Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 889/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę o wymierzenie grzywny -art.154 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 154,  art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska (spr.) WSA Gabriela Nowak Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi A. S. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta miasta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt I SAB/Wa 196/10 oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 9 maja 2017 r. (19 czerwca 2017 r. – data wpływu do Sądu) A. S. (dalej jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt I SAB/Wa 196/10. Wyrokiem tym Sąd zobowiązał Prezydenta [...] (dalej jako: organ/Prezydent) do rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem, co miało miejsce w dniu 15 lutego 2011 r.

W przedmiotowej skardze skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 8, 12, 35 § 1 i 36 § 1 k.p.a. przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy i wniósł o: 1) orzeczenie przez Sąd na podstawie art. 149 § 1b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. z 2017 r. Dz. U. poz. 1369, ze zm., dalej powoływana jako ppsa) odpowiedniej decyzji merytorycznie rozstrzygającej sprawę co do jej istoty w części dotyczącej zrealizowanego celu publicznego, tworzącego nieodwracalne skutki prawne na nieruchomości [...] w postaci urządzonych ulic [...]; 2) dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga; 3) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ppsa w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa; 4) przyznanie na podstawie art. 154 § 7 ppsa od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ppsa; 5) zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Prezydent opisał dotychczasowy przebieg postępowania i wniósł o odrzucenie skargi lub umorzenie postępowania.

Z akt sprawy wynika, że Prezydent decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], po rozpoznaniu opisanego na wstępie wniosku o ustanowienie prawa własności czasowej, orzekł o odmowie A. S., A. Z., M. M., K. M. oraz M. H. ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu oznaczonego jako [...]. Ponadto w pkt 2 powyższej decyzji organ postanowił rozpoznać w drodze odrębnej decyzji ww. wniosek w odniesieniu do pozostałej części gruntu nieruchomości [...]. Następnie Prezydent postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], zawiesił postępowanie z wniosku o ustanowienie prawa własności czasowej (obecnie prawa użytkowania wieczystego) do gruntu nieruchomości [...] stanowiącego obecnie działki ewidencyjne nr [...] - do czasu zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie potwierdzenia prawa użytkowania [...] dotyczącego ww. nieruchomości zajętej przez [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] uchyliło w całości decyzję Prezydenta nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] uchyliło postanowienie Prezydenta nr [...].

Prezydent decyzją z dnia [...] września 2017 r., nr [...], po ponownym rozpoznaniu przedmiotowego wniosku, orzekł o odmowie A. S., A. Z., M. M., K. M. oraz M. H. ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu oznaczonego jako [...], stanowiącego część gruntu nieruchomości [...]. Ponadto w pkt 2 powyższej decyzji organ postanowił rozpoznać w drodze odrębnej decyzji ww. wniosek w odniesieniu do pozostałej części gruntu nieruchomości [...], stanowiącego obecnie działki ew. nr [...].

Z kolei od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2017 r. została złożona przez [...] skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 736/17, umorzył postępowanie sądowe.

Na rozprawie w dniu 28 listopada 2017 r. skarżący oświadczył, że kwestia terenu objętego zawieszeniem na nie jest przedmiotem skargi, a jedynie kwestia terenu objętego decyzją nr [...] z 2016 r., która nie reguluje w całości dróg i ulic urządzonych na tej nieruchomości co było przesłanką uchylenia jej przez SKO w [...]. Zarzucił, że w decyzji tej organ błędnie ustalił powierzchnię nieruchomości objętej wnioskiem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. z 2017 r. Dz. U. poz. 1369, ze zm., dalej powoływana jako ppsa) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.

Przed wniesieniem skargi z dnia 9 maja 2017 r. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt I SAB/Wa 196/10, skarżący pismem z dnia 10 kwietnia 2017 r. wezwał Prezydenta do wykonania tego wyroku. Procesowy wymóg wniesienia skargi został zatem spełniony. Jednocześnie terminy do wniesienia skargi ustalone w art. 53 ppsa nie mają zastosowania do skargi wnoszonej na podstawie art. 154 § 1 ppsa, a w konsekwencji dopuszczalność jej wniesienia nie jest uwarunkowana upływem określonego czasu od dnia doręczenia organowi wezwania do wykonania wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2721/12, Lex nr 1248469).

Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 578/12, Lex nr 1252111).

Dokonując oceny okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należało, że przed wniesieniem przedmiotowej skargi Prezydent, decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], rozpoznał wniosek o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] w części objętej skargą (uzupełnioną następnie oświadczeniem skarżącego zawartym w protokole rozprawy z dnia 28 listopada 2017 r.). Wobec czego organ w dacie złożenia skargi nie pozostawał w bezczynności po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 400/12 w zakresie, którego dotyczyła ta skarga. Oznacza to, że nie został spełniony jeden z ustawowych warunków wymierzenia organowi grzywny. Nie mamy bowiem w tym przypadku do czynienia z niewykonaniem wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność. Niewykonanie wyroku ma miejsce jedynie wówczas, gdy organ nie wykonuje obowiązku wydania w określonym terminie aktu lub podjęcia innej czynności. Nie jest przy tym istotne czy rozstrzygając sprawę organ uwzględnił w całości lub w części żądanie zawarte w podaniu, gdyż obowiązkiem organu wynikającym z wyroku rozstrzygającego skargę na bezczynność, jest wyłącznie usunięcie stanu bezczynności. Natomiast w stanie niniejszej sprawy organ dwukrotnie wydał już decyzję w przedmiocie, którego dotyczył wniosek wskazany w powołanym wyroku z dnia 28 października 2010 r. i w zakresie objętym niniejszą skargą.

Zauważyć ponadto należy, że chociaż powołana decyzja Prezydenta z dnia [...] czerwca 2016 r. została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] marca 2017 r., to Prezydent - po ponownym rozpoznaniu sprawy - w dniu [...] września 2017 r. wydał nową decyzję w stosunku do nieruchomości objętej zakresem skargi na niewykonanie wskazanego wyroku. Przy czym decyzja ta nie obejmuje jedynie działek o nr: [...], objętych postanowieniem Prezydenta z dnia [...] lipca 2016 r. o zawieszeniu postępowania - co do których skarżący nie składał niniejszej skargi.Jednocześnie podkreślić trzeba, iż skarżący konsekwentnie kwestionuje wielkość areału gruntu objętego ww. decyzją z dnia [...] września 2017 r. (tak jak i decyzją poprzednią z 2016r.). Zagadnienie to stanowi kwestię merytoryczną, która podlega zaskarżeniu odwołaniu od decyzji a nie w skardze na niewykonanie wyroku. Kontrola merytoryczna wydanej decyzji może bowiem nastąpić w administracyjnym postępowaniu odwoławczym. Oczywiście możliwe jest także, po wyczerpaniu trybu administracyjnego, wniesienie skargi podlegającej rozpoznaniu w postępowaniu sądowym. Tymczasem skarżący, żądając wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie wyroku, uzasadnia skargę wadliwością dokonanych w postępowaniu przez organ ustaleń faktycznych i merytorycznych. Taki natomiast zarzut, co zostało już wyjaśnione, nie może stanowić podstawy wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 154 § 1 ppsa.

W przedstawionych okolicznościach sprawy, Sąd stwierdził, że w dacie wniesienia przedmiotowej skargi oraz w dacie wyrokowania organ nie był bezczynny, co skutkowało jej oddaleniem.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku