Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1358/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53,  art. 54,  art. 56,  art. 57a
journal: Dz.U. 2003 nr 86 poz 789
law: Ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym
article: art. 134,  art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. art. 53 ust. 1 i art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1297 ze zm., dalej jako: u.t.k.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu wniesionego przez Spółkę odwołania od wydanej z upoważnienia Starosty "[..]" przez Dyrektora Wydziału Gospodarowania Środowiskiem Starostwa Powiatowego w dniu "[...]" decyzji znak: "[...]" w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew rosnących na działce o numerze ewidencyjnym "[..]", obręb "[...]", gmina "[...]", utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Zakwestionowana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Wnioskiem z dnia 29 lutego 2016 r. Spółka B zwróciła się o wydanie zezwolenia na wycięcie 37 sztuk drzew gatunku świerk pospolity o obwodach pnia od 10 do 30 cm. Wnioskodawca wskazał przy tym, że drzewa te rosną w odległości około 8 metrów od osi skrajnego toru linii kolejowej nr "[...]", na terenie prywatnym. Według wnioskodawcy drzewa te rosły także w obrębie przejazdu kolejowego i ograniczały na nim widoczność.

Decyzją z dnia "[...]" organ I instancji zezwolił Spółce B na usunięcie 57 sztuk drzew gatunku świerk pospolity rosnących na działce o numerze ewidencyjnym "[...]", obręb geodezyjny "[..]", gmina "[...]", należącej do Spółki w lokalizacji oznaczonej w załączniku nr 1 do tej decyzji, który stanowi jej integralną część. Ponadto organ zawarł wytyczne co do sposobu oraz terminu usunięcia drzew. W uzasadnieniu decyzji przytoczono podstawy prawne wydanego rozstrzygnięcia oraz wskazano, że na działce o nr ewid. "[...]" drzewa rosną w odległości mniejszej niż 15 metrów od osi torów linii

kolejowej numer "[...]" oraz ograniczają widoczność pociągów.

Od powyższej decyzji odwołanie wywiodła Spółka B. Zaskarżonej

decyzji organu I instancji zarzucono:

1. naruszenie art. 56 ust. 1 u.t.k. poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że w okolicznościach prawy istnieje potrzeba usunięcia drzew, podczas gdy usytuowanie drzew oraz charakterystyka terenu w ocenie strony uzasadniają zastosowanie odstępstw określonych w art. 57 tej ustawy;

2. naruszenie art. 56 ust. 3 u.t.k. poprzez jego niezastosowanie i nie orzeczenie o należnym odwołującej się odszkodowaniu;

3. naruszenie art. 57 u.t.k. w związku z art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niezbadanie czy nie zachodzą okoliczności powodujące odstępstwa od warunków usytuowania przejazdu oraz niewystąpienie do właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej w celu określenia czy w okolicznościach sprawy należy zastosować odstępstwo od ogólnych warunków;

4. niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 20 października 2015 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać skrzyżowania linii kolejowych oraz bocznic kolejowych z drogami i ich usytuowanie, podczas gdy na mocy § 90 tego rozporządzenia w sprawie mają zastosowanie przepisy rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 26 lutego 1996 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać skrzyżowania linii kolejowych z drogami publicznymi i ich usytuowanie (Dz. U. 1996, Nr 33, poz. 144 ze zm.);

5. naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy

i niewystąpienie do właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej w celu określenia czy w okolicznościach sprawy należało zastosować odstępstwo od ogólnych warunków;

6. naruszenie art. 77 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału

dowodowego przejawiające się w pominięciu faktu, że istniejące zadrzewienie w sposób naturalny stanowi barierę dźwiękową ułatwiającą prowadzoną na nieruchomości hodowlę indyków oraz braku ustalenia wpływu wycinki drzew na prowadzoną na nieruchomości hodowlę indyków;

7. naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez niezasadne uznanie, że należy usunąć drzewa w ilości większej wnosił o to wnioskodawca, a ponadto uznanie, że wycięcie drzew spowoduje, iż przejazd osiągnie parametry określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 20 października 2015 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać skrzyżowania linii kolejowych oraz bocznic kolejowych z drogami i ich usytuowanie, podczas gdy otoczenie przejazdu kolejowego, w tym posadowione budynki i spadek terenu powodują, że wycięcie drzew nie doprowadzi do zamierzonego efektu.

Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]", przytaczając treść art. 53, art. 54, art. 56, art. 57a u.t.k., Kolegium wskazało, że akt sprawy wynika, iż należąca do Spółki działka o numerze ewidencyjnym "[...]", obręb geodezyjny "[...]", gmina "[...]", położona jest bezpośrednio w sąsiedztwie linii kolejowej nr "[...]". Ponadto, na działce tej rośnie 57 sztuk drzew gatunku świerk pospolity, przy czym drzewa te rosną w odległości 5,70 m od osi skrajnego toru linii kolejowej. Powyższe ustalenia nie były kwestionowane przez

Spółkę zarówno w toku postępowania prowadzonego przed organem I instancji,

jak również i w odwołaniu. Podniesiono, że zgodnie z § 1 rozporządzenia z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych na gruntach położonych w sąsiedztwie linii kolejowej drzewa i krzewy mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 15 metrów od osi skrajnego toru kolejowego. Zapis ten dotyczy zarówno drzew istniejących, jak i ewentualnych nowych nasadzeń. W pierwszym wypadku oznacza on obowiązek usunięcia takich drzew, w drugim – zakaz ich sadzenia. W przypadku, gdy drzewa i krzewy rosnące w sąsiedztwie linii kolejowej usytuowane są w odległości mniejszej lub równej 15 metrów od osi skrajnego toru kolejowego, wobec wprowadzenia fikcji prawnej, że takie ich usytuowanie powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ruchu kolejowego, organ wydający decyzję o usunięciu drzew na podstawie art. 56 ust. 1 u.t.k. nie musi dokonywać ustaleń, że takie usytuowanie drzew lub krzewów utrudnia widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych albo powoduje zaspy śnieżne. Powinność taka powstaje dopiero w takim przypadku, gdy wnioskowane do usunięcia drzewa położone są w odległości większej niż 15 metrów od osi skrajnego toru kolejowego. Podniesiono, że wobec wniosku złożonego przez "[...]" organ I instancji zobligowany był do ustalenia w jakiej odległości od osi skrajnego toru linii kolejowej nr "[..]" rosną na nieruchomości należącej do Spółki objęte wnioskiem drzewa. Co więcej, skoro organ

I instancji ustalił, iż drzewa te rosną w odległości mniejszej niż 15 metrów

(i ustalenia te nie były na żadnym etapie postępowania kwestionowane przez strony),

to nie był on zobligowany do badania czy ich usytuowanie utrudnia widoczność sygnałów lub pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych. W związku z powyższym Kolegium uznało, że w toku postępowania organ I instancji ustalił w sposób prawidłowy zaistniały w sprawie stan faktyczny, jak również ustalił wszelkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Z tego względu za chybione uznano zarzuty wydania przez organ I instancji zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 56 u.t.k. Kolegium stwierdziło ponadto, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. poprzez niezasadne uznanie, że należy usunąć drzewa w ilości większej niż wnosił o to wnioskodawca. Wskazano w powyższym zakresie, że w dniu 10 czerwca 2016 r. wnioskodawca rozszerzył swój

złożony uprzednio wniosek zwracając się o wydanie zezwolenia na usunięcie 57 sztuk drzew gatunku świerk pospolity rosnących na położonej w sąsiedztwie linii kolejowej

nieruchomości strony. Za bezpodstawny uznano także zarzut naruszenia

art. 56 ust. 3 u.t.k., bowiem wobec braku podjęcia przez strony postępowania próby zawarcia umowy w przedmiocie ustalenia odszkodowania za usunięcie drzew z nieruchomości sąsiadującej z linią kolejową, wydanie w zaskarżonej decyzji przez organ I instancji rozstrzygnięcia w przedmiocie odszkodowania byłoby przedwczesne. Za chybiony Kolegium uznało zarzut naruszenia art. 57 u.t.k., bowiem powyższy przepis nie ma zastosowania w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie usunięcia drzew utrudniających widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych albo powodujących zaspy śnieżne. Za nieuzasadniony uznano również zarzut

niewłaściwego zastosowania w sprawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 20 października 2015 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać skrzyżowania linii kolejowych oraz bocznic kolejowych z drogami i ich usytuowanie wskazując, że skoro rosnące na działce o nr "[...]", obręb geodezyjny "[...]" drzewa znajdują się w odległości

mniejszej niż 15 metrów od osi skrajnego toru linii kolejowej, to wskazane wyżej

rozporządzenie nie miało w przedmiotowej sprawie zastosowania.

Skargę na decyzję Kolegium wywiodła do tut. Sądu Spółka żądając jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi w całości powtórzono argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Dodatkowo zarzucono naruszenie art. 57a u.t.k.

W odpowiedzi na skargę Kolegium, w całości podtrzymując argumentację zawartą zakwestionowanej decyzji, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna i jako taka podlega oddaleniu. W toku przeprowadzonej z urzędu (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej: p.p.s.a.) legalnościowej kontroli zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji Sąd nie stwierdził bowiem naruszeń prawa, które których rodzaj lub stopień uzasadniałyby wzruszenie mocy obowiązującej powyższych decyzji na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że kwestionowane decyzje nie naruszają prawa procesowego w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na treść kwestionowanych rozstrzygnięć. Organy orzekające w sprawie prawidłowo zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy w sprawie (art. 77 § 1 k.p.a.), jak również podjęły wszelkie niezbędne kroki w celu pełnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.). Również przeprowadzona ocena materiału dowodowego jest pełna i całościowa, nie przekraczając granic swobody w świetle art. 80 k.p.a. Z kolei uzasadnienia zaskarżonych decyzji w zakresie stanu faktycznego i prawnego spełniają w stopniu wystarczającym wymogi prawidłowości, pozwalając Sądowi na dokonanie legalnościowej kontroli przesłanek prawnych i faktycznych, które znalazły się u podstaw kwestionowanych rozstrzygnięć (art. 107 § 3 k.p.a.). Tym samym zarzut naruszenia norm procesowych nie mógł zostać uwzględniony.

W drugiej kolejności należy stwierdzić, że wykładnia oraz zastosowanie prawa materialnego na tle ustalonego w sprawie stanu faktycznego nie budzą wątpliwości. Zasadnicze znaczenie dla oceny legalności materialnoprawnej kontestowanych decyzji ma zestawienie treści przepisów art. 53, 54 i 56 u.t.k. oraz § 1 rozporządzenia z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych.

Zgodnie z treścią art. 53 ust. 1 u.t.k. zasadą w obszarze kolejowym jest usytuowanie budowli, budynków, drzew i krzewów oraz wykonywanie robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowych, bocznic kolejowych i przejazdów kolejowych w takich odległościach, które nie zakłócają eksploatacji oraz działania urządzeń związanych z prowadzeniem ruchu kolejowego oraz nie powodują zagrożenia bezpieczeństwa ruchu kolejowego. Prawodawca uznał za stosowne, aby określić bezpośrednio w ustawie o transporcie kolejowym oraz w rozporządzeniu wykonawczym wydanym na jej podstawie minimalne odległości budowli i budynków oraz drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej oraz wykonywania robót ziemnych od osi skrajnego toru lub granicy obszaru kolejowego. Przepisy ustawowe oraz podustawowe określające minimalne odległości od obszaru kolejowego stanowią konkretyzację zasady z art. 53 ust. 1 u.t.k., będąc wyrazem oceny prawodawcy, że niezależnie od cech danego stan faktycznego przekroczenie określonej odległości minimalnej od osi skrajnego toru lub granic obszaru kolejowego stwarza niedopuszczalne i nieakceptowalne ryzyko z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu kolejowego lub prawidłowości eksploatacji urządzeń kolejowych. Nie wyklucza to, co oczywiste, uznania, że także odległości większe niż minimalne mogą w określonych okolicznościach uzasadniać konieczność zmiany usytuowania obiektów, jeśli ich usytuowanie zgodnie z zasadą z art. 53 ust. 1 u.t.k. zakłóca eksploatację lub działanie urządzeń związanych z prowadzeniem ruchu kolejowego lub powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ruchu kolejowego.

Jeżeli chodzi o minimalne odległości dla drzew i krzewów, to wynikają one z § 1 wydanego na podstawie art. 54 u.t.k. rozporządzenia z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych. Zgodnie z tym przepisem na gruntach położonych w sąsiedztwie linii kolejowej drzewa i krzewy mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 15 m od osi skrajnego toru kolejowego. Regulacja rozporządzeniowa w tym zakresie nie pozostawia wątpliwości. Usytuowanie (sadzenie lub utrzymywanie już posadzonych) drzew i krzewów w odległości mniejszej niż 15 metrów od osi skrajnego toru kolejowego nie jest prawnie dopuszczalne. Obowiązkiem zarządcy kolejowego jest czuwanie, aby odległości te były zachowane, a w razie stwierdzenia, że doszło do ich przekroczenia – wystąpienie do właściwego organu o wydanie decyzji o usunięciu drzew lub krzewów nielegalnie usytuowanych.

W sprawie, której dotyczy skarga, zarządca zwrócił się do starosty o wydanie decyzji na podstawie art. 56 ust. 1 u.t.k. w związku ze stwierdzeniem naruszenia minimalnej odległości od osi skrajnego toru kolejowego drzew należących do skarżącej.

Przepis art. 56 ust. 1 u.t.k. stanowi, że w razie potrzeby usunięcia drzew lub krzewów utrudniających widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych albo powodujących zaspy śnieżne, starosta, na wniosek zarządcy, wydaje decyzję o usunięciu drzew lub krzewów, którą wykonuje zarządca. Treść tej regulacji odwołuje się wprawdzie do przesłanek, które wydają się abstrahować od kryterium odległości drzew lub krzewów względem obszaru kolejowego (przesłanki "utrudnienia widoczności" lub "powodowania zasp śnieżnych"), jednak nie należy zapominać, że zakres zastosowania przepisu art. 56 ust. 1 u.t.k. jest szerszy. Obejmuje on bowiem nie tylko sytuacje, w których drzewa lub krzewy znajdują się w odległościach większych niż odległości minimalne i usytuowanych w takim sposób, że utrudniają one widoczność lub powodują zaspy śnieżne, lecz także sytuacje, w których naruszono odległości minimalne usytuowania, które prawodawca uznał a priori za stwarzające niedopuszczalne ryzyko dla bezpieczeństwa ruchu kolejowego lub prawidłowości eksploatacji urządzeń kolejowych. W razie stwierdzenia, że odległości minimalne usytuowania drzew lub krzewów zostały naruszone właściwy organ nie jest więc już zobowiązany do badania czy tego rodzaju nielegalne usytuowanie utrudnia widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych albo powoduje zaspy śnieżne. Nie jest również zobowiązany do dalszego badania, czy tak posadzone drzew lub krzewy zagrażają bezpieczeństwu ruchu kolejowego lub prawidłowości eksploatacji urządzeń kolejowych. W tym zakresie bowiem oceny dokonał sam prawodawca, statuując odpowiednie przepisy o minimalnych odległościach usytuowania drzew i krzewów w sąsiedztwie linii kolejowej.

Powyższy pogląd jest akceptowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo w wyroku z dnia 1 kwietnia 2014 r. (II SA/Kr 1639/13) WSA w Krakowie stwierdził, że § 1 rozporządzenia z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych ustanowił zasadę, że na gruntach położonych w sąsiedztwie linii kolejowej drzewa i krzewy mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 15 metrów od osi skrajnego toru kolejowego. Przepis ten dotyczy zarówno drzew istniejących, jak i ewentualnych nowych nasadzeń. W pierwszym wypadku oznacza on obowiązek usunięcia takich drzew, w drugim - zakaz ich sadzenia. W sytuacji, gdy drzewa i krzewy rosnące w sąsiedztwie linii kolejowej usytuowane są w odległości mniejszej lub równej 15 metrów od osi skrajnego toru kolejowego, wobec wprowadzenia fikcji prawnej, że takie ich usytuowanie powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ruchu kolejowego, organ wydający decyzję o usunięciu drzew na podstawie art. 56 ust. 1 u.t.k. nie musi dokonywać ustaleń, że takie usytuowanie drzew lub krzewów utrudnia widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych albo powoduje zaspy śnieżne. Powinność taka powstaje dopiero w takim przypadku, gdy wnioskowane do usunięcia drzewa położone są w odległości większej niż 15 metrów od osi skrajnego toru kolejowego. Podobnie w wyroku z dnia 5 lutego 2014 r. (II SA/Kr 1613/13) WSA w Krakowie wyraził pogląd, że jeżeli drzewa i krzewy rosnące w sąsiedztwie linii kolejowej są usytuowane w odległości mniejszej lub równej 15 m od osi skrajnego toru kolejowego, to organ wydający decyzję o usunięciu drzew na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym nie musi dokonywać ustaleń, że takie usytuowanie drzew lub krzewów utrudnia widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych albo powoduje zaspy śnieżne (ONSAiWSA 2015/6/106). W takiej sytuacji samo usytuowanie drzew lub krzewów w takiej odległości przesądza, iż powinna być w stosunku do nich wydana decyzja o pozwoleniu na wycinkę. Ustalanie wpływu na bezpieczeństwo ruchu kolejowego jest wymagane w relacji do drzew lub krzewów sytuowanych w odległości przekraczającej 15 m od skrajnej linii torów (wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 marca 2014 r., II SA/Kr 1640/13; LEX nr 1443501).

Na zakończenie rozważań warto wskazać, że dodany do ustawy o transporcie kolejowym ustawą z dnia 7 lipca 2016 r. o zmianie ustawy o transporcie kolejowym oraz niektórych innych ustaw nowy przepis art. 57a, pozwalający w szczególnie uzasadnionych przypadkach na wyrażenie zgody (w drodze postanowienia starosty) na odstępstwo od minimalnych odległości drzew i krzewów, nie mógł zostać zastosowany w sprawie, albowiem powyższa ustawa nowelizująca weszła w życie 31 sierpnia 2016 r., a zatem już po wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie, stosownie zaś do art. 6 ustawy zmieniającej do postępowań administracyjnych prowadzonych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Powyższa nowelizacja potwierdza, że naruszenie wymogów w zakresie minimalnych odległości drzew lub krzewów od osi skrajnego toru jest podstawą do wydawania decyzji o ich usunięciu, natomiast nowy przepis ma umożliwić w szczególnych przypadkach wprowadzenie odstępstw (wyjątków) od powyższych wymogów odległościowych (zob. także uzasadnienie projektu ustawy w zakresie wprowadzenia art. 57a). Na marginesie sprawy Sąd dostrzega, że zgodnie jednak z treścią art. 57a ust. 2 u.t.k. pozytywne postanowienia starosty wymaga uzgodnienia z właściwym zarządcą kolejowym, co oznacza, że stanowisko zarządcy kolejowego w zakresie dopuszczalności wprowadzenia odstępstwa jest dla starosty wiążące.

Skarżone decyzje nie naruszają również art. 57 przedmiotowej ustawy z uwagi na rozłączność hipotez przywołanego przepisu (dotyczy wyłącznie odstępstw od warunków usytuowania budynków i budowli oraz wykonywania robót ziemnych usytuowanych w sąsiedztwie linii kolejowej) i art. 56 tej ustawy będącego materialno- prawną podstawą rozstrzygnięcia rzeczonej sprawy administracyjnej.

Nie sposób także uznać, ze skarżone decyzję naruszają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 20 października 2015 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać skrzyżowania linii kolejowych oraz bocznic kolejowych z drogami i ich usytuowanie, czyli z uwagi na przepis intertemporalny (§ 90 tego rozporządzenia) właściwie uregulowania rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 26 lutego 1996 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać skrzyżowania linii kolejowych z drogami publicznymi i ich usytuowanie, skoro przepisy rozporządzenia z dnia 20 października 2015 r. nie były (i słusznie) podstawą rozstrzygnięć w przedmiotowej sprawie.

Z kolei zarzut naruszenia art. art. 80 k.p.a. poprzez uznanie, że wycięcie drzew nie spowoduje i doprowadzi do zamierzonego efektu, tj. osiągnięcia parametrów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 20 października 2015 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać skrzyżowania linii kolejowych oraz bocznic kolejowych z drogami i ich usytuowanie, wynika z nie dość wnikliwego wniknięcia w naturę rzeczonej tejże sprawy administracyjnej, której istotą jest wyeliminowanie zagrożeń zidentyfikowanych w hipotezie art. 56 u.t.k. wywołanych przez drzewa lub krzewy (w niniejszej sprawie utrudnienie widoczności sygnałów i pociągów), a nie teoretyczne dywagowanie nad zapewnieniem (polepszeniem) stanu bezpieczeństwa na tymże przejeździe kolejowym poprzez wykonanie jakichkolwiek robót budowlanych (chociażby wskazanych w skardze ustawienie rogatek, czy sygnalizacji świetlnej), czy innych czynności (zmniejszenie prędkości) w żaden sposób nie związanych z lokalizacją, właściwie oddziaływaniem drzew i krzewów na dobra chronione hipotezą przywołanego artykułu.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 56 ust. 3 u.t.k. ustalający odszkodowanie za drzewa i krzewy oraz z ich usunięcie, jako, że rozstrzygnięcie w tym zakresie nie jest (właściwie nie może być) niezbędnym elementem orzeczenia na podstawie art. 56 tej ustawy, czego dobitnym dowodem jest chociażby ust. 2 przywołanego artykułu wskazujące, że ustalenie rzecznego odszkodowania następuje w drodze umowy, a dopiero w przypadku braku tejże umowy starosta surogacyjnie orzeka o odszkodowaniu (art. 56 ust. 3 w/w ustawy).

Mając na względzie przytoczoną wyżej argumentację, wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji nie naruszyły prawa w stopniu uzasadniającym ingerencję w ich moc obowiązującą, a zatem – w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. – odpowiadają prawu, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.