Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1459/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 2 ust. 8, 22 ust. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz WSA Halina Jakubiec (spr.) Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 15 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów skargę oddala.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z 15 września 2015 r., znak [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty z [...] 2015 r., znak [...] odmawiającą aktualizacji danych operatu ewidencji gruntów i budynków dla działek ewidencyjnych odpowiadających nieobowiązującym oznaczeniem parcel katastralnych położonych w obrębie F, gmina K.

Powyższa decyzja organu odwoławczego została wydana na podstawie następujących okoliczności faktycznych i prawnych.

W dniu 17 marca 2014 r. R. D. zwróciła się do Starosty o wydanie wykazu zmian gruntowych dla dawnych parcel katastralnych 1 kat.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz o ujawnienie w ewidencji gruntów i budynków zmian podmiotowych i przedmiotowych dla wskazanych działek w obrębie F, gmina K. Pismami z 1 lipca i 2 października 2014 r. wnioskodawczyni podtrzymała i doprecyzowała swoje żądania, w szczególności w zakresie wprowadzenia zmian podmiotowych poprzez wskazanie organowi, by powołał biegłego geodetę celem sporządzenia wykazu synchronizacyjnego dla wskazanych we wniosku parcel gruntowych. Wniosek z 17 marca 2014 r. poparty został kserokopiami dokumentów potwierdzonych za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego, a to: aktem własności ziemi z 19.10.1976 r. Nr [...], odpisem z księgi wieczystej [...], postanowieniem Sądu Rejonowego z 10 czerwca 1983 r. sygn. akt [...] o stwierdzenie nabycia spadku po E. N., protokołem ugody działu spadku wydanym przez Sąd Rejonowy, Wydział Cywilny, sygn. akt [...] z dnia 19 grudnia 1990 r.

Starosta w piśmie z 2 kwietnia 2014 r. znak: [...] poinformował pełnomocnika skarżącej, iż "w zbiorze archiwalnych dokumentów brak wykazu synchronizacyjnego dla wskazanych we wniosku nieruchomości, a opracowanie o tym asortymencie sporządzane jest na koszt i zlecenie wnioskodawcy przez uprawnione jednostki wykonawstwa geodezyjnego".

Kolejnym pismem z 29 września 2014 r. znak: [...] Starosta wezwał pełnomocnika R. D. do przedłożenia w terminie 14 dni od daty otrzymania niniejszego pisma "aktualnego odpisu z ksiąg wieczystych zawierającego w treści działu pierwszego obowiązujące oznaczenia nieruchomości (numery działek ewidencyjnych) lub wykazu synchronizacyjnego dla przedmiotowych parcel katastralnych, sporządzonego przez uprawnionego geodetę i przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego"

Decyzją z [...] 2014 r. znak. [...] Starosta orzekł o odmowie aktualizacji danych operatu ewidencyjnego dla obrębu F, gmina K w zakresie objętym wnioskiem z uwagi na nie dokonanie przez stronę czynności wskazanych w piśmie z dnia 29 września 2014 r.

Na skutek wniesionego odwołania na powyższą decyzję, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z [...] 2015 r. znak: [...] uchylił ją w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I Instancji z uwagi na niewyczerpujące ustalenie kręgu stron i tym samym brak ich czynnego udziału w postępowaniu.

Po ustaleniu i poinformowaniu stron postępowania Starosta decyzją z dnia [...] 2015 r. znak [...] ponownie odmówił aktualizacji danych operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu F, jednostka ewidencyjna K, w oparciu o protokół ugody działu spadku wydany przez Sąd Rejonowy, Wydział Cywilny, sygn. akt [...] z dnia 19.12.1990 r. oraz odpis z księgi wieczystej [...] sporządzonych na nieobowiązujących oznaczeniach parcel katastralnych 1 kat. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Powodem wskazanego rozstrzygnięcia, był brak

w państwowym zasobie dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej wykazu synchronizacyjnego oraz nieprzedłożenie go do wniosku z dnia 17 marca 2014 r. mimo kilkukrotnego wezwania wnioskodawcy.

Od powyższej decyzji w ustawowym terminie R. D. złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, z uwagi wydanie decyzji

z naruszaniem przepisów postępowania administracyjnego. Strona skarżąca zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów art. 1 pkt 1, 7, 77 i 104 k.p.a. przez nierozstrzygnięcie istoty sprawy i nie dokonanie żądanej aktualizacji danych podmiotowo-przedmiotowych, przy jednoczesnym przyznaniu braku utrzymania operatu w aktualizacji, a także naruszenie art. 78 § 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie zgłoszonego przez stronę wniosku dowodowego w postaci powołania biegłego z zakresu geodezji, celem sporządzenia wykazu synchronizacyjnego, niezbędnego do dokonania żądanych we wniosku zmian podmiotowo-przedmiotowych, tj. utrzymania aktualizacji ewidencji gruntów.

Decyzją z dnia 15 września 2015 r., znak [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji, organ II instancji wskazał, że R. D. posiadała informację, że stara ewidencja oparta na parcelach katastralnych z częścią kartograficzną mapy ewidencyjnej w skali 1 : 2880 ([...]) w całości została zastąpiona nową ewidencją gruntów i budynków z częścią kartograficzną wykazaną na mapie w skali 1: 2000 ([...]) i ogłoszoną jako obowiązująca w Dzienniku Urzędowym Województwa z 7.09.2000 r. Nr 64, poz. 620. R. D. złożyła swój podpis w dniu 1 lipca 1997 r. w protokole ogłoszenia dla jednostki rejestrowej nr [...] wykazującej działki nr: [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] o łącznej powierzchni 0,8578 ha, objętych księgą wieczystą [...], co oznacza że przebieg granic i powierzchnia działek objętych jednostką rejestrową nr [...] zostały wówczas przyjęte przez stronę bez zastrzeżeń. W tym czasie R. D. nie przedłożyła protokołu ugody działu spadku wydanego przez Sąd Rejonowy, Wydział Cywilny, sygn. akt [...] z 19 grudnia 1990 r. Organ odwoławczy, zwrócił także uwagę, że organ I instancji dwukrotnie w celu realizacji wniosku R. D., wzywał jej pełnomocnika do przedłożenia stosowanych dokumentów, na co w odpowiedzi pełnomocnik R. D. złożył wniosek o powołanie biegłego z zakresu geodezji, który sporządziłby niezbędny dokument umożliwiający dokonanie żądanych wpisów. W tym zakresie organ odwoławczy, nie podziela stanowiska pełnomocnika skarżącej, wskazując, że wniosek taki nie znajduje potwierdzenia w obowiązujący przepisach prawa i dlatego nie został uwzględniony przez organ I instancji. Ponadto organ odwoławczy przywołał treść art. 22 ust. 2 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym to na właścicielu działek spoczywa obowiązek zgłaszania staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni licząc od daty ich powstania. W tym kontekście, organ odwoławczy zarzucił skarżącej niedopełnienie ustawowego obowiązku powiadomienia organu ewidencyjnego o zmianie danych podmiotowych na postawie protokołu ugody dotyczącego działu spadku wydanego w dniu 19 grudnia 1990 r. przez Sąd Rejonowy, Wydział Cywilny, sygn. akt [...] i wskazał, że z uwagi na to, nie można obecnie obciążać Starosty zleceniem wykonania wykazów synchronizacyjnych umożliwiających aktualizację informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Ostatecznie, organ odwoławczy stwierdził bezzasadność podniesionych zarzutów i wskazał, że okoliczności istotne dla niniejszego postępowania zostały dostatecznie wyjaśnione i udowodnione przez organ I instancji, w związku z czym organ II instancji rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Starosty uznaje za prawidłowe i wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Na powyższą decyzję R. D. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzuciła przedmiotowej decyzji naruszenie prawa, a to art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego błędne zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Starosty, jako decyzji odpowiadającej prawu, która zdaniem skarżącej narusza:

- art. 1 pkt 1, 7, 77 i 104 k.p.a. w związku z art. 24 ust. 2a i 2b ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne i § 10 ust. 1 pkt 2 oraz § 46 ust. 2 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez nierozstrzygnięcie istoty sprawy i nie dokonanie żądanej aktualizacji danych podmiotowo- przedmiotowych, przy jednoczesnym przyznaniu braku utrzymania operatu w aktualizacji,

- art. 78 § 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie zgłoszonego przez stronę wniosku dowodowego w postaci powołania biegłego z zakresu geodezji, celem sporządzenia wykazu synchronizacyjnego, niezbędnego do dokonania żądanych we wniosku zmian podmiotowo- przedmiotowych, tj. utrzymania aktualizacji ewidencji gruntów.

- art. 22 ust. 2 w zw. z art. 23 i 24 ust. 2a i 2b ustawy Prawo geodezyjnego

i kartograficznego przez jego błędną wykładnie polegająca na uznaniu przez organ, że wiedza wnioskodawcy, właściciela nieruchomości, co do braku aktualności ewidencji gruntów i budynków w czasie dokonywania modernizacji ewidencji gruntów i budynków, wyklucza możliwości późniejszego dokonania aktualizacji tej ewidencji na wniosek tegoż właściciela na podstawie dokumentu co do którego obowiązek aktualizacji wykonany miał być z urzędu.

W oparciu o przedstawione zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz wniosła o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

|W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego |

|i Kartograficznego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu swojej decyzji. |

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa.

Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu, gdyż Sąd nie stwierdził naruszenia przez orzekający organ przepisów prawa materialnego ani procesowego.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz.520 ), dalej ustawa, oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r. nr 38, poz. 454), dalej rozporządzenie, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, tj. po zmianach rozporządzenia, wprowadzonych rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 listopada 2013r. (Dz. U. 2013.1551), które weszło w życie z dniem 31 grudnia 2013r. Przypomnieć zatem należy, że stosownie do powyższego stanu prawnego, według art. 2 ust. 8 ustawy ewidencja gruntów i budynków to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach i innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami lub lokalami. Sposób zakładania ewidencji gruntów i budynków, sposób prowadzenia ewidencji oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych regulują przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu § 44 pkt 2 rozporządzenia wynika, że do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy między innymi utrzymywanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Ewidencyjna funkcja katastru nieruchomości jest realizowana przez stosowanie określonych przepisami ustawy i rozporządzenia procedur, ustalających zasady aktualizacji danych podlegających uwidocznieniu w operacie ewidencyjnym. Przepisy rozdziału 3 rozporządzenia dotyczą prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz zawierają szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych. Zgodnie z § 45 ust.1 rozporządzenia, aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Wprowadzanie tych zmian następuje z urzędu, bądź na wniosek. Stosownie do § 46 ust. 2 rozporządzenia z urzędu wprowadza się zmiany wynikające :

- z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych,

- opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych,

- dokumentacji architektoniczno – budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej,

- ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów.

Zmiany wynikające z opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające wykazy zmian danych ewidencyjnych mogą dotyczyć wyłącznie zmian przedmiotowych i nie mogą uzasadniać zmiany danych w zakresie praw podmiotowych do gruntu (por. wyrok WSA w Białymstoku z 19 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Bk 636/07, Lex nr 480114). Zapisy zawarte w ewidencji gruntów, dotyczące uprawnień do niego, w tym szczególnie prawa własności, mają charakter informacji pochodnych w stosunku do informacji wynikających ze źródeł wskazanych w § 12 rozporządzenia wykonawczego. Organy ewidencyjne rejestrują jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające, nie mogą natomiast samodzielnie rozstrzygać kwestii uprawnień wnioskodawcy do gruntu, budynku lub lokalu. W przypadku, gdy aktualizacja operatu wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów, starosta przeprowadza w sprawie tej aktualizacji postępowanie administracyjne lub stosuje art. 22 ust. 3 ustawy.

Z ewidencyjnej funkcji katastru wynika, że jest on rejestrem obejmującym dane o gruntach i ich właścicielach, wynikające z określonej przepisami prawa dokumentacji urzędowej. Cecha ta wynika zarówno z treści art. 2 ust. 8 ustawy, określającego kataster nieruchomości jako zbiór informacji, jak i z przepisów rozporządzenia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego nieruchomości i nie kształtuje nowego stanu prawnego. Szczególna regulacja obowiązuje w zakresie wykazywania w ewidencji przebiegu granic działek ewidencyjnych. Zgodnie bowiem z treścią § 36 rozporządzenia, przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej:

- w postępowaniu rozgraniczeniowym;

- w celu podziału nieruchomości;

- w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów; w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości;

- na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej;

- przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków przez Straż Graniczną, jeżeli dokumentacja ta określa przebieg granic państwa z dokładnością odpowiednią dla ewidencji;

- w wyniku geodezyjnego pomiaru sytuacyjnego istniejących lub wznowionych znaków granicznych albo wyznaczonych punktów granicznych.

Wyliczenie powyższe stanowi zamknięty katalog podstaw wykazywania przebiegu granic działek ewidencyjnych na mapie ewidencyjnej. Dokonanie aktualizacji ewidencji w zakresie przebiegu granic działki ewidencyjnej w oparciu o inne niż wymienione w § 36 rozporządzenia źródła danych ewidencyjnych byłoby z nim sprzeczne a także naruszałoby podstawowe zasady prowadzenia ewidencji i jej istotę, wynikające z przepisów ustawy.

Z kolei zmiany opisowych danych ewidencyjnych, dotyczące działek ewidencyjnych lub budynków, ustalone w trakcie wykonywania prac geodezyjnych utrwala się w wykazie zmian danych ewidencyjnych, który powinien zawierać:

1) identyfikatory jednostki ewidencyjnej i obrębu;

2) numer odpowiedniej jednostki rejestrowej gruntów lub pozycji kartoteki budynków;

3) numer księgi wieczystej;

4) oznaczenie obiektu bazy danych ewidencyjnych, którego dane ewidencyjne uległy zmianie;

5) dotychczasowe dane ewidencyjne oraz dane ustalone w wyniku wykonanych prac geodezyjnych;

6) datę sporządzenia wykazu;

7) imię i nazwisko lub nazwę wykonawcy prac oraz podpis osoby reprezentującej wykonawcę;

8) imię i nazwisko oraz podpis osoby, która sporządziła dokument, oraz datę sporządzenia dokumentu;

9) imię i nazwisko oraz podpis kierownika prac geodezyjnych, jeśli został ustanowiony;

10) numer uprawnień zawodowych osoby, która sporządziła dokument, lub numer uprawnień zawodowych kierownika prac geodezyjnych .

Aktualizacja operatu ewidencyjnego, w myśl § 45 rozporządzenia w/w, następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu:

1) zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi;

2) ujawnienia nowych danych ewidencyjnych;

3) wyeliminowania danych błędnych.

Przy aktualizacji operatu ewidencyjnego przepisy § 35 i § 36 stosuje się odpowiednio.

Wnioskując zatem o dokonanie zmian poprzez aktualizację danych na mapie ewidencyjnej strona winna powołać się na jedno ze źródeł wymienionych w § 36 rozporządzenia, jako podstawę żądanej zmiany i doręczyć organowi stosowne dokumenty sporządzone w sposób określony w § 45 i 46 rozporządzenia . Wynika to z w/w przepisu oraz z rejestrowego charakteru ewidencji gruntów i budynków. Konieczność dostarczenia dokumentów niezbędnych do wprowadzenia zmian nie jest przesłanką formalną wniosku o wszczęcie postępowania, lecz przesłanką o charakterze materialnym. Ich złożenie jest konieczne do załatwienia sprawy zgodnie z żądaniem strony. Wynika to także z treści art. 22 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym na żądanie starosty osoby, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt. 1 i art. 51, zgłaszające zmiany obowiązane są dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów.

Żądanie skarżącej wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków dotyczyło ujawnienia treści ugody sądowej zawartej w dniu 19 grudnia 1990, na mocy której dokonano działu spadku po E. N., w oparciu o obowiązujące wówczas oznaczenia nieruchomości objętych działem. Jednakże stara ewidencja oparta na parcelach katastralnych została zastąpiona w całości nową ewidencją ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 7 września 2000r., a skarżąca w dniu 1 lipca 1997 r. podpisała protokół ogłoszenia dla jednostki rejestracyjnej [...] bez zastrzeżeń co do przebiegu granic i powierzchni działek objętych tą jednostką. W trakcie zakładania nowego operatu ewidencji gruntów i budynków przeprowadzono na gruncie ustalenia dotyczące stanu władania ustalono nowy przebieg granic nieruchomości, a granice działek ewidencyjnych przedstawione na mapie ewidencyjnej nie pokrywały się z granicami katastralnymi. Wykaz synchronizacyjny nie został sporządzony.

W tych okolicznościach zdaniem Sądu nowa ewidencja zaakceptowana przez strony stworzyła stan, w którym realizacja żądania ujawnienia treści w/w ugody sadowej z roku 1990 wymaga sporządzenia nowej dokumentacji, która po przyjęciu jej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego stanowić będzie podstawę do jej ujawnienia. Brak takiej dokumentacji powoduje, że złożony wniosek jest niekompletny, tj. obarczony brakami merytorycznymi i nie nadaje się do ujawnienia.

Ocena złożonego wniosku musi być dokonana wg. stanu jaki jest uwidoczniony w ewidencji w dacie jego złożenia , tzn. że dokumentacja geodezyjna winna odnosić się do aktualnie ujawnionych oznaczeń działek ewidencyjnych poprzez stosowny wykaz synchronizacyjny, wykaz zmian gruntowych.

Należy zauważyć, że wzywając skarżącą o dostarczenie stosownych dokumentów geodezyjnych i kartograficznych, organ nie żądał przedłożenia dokumentów znajdujących się w jego zasobie. Wezwanie dotyczyło natomiast przedłożenia dokumentów, które uzasadniałyby dokonanie aktualizacji ewidencji zgodnie z żądaniem wniosku złożonego przez skarżącej i mieściły się w zakresie wskazanym w § 46 rozporządzenia. Takich bowiem dokumentów organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków w swoim zasobie nie posiada, dlatego zgodnie z zasadami aktualizacji ewidencji i art. 22 ust. 3 ustawy powinna je przedłożyć skarżąca.

Zasadnie organy podkreśliły, że postępowanie ewidencyjne nie rozstrzyga i nie może rozstrzygać sporów o prawa do gruntów, lokali, budynków, a więc własności. Organy ewidencyjne są tylko rejestratorem tych zmian prawnych, które zostały ustalone w innym trybie lub przez inne organy, a mogą tego dokonać wyłącznie w oparciu o decyzje administracyjne, orzeczenia sądowe, akty notarialne, w których zawarte są dane objęte ewidencją gruntów. Rejestr ma więc charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny. Dopóki więc skarżąca nie przedłoży organowi prowadzącemu ewidencję gruntów i budynków kompletnego wniosku, wraz z aktualną dokumentacją geodezyjną odnoszącą się do aktualnie obowiązujących oznaczeń to nie ma powrotu do historycznej treści dokumentów, których ujawnienia w odpowiednim czasie strony zaniedbały.

Obowiązek ujawnienia w ewidencji treści zawartej ugody sądowej nie oznacza odstępstwa od zasad określonych w przepisach § 45 i 46 w/w/ rozporządzenia dotyczących, a na stronie wnioskującej spoczywał w rozpatrywanej sprawie obowiązek złożenia kompletnego wniosku.

Sąd stwierdza nadto, że organy prawidłowo ustaliły obowiązujące przepisy, ich treść i znaczenie oraz poprawnie je zastosowały, wyjaśniły wszelkie istotne dla treści rozstrzygnięcia okoliczności i prawidłowo oceniły zgromadzony w sposób wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w tej sprawie materiał dowodowy. W następstwie przeprowadzonego postępowania wydały prawidłowe, zgodne z prawem rozstrzygnięcie, zaś jego uzasadnienie odpowiada regulacji zawartej w art. 107 § 3 kpa.

Skoro zarzuty skargi nie znajdują oparcia w obowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisach, a Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń prawa, o których mowa w art. 145 § 1 ppsa, skarga nie mogła zostać uwzględniona. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 151 ppsa orzeczono jak w sentencji.