Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2204/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 64 § 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65 art. 12, art. 23
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia del. WSA Cezary Kosterna Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/GI 1193/15 w sprawie ze skargi S. Z. na decyzję Dyrektora Śląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Częstochowie z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 4 listopada 2015 r. (sygn. akt III SA/Gl 1193/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: WSA) oddalił skargę S. Z. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Śląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Częstochowie (dalej: Dyrektor OR ARiMR) z [...] maja 2015 r. (nr [...]) w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2014 r.

WSA orzekał w następującym stanie sprawy.

W dniu 15 maja 2014 r. (data stempla pocztowego) skarżący złożył do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] (dalej: Kierownik BP ARiMR) wniosek o przyznanie płatności na 2014 r. w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, deklarując 19 działek rolnych o łącznej powierzchni 60,09 ha użytków rolnych.

Pismem z 22 maja 2014 r. Kierownik BP ARiMR, działając na podstawie art. 64 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: kpa), wezwał skarżącego do usunięcia stwierdzonych braków formalnych wniosku, m.in. przez dostarczenie załączników graficznych dotyczących niektórych działek.

W dniu 3 czerwca 2014 r. skarżący złożył korektę wniosku wraz z brakującymi załącznikami w ilości 20 sztuk.

Decyzją z [...] lutego 2015 r. Kierownik BP ARiMR przyznał skarżącemu płatności do powierzchni stwierdzonej (59,76 ha) w wysokości 46 849,33 zł - z jednoczesnym pomniejszeniem o kwotę 7076,37 zł z tytułu 13% sankcji za złożenie wniosku po wyznaczonym terminie (tj. po 15 maja 2014 r.) oraz z pomniejszeniem o kwotę 507,89 zł z tytułu zastosowania współczynnika korygującego.

Skarżący złożył odwołanie od tej decyzji. Zarzucił, że Kierownik BP ARiMR błędnie przyjął, iż skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności po terminie, w sytuacji, gdy wniosek został nadany w urzędzie pocztowym 15 maja 2014 r., a następnie jego braki formalne zostały uzupełnione w zakreślonym terminie.

Decyzją z [...] maja 2015 r. Dyrektor OR ARiMR uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Kierownikowi BP ARiMR. Wskazał m.in., że wniosek o przyznanie płatności powinien spełniać wymagania, o których mowa w art. 63 § 2 kpa oraz w przepisach rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 11 marca 2010 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 39, poz. 215 ze zm.). W szczególności rolnik, który w 2013 r. złożył wniosek o przyznanie płatności dołącza do wniosku o przyznanie płatności na 2014 r. materiały graficzne, na których oznacza położenie działek rolnych deklarowanych do przyznania jednolitej płatności obszarowej. Dyrektor OR ARiMR stwierdził, że załączniki graficzne są obligatoryjnym i integralnym elementem wniosku. Tymczasem skarżący nie załączył tych załączników, mimo że otrzymał z urzędu kompletny spersonalizowany wniosek o przyznanie płatności na 2014 r. wraz z materiałem graficznym. Wobec tego wniosek nie spełniał wymagań formalnych. Dlatego zasadnie wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku na podstawie art. 64 § 2 kpa, przy czym złożona korekta wniosku oznaczała, że termin powinien być liczony od daty wniesienia pisma uzupełniającego braki, ponieważ wszczęcie postępowania administracyjnego może spowodować tylko żądanie strony niedotknięte brakami formalnymi.

Dyrektor OR ARiMR uznał jednak, że decyzja Kierownika BP ARiMR podlegała uchyleniu z innych powodów. Wskazał, że jednolita płatność obszarowa została przyznana skarżącemu do powierzchni stwierdzonej podczas kontroli administracyjnej, podczas której oparto się na pomiarach powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG), które zostały wykonane na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach obszarów zajmowanych przez działki rolne ujęte we wniosku producenta. Tymczasem w procesie obsługi i postępowania wyjaśniającego należało bezwzględnie wykorzystać dane graficzne dostępne w Zintegrowanym Systemie Zarządzania i Kontroli (ZSZiK), w tym ortofotomapy. W związku z tym konieczne jest dokonanie rozstrzygającej kwalifikacji wartości powierzchni PEG dla części działek ewidencyjnych deklarowanych do płatności. Dyrektor OR ARiMR stwierdził, że ustalenie ostatecznych powierzchni PEG dla działek referencyjnych należy do Kierownika BP ARiMR.

Skarżący złożył do WSA skargę na decyzję Dyrektora OR ARiMR. Zarzucił w szczególności naruszenie art. 57 § 5 pkt 2 kpa oraz art. 64 § 2 kpa w związku z art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 2 grudnia 2009 r., s. 65 ze zm.; dalej: rozporządzenie nr 1122/2009). Stwierdził, że złożył wniosek w terminie, skoro nadał ten wniosek w polskiej placówce pocztowej 15 maja 2014 r., a następnie w zakreślonym terminie uzupełnił braki formalne tego wniosku.

WSA oddalił skargę.

Zdaniem WSA, Dyrektor OR ARiMR dokonał wprawdzie błędnej wykładni art. 23 rozporządzenia nr 1122/2009, ale prawidłowo ten przepis zastosował, wobec czego zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W ocenie WSA, art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 w akapicie pierwszym odnosi się do złożenia wniosku po wyznaczonym terminie, a jako konsekwencję takiego stanu rzeczy przewiduje zmniejszenie kwoty płatności, zaś w akapicie drugim mowa jest o zastosowaniu tych konsekwencji również do sytuacji, kiedy opóźnienie dotyczy złożenia dokumentów, umów, oświadczeń, które należy przedłożyć właściwym organom, jeśli takie dokumenty, umowy lub oświadczenia stanowią o kwalifikowalności do przedmiotowej pomocy. Jest to zatem zrównanie w skutkach dwóch stanów faktycznych: złożenia wniosku po terminie i złożenia wymienionych w przepisie dokumentów (jako załączników do wniosku) po terminie. WSA uznał, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 nie daje podstaw do twierdzenia, że jako datę złożenia wniosku przyjmuje się datę uzupełnienia jego braków.

Mając to na uwadze, WSA stwierdził, że słuszny jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 przed dokonanie błędnej wykładni tego przepisu. Sąd zwrócił jednak uwagę, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego może być podstawą uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy miało wpływ na wynik sprawy. Zdaniem WSA, w niniejszej sprawie takiego wpływu nie było.

WSA wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm.; dalej: ustawa o płatnościach) postępowanie w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego toczy się zgodnie z przepisami kpa z dwoma zastrzeżeniami: 1) o ile przepisy ustawy o płatnościach nie stanowią inaczej (a nie stanowią w tym zakresie) i 2) z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych przepisami Unii Europejskiej. WSA stwierdził, że zgodnie z przepisami kpa za datę złożenia wniosku wszczynającego postępowanie uważa się dzień nadania pisma w polskiej placówce operatora publicznego. Skarżący spełnił ten warunek. Ponadto uzupełnienie pisma (wniosku) na wezwanie organy w wyznaczonym terminie nie zmienia daty jego złożenia, co wprost wynika z art. 64 § 2 kpa.

W ocenie WSA, naruszenie przez organ art. 57 § 5 pkt 2 i art. 64 § 2 kpa nie miało jednak wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. WSA uznał bowiem, że wprawdzie skarżący słusznie podnosi, iż złożył wniosek w terminie, ale nie ma racji, gdy twierdzi, że wyklucza to zastosowania art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009. Tymczasem to właśnie ten przepis stanowi zastrzeżenie wynikające z przepisów Unii Europejskiej, o jakim mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach.

Skarżący złożył skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także o zasądzenie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 23 rozporządzenia nr 1122/2009 przez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, co następnie spowodowało oddalenie skargi przez WSA; błędna wykładnia polegała na przyjęciu, że w normie art. 23 rozporządzenia nr 1122/2009 uregulowano skutki złożenia wniosku zawierającego braki formalne co do załączników graficznych, na których znalazły się poszczególne działki ewidencyjne i że w powołanym przepisie zrównano w skutkach dwa stany faktyczne tj. pierwszy polegający na złożeniu wniosku po terminie, a drugi na złożeniu wymienionych w nim dokumentów jako załączników do wniosku po terminie, w sytuacji gdy art. 23 rozporządzenia nr 1122/2009 nie powinien był być w ogóle w sprawie zastosowany, gdyż nie odnosi się on do sytuacji uzupełnienia wniosku o przyznanie płatności złożonego w terminie, wskutek wystosowanego przez organ wezwania do usunięcia braków formalnych; przepis ten zgodnie z jego wykładnią literalną odnosi się jedynie do sytuacji złożenia przez stronę wniosku po terminie, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 3 ustawy o płatnościach w zw. z art. 12 i art. 23 rozporządzenia nr 1122/2009, polegające na ich błędnej wykładni i w konsekwencji niewłaściwym zastosowaniu, polegającym na przyjęciu przez WSA, że nieprzedłożenie przez skarżącego załączników graficznych, na których znalazły się poszczególne działki ewidencyjne równoznaczne było z niezłożeniem przez rolnika dokumentów, umów i oświadczeń stanowiących o kwalifikowalności do przedmiotowej pomocy, w sytuacji gdy art. 12 rozporządzenia nr 1122/2009 regulujący wymogi jakim powinien odpowiadać wniosek o przyznanie płatności, stanowi jedynie egzemplifikację wymogów formalnych wniosku [" ust. 1 art. 12 rozporządzenia wskazuje bowiem iż pojedynczy wniosek zawiera wszystkie informacje niezbędne do ustalenia kwalifikowalności do pomocy, w szczególności (...)] i nieprzedłożenie li tylko załączników graficznych nie jest tożsame z nieprzedłożeniem przez rolnika dokumentów, umów oraz oświadczeń stanowiących o kwalifikowalności do przedmiotowej pomocy, bowiem na podstawie złożonego wniosku i dołączonych do niego pozostałych dokumentów organ posiadał szczegółowe informacje pozwalające na identyfikację wszystkich działek rolnych w gospodarstwie (art. 12 ust. 1 lit. d),

3) mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a to art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. przez wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku, polegające na lakonicznym i zdawkowym wyjaśnieniu zastosowanej podstawy prawnej orzeczenia przez ograniczenie się jedynie do przytoczenia określonych przepisów prawa bez odniesienia ich do stanu faktycznego sprawy, w szczególności do okoliczności, iż organ wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku, a skarżący braki te uzupełnił w terminie z jednoczesnym brakiem przekonywującego umotywowania rozstrzygnięcia w powyższym zakresie, a także przez niewskazanie, które dokumenty, oświadczenia i umowy stanowią o kwalifikowalności do przedmiotowej pomocy i z jakich przyczyn WSA uznaje, że niedołącznie do wniosku o przyznanie płatności załączników graficznych działek ewidencyjnych równoznaczne jest z nieprzedłożeniem dokumentów, oświadczeń i umów stanowiących o kwalifikowalności do przedmiotowej pomocy, przez co skarżący pozbawiony został możliwości poznania przyczyn, dla których WSA odmówił przyjęcia argumentacji skarżącego za zasadną, w następstwie czego brak jest możliwości kontroli kasacyjnej orzeczenia;

4) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 12 w zw. z art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 polegające na oddaleniu przez WSA skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organu I i II instancji pomimo niewłaściwego zastosowania przez te organy powołanych wyżej regulacji i w konsekwencji przyjęciu, że niedołączenie do wniosku o przyznanie pomocy załączników graficznych, na których znalazły się poszczególne działki ewidencyjne było tożsame z niezłożeniem przez rolnika w terminie dokumentów, umów oraz oświadczeń stanowiących o kwalifikowalności do przedmiotowej pomocy, a zatem organ uprawniony jest do pomniejszenia płatności o 1% za każdy dzień roboczy opóźnienia, w sytuacji gdy złożony wniosek spełniał wszystkie kryteria, o których mowa w art. 12 rozporządzenia nr 1122/2009, w szczególności kryterium przewidziane w ust. 1 lit. d powołanego przepisu, tj. wymóg przedstawienia informacji niezbędnych do umożliwienia identyfikacji wszystkich działek rolnych w gospodarstwie, ich powierzchni oraz położenia.

W uzasadnieniu skarżący wskazał argumenty mające przemawiać za trafnością zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Należy przede wszystkim podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 ppsa), która w niniejszej sprawie nie zachodzi. W konsekwencji zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają wskazane w skardze kasacyjnej naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego albo procesowego.

Skarga kasacyjna złożona w tej sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 ppsa przez wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Zgodnie ze zdaniem pierwszym art. 141 § 4 ppsa uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powołany przepis określa zatem elementy, z jakich powinno składać się uzasadnienie orzeczenia. Na gruncie uchwały NSA z 15 lutego 2010 r. o sygn. akt II FPS 9/09 (publik. ONSAiWSA 2010/3/39) przyjmuje się, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto, aby zarzut taki mógł stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej, wskazana wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że może to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA: z 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09; z 13 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1479/09). Oznacza to, że orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie będzie się poddawało takiej kontroli w przypadku braku wymaganych prawem części, a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (por. wyroki NSA: z 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 986/09; z 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13). Żadna z tych sytuacji nie zachodzi w tej sprawie. W uzasadnieniu wyroku przedstawiono stan faktyczny sprawy, zrelacjonowano sformułowane w skardze zarzuty oraz wskazano podstawę prawną oddalenia skargi. Ponadto WSA w dostateczny sposób wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia.

Nie są zasadne pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Istota tych zarzutów wskazuje, że skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem WSA i Dyrektora OR ARiMR, że w sprawie znajdował zastosowanie art. 23 rozporządzenia nr 1122/2009, który określa skutki złożenia poprawek do wniosku o płatności po terminie wynikającym z przepisów unijnych. Zdaniem skarżącego, art. 23 rozporządzenia nr 1122/2009 nie ma zastosowania w przypadku uzupełnienia braków formalnych wniosku w trybie art. 64 § 2 kpa. Ponadto skarżący twierdzi, że nieprzedłożenie przez niego załączników graficznych do wniosku o płatności nie było równoznaczne z niezłożeniem przez rolnika dokumentów, umów i oświadczeń stanowiących o kwalifikowalności do przedmiotowej pomocy, a zatem brak było podstaw do przyjęcia, że skarżący nie spełnił wymagań z art. 12 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 1122/2009 i że w konsekwencji były podstawy do pomniejszenia płatności o 1% za każdy dzień roboczy opóźnienia.

Stanowisko skarżącego jest nietrafne.

Nie ulega wątpliwości, że przepisy prawa unijnego w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego mają pierwszeństwo przed przepisami prawa krajowego. Przepis art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach stanowi bowiem, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Według art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 1122/2009 pojedyncze wnioski o płatności składa się w terminie ustalonym przez państwa członkowskie, lecz nie później niż 15 maja. Przepis art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 stanowi natomiast, że określone w akapicie pierwszym ustępu 1 tego artykułu skutki złożenia wniosku o przyznanie pomocy po wyznaczonym terminie odnoszą się również do dokumentów, umów oraz oświadczeń, które należy przedstawić właściwym organom zgodnie z art. 12 i 13, jeśli takie dokumenty, umowy lub oświadczenia stanowią o kwalifikowalności do przedmiotowej pomocy. Z art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 wynika zatem, że złożenie wniosku, jak i złożenie wymienionych tam "załączników", jeżeli stanowią one o kwalifikowalności wniosku do płatności po 15 maja danego roku skutkuje pomniejszeniem płatności, a jeśli opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, to wniosek uznaje się za niedopuszczalny.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009, określający skutki niezachowania terminu do złożenia wniosku i terminu do złożenia załączników stanowiących o kwalifikowalności do płatności, wyłącza możliwość powołania się na art. 64 § 2 kpa, który pozwala na konwalidację wniosku od dnia jego złożenia, jeżeli braki wniosku zostały usunięte w trybie określonym w tym przepisie. Stanowisko takie znajduje oparcie również w art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym jeżeli to wynika z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską umowy konstytuującej organizacją międzynarodową (a taką jest Unia Europejska wraz z jej organami), prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami.

Zastosowanie w tym zakresie art. 64 § 2 kpa sprawiłoby, że art. 23 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1122/2009 stałby się bezprzedmiotowy. Jeżeli bowiem przyjąć, że wniosek złożony do 15 maja, a uzupełniony po tej dacie w trybie art. 64 § 2 kpa jest wnioskiem złożonym w terminie, to wskutek zastosowania art. 64 § 2 kpa w ogóle odpada możliwość uznania wniosku na podstawie art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 za złożony po terminie i w konsekwencji zmniejszenia płatności z tego powodu. Ta sankcja nie będzie mogła być również zastosowana wtedy, gdy uzupełnienie wniosku w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 nastąpiło po terminie wyznaczonym przez organ na podstawie art. 64 § 2 kpa, ponieważ wówczas, zgodnie z tym przepisem, wniosek zostanie pozostawiony bez rozpoznania.

W rozpoznawanej sprawie wniosek o płatności został złożony, za pośrednictwem poczty, 15 maja. Na żądanie organu wnioskodawca uzupełnił wniosek 3 czerwca. Żądane uzupełnienia zostały złożone w terminie zakreślonym przez organ, ale po upływie terminu, o którym mowa w art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009.

Niemniej jednak zawarta w art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 regulacja prawna dotycząca złożenia wniosku o płatności po wyznaczonym terminie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie wyłącza całkowicie zastosowania art. 64 § 2 kpa, o czym świadczy chociażby treść art. 21 rozporządzenia nr 1122/2009. Jednakże stwierdzenie, że w konkretnym przypadku art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 nie ma zastosowania, a zatem że jest dopuszczalne uzupełnienie braków wniosku w trybie art. 64 § 2 kpa, wymagałoby dokładnego ustalenia, czy braki wniosku wskazane przez organ nie mieszczą się w dyspozycji art. 23 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009, a więc czy braki te dotyczą informacji niezbędnych do ustalenia kwalifikowalności do pomocy.

Stwierdzone w niniejszej sprawie braki wniosku (niezłożenie załączników graficznych) nie mogły zostać zakwalifikowane jako oczywiste błędy w rozumieniu art. 21 rozporządzenia nr 1122/2009, które mogą zostać poprawione w każdym momencie. W świetle art. 12 ust. 1 lit. d) i ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009 załączniki graficzne są niezbędne dla ustalenia kwalifikowalności do pomocy i powinny zostać złożone w terminie dla złożenia samego wniosku. Natomiast uzupełnienie wniosku o te załączniki - nawet jeśli następuje na skutek terminowego zastosowania się do wezwania organu do usunięcia braków w trybie art. 64 § 2 kpa - powoduje zastosowanie zmniejszenia płatności w sposób określony w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1122/2009.

W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że WSA dokonał prawidłowej wykładni art. 12 i art. 23 rozporządzenia nr 1122/2009 oraz prawidłowo te przepisy zastosował, nie stwierdzając ich naruszenia przez organy administracji w tej sprawie.

Niezasadność wskazanych wyżej zarzutów naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania sprawia, że nie mogły zostać uwzględnione zarzuty naruszenia przez WSA art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa (przez ich niezastosowanie) i art. 151 ppsa (przez jego zastosowanie). W skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie stanowiska WSA, że organy administracji nie naruszyły prawa przy wydawaniu kontrolowanych decyzji administracyjnych i że w związku z tym skarga podlegała oddaleniu.

Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną.