Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1703/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowo-Budowlanej "[...]" w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na usunięcie drzew 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowo-Budowlanej "[...]" w W. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2015 roku znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 127 § 2 Kpa w zw. z art. 17 pkt 1 Kpa oraz art, 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 roku Nr 79, poz. 856 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowo- Budowlanej [...] od decyzji Zarządu W. nr [...] z dnia [...] stycznia 2015r., znak: [...] odmawiającej powyższej Spółdzielni zezwolenia na usunięcie brzozy brodawkowatej o obwodzie pnia 87 cm, numer inwentaryzacyjny [...], oraz brzozy brodawkowatej obwodach pni 128 cm i 142 cm, numer inwentaryzacyjny [...], utrzymało powyższą decyzję Zarządu W. w mocy.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

Pismem z dnia 26 września 2014r., Spółdzielnia Mieszkaniowo - Budowlana [...] z siedzibą w W. przy ul. [...] zwróciła się do Prezydenta W. o wydanie zezwolenia na usunięcie 2 brzóz brodawkowatych rosnących w W. przy ulicy [...] na działce nr ewid. [...], obręb [...]. W uzasadnieniu złożonego wniosku wskazała, że drzewa znajdują się w złym stanie zdrowotnym i są wadliwej budowy oraz zagrażają bezpieczeństwu osób i mienia. Do wniosku załączyła ekspertyzę dendrologiczną, sporządzoną przez W. K. na zlecenie P Sp.z.o.o. w W. Wykonana ona została przy użyciu sonicznego tomografu komputerowego i zgodnie z jej treścią, drzewo oznaczone nr [...] ma koronę jednostronną w dolnych partiach, a w części górnej bardziej rozbudowaną. Brzoza jest nieznacznie odchylona od pionu w stronę ciągu pieszego z powodu wyrastania w grupie i konkurencji z sąsiednim drzewem. Wyrasta w odległości około 50 cm od drzewa oznaczonego nr [...] i w odległości około 3 m od ciągu pieszego. Na pniu brak widocznych uszkodzeń mechanicznych wskazujących na osłabienie mechaniczne drzewa. Drzewo oznaczone nr [...] posiada ubytek wgłębny na wysokości około 130 cm, wypróchniały do głębokości około 20 cm. Zgodnie z ww opinią powyższe okoliczności powodują, że drzewo należy usunąć ze względu na duże prawdopodobieństwo złamania, co w konsekwencji zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia.

W dniu 3 listopada 2014r., na nieruchomości przeprowadzono oględziny. Z uwagi na brak porozumienia ze skarżącą Spółdzielnią, organ I instancji powołał biegłego z dziedziny dendrologii Z. C., który stwierdził, że drzewa oznaczonego nr [...], pomimo istnienia ubytku w jednym z pni, nie można zakwalifikować jako zagrażające. Natomiast drzewo wraz z brzozą oznaczone nr [...] posiada zdeformowaną koronę, na skutek bliskiego usytuowania względem sąsiedniej brzozy i tworzy z nią wspólną bryłę przestrzenną. W pniu nie stwierdzono istotnych zmian w budowie technicznej drewna stąd nie stanowi ono zagrożenia dla otoczenia. Badanie rezystografem wykazało istnienie wewnątrz pni twardego próchna. W ocenie biegłego nie ma to specjalnego wpływu na pogorszenie właściwości technicznych drewna. Ostatecznie biegły stwierdził, że drzew nie można uznać za zagrażające.

Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2015r., znak: [...] Zarząd W. odmówił Spółdzielni Mieszkaniowo - Budowlanej [...] zezwolenia na usunięcie powyższych drzew- brzozy brodawkowatej o numerze inwentaryzacyjnym [...] oraz brzozy brodawkowatej numerze inwentaryzacyjnym [...].

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowo-Budowlana [...], do którego dołączyła opinię rzeczoznawcy M. S. W uzasadnieniu odwołania wskazała, że drzewa są w złym stanie zdrowotnym, co w ocenie odwołującej potwierdzają obydwie złożone przez nią do akt sprawy ekspertyzy, a również z ekspertyzy przeprowadzonej na zlecenie Zarządu W. wynika, że wewnątrz brzozy oznaczonej numerem [...] stwierdzono próchnicę. Próchnica jest procesem rozkładu drewna, zmierzającym do pogorszenia się właściwości technicznych drewna. Niezależnie Spółdzielnia wskazała, iż w dniu 15 listopada 2014r. ostateczna stała się decyzja Prezydenta W. z dnia [...] października 2014r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego między innymi na działce numer [...] w obrębie [...]. Projekt budowlany stanowi integralną część ww. decyzji i przewiduje, że w miejscu przedmiotowych brzóz zostanie posadowiony budynek mieszkalny wielorodzinny.

Rozpatrując niniejszą sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, iż ochrona przyrody w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 7, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz.U. z 2013 roku, poz. 627 że zm.) polega na zachowaniu, równoważnym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody: krajobrazu, zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień, a celem ochrony przyrody - stosownie do art. 2 ust. 2 pkt 5 i 7 - jest ochrona walorów krajobrazowych, zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień, nadto kształtowanie właściwych postaw człowieka wobec przyrody przez edukację, informowanie i promocję w dziedzinie ochrony przyrody. Ochrona terenów zieleni i zadrzewień zgodnie z rozdziałem 4 ustawy o ochronie przyrody, obejmującym swoim zakresem art. 83 ust. 1, jest realizowana m.in. przez nałożony na posiadacza danej nieruchomości obowiązek uzyskania zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości.

Organ odwoławczy podniósł nadto, iż z treści przepisu art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody wynika, iż zezwolenie na usuwanie drzew ma charakter dyskrecjonalny. Decyzja w tym przedmiocie zależy od uznania organu, którego obowiązkiem jest dbałość o przyrodę, ochrona składników przyrody, w tym zieleni w miastach i wsiach. W ramach wykonywania tego obowiązku organ ma prawo uznać, iż drzewa nie kwalifikują się do wycięcia.

W niniejszej sprawie jako przyczynę usunięcia drzew skarżąca podała fakt, iż drzewa znajdują się w złym stanie zdrowotnym i zagrażają bezpieczeństwu osób i mienia, przedstawiając jednocześnie ekspertyzę dendrologiczną.

Rozpoznając niniejszą sprawę SKO podkreśliło, że ww art. 83 ust. 1 nie określa szczegółowych przesłanek, kryteriów określających przypadki, które obligują organ administracji do udzielenia takiego pozwolenia lub odmowy jego wydania. Rozstrzygnięcie sprawy odbywa się w tym przypadku w granicach tzw. uznania administracyjnego. Ekspertyza sporządzona na zlecenie organu administracji, jak również ta przedstawiana przez stronę postępowania jest elementem materiału dowodowego i jako taka podlega ocenie organu administracji wydającego decyzję. Nadto SKO podniosło, iż organ I instancji prawidłowo uznał za najbardziej przydatną dla celów dowodowych w tej sprawie opinię sporządzoną przez biegłego Z. C., w którego ocenie drzew nie można uznać za zagrażające bezpieczeństwu ludzi i mienia i jednocześnie prawidłowo odmówił mocy dowodowej ekspertyzie dołączonej do wniosku, sporządzonej na zlecenie strony postępowania która, jako sporządzona na jej zlecenie, stanowi dokument prywatny i nie może zastąpić opinii biegłego. Biegły powołany przez organ jest bowiem podmiotem niezależnym wobec stron postępowania z uwagi na okoliczność podlegania wyłączeniu (art. 24 Kpa) oraz ponoszenie odpowiedzialność karnej (art. 233 § 4 Kodeksu karnego) za złożenia fałszywej opinii. W przypadku zaś opinii prywatnej powyższe ograniczenia i obowiązki nie istnieją. Ostatecznie organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji odmawiając wydania zgody na usunięcie drzew nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a wydana decyzja nie nosi cech dowolności. Organ odwoławczy podniósł, iż w rozpoznawanej sprawie dokładnie został ustalony stan faktyczny oraz rozważono wszystkie okoliczności sprawy, biorąc pod uwagę wyżej wymienione cele i założenia ustawodawcy. Tym samym Zarząd zasadnie odmówił zezwolenia na usunięcie przedmiotowych drzew, nie przekraczając zakazu dowolności w rozstrzyganiu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając zaskarżoną decyzję nie ustosunkowało się merytorycznie do złożonych przez skarżącą opinii.

Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowo-Budowlana [...] w W. która zarzuciła naruszenie:

- prawa materialnego: tj.art.2 ust.l pkt.7 - pkt.9 oraz art.40 ust.2 ustawy o ochronie przyrody przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ochrona przyrody, w rozumieniu wskazanych przepisów, może sprowadzać się do bezwzględnego uniemożliwiania użytkownikom wieczystym nieruchomości usuwania z tychże nieruchomości drzew niebędących pomnikami przyrody ewidentnie chorych i grożących wyłamaniem, a tym samym stanowiącym zagrożenie dla ludzi i mienia;

- przepisów postępowania w zakresie mogącym mieć wpływ na wynik postępowania, to jest:

1. art.7, art.77 i 80 kpa poprzez odpowiednio niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wybiórcze rozpatrzenie materiału dowodowego, to jest pominięcie środków dowodowych przedłożonych przez stronę skarżącą oraz przyjęcie za udowodnione okoliczności, którym całość materiału dowodowego wyraźnie przeczy,

2. art.75 §1 kpa poprzez błędne przyjęcie, wyraźnie wbrew temu przepisowi, że dowodem w sprawie nie może być ekspertyza wykonana na zlecenie strony skarżącej w sytuacji, w której organ administracji publicznej dysponuje ekspertyzą wykonaną na własne zlecenie;

i wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również poprzedzającej ją decyzji Zarządu,

2. rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym zgodnie z przepisem art. 119 pkt.2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,

3. stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu,

4. zasądzenie na rzecz skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowo - Budowlanej [...] w W. kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż swoje rozstrzygnięcie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. oparło wyłącznie na ekspertyzie dendrologicznej wykonanej przez biegłego na zlecenie organu I instancji. Kolegium pominęło wszelkie twierdzenia i zarzuty przedłożone przez skarżącą Spółdzielnię w odwołaniu od decyzji organu I instancji, w tym ekspertyzę sporządzoną na jej zlecenie, której Kolegium całkowicie odmówiło mocy dowodowej podnosząc, iż stanowi "dokument prywatny" nie będący w istocie opinią biegłego. Tym samym pominęło w całości, bez słowa komentarza, ekspertyzę dendrologiczną sporządzoną przez prof. S. Natomiast w odniesieniu do ekspertyzy inż. K. nie ustosunkowało się do żadnego z poruszonych w niej zagadnień i wniosków. Również, w ocenie skarżącej, całkowicie nietrafiona jest argumentacja użyta do pozamerytorycznego zdezawuowania tej opinii.

Zdaniem skarżącej Spółdzielni, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ewidentnie przekroczyło granice podniesionego "uznania administracyjnego", bowiem skarżoną decyzję wydano z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej. Samo rozstrzygnięcie natomiast podjęto na podstawie wyrywku materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a nie na podstawie jego całości.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie odpowiada prawu.

Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola sądu nie obejmuje natomiast zasadniczo oceny wypełniania przez organy administracji pozasystemowych kryteriów słusznościowych (w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego), ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 25 września 2009 r., sygn.. akt I OSK 1403/08, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").

Badając zaskarżoną decyzję Ministra, w tak zakreślonych granicach kognicji, Sąd stwierdził, iż w związku z jej wydaniem doszło do naruszenia prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkuje koniecznością jej uchylenia.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2015 roku, znak [...], którą SKO utrzymało w mocy decyzję Zarządu W. nr [...] z dnia [...] stycznia 2015r., znak: [...], odmawiającą Spółdzielni Mieszkaniowo - Budowlanej [...] zezwolenia na usunięcie brzozy brodawkowatej o obwodzie pnia 87 cm, numer inwentaryzacyjny [...], oraz brzozy brodawkowatej obwodach pni 128 cm i 142 cm, numer inwentaryzacyjny [...].

Na wstępie podkreślić należy, że zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody, usunięcie drzew i krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości. Jeżeli posiadacz nie jest właścicielem - do wniosku dołącza się zgodę jej właściciela.

Celem omawianej regulacji jest zachowanie, równoważne użytkowanie oraz odnawianie zasobów, tworów i składników przyrody: krajobrazu, zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień, a nadto ochrona walorów krajobrazowych, zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień. Stąd też ochrona terenów zieleni i zadrzewień zgodnie z rozdziałem 4 ustawy o ochronie przyrody jest realizowana m.in. przez nałożony na posiadacza danej nieruchomości obowiązek uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości.

W niniejszej sprawie jako przyczynę usunięcia drzew skarżąca podała fakt, iż przedmiotowe drzewa znajdują się w złym stanie zdrowotnym i zagrażają bezpieczeństwu osób i mienia, na potwierdzenie czego przedstawiła ekspertyzę dendrologiczną. Niezależnie od powyższej organ zlecił sporządzenie drugiej ekspertyzy przez biegłego Z. C., w którego ocenie drzew nie można uznać za zagrażające bezpieczeństwu ludzi i mienia. Organ I instancji za przydatną dla celów dowodowych w tej sprawie uznał opinię sporządzoną przez biegłego i odmówił mocy dowodowej ekspertyzie dołączonej do wniosku, jako sporządzonej na zlecenie strony postępowania, która w ocenie organu, stanowi dokument prywatny i nie może zastąpić opinii biegłego. Zdaniem Sądu powyższe stanowisko organu jest nieprawidłowe. Organ wydając decyzję powinien mieć na uwadze naczelną zasadę postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 77 kpa, zgodnie z którą organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W niniejszej sprawie Zarząd a następnie Kolegium w żaden sposób nie ustosunkowało się do całego materiału dowodowego, nie przeprowadziło analizy dołączonej opinii skarżącej o zupełnie odmiennej treści niż sporządzoną przez powołanego przez organ biegłego. Nadto, rozpoznając odwołanie od decyzji I - instancyjnej SKO nie odniosło się również do kolejnej opinii sporządzonej przez stronę, a o treści przeciwnej do zawartej w opinii biegłego Z. C. Organ odwoławczy nie wskazał dlaczego uznał opinię biegłego Z. C. za wiążącej przy jednoczesnym odmówieniu takiej mocy opiniom złożonym przez Spółdzielnię.

Analizując zebrany w toku postępowania materiał dowodowy, w szczególności protokół z oględzin, ekspertyzę dołączoną przez wnioskodawcę i ekspertyzę biegłego, gdzie ekspertyzy wykonane były przez ekspertów z dziedziny dendrologii, Sąd uznał, iż organy zaniechały wnikliwego rozpatrzenia zgromadzonych dowodów w tym obu opinii jak i podania szczegółowego uzasadnienia uwzględnienia opinii biegłego pozostawiając bez zdania komentarza opinię skarżącej Spółdzielni.

Trzeba wskazać, iż stanowisko organu odwoławczego co do walorów dowodowych tylko opinii biegłego Z. C. jest błędne. Zasadnie skarżąca wywodzi w skardze, iż w sposób nieuprawniony pominięto w całości ekspertyzę dendrologiczną sporządzoną przez prof. S. a w odniesieniu do ekspertyzy inż. K. nie ustosunkowano się do żadnego z poruszonych w niej zagadnień i wniosków. Całkowicie nietrafiona jest również argumentacja użyta do pozamerytorycznego zdezawuowania tej opinii. Wbrew bowiem twierdzeniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., przepis art. 233 §4 Kodeksu karnego, stanowiący o odpowiedzialności karnej biegłych i rzeczoznawców ma zastosowania do wszystkich biegłych i rzeczoznawców, a nie tylko wykonujących opinie i ekspertyzy na zlecenie organów orzekających czy sądów. Należy mieć na uwadze, że obaj eksperci dokonali badania wnętrza pnia drzew różnymi instrumentami pomiarowymi i zarówno soniczny tomograf komputerowy wykorzystany przez W. K. jak i rezystograf oporowy wykorzystany przez Z. C. mają swoje uzasadnienie w użyciu ich do tych konkretnych badań. Obydwie ekspertyzy wykazały istnienie w pniu drzew miejsc o zmienionej strukturze drewna. Jednak pomiar rezystografem wskazał, że nie są to ubytki lub sypkie próchno, lecz suche, twarde próchno, co nie ma istotnego wpływu na pogorszenie właściwości technicznych drewna. Jednocześnie jednak organ nie podał, jaki wynik miał miejsce w drugim badaniu. Organ I instancji ograniczył się jedynie do lakonicznego wskazania, iż istnienie zagrożenia bezpieczeństwa na skutek spróchniałych, pozostających w złym stanie zdrowotnym drzew, nie zostało potwierdzone w toku prowadzonego postępowania.

Na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek działania na podstawie przepisów prawa (art. 6 Kpa), prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art.8 Kpa), wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy (art. 11 Kpa). Dowody, które zostaną zebrane przez organ powinny być ocenione łącznie z pozostałym materiałem dowodowym.

Zawarte w art. 7, art. 9, art. 11 i art. 77 § 1 k.p.a. zasady wyznaczają granice postępowania odwoławczego, którego istotą, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, zawartą w art. 15 k.p.a., jest ponowne rozpatrzenie sprawy w pełnym zakresie przez organ odwoławczy. Kontrola instancyjna organu odwoławczego obejmuje więc zarówno legalność rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji, jak i ocenę przez ten organ stanu faktycznego sprawy. Przy czym organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Zgodnie bowiem z treścią art. 138 k.p.a. organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie, co oznacza, że ma on obowiązek rozpatrzeć wszystkie okoliczności sprawy i żądania strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu decyzji. Brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności w uzasadnieniu decyzji stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a.. Ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę organ odwoławczy obowiązany jest usunąć naruszenia prawa, których dopuścił się organ I instancji.

Dlatego też, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ odwoławczy zobowiązany jest uwzględnić ww. wskazania Sądu co do przeprowadzenia wnikliwej analizy przeprowadzonego postępowania dowodowego, stanu faktycznego sprawy, winny jest ustosunkować się merytorycznie do złożonej przez skarżącą opinii i wydać stosowne rozstrzygnięcie w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Oczywiście organ może przeprowadzić również inne stosowne czynności zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego i jego rozpoznania na postawie obowiązujących przepisów, jeżeli uzna to za stosowne.

Na marginesie należy podnieść, iż argument przedstawiony w skardze, iż decyzja Prezydenta W. z dnia [...] października 2014r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego między innymi na działce numer [...] w obrębie [...] a projekt budowlany stanowi integralną część ww. decyzji i przewiduje, że w miejscu przedmiotowych brzóz zostanie posadowiony budynek mieszkalny wielorodzinny stała się ostateczna, nie ma znaczenia dla rozpoznania w niniejszej sprawie. Powyższa okoliczność może jedynie skutkować wystąpieniem do organu z wnioskiem, który strona może złożyć ponownie, o zezwolenie na usunięcie drzew i jako przyczynę wskazując kolizję drzew z planowaną inwestycją, jednakże będzie on rozpatrywany przez organ w innym trybie.

Stąd też, mając na uwadze treść art. 15 kpa. i powyższe rozważania oraz fakt, iż Sąd stwierdził naruszenie prawa skutkujące uchyleniem zaskarżonej decyzji, orzekł na mocy art. 145 § 1 pkt 3 kpa. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.