Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 4376/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 72 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 73 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Paweł Borszowski (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Jacek Pruszyński, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Wr 365/20 w sprawie ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 26 maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze kwotę 3049 (słownie: trzy tysiące czterdzieści dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 14 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Wr 365/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego – Lasy Państwowe – Nadleśnictwo W., zwanego dalej "Nadleśnictwo", uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z 26 maja 2020 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. oraz zasądził na rzecz Nadleśnictwa zwrot kosztów postępowania sądowego. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że decyzją z 15 lutego 2019 r. Burmistrz Miasta i Gminy W. określił Nadleśnictwu podatek od nieruchomości za 2014 r. w wysokości 403 014 zł, którą SKO utrzymało w mocy decyzją z 29 lipca 2019 r.

W dniu 7 października 2019 r. Nadleśnictwo złożyło wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2014 r. Jako podstawę prawną wniosku wskazało art. 75 § 1 w związku z art. 72 § 2 pkt 1 i art. 73 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.), zwana dalej "O.p.". We wniosku argumentowało, że po otrzymaniu decyzji SKO z 29 lipca 2019 r. utrzymującej w mocy decyzję wymiarową z 15 lutego 2019 r. – dokonało wpłaty zobowiązania podatkowego za ten okres wraz z odsetkami za zwłokę. Dokonana wpłata nie uwzględniała jednak okresów, w których na podstawie art. 54 O.p. nie nalicza się odsetek za zwłokę.

Decyzją z 16 grudnia 2019 r. Burmistrz Miasta i Gminy W. na podstawie art. 75 § 1a, art. 54 § 1 pkt 3 i pkt 7 oraz § 2 O.p. odmówił stwierdzenia nadpłaty odsetek z tytułu podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 23 239 zł. W uzasadnieniu przedstawił szczegółowo przebieg postępowania w sprawie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. zakończonego ostatecznie decyzją odwoławczą z 29 lipca 2019 r. Wskazał, że brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty z tytułu odsetek za zaległości podatkowe w podatku od nieruchomości za 2014 r., bowiem nie doszło do przekroczenia terminu do załatwienia sprawy, o którym mowa w art. 54 § 1 pkt 3 i pkt 7 O.p.

Po rozpoznaniu odwołania SKO zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję Burmistrza. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że w sprawie nie zostało wydane z urzędu postanowienie o zarachowaniu, bowiem w ocenie Burmistrza wpłata pokrywała w całości kwotę główną i odsetki. Wskazał, że w sytuacji, w której podatnik kwestionował zasadność rozliczenia odsetek za zwłokę winien, stosownie do art. 62 § 4a pkt 1 O.p., wystąpić z żądaniem wydania postanowienia o zarachowaniu, a następnie – w przypadku gdyby postanowienie o zarachowaniu było niekorzystne dla podatnika – ewentualnie je zaskarżyć. Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie Nadleśnictwo tego nie uczyniło, zatem nie może w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty kwestionować sposobu rozliczenia dokonanej wpłaty. Z tego względu uznał, że wniosek o stwierdzenie nadpłaty jest niezasadny.

Niezależnie od tej argumentacji, organ odwoławczy poparł stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji, że opóźnienie w wydaniu decyzji wymiarowej z 15 lutego 2019 r. oraz decyzji odwoławczej z 29 lipca 2019 r. nastąpiło z przyczyn niezależnych od organów podatkowych.

W skardze na tę decyzję Nadleśnictwo wniosło o uchylenie decyzji SKO w całości, o rozważenie uchylenia poprzedzającej ją decyzji Burmistrza oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności zwrócił uwagę, że decyzja odwoławcza z 29 lipca 2019 r. została uchylona przez tutejszy Sąd wyrokiem z 14 stycznia 2021 r. o sygn. akt I SA/Wr 785/19. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że ani Państwowe Gospodarstwo Leśne "Lasy Państwowe" jako statio fisci Skarbu Państwa, ani jednostki organizacyjne "Lasów Państwowych" nie mogą być uznane za podatnika podatku od nieruchomości z tytułu zawarcia umowy ustanowienia przesyłu na gruncie będącym w jego zarządzie. Nie ma zatem podstaw prawnych do określenia zobowiązania podatkowego w tym zakresie.

Okoliczność ta miała wpływ, zdaniem Sądu pierwszej instancji, na wynik kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Skoro obowiązek podatkowy w tym zakresie nie powstał, nie powstała też zaległość podatkowa i w konsekwencji - obowiązek zapłaty odsetek za zwłokę a okoliczność tę winien uwzględnić organ odwoławczy ponownie rozpoznając wniosek o stwierdzenie nadpłaty.

Sąd ponadto nie podzielił poglądu organu odwoławczego przedstawionego w zaskarżonej decyzji odnośnie postanowienia o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowych i odsetek za zwłokę w kontekście wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Uznał, wbrew twierdzeniu SKO, że niezakwestionowanie sposobu zaliczenia wpłaty na odsetki za zwłokę nie stoi na przeszkodzie wnioskowi o stwierdzenie nadpłaty. Wystąpienie o wydanie takiego postanowienia w warunkach art. 62 § 4a O.p. oraz następnie jego zaskarżenie nie jest, zdaniem Sądu pierwszej instancji, warunkiem złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając za pośrednictwem pełnomocnika - rady prawnego - w skardze kasacyjnej zaskarżyło powyższy wyrok w całości zarzucając Sądowi pierwszej instancji na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj.:

1.1. art. 72 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 73 § 1 O.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące nieprawidłowym przyjęciem przez Sąd pierwszej instancji, że w stanie faktycznym sprawy brak było podstaw do orzekania w przedmiocie zwrotu nadpłaty odsetek na skutek ustalenia, iż po stronie Nadleśnictwa nie powstał obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od przedmiotów opodatkowania oddanych przedsiębiorcy przesyłowemu do korzystania w ramach ustanowienia służebności przesyłu, choć Sąd pierwszej instancji oparł się w tym zakresie na nieprawomocnym wyroku tegoż Sądu z dnia 14 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Wr 785/19, od którego organ administracji wywiódł skargę kasacyjną, i który nie spowodował skutku w postaci wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organów podatkowych w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r.;

1.2. art. 54 § 1 pkt 3 i 7 oraz § 2 O.p. przez ich niezastosowanie skutkujące pominięciem przez Sąd pierwszej instancji istotnej dla oceny legalności zaskarżonej decyzji okoliczności wyłączenia stosowania przepisów dotyczących naliczania odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, choć z powodu błędnego ustalenia co do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, a tym samym niepowstania obowiązku podatkowego, przepis ten winien być przez Sąd zastosowany i stanowić wzorzec kontroli zaskarżonej decyzji;

1.3. art. 62 § 4 i § 4a pkt 1 O.p. w zw. z art. 74a O.p. przez ich błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że niezakwestionowanie sposobu zaliczenia wpłaty na odsetki za zwłokę nie stoi na przeszkodzie wnioskowi o stwierdzenie nadpłaty, podczas gdy brak aktywności podatnika w zakresie kwestionowania sposobu zaliczenia dokonanej przez niego wpłaty winien mieć wpływ na późniejsze postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty.

2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.:

2.1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez brak zawieszenia z urzędu postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu pod sygn. akt I SA/Wr 785/19, podczas gdy wydany w tej sprawie w dniu 14 stycznia 2021 r. wyrok dotyczył zagadnienia istnienia po stronie Nadleśnictwa obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r., a zatem rozstrzygnięcie niniejszej sprawy było uzależnione od wyniku innego toczącego się przed tym samym Sądem postępowania, a które z uwagi na wywiedzioną od zapadłego orzeczenia Sądu skargę kasacyjną będzie podlegało kontroli instancyjnej:

2.2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 170 p.p.s.a. przez oparcie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie na nieprawomocnym wyroku Sądu z dnia 14 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Wr 785/19, od którego organ administracji wywiódł skargę kasacyjną, i który nie spowodował skutku w postaci wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organów podatkowych w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r.;

2.3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 O.p. przez nieuprawnione uznanie, że Organ administracji naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi, choć podlegająca kontroli decyzja pozbawiona była wskazanych przez Sąd pierwszej instancji wadliwości procesowych, a tym samym wydana została w warunkach zgodności zarówno z zasadą legalizmu wyrażoną w art. 120 O.p,, jak również zawartą w art. 121 § 1 O.p. zasadą prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

2.4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. przez nieuzasadnione uchylenie zaskarżonej decyzji, podczas gdy decyzja organu administracji była zgodna z prawem, a tym samym skarga winna podlegać oddaleniu w oparciu o art. 151 p.p.s.a., a także wobec sformułowania względem organu administracji zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 72 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 73 § 1 O.p., podczas gdy stan faktyczny ustalony w toku postępowania podatkowego stwarzał organom podatkowym podstawę faktyczną do zastosowania tych przepisów prawa i odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2014.

Na podstawie tak postawionych zarzutów organ, zrzekając się przeprowadzenia rozprawy, wniósł o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym do czasu prawomocnego zakończenia postępowania zainicjowanego skargą kasacyjną Organu administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Wr 785/19, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 192 p.p.s.a, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Nadleśnictwa wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, oddalenie wniosku o zawieszenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie pełnomocnik Nadleśnictwa oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca zrzekła się przeprowadzenia rozprawy, zaś strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia, a zatem Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanej regulacji.

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy i dlatego została uwzględniona. Trafnie bowiem we wniesionym środku zaskarżenia zarzucono, że wyrok Sądu pierwszej instancji został wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz naruszeniem przepisów postępowania w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, iż w pierwszej kolejności należy uwzględnić wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2021 r., sygn. akt III FSK 3996/21, w którym rozpoznano skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 14 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Wr 785/19.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie obecnym w pełni podziela argumentację przedstawioną w wyroku tego Sądu z dnia 11 sierpnia 2021 r., sygn. akt III FSK 3996/21 i posłuży się nią w dalszej części uzasadnienia. Orzeczenie to ma bowiem przesądzające znaczenie dla oceny istnienia obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r., a wraz z tym konsekwencji prawnych dla przedmiotu niniejszej sprawy. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się bowiem z wykładnią Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu dotyczącą zarówno podmiotu jak i przedmiotu opodatkowania w podatku od nieruchomości w odniesieniu do Nadleśnictwa.

W pierwszej kolejności należy bowiem zauważyć, że jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 sierpnia 2021 r., sygn. akt III FSK 3996/21, w oparciu o uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2019 r., sygn. akt II FPS 3/19, jednostki organizacyjne Lasów Państwowych zostały wprost wskazane w art. 3 ust. 2 u.p.o.l. jako podatnicy tego podatku. W przypadku zatem tych podmiotów ich status jako podatnika podatku wynika wprost z ustawy pod warunkiem, że przedmiot opodatkowania jest w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, a ponadto jednostki te faktycznie władają nieruchomościami. Ponadto stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 4 lit a u.p.o.l. objęcie kategorią pojęciową podatnika podatku w przypadku posiadacza jest wynikiem umowy zawartej z właścicielem lub z innego tytułu prawego. Kluczowe w tym zakresie stanowisko opiera się zatem na konieczności stwierdzenia statusu posiadacza, gdzie posiadanie to wynika z konkretnej umowy. W tym miejscu należy ponownie odwołać się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 sierpnia 2021 r., sygn. akt III FSK 3996/21 który uznał, że ,,(...)Lasy Państwowe jako samodzielny i wymieniony expressis verbis w ustawie podatnik nie mogą niejako w imieniu Skarbu Państwa "przenosić" obowiązku podatkowego na dalszych posiadaczy nieruchomości będących w ich zarządzie i to bez względu na zakres tego posiadania’’. W tym względzie należy zgodzić się również, że istotna dla oceny prawnej statusu podmiotowego w podatku od nieruchomości będzie nie tylko sentencja uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2019 r., II FPS 3/19, ale także jej uzasadnienie, w którym stwierdzono m.in., że ,,(...) podatnikiem stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. powinny być Lasy Państwowe niezależnie od treści jakiejkolwiek umowy czy też treści służebności przesyłu oraz zakresu posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę przesyłowego(...)’’.

Należy zgodzić się również z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 sierpnia 2021 r., sygn. akt III FSK 3996/21 , który w ślad za przywoływaną uchwałą II FPS 3/19 uznał, że dodatkowym argumentem dla przyjęcia statusu podatnika podatku od nieruchomości w przypadku Nadleśnictwa jest art. 39a ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t.j. Dz. U. z 2021, poz. 1275). Skoro bowiem wskazano w tej regulacji mechanizm ustalania wysokości wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu poprzez uwzględnienie wartości podatków i opłat ponoszonych przez Lasy Państwowe od danej części nieruchomości obciążonej służebnością oznacza to ustawową akceptację tego, że w takim przypadku podatnikiem pozostają Lasy Państwowe. Chodzi zatem o znaczenie tej regulacji dla rozwiania wątpliwości interpretacyjnych, gdyż nie jest to przepis stanowiący źródło obowiązku podatkowego.

Trzeba również podzielić pogląd wskazany w przywoływanym wyroku, oparty na jednolitym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego co do przedmiotu opodatkowania, a zatem wskazujący na spełnienie przesłanki zajęcia gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej. Tak określony problem prawny, był już wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. w wyrokach z 9 czerwca 2016 r., sygn. akt: II FSK 1156/14, II FSK 1157/14; z 17 czerwca 2016 r., sygn. akt: II FSK 1315/14, II FSK 1391/14, II FSK 1392/14 i II FSK 1387/14; z 4 lipca 2017 r., sygn. akt II FSK 1541/15; z 11 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 2177/15, jak również w najnowszym orzecznictwie (przykładowo wyroki z 19 lutego 2020 r., sygn. akt: II FSK 2244/19, II FSK 2242/19, II FSK 1385/19; z 29 maja 2020 r., sygn. akt: II FSK 2820/19, II FSK 2821/19, II FSK 2863/19; z 27 stycznia 2021 r., sygn. akt: III FSK 2540/21, III FSK 2473/21, a także z 20 lipca 2021 r., sygn. akt III FSK 3779/21 z ). W orzeczeniach tych stwierdzono, że grunty leśne, nad którymi przebiegają linie elektroenergetyczne, są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu energii przez przedsiębiorstwo energetyczne, co skutkuje ich opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości, a konstatacji takiej nie stoi na przeszkodzie możliwość prowadzenia na tych gruntach, w ograniczonym zakresie, określonych czynności w ramach działalności leśnej.

Dlatego też również w tym przypadku zachodzi przesłanka zajęcia gruntu będącego lasem na prowadzenie działalności gospodarczej z konsekwencją w postaci opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Biorąc pod uwagę zarówno argumentację dotycząca podmiotu, jak i przedmiotu opodatkowania i konsekwencje z tego wynikające Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 72 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 73 § 1 O.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie. Po stronie Nadleśnictwa powstał bowiem obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości z tytułu oddania przedsiębiorcy przesyłowemu przedmiotu opodatkowania do korzystania w ramach ustanowienia służebności przesyłu. W konsekwencji należy uznać również zasadność zarzutu naruszenia art. 54 § 1 pkt 3 i 7 oraz § 2 O.p. przez ich niezastosowanie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadny jest również zarzut naruszenia art. 62 § 4 i § 4a pkt 1 O.p. w zw. z art. 74a O.p. przez ich błędną wykładnię. Prawidłowo bowiem wskazuje w uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że przed wydaniem orzeczenia w przedmiocie nadpłaty należy skonfrontować wysokość należności podatkowej uwzględniając wielkość zidentyfikowaną w postepowaniu podatkowym wraz z kwotą ewentualnie należnych odsetek za zwłokę z kwotą wpłat zarachowanych na poczet tego zobowiązania, czy też wynikających z niego odsetek za zwłokę.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy przyznać także rację Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w przedmiocie naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Trafny jest zatem zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 170 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na nieprawomocnym wyroku tego Sądu z 14 stycznia 2021 r., pod sygn. akt I SA/Wr 785/19, który dotyczył kluczowej z tego punktu widzenia kwestii zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. Z uwagi na wydanie wyroku z 11 sierpnia 2021 r., sygn. akt III FSK 3996/21 zarzut dotyczący zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania w sprawie pod sygn. akt I SA/Wr 785/19 nie zasługuje na uwzględnienie. Jednocześnie z uwagi na wskazany wyrok nie można uwzględnić także wniosku o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Z uwagi na stwierdzenie zasadności naruszenia prawa materialnego, tj. art. 72 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 73 § 1 O.p. trafny jest również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. odnoszący się do art. 151 p.p.s.a. oraz do wskazanych regulacji O.p.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uwzględnić należy również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 O.p. Nie można bowiem podzielić oceny wyrażonej przez Sąd pierwszej instancji, że naruszona została zasada legalizmu oraz prowadzenia postepowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Biorąc pod uwagę zasadność zarzutów skargi kasacyjnej oraz uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 oraz art. 151 w zw. z art. 193 p.p.s.a. uchylił w całości zaskarżony wyrok i oddalił skargę.

O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.

Jacek Pruszyński Krzysztof Winiarski Paweł Borszowski(spr)

-----------------------

III FSK 4376/21

III FSK 4376/21

2

1