Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1125/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt 43
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: par. 3 pkt 1 lit. g)
journal: Dz.U. 2011 nr 31 poz 153
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w  postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę  podatkowego z urzędu.
article: art. 23 par. 3 pkt 5, art. 122, art. 187 par. 1, art. 191, art. 210 par. 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c), art. 152, art. 200, art. 206
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 09 listopada 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Protokolant:: Szymon Chrostek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 listopada 2011 roku sprawy ze skargi G. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r., 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącego kwotę 2550 zł. ( dwa tysiące pięćset pięćdziesiąt) tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. -Ś. z [...] r. określającą G. G. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie 1.996.377 zł.

Z przedstawionego przez organ stanu faktycznego wynikało, że podatnik w 2006 r. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod firmą "A", w której uczestniczył w zyskach i stratach w 50%. Przedmiotem działalności spółki była produkcja dzianiny oraz produkcja i sprzedaż odzieży dzianej niemowlęcej i dziecięcej. Dostawcą przędzy wykorzystywanej do produkcji była firma "B".

W zeznaniu podatkowym za 2006 r. podatnik zadeklarował przychód w kwocie 6.066.193,07 zł, koszty jego uzyskania w wysokości 6.062.505,85 zł i dochód wynoszący 3.687,22 zł, od którego odliczył składki na ubezpieczenie społeczne (2.084,66 zł). Zadeklarowany podatek należny wyniósł 0 zł.

W następstwie kontroli podatkowej i postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. wydał w dniu 14 stycznia 2010 r. decyzję, w której określił stronie przychód w kwocie 16.586.768,90 zł, koszty podatkowe na kwotę 6.062.380,27 zł i dochód w wysokości 10.524.388,63 zł, od którego odliczył składki na ubezpieczenie społeczne (2.084,66 zł) oraz straty z lat ubiegłych (6.379,19 zł). Podatek należny organ określił przy zastosowaniu stawki 19% na 1.996.377 zł.

W ocenie organu pierwszej instancji podatnik:

1. zaniżył przychody podatkowe o 59.312,15 zł na skutek niezaewidencjonowania w księgach rachunkowych spółki przychodów ze sprzedaży, wynikających z paragonów fiskalnych dokumentujących sprzedaż w dniu 1 sierpnia 2006 r. oraz raportu fiskalnego dobowego z tego dnia, naruszając tym samym art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej "u.p.d.o.f."),

2. zaniżył przychody na kwotę 5.800.607,73 zł w następstwie niezaewidencjonowania w księgach rachunkowych spółki przychodów ze sprzedaży przędzy akrylowej w ilości 700.990,11 kg o wartości wg cen zakupu 5.800.607,73 zł stanowiącego zdaniem podatnika odpad przedprodukcyjny, naruszając art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f.,

3. zaniżył przychody spółki na skutek niewykazania ich w księgach rachunkowych. Przychód ze sprzedaży oszacowany przez organ w ujęciu ilościowym wyniósł 15.181.231,78 zł, a także

4. zawyżył koszty uzyskania przychodów o 251,16 zł poprzez zaksięgowanie w październiku 2006 r. zakupu dodatków do produkcji wyrobów dziewiarskich, naruszając art. 22 ust. 1 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 43 u.p.d.o.f.

Organ stwierdził, że księgi rachunkowe spółki za 2006 r. były prowadzone nierzetelnie zarówno po stronie kosztów, jak i przychodów.

Wskazał, że w trakcie kontroli podatkowej podatnik złożył korektę zeznania podatkowego, w której zadeklarował przychód w wysokości 6.095.849,15 zł, a po odliczeniu straty z lat ubiegłych oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne, wykazał podatek należny w kwocie 3.078 zł.

Od decyzji wydanej w pierwszej instancji strona wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie art. 122 i art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; w skrócie "O.p."). W ocenie podatnika organ nieprawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz błędnie zastosował przepisy o szacowaniu dochodów. Podał, że stan faktyczny sprawy oparto na ustaleniach z postępowania podatkowego dotyczącego kontrahenta - firmy "B", które nie zakończyło się ostateczną decyzją. Zdaniem strony należało przesłuchać osobę bezpośrednio zajmującą się handlem z firmą "B" – K. N..

Utrzymując z mocy zaskarżoną decyzję Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w spółce "A" nie była prowadzona ewidencja gotówki w dniu jej wpłaty i wypłaty, nie były też prowadzone zapisy na kontach materiały na składzie, materiały w przerobie, półprodukty i wyroby gotowe, czym naruszono art. 4 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 1 i 4, art. 20, art. 21 ust. 1, art. 22 ust. 1 oraz art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2002 r. nr 76, poz. 694 ze zm.; dalej "ustawa o rachunkowości"). Spółka nie posiadała zakładowego planu kont oraz polityki rachunkowości zatwierdzonej przez współwłaścicieli co pozostawało w sprzeczności z art. 3 ust. 1 pkt 11 oraz art. 10 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o rachunkowości. Nie okazała też uchwały zatwierdzającej sprawozdanie finansowe uchybiając art. 45 ust. 1 i 2 ustawy o rachunkowości i art. 45 ust. 5 u.p.d.o.f. Organ wskazał, że spółka również nieprawidłowo ewidencjonowała koszty działalności, odnosząc je na jedno konto. Powyższe nieprawidłowości wskazywały na naruszenie art. 24 ust. 1 i art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f.

W kwestii niezaewidencjonowanej sprzedaży przędzy organ wskazał, że w dokumentacji podatkowej i księgowej spółki "A" brak jest odzwierciedlenia faktu powstania odpadów przedprodukcyjnych. Brak jest zapisu dotyczącego jakości i gatunku przędzy, brak protokołów zniszczeń przędzy niepełnowartościowej, nie ma też dokumentów świadczących o poniesieniu kosztów związanych ze zniszczeniem odpadów lub ich wywiezieniem na wysypisko, jak i kosztów pracy osób zajmujących się segregowaniem przędzy (dziennie około 3-7 ton). Organ nie uznał za wiarygodne zbiorcze protokoły zniszczenia przędzy za poszczególne miesiące w 2006 r., przekazane przez podatnika po zakończeniu kontroli podatkowej.

Dokonując ustalenia wielkości odpadów przedprodukcyjnych organ przyjął średnią wielkość wynikającą z oświadczeń podatnika (49,95 %), który podał, że zgodnie z ustną umową nabywał od firmy "B" przędzę niepełnowartościową o obniżonej cenie. Odpady wynosiły 700.990,11 kg, co stanowiło wartość 5.800.607,73 zł. Organ zaznaczył jednocześnie, że spółka "A" w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej nie miała zarejestrowanej działalności w zakresie wywozu śmieci i odpadów.

Prawidłową wartość przędzy sprzedanej w 2006 r. przez firmę "B" spółce "A" organ określił na 11.639.896,42 zł, natomiast spółka "A" zaewidencjonowała zakup na kwotę 11.591.888,29 zł, a więc o 48.008,13 zł mniej niż ustalono w toku postępowania.

W związku z nierzetelnym prowadzenie ksiąg rachunkowych dokonano oszacowania przychodów ze sprzedaży wyrobów gotowych według metody kosztowej wymienionej w art. 23 § 3 pkt 5 O.p. Dokonując wyliczenia niezaewidenjonowanego przez spółkę w 2006 r. przychodu organ przyjął, że ilość przędzy pozostająca do produkcji, po uwzględnieniu odpadów, wniosła 465.306,71 kg.

Organ dokonał zestawienia sprzedaży w 2006 r. w ujęciu ilościowym i wartościowym wskazując, że do wyliczenia przychodów przyjęto, jako korzystniejszą dla podatnika, kwotę przychodów w ujęciu ilościowym, wynoszącą 15.181.231,78 zł.

Mając na uwadze powyższe dokonano wyliczenia przychodów, kosztów podatkowych i dochodu w następujący sposób:

1. przychód spółki 33.173.537,80 zł, na który składał się:

a) przychód wykazany 12.132.386,14 zł oraz

b) przychody niewykazane 21.041.151,66 zł, w tym:

- przychód ze sprzedaży przędzy określanej jako odpad przedprodukcyjny 5.800.607,73 zł,

- przychód niezaewidencjonowany wg raportu fiskalnego z 1 sierpnia 2006 r. 59.312,15 zł i

- przychód niezaewidencjonowany wg szacunku w ujęciu ilościowym 15.181.231,78 zł.

2. koszty uzyskania przychodów 12.124.760,54 zł,

3. dochód spółki 21.048.777,26 zł.

Przypadający na podatnika podatek wyniósł zgodnie z art. 30c u.p.d.o.f. 1.996.377 zł plus odsetki.

W skardze do Sądu podatnik zarzucił naruszenie art. 122 i art. 23 O.p. Podniósł, że decyzja organu odwoławczego opiera się na zestawieniu materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie z dowodami uzyskanymi w postępowaniu dotyczącym firmy "B" bez ustalenia, czy sprawa dotycząca kontrahenta zakończyła się ostateczną decyzją. Podatnik raz jeszcze wskazał na konieczność przesłuchania w charakterze świadka K. N.. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy domagał się jej oddalenia, podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu decyzji. Dodatkowo wskazał, że art. 180 O.p. nie pozbawia mocy dowodowej dowodów pochodzących z postępowania, które nie zakończyło się prawomocnie. W kwestii przesłuchania K. N. organ stwierdził, że przeprowadzenie tego dowodu jest zbędne skoro nie są rzetelne zapisy w księdze podatkowej spółki "A" w zakresie wartości obrotów, natomiast rzetelne są faktury VAT sprzedaży znajdujące się w aktach sprawy dotyczącej firmy "B". Ponadto, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, świadek potwierdziłaby jedynie te okoliczności, które są już organowi znane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga podlega uwzględnieniu, aczkolwiek nie w pełnym zakresie.

Powodem wszczęcia, a w konsekwencji wydania decyzji określającej podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. były stwierdzone przez organy podatkowe nieprawidłowości w dokumentowaniu obrotu gotówkowego, materiałów i planu kont, a przede wszystkim w ewidencjonowaniu zarówno przychodów, jak i kosztów działalności spółki cywilnej, w której skarżący był wspólnikiem. Nieprawidłowości te polegały na zaniżeniu przychodów spółki w trzech przypadkach, a mianowicie:

1. poprzez niezaewidencjonowanie w księgach rachunkowych spółki przychodów ze sprzedaży w kwocie 59.312,15 zł, wynikających z paragonów fiskalnych dokumentujących sprzedaż w dniu 1 sierpnia 2006 r. oraz raportu fiskalnego dobowego z tego dnia,

2. wskutek niezaewidencjonowania w księgach rachunkowych spółki przychodów na kwotę 5.800.607,73 zł ze sprzedaży przędzy akrylowej w ilości 700.990,11 kg, którą podatnik kwalifikował jako odpad przedprodukcyjny oraz

3. poprzez niewykazanie w księgach rachunkowych wszystkich przychodów spółki ze sprzedaży wyrobów gotowych.

W zakresie kosztów uzyskania przychodów organy podatkowe uznały, że doszło do ich zawyżenia o 251,16 zł, gdyż spółka dokonała zaksięgowania w październiku 2006 r. zakupu dodatków do produkcji wyrobów dziewiarskich, w kwotach brutto.

Odnosząc się do prawidłowości zakwestionowania zaliczenia do kosztów podatkowych wskazanych wyżej wydatków na zakup dodatków ocenić należy, że w tym zakresie stanowisko organów nie budzi zastrzeżeń. Również podatnik nie zgłaszał, ani w skardze ani w toku postępowania, uwag do poczynionych w tej kwestii ustaleń i ich oceny prawnej. Zgodnie z art. 22 ust. 1 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 43 u.p.d.o.f., co do zasady, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku od towarów i usług. Opisane w tym przepisie wyjątki nie dotyczą stanu faktycznego sprawy, tym samym spółka na podstawie sześciu faktur dokumentujących zakup we wrześniu 2006 r. dodatków do produkcji wyrobów dziewiarskich mogła zaliczyć do kosztów podatkowych jedynie wydatki w kwocie netto.

Zasadne było także uznanie przez organy, iż doszło do zaniżenia przychodów spółki o 59.312,15 zł w wyniku braku zaewidencjonowania w księgach rachunkowych przychodów ze sprzedaży w dniu 1 sierpnia 2006 r., udokumentowanej paragonami fiskalnymi oraz dobowym raportem fiskalnym. Nieprawidłowości w tym zakresie mają charakter ewidentny i także nie były kwestionowane przez podatnika.

Brak jest też podstaw do stwierdzenia naruszenia przez ograny podatkowe przepisów odnoszących się do szacowania przychodów. Przedmiotem szacunku był przychód spółki ze sprzedaży wyrobów gotowych niemowlęcych i dziecięcych. Organy zastosowały metodę określoną w art. 23 § 3 pkt 5 O.p., tj. metodę kosztową, która polegała na ustaleniu wysokości obrotu na podstawie kosztów poniesionych przez spółkę "A" z uwzględnieniem wskaźnika udziałów tych kosztów w obrocie.

Organ porównał w ujęciu ilościowym i wartościowym sprzedaż przędzy przez firmę "B" w 2006 r. i jej zakup przez spółkę "A". W tym celu organy, uzupełniając posiadany materiał dowodowy, posłużyły się ustaleniami dokonanymi przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej w W. prowadzących kontrolę skarbową w firmie "B". Takie postępowanie było zgodne z art. 181 O.p. Jak zasadnie wskazuje Dyrektor Izby Skarbowej przepis ten nie ogranicza możliwości skorzystania z materiałów pochodzących z innych wymienionych w nim postępowań jedynie do takich, które zostały prawomocnie, czy też ostatecznie zakończone.

Z porównania faktur sprzedaży zaewidencjonowanych przez oba podmioty wynikało, że spółka "A" zakupiła od "B" przędzę na kwotę 11.639.896,42 zł. Jednocześnie stwierdzono, że spółka skarżącego nie zaewidencjonowała nabycia 5.941,60 kg przędzy o wartości 48.008,13 zł (netto) wynikającej z faktury z dnia 26 września 2006 r.

Po odliczeniu przędzy stanowiącej odpad przedprodukcyjny, przyjęty przez organy na poziomie 49,95 % zakupionej przędzy, a także odpadów technologicznych (10,5%), odpadów produkcyjnych (11%), odpadów krojenia (16,5%) i zszywania (0,4%), do wyprodukowania wyrobów gotowych pozostało 465.306,71 kg przędzy o wartości 3.850.356,48 zł.

Dokonując zestawienia sprzedaży w ujęciu wartościowym organ wyliczył przychód spółki na kwotę 15.182.276,40 zł, natomiast przy zastosowaniu metody ilościowej otrzymał kwotę 15.181.231,78 zł, a więc niższą o 1.044,62 zł.

Niewielka różnica jaka powstała przy wykorzystaniu obu sposobów wyliczenia przychodu dowodzi, że wybrana metoda oszacowania pozwoliła na określenie przychodów spółki w kwocie zbliżonej do rzeczywistej.

Ponieważ przychód obliczony w ujęciu ilościowym był korzystniejszy dla podatnika, zasadnie więc kwota ta została uwzględniona w dokonanym przez organy rozliczeniu podatkowym za 2006 r.

Do rozważenia pozostaje jeszcze kwestia zaliczenia przez organy podatkowe do przychodów spółki skarżącego przychodów ze sprzedaży przędzy akrylowej w kwocie 5.800.607,73 zł, która według wyjaśnień podatnika stanowiła odpad przedprodukcyjny.

Skarżący w trakcie postępowania wskazywał, że wraz ze wspólnikiem kupował od firmy"B" przędzę niepełnowartościową (zalaną, częściowo spleśniałą), po obniżonej cenie. Z przędzy tej do produkcji nadawało się około 49,95%, zaś pozostała część kwalifikowana była jako odpad przedprodukcyjny.

W oparciu o wyjaśnienia podatnika organ przyjął, że odpad, określany przez stronę jako przedprodukcyjny, kształtował się średnio na poziomie 49,95% i wynosił 700.990,11 kg, co stanowiło wartość 5.800.607,73 zł.

Z uwagi na fakt, że podatnik, poza protokołami zniszczenia przędzy złożonymi już po zakończeniu postępowania kontrolnego, nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających fakt zniszczenia lub wyrzucenia przędzy w ilościach przez siebie wskazywanych, jak i nie wykazał, że nabywana przędza była niepełnowartościowa, oraz mając na względzie częściowo sprzeczne zeznania złożone w tym zakresie przez skarżącego, jego wspólnika i pracowników firmy "B", organ wywiódł, że przędza ta została sprzedana. Osiągnięty z tego tytułu przychód organ określił na 5.800.607,73 zł przyjmując, że odpowiadał on cenie zakupu przędzy.

W ocenie Sądu organ nie dysponował materiałem dowodowym pozwalającym na sformułowanie takiego wniosku.

Stanowisko organów jest również wewnętrznie sprzeczne. Przyjmują one bowiem, zgodnie z oświadczeniami podatnika, że średni odpad przedprodukcyjny wynosił 49,95% i jednocześnie, że przędza w ilości 700.990,11 kg została przez podatnika sprzedana. Przyjęcie tezy, że odpad przedprodukcyjny wynosił 49,95% zakupów przędzy wyłącza możliwość ustalenia, że przędza ta została sprzedana po cenach zakupu.

Zasadniczo ciężar w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, spoczywa na organach podatkowych, zgodnie z art. 122 O.p. Obowiązkiem organów podatkowych jest zgromadzenie całości materiału dowodowego, a następnie dokonanie jego kompleksowej oceny (art. 187 § 1 i art. 191 O.p.), która powinna znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji kończącej postępowanie podatkowe (art. 210 § 4 O.p.). Oceny dowodów musi mieścić się w ramach swobodnej oceny dowodów, nie może jej jednak cechować dowolność.

Sąd akceptuje przyjętą przez organ tezę, że podatnik nie wykazał, że przędza, którą określał jako odpad przedprodukcyjny została zniszczoną, wyrzucona lub też, że podatnik pozbył się jej w inny sposób. Ponieważ, to skarżący zaliczył do kosztów działalności spółki wartość przędzy uznanej za odpad, a zatem to podatnik powinien wykazać, że takie zaliczenie było uzasadnione. Trafnie za niewiarygodny uznano przedstawiony przez skarżącego dowód w postaci zbiorczych protokołów zniszczeń przędzy w poszczególnych miesiącach 2006 r. Po pierwsze, jego moc dowodową podważał fakt przedłożenia organowi dopiero po zakończeniu kontroli podatkowej, po drugie, z protokołów tych wynikało, że dziennie zniszczeniu we własnym zakresie oraz za pośrednictwem Miejskiego Zakładu Komunalnego w G. podlegało od kilku do kilkunastu ton przędzy. Nie jest wiarygodne by taką ilość odpadów podatnik był w stanie wywozić na dzikie wysypisko (jak twierdził), a w przypadku zniszczenia za pośrednictwem MZK, bez podpisanej z nim umowy.

Nie można natomiast zgodzić się z argumentacją organów, że spółka "A" nie mogła i nie dokonywała zakupu przędzy niepełnowartościowej. Przeczą temu nie tylko wyjaśnienia skarżącego, ale także jego wspólnika i części świadków – pracowników firmy "B", jak również ustalenia zawarte w protokole kontroli przeprowadzonej u kontrahenta podatnika. W przypadku sprzeczności pomiędzy dowodami obowiązkiem organu jest nie tylko wskazanie, którym z dowodów dano wiarę, ale również uzasadnienie tego, dlaczego inne dowody (w tym przypadku zeznania), zostały uznane za niewiarygodne. Organ nie może wybierać jedynie takich dowodów, które potwierdzają założoną przez organ tezę i arbitralnie odrzucać pozostałych.

W ocenie Sądu materiał dowodowy zebrany w sprawie nie uprawniał do formułowania wniosku, że skarżący nie nabywał od firmy "B" przędzy o obniżonej jakości. Celem jego uzupełnienia należałoby przesłuchać na tę okoliczność, zgodnie z wnioskiem dowodowym strony, K. N. – właścicielkę firmy "B".

Dowody zgromadzone przez organ nie pozwalały też przyjąć w sposób niebudzący wątpliwości, że przędza określana jako odpad przedprodukcyjny została sprzedana, a spółka "A" osiągnęła z tego tytułu przychód w wysokości odpowiadającej cenie nabycia przędzy. Rozumowanie organu opiera się w tym zakresie jedynie na domniemaniu, co zdaniem Sądu nie jest wystarczające do przypisania spółce przychodu, w szczególności tak znacznego (5.800.607,73 zł). Organ wywodzi, że skoro spółka nie zniszczyła przędzy stanowiącej odpad przedprodukcyjny, gdyż brak na to dowodów, to oznacza to, że dokonała jej sprzedaży. Jest to argumentacja dowolna i z tej przyczyny nie może zostać zaakceptowana. Organ by móc ją skutecznie lansować musi dysponować w tym zakresie dowodami, które w sposób niewątpliwy potwierdzą nie tylko fakt sprzedaży odpadów, ale również ilość sprzedanej przędzy, nie można bowiem wykluczyć, że jej część została zniszczona (wyrzucona), choć w pewnością, o czym Sąd wyżej pisał, nie została zniszczona taka ilość jaką wskazuje strona. W świetle dowodów zgromadzonych na obecnym etapie postępowania brak podstaw do uznania, że spółka, której wspólnikiem był skarżący, uzyskała przychód ze sprzedaży przędzy kwalifikowanej jako odpad przedprodukcyjne w wysokości 5.800.607,73 zł.

Z uwagi na wskazane wyżej uchybienia procesowe, które mogły mieć znaczący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") uchylił zaskarżoną decyzję.

Prowadząc ponownie postępowanie organ uzupełni je w zakresie wyżej wskazanym, a następie dokona oceny całego materiału dowodowego przy uwzględnieniu zaprezentowanej przez Sąd oceny prawnej.

W oparciu o art. 152 p.p.s.a. Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 w związku z art. 206 p.p.s.a. i § 3 pkt 1 lit. g) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153). Zasądzając koszty w niepełnej wysokości Sąd zastosował zasadę miarkowania przewidzianą w art. 206 p.p.s.a. Wyjaśnić należy, że skarga została uwzględniona jedynie w części, a mianowicie w zakresie zaliczenia do przychodów spółki "A" kwoty 5.800.607,73 zł, która stanowiła około ¼ niewykazanego przez spółkę przychodu określonego w zaskarżonej decyzji. Koszty postępowania obejmowały uiszczony przez podatnika wpis sądowy od skargi w wysokości 3.000 zł oraz wynagrodzenie jego pełnomocnika w kwocie 7.200 zł, co łącznie stanowiło 10.200 zł. ¼ tej kwoty to 2.550 zł i taką należność Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej od organu.

P.Z-C.