Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SAB/Bd 24/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 6 par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 03 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w B. w przedmiocie niewydania decyzji postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Strona w dniu 22 maja 2013 r. wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w B. w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie zawiadomienia tego organu z dnia 17 kwietnia 2013 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, przedstawiając przebieg postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów.

Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl natomiast art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Z zestawienia powyższych przepisów wynika więc, że dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny kontrola działalności administracji publicznej rozpoczyna się dopiero w momencie, kiedy strona wyczerpie możliwość podważenia rozstrzygnięć organów administracji przy pomocy środków zaskarżenia przewidzianych w toku procedowania przed tymi organami, a więc kiedy w sprawie wypowiedziały się organy obu instancji.

Z akt sprawy wynika, że strona wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w B. w przedmiocie niewydania decyzji

w sprawie zawiadomienia tego organu z dnia 17 kwietnia 2012 r. Skarżący zarzucił, że do chwili obecnej postępowanie dotyczące przedmiotowego zawiadomienia nie zostało zakończone w żaden sposób. Z udzielonej przez Dyrektora Izby Skarbowej

w B. odpowiedzi na skargę wynika, że przedmiotowe pismo stanowi ustosunkowanie się organu do skargi skarżącej na działania Komornika Skarbowego G. P..

Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że postępowanie zainicjowane przez skarżącego przed organem pierwszej instancji prowadzone było na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: "k.p.a."). W świetle przepisów tej ustawy, w przypadku skargi na bezczynność organu lub przewlekłość prowadzonego przezeń postępowania, środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 p.p.s.a. jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem,

na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 tej ustawy lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłość postępowania, którego skutkiem jest uruchomienie działania nadzorczego organu wyższego stopnia, oraz wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jeżeli nie ma takiego organu wnosi się bezpośrednio do tego organu, którym w tej sprawie jest Dyrektor Izby Skarbowej w B..

Na podstawie przedstawionych przez Dyrektora Izby Skarbowej w B.

w odpowiedzi na skargę wyjaśnień Sąd ustalił, że skarżąca w dniu 13 marca 2013 r. złożyła do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. skargę na działania Komornika Skarbowego G. P.. Rozpatrując wniesione pismo, mając na uwadze jego treść oraz powołane przez stronę przepisy prawa, organ drugiej instancji uznał je za skargę na działanie organu administracji i pismem z 17 kwietnia 2013 r. na podstawie art. 238 k.p.a. zawiadomił stronę o bezzasadności skargi. Pismo strony zostało zatem rozpoznane przez organ na podstawie Działu VIII Skargi i wnioski, Rozdziału 2 Skargi, art. 227-240 k.p.a.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy należało zatem stwierdzić, że skarżąca w postępowaniu administracyjnym nie wyczerpała toku instancji, tj. nie złożyła zażalenia do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skutkuje to uznaniem, że skarga inicjująca niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne została wniesiona przedwcześnie i jako taka jest skargą niedopuszczalną. Okoliczność ta powoduje, że Sąd nie jest uprawniony do merytorycznego badania bezczynności organu, albowiem prowadziłoby to do zastąpienia organu drugiej instancji w toku procedowania postępowaniem sądowoadministracyjnym. Takie rozwiązanie nie znajduje prawnego uzasadnienia, albowiem sądowoadministracyjny tryb zwalczania bezczynności organu nie jest ani trybem konkurencyjnym w stosunku do drugoinstancyjnego trybu zwalczania bezczynności przed organem administracyjnym, ani trybem substytucyjnym, który mógłby to procedowanie zastąpić. Przeciwnie, wniesienie skargi na bezczynność do sądu administracyjnego ma na celu kontrolę poczynań organów, których bezczynność jest zaskarżona do sądu administracyjnego w granicach tej skargi, a zatem w odniesieniu do działań organów obu instancji właściwych w sprawie objętej skargą.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.