Wyrok NSA, sygn. akt V SA 2701/02
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2003-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 627  Cudzoziemcy, repatrianci, nabycie nieruchomości przez cudzoziemca
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 126, art. 127 par. 3, art. 144, art. 145 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz. 1071
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 października 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego.
article: art. 76 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 127 poz. 1400
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 sierpnia 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o cudzoziemcach.
Teza: Z przepisów art. 145 par. 1 pkt 3 i art. 127 par. 3 Kpa, mających zastosowanie w niniejszej sprawie w związku - odpowiednio - z art. 126 i z art. 144 Kpa oraz art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach /t.j. Dz.U. 2001 nr 127 poz. 1400/, wynika norma prawna, w myśl której osoba biorąca udział z upoważnienia ministra w wydaniu w pierwszej instancji postanowienia, zaskarżalnego przez stronę, podlega wyłączeniu w postępowaniu wszczętym na skutek wniesionego przez stronę środka prawnego w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Niewyłączenie pracownika ma ten skutek, że postanowienie wydane w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest dotknięte wadą stanowiącą podstawę wznowienia postępowania /art. 145 par. 1 pkt 3 w związku z art. 126 Kpa/, uzasadniającą w postępowaniu sądowym z mocy art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uchylenie postanowienia w razie jego zaskarżenia do Sądu.

TEZY

Z przepisów art. 145 par. 1 pkt 3 i art. 127 par. 3 Kpa, mających zastosowanie w niniejszej sprawie w związku - odpowiednio - z art. 126 i z art. 144 Kpa oraz art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach /t.j. Dz.U. 2001 nr 127 poz. 1400/, wynika norma prawna, w myśl której osoba biorąca udział z upoważnienia ministra w wydaniu w pierwszej instancji postanowienia, zaskarżalnego przez stronę, podlega wyłączeniu w postępowaniu wszczętym na skutek wniesionego przez stronę środka prawnego w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Niewyłączenie pracownika ma ten skutek, że postanowienie wydane w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest dotknięte wadą stanowiącą podstawę wznowienia postępowania /art. 145 par. 1 pkt 3 w związku z art. 126 Kpa/, uzasadniającą w postępowaniu sądowym z mocy art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uchylenie postanowienia w razie jego zaskarżenia do Sądu.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Ruzanna T. na postanowienie Ministra Spraw Zagranicznych z dnia 29 sierpnia 2002 r. (...) w przedmiocie opinii dotyczącej wniosku o nadanie statusu uchodźcy - uchyla zaskarżone postanowienie, (...).


UZASADNIENIE

W postanowieniu z dnia 17.06.2002 r. (...) Minister Spraw Zagranicznych, działając przez upoważnionego pracownika, wyraził negatywną opinię dotyczącą wniosku złożonego przez Ruzanna T., obywatelkę Armenii, o nadanie statusu uchodźcy w rozumieniu Konwencji Genewskiej i Protokołu Nowojorskiego.

Orzekając w sprawie ponownie na skutek wniosku strony o powtórne rozpatrzenie sprawy, Minister Spraw Zagranicznych w postanowieniu z dnia 29.08.2002 r. (...), wydanym przez upoważnionego pracownika, ponownie negatywnie zaopiniował wniosek strony o nadanie statusu uchodźcy.

W uzasadnieniu postanowienia organ orzekający wskazał na brak przesłanek nadania wnioskodawczyni statusu uchodźcy, w szczególności że w Armenii nie była ona prześladowana z przyczyn określonych w Konwencji Genewskiej.

W związku z twierdzeniami wnioskodawczyni o nierejestrowaniu w Armenii wspólnoty religijnej Świadków Jehowy organ orzekający wskazał, że toczą się w tym kraju negocjacje narodowego przywódcy Świadków Jehowy z Przewodniczącym Rady do Spraw Religijnych w przedmiocie uzgodnienia statusu tego wyznania z obowiązującym prawem oraz że ewentualne wcześniejsze przeszkody w rejestracji nie oznaczają prześladowań przez władze Armenii wyznawców Świadków Jehowy.

W skardze z dnia 1.10.2002 r. wnioskodawczyni wniosła o uchylenie obu wymienionych postanowień zarzucając naruszenie przepisów art. 77 i art. 107 Kpa. Ponowiła twierdzenia o braku wolności religijnej w Armenii.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Zagranicznych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Orzekając w sprawie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Z przepisów art. 145 par. 1 pkt 3 i art. 127 par. 3 Kpa, mających zastosowanie w niniejszej sprawie w związku - odpowiednio - z art. 126 i z art. 144 Kpa oraz art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach /t.j. Dz.U. 2001 nr 127 poz. 1400/, wynika norma prawna, w myśl której osoba biorąca udział z upoważnienia ministra w wydaniu w pierwszej instancji postanowienia, zaskarżalnego przez stronę, podlega wyłączeniu w postępowaniu wszczętym na skutek wniesionego przez stronę środka prawnego w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Niewyłączenie pracownika ma ten skutek, że postanowienie wydane w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest dotknięte wadą stanowiącą podstawę wznowienia postępowania /art. 145 par. 1 pkt 3 w związku z art. 126 Kpa/, uzasadniającą w postępowaniu sądowym z mocy art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uchylenie postanowienia w razie jego zaskarżenia do Sądu.

Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, gdyż p.o. Zastępcy Dyrektora Departamentu Maciej K. z upoważnienia Ministra Spraw Zagranicznych wydał zaskarżone postanowienie mimo, że w myśl powołanych przepisów podlegał wyłączeniu z tego względu, że brał udział w wydaniu postanowienia z 17.06.2002 r., od którego strona wniosła środek prawny w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Z tych względów, na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 2 i art. 55 ust. 1 cyt. ustawy o NSA, należało orzec jak w sentencji wyroku.