych wybudowana na działkach Nr [...]i [...]. Układ kalenicowy został zaprojektowany w stosunku do tej drogi, zgodnie z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych definiuje drogę jako budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Organ odnosząc się do drogi 9KDD nie podnosił, że jest ona planowana i w obecnym stanie faktycznym nie spełnia definicji drogi z ustawy o drogach publicznych. Teren na którym jest ona planowana wciąż jest terenem prywatny (w części należącym do skarżącego), nieprzejezdnym oraz w części ogrodzonym. W związku z tym działki Nr [...] i Nr [...]na których planuje się inwestycję nie mogą być obsługiwane przez planowaną, a nieistniejącą drogę 9KDD.

3. Wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej.

Zdaniem skarżącego nie ma podstawy prawnej, aby przyjmować sposób przeliczania powierzchni biologicznie czynnej przedstawiony przez organ, tj. z pasa działki. Ponieważ miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego odnosi się do wartości powierzchni nie wskazując sposobu jej przeliczania z pasa działki, w ocenie skarżącego logiczne będzie zachowanie proporcji zabudowy działek. Ponieważ na terenie MN2 jest część zabudowy wolnostojącej, a część szeregowej, to trzeba policzyć jakie są proporcje tych dwóch rodzajów zabudowy względem siebie. Ponieważ ta proporcja wynosi 20% powierzchni zajętej pod zabudowę wolnostojącą, a 80% pod zabudowę szeregową, tę samą proporcję należy odnieść do powierzchni całej działki położonej na terenie oznaczonym w planie symbolem MN2, czyli do powierzchni 2573,3 m². Dla tak wyliczonych powierzchni, tj. 20% z 2573,3 m² i 80% z 2573,3 m² należy sprawdzić, czy zachowany jest określony w planie procent powierzchni biologicznie czynnej dla obu projektowanych typów zabudowy. Szczegółowe wyliczenie przedstawione w skardze wskazuje na to, że powierzchnia terenów zielonych dla MN2 wynosi 656,14m2 i jest większa od minimalnej powierzchni biologicznie czynnej dla tego terenu i tej zabudowy.

4. Odprowadzenie wód opadowych.

W ocenie skarżącego nie miał on obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzenie ścieków deszczowych do rzeki [...]. Z projektu budowlanego wynika, że zaprojektowano odprowadzenie wód opadowych i roztopowych na własny nieutwardzony teren. Wody opadowe i roztopowe pochodzące z terenu inwestycji nie są ściekami w rozumieniu tego przepisu, ponieważ nie są ujęte w otwarty lub zamknięty system kanalizacji oraz nie pochodzą z utwardzonych dróg i parkingów. Zgodnie bowiem z przepisem art. 9 ust 1 pkt 14 lit. c Prawa wodnego, ścieki są zdefiniowane jako wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, w szczególności z miast, portów, lotnisk, terenów przemysłowych, handlowych, usługowych i składowych, baz transportowych oraz dróg i parkingów, Powierzchnia parkingów nie jest powierzchnią utwardzoną tylko gruntową stabilizowaną. Pozostałe powierzchnie pokryte kostką to dojścia i ciągi pieszo-jezdne. Ponieważ wody opadowe i roztopowe nie są ściekami, to według skarżącego nie dotyczy ich § 16 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego który odnosi się do ścieków. Natomiast § 16 punkt 2 tego planu określa dokładnie, dla jakich obiektów i urządzeń należy wybudować układy odwodnieniowe zakończone urządzeniami oczyszczającymi, co jest jednoznaczne z uzyskaniem pozwolenia wodnoprawnego. Wykaz tych obiektów i urządzeń nie dotyczy projektowanej inwestycji.

Skarżący powołał się też na przypadek prawie identycznej Budowy Zespołu Budynków Mieszkalnych Segmentowych przy ul. [...] w[...] której inwestorem jest Urząd Miasta Kielce, gdzie w części opisowej projektu zagospodarowania terenu brak jest jakiegokolwiek odniesienia się projektanta

do zagospodarowania wód opadowych, natomiast w części rysunkowej opisany jest ciek wodny jako odprowadzenie wody deszczowej. Powołał się również na znaną mu praktykę Urzędu Miasta dotyczącą wydawania pozwoleń na zabudowę jednorodzinną na terenach, na których nie istnieje kanalizacja deszczowa, a wody opadowe i roztopowe pochodzące z obszarów zabudowy jednorodzinnej nie są uznawane za ścieki deszczowe i nie jest wymagane pozwolenie wodnoprawne.

5. Odległości planowanych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i od granic z działkami budowlanymi.

Według skarżącego wszystkie miejsca postojowe zostały w projekcie zwymiarowane. Ponieważ na parterze projektowanych budynków brak jest okien i pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, za odległość stanowiska parkingowego znajdującego się bezpośrednio przy wjeździe do garażu przyjęto pionową odległość do krawędzi pełnej barierki na tarasie pierwszego piętra na 3,91m oraz odległość poziomą 4m od okna do krawędzi barierki co daje łącznie 7,91m, co widać na przekroju AA segment 7-9 oraz AA segment 1-6. W projekcie nie ma stanowisk postojowych przy segmencie 12, o czym świadczy brak wizerunku samochodu przed garażem. Widoczna na mapie odległość 1,5m od granicy sąsiedniej działki to odległość wjazdu do garażu, a nie stanowiska postojowego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Świętokrzyski podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do drugiego zarzutu skargi zauważył, że użytkowanie przez inwestora części działki nr [...]inaczej, niż ustalił to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (co dotyczy przewidzianej drogi 9KDD), nie uzasadnia odstąpienia przez inwestora od zgodności z wymogami tego planu. Ponadto ciąg pieszo-jezdny, o jakim mowa w skardze, nie może być traktowany jako droga wewnętrzna.

Odnośnie zarzutów dotyczących wskaźników powierzchni biologicznie czynnej Wojewoda zauważył, że wskazany w skardze sposób jego obliczania na podstawie zachowania proporcji zabudowy nie odzwierciedla rzeczywistych powierzchni. Wskaźniki powierzchni biologicznie czynnej wskazane w planie obowiązują dla poszczególnych rodzajów obszarów, a dzielenie ich proporcjonalnie na poszczególne rodzaje zabudowy nie odpowiada stanowi faktycznemu.

W nawiązaniu do zarzutów skargi dotyczących odległości miejsc postojowych organ II instancji wyjaśnił, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że przy segmencie nr 12 zaprojektowano powierzchnię utwardzoną, miejsca postojowe – kruszywo stabilizowane, w odległości 1,5 metra od granicy z działką nr 867, co narusza § 19 ust. 2 rozporządzenia w/s warunków technicznych.

Organ nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa, ponieważ w aktach sprawy znajduje się pismo organu z dnia 11 lipca 2014 r. informujące o możliwości zapoznania się stron z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pismo to M.O.podjął w dniu 16 lipca 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153/02 poz. 1270 ze zm.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi ( art. 145 § 1 ustawy o p.p.s.a.). Decyzja Wojewody nie narusza bowiem ani prawa materialnego obowiązującego w dacie jej wydania, ani też przepisów postępowania w takim zakresie, iż mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy.

Jedyny zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów postępowania dotyczył domniemanego niezastosowania się przez organ II instancji do zasady ogólnej postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 10 § 1 kpa.

Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wskazany w przytoczonym przepisie obowiązek został w sprawie zrealizowany. Organ II instancji bowiem, pismem z dnia 11 lipca 2014 r. doręczonym M. O. w dniu 16 lipca 2014 r., zawiadomił strony w trybie art. 10 § 1 kpa o możliwości zapoznania się w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego zawiadomienia z aktami sprawy oraz wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Opisane w skardze, niczym nie potwierdzone zdarzenie z dnia 23 lipca 2014 r. mające polegać na poproszeniu skarżącego przez urzędniczkę, aby wrócił do Urzędu Wojewódzkiego za 2 tygodnie, ponieważ poziom skomplikowania sprawy nie pozwolił jej na zapoznanie się z aktami, nawet jeżeli rzeczywiście miałoby miejsce, nie mogłoby świadczyć o naruszeniu przez organ obowiązku z art. 10 § 1 kpa. Domniemane zachowanie urzędniczki nie mogło bowiem przedłużyć 7-dniowego terminu wyznaczonego wszystkim stronom przez działającą z upoważnienia Wojewody Dyrektora Wydziału Infrastruktury i Nieruchomości Urzędu Wojewódzkiego, która podpisała zawiadomienie z dnia 11 lipca 2014 r. Skarżący miał możliwość realizacji swoich uprawnień wynikających z art. 10 § 1 kpa, zwłaszcza, że zaskarżona decyzja została wydana dopiero po 2 tygodniach od dnia, w którym upłynął 7-dniowy termin wyznaczony skarżącemu w trybie art. 10 § 1 kpa. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że omawiany zarzut naruszenia przepisów postępowania nie mógł odnieść skutku.

Dokonując z urzędu (art. 134 § 1 p.p.s.a.) kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się również jakichkolwiek innych naruszeń przepisów postępowania, również w zakresie poczynionych przez organy administracji ustaleń faktycznych. Dlatego ustalenia te należało uznać za niewadliwe, co pozwalało przystąpić do materialnoprawnej kontroli zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych – sześciu w zabudowie szeregowej i sześciu w zabudowie wolnostojącej z garażami wbudowanymi, na działkach Nr [...]w obrębie 0006 w [...]. Granice postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę wyznacza przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), Przepis ten stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i

zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o

środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym

techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w

art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane

uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania

projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12

ust. 7.

W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2), właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4). Jeżeli jednak organ architektoniczno-budowlany stwierdzi jakiekolwiek naruszenia w zakresie określonym w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, to nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Organ I instancji bowiem, postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2014 r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego w sposób szczegółowo w tym postanowieniu wskazany. Ponieważ inwestor nie usunął wszystkich wskazanych nieprawidłowości, organ I instancji na podstawie przytoczonego przepisu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego odmówił zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego i udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę. Ze względu na to, że sporne w sprawie było, czy rzeczywiście przedłożony projekt budowlany zawierał nieprawidłowości wskazane przez organy obu instancji, a w szczególności czy był on zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, czego wymaga przytoczony przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, a zarzuty skargi dotyczyły pięciu konkretnych wadliwości, rozstrzygnięcie sprawy zależało od oceny, czy rzeczywiście przedmiotowy projekt zawierał wskazane usterki. Należy przy tym jednak pamiętać, że ponieważ jakiekolwiek nieusunięte przez inwestora naruszenia w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wystarczają do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, to potwierdzenie zasadności któregokolwiek ze stwierdzonych przez organy naruszeń było wystarczające do oddalenia skargi.

Odnosząc się jednak do każdej z ujawnionych w sprawie nieprawidłowości przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego należy stwierdzić, co następuje.

1. Należy zgodzić się z organem II instancji, że wbrew nakazowi wynikającemu z § 28 pkt 5) lit. c) oraz pkt 6), a także z § 29 pkt 5) lit. a) i pkt 6 w zw. z § 9 pkt 6 lit. a) miejscowego planu, dla przedmiotowej inwestycji planowanej na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolami MN2 i MN3 nie została zapewniona wymagana obsługa komunikacyjna. Chodzi tu przy tym nie tylko o parametry drogi wewnętrznej istniejącej na działkach nr [...] i [...]ale przede wszystkim o brak zaprojektowania jakiejkolwiek drogi wewnętrznej na terenie planowanego do wybudowania zespołu budynków i to mimo tego, że w każdym z tych budynków został zaprojektowany garaż i utwardzone miejsca postojowe. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi. Według z kolei art. 4 pkt 1 i 2 tej samej ustawy, droga, to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym, czyli w wydzielonym liniami granicznymi gruncie wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Jak więc wynika z przytoczonych przepisów, skoro na działkach oznaczonych numerami [...]na których inwestor planuje wybudowanie 12 domów jednorodzinnych, przewidziany jest ruch pojazdów do projektowanych przy tych domach garaży i miejsc postojowych, a obszar ten niewątpliwie nie jest zaliczony do żadnej kategorii dróg publicznych, to musi na nim być zaprojektowana droga wewnętrzna wydzielona liniami granicznymi. Tymczasem w projekcie budowlanym przedstawionym do zatwierdzenia, na terenie działek nr [...]nie tylko nie zaplanowano takiej drogi wewnętrznej, ale nawet nie zaplanowano jakiegokolwiek ruchu kołowego przewidując, że "na terenie działki ruch pieszy będzie się odbywać po projektowanych chodnikach i ciągach pieszo-jezdnych", a dojazd do budynków jednorodzinnych został zapewniony od strony ulicy [...] poprzez istniejącą drogę zrealizowaną w ramach wcześniejszej inwestycji inwestora na działkach nr [...] i [...] (pkt 2.3.1. Projektu zagospodarowania), co przecież nie zapewnia dojazdu do każdego z projektowanych budynków, a tylko do granic działki nr [...]. Należy wyrazić pogląd, że ciąg pieszo-jezdny, o jakim mowa w przytoczonym fragmencie projektu zagospodarowania, jest w istocie również drogą wewnętrzną, skoro musi się po nim odbywać ruch pojazdów dojeżdżających do garaży i utwardzonych miejsc postojowych przy każdym projektowanym budynku mieszkalnym. Sąd wyraża również pogląd, że dopuszczone w § 14 ust. 2 rozporządzenia ws. warunków technicznych zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów, nie może naruszać wynikającego z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 1 i 2 ustawy o drogach publicznych wymogu traktowania takiego ciągu pieszo-jezdnego jako drogi wewnętrznej wydzielanej liniami granicznymi. Przepis § 14 ust. 2 rozporządzenia w/s warunków technicznych dotyczy bowiem warunków technicznych, a nie charakteru prawnego ciągu pieszo-jezdnego. Taki ciąg pieszo-jezdny może bowiem być elementem drogi publicznej (por. wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 2014 r., II OSK 363/13), z czego wynika, że tym bardziej może być również elementem drogi wewnętrznej.

Ze względu na przedstawioną powyżej argumentację tylko ubocznie należy stwierdzić, że nie można podzielić argumentu skargi, że skoro droga wewnętrzna istniejąca na działkach nr [...] i [...] powstała przed uchwaleniem miejscowego planu, to nie dotyczą jej parametry określone w § 9 tego planu, zwłaszcza, że przepis ten dotyczy parametrów dróg wewnętrznych wydzielanych przy scaleniu i podziale nieruchomości. Należy bowiem wyrazić pogląd, że określone w § 9 planu parametry dróg wewnętrznych koniecznych dla obsługi komunikacyjnej działek powstałych w wyniku scalenia lub podziału nieruchomości, dotyczą również sytuacji, gdy wydzielone wcześniej drogi wewnętrzne mają być wykorzystywane jako dojazd dla scalanych lub dzielonych później nieruchomości. Skoro w wyniku scalenia szeregu działek oznaczonych numerami [...], Nr[...], Nr [...], Nr[...]powstała działka nr [...], na której ma powstać zespół domów jednorodzinnych, to zapewnienie obsługi komunikacyjnej dla takiej nieruchomości wymaga odpowiedniego dojazdu, również pod względem jego szerokości. Zaakceptowanie sugerowanego w skardze rozwiązania polegającej na próbie zapewnienia dojazdu do 12 domów jednorodzinnych drogą o mniejszej niż wymagana w planie szerokość tylko dlatego, że ta droga wewnętrzna została wydzielona wcześniej (w dodatku na potrzeby realizacji pierwszego etapu inwestycji mieszkaniowej tego samego inwestora), stanowiłoby w ocenie Sądu próbę ominięcia prawa. Byłoby również sprzeczne z celem, jakiemu służy określenie w planie wymaganej szerokości dróg dojazdowych wydzielanych przy scaleniu i podziale nieruchomości. Celem tym jest zapewnienie bezpiecznego i w miarę możliwości komfortowego dojazdu do nieruchomości powstających w wyniku takiego scalenia lub podziału. Przewidziana w przedstawionym do zatwierdzenia projekcie zagospodarowania droga wewnętrzna celu tego nie spełnia, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę zwiększenie obciążenia istniejącej na działkach nr [...]i [...] drogi wewnętrznej po powstaniu kolejnych 12 domów jednorodzinnych z garażami.

2. Z zapisów zawartych w § 28 pkt 3) lit. d i § 29 pkt 3) lit. d) miejscowego planu wynika, że dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami m. in. MN3 i MN2 ustala się parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy między innymi w ten sposób, że przy formach dachów wielospadowych obowiązywał będzie układ kalenicowy zabudowy w stosunku do drogi obsługującej daną działkę (publicznej lub wewnętrznej). Z punktu 2.3.1. projektu zagospodarowania wynika natomiast, że dojazd do budynków jednorodzinnych został zapewniony od strony ulicy [...] poprzez istniejącą drogę zrealizowaną w ramach wcześniejszej inwestycji inwestora na działkach nr [...]i [...]. Docelowo jednak, dojazd zostanie zapewniony w ramach przewidzianej w miejscowym planie drogi gminnej oznaczonej w planie symbolem 9KDD, która usytuowana jest prostopadle do drogi wewnętrznej zrealizowanej na działkach nr [...]i [...]. Z zapisów takich wynika, że przewidziany w projekcie dojazd z drogi wewnętrznej zrealizowanej na działkach nr [...]i [...] ma charakter jedynie tymczasowy, gdyż docelowo będzie on zapewniony z drogi publicznej projektowanej między innymi na działkach nr[...] i [...], które weszły w skład działki nr [...], na której ma być realizowana część przedmiotowej inwestycji. Z uwagi na to, że raz przyjęte usytuowanie kalenicy dachów projektowanych domów będzie miało charakter trwały, nie można zaakceptować jako zgodnego z planem kalenicowego układu projektowanej zabudowy w stosunku do tymczasowego tylko dojazdu, zamiast w stosunku do dojazdu docelowego z drogi publicznej 9KDD.

Należy również dodać, że powyższej konkluzji nie podważają uwagi poczynione wyżej w punkcie 1, dotyczące charakteru ciągu pieszo-jezdnego planowanego jako dojazd do poszczególnych projektowanych budynków. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że za drogę (publiczną lub wewnętrzną) obsługującą działki nr [...] i [...], nie można uznać wydzielonej liniami granicznymi drogi wewnętrznej, która powinna być zaprojektowana na działce nr [...]. Droga ta bowiem nie będzie obsługiwać działek nr [...] i [...], ale poszczególne znajdujące się na niej budynki. Za "drogi obsługujące daną działkę", o jakich mowa w § 28 pkt 3) lit. d i § 29 pkt 3) lit. d) miejscowego planu, można jedynie uznać tę drogę publiczną lub wewnętrzną, która zapewnia dojazd do granic działek, które obsługuje.

3. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących powierzchni terenu biologicznie czynnego, jakiego wymagają zapisy zawarte w § 28 pkt 3) lit. b) i § 29 pkt 3) lit. b) miejscowego planu, należy zaakceptować ocenę organu II instancji, że wyliczenie wykazanych przez autora projektu wskaźników powierzchni terenu biologicznie czynnego nie jest kompletne, co nie pozwala na zaakceptowanie oceny zawartej w tym projekcie. Należy również zauważyć, że sam M.O. przedstawił w skardze zupełnie inne wyliczenie, z którego jednak również wynika, że w przedstawionym do zatwierdzenia projekcie budowlanym nie zachowano wymogu minimum 40% powierzchni biologicznie czynnej dla zabudowy wolnostojącej. Wyliczenie to jest bowiem obarczone błędem polegającym na zsumowaniu powierzchni biologicznie czynnej na terenie oznaczonym symbolem MN2 dla zabudowy wolnostojącej i szeregowej, który to zabieg miał na celu wykazanie, że wymóg 40% powierzchni biologicznie czynnej został w projekcie spełniony. Takie jednak "nadrabianie" brakującej powierzchni biologicznie czynnej na terenie MN2 dla zabudowy wolnostojącej, nadwyżką tej powierzchni dla zabudowy szeregowej nie jest dopuszczalne, skoro zapisy obowiązującego planu wymagają minimalnej powierzchni biologicznie czynnej dla każdego rodzaju zabudowy położonej na terenie oznaczonym symbolem MN2. Należy też zauważyć, że powyższa wykładnia zapisów zawartych w § 29 pkt 3) lit. b) planu jest zgodna z celem, jakiemu ma służyć obowiązek zachowania określonej w planie minimalnej powierzchni terenu biologicznie czynnego. Celem tym jest bowiem zapewnienie ludziom korzystającym z danego terenu minimalnej powierzchni biologicznie czynnej. Przyszli mieszkańcy wolnostojących budynków położonych na terenie oznaczonym symbolem MN2, nie mogą bowiem mieć zapewnionego przewidzianego w planie komfortu związanego z minimalną powierzchnią biologicznie czynną ich działki budowlanej w innym miejscu, niż na działce, na której zamieszkają.

4. Niewadliwie również organy administracji uznały, że konieczne jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzenie ścieków deszczowych z terenu planowanej inwestycji do rzeki [...]. Wbrew zarzutom skargi wody opadowe z terenu projektowanej przez skarżącego inwestycji są ściekami w rozumieniu Prawa wodnego. Stosownie bowiem do treści art. 14 ust. 1 pkt 14 lit. c) tej ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o ściekach - rozumie się przez to między innymi wprowadzane do wód lub do ziemi wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, w szczególności z miast, portów, lotnisk, terenów przemysłowych, handlowych, usługowych i składowych, baz transportowych oraz dróg i parkingów. Zgodnie z zapisem miejscowego planu (§ 16 pkt 1), w zakresie odprowadzania wód opadowych ustalono, że odprowadzenie ścieków deszczowych w granicy obszaru objętego ustaleniami planu będzie następować systemem grawitacyjnych kanałów deszczowych do rzeki [...] za pośrednictwem istniejących (2 podczyszczalnie znajdujące się poza obszarem Planu) i planowanych podczyszczalni wód deszczowych (3 podczyszczalnie znajdujące się na obszarze Planu). Wymienione w przytoczonym przepisie planu urządzenia stanowią, w ocenie Sądu otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, o jakich mowa w art. 14 ust. 1 pkt 14 lit. c) Prawa wodnego. Skoro natomiast, jak to wyjaśniono wyżej w punkcie 1, ciąg pieszo-jezdny zaplanowany na działce nr [...]jest w istocie drogą wewnętrzną, a ponadto na terenie objętym planowaną inwestycją przewidziano też przy każdym z 12 projektowanych domów utwardzone miejsca postojowe, to nie można mieć wątpliwości, że wody opadowe i roztopowe z tak obciążonego komunikacyjnie terenu, będą pochodzić z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, a więc będą stanowić ścieki w rozumieniu prawa wodnego.

Z naruszeniem mających w sprawie zastosowanie przepisów § 16 pkt 1) planu, w przedstawionym do zatwierdzenia projekcie budowlanym nie przewidziano odprowadzenia ścieków deszczowych i roztopowych w zaplanowany, uwzględniający potrzeby ochrony środowiska sposób, tylko na teren własnej działki. Nie sprawdzono, ani też nie wykazano w żaden sposób przy tym, czy rzeczywiście wszystkie ścieki deszczowe i roztopowe na tym obszarze będą wsiąkać w podłoże, czy też może będą spływać do pobliskiej rzeki [...], zagrażając żyjącej w niej ichtiofaunie.

Ponadto z naruszeniem nakazu wynikającego z art. 122 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 37 pkt 2 prawa wodnego oraz wbrew wezwaniu ujętemu w punkcie 2. lit. c postanowienia Prezydenta Miasta z dnia [...] wydanego w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, inwestor nie dołączył do projektu budowlanego pozwolenia wodnoprawnego na wynikające z planowanej przez niego inwestycji szczególne korzystanie z wód polegające na odprowadzaniu ścieków, o jakich mowa w art. 9 pkt 14 lit. c) Prawa wodnego, do rzeki [...] stanowiącej śródlądową wodę powierzchniową płynącą. Dlatego zasadnie Wojewoda odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia wnioskowanego przez inwestora pozwolenia na budowę.

Odnosząc się do argumentów skargi, która powołuje się na odmienną praktykę w przypadku prawie identycznej budowy innego zespołu budynków mieszkalnych segmentowych na terenie miasta oraz na znaną stronie osobiście praktykę w Urzędzie Miasta, dotyczącą wydawania pozwoleń na budowę budynków jednorodzinnych na terenach, na których nie istnieje kanalizacja deszczowa, należy zauważyć, że rozstrzygnięcia nawet tego samego organu w innych sprawach, nie mają waloru wiążącego w sprawie niniejszej. Również domniemana odmienna praktyka danego organu w kwestii oceny charakteru wód opadowych i roztopowych pochodzących z obszarów zabudowy jednorodzinnej, nie może podważyć powyższych wniosków wynikających z wykładni obowiązujących w tej materii przepisów prawa. Dlatego wskazane zarzuty nie mogły zmienić rozstrzygnięcia sprawy.

5. Mimo wezwania zawartego w punkcie 3 postanowienia Prezydenta Miasta z dnia [...], inwestor nie złożył projektu zagospodarowania zawierającego zwymiarowane wszystkie miejsca postojowych, a także określającego odległość tych miejsc od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, jak również od granic z działkami budowlanymi. Odmienne twierdzenie M.O. zawarte w uzasadnieniu skargi nie zostało poparte jakimikolwiek dowodami, czy choćby powołaniem się na dokumenty znajdujące się w aktach (na przykład w projekcie zagospodarowania), na których to pełne zwymiarowanie byłoby widoczne. Ma rację organ II instancji o ile twierdzi, że w projekcie budowlanym jest widoczna sprzeczność z § 19 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia ws. warunków technicznych. Na mapie zagospodarowania terenu będącej częścią projektu budowlanego widoczne jest, że koło wolnostojącego segmentu nr 12 znajdują się dwa utwardzone miejsca postojowe (opisane w legendzie do tej mapy), z których jeden jest oddalony od sąsiedniej działki oznaczonej numerem 867 o 1,5 metra. Narusza to wskazany wyżej przepis § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenie ws. warunków technicznych, gdyż wymaga on zachowania odległości wydzielonych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej nie mniejszej niż 3 m - w przypadku do 4 stanowisk postojowych włącznie.

W ocenie Sądu nie jest również spełniony w przedmiotowym projekcie budowlanym wymóg zachowania odległości co najmniej 7 metrów od wydzielonych miejsc postojowych o pojemności do 4 stanowisk włącznie, do okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, w przypadku projektowanych budynków mieszkalnych z garażami wbudowanymi. Jak to już wyżej wyjaśniono, odległości te nie zostały na mapie zagospodarowania terenu podane. Z przedstawionego natomiast w skardze wyliczenia wynika, że odległość 7 metrów została zachowana pod warunkiem, że wymierzy się ją najpierw w pionie od stanowiska parkingowego znajdującego się bezpośrednio przy wjeździe do garażu, do krawędzi pełnej barierki na tarasie pierwszego piętra, a następnie w poziomie od tej barierki do okna. Takie wyliczenie nie uwzględnia jednak, że spaliny samochodowe, przed którymi ochrona jest celem regulacji zamieszczonej w § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia ws. warunków technicznych, nie rozprzestrzeniają się na ogół zakręcając pod kątem prostym, ale po najkrótszej linii. Tak też powinna więc być określana i zachowywana odległość wydzielonych miejsc postojowych, od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym. Ponieważ wskazane wymogi nie zostały w sprawie spełnione, organy administracji miały rację odmawiając zatwierdzenia wadliwego projektu budowlanego również z tego powodu.

Uwzględniając powyższe uwagi należy stwierdzić, że Wojewoda Świętokrzyski zasadnie uznał, że nie usunięcie przez inwestora wskazanych przez organ I instancji, rzeczywiście istniejących nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, nie pozwala na zatwierdzenie przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego i udzielenie mu pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Ponieważ ponadto podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.