Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 364/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2020-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 14d § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska Asesor WSA Damian Bronowicki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Uniwersytetu [...] na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. Uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną w całości. 2. Zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz strony skarżącej kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Uniwersytet (zwany dalej: Uczelnia, Skarżący, Strona, Wnioskodawca) wniósł skargę na interpretację indywidualną prawa podatkowego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], wydaną przez Prezydenta Miasta (zwanego dalej jako: Organ), w której uznano za nieprawidłowe stanowisko Skarżącego dotyczące zwolnienia uczelni publicznej od podatku od nieruchomości.

Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny.

Skarżący w dniu 6 maja 2019 r., złożył do Organu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości, wniosek dotyczył regulacji z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm. zwanej dalej: u.p.o.l.). Strona wniosła o wydanie interpretacji czy jako uczelnia publiczna korzysta ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.o.l. w odniesieniu do nieruchomości gruntowych oraz budynków stanowiących własność uczelni publicznej, które są wykorzystywane przez pracowników lub studentów uczelni do prowadzenia działalności badawczej lub naukowej oraz jednocześnie wykorzystywanych na podstawie umowy użyczenia na działalność P. [...] - sp. z o.o. Zdaniem Skarżącego, uczelnia publiczna (wnioskodawca) korzysta z powyższego zwolnienia.

Organ podatkowy w dniu [...] lipca 2019 r. wydał Stronie interpretację indywidualną nr [...] orzekając, że stanowisko przedstawione przez Uniwersytet jest nieprawidłowe.

Na powyższą interpretację Strona w dniu 26 sierpnia 2019 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim za pośrednictwem Prezydenta Miasta wraz z wnioskiem o jej uchylenie w całości. Wyrokiem z dnia 20 listopada 2019 r. sygn. akt I SA/Go 668/19 Sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną w całości, stwierdzając jednocześnie, że organ I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy w szczególności rozstrzygnie, czy założona przez Uczelnię spółka P. [...] prowadzi działalność gospodarczą na wskazanych przedmiotach w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1292).

Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. (data wpływu 20 stycznia 2020 r.) doręczono Organowi odpis prawomocnego wyroku z dnia [...] listopada 2019 r. oraz akta administracyjne.

W dniu 10 lutego 2020 r. pismem [...] Organ wezwał Uniwersytet do usunięcia braków formalnych poprzez wskazanie czy P. [...] Spółka z o.o. powołana we wskazanym celu przez Uczelnię prowadzi czy też nie prowadzi działalności gospodarczej, która została określona w art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, na użyczonych jej przedmiotach przez Uniwersytet, a w przypadku jej prowadzenia dokładne określenie i wyodrębnienie na których przedmiotach lub częściach przedmiotów i w jakim zakresie. Ponadto zobowiązano Uczelnię do udzielenia informacji czy P. Spółka z o.o. prowadzi jako dodatkową, działalność gospodarczą wyodrębnioną organizacyjnie i finansowo od działalności o której mowa w art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 85), a w przypadku jej prowadzenia dokładne określenie i wyodrębnienie na których przedmiotach lub częściach przedmiotów i w jakim zakresie.

Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. (data wpływu 20 lutego 2020 r.) pełnomocnik Strony udzielił odpowiedzi na ww. wezwanie.

Organ w interpretacji indywidualnej prawa podatkowego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] sygn. akt [...], uznał za nieprawidłowe stanowisko Skarżącego dotyczące zwolnienia uczelni publicznej od podatku od nieruchomości.

W uzasadnieniu Organ wskazał m.in., że nieruchomości zabudowane stanowiące własność Uniwersytetu oddane umową użyczenia nr użyczenia nr [...] z dnia [...] października 2015 r. dla P. Spółki z o.o. winny być opodatkowane wg stawek określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 2 lit. b oraz pkt 3 u.p.o.l. i tym samym nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.o.l.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na powyższą interpretację indywidualną złożył Uniwersytet, reprezentowany przez pełnomocnika.

W skardze zarzucono:

1. Naruszenie art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców w zw. z art. 149 ust. 1 oraz art. 425 w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce poprzez błędną wykładnię a dalej niewłaściwą ocenę że art. 425 w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 3 nie ma w sprawie zastosowania poprzez uznanie, iż działalność P. sp. z o.o. stanowi działalność gospodarczą, mimo że po pierwsze nieruchomość jest zajęta przez pracowników Uczelni i jej studentów; prowadzona na niej jest działalność statutowa uczelni publicznych tj. działalność badawcza oraz transfer jej wyników i technologii do gospodarki jak również, że błędne przyjęcie że Spółka (założona na potrzeby realizacji celów statutowych i w całości kontrolowana przez Uczelnię) prowadzi działalność gospodarczą przy uwzględnieniu mimo, że cel jej powołania nie był nastawiony na osiągniecie zysku, co z kolei doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż objęte wnioskiem nieruchomości zajęte są na prowadzenie działalności gospodarczej, a w konsekwencji błędnego stwierdzenia, że stanowisko Skarżącego przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest nieprawidłowe.

2. Naruszenie art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe ocenę co do zastosowania tego przepisu poprzez uznanie, że uczelnia publiczna (Wnioskodawca) nie korzysta ze zwolnienia od podatku od nieruchomości w odniesieniu do nieruchomości gruntowych oraz budynków stanowiących własność uczelni publicznej (Wnioskodawcy), które są wykorzystywane przez pracowników lub studentów uczelni do prowadzenia działalności badawczej lub naukowej oraz jednocześnie wykorzystanych na działalność P. sp. z o.o. w zakresie ww. działalności albo transferu wiedzy i technologii do gospodarki, a w konsekwencji błędne stwierdzenie, że stanowisko skarżącego przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest nieprawidłowe, mimo że pod pojęciem "zajętych na działalność gospodarczą "nie rozumie się współkorzystania przez Uczelnię (w tym pracowników i studentów) w przedmiotowej nieruchomości oraz przez ww. Spółkę w zakresie realizacji celów statutowych uczelni publicznych.

3. Naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", poprzez brak realizacji wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 20 listopada 2019 r. (sygn. akt I SA/Go 668/19) w zakresie rozstrzygnięcia - czy spółka P. sp. z o.o. prowadzi działalność gospodarczą przy uwzględnieniu celu jej powołania oraz braku nastawienia na osiąganie zysku.

4. Naruszenie przepisu prawa procesowego, to jest art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.), dalej jako O.p., poprzez niezawarcie w interpretacji uzasadnienia prawnego oceny, że stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe oraz niezawarcie w interpretacji uzasadnienia prawnego prawidłowego (zdaniem Organu podatkowego) stanowiska, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, ponieważ uniemożliwia wnioskodawcy weryfikację prawidłowości motywów wydania negatywnej interpretacji prawa podatkowego;

5. naruszenie art. 14 d ust. 1 O.p. poprzez wydanie zaskarżonej interpretacji z przekroczeniem terminu wynikającego z wskazanego przepisu, tj. po upływie 3 miesięcy od dnia doręczenia Organowi akt sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Mając na uwadze powyższe Skarżący wniósł o uchylenie przez Sąd zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości oraz zasądzenie od organu podatkowego na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie jednocześnie uznając stanowisko zaprezentowane w interpretacji indywidualnej za prawidłowe. Nie zgodził się z zarzutem Skarżącego wydania zaskarżonej interpretacji z przekroczeniem terminu wynikającego z przepisu art. 14d ust. 1 O.p. W ocenie Organu przedłużenie terminu wydania interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie związane jest z wprowadzeniem stanu zagrożenia epidemicznego, a następnie stanu epidemii. Stan epidemii nie ustał i nie ustały związane z tym ograniczenia w pracy Urzędu Miasta. Organ wskazał, że pomimo uchylenia przepisu art. 15 zzs ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, szereg pracowników służb finansowych Prezydenta Miasta nie powróciło do pracy, korzystając z zasiłku opiekuńczego z powodu konieczności sprawowania opieki nad dzieckiem do lat 8 z powodu nieprzewidzianego zamknięcia placówek (do dnia 26 lipca 2020 r.), czy wykorzystując na polecenie przełożonego zaległy urlop wypoczynkowy. Wszystkie podejmowane przez pracodawcę decyzję miały na celu minimalizowanie zagrożenia rozprzestrzeniania się COVID-19 wśród pracowników i interesantów Urzędu, a jednocześnie zmierzały do zapewnienia ciągłości obsługi Urzędu. Dlatego też w ocenie Organu należało uznać, że przedłużony okres wydania interpretacji indywidualnej wynikał z przyczyn niezależnych od Organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.)

Stosownie do treści art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Ten ostatni przepis stanowi, że skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu zasadny okazał się najdalej idący zarzut skargi, to jest zarzut naruszenia art. 14d § 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4.

Zauważyć należy, że celem instytucji indywidualnej interpretacji podatkowej jest złagodzenie ryzyka związanego z realizacją przez podatnika czy płatnika praw i obowiązków wynikających z ustaw podatkowych, zwłaszcza obowiązku samoobliczenia i wpłacenia należnego podatku. Dokonana przez organ podatkowy w interpretacji ocena stanowiska wnioskodawcy zawartego we wniosku stanowi zatem dla wnioskodawcy gwarancję, że zastosowanie się do tego stanowiska organu podatkowego nie będzie mu szkodzić, niezależnie od jego prawidłowości. Zasadniczym celem wnioskodawcy jest więc nie tylko uzyskanie ochrony prawnej, lecz również merytorycznego stanowiska organu podatkowego w zakresie sformułowanego we wniosku pytania. Stąd też w celu zagwarantowania wnioskodawcy realnej możliwości skorzystania z funkcji gwarancyjnej omawianej instytucji ustawodawca w art. 14d O.p. ograniczył w czasie możliwość merytorycznego wypowiedzenia się przez organ podatkowy w tym przedmiocie (wyrok WSA w Łodzi z 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 647/13, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Art. 14d § 1 O.p. nie tylko zakreśla ostateczny, 3-miesięczny termin na wydanie interpretacji indywidualne ale także wskazuje, że akt ten ma być wydany bez zbędnej zwłoki. Zatem, organ podatkowy w toku postępowania zmierzającego do wydania interpretacji indywidualnej nie może odkładać wykonania czynności urzędowych bez wyraźnego powodu.

W niniejszej sprawie, na skutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim interpretacji indywidualnej Prezydenta Miasta z [...] lipca 2019 r., wniosek Uniwersytetu został przekazany do ponownego rozpoznania. Odpis prawomocnego orzeczenia oraz akta administracyjnego zwrócono do organu dnia 20 stycznia 2020 r. Zatem od tego dnia należy liczyć termin do ponownego rozpoznania wniosku, wynikający z art. 14d O.p. Kasacyjny wyrok sądu administracyjnego przywraca bowiem stan początkowy, z dnia złożenia wniosku.

W myśl art. 12 § 1 O.p. jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca (art. 12 § 3 O.p.).

Zatem trzymiesięczny termin, którego początek przypada na [...] stycznia 2020r. kończy się z upływem [...] kwietnia 2020 r.

W niniejszej sprawie termin ten został jednak przedłużony z uwagi na okres opóźniania spowodowany z przyczyn niezależnych od organu (art. 139 § 4 O.p.). Ponadto, termin ten uległ zawieszeniu z uwagi na treść art. 15zzs ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 374) w brzmieniu obowiązującym od 31 marca 2020 r. do 16 maja 2020 r.

W przypadku okresu opóźnienia spowodowanego z przyczyn niezależnych od organu zauważyć należy, że organ realizując wytyczne zawarte w wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 20 listopada 2019 r. sygn. akt I SA/Go 668/19, pismem z [...] lutego 2020 r. wezwał wnioskodawcę od usunięcia braków formalnych podania. Odpowiedź Uniwersytetu wpłynęła do organu 20 lutego 2020 r. przedłużając tym samym termin wskazany w art. 14d § 1 O.p. o 10 dni.

Z kolei od dnia 14 marca 2020 r. na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej obowiązywał stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, zaś z dniem 20 marca 2020 r. w jego miejsce ogłoszono stan epidemii (rozporządzenia Ministra Zdrowia: z dnia 13 marca 2020 r. – Dz. U. z 2020 r. poz. 433 oraz z dnia 20 marca 2020 r. – Dz. U. z 2020 r. poz. 491).

Następnie z dniem 31 marca 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 568), mocą której do ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), dodano art. 15 zzs. Ustęp 1 tego artykułu stanowił, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID, bieg terminów procesowych i sądowych nie rozpoczynał się, a rozpoczęty ulegał zawieszeniu na ten okres.

Powołany wyżej przepis art. 15zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. został uchylony z dniem 16 maja 2020 r., przy czym terminy zawieszone na jego podstawie rozpoczęły swój bieg dopiero od dnia 24 maja 2020 r. (art. 46 pkt 20 i art. 68 ust. 7 ustawy z dnia z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 - Dz. U. z 2020 r., poz. 875 ze zm.).

Oznacza to, że bieg ww. terminów ulegał zawieszeniu na okres 71 dnia tj. od dnia 14 marca 2020 r. do dnia 23 maja 2020 r.

Reasumując, ostateczny termin na wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, przypadający na dzień [...] kwietnia 2020 r. został przesunięty o łącznie 81 dni, tj. do dnia 10 lipca 2020 r. Tymczasem zaskarżona interpretacja została wydana [...] lipca 2020 r.

Przekroczenie terminu oznacza dla organu utratę możliwości zajęcia merytorycznego stanowiska w przedmiocie wniosku strony. Wnioskodawca natomiast wraz z jego bezskutecznym upływem uzyskuje tzw. "milczącą interpretację". W art. 14o § 1 O.p. ustawodawca wprowadził bowiem konstrukcję tzw. milczącego załatwienia sprawy, która polega na wywołaniu skutku materialnoprawnego w sytuacji bezskutecznego upływu ustawowego terminu określonego w art. 14d § 1O.p.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta podniósł, że przedłużenie terminu wydania interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie związane jest z wprowadzeniem stanu zagrożenia epidemicznego, a następnie stanu epidemii. Pomimo zakreślonego ustawą czasu zawieszenia terminów w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, stan epidemii nie ustał i nie ustały związane z tym ograniczenia w pracy Urzędu Miasta. Pomimo uchylenia przepisu art. 15zzs ustawy szereg pracowników służb finansowych Prezydenta Miasta nie powróciło do pracy, korzystając z zasiłku opiekuńczego z powodu konieczności sprawowania opieki nad dzieckiem do lat 8 z powodu nieprzewidzianego zamknięcia placówek (do dnia 26 lipca 2020 r.), czy wykorzystując na polecenie przełożonego zaległy urlop wypoczynkowy. Wszystkie podejmowane przez pracodawcę decyzję miały na celu minimalizowanie zagrożenia rozprzestrzeniania się COVID-19 wśród pracowników i interesantów Urzędu, a jednocześnie zmierzały do zapewnienia ciągłości obsługi Urzędu. Dlatego też należy uznać, że przedłużony okres wydania interpretacji indywidualnej wynikał z przyczyn niezależnych od organu.

Argument ten nie zasługuje na uwzględnienie. Jak już wskazano, z treści art. 14d § 1 O.p. wynika obowiązek wydania interpretacji "bez zbędnej zwłoki". Pierwsza i jedyna czynność organu (poza wydaniem zaskarżonej interpretacji), tj. wezwanie do uzupełnienia braków, została dokonana 21 dni po wpływie prawomocnego wyroku kasacyjnego. Po uzyskaniu odpowiedzi wnioskodawcy, tj. w okresie od 20 lutego 2020r. do 17 lipca 2020 r., a zatem przez okres 148 dni organ nie dokonał żadnej czynności procesowej. Zauważyć przy tym należy, że zawieszenie przez ustawodawcę biegu terminów procesowych w związku z zagrożeniem epidemicznym lub stanem epidemii miało m.in. na celu umożliwienie stronom postępowania oraz organom administracji uniknięcie negatywnych konsekwencji przekroczenia terminów procesowych. Okres ten nie został w niniejszej sprawie należycie wykorzystany. Organ pomimo zawieszeniu biegu terminów procesowych mógł wydać interpretację. W tej sytuacji trudno uznać, że brak działania organu przez 148 dni może zostać usprawiedliwione brakami kadrowymi.

W tym stanie rzeczy organ podatkowy uwzględni fakt, iż z uwagi na upływ terminu wynikającego z art. 14d O.p. utracił już możliwość wydania interpretacji.

Dodać przy tym jedynie trzeba, że okoliczność ta otwiera mu jedynie drogę do dokonania z urzędu korekty "milczącej interpretacji". Tryb weryfikacji z urzędu uznanej za wiążącą "milczącej interpretacji" reguluje art. 14e § 1 O.p., stosowany odpowiednio w związku z odesłaniami z art. 14j § 3 i art. 14o § 2 o.p.

Z uwagi na uwzględnienie najdalej idącego zarzutu, skutkującego uchyleniem zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości, Sąd uznał za zbyteczne odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi.

Mając na uwadze wskazane wyżej uchybienia przepisom regulującym zasady wydawania interpretacji indywidualnych, na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. należało uchylić zaskarżoną interpretację indywidualną.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.