Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2934/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Sędziowie: WSA Dorota Apostolidis WSA Bożena Marciniak Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej M. B. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] marca 2012 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] lutego 2012 r., nr [...], orzekającą o ustaleniu należnej od A. W., K. W., M. B. i M. W. opłaty adiacenckiej w łącznej wysokości [...] złotych, z tytułu wzrostu wartości należącej do nich nieruchomości położonej we wsi [...] , stanowiącej działkę ew. nr [...] o pow. [...] ha, wywołanej jej podziałem zatwierdzonym decyzją Wójta Gminy [...] nr [...] z [...] lutego 2009 r.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

Wójt Gminy Wieliszew decyzją z [...] lutego 2009 r. częściowo zatwierdził, na wniosek A. W., K. W., M. B. i M. W., podział należącej do nich nieruchomości położonej we wsi [...], gm. [...] oznaczonej jako działki ew. nr [...]o pow. [...]ha. Mianowicie zatwierdził jej podział na działki nr nr: [...] (pow. [...]ha), [...] (pow. [...]ha), [...] (pow. [...]ha), [...] (pow. [...]ha), [...] (pow. [...]ha), [...] (pow. [...] ha) oraz [...] (pow. [...]ha), a odmówił zatwierdzenia jej podziału na działki o projektowanych numerach: [...] (pow. [...]ha), [...] (pow. [...]ha) i [...] (pow. [...]ha) ze względu na ich rolniczy charakter. Działka nr [...]została przeznaczona pod projektowaną drogę o parametrach drogi publicznej, a działki nr [...] i [...]pod drogi wewnętrzne. Decyzją tą zatwierdzono również projekt podziału innej działki, tj. dz. ew. nr [...] - stanowiącej własność G. D. Wobec niewniesienia od decyzji odwołania, stała się ona ostateczna [...] marca 2009 r.

Pismem z 8 listopada 2010 r. Wójt Gminy [...] zawiadomił właścicieli ww. nieruchomości o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu jej wartości na skutek podziału.

Sprawa ustalenia opłaty adiacenckiej należnej od A. W., K. W., M. B. i M. W. była dwukrotnie rozstrzygana przez organy. Pierwsza wydana w tym przedmiocie decyzja Wójta Gminy [...] z [...] kwietnia 2011 r., została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] stycznia 2012 r, a sprawa przekazana została do ponownego rozpatrzenia z uwagi na pominięcie (w ocenie Kolegium) przy jej rozstrzyganiu stron postępowania – B. W. i G.D., jak też wątpliwości co do rzetelności operatu szacunkowego, sporządzonego [...] stycznia 2011 r. przez rzeczoznawcę majątkowego – B. H., a to ze względu na niewymienienie w nim G. D. nawet jako inicjatorki postępowania podziałowego.

W toku ponownego rozpoznania sprawy, wobec upływu 12 miesięcy od sporządzenia ww. operatu szacunkowego, rzeczoznawca majątkowy potwierdziła klauzulą z [...] lutego 2012 r. jego aktualność.

Ustalając wartość nieruchomości przed podziałem rzeczoznawca przeprowadziła wycenę w odniesieniu do powierzchni działki nr [...] pomniejszonej o powierzchnię odpowiadającą powierzchni działki przeznaczonej pod drogę publiczną (nr [...]), działki przeznaczonej pod drogę wewnętrzną (nr [...]) oraz projektowanych działek wykorzystywanych rolniczo (nr [...],[...] i [...]), podnosząc przy tym, że te ostatnie cztery działki nie są objęte ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania. W efekcie oszacowania tych wartości ustaliła ona rynkową wartość pow. [...]ha gruntu przedmiotowej nieruchomości przed podziałem (wg. stanu na dzień [...] lutego 2009 r.) na kwotę [...].złotych, zaś po podziale (wg stanu na dzień [...] marca 2009 r.) na kwotę 959 [...] złotych, co dawało różnicę tych wartości na poziomie [...] złotych. W procesie szacowania wartości nieruchomości, rzeczoznawca stosowała podejście porównawcze metodę porównywania parami, przyjmując w charakterze materiału porównawczego wyodrębnione na rynku lokalnym transakcji nieruchomościami przeznaczonymi pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. Wśród cech rynkowych mających wpływ na wartość wycenianej nieruchomości przyjęła: jej lokalizację, położenie w obrębie miejscowości, kształt działki i możliwości inwestycyjne, dostępność do mediów oraz dostępność komunikacyjną i jakość drogi dojazdowej.

Powyższy operat (opatrzony klauzulą o jego aktualności), został przez Wójta Gminy [...] oceniony jako wiarygodny i stanowił podstawę ustalenia przez niego decyzją z [...] lutego 2012 r. opłaty adiacenckjej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z jej podziałem w łącznej wysokości [...] zł. należnej od A. W., K. W., M. B. i M. W., w kwotach odpowiadających udziałowi każdego z nich w prawie własności nieruchomości. Opłata ta ustalona został przy uwzględnieniu obowiązującej w dacie uostatecznienia się decyzji zatwierdzającej podział działki nr [...]stawki tej opłaty wynoszącej 30%, określonej uchwałą Rady Gminy [...] z 1 lipca 2008 r. nr [...]. Ustalając z kolei strony postępowania, organ pierwszej instancji miał na względzie treść prowadzonej dla nieruchomości księgi wieczystej nr [...]. Wskazywał jednocześnie, że wymienione w decyzji kasacyjnej Kolegium osoby (G. D. i B.W.), nie są stronami tego postępowania, gdyż na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział działki nr [...], a także w dacie uzyskania przez nią waloru ostateczności, nie przysługiwały im do powyższej nieruchomości żadne prawa. W podstawie prawnej decyzji Wójt Gminy [...] przywołał art. 98a ust. 1, art. 147 i art. 148 ust. 1-3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm.) przywoływanej dalej jako : "u.g.n." oraz ww. uchwałę Rady Gminy [...].

Od decyzji tej odwołanie złożyła M. B. - działająca w imieniu własnym i M. W., wnosząc o jej uchylenie oraz sporządzenie nowego operatu szacunkowego.

W następstwie rozpoznania powyższego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] marca 2012 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Odwołując się do treści art. 98a ust. 1 u.g.n. organ odwoławczy wywodził, że w sprawie zaistniały określone nim przesłanki uzasadniające ustalenie opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości wywołanej jej podziałem dokonanym na wniosek właścicieli. Wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości po jej podziale jest bowiem jego zdaniem bezsporny, co potwierdza znajdujący się w aktach operat szacunkowy, który sporządzony został w sposób rzetelny i zgodny z przepisami prawa. Organ podkreślał przy tym, że stosownie do art. 154 ust. 1 u.g.n., wybór właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości należy do rzeczoznawcy majątkowego, a tym samym proces wyceniania, w tym dobór ilości i rodzajów transakcji w określonym przedziale czasowym jest sprawą tego rzeczoznawcy, który przedstawia w tym zakresie przebieg wnioskowania w sporządzanym operacie. Kolegium zauważyło także, iż podobieństwo nieruchomości nie jest równoznaczne z ich identycznością, nie oznacza ono również, że zakres występowania tych i innych cech musi być taki sam. Przy wycenie uwzględnia się bowiem wagi cech rynkowych nieruchomości. Powołując się z kolei na orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdziło, że możliwość skorzystania z oceny operatu przez organizację zawodową rzeczoznawców zależy od inicjatywy strony, która winna zlecić, a następnie przedłożyć organowi przeciwdowód w postaci opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców. W niniejszej sprawie zaś strona skarżąca z takiej możliwości nie skorzystała, jak też nie przedstawiła swojej własnej wyceny (operatu).

Odnosząc się z kolei do zarzut umieszczenia wśród załączników do operatu wypisu z księgi wieczystej dla nieruchomości sąsiedniej, obejmującej działkę o nr ew. [...], Kolegium wyjaśniło, że tę okoliczność należy rozpatrywać jedynie w kategoriach uchybienia autora operatu, pozostającego bez wpływu na ocenę prawidłowości operatu szacunkowego jako dowodu w sprawie. Także powołanie na stronie 26 tegoż operatu błędnej daty jego wykonania ([...] stycznia 2010 r. zamiast [...] stycznia 2011 r., kiedy faktycznie on został wykonany), nie można traktować inaczej, niż w kategoriach oczywistej omyłki pisarskiej.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. B., żądając jej uchylenia, jak tez uchylenia poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...] oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podnosiła ona, że decyzja Wójta Gminy [...] z [...] lutego 2012 r została wydana po upływie dwunastu miesięcy od daty sporządzenia operatu szacunkowego, który był kluczowym dowodem w tym postępowaniu. W takiej zaś sytuacji art. 156 ust. 4 u.g.n. wymaga potwierdzenia aktualności operatu przez rzeczoznawcę, który go sporządził. Zatem rzeczoznawca majątkowy, przygotowując klauzulę aktualizacyjną, powinien ustalić, czy nie wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154 u.g.n., a jeśli tak, to jakie oraz czy i w jakim zakresie mogły one mieć wpływ na .aktualność sporządzonego przez niego operatu szacunkowego. Tymczasem Wójt Gminy [...] w uzasadnieniu decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej wspomniał jedynie zdawkowo, że rzeczoznawca majątkowy potwierdziła na dzień [...] lutego 2012 r. aktualność operatu szacunkowego, ale ww. aspektu nie zweryfikował.

W dalszej kolejności skarżąca wskazywała na zmianę z dniem 26 sierpnia 2011 r. brzmienia § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, regulującego zasady określania wartości nieruchomości drogowych, który to przepis obecnie w ust. 6 pkt 5 stanowi, że przy określaniu wartości nieruchomości wydzielonych lub zajętych pod drogi wewnętrzne przepisy § 36 ust. 1-4 stosuje się odpowiednio. Ponieważ jedna z działek będących przedmiotem wyceny – działka ewidencyjna nr [...] - została wydzielona pod drogę wewnętrzną, to okolicznością wymagającą szczegółowego wyjaśnienia i zbadania, mogącą mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, było ustalenie, czy w sytuacji radykalnej zmiany opisanych wyżej uwarunkowań prawnych, operat szacunkowy stanowiący dowód w tym postępowaniu, w zakresie w jakim służył określeniu wartości tejże działki, zgodny był ze zmienionymi przepisami rozporządzenia. P

Ponadto zarzuciła organom naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., poprzez uniemożliwienie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z 2 sierpnia 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 799/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. B. jako niezasadną.

Od wyroku tego wyżej wymieniona wywiodła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w następstwie rozpoznania której Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt I OSK 53/13 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia sądowi pierwszej instancji. Przyczyną uchylenia wyroku było stwierdzenie naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, poprzez niepodjęcie żadnych czynności umożliwiających wzięcie udziału w postępowaniu sądowym jednemu z jego uczestnikowi na prawach strony, tj. M. W. i niepowiadomieniu go o rozprawie, w konsekwencji czego doszło do uniemożliwienia mu obrony jego praw.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając ponownie sprawę zważył, co następuje:

skarga jest uzasadniona, aczkolwiek z innych względów niż w niej podniesione.

Materialnoprawną podstawą decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] marca 2012 r. nr [...] był art. 98 a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm.; dalej: "u.g.n."), zgodnie z którym, jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania tego prawa, wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić, w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30 % różnicy wartości nieruchomości. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, a stan nieruchomości po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne, przy czym nie uwzględnia się części składowych nieruchomości. Przepisy art. 144 ust. 2, art. 146 ust. 1a, art. 147 i art. 148 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.

Jeżeli natomiast w wyniku podziału nieruchomości wydzielono działki gruntu pod drogi publiczne lub pod poszerzenie istniejących dróg publicznych, to zgodnie z art. 98a ust. 3 powołanej ustawy do określenia wartości nieruchomości, zarówno według stanu przed podziałem jak i po podziale, powierzchnię nieruchomości pomniejsza się o powierzchnię działek gruntu wydzielonych pod te drogi lub pod ich poszerzenie. Przez "stan nieruchomości" do którego odwołują się ww. przepisy, rozumieć należy z kolei stan zagospodarowania, stan prawny, stan techniczno-użytkowy, a także stan otoczenia nieruchomości, w tym wielkość, charakter i stopień zurbanizowania miejscowości, w której nieruchomość jest położona (por. art. 4 pkt 17 u.g.n.).

Ustalenie opłaty adiacenckiej następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego określającej wartości nieruchomości, o czym stanowi przywołany w cytowanym wyżej przepisie art. 146 ust. 1a u.g.n., która to opinia ustawowo zwana jest operatem szacunkowym. Przy wykonywaniu czynności związanych z wyceną rzeczoznawca majątkowy związany jest przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami jak też rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) i choć to on dokonuje wyboru właściwego podejścia, metody i techniki szacowania, uwzględniać musi m.in. cel wyceny i stan nieruchomości (por. art. 154 ust. 1 u.g.n.) Stąd szacując wartość nieruchomości dla celu ustalenia opłaty adiacenckiej musi on mieć na względzie m.in. treść normatywną art. 98 a ust. 1 i 3 u.g.n. Zobowiązany jest więc do określenia jej wartości według "stanu" z dwóch dat: przed podziałem - z dnia wydania decyzji zatwierdzającej podział, a po podziale - z dnia, kiedy decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna. Przy czym "nieruchomość" oznacza tu jednostkę powierzchniową podziału kraju utworzoną dla celów ewidencji gruntów i budynków, czyli tzw. działkę ewidencyjną, a nie nieruchomość w ujęciu cywilistycznym. Mając zaś na względzie, że "stan nieruchomości" obejmuje m.in. jej wielkość, to wycena taka odnosić się musi do powierzchni działki ewidencyjnej przed podziałem i sumy powierzchni działek wyodrębnionych w efekcie jej geodezyjnego podziału – wyjąwszy jedynie z mocy ustawy w obydwu przypadkach obszar odpowiadający powierzchni przewidzianej pod drogi publiczne (poszerzenie takich dróg). Wzrost wartości nieruchomości, z którym związana jest w tym wypadku opłata adiacencka, jest wszak spowodowany wyłącznie wynikiem rozdrobnienia jednej działki na kilka mniejszych - bardziej atrakcyjnych ze względu na istniejący na danym rynku popyt.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy przede wszystkim wskazać należy, że konsekwencją ostatecznej decyzji decyzją Wójta Gminy [...] nr [...] z [...] lutego 2009 r. było zatwierdzenie podziału działki nr [...] o pow. [...]ha na 8 działek: nr [...] (pow. [...]ha), nr [...] (pow. [...]ha), nr [...] (pow. [...]ha), nr [...] (pow. [...]ha), nr [...] (pow. [...]ha), nr [...] (pow. [...]ha) nr [...] (pow. [...]ha) oraz nieoznaczoną odrębnym numerem ewidencyjnym działkę o łącznej pow. [...]ha (obejmującą obszar projektowanych do wydzielenia działek nr nr: [...],[...]i [...], na co Wójt Gminy [...] powyższą decyzją nie wyraził zgody). W ramach podziału pod drogę publiczną przewidziana została działka nr [...].

W tym stanie rzeczy przedmiotem wyceny winien być, stosownie do art. 98a ust. 1 i 3 u.g.n., obszar gruntu o pow. [...]ha - odpowiadający przed podziałem powierzchni działki [...]pomniejszonej o powierzchnię projektowanej działki nr [...], a po podziale sumie powierzchni nowo powstałych działek pomniejszoną o powierzchnię wymienionej działki przeznaczonej pod drogę publiczną.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie rzeczoznawca majątkowy – B. H., wyceniając w dniu [...] stycznia 2011 r. przedmiotową nieruchomość według stanu przed i po podzielę, dokonała tego wyłącznie w odniesieniu do jej części obejmującej powierzchnię [...]ha. Nie uwzględniła mianowicie w procesie szacowania nie tylko tej części dawnej działki nr [...], która została przeznaczona pod drogę publiczną (dz. nr [...]), ale również powierzchni działki przeznaczonej pod drogę wewnętrzną (działki nr [...]) oraz powierzchni odpowiadającej części, co do której Wójt odmówił zatwierdzenia podziału (projektowanych działek nr nr: [...],[...]i [...]). Zważyć zaś należy, że o ile pominięcie przy wycenie powierzchni równej działce przeznaczonej pod drogę publiczną uzasadnione jest - jak już wspomniano - dyspozycją normy prawnej zawartej w art. 98a ust. 3 u.g.n., o tyle brak objęcia oszacowaniem także powierzchni gruntu odpowiadającej powierzchni działki przeznaczonej pod drogę wewnętrzną, czy też powierzchni działki, której podziału w żądany przez właściciela sposób organ odmówił, nie znajduje jakichkolwiek podstaw prawych i pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią ust. 1 ww. artykułu, nakazującej uwzględnienie w procesie wyceny stanów nieruchomości z dnia wydania decyzji zatwierdzającej podział oraz z dnia uzyskania przez nią waloru ostateczności. To zaś wykluczało możliwość wykorzystania tak sporządzonego przez rzeczoznawcę operatu jako wiarygodnego dowodu w sprawie. Organ bowiem de facto nie dysponował opinią o wartości podlegającej podziałowi nieruchomości, czego wymagał art. 146 ust. 1a u.g.n., ale jedynie opinią o wartości jej części, a ta dla stwierdzenia wzrostu jej wartości nie była i nie mogła być miarodajna.

Ustalenie przez Wójta Gminy [...] należnej opłaty adiacenckiej bez wymaganej prawem opinii rzeczoznawcy o wartości nieruchomości oznacza natomiast, że podjęta w takich okolicznościach decyzja narusza art. 146 ust. 1a w zw. z art. 98a ust. 1 u.g.n. Uzasadnia również ocenę, że postępowanie dowodowe poprzedzające jej wydanie, przeprowadzone zostało z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, 77 § 1 i 80 § 1 k.p.a., co miało bez wątpienia bezpośredni wpływ na wynik sprawy. Wad tych nie dostrzegł rozpoznający odwołanie organ odwoławczy, traktując w sposób wadliwy - podobnie jak Wójt Gminy [...] – operat szacunkowy z [...] stycznia 2011 r, którego aktualność rzeczoznawca potwierdziła 8 lutego 2012 r., jako miarodajny dowód pozwalający na stwierdzenie wzrostu wartości nieruchomości wywołanej jej geodezyjnym podziałem, a w konsekwencji ustalenie z tego tytułu ww. opłaty według stawki przewidzianej uchwałą Rady Gminy [...] z [...] lipca 2008 r. To zaś skutkować musi uchyleniem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. jak również uchyleniem poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...].

Odrębną kwestią natomiast pozostaje ocena legalności decyzji Wójta Gminy [...]z [...] lutego 2009 r., zatwierdzającej w sposób w niej określony m.in. podział działki nr [...]. Jednakże ten aspekt sprawy nie mógł obecnie stanowić przedmiotu rozważań Sądu, gdyż wykraczałoby to poza jej granice wyznaczone zaskarżoną decyzją Kolegium, którymi Sąd jest związany.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c , art. 135 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.

Rozpoznając ponownie sprawę organ orzekający uwzględni fakt, że przewidziany w art. 98a ust. 1 zdanie 3 u.g.n. trzyletni termin, w jakim może nastąpić ustalenie opłaty adiacenckiej, w stanie faktycznym niniejszej sprawy już ekspirował, co oznacza, że dalsze prowadzenie w tym przedmiocie postępowania stało się niewątpliwie bezprzedmiotowe, w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a.