Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1182/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1 i 2, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2016 poz 710
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 174 pkt 1 i 2, art. 183 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 93a
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski (spr.), Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia WSA (del.) Marzena Łozowska, , po rozpoznaniu w dniu 28 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. sp. z o.o. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Gl 1065/16 w sprawie ze skargi T. sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.) z dnia 24 czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od T. sp. z o.o. w R. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. kwotę 8.100 (słownie: osiem tysięcy sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok sądu I instancji i przedstawiony przez ten sąd tok postępowania przed organami podatkowymi

1.1. Wyrokiem z dnia 23 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Gl 1065/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę T. sp. z o.o. w R. (dalej powoływanej jako: spółka, skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 24 czerwca 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

1.2. Wyrok ten zapadł na gruncie poniższego stanu faktycznego.

Zaskarżoną decyzją z dnia 24 czerwca 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K., powołując się na art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 13 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej powoływanej jako: O.p.) oraz na podstawie m.in. art. 86 ust. 1 i 2, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm., dalej powoływanej jako: ustawa o VAT), po rozpatrzeniu odwołań spółki, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 29 lutego 2016 r. określającą kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2010 r. oraz z dnia 4 marca 2016 r. określającą kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj 2011 r.

W następstwie przeprowadzonych w spółce kontroli podatkowej i postępowania podatkowego w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2010 r. oraz maj 2011 r. organ podatkowy ustalił, że spółka zawyżyła podatek naliczony na skutek przyjęcia do rozliczenia faktur wystawionych przez: T. N. W. M. w W. oraz F. M. K. w W.

Mając na uwadze poczynione ustalenia, decyzjami z dnia 29 lutego 2016 r. i 4 marca 2016 r., organ I instancji dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług za wskazane okresy. W ocenie organu zaistniała konieczność zastosowania art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, bowiem faktury wystawione przez ww. podmioty nie dokumentowały rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych.

Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów podniesionych w odwołaniach strony i wydał opisaną na wstępie decyzję z 24 czerwca 2016 r.

Uzasadniając swoje stanowisko, w pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutu przedawnienia związanego z przekształceniem spółki, stwierdził, powołując się na art. 93a § 1 pkt 2 O.p., że z dniem 23 maja 2011 r. spółka wstąpiła we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki T. B. P., Ł. S. Spółka jawna, również w prawa i obowiązki wynikające z decyzji wydanych na podstawie przepisów prawa podatkowego (art. 93d O.p.).

Organ odwoławczy powołał brzmienie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. i zauważył, że do akt sprawy dołączono wydane przez Prokuraturę Okręgową w G. w dniu 12 stycznia 2012 r. postanowienie o wszczęciu śledztwa w sprawie [...]. W ramach prowadzonego śledztwa postanowieniami z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt [...] Sp Ł. S. i B. P. postawione zostały zarzuty, że w okresie od lipca 2007 r. do czerwca 2011 r. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, jako osoby zajmujące się sprawami gospodarczymi i finansowymi podmiotu pod firmą T. B. P., Ł. S. sp.j. z siedzibą w R. przyjęli, a następnie posłużyli się nierzetelnymi fakturami VAT wystawionymi przez M.K. reprezentującą firmę P. M. K. z siedzibą w W. oraz przez W. M. reprezentującego firmę T. N. W. M. z siedzibą w W. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania w ww. sprawach zostało wystosowane do T. Sp. z o.o. jako następcy prawnemu spółki jawnej pismem z dnia 9 października 2015 r. i odebrane 13 października 2015 r.

Zakwestionowane faktury, w prowadzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. postępowaniach dotyczących 2010 r. i maja 2011 r., wymienione zostały w ww. postanowieniach o przedstawieniu zarzutów z dnia 6 maja 2015 r. Wobec powyższego organ przyjął, że podatnik odbierając ww. zawiadomienie z dnia 9 października 2015 r. został poinformowany o toczącym się postępowaniu w opisanej wyżej sprawie o przestępstwo skarbowe. Tak więc wydanie zaskarżonych decyzji nie nastąpiło po upływie terminu przedawnienia, co oznacza, że orzekanie w przedmiotowych sprawach było dopuszczalne.

Zdaniem organu, materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że zakwestionowane faktury dokumentujące nabycie towaru (prętów gładkich i blachy czarnej) stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane pomiędzy T. B. P., Ł. S. spółka jawna a T. W. M. i F. P. M. K..

Organ podkreślił, że rzetelności zakwestionowanych dostaw towarów nie potwierdzili sami kontrahenci (dostawcy), tj. W. M. i M. K.

W. M. przesłuchany w dniu 22 października 2014 r. wyjaśnił, że po wyjściu z aresztu wystawianie fikcyjnych faktur zaproponowali mu K. S. i Z. K., którzy załatwiali odbiorców na faktury kosztowe w zamian za procent od wartości netto każdej faktury. Dalej wyjaśnił, ze sam zajmował się drukowaniem faktur. Rola jego żony polegała na księgowaniu faktur, nie zajmowała się ona natomiast załatwianiem odbiorców i ustalaniem szczegółów związanych z wystawianiem faktur.

M. K. zeznała do protokołu przesłuchania w charakterze podejrzanej z dnia 1 grudnia 2014 r., że jej mąż W. M. posiadał pełnomocnictwa do prowadzenia w jej imieniu firmy, P.. Jej rola, jako osoby zajmującej się księgowością polegała na wystawianiu faktur i księgowaniu ich w rejestrze sprzedaży. Przesłuchiwana wskazała, że W. M., ewentualnie Z. K. załatwiali kontrahentów, na rzecz których wystawiane były fikcyjne faktury VAT, jednakże dokładnie nie wiedziała, jak to się odbywało. Przyznała, że w trakcie kontroli prowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej w K. miała świadomość, że wszystkie transakcje sprzedażowe w obydwu firmach są fikcyjne, ponadto wszystkie faktury objęte zarzutem wystawione przez firmy P. i T. N. były fakturami fikcyjnymi nie odzwierciedlającymi faktycznego obrotu gospodarczego.

Również postępowania prowadzone wobec firm T. N. W. M. oraz F. P. M. K. wykazały, że prawie cała działalność firm była fikcyjna i opierała się na generowaniu nierzetelnych faktur VAT. Fikcyjny charakter działalności prowadzonej przez małżonków M. potwierdził w swoich zeznaniach K. S., który przesłuchany w charakterze podejrzanego wyjaśnił, że W. M. nie miał żadnych środków transportu, pracowników, sprzętu ani pomieszczeń i wszystkie faktury były wystawiane tylko i wyłącznie w celu wyłudzenia podatku VAT oraz podwyższenia kosztów działalności.

Wobec ustalonego stanu faktycznego organ przyjął, że zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdził prawa podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.

W prowadzonej sprawie sprawdzono również kwestię rzekomego pochodzenia towarów od czeskich podmiotów C. i R. Firmy te nie potwierdziły dokonania analizowanych transakcji.

Odnosząc się do zarzutu zebrania niepełnego materiału dowodowego, organ wskazał i wyjaśnił przyczyny nieuwzględnienia wniosków dowodowych strony - ich przeprowadzenie poza wydłużeniem czasu trwania postępowania nie wniosłoby nic nowego do sprawy, gdyż okoliczności związane z "działalnością gospodarczą" prowadzoną przez W. M. zostały w sposób wystarczający stwierdzone innymi dowodami. Organ odwoławczy uznał, że w toku postępowania organ I instancji podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, czyniąc zadość przepisowi art. 122 O.p., występując o materiały dowodowe do innych organów i rozstrzygając na jego podstawie, biorąc pod uwagę związki pomiędzy dowodami oraz poszczególne dowody osobno. Ponadto, stosownie do art. 187 § 1 ww. ustawy zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, stosownie do art. 191 ocenił na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dane okoliczności zostały udowodnione. Ocena ta została dokonana w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania, uwzględniając wiedzę, doświadczenie życiowe, prawa logiki oraz informacje wynikające z wzajemnych relacji między poszczególnymi dowodami. Wskazał, że przyjęcie w poczet materiału dowodowego dowodów z innych postępowań nie stanowi naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej.

2. Skarga do sądu I instancji

Pełnomocnik strony, nie zgadzając się z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej, wniósł skargę do WSA w Gliwicach, zarzucając:

1) przedawnienie zobowiązania podatkowego, którego dotyczą zaskarżone decyzje, którego bieg - wbrew stanowisku organów podatkowych - nie został przerwany;

2) oparcie decyzji o niepełny materiał dowodowy, który nie został uzupełniony zgodnie z wnioskami dowodowymi;

3) przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów;

4) pominięcie zgłoszonych przez skarżącego środków dowodowych.

Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji pierwszoinstancyjnych oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

3. Wyrok sądu I instancji

WSA nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi.

Sąd w pełni podzielił przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i uznał słuszność zajętego w sprawie stanowiska. W ocenie sądu rozpoznającego skargę podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego były - jako pozbawione racji - całkowicie chybione.

W pierwszej kolejności sąd odniósł się do najdalej idącego zarzutu przedawnienia zobowiązań podatkowych za okresy objęte zaskarżoną decyzją. Sąd powołał się na wyrok TK z dnia 17 lipca 2012 r. sygn. akt P 30/11, po czym podzielił stanowisko organu, że w niniejszej sprawie bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego został zawieszony wobec zaistnienia przesłanek z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Skarżąca spółka została bowiem powiadomiona przez organ przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku VAT o przyczynie zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za okres od stycznia 2010 r. do listopada 2010 r.

Sąd zauważył też, że zgodnie z art. 93a pkt 2 O.p., osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku przekształcenia spółki niemającej osobowości prawnej – wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki przekształcanej osoby lub spółki.

Dalej WSA stwierdził, że organy zakwestionowały fakt nabycia przez spółkę od przedsiębiorców W. M. i M. K. towaru w postaci prętów i blachy uznając, że transakcje te w rzeczywistości nie miały miejsca, a w szczególności obrotowi fakturami nie towarzyszył obrót tym towarem. Sąd podzielił stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że skarżący miał wiedzę, że uczestniczy w obrocie pustymi fakturami.

W rozpatrywanej sprawie organy zebrały bardzo obszerny materiał dowodowy, który wyszczególniono w decyzjach pierwszoinstancyjnych oraz poddano wnikliwej analizie.

Za nieracjonalne i niewiarygodne sąd uznał wyjaśnienia strony skarżącej, że zakwestionowane transakcje nie miały pozornego charakteru. Zarówno W. M. jak i M. K.. nie mogli sprzedać stronie skarżącej towaru, którego sami nie posiadali. Towar istniał jedynie na fakturach, a spółka nie przedstawiła żadnych dowodów, które pozwalałyby podważyć te ustalenia i przyjąć, że pomiędzy kontrahentami miał miejsce rzeczywisty obrót towarem. Sąd podzielił ustalenie organów podatkowych, że zakwestionowane transakcje sprowadzały się wyłącznie do obrotu fakturami bez rzeczywistego obrotu towarem, a złożone przez stronę wnioski dowodowe nie miały dla dokonania ustaleń faktycznych i rozstrzygnięcia sprawy znaczenia i jako takie były niecelowe. Uzasadnia to w konsekwencji pozbawienie skarżącej prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z zakwestionowanych faktur również w świetle obowiązków ciążących na organach podatkowych wynikających z wyroków Trybunału Sprawiedliwości UE. Organy podatkowe nie naruszyły wynikającej z art. 86 ustawy o VAT ani z art. 168 dyrektywy 2006/112/WE zasady neutralności podatku VAT.

Organ podatkowy w sposób przekonujący wyjaśnił motywy swoich ustaleń, szczegółowo odniósł się do zebranych w sprawie dowodów.

Reasumując, WSA przyjął, że organ podatkowy prawidłowo ustalił, że zakwestionowane transakcje stwierdzają czynności, które nie zostały faktycznie dokonane, a skarżący miał tego świadomość. Dokonane ustalenia uzasadniały zatem stwierdzenie, że w tym przypadku nie wystąpił obrót, ponieważ nie było towaru, lecz wykonano tylko czynność techniczną polegającą na wystawianiu faktur VAT, która nie rodzi obowiązku podatkowego.

4. Skarga kasacyjna

4.1. Powyższy wyrok został w całości zaskarżony skargą kasacyjną spółki, która orzeczeniu WSA zarzuciła na podstawie:

art. 174 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako: P.p.s.a., - naruszenie prawa materialnego:

- art. 145 §1 pkt 1) a) w zw. z art. 93a § 1 pkt 2 O.p. i z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż wstąpienie we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki przekształcanej osoby lub spółki rozciąga się również na możliwość prowadzenia postępowania podatkowego i kontroli podatkowej w podmiocie przekształconym w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku VAT w tym określenia w nim zobowiązania w zakresie wynikającym z przyjęcia tzw. "pustych faktur" oraz wywołania skutku przerwania biegu terminu przedawnienia na skutek wszczęcia postępowania karnego wobec wspólników przekształconej spółki, gdy prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, że wstąpienie w prawa i obowiązki przez podmiot powstały w wyniku przekształcenia ogranicza się do przyjęcia odpowiedzialności za ustalone zobowiązania podmiotu przekształconego, oraz że podmiot powstały w wyniku przekształcenia nie może być stroną prowadzonych postępowań podatkowych i kontrolnych w zakresie zobowiązań podmiotu przekształcanego, jak też że nie wywołują wobec niego skutków decyzje o wszczęciu postępowań karnych wobec wspólników podmiotu przekształcanego;

art. 174 pkt 2) P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy a to:

- 145 § 1 pkt 1) c) w zw. z art. 122 O.p. poprzez zaniechanie czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy, ograniczeniu postępowania dowodowego do decyzji podatkowych wydanych wobec kontrahentów oraz ich wyjaśnień w toku postępowania karnego, nieprzeprowadzenie dowodów wskazanych przez skarżącą i dokonanie tym samym błędnych ustaleń faktycznych co do charakteru współpracy pomiędzy T. B. P. Ł. S. Spółką jawną a firmami P. M. K. i T. N W. M. przy przyjęciu ich fikcyjnego charakteru i w efekcie uznaniu, iż wystawione faktury VAT nie dają podstawy do obniżenia podatku należnego o zawarty w nich podatek naliczony i zaliczeniu przyjętych faktur do tzw. "pustych faktur", gdy prawidłowo ustalony stan faktyczny nawet w oparciu o zebrany materiał dowodowy pozwala przyjąć realny charakter transakcji udokumentowanych otrzymanymi przez T. sp. j. fakturami.

4.2. Wskazując na powyższe, skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku, uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 czerwca 2016 r. utrzymującej w mocy decyzje organu I instancji z dnia 29 lutego i 4 marca 2016 r., umorzenie postępowania w sprawie określenia zobowiązania w VAT za okres od stycznia do grudnia 2010 r. oraz za maj 2011 r., zasądzenie kosztów postępowania sądowego lub o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Na podstawie art. 182 P.p.s.a. spółka zrzekła się przeprowadzenia rozprawy.

4.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Skarga kasacyjna pozbawiona jest uzasadnionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

5.2. Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie było ustalenie zasadności zakwestionowania zasadności odliczenia przez skarżącą spółkę podatku naliczonego z faktur VAT wystawionych przez T. N. W. M. i F. P. M. K., które w ocenie organu I instancji nie stanowią - zgodnie z art. 86 ust. 1 i 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT - podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany na fakturach wystawionych przez ww. podmioty.

W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko zaprezentowane w sprawie przez sąd I instancji zasługuje w całości na aprobatę. Nie mogą być natomiast uwzględnione podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty.

5.3. Autor skargi kasacyjnej powołuje się zarówno na podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 1, jak i 2 P.p.s.a, i choć sądy administracyjne zwykle przyjmują, że w takiej sytuacji w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut proceduralny (albowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można przejść do procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego), to jednak w tym przypadku NSA najpierw odniesienie się do pierwszego z zarzutów, jako dalej idącego. Zarzutem tym skarżąca spółka próbuje dowieść bowiem, że w sprawie nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia, albowiem podmiot powstały w wyniku przekształcenia nie może być stroną prowadzonych postępowań podatkowych i kontrolnych w zakresie zobowiązań podmiotu przekształconego, a jego odpowiedzialność ogranicza się do już ustalonych zobowiązań podmiotu przekształconego.

Kasator twierdzi, że choć przepis art. 93a O.p. przewiduje w zakresie przepisów podatkowych sukcesję generalną podmiotu powstałego w wyniku przekształcenia, to jednak sukcesja ta odnosi się tylko do istniejących na dzień przekształcenia praw i obowiązków.

Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Nie znajduje ono bowiem pokrycia w przepisach prawa. Art. 93a O.p. ustanawia sukcesję uniwersalną i próżno w nim szukać wyłączenia z zasady wstępowania w prawa i obowiązki podatnika, tych będących aktualnie przedmiotem postępowań przed organami. Dlatego też nie można przyjąć, że w sprawie doszło do naruszenia przez WSA przepisów art. 93a § 1 pkt 2 ani art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Bez wątpienia bowiem spółka T. sp. z o.o. wstąpiła w prawa i obowiązki spółki jawnej, w tym te wynikające z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z 29 lutego i 4 marca 2016 r. Skoro zaś zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie [...] zostało wystosowane do spółki sp. z o.o., jako następcy prawnego spółki jawnej, i odebrane w dniu 13 października 2015 r., to z tym dniem spółka dowiedziała się o wypełnieniu się przesłanek zawieszających bieg terminu przedawnienia. Z tego względu, słusznie WSA w Gliwicach podzielił stanowisko organów o tym, że wydanie decyzji nie nastąpiło po upływie terminu przedawnienia.

5.4. Również drugi z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów nie zasługuje na uwzględnienie. W tym miejscu trzeba przypomnieć, że nie mogą być uwzględnione zarzuty naruszenia prawa procesowego, jeśli, wbrew treści art. 174 pkt 2 P.p.s.a., nie wskazano, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (ani jaki miałby to być wpływ). Tymczasem w rozpoznawanej skardze kasacyjnej tego istotnego elementu brak, zaś Naczelny Sąd Administracyjny, związany na podstawie art. 183 § 1 P.p.s.a. granicami skargi kasacyjnej, nie może domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej ani uzupełniać w żaden sposób jego wywodów. Skarga kasacyjna bez wątpienia dąży do zakwestionowania ustalonego w sprawie przez organy stanu faktycznego, natomiast nie sposób doszukać się w niej konkretnych zarzutów pod adresem orzeczenia wydanego przez WSA w Gliwicach.

W skardze kasacyjnej nie zakwestionowano zatem skutecznie stanowiska sądu I instancji, że ustalenia faktyczne dokonane przez organy w sprawie i przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasługują na aprobatę. Argumentacja autora skargi kasacyjnej jest zbyt ogólnikowa, aby dać NSA możliwość odniesienia się do podnoszonych przez stronę uchybień proceduralnych. Podstawą zarzutów kasacyjnych nie może być samo negowanie wiarygodności dowodów będących podstawą dokonanych ustaleń faktycznych, i to tylko z tej racji, że są one niekorzystne dla strony skarżącej.

W sytuacji braku podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia przepisów postępowania, ustalenia faktyczne dokonane w sprawie przez organy, a następnie zaakceptowane przez WSA, należy uznać za niepodważone.

Niezależnie od powyższego, NSA podziela stanowisko sądu I instancji co do prawidłowości działań organów w rozpoznawanej sprawie. Organy w sposób przekonujący wyjaśniły motywy swoich ustaleń, szczegółowo też odniosły się do zebranych dowodów. Postępowanie podatkowe i kontrolne przeprowadzono w sposób dokładny, z zachowaniem obowiązujących przepisów co do gromadzenia materiału dowodowego i zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Organ wskazał i wyjaśnił również przyczyny nieuwzględnienia wniosków dowodowych strony - ich przeprowadzenie - poza wydłużeniem czasu trwania postępowania - nie wniosłoby nic nowego do sprawy. Warto też podkreślić, że na gruncie Ordynacji podatkowej organ podatkowy nie ma nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów potwierdzających racje prezentowane przez stronę postępowania podatkowego. Nie doszło zatem do naruszenia zasady określonej w 122 O.p. Zasadnie też WSA stwierdził, że przyjęcie w poczet materiału dowodowego dowodów z innych postępowań nie stanowi naruszenia przepisów Ordynacji.

Powyższe oznacza, że prawidłowo organy przyjęły, a stanowisko to potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny, że organy zasadnie zakwestionowały fakt nabycia przez spółkę towaru w postaci prętów i blachy od W. M. i M. K. uznając, że transakcje te nie miały miejsca, co uzasadniało konieczność zastosowania w sprawie przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT.

5.5. Z tych względów na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na mocy art. 204 pkt 1 tej ustawy.