Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 378/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Inne
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania; oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 27 czerwca 2013 r. Samorząd Województwa (...) - Wojewódzki

Urząd Pracy w K. zawarł z T. Sp. z o. o. w W., (dalej "Strona", "Skarżąca", "Beneficjent" lub "Spółka"), umowę o dofinansowanie projektu pn. "Baza biznesu", dalej: "umowa o dofinansowanie", "umowa". Umowa w sposób szczegółowy określała zasady, tryb i warunki, na jakich przekazywane, wykorzystywane i rozliczane są środki na realizację projektu. Projekt realizowany był w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, Priorytetu VIII - Regionalne kadry gospodarki, Działania 8.1- Rozwój pracowników i przedsiębiorstw w regionie,

Poddziałania 8.1.1 - Wspieranie rozwoju kwalifikacji zawodowych i doradztwo dla

przedsiębiorstw, w okresie od 1 czerwca 2013 r. do 31 grudnia 2014 r. W dniu 14

października 2014 r. został podpisany aneks do umowy nr [...]. Zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie

projektu nr [...], stanowiącym załącznik do umowy o dofinansowanie, głównym celem

projektu było podniesienie kwalifikacji 210 pracowników z zakresu nowoczesnych

rozwiązań bazodanowych oraz BI (Business Intelligence) do potrzeb małych i

średnich przedsiębiorstw branży ICT w województwie (...), w tym wyrównanie

dysproporcji kompetencji zawodowych u kobiet do końca grudnia 2014 r. Cel projektu

miał zostać osiągnięty, między innymi, poprzez realizację następujących celów

szczegółowych: wyposażenie 210 pracowników (42 kobiet i 168 mężczyzn) z 177

MŚP branży technologii informatycznych i telekomunikacji z terenu województwa

(...)w umiejętności tworzenia zaawansowanych rozwiązań bazodanowych oraz

BI, uzyskanie przez 210 pracowników certyfikatów Microsoft Certified Technology

Specjalist. Na podstawie umowy o dofinansowanie Beneficjentowi zostało przyznane

na realizację projektu dofinansowanie w łącznej kwocie 1.624.490,76 zł.

Zgodnie z zapisami wniosku o dofinansowanie stanowiącego załącznik nr 1 do

umowy o dofinansowanie projektu, Strona postępowania zaplanowała realizację

trzech zadań: "Rekrutacja" - w kwocie 25.515 zł; "Szkolenia" - w kwocie 1.259.290 zł;

"Zarządzanie projektem" - w kwocie 251.045,76 zł. Budżet projektu uwzględniał

również koszty pośrednie w kwocie 88.640 zł. Przyjęto, że przedmiotowe koszty

rozliczane będą na podstawie rzeczywiście poniesionych wydatków.

Wojewódzki Urząd Pracy w K., jako Instytucja Pośrednicząca II

stopnia (dalej: "IP") w dniach 25-27, 30-31.03.2015 r. oraz 13-14.04.2015 r.

przeprowadził w projekcie kontrolę planową końcową nr (...).

Przedmiotem kontroli była weryfikacja dokumentacji projektowej pod kątem

prawidłowej efektywnej realizacji projektu zgodnie z założeniami określonymi w

umowie o dofinansowanie oraz zapisami wniosku o dofinansowanie projektu. Po

przeprowadzeniu postępowania kontrolnego w realizowanym projekcie w dniu (...)

listopada 2015 r. wydał zalecenia pokontrolne, w treści których uznał za częściowo

niekwalifikowalne wydatki poniesione na: obsługę prawną projektu, obsługę

księgową projektu, usługę najmu sal szkoleniowych wraz ze sprzętem i obsługą

techniczną, wyżywienie dla uczestników szkoleń i trenerów oraz zakwaterowania dla

uczestników szkoleń - z uwagi na naruszenie zasady konkurencyjności w

postępowaniu nr [...] oraz usługę najmu trenerów szkoleń i

trenerów warsztatów przedegzaminacyjnych - z uwagi na naruszenie zasady

konkurencyjności w postępowaniu nr [...].

W dniu 14 stycznia 2016 r. IP wystosowała do Beneficjenta wezwanie do

zwrotu środków w kwocie 205.030 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości

podatkowych. Spółka nie zwróciła środków w zakreślonym terminie, co spowodowało

wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie zwrotu środków.

W dniu (...) sierpnia 2016 r. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w

K., (dalej: "Dyrektor" lub "organ I instancji"), wydał decyzję nr [...], którą

zobowiązał Spółkę do zwrotu kwoty nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania

przyznanego na realizację Projektu "Baza biznesu" w łącznej wysokości 289.370,49

zł powiększonej o wysokość odsetek określonych jak dla zaległości podatkowych. Na

powyższą kwotę składały się:

a) kwota 164.770,49 zł - stanowiąca część wydatków poniesionych na

usługę najmu sal szkoleniowych wraz ze sprzętem i obsługą techniczną, wyżywienie

dla uczestników szkoleń i trenerów oraz zakwaterowania dla uczestników szkoleń,

które zostały zakwestionowane z uwagi na naruszenie zasady konkurencyjności w

postępowaniu nr [...]; wysokość wydatków została ustalona przy

zastosowaniu metody dyferencyjnej;

b) kwota 124.600 zł - stanowiąca część wydatków poniesionych na usługę

najmu trenerów szkoleń i trenerów warsztatów przedegzaminacyjnych, które zostały

uznane za niekwalifikowalne z uwagi na naruszenie zasady konkurencyjności w

postępowaniu nr [...]; wysokość środków określonych do zwrotu

z tego tytułu została ustalona przy zastosowaniu korekty finansowej w wysokości

25%. W pozostałym zakresie organ I instancji nie stwierdził podstaw do uznania za

niekwalifikowalne wydatków poniesionych na obsługę prawną i księgową Projektu.

Po rozpoznaniu odwołania Minister Rozwoju decyzją z [...] maja 2017 r. uchylił

w całości decyzję Dyrektora z [...] sierpnia 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego

rozpatrzenia organowi I Instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor decyzją z [...] stycznia 2018 r. nr

[...] zobowiązał Beneficjenta do zwrotu kwoty nieprawidłowo wykorzystanego

dofinansowania przyznanego na realizację Projektu "Baza biznesu" w łącznej

wysokości 272.807,15 zł powiększoną o wysokość odsetek określonych jak dla

zaległości podatkowych. Na powyższą kwotę składały się:

a) kwota 148.207,15 zł - stanowiąca część wydatków poniesionych na

usługę najmu sal szkoleniowych wraz ze sprzętem i obsługą techniczną, wyżywienie

dla uczestników szkoleń i trenerów oraz zakwaterowania dla uczestników szkoleń,

które zostały zakwestionowane z uwagi na naruszenie zasady konkurencyjności w

postępowaniu nr [...]; wysokość wydatków została ustalona przy

zastosowaniu korekty finansowej w wysokości 25 % dla I i II części zamówienia oraz

metody dyferencyjnej dla III części zamówienia;

b) kwota 124.600 zł - stanowiąca część wydatków poniesionych na usługę

najmu trenerów szkoleń i trenerów warsztatów przedegzaminacyjnych, które zostały

uznane za niekwalifikowalne z uwagi na naruszenie zasady konkurencyjności w

postępowaniu nr [...]; wysokość środków określonych do zwrotu

z tego tytułu została ustalona przy zastosowaniu korekty finansowej w wysokości

25%.

W dniu 20 lutego 2018 r. Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu I

instancji z [...] stycznia 2018 r. zaskarżając przedmiotową decyzję w całości.

Po rozpoznaniu odwołania od decyzji z [...] stycznia 2018 r. Minister Inwestycji i

Rozwoju, (dalej: "Minister", "organ II instancji", "organ odwoławczy") decyzją z [...]

grudnia 2018 r., znak: [...]:

1) uchylił decyzję z [...] stycznia 2018 r. w części dotyczącej kwoty

19.177,15 zł i w tym zakresie umorzył postępowanie;

2) w pozostałym zakresie utrzymał decyzję organu I instancji uznając, że:

a) łączna kwota wydatków niekwalifikowalnych w związku z

postępowaniem ofertowym na zlecenie usługi najmu sal szkoleniowych wraz ze

sprzętem i obsługą techniczną, wyżywieniem dla uczestników szkoleń i trenerów oraz

zakwaterowaniem dla uczestników szkoleń wynosi 129.030 zł, a składają się na nią:

z tytułu naruszenia zasady konkurencyjności 117.550 zł (tj. 25% z 471.020 zł

wartości wydatków rozliczonych w ramach cz. I i II zamówienia), 10.835 zł (tj. 25% z

43.340 zł wydatków rozliczonych w ramach cz. III zamówienia), z tytułu niespełnienia

kryteriów kwalifikowalności dot. usługi wykonanej 440 zł (koszt 2 noclegów po 220 zł,

niepotwierdzonych przez Hotel "Z.");

b) łączna wartość wydatków niekwalifikowanych w związku z naruszeniem

przez Beneficjenta zasady konkurencyjności w postępowaniu ofertowym na wybór

trenerów szkoleń i trenerów warsztatów przedegzaminacyjnych wynosi 124.600 zł (tj.

25% z 498.400 zł).

Ocenę decyzji wydanej w I instancji w świetle zarzutów podniesionych w

odwołaniu Minister rozpoczął od przypomnienia, że zgodnie z § 3 pkt 4 umowy o

dofinansowanie Spółka zobowiązała się przy wydatkowaniu środków otrzymanych w

ramach dofinansowania Projektu stosować aktualnie obowiązującą treść

"Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL", (dalej:

"Wytyczne") zamieszczonych na stronie internetowej Wojewódzkiego Urzędu Pracy

w K. Organ odwoławczy wskazał, że w orzecznictwie sądów

administracyjnych przyjmuje się, że pod pojęciem procedur, o których mowa w art.

207 ust. 1 pkt 2 i art. 184 ust. 1 u.f.p., należy rozumieć nie tylko procedury określone

w powszechnie obowiązującym prawie publicznym. Pod pojęciem "innych procedur"

należy rozumieć również postanowienia umowy zawartej w wyniku wyłonienia

danego projektu do dofinansowania. Powołując orzecznictwo sądowe Minister

wskazał, że podpisana przez beneficjenta według wzoru umowa określa procedurę

wykonywania przez niego projektu. W tej sytuacji, stosując zarówno gramatyczną,

jak też systemową wykładnię przepisu art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., należy przyjąć, że w

pojęciu i "innych procedur" mieszczą się umowy zawierane przez beneficjentów na

wykonanie zgłoszonych przez nich w ramach określonych programów operacyjnych i

wyłonionych do dofinansowania projektów. Ponadto w § 21 umowy o dofinansowanie

Spółka zobowiązała się przy realizacji zamówienia w ramach projektu stosować

zasadę konkurencyjności w rozumieniu Wytycznych (pkt 1). Zaakceptowała także

uprawnienie Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K., jako instytucji

bezpośrednio nadzorującej projekt, do zastosowania w ramach projektu korekt

finansowych zgodnie z powołanymi już powyżej Wytycznymi dotyczącymi określania

korekt finansowych za naruszenie zasady konkurencyjności dla wydatków

współfinansowanych z EFS w przypadku naruszenia zasady konkurencyjności. W

ocenie Ministra organ I instancji w zaskarżonej decyzji słusznie przywołał

uregulowania Wytycznych (rozdz. 3.1.3 pkt 2) odnoszące się do przejrzystości i

konkurencyjności wydatków, zobowiązujące beneficjentów projektów realizowanych

ze środków europejskich, aby postępowanie o udzielenie zamówienia były

przygotowywane i prowadzane z zachowaniem uczciwej konkurencji i równego

traktowania wykonawców.

Oceniając konkretne kategorie wydatków uznanych za niekwalifikowalne

Minister stwierdził, że odrzucenie przez Spółkę oferty U. Spółka z o.o. (jako

jednego z oferentów) ze wskazaniem na rażąco niską cenę oraz złożenie jej po

terminie, stanowiło naruszenie uregulowań Wytycznych. Z analizy materiału

dowodowego wynikało, iż powołana Spółka jako oferent w postępowaniu ofertowym

spełniała wszystkie wymogi formalne. Oferta U. Spółka z o.o. złożona została z

dochowaniem wyznaczonego terminu. Niedopuszczalnym, bo nieznajdującym

oparcia w stanie faktycznym, było przyjęcie przez Skarżącą, że terminem złożenia

oferty było przekazanie przez Spółkę U. zaktualizowanych stawek za zlecenie

zamówienia. W przekonaniu organu odwoławczego nieprecyzyjny opis przedmiotu

zamówienia miał wpływ na przebieg postępowania, o czym świadczy przyjęcie przez

Spółkę U. (oferenta) zaniżonych parametrów określających zapotrzebowanie

Skarżącej w przedmiocie zamówienia. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w

"Zapytaniu ofertowym" Skarżąca nie wymagała opisu sposobu kalkulacji ceny. Mimo

to zwróciła się do U. Sp. z o.o. o takie wyjaśnienia. W ocenie Ministra

niezrozumiałe było niezwrócenie się do drugiego z oferentów o analogiczne

wyjaśnienia. Działanie to nosiło znamiona nierównego traktowania oferentów, co

naruszało zasadę konkurencyjności. Za chybione organ odwoławczy uznał zarzuty

Strony, która jako powody zobowiązania U. Spółka z o.o. do przedstawienia

dodatkowych wyjaśnień wskazała potrzebę ustalenia, czy oferent był wykonawcą

projektów współfinansowanych ze środków unijnych. Minister zwrócił uwagę, że

okoliczności takie nie zostały wymienione w kryteriach oceny.

W ocenie Ministra z zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, to

wyłoniony wykonawca czyli Spółka A. zawyżył stawki w złożonej

ofercie. Również, w przypadku tej oferty doszło do przekroczenia terminu na jej

złożenie, co powinno było skutkować jej odrzuceniem.

Bezpodstawnym był również zarzut nieumożliwienia przeprowadzenia wizji

lokalnej sal komputerowych wskazanych w ofercie przez U. Spółka z o.o. Za

nietrafioną organ odwoławczy uznał argumentację, w ramach której z jednej strony

Beneficjent przekonywał, że "dokonanie wizji lokalnej umożliwiłoby weryfikację

realnej sposobności wykonania zamówionych usług, tym ich jakości", z drugiej zaś

zarzucił U. Spółka z o.o. nieprzedstawienie choćby listów intencyjnych

podwykonawców. Organ II instancji zauważył, że Strona nie wymagała od oferentów

przedstawiania listów intencyjnych, jak również nie określiła kryteriów innych niż cena

za zlecaną usługę do weryfikacji zdolności podmiotu do realizacji przedmiotowej

usługi. Skarżąca w zakresie wymagań wobec oferentów zobowiązana była treścią

"Zapytania ofertowego". Stosowanie niejednolitych wymogów wobec oferentów i

nierównego ich traktowania potwierdza brak konsekwencji wobec A. Spółka z o.o., która nie poinformowała

Spółki o planowanym i

dokonanym, podzleceniu zamówienia, pomimo, że zapisy umowy nie przewidywały

podzlecenia usługi.

Organ odwoławczy za niezasadny uznał wniosek Spółki o przeprowadzenie

dowodu z pisemnej opinii biegłego z zakresu ekonomii, funduszy europejskich i

finansów celem sporządzenia opinii w przedmiocie wyliczenia wartości rynkowej

usług najmu komputerowych sal szkoleniowych wraz ze sprzętem i obsługą

techniczną, dostarczenia lunchu i poczęstunku oraz zakwaterowania uczestników

szkolenia organ odwoławczy, ponieważ w jego ocenie dotyczył on okoliczności już

stwierdzonych innymi dowodami. Przedstawiona analiza stanu faktycznego w ocenie

organu odwoławczego bezsprzecznie dowodziła naruszenia zasady

konkurencyjności z uwagi na niezasadne odrzucenie oferty oraz wybór oferty

podlegającej odrzuceniu z uwagi na złożenie jej po terminie.

Organ II instancji zwrócił uwagę, że szacując wydatki niekwalifikowalne w

związku z naruszeniem zasady konkurencyjności organ I instancji zastosował

Wytyczne dotyczące określania korekt finansowych za naruszenie zasady

konkurencyjności dla wydatków współfinansowanych z EFS, zwane "Taryfikatorem"

stanowiące załącznik do Zasad finansowania PO KL (w wersji z dnia 9 września

2014 r.). Według Taryfikatora wystąpienie ww. naruszeń skutkuje korektą finansową

na poziomie od 5% do 25%. Jednocześnie, w dokumencie określono, iż w przypadku

zbiegu tytułów do naliczenia korekty finansowej, nalicza się ja według wskaźnika o

najwyższej wartości. Stąd, w analizowanym zakresie sprawy organ l instancji orzekł

wydatki niekwalifikowalne w kwocie odpowiadającej 25% wartości zamówienia

rozliczonej w kwestionowanym postępowania. Przy czym, organ ten uznał brak

przesłanek, które uzasadniałyby obniżenie korekty, choć Taryfikator stwarzał taką

możliwość. Organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko Dyrektora.

Oceniając zasadność wydatków poniesionych przez Spółkę w związku z

realizacją zadania "Podzlecenie usługi zakwaterowania i wyżywienia uczestników

projektu", organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej uznania

za niekwalifikowalne wydatków w kwocie 660 zł rozliczonych w projekcie tytułem

kosztów zakwaterowania, ponieważ nie zostało dowiedzione niezrealizowanie usługi

w tym zakresie. Minister utrzymał w mocy decyzję organu I instancji co do uznania za

niekwalifikowalne wydatków w kwocie 440 zł uznanej za wydatek niekwalifikowalny z

uwagi na niezrealizowanie usługi. W ocenie organu II instancji Hotel "Z." w

K., u którego A. Sp. z o. o. w W. zakupił usługę

zakwaterowania uczestników szkoleń nie potwierdził skorzystania z usługi

zakwaterowania wraz z wyżywieniem przez 3 uczestników projektu, w terminach

określonych przez Skarżącą.

Oceniając zasadność zakwestionowania przez organ I instancji wydatków

podniesionych na usługi zakwaterowania i wyżywienia uczestników projektu w

związku z niezgodnością terminów realizacji usługi potwierdzonych przez Hotel

"Z." z okresami objętymi fakturami wykonawcy w ujęciu miesięcznym organ

odwoławczy stwierdził, że usługa zakwaterowania w ramach kwestionowanych przez

organ I instancji 41 osobonoclegów została zrealizowana na rzecz uczestników

projektu, dlatego uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej kwoty 9.020

zł, jako spełniającej kryteria kwalifikowalności.

Oceniając prawidłowość przeprowadzenia postępowanie ofertowego na wybór

trenerów szkoleń i trenerów warsztatów przedegzaminacyjnych Minister podzielił

ocenę organu I instancji, iż w analizowanym zakresie sprawy doszło do naruszenia

przez Stronę zasady konkurencyjności w zakresie nieuprawnionego dopuszczenia do

udziału w postępowaniu ofert, które nie spełniały wymogów formalnych, przez co

powinny były zostać odrzucone.

Ostatecznie po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Spółka została

zobligowana do zwrotu kwoty 253.630 zł wraz z odsetkami. Strona nie zgodziła się z

uznaniem, że w postępowaniach nr [...] oraz

[...] doszło po jej stronie do uchybienia zasadzie

konkurencyjności, a nałożona korekta finansowa nie znajduje uzasadnienia.

W skardze na decyzję z [...] grudnia 2018 r. Strona wniosła o:

1. uchylenie decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju w części utrzymującej w

mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z [...] stycznia

2018 r.;

2. mając na uwadze treść art. 135 p.p.s.a. - uchylenie decyzji Dyrektora w

części, w jakiej została utrzymana w mocy;

3. zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w

tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa

materialnego oraz przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a w

konsekwencji nałożenie na Skarżącą dotkliwej korekty finansowej w miejsce

uchylenia w całości decyzji organu I instancji, poprzez:

1. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. art. 77 § 1 i 3 k.p.a, art. 75 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 i 2

k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 84 k.p.a., art. 86 k.p.a., art. 89 § 1 i 2 k.p.a., art. 81a § 1

k.p.a. w zw. z art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst

jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 869, dalej: "u.f.p.") poprzez:

a. niedopuszczenie dowodu z pisemnej opinii biegłego z zakresu ekonomii,

funduszy europejskich i finansów celem sporządzenia opinii w przedmiocie

wyliczenia wartości rynkowej usług najmu komputerowych sal szkoleniowych wraz ze

sprzętem i obsługą techniczną, dostarczenia i podawania lunchu i poczęstunku dla

uczestników szkolenia i trenerów, zakwaterowania uczestników szkolenia wraz ze

śniadaniem i kolacją według wartości usług aktualnych na lipiec 2013 roku oraz na

pozostałe okoliczności wskazane we wniosku dowodowym z 27 kwietnia 2018 r.

(wniosek złożony również 29 września 2017 r. organowi I instancji) przy założeniu, że

podmioty realizujące te usługi musiałyby się liczyć z obowiązkiem pozostawania w

pełnej gotowości do ich realizacji w okresie od 1 czerwca 2013 r. do 31 grudnia 2014

r. i ograniczeniem w realizacji swoich usług w tym czasie na rzecz innych

zamawiających;

b. niedopuszczenie dowodu z przesłuchania Strony postępowania oraz

świadków: A. S. i D. S. celem wyjaśnienia

okoliczności dotychczas niewyjaśnionych w sprawie, a dotyczących m.in. daty,

mechanizmu i procedury wpływu oferty A. Sp. z o.o. w odpowiedzi

na Zapytanie ofertowe sformułowane przez Stronę;

c. niedopuszczenie dowodu z przesłuchania świadków - wspólników U.

s.c. celem weryfikacji, czy podmiot ten byłby ponad wszelką wątpliwość w stanie w

sposób rzetelny i należyty wywiązać się ze zobowiązania wynikającego z

ewentualnie zawartej umowy (wykonać całą usługę - wszystkie jej części łącznie w

czasie, terminie, miejscu i według stawek wynikających z ofert tego podmiotu), w

szczególności, czy ewentualne przekonanie tego podmiotu o zdolności wywiązania

się z ciążącego zobowiązania jest podparte jego doświadczeniem w udziale w

projektach finansowanych ze środków Unii Europejskiej o tożsamym przedmiocie;

d. niedopuszczenie dowodu z wyjaśnień podmiotów trudniących się

zawodowo realizacją usług tego samego rodzaju, jak realizowane w ramach Projektu

(najmu sal szkoleniowych wraz ze sprzętem i obsługą techniczną, dostarczenia i

podawania lunchu i poczęstunku dla uczestników szkolenia i trenerów,

zakwaterowania uczestników szkolenia wraz ze śniadaniem i kolacją) celem

ustalenia, czy ceny ich usług byłyby takie same jak wskazane w cennikach

zamieszczonych na stronie internetowej, gdyby termin realizacji usług nie był z góry

znany i przy założeniu, że podmioty realizujące te usługi musiałyby się liczyć z

obowiązkiem pozostawania w pełnej gotowości do ich realizacji w okresie od 1

czerwca 2013 r. do 31 grudnia 2014 r. i ograniczeniem w realizacji swoich usług w

tym czasie na rzecz innych zamawiających;

2. art. 9, art. 10 § 1 k.p.a., art. 81 k.p.a. w zw. z art. 67 u.f.p. poprzez brak

zapewnienia Skarżącej czynnego udziału w postępowaniu oraz prawa

wypowiedzenia się co do zebranych materiałów przed zakończeniem postępowania;

3. art. 207 ust. 1 pkt 2, art. 207 ust. 9, art. 184 u.f.p. w zw. z art. 7a § 1 k.p.a.

poprzez uznanie, że otrzymane w ramach dofinansowania środki zostały

wykorzystane przez Beneficjenta z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184

ust. 1 u.f.p. będące konsekwencją naruszenia przez organy:

a. postanowień Rozdziału 3 Podrozdziału 1 Sekcja 3 pkt 2), Rozdziału 3

Podrozdziału 1 Sekcja 3 Podsekcja 1 Punkt 5) i 9) oraz Rozdziału 3 Podrozdziału

3.1. pkt 1 lit b Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL

oraz punktu 3 załącznika nr 3 do Wytycznych poprzez uznanie, że Skarżąca

naruszyła zasadę konkurencyjności i równego traktowania wykonawców w

postępowaniu ofertowym nr [...] oraz zasadę konkurencyjności i

równego traktowania wykonawców oraz zapewnienia właściwej ścieżki audytu w

postępowaniu ofertowym [...], podczas gdy do takiego

naruszenia po stronie Skarżącej nie doszło;

b. postanowień Rozdziału 3 Podrozdziału 1 Sekcja 3 punkt 3) Wytycznych w

zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL w zw. z art. 98 ust. 2 oraz z art. 2

ust. 7 Rozporządzenia (WE) 1083/2006 poprzez nałożenie na Beneficjenta korekty

finansowej w sytuacji braku uchybienia zasadzie konkurencyjności oraz uznanie, że

zachowanie Beneficjenta stanowiło nieprawidłowość w rozumieniu ww. przepisów,

podczas gdy organy administracji nie wykazały zaistnienia wszystkich czterech

przesłanek, o których mowa w art. 2 pkt 7 Rozporządzenia (WE) 1083/2006

niezbędnych do stwierdzenia nieprawidłowości uzasadniającej nałożenie korekty

finansowej, w szczególności nie uprawdopodobniły, że działanie lub zaniechanie

Beneficjenta spowodowało lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym

Unii Europejskiej, a w konsekwencji sfinansowanie nieuzasadnionego wydatku z tego

budżetu, a z ostrożności procesowej również poprzez ustalenie wysokości korekty

finansowej bez należytego uwzględnienia charakteru i wagi ewentualnej

nieprawidłowości, w tym formalnego charakteru naruszenia, a nadto z ostrożności

brak uzasadnienia przyczyny, dla której organy administracji nie ustaliły wobec

Beneficjenta korekty finansowej w oparciu o metodę wskaźnikową przy zastosowaniu

wskaźnika procentowego w wysokości 5 %;

4. art. 7 k.p.a., art. 7a k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art.

81a § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 u.f.p. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej

oceny dowodów i wyprowadzenie wniosków pozostających z materiałem

dowodowym w sprzeczności oraz rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść strony;

5. art. 8, art. 11, art. 12 k.p.a. polegającego na wydaniu decyzji wadliwej,

naruszającej zasadę zaufania do organów administracji publicznej, nie dość wnikliwej

i niedostatecznie wyjaśniającej zasadność przesłanek, którymi organy kierowały się

przy załatwieniu sprawy;

6. art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Dyrektora

z (...) stycznia 2018 r., podczas gdy decyzja ta jako wydana z naruszeniem przepisów

prawa materialnego i procesowego wskazanych w odwołaniu Skarżącej z 29 stycznia

2016 r., powinna zostać uchylona na podstawie art. 138 § 2 pkt 2 k.p.a. w części

zobowiązującej Skarżącą do zwrotu kwoty 253.630 zł wraz z odsetkami.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując

stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły

przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Zgodnie z art.

207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów

finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem

procedur, o których mowa w art. 184 podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z

odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia

przekazania środków, w terminie 14 od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust.

9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy, z zastrzeżeniem ust. 8 i 10. Zgodnie

z art. 184 ust. 1 u.f.p. wydatki związane z realizacją programów i projektów

finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane

zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi

procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu.

W przedmiotowej sprawie procedurę, o której mowa w art. 184 u.f.p., stanowi

umowa o dofinansowanie projektu pt. "Baza biznesu" (nr [...]) została zawarta w dniu 27 czerwca 2013 r.,

aneksowana 14 października

2013 r.

W § 21 umowy Skarżąca zobowiązała się przy realizacji zamówienia w

ramach projektu stosować zasadę konkurencyjności w rozumieniu Wytycznych (pkt

1). Zarazem zaakceptowała także uprawnienie WUP w K., jako instytucji

bezpośrednio nadzorującej projekt, do zastosowania w ramach projektu korekt

finansowych zgodnie z powołanymi już powyżej Wytycznymi dotyczącymi określania

korekt finansowych za naruszenie zasady konkurencyjności dla wydatków

współfinansowanych z EFS w przypadku naruszenia przez Stronę zasady

konkurencyjności.

W zaskarżonej decyzji wskazano jakie procedury zostały naruszone przy

wydatkowaniu środków z dofinansowania, tj. Wytyczne z zakresie kwalifikowania

wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (rozdz. 3.1.3 pkt 2) w

zakresie prowadzenia postępowania z naruszeniem zasady konkurencyjności z

uwagi na niezasadne odrzucenie oferty oraz wybór oferty podlegającej odrzuceniu z

uwagi na złożenie jej po terminie (rozdz. 3.1.3 pkt 1 i 2).

Nie powielając wszystkich ustaleń organu, szczegółowo wymienionych w

zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a które sąd uznaje za prawidłowe,

należy stwierdzić, iż jak wynika z zebranego materiału dowodowego, działanie

Skarżącej spowodowało nierówne traktowanie wykonawców, co również naruszyło

procedurę konkurencyjności w zakresie przejrzystego i konkurencyjnego wyboru

wykonawcy usług. Skarżąca naruszyła też Wytyczne (rodz. 3.1. pkt 1)

zobowiązujące, aby wydatek miał bezpośredni związek z celem projektu (lit. a),

dotyczył usługi zrealizowanej (lit. d) i był udokumentowany (lit. g). Wskazane

naruszenia jednocześnie stanowiły naruszenie zapisów umowy o dofinansowanie

projektu zawartych w § 3 ust. 4, §17 ust. 2 oraz § 21 ust. 1.

Sąd w pełni podziela opinię organu, iż Skarżąca podpisując umowę o

dofinansowanie zobowiązała się do realizacji projektu na podstawie aktualnego

wniosku o dofinansowanie, stanowiącego załącznik do umowy, oraz do stosowania

aktualnie obowiązującej treści Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w

ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (zgodnie z § 3 pkt 4 w związku z § 1

pkt 6 umowy o dofinansowanie). Analiza stanu faktycznego i prawnego

przedmiotowej sprawy doprowadziła organ do wniosku, że Skarżąca podczas

realizacji projektu naruszyła art. 184 u.f.p. Stwierdzenie naruszenia takich procedur

stanowi z kolei podstawę do wydania przez Organ, w oparciu o art. 207 ust. 1 pkt 2 i

ust. 9 w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p., decyzji zobowiązującej Skarżącą do zwrotu

środków uznanych za niekwalifikowalne.

Wbrew twierdzeniom Skarżącej organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że w

przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia zasady konkurencyjności w dwóch

postępowaniach prowadzonych przez Skarżącą.

Sąd w pełni podziela opinię organu, iż odrzucenie w postępowaniu ofertowym

na zlecenie usługi najmu sal szkoleniowych wraz ze sprzętem i obsługą techniczną,

wyżywienia i zakwaterowania oferty Spółki U., ze wskazaniem na rażąco niską

cenę oraz złożenie jej po terminie, stanowiło naruszenie przywołanych uregulowań

Wytycznych (rozdz. 3.1.3 pkt 2) odnoszących się do przejrzystości i konkurencyjności

wydatków, zobowiązujących beneficjentów projektów realizowanych ze środków

europejskich, aby postępowania o udzielenie zamówienia były przygotowywane i

prowadzane z zachowaniem uczciwej konkurencji i równego traktowania

wykonawców.

Sąd zgadza się ze stanowiskiem Ministra, iż powołana Spółka jako oferent w

analizowanym postępowaniu ofertowym spełniała, wbrew twierdzeniom Skarżącej,

wszystkie wymogi formalne. Oferta została złożona na ustalonym przez Skarżącą

wzorze formularza. Do oferty Spółka załączyła wymagane dokumenty. Oferta Spółki

U. Sp. z o.o. złożona została z dochowaniem wyznaczonego terminu.

Nieprawidłowe było przyjęcie przez Skarżącą, że terminem złożenia oferty było

przekazanie przez Spółkę U. zaktualizowanych stawek za zlecenie

zamówienia.

Jak wynika z akt sprawy Spółka U. wyjaśniła, iż wcześniej dokonane

szacowanie uwzględniało mniejszą liczbę zapotrzebowania na sprzęt komputerowy,

co nierozłącznie wiązało się z zapotrzebowaniem w tym zakresie samej Skarżącej.

W zaskarżonej decyzji zasadnie wskazano, iż uchybienie Skarżącej co do liczby

zamawianych sal komputerowych nie może być w tej ocenie pominięte, jak również

nie było podstaw do przeniesienia przez Skarżącą odpowiedzialności za uchybienie

w tym względzie na oferenta. Rozbieżności w opisie przedmiotu zamówienia - wbrew

stanowisku Skarżącej - miały wpływ na przebieg postępowania, o czym świadczy

zaistniałe zdarzenie, tj. przyjęcie przez Spółkę oferenta (U.) zaniżonych

parametrów określających zapotrzebowanie Skarżącej w przedmiocie zamówienia.

Należy również zwrócić uwagę, że w Zapytaniu ofertowym Skarżąca nie

wymagała opisu sposobu kalkulacji ceny. Jednakże zwróciła się do U. Sp. z

o.o. o takie wyjaśnienia. W dokumentacji postępowania brak jest dokumentów

uzasadniających wątpliwości Skarżącej. Bezspornym jest również fakt niezwrócenia

się do drugiego z oferentów o analogiczne wyjaśnienia.

Słusznie Minister w zaskarżonej decyzji zauważył, iż takie działanie przejawia

znamiona nierównego traktowania oferentów, co narusza zasadę konkurencyjności.

Różnica w poziomie zaproponowanych cen za usługę przez obydwu oferentów nie

stanowiła dowodu na zaniżenie ceny jednej z ofert. Skarżąca powinna była

przeprowadzić rozeznanie rynku i dopiero na tej podstawie ocenić rynkowość cen

zaproponowanych przez oferentów. Nie sposób uznać wyjaśnień Skarżącej, iż znała

potencjał organizacyjny Spółki A. Sp. z o.o. z uwagi na

wcześniejszą współpracę, stąd nie wymagała od Spółki dodatkowych wyjaśnień.

Należy zaznaczyć, iż doświadczenie podmiotów nie było oceniane w ramach

ustalonych przez Skarżącą kryteriów oceny, przez co Skarżąca stosowała nierówne

standardy względem oferentów ubiegających się o zlecenie w tym samym

postępowaniu. Skarżąca w żaden sposób nie zweryfikowała rynkowości ceny oferty

Spółki wybranej w postępowaniu, a w konsekwencji co do zasady jej nie

kwestionowała.

Nie zasługuje na uznanie zarzut Skarżącej, iż w postępowaniu nie

przesłuchano wspólników U. na okoliczność ustalenia, czy podmiot ten brał

udział jako wykonawca w projektach współfinansowanych ze środków UE,

ewentualnie z jakim skutkiem lub na jakiej podstawie podmiot ten ocenił swój

potencjał do realizacji kwestionowanego zamówienia. Trafnie organ odwoławczy

zauważył, że jeżeli dla Skarżącej miało znaczenie doświadczenie podmiotuzleceniobiorcy w realizacji

podobnych usług w przeszłości, mogła ten aspekt

uwzględnić w kryteriach oceny, a przez to premiować podmioty w większym stopniu

spełniające to oczekiwanie.

Przypomnieć należy, iż przedmiotem zamówienia była usługa wynajmu sal

szkoleniowych, wyżywienia i zakwaterowania, stąd doświadczenie w realizacji

projektów unijnych nie mogło być bezwzględnie wymagane przez Spółkę. Skarżąca

nie miała podstaw prawnych, by podważać zdolność Spółki U. do rzetelnego i

należytego wykonania przedmiotu zamówienia, tj. wszystkich części łącznie w

określonym czasie, terminie, miejscu i według stawek określonych w ofercie tegoż

podmiotu, tylko dlatego, iż w jej nie podpartej żadnymi przesłankami opinii,

wykonawca zaproponował rażąco niską cenę za wykonanie usługi. Stronę skarżącą

obowiązywała procedura konkurencyjności i do niej powinna była się zastosować.

W tym miejscu zauważyć należy, iż wyłoniony wykonawca czyli Spółka A. zawyżył stawki w złożonej ofercie

(413,75 zł/jedn.), a mimo to Skarżąca

jego oferty nie odrzuciła. Również, w przypadku tej oferty, w ocenie organu

odwoławczego doszło do przekroczenia terminu na jej złożenie w analizowanym

postępowaniu, co powinno było skutkować jej odrzuceniem. Materiał dowodowy, w

szczególności odręczna adnotacja pełnomocnika Skarżącej D. S.

na ofercie Spółki A. potwierdza, że oferta ta wpłynęła w dniu 20

lipca 2013 r., podczas gdy termin składania ofert upływał w dniu 3 lipca 2013 r. Brak

jest podstaw dla przyjęcia, jak to postuluje w odwołaniu i w skardze Strona, że była to

omyłka pisarska.

Tym samym niezasadne są również argumenty dotyczące braku

przeprowadzenia przez organy obu instancji dowodu z zeznań świadków D. S. i A.S., celem wyjaśnienia

okoliczności

dotychczas niewyjaśnionych w sprawie, a dotyczących mechanizmu i procedury

wpływu do Skarżącej oferty A. Sp. z o.o., jej otwarcia i

sporządzenia protokołu. Prawidłowo organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowy

wniosek dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. Przypomnieć w

tym miejscu należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że na etapie

postępowania pierwszoinstancyjnego, Skarżąca pismem z dnia 14 czerwca 2016 r.

została wezwana m.in. do przedłożenia ewidencji czasu pracy D. S. za okres obejmujący miesiąc lipiec 2013

r., oraz rejestru

korespondencji przychodzącej Spółki. Skarżąca nie przekazała przedmiotowych

dowodów, informując, że nie prowadziła ewidencji czasu pracy. Przywołane

wyjaśnienia Skarżącej stanowiły dowód braku dokumentów potwierdzających wpływ

kwestionowanej oferty w terminie, które mogłyby uwierzytelnić wersję zdarzeń

forsowaną przez Skarżącą. W myśl Wytycznych podstawowym warunkiem

kwalifikowalności wydatków jest ich udokumentowanie, w ramach którego

uwzględnia się nie tylko dowody księgowe, ale również dokumenty potwierdzające

prawidłowość przeprowadzonych postępowań ofertowych w przypadku usług

zlecanych. Skarżąca na żadnym z etapów postępowania administracyjnego nie

zmieniła swoich wyjaśnień w tym zakresie, co ewentualnie stwarzałoby przesłankę

do zweryfikowania stanowiska organu odwoławczego względem zebranego w

sprawie materiału dowodowego.

Reasumując, prawidłowo uznały organy, iż skoro Skarżąca nie przedstawiła

dowodów, które uprawdopodobniłyby wersję zdarzeń Odwołującej, tj. dochowania

terminu złożenia oferty przez A., to właśnie oferta tej spółki powinna

była zostać odrzucona w zakwestionowanym postępowaniu, podczas gdy Strona

wybrała ją do realizacji usługi bezzasadnie, doszukując się uchybień w ofercie Spółki

U.

W kwestii postępowania ofertowego na wybór trenerów szkoleń i trenerów

warsztatów przedegzaminacyjnych wskazać należy, że Spółka w zapytaniu

ofertowym określiła szczegółowe wymagania merytoryczne wobec wykonawców

usługi. Skarżąca wymagała, by kopie dokumentów potwierdzających kwalifikacje

trenerów, potwierdzone za zgodność z oryginałem, były załączone do złożonej oferty.

Skarżąca określiła wymagania wobec kadry wykładowców, trenerów i

instruktorów, którzy mieli wykonywać zlecaną usługę szkoleniową. Wymogi

sformułowane przez Skarżącą dotyczyły kwalifikacji i doświadczenia w realizacji

analogicznych usług, zatem wpisywały się w przedmiot zamawianej usługi i wpływały

na jakość wykonania usługi i rezultaty działań podejmowanych w projekcie. Ocena

ofert złożonych w kwestionowanym postępowaniu wymagała przede wszystkim

oceny spełnienia ww. warunków, aby oferta mogła zostać uznana za ofertę w

przedmiocie zamawianej usługi, a tym samym by mogła być dopuszczona do udziału

w postępowaniu.

W ocenie Sądu organy zasadnie zauważyły, że w ramach kwestionowanego

postępowania brak jakichkolwiek dowodów, aby Skarżąca przeprowadziła analizę

złożonych ofert pod kątem ich zgodności z przedmiotem zamówienia. Do żadnej ze

złożonych ofert nie zostały załączone dokumenty dotyczące kwalifikacji i

doświadczenia trenerów, od których zależała ocena zgodności oferty z przedmiotem

zamówienia. Jednakże, Skarżąca wyłoniła wykonawcę, któremu zleciła zamówienie.

Powyższe dowodzi braku przejrzystości w prowadzonym postępowaniu. Co więcej,

ponieważ od załączonych dokumentów zależało spełnienie przez wykonawców

warunków udziału w postępowaniu, bez względu na zakres posiadanego

doświadczenia i kwalifikacji trenerów, wszyscy oferenci byli zobowiązani przedstawić

Skarżącej wymagane dokumenty, na podstawie których zostałaby przeprowadzona

weryfikacja ofert w tym zakresie.

W ramach kryteriów oceny ofert Skarżąca wskazała tylko na cenę oferty.

Wymagania wobec trenerów, instruktorów i wykładowców określone w "Zapytaniu

ofertowym" stanowiły minimum wymagane przez Skarżącą. Jeśli któryś z oferentów

spełniałby te warunki na poziomie wyższym, nie miało to znaczenia dla Skarżącej,

nie przekładało się na lepszą pozycję konkurencyjną względem pozostałych

oferentów uczestniczących w postępowaniu. Niemniej, wymogi minimalne musiały

być spełnione przez każdego oferenta. Nie ma znaczenia, że wyłoniony wykonawca

faktycznie spełniał te kryteria, gdyż ocena ich powinna była być przeprowadzona na

etapie aplikowania o zlecenie. Tymczasem, oferenci nie załączyli wymaganych

dokumentów, a Skarżąca tej weryfikacji nie przeprowadziła. Wymagało tego równe

traktowanie wszystkich oferentów. Gdyby Skarżąca nie określiła wymogu

dokumentowania posiadanych kwalifikacji i doświadczenia, to więcej podmiotów

mogło być zainteresowanych uzyskaniem tego zlecenia i przystąpić do postępowania

ofertowego, proponując bardziej konkurencyjną cenę, niż stawka w ofercie wybranej

przez Spółkę. Stanowi to o szkodzie w budżecie UE.

Sąd zgadza się z Ministrem, iż Spółka swoim postępowaniem naruszyła

zasady konkurencyjności w zakresie nieuprawnionego dopuszczenia do udziału w

postępowaniu ofert, które nie spełniały wymogów formalnych, przez co powinny były

zostać odrzucone, a czego strona skarżąca nie uczyniła. Naruszenie w postaci

dopuszczenia do postępowania ofert niespełniających wymogów formalnych

skutkowało wystąpieniem kolejnych naruszeń będących podstawą do naliczenia

korekty finansowej, tj.

- naruszenie w zakresie wyboru najkorzystniejszej oferty m.in. poprzez wybór

jako najkorzystniejszej oferty podlegającej odrzuceniu - korekta 25% (poz. 14

Taryfikatora),

- naruszenie w zakresie dokumentowania postępowania dokumentowanie

postępowania w sposób uniemożliwiający zapewnienie właściwej ścieżki audytu -

korekta 25% (poz. 14 Taryfikatora).

Odnosząc się do naruszenia przez organ przepisów postępowania, stwierdzić

należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Organ, zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1

k.p.a. podjął wystarczające kroki do wyjaśnienia sprawy, zebrał i rozpatrzył w

wyczerpujący sposób materiał dowodowy, a następnie dokonał jego właściwej oceny

(art. 80 k.p.a.).

W rozpoznawanej sprawie nie było podstaw do uzupełniania materiału

dowodowego na podstawie art. 136 k.p.a. Fakty istotne zostały bowiem prawidłowo

ustalone i rozważone w sposób niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgromadzony

w sprawie materiał dowodowy był kompletny i wystarczający do poczynienia

prawidłowych ustaleń faktycznych. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału

dowodowego, nie było podstaw do uznania wnioskowanych przez skarżącą

dowodów za spełniające warunek z art. 78 § 1 k.p.a., tj. mających za przedmiot

okoliczności mające znaczenie dla sprawy. Zawarty w art. 78 § 1 i 2 k.p.a. obowiązek

organu uwzględnienia żądania przeprowadzenia dowodu nie oznacza, że ma on

przeprowadzić wszelkie wnioskowane dowody. Przewidziane w art. 78 § 1 i 2 k.p.a.

uprawnienie strony podlega ograniczeniom ze względu na celowość i szybkość

postępowania. Z tych powodów nie podlegają przeprowadzeniu dowody zgłoszone

przez stronę na okoliczność nie mającą znaczenia dla sprawy i zgłoszone przez

stronę na okoliczność już dostatecznie wyjaśnioną innymi dowodami. Organ może

nie uwzględnić żądania przeprowadzenia dowodu, jeżeli ma to na celu przewleczenie

sprawy (por. m.in. wyrok NSA w Gdańsku z dnia 2 października 1998 r., I SA/Gd

1863/96, LEX nr 37600). Ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca

znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu, który jest związany w tej mierze

przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia (por. A.

Wróbel w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu

postępowania administracyjnego, komentarz do art. 178, pkt 3, LEX/el. 2016).

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż niepodzielanie przez

Skarżącą wniosków z przeprowadzonej przez organ analizy rynku, nie przesądza o

trafności zarzutów przez nią formułowanych. Organ I instancji bowiem szczegółowo

wyjaśnił przesłanki, którymi się kierował dokonując porównania cen oferowanych

przez inne podmioty świadczące podobne usługi. Przede wszystkim wskazał na

potencjał podmiotów do realizacji zlecanej usługi, a także ich bliską lokalizację

względem miejsca realizacji projektu. Podkreślić należy, że Skarżąca była zdolna

określić przybliżony termin realizacji poszczególnych zadań w projekcie i nie powinna

była wymagać od oferentów dyspozycyjności przez cały okres realizacji projektu.

Rację ma Minister wskazując, iż w każdym projekcie sporządzany jest

harmonogram, na podstawie którego Beneficjent ma możliwość poinformowania

oferentów o przybliżonym terminie realizacji usługi. Stąd zarzuty Skarżącej dotyczące

nieuwzględnienia w analizie rynkowej pełnej gotowości podmiotów do wykonania

usługi przez cały okres realizacji projektu jest niezasadny. Wbrew twierdzeniom

Skarżącej, termin realizacji usługi nie był niepewny, wynikał z harmonogramu

projektu. Wskazać należy również, że choć Skarżąca kwestionuje wyliczenia cen

rynkowych zawarte w zaskarżonej decyzji, to nie przedstawiła innych dowodów, które

uwiarygodniłyby postulowany przez nią stan sprawy, że cena usługi zaoferowana

przez wybranego przez nią wykonawcę nie jest zawyżona w stosunku do cen

rynkowych.

Podsumowując uznać należy, iż organ dokonał prawidłowej wykładni

przepisów prawa materialnego uznając, iż w sprawie wystąpiły przesłanki, o których

mowa w art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. polegające na wykorzystaniu środków z

naruszeniem procedur, co obligowało organ do podjęcia działań mających na celu

zwrot środków. Obowiązek taki stanowi konsekwencję art. 2 ust. 7 rozporządzenia

(WE) 1083/2006 definiującego nieprawidłowość jako jakiekolwiek naruszenie

przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu

gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie

ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z

budżetu ogólnego. Zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

z dnia 14 lipca 2016r., sygn. akt C- 406/14, "nieprawidłowość" w rozumieniu art. 2 pkt

7, uzasadniająca konieczność dokonania korekty finansowej na mocy art. 98,

występuje o ile nie można wykluczyć, że uchybienie to miało wpływ na budżet

odnośnego funduszu. Dalej TSUE wskazał, że z definicji zawartej w art. 2 pkt.7

wynika, iż naruszenie prawa Unii stanowi nieprawidłowość w rozumieniu tego

przepisu jedynie wtedy, gdy powoduje ono lub mogłoby spowodować szkodę w

budżecie ogólnym Unii w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku.

Naruszenie takie należy uznać za nieprawidłowość, o ile może ono jako takie mieć

skutki budżetowe. Natomiast nie trzeba udowadniać wystąpienia konkretnych

skutków finansowych.

W przedmiotowej sprawie wykazane zostało przez organy obu instancji:

nieprawidłowe działanie Skarżącej, które polegało na braku zachowania procedur

określonych dla zasady konkurencyjności zawartych w dokumentach regulujących

sposób wydatkowania środków unijnych, naruszenie przepisów prawa, tj. zapisów

Wytycznych oraz umowy o dofinansowanie projektu, wystąpienie potencjalnej szkody

- stwierdzone nieprawidłowości mogły bowiem wywołać szkodę w budżecie UE,

sfinansowanie nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego, bowiem Skarżąca

rozliczyła wydatki niekwalifikowalne w ramach projektu współfinansowanego ze

środków europejskich.

Niezasadnym okazał się zarzut naruszenia art. 98 ust. 2 rozporządzenia (WE)

1083/2006 w zw. z art. 2 ust. 7 tego rozporządzenia(Dz. U.UE.L.2006.210.25) w

kontekście naliczania korekt za stwierdzone nieprawidłowości. Podkreślić bowiem

należy, iż organ dokonał wnikliwej oceny charakteru i wagi nieprawidłowości działań

skarżącego naruszających normy prawa unijnego, o czym świadczy uzasadnienie

zaskarżonej decyzji (m.in. analiza stwierdzonych naruszeń Wytycznych w zakresie

kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki), a sam

fakt wykazania szkody dla budżetu UE, o co najmniej potencjalnym charakterze

wynikał ze zrefundowania ze środków publicznych wydatku poniesionego z

naruszeniem zasady konkurencyjności. Jak już wskazano powyżej, warunkiem

prawidłowego naliczenia korekt finansowych nie jest wykazanie realnej szkody, a

jedynie takiej która może powstać potencjalnie (por. np. wyrok WSA we Wrocławiu z

dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Wr 881/14, LEX nr 1682990).

Bezzasadne są również zarzuty dotyczące braku uwzględnienia przez Organ

charakteru i wagi stwierdzonych nieprawidłowości przy ustalaniu wysokości

nałożonej korekty finansowej. Zdaniem Skarżącej, jedynie formalny charakter

naruszeń zasady konkurencyjności uprawniał organ do obniżenia wysokości korekty

z 25% do 10% lub 5%, bo taką możliwość przewidywał Taryfikator. Wbrew

twierdzeniom Skarżącej słusznie Minister wskazał, iż charakter i waga stwierdzonego

przez organy obu instancji naruszenia zasady konkurencyjności w zakresie równego

traktowania wykonawców wynikającego z działania Skarżącej, które doprowadziło do

wyboru oferty podlegającej odrzuceniu, uzasadniał nałożenie na Skarżącą korekty

finansowej w wysokości wskazanej w Taryfikatorze. Jednocześnie organy obu

instancji uznały, że w sprawie nie zaszły przesłanki, które uzasadniałyby możliwość

obniżenia nałożonej korekty finansowej.

Niezasadne są również zarzuty naruszenia przez organ art. 8, 11 i 12 k.p.a.

Wyczerpujące odniesienie się do zarzutów zawartych w odwołaniu oraz wykazanie

argumentów przemawiających za prawidłowością decyzji organu I instancji wypełnia

w należyty sposób dyrektywy art. 8 i art. 11 k.p.a. Organ w żaden sposób nie

naruszył również wyrażonej w art. 12 k.p.a. zasady szybkości, przeprowadzając

postępowanie w sposób sprawny, jednocześnie wnikliwie badając stan faktyczny i

prawny sprawy.

Wreszcie nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów art.

9, art. 10 § 1 k.p.a., art. 81 k.p.a. w zw. z art. 67 u.f.p. poprzez brak zapewnienia

Skarżącej czynnego udziału w postępowaniu oraz prawa wypowiedzenia się co do

zebranych materiałów przed zakończeniem postępowania. Skarżąca nie wykazała

bowiem, iż w toku postępowania uniemożliwiono jej podjęcie jakichkolwiek czynności

procesowych, tj. ustosunkowanie się do stawianych jej zarzutów, co jest warunkiem

skutecznego podnoszenia zarzutu z art. 10 k.p.a. (por wyrok Naczelnego Sądu

Administracyjnego z dnia 27 marca 2015, I OSK 1767/13, LEX nr 1773573).

Podkreślić bowiem należy, że przedmiotem postępowania odwoławczego nie

jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej.

Niewątpliwie zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą

jest wyznaczany zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu pierwszej

instancji, a więc musi zachodzić tożsamość podmiotowa i przedmiotowa sprawy.

Organ jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w

granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów

prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie

rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Ocena ta nie powinna być jedynie formalna w

znaczeniu przyjętym dla kasacyjnego modelu orzekania, lecz powinna być

poprzedzona, o ile jest to konieczne dla sprawdzenia zasadności i poprawności

decyzji, przeprowadzeniem stosownego postępowania wyjaśniającego, co w istocie

miało miejsce.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia wskazanych w skardze przepisów

art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., jak również art. 207 ust. 1 pkt 2 w

zw. z art. 207 ust. 9 organ administracyjny zebrał bowiem i rozpatrzył cały materiał

dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające ustosunkowując się

przy tym szczegółowo do dokonanych na ich skutek ustaleń, wydanie decyzji przez

organ I instancji zostało zaś poprzedzone wystosowaniem stosownego wezwania do

zwrotu środków. Materiał dowodowy zebrany w sprawie, zdaniem Sądu obejmował

zatem całokształt badanej sprawy.

Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że zaskarżona decyzja

odpowiada prawu, dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.),

orzekł jak w sentencji wyroku.