Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 730/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 35 ust. 5 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Asesor WSA Marcin Olejniczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi T.J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] znak [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. dc


UZASADNIENIE

Wojewoda Ł., decyzją z [...] 2021 r., wydaną na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm. – p.b.), utrzymał w mocy decyzję Starosty Z. z [...] 2021 r. o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla T. J., obejmującego przebudowę istniejącego siedliska polegającą na rozbudowie o nowy budynek mieszkalny oraz budynek gospodarczy (garaż dla maszyn rolniczych), do realizacji na działce nr 131/14, obręb N. K., położonej w miejscowości N. K., gmina S..

W uzasadnieniu Wojewoda Ł. wyjaśnił, że wnioskiem z 27 stycznia 2021r. T. J. wystąpił do Starosty Z. o wydanie pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej przebudowę istniejącego siedliska, polegającą na rozbudowie o nowy dom rolnika i garaż dla maszyn rolniczych do realizacji na ww. działkach. Organ pierwszej instancji, pismem z 18 marca 2021 r., zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, a także składania wyjaśnień w sprawie. W aktach sprawy znajduje się pismo Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa Ł., Oddział Terenowy Parku Krajobrazowego Wzniesień Ł., wniesione, z którego wynika, że działki nr 131/14 i 131/15 obręb N. K. znajdują się na terenie Parku Krajobrazowego Wzniesień Ł. oraz w strefie 23.9 RM miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S.. Przepis § 35 ust. 2 pkt 3 lit.b mpzp statuuje zakaz nowych ogrodzeń i zabudowy (z wyłączeniem wymiany rozbudowy, przebudowy zabudowy w ramach istniejących siedlisk) w odległości mniejszej niż 50 m od granic kompleksów leśnych większych niż 10 ha, a taka sytuacja ma miejsce w odniesieniu do działki nr 131/14. Obecnie ww. działka jest niezabudowana, a istniejące budynki znajdujące się na działce nr 131/15 nie zostaną przebudowane. W ocenie Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa Ł. inwestycji nie można zakwalifikować jako przebudowy istniejącego siedliska, gdyż jest to budowa nowych budynków, zatem na działce nr 131/14 nie powinna powstać zabudowa. Starosta Z., działając na podstawie art. 35 ust. 3 p.b., postanowieniem z 26 marca 2021 r., nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia nieprawidłowości w złożonym wniosku. Inwestor pismem z 26 kwietnia 2021 r., odpowiedział na ww. postanowienie, wskazując m.in. że doprowadzono przedmiotową inwestycję do zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy S., zatwierdzonym uchwalą Rady Miejskiej w S. nr XXXVI/290/2009 z dnia 28 lipca 2009 r., tj. wytycznymi planu miejscowego w zakresie: powierzchni zabudowy, wskaźnika intensywności zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej, wyliczono dla tej części działki, która jest położona na terenach oznaczonych symbolem 23.9 RM. Odnosząc się do § 35 ust. 2 pkt 3 lit.b tiret trzecie, zgodnie z którym obowiązuje zakaz wprowadzania nowych ogrodzeń i zabudowy (z wyłączeniem wymiany rozbudowy, przebudowy zabudowy w ramach istniejących siedlisk) w odległości mniejszej niż 50 m od granic kompleksów leśnych większych niż 10 ha inwestor wyjaśnił, że planowana inwestycja wyłączona jest z zakazu wprowadzania nowych ogrodzeń i zabudowy w odległości mniejszej niż 50 m od granic kompleksów leśnych większych niż 10 ha, ponieważ istniejąca zabudowa jest siedliskiem, a inwestycja stanowi rozbudowę w ramach istniejącego siedliska.

W konsekwencji powyższego Starosta Z. wspomnianą decyzją z [...] 2021 r., na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 p.b. odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla T. J., obejmującego przebudowę istniejącego siedliska polegającą na rozbudowie o nowy budynek mieszkalny oraz budynek gospodarczy (garaż dla maszyn rolniczych), do realizacji na działce nr 131/14 w miejscowości N. K.. W ocenie organu pierwszej instancji inwestor dokonał części uzupełnień, zgodnie z postanowieniem z 26 marca 2021 r., lecz ostatecznie nie doprowadził projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wojewoda Ł., utrzymując w mocy powyższą decyzję wyjaśnił, że decyzja organu pierwszej instancji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę została wydana w wyniku niezrealizowania przez inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości wskazanych w wydanym postanowieniu Starosty Z. z 26 marca 2021 r. Wojewoda przypomniał, że planowana inwestycja polega na rozbudowie istniejącego siedliska o nowy budynek mieszkalny i budynek gospodarczy (garaż dla maszyn rolniczych), a jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, istniejąca zabudowa wchodząca w skład siedliska, usytuowana jest na działce nr 131/15 i składa się z budynku mieszkalnego, wiaty i 3 budynków gospodarczych. Działki ewidencyjne, na których zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja, położone są na terenie Parku Krajobrazowego Wzniesień Ł. (PKWŁ), utworzonego na mocy rozporządzenia Wojewody Ł. i Wojewody S. z dnia [...] 1996 r. w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego Wzniesień Ł.. PKWŁ posiada obowiązujący plan ochrony ustanowiony rozporządzeniem Wojewody Ł. Nr [...] z dnia [...] 2003 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony Parku Krajobrazowego Wzniesień Ł.. Organ odwoławczy zbadał zgodność planowanej inwestycji z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 lit.a p.b. i stwierdził, że projektowana inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr XXXVI/290/2009 Rady Miejskiej w S. z dnia 28 lipca 2009 r., a sprzeczność dotyczy zakazu wprowadzania nowej zabudowy w odległości mniejszej niż 50 m od granic kompleksów leśnych większych niż 10 ha, o którym mowa w § 35 ust. 2 pkt 3 lit.b tiret trzecie mpzp.

W ocenie Wojewody Starosta Z. zasadnie wezwał do usunięcia nieprawidłowości, a następnie słusznie uznał, iż inwestor nie wypełnił obowiązku nałożonego postanowieniem z 5 marca 2021 r. i na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 p.b. zasadnie odmówił udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

W skardze na powyższą decyzję T. J. zarzucił naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów, w szczególności zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S., tj. § 35 ust. 2 pkt 3 lit.b, skutkującym wydaniem decyzji odmownej dla inwestora w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wobec tego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego.

Zdaniem skarżącego organ arbitralnie i beż żadnych podstaw merytorycznych stwierdził, że w przypadku działki nr 131/14 zachodzą negatywne przesłanki wymienione w miejscowym planie, które uniemożliwiają jej zabudowę, w tym odległość mniejsza niż 50 metrów od granic kompleksów leśnych oraz, że będzie to nowa zabudowa, nie zaś rozbudowa już istniejącego siedliska ze względu na fakt iż jest to działka niezabudowana. Wskazał, że działka nr 131/5 jest działką zabudowaną i stanowi siedlisko należące do skarżącego. Działka nr 131/14 jest działką niezabudowaną i wyodrębnioną geodezyjnie, jednak graniczy ona z działką "siedliskową" nr 131/15 i w związku z faktem uregulowania ich obu w jednej księdze wieczystej stanowią one jedną i jednolitą prawnie nieruchomość gruntową. Powyższe umyka organom obu instancji, które z niewiadomych przyczyn traktują obie działki jako dwie odrębne nieruchomości, co prowadzi do zgoła nieprawdziwej konkluzji, że zabudowa części tej samej nieruchomości, wyodrębnionej jedynie geodezyjnie jako działka o innym numerze jest zabudową nowej nieruchomości. Argument ten jest dodatkowo chybiony, bo prowadzi do wniosku, że geodezyjne scalenie obu działek usunęłoby tę domniemaną przeszkodę i utworzyło dopiero wtedy jedną nieruchomość, co nie jest prawdą. Planowana budowa stanowi tylko i wyłącznie rozbudowę w ramach istniejącego już siedliska na tej samej nieruchomości, uregulowanej w tej samej księdze wieczystej i stanowiącej jednolitą całość gospodarczą, zgodna jest wiec ona z wytycznymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będącego podstawą wydania decyzji w sprawie. Skarżący dodał, że już po wydaniu skarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji Urząd Miejski w S. w piśmie z 2 lipca 2021 r. wyjaśnił, że działka nr 131/14 w całości znajduje się w odległości mniejszej niż 50 m od kompleksu leśnego większego niż 10 ha (Las [...]). Obie działki 131/15 oraz 131/14 stanowią jedną nieruchomość, gdzie znajduje się istniejąca zabudowa siedliskowa i w ocenie Urzędu planowana inwestycja przez skarżącego jest rozbudową istniejącego siedliska w myśl przepisu § 35 ust. 2 pkt 3 lit.b mpzp, a w konsekwencji w stosunku do zabudowy działki 131/14 nie obowiązuje zakaz z wprowadzania nowej zabudowy w odległości mniejszej niż 50 m od granic kompleksów leśnych większych niż 10 ha.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując, jak dotychczas.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 5 stycznia 2022 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 - ustawa covidowa). W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Jednocześnie należy wskazać, że na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19).

W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 25 listopada 2021 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że skarżąca oraz organ nie potwierdzili możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 5 stycznia 2022 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego standard ochrony praw stron i uczestników w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji.

Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu zaskarżonej decyzji.

Jak słusznie wskazał Wojewoda w zaskarżonej decyzji każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa. Zabudowa nieruchomości może nastąpić zgodnie z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku w decyzji o warunkach zabudowy.

Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami

prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej,

2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,

3. kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10,

4. posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Organ winien dokonać sprawdzenia projektu budowlanego w trybie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1, stosownie do treści art. 35 ust. 3 p.b., nałożyć postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Zgodnie z art. 35 ust. 4 p.b. budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie, jak stanowi art. 35 ust. 5 pkt 1 p.b., organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3.

Planowana inwestycja, obejmuje działki nr 131/14 i 131/15 zlokalizowane w obrębie N. K. i polega na rozbudowie istniejącego siedliska o nowy budynek mieszkalny i budynek gospodarczy (garaż dla maszyn rolniczych) do realizacji na działce nr 131/14. Istniejąca zabudowa wchodząca w skład siedliska, usytuowana jest na działce nr 131/15 i obejmuje budynek mieszkalny, wiatę i trzy budynki gospodarcze. Działki ewidencyjne, na których zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja, położone są na terenie Parku Krajobrazowego Wzniesień Ł., który posiada obowiązujący plan ochrony

Organ odwoławczy zbadał zgodność planowanej inwestycji z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 lit.a p.b., ponieważ działka131/14 oraz część działki nr 131/15 zlokalizowane są w terenie oznaczonym w mpzp symbolem 23.9 RM – tereny użytkowane rolniczo - zabudowa zagrodowa. Ustalenia dla tych terenów zawarte są w § 35 planu miejscowego w treści, który dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem 23.9 RM objętych planem ochrony Parku Krajobrazowego Wzniesień Ł., plan wprowadza dodatkowe warunki zagospodarowania działek, stanowiąc w § 35 ust. 2 pkt 3 lit. b, że:

- dopuszcza się lokalizację nowej zabudowy mieszkaniowej, gdy zostaną łącznie spełnione warunki;

- minimalna powierzchnia działki – 2000 m2 z tolerancją 10%;

- minimalna szerokość frontu działki (wzdłuż drogi) – 30 m, z tolerancją 10%;

- powierzchnia wygrodzona indywidualnej nieruchomości nie może przekraczać 0,5 ha;

- wskazuje się stosowanie ogrodzeń w formie żywopłotów,

- obowiązuje zakaz wprowadzania nowych ogrodzeń i zabudowy (z wyłączeniem wymiany, rozbudowy, przebudowy zabudowy w ramach istniejących siedlisk) w odległości mniejszej niż 50 m od granic kompleksów leśnych większych niż 10 ha,

- obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów (instalacji) telekomunikacyjnych, sieci energetycznych, o wysokości przekraczającej 10 m, z wyłączeniem obiektów niezbędnych dla zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia, wskazuje się stosowanie podziemnych sieci kablowych,

- dopuszcza się lokalizację elementów infrastruktury turystycznej w formie urządzeń rekreacyjno-wypoczynkowych, parkingów itp.,

- pozostałe warunki zgodnie z ustaleniami w ust. 1 pkt. 3

Uwzględniając treść powyższej regulacji organy stwierdziły, że w niniejszej sprawie nie został spełniony warunek nie został spełniony, o którym mowa w § 35 ust. 2 pkt 3 lit. b tiret trzecie, ponieważ projektowane budynki usytuowane są w odległości mniejszej niż 50 m od granicy lasu zlokalizowanego na działce o nr 573. Inaczej mówiąc inwestycja jest sprzeczna z zakazem wprowadzania nowej zabudowy w odległości mniejszej niż 50 m od granic kompleksów leśnych większych niż 10 ha, o którym mowa w § 35 ust. 2 pkt 3 lit. b tiret trzecie mpzp. Tym samym inwestor nie wypełnił obowiązku nałożonego postanowieniem z 5 marca 2021 r., co musiało skutkować odmową udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 p.b.

W ocenie sądu takie stanowisko zasługuje na akceptację.

Jak słusznie zauważył Wojewoda Ł. z przedłożonego projektu zagospodarowania terenu, odległość od granicy lasu zlokalizowanego na działce nr 573 wynosi 12,5 m od projektowanego budynku mieszkalnego i 21 m od projektowanego budynku gospodarczego. Planowana zabudowa znajduje się zatem w odległości mniejszej niż 50 m od kompleksu leśnego [...], którego powierzchnia przekracza znacznie 10 ha. Tym samym bez wątpienia odległość projektowanych budynków od granicy kompleksu leśnego nie spełnia wymagań zawartych we wskazanej regulacji mpzp.

Zarzuty skargi sprowadzają się do twierdzenia, że planowana inwestycja jest rozbudową istniejącego siedliska, o którym mowa w w § 35 ust. 2 pkt 3 lit. b tiret trzecie mpzp, przez co, zdaniem skarżącego, w stosunku do zabudowy działki 131/14 nie obowiązuje zakaz wprowadzania nowej zabudowy w odległości mniejszej niż 50 m od granic kompleksów leśnych większych niż 10 ha.

Wskazana regulacja mpzp statuuje zakaz wprowadzania nowych ogrodzeń i zabudowy (z wyłączeniem wymiany, rozbudowy, przebudowy zabudowy w ramach istniejących siedlisk) w odległości mniejszej niż 50 m od granic kompleksów leśnych większych niż 10 ha,

W systemie prawa funkcjonuje pojęcie "siedliska" i "działki siedliskowej", dla których ustawodawca przewidział odrębne, bardziej liberalne reguły sytuowania obiektów budowlanych (ustalenie, że projektowany obiekt wchodzi bądź nie wchodzi w skład zabudowy siedliskowej determinuje zakres czynności prowadzonych w ramach postępowania administracyjnego zmierzającego do ustalenia warunków zabudowy bądź udzielenia pozwolenia na budowę). W żadnej z ustaw regulujących administracyjną stronę procesu inwestycyjno-budowlanego, w tym w ustawie – Prawo budowlane, a także w miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy S., zatwierdzonym uchwalą Rady Miejskiej w S. nr XXXVI/290/2009 z dnia 28 lipca 2009 r., nie zdefiniowano jednak pojęcia "siedliska" czy "działki siedliskowej".

W orzecznictwie panuje zgoda co do tego, że działka siedliskowa to działka, na której rolnik mieszka i pracuje, innymi słowy, jest to baza (zaplecze) gospodarstwa rolnego. Działka siedliskowa składa się z budynku mieszkalnego i budynków gospodarczych (stodoły, obory, spichlerza itp.), budowli gospodarczych oraz podwórza (tak m. in. uchwała Sądu Najwyższego z 13 czerwca 1984 r., III CZP 22/84, OSN 1985, nr 1, poz. 8; wyrok WSA w Lublinie z 30 stycznia 2009 r., II SA/Lu 777/08; wyrok WSA w Gdańsku z 27 stycznia 2010 r., II SA/Gd 455/09 – orzeczenia.nsa.gov.pl). Konsekwentnie w orzecznictwie przyjmuje się, że podstawowym elementem siedliska jest budynek mieszkalny. Oznacza to, że warunkiem uznania danej działki za siedlisko jest istnienie na niej choćby jednego budynku, o ile jest to budynek mieszkalny. Bez budynku mieszkalnego nie mogą bowiem funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem inne budynki i budowle rolnicze (tak m. in. wyrok NSA z 29 czerwca 2012 r., II OSK 609/11). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 października 2012 r., I OSK 1173/11 przepisy prawa nie zawierają legalnej definicji pojęcia "działki siedliskowej", czy też "siedliska". W Słowniku języka polskiego pod pojęciem "siedliska" rozumie się teren czyjegoś zamieszkania, osiedlenia, mieszkanie, dom, siedziba, gniazdo – PWN Warszawa 1981, Tom III, str. 211. Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 1969 r. (sygn. akt III CZP 12/69, opubl. OSNC 1970r., nr 3, poz. 39) za działkę siedliskową uważa się działkę pod budynkami wchodzącymi w skład gospodarstwa rolnego. Samo siedlisko nie jest jeszcze gospodarstwem rolnym, stanowi bowiem tylko zaplecze i bazę gospodarstwa rolnego, a korzystanie z nich polega na jego użytkowaniu. Samo jego przeznaczenie w zasadzie nie przynosi pożytków, nie dostarcza też towarowej produkcji rolnej (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 1984 r., sygn. akt III CZP 22/84, opubl. OSNC 1985 r., nr 1, poz. 8). Z powyższych orzeczeń Sądu Najwyższego, stanowiących przecież dorobek orzeczniczy, którego nie sposób pominąć, jednoznacznie wynika, że siedliskiem jest działka gruntu, na której znajdują się, a więc istnieją, użytkowane zabudowania, w szczególności budynek mieszkalny, zabudowania gospodarcze, budynki rolnicze czy też sam budynek mieszkalny. Jest to wydzielony obszar gospodarstwa rolnego przeznaczony pod zabudowania zabezpieczające działalność rolniczą.

Wyjaśnić także trzeba, że zarówno przepisy ustaw regulujących administracyjną stronę procesu inwestycyjno-budowlanego, w tym w ustawie – Prawo budowlane, a także regulacje zawarte w miejscowym planem zagospodarowania nie definiują również pojęcia zabudowy, zatem zgodnie z definicją słownikową przez zabudowę należy rozumieć budynki znajdujące się na określonym terenie.

Natomiast jak stanowi § 3 pkt 27 mpzp, przez pojęcie rozbudowa i przebudowa, należy rozumieć definicje zawarte w przepisach szczegółowych, tj. m.in. w ustawie Prawo budowlane. W myśl art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, "budowa" to wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego, natomiast zgodnie z art. 3 pkt 7a p.b., "przebudowa" to wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Zatem zarówno przebudowa, jak i rozbudowa dotyczą obiektu budowlanego już istniejącego. Rozbudowa jest zmianą - powiększeniem parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, wysokość, długość, szerokość czy granice obiektu (zwiększenie powierzchni zabudowy). Z uwagi na brak legalnej definicji tego pojęcia, należy kierować się jego znaczeniem w języku potocznym. Tak więc rozbudowa będzie powiększeniem istniejącego obiektu budowlanego, w przypadku budynku o dodatkowe pomieszczenie (pokój, wiatrołap, werandę lub do innego celu przeznaczoną przybudówkę), wykusz lub taras i owe powiększenie stanowi część obiektu budowlanego (por. przykładowo wyrok WSA w Gorzowie z 11 lutego 2021 r., II SA/Go 226/20).

W konsekwencji nie można uznać, że "rozbudowa, przebudowa zabudowy w ramach istniejących siedlisk", o której mowa ww. regulacji planu miejscowego oznacza możliwość wprowadzania nowej zabudowy w odległości mniejszej niż 50 m od granic kompleksów leśnych większych niż 10 ha, a zatem inwestycja jest sprzeczna z przepisem § 35 ust. 2 pkt 3 lit. b tiret trzecie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie sądu organy orzekające w sprawie dokonały trafnej wykładni przepisów ustawy Prawo budowlane oraz postanowień planu miejscowego mających zastosowanie w sprawie. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przepisów postępowania uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wobec tego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd skargę oddalił.

P.J.