Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1583/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 5 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi H. F. i W. F. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić W. F. przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W. F. po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy, z uzasadnienia którego wynika, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych. W. F. wskazał, że posiada dom o powierzchni 200 m2 oraz mieszkanie o powierzchni 180 m2. We wspólnym gospodarstwie domowym ze skarżącym pozostaje żona. W. F. oświadczył w złożonym wniosku, że uzyskuje emeryturę w wysokości 1144 zł netto miesięcznie, natomiast z wniosku złożonego przez żonę skarżącego wynika, że otrzymuje ona emeryturę w kwocie 646 zł.

Pismem z dnia 8 sierpnia 2016 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia danych zawartych w złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez:

- wskazanie, czy skarżący uzyskuje dochody z tytułu najmu mieszkania lub domu, jeśli tak, w jakiej wysokości,

- nadesłanie wyciągów z rachunku bankowego/ rachunków bankowych z okresu ostatnich trzech miesięcy,

- wskazanie oraz udokumentowanie wysokości miesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem domu i mieszkania.

W. F. udzielił odpowiedzi na ww. wezwanie pismem z dnia 22 sierpnia 2016 r.

W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje:

Zgodnie z art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Podkreślenia jednocześnie wymaga, że co do zasady strona jest zobowiązana do ponoszenia kosztów związanych z jej udziałem w sprawie (art. 199), prawo pomocy jako instytucja stanowiąca odstępstwo od tej reguły winno być stosowane jedynie w przypadkach, w których ze złożonego wniosku wynikać będzie w sposób bezsporny, że zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest niemożliwe. Celem instytucji prawa pomocy jest umożliwienie dostępu do sądu osobom, które rzeczywiście nie mogą pokryć kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Odnosząc powyższe uwagi do złożonego przez W. F. wniosku stwierdzić należy, iż brak jest uzasadnienia dla jego uwzględnienia, ponieważ skarżący nie wykazał w sposób niebudzący wątpliwości, iż znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, która uprawniałaby do skorzystania z instytucji prawa pomocy.

Jak wynika z wniosku W. F. otrzymuje emeryturę w wysokości 1144 zł netto miesięcznie, natomiast z wniosku złożonego przez żonę skarżącego wynika, że otrzymuje ona emeryturę w kwocie 646 zł. W piśmie z dnia 22 sierpnia 2016 r. skarżący oświadczył, że od 1 sierpnia 2016 r. emerytury są "obciążone komornikiem" i wynoszą odpowiednio: 867,25 zł i 459,98 zł.

Zauważyć trzeba, że wprawdzie deklarowane przez skarżącego dochody są niewielkie, to jednak przy dokonywaniu oceny złożonego wniosku nie można pominąć faktu, iż W. F. wraz z żoną posiadają znaczny majątek, a mianowicie oprócz domu o powierzchni 200 m2, w którym mieszkają, posiadają oni także mieszkanie w [...] o powierzchni 180 m2.

W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że na ocenę, czy sytuacja materialna strony kwalifikuje ją do przyznania prawa pomocy, ma wpływ nie tylko wysokość osiąganego przez nią dochodu i posiadanych zasobów pieniężnych, lecz także będący w jej posiadaniu majątek i to, czy może go wykorzystać w celu pozyskania środków pieniężnych (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 kwietnia 2013 r. II FZ 158/13 LEX nr 1310045, z dnia 5 kwietnia 2013 r. II OZ 222/13 LEX nr 1296872, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 lipca 2012 r. I SA/Sz 428/12 LEX nr 1212289).

Wprawdzie w odpowiedzi na wezwanie z dnia 8 sierpnia 2016 r. skarżący oraz jego żona oświadczyli, że nie uzyskują dochodów z tytułu najmu domu oraz mieszkania, jednakże istotne jest, że posiadanie tych nieruchomości stwarza możliwości uzyskania dodatkowych dochodów. Nawet jeśli W. F. nie uzyskuje dochodów z najmu, brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, skoro nie wykorzystuje możliwości pozyskania dodatkowych dochodów. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się bowiem, iż posiadanie majątku, w szczególności nieruchomości, w zasadzie wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy, posiadany majątek może bowiem przynosić potencjalne pożytki, może również służyć jako zabezpieczenie pożyczki lub kredytu, jeśli właścicielowi, który jest zobowiązany do poniesienia określonych wydatków brakuje bieżących środków finansowych (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 kwietnia 2013 r. II FZ 158/13 LEX nr 1310045, z dnia 2 października 2014 r. II OZ 1012/14 LEX nr 1530778).

Mając na uwadze okoliczności wynikające ze złożonego wniosku uznano, iż W. F. nie wykazał, aby pozyskanie przez niego środków na pokrycie kosztów postępowania było obiektywnie niemożliwe, brak jest więc podstaw do przyznania prawa pomocy.

W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji, na podstawie art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.