Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2202/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 2 i ust. 2c
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Sękowska Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy [...] na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. znak: [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej "k.p.a."), uchylił w całości postanowienie z [...] maja 2015 r. znak: [...] Wojewody [...] w przedmiocie wymierzenia Wójtowi Gminy [...] kary pieniężnej w wysokości 20 000 (dwadzieścia tysięcy) złotych za wydanie decyzji z [...] stycznia 2013 r. nr [...] z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 dalej również "u.p.z.p.") i orzekł o wymierzeniu grzywny w wysokości 15 500 (piętnaście tysięcy pięćset) złotych za 31 dni zwłoki w wydaniu ww. decyzji.

Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wójt Gminy [...] (dalej również "skarżący", "Wójt Gminy") - po rozpatrzeniu wniosku z [...] września 2012 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej również "inwestor") - decyzją z [...] stycznia 2013 r. nr [...] ustalił lokalizacją inwestycję celu publicznego polegającą na budowie zjazdu z drogi krajowej nr [...] na działkach nr [...] i [...], obręb [...], w miejscowości [...], gmina [...] (dalej również "decyzja lokalizacyjna").

Wojewoda [...] (dalej również "Wojewoda", "organ I instancji") postanowieniem z [...] maja 2015 r. nałożył na Wójta Gminy karę pieniężną w wysokości 20 000 (dwadzieścia tysięcy) złotych za wydanie decyzji lokalizacyjnej z 40-dniową zwłoką. Wojewoda ustalił, iż postępowanie lokalizacyjne toczyło się przez 122 dni i odliczeniu od okresu trwania postępowania podlegało: 16 dni związanych z uzgodnieniem projektu decyzji (liczonych od 12 grudnia 2012 r. do 27 grudnia 2012 r.) oraz dodatkowo 1 dzień, na podstawie art. 57 § 4 k.p.a (ustawowo dzień wolny od pracy).

Minister Infrastruktury i Budownictwa (dalej również "Minister", "organ"), po rozpatrzeniu zażalenia Wójta Gminy od powyższego postanowienia, postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. uchylił postanowienie organu I instancji w całości i orzekł co do istoty sprawy.

Uzasadniając rozstrzygnięcie Minister wskazał, że podanie inwestora zawierające w nagłówku zapis "wniosek o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy" wpłynęło do Urzędu Gminy [...] 7 września 2012 r. W treści ww. pisma inwestor wskazał, że na podstawie art. 52 u.p.z.p., wnosi o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na "budowie zjazdu z drogi krajowej nr [...] w m. [...] k. [...], obręb [...] dz. nr [...] (dawniej [...]) Gmina [...]". Wójt Gminy zawiadomieniem z 13 września 2012 r. oraz obwieszczeniem z 14 września 2012 r., poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla opisanego przedsięwzięcia. Zaś [...] stycznia 2013 r., Wójt Gminy [...], działając na podstawie art. 104 § 1 k.p.a i art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 i 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53 oraz art. 54 u.p.z.p., wydał decyzję ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego. Minister zaakcentował, że akta postępowania nie wskazują na to, aby Wójt Gminy podjął czynności procesowe mające na celu jednoznaczne ustalenie treści żądania wnioskodawcy. W aktach sprawy brak jest bowiem jakiegokolwiek pisma informującego inwestora o konieczności precyzyjnego określenia swojego żądania, bądź innych dokumentów (np. protokołu spełniającego warunki określone w art. 68-71 k.p.a), z których wynikałoby, iż organ takie działania podejmował.

Dalej Minister w oparciu o akta sprawy ustalił, że w piśmie z 28 września 2012 r. inwestor dokonał modyfikacji wniosku z 7 września 2012 r., wskazując, iż przedmiotowa inwestycja będzie realizowana na działkach nr [...] i [...]. Przyczyną korekty wniosku były zmiany w ewidencji gruntów oraz podział terenu objętego wnioskiem. Z kolei w piśmie z 28 listopada 2012 r. inwestor ograniczył przebieg trasy inwestycji do działek nr [...] i [...], poprzez wykreślenie pozostałych działek wskazanych przy zmianie wniosku dokonanej 28 września 2012 r.

Wójt Gminy [...] zawiadomieniem z 15 listopada 2012 r. poinformował strony, iż "w związku ze zmianą wniosku z 7 września 2012 r., uzupełnionego 11 września 2012 r. złożonego 28 września 2012 r.", inwestycja polegająca na budowie zjazdu z drogi krajowej nr [...] w miejscowości [...] będzie realizowana na działkach nr [...] i [...].

W ocenie Ministra czynności podjęte przez Wójta Gminy niezbędne do prawidłowego rozpatrzenia wniosku w zmodyfikowanej wersji, a mianowicie, zawiadomienie stron postępowania obwieszczeniem z 15 listopada 2012 r. o zmianie przebiegu inwestycji, należało potraktować jako okoliczność powodującą niezależne od organu opóźnienie w załatwieniu sprawy, którego okres trwania podlega odliczeniu od 65-dniowego terminu na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Minister wskazał, że w zawiadomieniu nie wyznaczono stronom postępowania czasu na zapoznanie się z aktami sprawy, dlatego odliczeniu od biegu terminu przeznaczonego na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego podlega 9-dniowy okres, liczony od dnia sporządzenia zawiadomienia o zmianie przebiegu projektowanej inwestycji celu publicznego, tj. od 15 listopada 2012 r., do dnia najpóźniejszego doręczenia ww. zawiadomienia pełnomocnikowi inwestora, tj. do 23 listopada 2012 r.

Minister wskazał, że odliczeniu od 65-dniowego terminu na wydanie omawianej decyzji podlega również okres 16 dni przeznaczonych na uzgodnienie projektu decyzji z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad Oddziału w [...], Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] Rejonowego Oddziału w [...] (działającym z upoważnienia Marszałka Województwa [...]) i Starostą [...]. W ocenie Ministra okres ten należało liczyć od 12 grudnia 2012 r., tj. od dnia następującego po dniu nadania w placówce pocztowej operatora publicznego do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddziału w [...] pisma zawierającego prośbę o uzgodnienie projektu decyzji, do 27 grudnia 2012 r., tj. do dnia wpływu do Urzędu Gminy [...] postanowienia uzgadniającego Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad oraz uzgodnienia projektu decyzji w trybie tzw. "milczącej zgody" przez Starostę [...].

Zdaniem Ministra w postępowaniu lokalizacyjnym przeprowadzonym przez Wójta Gminy nie miały miejsca, poza wskazanymi powyżej okolicznościami, inne czynności ani zdarzenia, których terminy mogłyby zostać odliczone od czasu trwania postępowania na podstawie art. 51 ust. 2c u.p.z.p.

Minister wskazał, że w piśmie z 11 września 2012 r. inwestor uzupełnił wniosek o wydanie decyzji lokalizacyjnej o brakujące wypisy z ewidencji gruntów, pełnomocnictwo dla projektanta oraz dokonał korekty wniosku poprzez dodanie działek nr [...] i [...]. W ocenie organu, z akt postępowania lokalizacyjnego nie wynika, aby skierowano do inwestora pisemne wezwanie do usunięcia braków wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z powyższego organ wyprowadził wniosek, że inwestor przedstawił brakujące dokumenty z własnej inicjatywy, bez wezwania Wójta Gminy.

Tym samym, w ocenie Ministra, ww. uzupełnienie wniosku przez inwestora nie stanowi opóźnienia spowodowanego z winy strony. Minister uznał, że w sprawie można mówić o zaniedbaniu ze strony organu prowadzącego postępowanie lokalizacyjne w zakresie wezwania inwestora do uzupełnienia podania, które to zaniedbanie ma dla Wójta Gminy negatywny skutek w postaci nie przerwania biegu 65-dniowego terminu na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ dodał, że uzupełnienie braków podania przez wnioskodawcę pozostaje bez wpływu na początek biegu 65-dniowego terminu.

Ponadto Minister podniósł, że ww. korekta wniosku inwestora pozostała bez wpływu na prowadzone przez Wójta Gminy postępowanie w sprawie wydania decyzji lokalizacyjnej tj. nie skutkowała ponowieniem przez organ czynności zmierzających do załatwienia sprawy, które to czynności mogłyby przedłużyć termin na wydanie decyzji. Minister podkreślił, że zmiana pierwotnego żądania inwestora zawartego we wniosku z 7 września 2012 r. nastąpiła przed dokonaniem przez Wójta Gminy jakichkolwiek czynności w sprawie, w tym także przed zawiadomieniem stron o wszczęciu postępowania lokalizacyjnego. Analogiczna sytuacja miała miejsce po złożeniu 28 września 2012 r. zmodyfikowanego wniosku. Organ podkreślił, że z wyjaśnień Wójta Gminy złożonych w piśmie z 12 stycznia 2017 r. wynikało, że w kontrolowanym postępowaniu lokalizacyjnym został sporządzony tylko jeden projekt decyzji lokalizacyjnej, co miało miejsce po ostatniej modyfikacji wniosku dokonanej 28 listopada 2012 r. Projekt uwzględniał ostatnią korektę wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Ponadto Minister wskazał, że z akt sprawy dotyczącej postępowania lokalizacyjnego nie wynika, że w jego toku organ zawiesił postępowanie. W aktach brak postanowienia w tym przedmiocie. Tym samym nie było podstaw do odliczenia od ustawowego 65-dniowego terminu okresu związanego z wniesieniem przez [...] wniosku o zawieszenie postępowania lokalizacyjnego.

Jednocześnie Minister wskazał, że w sprawie ostatni dzień 65-dniowego terminu na wydanie decyzji lokalizacyjnej przypadł na niedzielę 11 listopada 2012 r. -

Narodowe Święto Niepodległości, za ostatni dzień terminu na wydanie decyzji należało przyjąć najbliższy dzień powszedni, tj. poniedziałek [...] listopada 2012 r.

Podsumowując, po arytmetycznym odliczeniu od czasu trwania postępowania, tj od 122 dni, terminu przewidzianego w art. 51 ust. 2 u.p.z.p. na wydanie decyzji, tj. 65 dni, 9 dni przeznaczonych na podjęcie czynności zmierzających do powiadomienia stron postępowania o wprowadzonych przez inwestora zmianach we wniosku, 16 dni związanych z uzgodnieniem projektu decyzji oraz dodatkowo 1 dnia na podstawie art. 57 § 4 k.p.a., otrzymujemy matematyczne wyliczenie ilości dni zwłoki organu w wydaniu przedmiotowej decyzji, z którego wynika, że decyzja Wójta Gminy została wydana z 31-dniową zwłoką, a nie jak ustalił Wojewoda z 40-dniową zwłoką. Błąd organu I instancji w zakresie ustalenia ilości dni zwłoki w wydaniu przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej był wynikiem pominięcia zmiany wniosku dokonanej przez inwestora w 28 listopada 2012 r. i związanego z tą modyfikacją zawiadomienia stron o zmianie przebiegu zamierzenia inwestycyjnego.

Stąd też Minister, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a, uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody wymierzające karę pieniężną w wysokości 20 000 (dwadzieścia tysięcy) złotych i orzekł o wymierzeniu Wójtowi Gminy kary pieniężnej w wysokości 15 500 (piętnaście tysięcy pięćset) złotych za 31 dni zwłoki w wydaniu decyzji Nr [...] z [...] stycznia 2013 r.

Odnosząc się natomiast do zarzutu Wójta Gminy, iż zmiana wniosku przez inwestora dokonana 28 listopada 2012 r. stanowiła nowy wniosek o ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego, a zatem od tego dnia winien być liczony termin na załatwienie sprawy, Minister wyjaśnił, iż prezentowany w zażaleniu pogląd pozostaje w sprzeczności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Minister wskazał na treść art. 61 § 3 k.p.a. i wyjaśnił, ż wszczęcie postępowania administracyjnego na wniosek nie jest uzależnione od woli urzędnika czy też uznania organu, gdyż ma miejsce (z mocy prawa) w dniu złożenia żądania. Modyfikacja wniosku nie powoduje wszczęcia nowego postępowania, ale że wszczęte pierwotnym wnioskiem postępowanie toczy się nadal, choć w zmienionym zakresie. Skoro wolą inwestora była zmiana już złożonego wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego poprzez zawężenie terenu, na którym miała być realizowana inwestycja, to modyfikacja wniosku dokonana przez inwestora 28 listopada 2012 r., w postaci adnotacji poczynionej na wniosku z 28 września 2012 r. wprowadzającym wcześniejszą korektę wniosku, nie stanowiła, zdaniem Ministra, nowego wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej i nie uruchomiła przed Wójtem Gminy nowego postępowania administracyjnego. Minister wskazał, że zarówno z zawiadomienia z 15 listopada 2012 r. oraz treści decyzji Nr [...] z [...] stycznia 2013 r. bezsprzecznie wynika, iż Wójt Gminy procedował w oparciu o wniosek złożony przez inwestora w 7 września 2012 r. (zmieniony 11 września 2012 r., 28 września 2012 r. i 28 listopada 2012 r.). Wskazany termin 65 dni należało zatem liczyć od momentu złożenia wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej, z zastrzeżeniem art. 57 § 1 k.p.a., czyli od 8 września 2012 r., a nie jak domaga się tego skarżący - od 29 listopada 2012 r.

Skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] czerwca 2017 r. wywiódł Wójt Gminy [...].

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucam naruszenie:

1. art. 51 ust. 2 w związku z ust. 2c u.p.z.p. poprzez wadliwe przyjęcie czasu trwania postępowania przed organem I instancji, bez wyłączenia wszystkich terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności oraz okresu opóźnienia niezależnego od organu tj.:

a. 4 dni w ciągu których nastąpiło uzupełnienie wniosku złożonego 7 września 2012 r.,

b. 28 dni nieformalnego zawieszenia postępowania na wniosek strony złożony 27 września 2012 r.,

c. 7-dni jako minimalnego, zwyczajowo praktykowanego przez organ okresu w czasie którego strony miały możliwość zapoznania się z aktami sprawy i wniesienia zastrzeżeń do zmodyfikowanego wniosku inwestora z 15 listopada 2012 r.

2. art. 61 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że dokonana przez inwestora zmiana rodzaju inwestycji nie stanowi nowego wniosku w sprawie, w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego postanowienia, polegający na wadliwym ustaleniu, że decyzja Nr [...]z [...] stycznia 2013 r. została wydana z 31-dniowym opóźnieniem, podczas gdy termin załatwienia sprawy winien być liczony z wyłączeniem terminów do dokonania wskazanych wyżej czynności oraz z uwzględnieniem daty zmiany złożonego wniosku tj. od 29 listopada 2012 r., a tym samym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana z zachowaniem ustawowego terminu,

3. art. 51 ust. 2 u.p.z.p. poprzez jego zastosowanie w sprawie, pomimo, że nie zachodził przypadek niewydania przez właściwy organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji;

4. art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia i uwzględnienia istotnych dla sprawy okoliczności, które należycie rozpatrzone doprowadziłyby do odstąpienia od nałożenia kary;

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości postanowienia Ministra Infrastruktury i Budownictwa i umorzenie postępowania administracyjnego oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Minister Infrastruktury i Budownictwa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej również "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślić należy, że dokonując kontroli legalności zaskarżonego aktu, sąd, stosownie do treści art. 134 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten umożliwia sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeśli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do "istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] czerwca 2017 r. nie narusza prawa.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego postanowienia był art. 51 ust. 2 u.p.z.p. Zgodnie z powołanym przepisem, w przypadku niewydania przez właściwy organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Do terminu, o którym mowa w cytowanym przepisie nie Wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 51 ust. 2c u.p.z.p.).

Kwestią bezsporną w niniejszej sprawie był okres przewidziany przepisami prawa na uzgodnienie projektu decyzji lokalizacyjnej. Strony nie kwestionuje, że odliczeniu od okresu trwania postępowania lokalizacyjnego podlegał okres od 12 grudnia 2012 r., tj. od dnia następującego po dniu nadania w placówce pocztowej operatora publicznego do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddziału w [...] pisma zawierającego prośbę o uzgodnienie projektu decyzji, do 27 grudnia 2012 r., tj. do dnia wpływu do Urzędu Gminy [...] postanowienia uzgadniającego Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad oraz uzgodnienia projektu decyzji w trybie tzw. "milczącej zgody" przez Starostę [...].

Osią sporu jest natomiast data wszczęcia postępowania lokalizacyjnego i kwestia uzupełnienia wniosku wszczynającego postępowanie, a także okres "nieformalnego" zawieszenia postępowania i okres, w którym strony miały możliwość zapoznania się z aktami sprawy i wniesienia zastrzeżeń.

Sąd stwierdził, że skarżący prezentuje we wniesionej skardze sprzeczne stanowisko co do daty wszczęcia postępowania lokalizacyjnego. Skarżący twierdzi, że postępowanie zostało wszczęto dopiero 29 listopada 2012 r. w dniu następnym po dniu, w którym inwestor złożył zmodyfikowany wniosek. Jednocześnie uważa, że od ustawowego terminu na wydanie decyzji lokalizacyjnej należało odliczyć okres 4 dni., w którym nastąpiło uzupełnienie wniosku z 7 września 2012 r. tj. od 7 do 11 września 2012 r. Takie stanowisko pozostaje również w sprzeczności z aktami postępowania lokalizacyjnego. Zarówno w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania jak i decyzji lokalizacyjnej Wójt Gminy wskazywał, że postępowanie jest prowadzone z wniosku inwestora z 7 września 2012 r. Sąd za prawidłowe uznał stanowisko Ministra, że datą wszczęcia postępowania lokalizacyjnego był dzień wpływu tego wniosku do Urzędu Gminy, zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. tj. 7 września 2012 r. Przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 52 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Wniosek inwestora inicjuje postępowanie i zakreśla jego przedmiot. Oznacza to, że również, że inwestor może modyfikować wniosek. Z kolei organ administracji czuwa nad tym, aby wniosek był kompletny i odpowiadał wymogom formalnym. Akta postępowania zakończone decyzją lokalizacyjną nie pozostawiają wątpliwości, wbrew twierdzeniom skarżącego, że postępowanie zostało wszczęte wnioskiem z 7 września 2017 r. Inwestor, 11 września 2012 r. uzupełnił wniosek o wypisy z ewidencji gruntów i budynków oraz dokument pełnomocnictwa. Wójt Gminy zawiadomieniem z 13 września 2012 r. i obwieszczeniem z 14 września 2012 r. poinformował strony postępowania o wszczęciu postępowania z wniosku z 7 września 2012 r. Późniejsze działania inwestora, tj. złożenie wniosku 28 września 2012 r. nie było równoznaczne, ze wszczęciem nowego postępowania. Wynika to z treści tego wniosku, na którym znajduje się adnotacja "dotyczy wniosku z 07.09.2012". Co więcej, o innej dacie wszczęcia postępowania lokalizacyjnego nie mogą przesądzać przekreślenia numerów działek ewidencyjnych na wniosku z 28 września 2012 r. opatrzone datę (28.11.2012 r.) i podpisem pełnomocnika ([...]).

Ponadto rację ma Minister, że okres w jakim Wójt Gminy ponownie zawiadamiał strony postępowania o wszczęciu postępowania lokalizacyjnego, podlegają odliczeniu od okresu określonego w art. 51 ust. 2c u.p.z.p., ale tylko za okres od daty przygotowania ponownego zawiadomienia (15 listopada 2012 r.) do daty doręczenie tego zawiadomienia ostatniej ze stron (23 listopada 2012 r.). Wskazać należy jednocześnie, że uwzględnienie okresu na dokonanie takich czynności jest wyjątkiem i ma miejsce w sytuacji modyfikacji wniosku przez inwestora. Okoliczność ta została uwzględniona przez Ministra. Za chybiony Sąd uznał zarzut skargi dotyczący braku uwzględnienia okresów, w których organ umożliwiał stronom na zapoznanie się z aktami sprawy. Wójt Gminy takiego terminu stronom nie zakreślił w zawiadomieniu z 15 listopada 2012 r., a uczynił to w zawiadomieniu z 21 grudnia 2012 r. Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko, że zawiadomienie w trybie art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i możliwości złożenia wniosków i dowodów, w wyznaczonym terminie, nie mieści się w katalogu czynności z art. 51 ust. 2c u.p.z.p. Czynność ta, jest obligatoryjna w toku każdego postępowania w sprawie wydania decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Czynność ta, podobnie jak np. zawiadomienie stron o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 k.p.a.), przeprowadzaniu dowodu (art. 79 k.p.a.), jest czynnością nad której dopełnieniem czuwa organ prowadzący postępowanie. Nie sposób uznać, że jest to sytuacja, która w jakikolwiek sposób uniemożliwia prowadzenie postępowania w sprawie wydania decyzji lokalizacyjnej.

Sąd nie podziela argumentacji skarżącego, że w granicach określonych w art. 51 ust. 2c u.p.z.p. mieści się okres "nieformalnego" zawieszenia postępowania związany z wnioskiem strony postępowania (Jerzego Sadowskiego) o zawieszenie postępowania. Skoro wniosek ten nie został rozpoznany, to trudno zakładać, że faktycznie postępowanie lokalizacyjne było zawieszone. Organ administracji nie wypowiedział się na temat tego wniosku, tj. nie wydał żadnego rozstrzygnięcia i nie sposób czynić hipotez, czy wniosek zasługiwał na uwzględnienie czy nie.

Konkludując Sąd uznał, że organ wydając zaskarżone postanowienie dokonał wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i uwzględnił wszelkie okoliczności sprawy i wbrew stanowisku strony skarżącej, nie naruszył art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Skarżący nie podjął trudu podważenia jakiejkolwiek okoliczności ustalonej przez organ, tylko ogólnikowo stwierdził, że sprawa nie została wyjaśniona. Taki zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku.

W ocenie składu orzekającego również zarzut naruszenia art. 51 ust. 2 i ust. 2c u.p.z.p. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i nie może prowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Sąd dokonując z urzędu kontroli prawidłowości zaskarżonych aktów administracyjnych, nie dostrzegł również uchybień tego rodzaju, by uzasadniały one uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wyraźnie zaakcentować należy, że brzmienie art. 51 ust. 2 u.p.z.p., nie zezwala na uznaniowość w tego rodzaju sprawach i zobowiązuje właściwy organ do obligatoryjnego wymierzenia kary w przypadku nie wydania decyzji lokalizacyjnej w ustawowym terminie. Jedynie wykazanie, że opóźnienie powstało z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu powoduje, że kara pieniężna za okres, w którym to usprawiedliwione opóźnienie powstało, nie będzie wymierzona.

W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.