Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1480/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 17 kwietnia 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 1139/16 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 2 marca 2017 r., sygn. II SA/Lu 1139/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, oddalił skargę M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła M. K., zaskarżając go w całości. Wniosła o uchylenie wyroku, uchylenie decyzji Wojewody [...] z [...] września 2016 r. nr [...] oraz decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., Nr [...] i postanowienia Starosty [...] z [...] stycznia 2016 r., znak: [...], ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, jak również o zasądzenie od Wojewody [...] na rzecz skarżącej zwrotu koszów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

Na podstawie art 174 pkt 1) i 2) p.p.s.a. w związku z uchybieniami przepisom postępowania oraz przepisom prawa materialnego.:

I. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy,

a mianowicie:

1) art. 106 § 3 p.p.s.a. polegające na niezobowiązaniu organu do uzupełnienia akt sprawy poprzez złożenie brakujących dokumentów, tj. ekspertyzy technicznej dotyczącej lokalizacji projektowanego bezodpływowego zbiornika na ścieki opracowanej przez inż. J. F. w lipcu 2014r., w sytuacji gdy dokument ten był niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości występujących w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do uniemożliwienia Sądowi I instancji dokonania weryfikacji i oceny w przedmiocie wskazań zaproponowanych w przedmiotowej ekspertyzie technicznej dotyczących lokalizacji bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe, zachowania odpowiednich odległości od granic działek sąsiednich oraz obiektów na nich usytuowanych, pojemności zbiornika, możliwości zaprojektowania zbiornika bezodpływowego w innym miejscu, zaleceń rzeczoznawcy w zakresie budowy zbiornika, a także sposobu wykonania szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe. Brak niniejszej ekspertyzy w aktach sprawy miał niewątpliwie istotny wpływ na wynik sprawy;

2) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. — Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2016.1066 t. j., dalej jako: "p.u.s.a.") oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionego przez skarżącą zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 9 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U.2016.290 t.j., dalej jako: "pr.bud.") polegające na niezamieszczeniu rozwiązań zamiennych we wniosku Starosty [...] do Ministra Infrastruktury i Rozwoju o udzielenie upoważnienia do dokonania odstępstwa od przepisów techniczno - budowlanych,

3) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9 oraz 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. — Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016.23 t.j., dalej jako: "k.p.a.") oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organów administracji obu instancji, pomimo iż podczas postępowania przed organami administracji nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, w tym samym nie wyjaśniono dlaczego projektowany zbiornik bezodpływowy zgodnie z postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...] i decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r., nr [...] zostać ma usytuowany przy granicy z nieruchomością skarżącej (na której, tuż przy granicy z działką inwestorki, znajduje się studnia z wodą pitną) a nie przy granicy z którąkolwiek z innych nieruchomości. W efekcie zostało ograniczone, wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 9) pr. bud., prawo skarżącej do uwzględnienia przy wydawaniu decyzji jej uzasadnionego interesu;

4) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z aft. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9 oraz 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organów administracji obu instancji, pomimo iż nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, w tym samym nie wyjaśniono czy projektowany zbiornik bezodpływowy zgodnie z decyzjami Starosty i Wojewody o zatwierdzeniu projektu budowlanego, który zgodnie z zatwierdzonym projektem ma zostać skonstruowany z kręgów betonowych spełnia wymogi sanitarne określone w decyzji [...] Powiatowego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Sanitarnego (dalej jako: "[...]PWIS") z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w szczególności zważywszy na nieznaczną, odległość zbiornika od studni z wodą pitną znajdującej się na nieruchomości skarżącej. W efekcie zostało ograniczone, wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 9) pr. bud., prawo skarżącej do uwzględnienia przy wydawaniu decyzji jej uzasadnionego interesu;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

5) art. 32 ust. 1 pkt 2 pr. bud. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 pr. bud. w zw. z art. 35 ust. 4 pr. bud. w zw. z § 36 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie przez Sąd I instancji, iż organ administracji architektoniczno — budowlanej zobligowany był do wydania pozwolenia na budowę wobec spełnienia przez inwestorkę przesłanek zawartych w art. 32 ust. 1 pkt 2 pr. bud. oraz 35 ust. 1 pkt. 3 pr.bud., podczas gdy projekt budowlany nie był kompletny z uwagi na okoliczność, iż wymagane uzgodnienie z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym z dnia [...].12.2014r. zostało wydane w oparciu o ekspertyzę techniczną dotyczącą lokalizacji projektowanego bezodpływowego zbiornika na ścieki opracowaną przez inż. J. F. w lipcu 2014r., która nie dotyczyła budowy zbiornika na nieczystości ciekłe objętego pozwoleniem na budowę wydanego na mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...].08.2016r. nr [...], co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bez wymaganego przepisami szczególnymi aktualnego uzgodnienia;

6) art. 9 ust. 3 pkt 3 pr. bud. w zw. z art. 9 ust. 1 pr. bud. poprzez błędną wykładnię przejawiającą się w nieuprawnionym przyjęciu przez Sąd I instancji, iż przy wydawaniu postanowienia z dnia [...].01.2016r. przez Starostę [...] w przedmiocie udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów § 36 ust. 2 pkt 1 i 2, § 31 ust. 1 pkt 3 rozp. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie naruszono obowiązujących przepisów prawa, w sytuacji gdy wniosek organu z dnia [...].10.2015r. do właściwego ministra o przyznanie upoważnienia do wydania zgody na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych nie zawierał żadnych propozycji rozwiązań zamiennych, podczas gdy obligatoryjnym elementem wniosku do ministra w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo organowi administracji architektoniczno-budowlanej jest propozycja rozwiązań zamiennych;

7) art. 9 ust. 1 pr. bud. w zw. art. 5 ust. 1 pkt 9 pr. bud. w zw. z § 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz.U.1997.78,483., dalej jako: Konstytucja), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie przez sąd I instancji, iż nie ma podstaw do przyjęcia, że inwestycja powodować będzie negatywne oddziaływania, w szczególności na działkę skarżącej, gdyż woda ze studni nie stanowi wyłącznie źródła wody pitnej, w sytuacji gdy woda ze studni skarżącej wykorzystywana była do celów spożywczych zarówno ludzi jak i zwierząt w całym gospodarstwie skarżącej, co w konsekwencji doprowadziło Sąd do błędnego przyjęcia, iż odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych jest dopuszczalne, gdyż nie spowoduje pogorszenia warunków zdrowotno - sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska oraz wydaniem pozwolenia na budowę z pominięciem uwzględnienia konstytucyjnego obowiązku równego traktowania wszystkich stron;

8) art. 4 pr. bud. w zw. z art. 32 i art. 64 Konstytucji poprzez niewłaściwe zastosowanie i tym samym uniemożliwienie realizacji skarżącej prawa do zabudowy w przyszłości zgodnie z przysługującym skarżącej prawem do równego traktowania przez władze publiczne i równej dla wszystkich ochronie prawnej własności.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, że wspomnianym wyżej wyrokiem sąd oddalił jej skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2016r., nr [...], w której organ po pierwsze uchylił w całości decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016r. i orzekł o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia na budowę dla J. Ł. zam. [...], ul. [...],[...], obejmującego budowę przyłącza kanalizacji sanitarnej wraz ze zbiornikiem bezodpływowym na nieczystości ciekłe, zlokalizowanych na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości B., gm. T. Po drugie utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2016r., znak: [...] udzielające zgody na odstępstwo od przepisów § 36 ust. 2 pkt 1 i 2, § 31 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie polegające na usytuowaniu zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe, na działce nr ew. [...] w odległości 1,59 m i 2,10 m od okna pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi, w odległości 0,86 m i 1,31 m od granicy z sąsiednią działką nr ew. [...] oraz w odległości 3,54 od studni na sąsiedniej działce nr ew. [...] w miejscowości B., gm. T.

Wobec kwestionowania przez skarżącą usytuowania szamba w stosunku do jej działki, a także wątpliwości w zakresie szczelności bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe Sąd I instancji powinien zweryfikować czy warunki określone w ekspertyzie technicznej opracowanej przez inż. J. F. zostały odzwierciedlone w wydanych decyzjach przez Starostę [...].

Brak w aktach sprawy przedmiotowej ekspertyzy doprowadził do uniemożliwienia Sądowi I instancji dokonania weryfikacji i oceny w przedmiocie wskazań zaproponowanych w przedmiotowej ekspertyzie technicznej dotyczących lokalizacji bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe, zachowania odpowiednich odległości od granic działek sąsiednich oraz obiektów na nich usytuowanych, pojemności zbiornika, możliwości zaprojektowania zbiornika bezodpływowego w innym miejscu, zaleceń rzeczoznawcy w zakresie budowy zbiornika, a także sposobu wykonania szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe. Ponadto brak niniejszej ekspertyzy w aktach sprawy miał niewątpliwie istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż sąd I instancji nie mógł dokonać oceny, czy organy ustaliły stan faktyczny zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej.

Skarżąca kasacyjnie wskazała, iż organ administracyjny winien zgodnie z regułami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz mając na uwadze całość materiału dowodowego ocenić, czy zachodzą przesłanki udzielenia zgody na odstępstwo i odzwierciedlić je zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. w uzasadnieniu wydanej decyzji. Tymczasem z akt administracyjnych nie wynika, by przesłany Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju wniosek z dnia [...].10.2015r. w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo spełniał wymogi z art. 9 ust. 3 pkt 3 pr. bud.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, iż strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze zaś pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie.

Na początek należy wyjaśnić, jak wskazał Sąd Najwyższy, że uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno być zwięzłe, rzeczowe, jasne i emocjonalnie neutralne. Liczne, podnoszone ponad potrzebę zarzuty oraz rozwlekłe rozważania i argumenty, zajmujące wiele stron, powtarzane i akcentowane w różnych miejscach uzasadnienia, z reguły odbierają skardze kasacyjnej siłę przekonywania i osłabiają jej procesową skuteczność. (OSNC 2014/7-8/83, Biul.SN 2014/5/12, M.Prawn. 2015/1/37).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd I instancji nie naruszył art. 106 § 3 p.p.s.a.

Przepis ten wprowadza odstępstwo od zasady orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a.), a więc na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Posłużenie się w analizowanym przepisie stwierdzeniem "sąd może" wyraźnie wskazuje na uprawnienie sądu, a nie jego obowiązek. Już tylko to stwierdzenie wyklucza możliwość skutecznego postawienia sądowi pierwszej instancji zarzutu jego naruszenia. Nie przeprowadzenie, bowiem dowodu z dokumentu, tak jak wskazuje to przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie może być oceniane jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie, mające istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt I OSK 160/09; z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt I GSK 243/10; z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 165/11; z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OSK 840/11).

Ponadto, jak wyżej wskazano, przepis ten wprowadza odstępstwo od zasady orzekania przez sąd na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania. Jego zastosowanie jest możliwe, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. W niniejszej sprawie taka potrzeba nie zachodziła, albowiem z akt administracyjnych, w tym projektu budowlanego przyłącza kanalizacji sanitarnej wraz ze zbiornikiem bezodpływowym na nieczystości ciekłe stanowiących podstawę wydania przez organy decyzji wynika, że zalecenia rzeczoznawcy co do usytuowania zbiornika jak i jego sposobu wykonania (w tym jego szczelności i bezpieczeństwa użytkowania) zostały uwzględnione.

Za niezasadny należy także uznać zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a.

Podkreślić należy, że art. 1 § 1 i 2 prawa o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 1 p.p.s.a. jest przepisem ustrojowym. Sąd administracyjny może naruszyć ww. przepisy wówczas, gdy zaniecha kontroli skutecznie złożonej skargi, rozpozna sprawę nienależącą do jego kognicji, zastosuje środek kontroli inny niż określone w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi bądź zastosuje inne niż zgodność z prawem kryterium kontroli działalności administracji publicznej. W tej sprawie sąd rozpoznał skargę na decyzję ostateczną, oceniał ją pod kątem legalności. To czy ocena legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa czy też błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem ww. przepisu ustrojowego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Ww. przepis można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Sama okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się szczegółowo do wszystkich argumentów strony, stanowi istotne naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko w sytuacji, gdy taka wadliwość mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli na treść podjętego rozstrzygnięcia. Zarzuty w tym zakresie nie są jednak skuteczne, gdy mimo nieprawidłowego nawet uzasadnienia, zaskarżony wyrok odpowiada prawu (art. 184 p.p.s.a.). Ponadto, przyjmuje się, że jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje, jaki stan faktyczny sprawy został przyjęty, wówczas powołany przepis nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej. Błędnej nawet oceny okoliczności faktycznych, czy też wadliwości argumentacji dotyczącej wykładni lub zastosowania prawa materialnego, nie można utożsamiać z brakami uzasadnienia wyroku pierwszoinstancyjnego. W związku z powyższym, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może stanowić właściwej płaszczyzny do skutecznego zakwestionowania stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można również skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego. Powołany przepis dotyczy składników, zakresu i kompletności uzasadnienia, nie zaś oceny stanu faktycznego oraz prawnego ustalonego w postępowaniu administracyjnym i przyjętego przez sąd administracyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze powyższe, analizując uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie dopatrzył się w nim takich mankamentów, które obligowałyby go do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku daje odpowiedź co do zasadniczych powodów oddalenia skargi na decyzję organu architektoniczno-budowlanego. Sąd I instancji wyjaśnił, dlaczego uznał, poprzez odniesienie się do konkretnych przepisów, że zaskarżona decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę oraz postanowienie Starosty [...] z [...] stycznia 2016 r., znak: [...] udzielające zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych nie naruszają prawa.

Zgodzić się należy ze skarżącą, iż art. 9 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane stanowi, że wniosek do ministra, o którym mowa w ust. 2 tego przepisu, w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo powinien zawierać propozycje rozwiązań zamiennych, których w sprawie zabrakło. Niemniej jednak należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie z wniosku o wyrażenie zgody na odstępstwo wynika, że budynek mieszkalny zlokalizowany jest w odległościach: 2,90 od działki nr ewid. [...]; 1,50 m od działki nr ewid. [...]; 0,30 m od działki nr ewid. [...] oraz bezpośrednio przy granicy z drogą powiatową. Usytuowanie to nie jest kwestionowane. Zatem odległości budynku inwestorki od granic działek sąsiednich są niewielkie i w każdym przypadku nie pozwalają one na zachowanie odległości przewidzianych w przepisach rozporządzenia. Największy, a przez to umożliwiający wykorzystanie pod budowę zbiornika obszar działki J. Ł. to część przylegająca do działki skarżącej kasacyjnie. Zaprojektowanie zbiornika w tym miejscu jest więc uzasadnione, zachodzi bowiem szczególny przypadek dający podstawę do udzielenia zgody na odstępstwo od warunków techniczno – budowlanych dotyczących wymaganych w § 36 ust. 2 rozporządzenia odległości. W tej sytuacji brak we wniosku rozwiązań zastępczych nie stanowi naruszenia art. 9 ust. 3 pkt 3 ustawy prawo budowlane.

Tym samym zarzut opisany w punkcie I. 3) skargi kasacyjnej, polegający na nie wyjaśnieniu dlaczego projektowany zbiornik bezodpływowy ma zostać usytuowany przy granicy z nieruchomością skarżącej, a nie przy granicy z którąkolwiek z innych nieruchomości jest także nieuzasadniony.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej organy administracji należycie ustaliły stan faktyczny sprawy, wnikliwie rozpoznały sprawę, wzięły pod uwagę cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.

Należy podkreślić, że [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w decyzji z [...] grudnia 2014 r. uzgadniającej usytuowanie zbiornika na nieczystości stwierdził, że nie ma możliwości zaprojektowania zbiornika bezodpływowego w innym miejscu ze względu na ograniczenia związane z wielkością, kształtem i zagospodarowaniem działki, zaś miejscowość B. nie posiada kanalizacji sanitarnej. Ten wyspecjalizowany organ podniósł, że w świetle § 26 ust.3 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w razie braku warunków przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, działka wykorzystywana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, może być wykorzystywana pod zabudowę pod warunkiem zapewnienia możliwości zastosowania zbiornika bezodpływowego. Inspektor sanitarny wyjaśnił, że gromadzenie nieczystości ciekłych w szczelnym zbiorniku jest rozwiązaniem bezpieczniejszym, niż wylewanie nieczystości w miejsca przypadkowe i nie stwarza kolizji z istniejącą siecią wodociągową. Zastosowane w sprawie rozwiązania techniczne (sposób zaizolowania zbiornika, sygnalizator poziomu napełnienia i szybkozłączka do szczelnego podłączenia z wozem asenizacyjnym) zapewniają brak istniejącego i przewidywanego zagrożenia dla środowiska i zdrowia użytkowników studni wodociągowej oraz otoczenia. Dokonując zgodności spornej inwestycji z wymaganiami sanitarnymi organ miał na uwadze, że studnia na działce M. K. jest studnią czynną, z której skarżąca korzysta. Jednak na podstawie zgromadzonych materiałów dowodowych, w szczególności na podstawie pisma skarżącej z dnia [...] sierpnia 2014 r. ustalił, że woda ze studni używana jest do celów ogrodniczych – podlewania upraw znajdujących się na niezabudowanej działce nr 2831, nie stanowi źródła wody pitnej i nie były dla tej studni wyznaczane strefy ochronne, o których mowa w art. 51 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne. Skarżąca zaś, mieszka na dalszej działce, oddalonej o ok. 30 m od studni i ma zapewnioną wodę do spożycia przez ludzi z wodociągu gminnego.

Starosta [...] udzielając zgody na odstępstwo uwzględnił treść powyższej decyzji i zalecił inwestorowi m.in. wykonanie szczelnego zbiornika, zamontowanie sygnalizatora poziomu napełnienia zbiornika i zamontowanie szczelnego podłączenia z wozem asenizacyjnym. Rozwiązania te zostały przyjęte w zatwierdzonym przez organ architektoniczno-budowlanym projekcie. Dlatego chybiony jest także zarzut wskazany w

w punkcie I. 4) skargi kasacyjnej, polegający na nie wyjaśnieniu czy projektowany zbiornik spełnia wymogi sanitarne określone w decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z [...] grudnia 2014 r.

Zgodzić należy się z sądem wojewódzkim, że zgodnie z art. 35 ust. 4 prawa budowlanego nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeśli inwestycja nie narusza przepisów planu miejscowego ani przepisów techniczno – budowlanych, a inwestor przedłożył wymagane dokumenty, w szczególności oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wymagane przepisami szczególnymi uzgodnienia lub opinie innych organów, zaś projekt budowlany jest kompletny i zawiera m.in. informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz został sporządzony przez projektanta wpisanego na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, co potwierdził ważnym zaświadczeniem tej izby.

W niniejszej sprawie sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że organy obu instancji słusznie ustaliły, iż warunki te zostały spełnione, a więc nie było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Z tych względów zarzuty naruszenia prawa materialnego są także nieuzasadnione.

Na koniec już tylko wskazać należy, że błędny jest także zarzut naruszenia art. 4 pr. bud. w zw. z art. 32 i art. 64 Konstytucji poprzez "niewłaściwe zastosowanie i tym samym uniemożliwienie realizacji skarżącej prawa do zabudowy w przyszłości zgodnie z przysługującym skarżącej prawem do równego traktowania przez władze publiczne i równej dla wszystkich ochronie prawnej własności". Skarżąca kasacyjnie nie wskazała bowiem jak w przyszłości chciałaby zabudować swą nieruchomość i dlaczego tak usytuowany zbiornik na nieczystości jej to uniemożliwi. Z ustanowionej na gruncie art. 32 ust. 1 Konstytucji zasady wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów znajdujących się w zbliżonej sytuacji oraz zakaz różnicowania w tym traktowaniu bez przyczyny znajdującej należyte uzasadnienie w przepisie rangi co najmniej ustawowej. Zasady sprawiedliwości wymagają przy tym, aby zróżnicowanie prawne podmiotów pozostawało w adekwatnej relacji do różnic w ich sytuacji faktycznej, jako adresatów danych norm prawnych. Z powyższego wynika, że zasada równości nie ma oznaczać identyczności. Dyskryminacja rozumiana jest zaś jako zróżnicowane traktowanie podmiotów znajdujących się obiektywnie w takiej samej sytuacji, które to odmienne traktowanie nie ma swojej racjonalnej (obiektywnie usprawiedliwionej) podstawy (por. wyrok NSA z 16 listopada 2011 r., sygn. akt. I OSK 607/11) Taka sytuacja w sprawie nie występuje.

Mając na uwadze, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.