Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SAB/Wr 14/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: *Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostaki Protokolant st. inspektor sądowy Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 2 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Województwa D. – "A" we W. na bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie nieudzielenia informacji zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej I. zobowiązuje Wójta Gminy N. do wydania orzeczenia w sprawie wniosku o udzielenie informacji w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia organowi akt wraz z uzasadnieniem; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Gminy N. na rzecz Województwa D. – "A" we W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu koszów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Działający w imieniu Zarządu Województwa D. L. L. - Dyrektor D. Służby Dróg i Kolei we W. (dalej jako strona lub skarżący) pismem z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], powołując się na art. 36 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 599, zwanej dalej u.p.e.a.) w zw. z art. 25 ust. 1 pkt 5 i art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 584, zwanej dalej u.s.d.g.), zwrócił się z żądaniem udzielenia, zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej (dalej jako centralna ewidencja lub w skrócie CEIDG), a będących w posiadaniu Wójta Gminy N. (dalej jako Wójt lub organ), informacji dotyczącej numeru PESEL i miejsca zamieszkania D. W. (dalej jako zobowiązany).

W uzasadnieniu żądania wskazano, iż decyzją administracyjną Zarządu Województwa D. z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], wymierzono wobec zobowiązanego karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości N., w związku z umieszczeniem w pasie drogowym rusztowania bez zezwolenia zarządcy drogi. Wymagalność obowiązku publicznoprawnego, wynikającego z przedmiotowego aktu, przypadła na dzień [...] marca 2016 r., a zaistniała okoliczność dotychczasowego braku realizacji zobowiązania publicznoprawnego wymaga wystąpienia objętego niniejszym żądaniem. Wskazano przy tym, iż dane ewidencyjne pod postacią adresu zamieszkania i numeru PESEL zobowiązanego, zawarte w CEIDG, którą dysponuje Wójt, wymagają niezwłocznego potwierdzenia numeru PESEL i adresu zamieszkania, w szczególności z uwagi na fakt rozróżnienia adresu wykonywania działalności gospodarczej, którym dotychczas zobowiązany posługiwał się przed organem administracji publicznej, od adresu zamieszkania.

W odpowiedzi na powyższe żądanie Wójt pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. wyjaśnił że "(...) udostępnienie PESEL i miejsca zamieszkania następuje na podstawie ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności. W związku z powyższym w celu uzyskania żądanych informacji należy zwrócić się z wnioskiem o udostępnienie danych. Wniosek o udostępnienie danych jednostkowych z rejestru mieszkańców, z rejestru zamieszkania cudzoziemców i rejestru PESEL opublikowany jest w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 października 2011 r. w sprawie określenia wzorów wniosków o udostępnienie danych z rejestru mieszkańców, rejestru zamieszkania cudzoziemców i rejestru PESEL oraz trybu uzyskiwania zgody na udostępnianie danych po wykazaniu interesu faktycznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 243, poz. 1450)."

Strona pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. wezwała Wójta do usunięcia naruszenia prawa przejawiającego się naruszeniem:

- art. 36 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 25 ust. 1 pkt 5, art. 34 ust. 1 u.s.d.g. poprzez ich niewłaściwą wykładnię i niezastosowanie, pomimo subsumcji stanu faktycznego do stanu prawnego;

- art. 8 pkt 10 i pkt 14 rozdziału 6 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t. jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 722, zwany dalej u.e.l.) przez odwoływanie Zarządu Województwa D. do zapisów tej ustawy, pomimo braku podstaw prawnych do zastosowania norm prawnych wyżej powołanej ustawy w stanie faktycznym niniejszej sprawy;

- bezczynnością wywołaną brakiem realizacji żądania Zarządu Województwa D., zawartego w piśmie z dnia [...] maja 2016 r.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Wójt w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. wskazał, iż udzielenie informacji żądanych pismem z dnia [...] maja 2016 r. wykracza poza jego uprawnienia, a powołany w żądaniu przepis art. 25 ust. 1 u.s.d.g. nie stanowi podstawy udostępniania danych z CEIDG, gdyż określa jedynie, jakie dane podlegają wpisowi.

Dalej Wójt wskazał, iż organ administracji publicznej obowiązany jest do udostępnia informacji, których jest "dysponentem". W niniejszej zaś sprawie dysponentem informacji zawartych w CEIDG - zgodnie z art. 23 ust. 2 u.s.d.g. - jest minister właściwy do spraw gospodarki, a nie Wójt. Ponadto organ wyjaśnił, iż art. 39a u.s.d.g. reguluje możliwość udostępniania danych z CEIDG po uprzednim ustaleniu warunków z organem prowadzącym CEIDG.

W końcowej części odpowiedzi na wezwanie Wójt wskazał, że w związku z odpowiedzią udzieloną korespondencją z dnia [...] czerwca 2016 r., nie można uznać, iż pozostaje on bezczynny.

W tak kształtujących się okolicznościach strona złożyła do tut. Sądu skargę na bezczynność Wójta w przedmiocie udzielenia informacji zawartych w CEIDG w zakresie adresu zamieszkania i numeru PESEL zobowiązanego.

Wójtowi zarzucono naruszenie:

- art. 36 § 1 u.p.e.a., w zw. z art. 25 ust. 1 pkt 5, art. 34 ust. 1 u.s.d.g., poprzez ich niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się niewłaściwym dokonaniem subsumcji stanu faktycznego do stanu prawnego;

- art. 36 § 1 u.p.e.a., poprzez jego błędną wykładnię, z uwagi na przyjęcie, że udostępnienie informacji na zasadzie art. 36 u.p.e.a., następuje z ramienia organu administracji publicznej, który jest "dysponentem" żądanych informacji, powodując wprowadzenie nowej przesłanki nieznanej regulacji art. 36 u.p.e.a., uwarunkowującej możliwość udostępnienia danych wyłącznie od niezbędności w zakresie wszczęcia lub prowadzenia postępowania egzekucyjnego;

- art. 36 § 1 u.p.e.a., art. 37 i dalszych u.s.d.g. poprzez przyjęcie tożsamości instytucji żądania udzielenia informacji (art. 36 u.p.e.a.) z instytucją udostępniania danych (art. 37 i dalsze u.e.d.g.), oraz przyjęcie pierwszeństwa w stosowaniu przepisów u.s.d.g., podczas gdy instytucje te stanowią odrębne podstawy prawne do pozyskiwania danych zawartych m.in. w CEIDG, różniąc się z punktu widzenia celowości i funkcji w obrocie prawnym;

- art. 36 § 1 u.p.e.a., w zw. z art. 25 ust. 1 pkt 1 i pkt 5, art. 34 ust. 1 u.s.d.g., poprzez chybione uznanie przez Wójta pismem z dnia [...] lipca 2016 r., iż skarżący ubiega się o udostępnienie danych na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 5, art. 34 ust. 1 u.s.d.g., które zdaniem Wójta nie są podstawą udostępnienia danych, podczas gdy skarżący za podstawę prawną żądania wskazał wyłącznie art. 36 u.p.e.a., jedynie w związku z art. 25 ust. 1 pkt 5, art. 34 ust. 1, które to przepisy nakreślić miały, jakie dane podlegające wpisowi do CEIDG, stanowią dla organu wykonawczego gminy N. dostępne i podlegają udostępnieniu w oparciu o art. 36 u.p.e.a.;

- art. 8 pkt 10 i pkt 14 rozdziału 6 ustawy u.e.l., poprzez odwoływanie Województwa D. do zapisów tej ustawy, pomimo braku podstaw prawnych do zastosowania jej norm w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy, jako że zapisy u.e.l. regulują kwestie ewidencyjne rozumiane w świetle art. 2 u.e.l., jako rejestrację określonych w ustawie podstawowych danych identyfikujących tożsamość oraz status administracyjnoprawny osób fizycznych m.in. z zakresu adresu zameldowania, nie zaś zamieszkania;

- art. 8 pkt 14 rozdziału 6 u.e.l., poprzez uznanie przez Wójta tożsamości znaczeniowej pojęcia "miejsca zamieszkania" z "miejscem zameldowania", naruszając tym samym zasady wykładni prawa (zakaz wykładni synonimicznej);

- art. 23 ust. 2 u.s.d.g. poprzez jego błędną wykładnię, uznając iż podstawą nieudzielenia żądanych w trybie art. 36 u.p.e.a. informacji, stanowi fakt iż "dysponentem" informacji CEIDG jest minister właściwy do spraw gospodarki, jako okoliczności nie mającej żadnego znaczenia formalno- prawnego w zakresie żądania udostępnienia danych na zasadzie art. 36 u.p.e.a. i udzielenia żądanych informacji;

- art. 37- 39a u.s.d.g., poprzez bezprawne ograniczenie przez Wójta uzyskania informacji zawartych w CEIDG do regulacji prawnych u.s.d.g.

Wójtowi zarzucono także błędną wykładnię pojęcia bezczynności, poprzez ograniczanie tego pojęcia do zaniechania udzielenia w ogóle odpowiedzi na żądanie składane w trybie i na zasadach określonych art. 36 u.p.e.a., podczas gdy bezczynność zachodzi także i wtedy, kiedy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji, "reaguje" na żądanie w sposób faktyczny, ale nie zgodnie z obowiązującymi regulacjami prawa. W tym kontekście wskazywano, że - wbrew twierdzeniom organu - stanu bezczynności, nie można utożsamiać wyłącznie z zupełną biernością podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji w trybie art. 36 u.p.e.a. Realizacja obowiązku nałożonego na podmioty udzielające informacji i wyjaśnień w trybie art. 36 u.p.e.a., nastąpić może bowiem przy założeniu wyboru jednej z opcji tj. albo opcji udzielenia informacji merytorycznych obejmujących żądanie (tutaj podania PESEL i miejsca zamieszkania zawartych w CEIDG), albo opcji udzielenia informacji o nie posiadaniu przez podmiot żądanych danych. Brak jest innych możliwości faktycznych i prawnych "załatwienia" żądania złożonego w trybie art. 36 u.p.e.a., które przeciwstawiałoby się zaistnieniu stanu bezczynności. Kierując się zatem analizą stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy, podkreślono, iż w związku z nieulegającą wszelakim wątpliwościom okolicznością posiadania przez Wójta żądanych przez skarżącego informacji (art. 25 ust. 1 pkt 1 i pkt 5, art. 26 ust. 2- 7, art. 34 ust. 1 u.s.d.g.), dotychczasowe nie wskazanie tychże informacji, stanowi przejaw bezczynności Wójta.

Wójt w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko, że pismo strony z dnia [...] maja 2016 r., które wpłynęło do organu w dniu [...] maja 2016 r., z żądaniem udzielenia informacji o miejscu zamieszkania zobowiązanego oraz jego numeru PESEL, wykracza poza uprawnienia Wójta.

Podniesiono w tym zakresie, że zgodnie z art. 23 ust. 2 u.s.d.g. dysponentem informacji zawartych w CEIDG jest minister właściwy do spraw gospodarki, a nie Wójt.

Zdaniem organu, w związku z powyższym, należy uznać, że Wójt rozpatrzył wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2016 r. wskazując ministra właściwego do spraw gospodarki jako właściwego do udzielenia informacji zawartych w CEIDG i nie dopuścił się bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola administracji publicznej przez sądy administracyjne w zakresie bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania odnosi się w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej u.p.p.s.a.) do przypadków określonych w pkt 1-4a, natomiast art. 3 § 2 pkt 9 u.p.p.s.a. odnosi się do przypadków, gdy określone akty i czynności nie podlegają bezpośrednio zaskarżeniu do sądu administracyjnego, ale brak jest przeszkód do zaskarżenia do tego sądu opieszałości w wydaniu takiego aktu lub w dokonaniu czynności.

Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 u.p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi.

Zgodnie z art. 149 § 1 u.p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a u.p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest bezczynność Wójta w przedmiocie udzielenia informacji zawartych w CEIDG dotyczących numeru PESEL i miejsca zamieszkania zobowiązanego.

W pierwszym rzędzie konieczne było zbadanie czy spełniona została formalna przesłanka dopuszczalności takiej skargi, jaką jest wyczerpanie środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi, jeżeli służyły one stronie przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 u.p.p.s.a). W myśl art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Dopiero zatem po wyczerpaniu tego trybu strona może wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu.

Z żądaniem udzielenia informacji w kontrolowanej sprawie wystąpił Zarząd Województwa D. powołując się na brzmienie art. 36 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym w zakresie niezbędnym do wszczęcia lub prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz udzielania pomocy na podstawie ustawy o wzajemnej pomocy organ egzekucyjny lub wierzyciel, o którym mowa w art. 5, może żądać od uczestników postępowania informacji i wyjaśnień, jak również zwracać się o udzielenie informacji do organów administracji publicznej oraz jednostek organizacyjnych im podległych lub podporządkowanych, a także innych podmiotów.

Przywołana wyżej regulacja uprawnia do zwrócenia się o udzielenie informacji do organów administracji publicznej oraz jednostek organizacyjnych im podległych lub podporządkowanych, a także innych podmiotów, w sytuacji gdy informacja ta jest niezbędna do prowadzenia egzekucji.

Nie budzi jednak wątpliwości, iż nałożony na organy administracji publicznej obowiązek, o którym mowa w art. 36 ust.1 u.p.e.a., powinien być rozpatrywany z uwzględnieniem innych regulacji, które kształtują dostęp do informacji z wyłączeniem - z oczywistych powodów - trybu dostępu do informacji publicznej. Skoro więc przedmiotem żądania strony skarżącej było udzielenie informacji zawartych w CEIDG to koniecznym było przy rozpatrywaniu niniejszego wystąpienia uwzględnienie stosownych regulacji zawartych również w u.s.d.g., gdyż funkcja informacyjna o podmiotach prowadzących działalność gospodarczą jest również realizowana poprzez udostępnianie danych CEIDG organom administracji (por. M. Sieradzka, Komentarz do art. 39 u.s.d.g., dostępny w wersji elektronicznej Lex).

W kontekście powyższego należy przede wszystkim wskazać, iż przywołana ustawa o swobodzie działalności gospodarczej statuuje swoistą regułę jawności CEIDG. Zgodnie bowiem z art. 38 u.s.d.g. dane i informacje udostępniane przez niniejszą ewidencję są jawne i każdy ma prawo dostępu nich. Stąd dane te udostępniane są co do zasady na stronie internetowej (art. 38 ust. 2 u.s.d.g.), a w art. 37 u.s.d.g. prawodawca wyszczególnił informacje podlegające ujawnieniu. I tak, zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 u.s.d.g. CEIDG udostępnia m.in. zawarte w niej dane i informacje określone w art. 25 ust. 1, z wyjątkiem numeru PESEL, daty urodzenia, adresu zamieszkania, o ile nie jest on taki sam jak pozostałe adresy wskazane w art. 25 ust. 1 pkt 5 (adres zamieszkania przedsiębiorcy, adres do doręczeń przedsiębiorcy oraz adresy, pod którymi jest wykonywana działalność gospodarcza, w tym adres głównego miejsca wykonywania działalności i oddziału, jeżeli został utworzony; dane te są zgodne z oznaczeniami kodowymi przyjętymi w krajowym rejestrze urzędowym podziału terytorialnego kraju, o ile to w danym przypadku możliwe), oraz danych kontaktowych, o których mowa w art. 25 ust. 1 pkt 6 (dane kontaktowe przedsiębiorcy, w szczególności adres poczty elektronicznej, strony internetowej, numer telefonu, o ile dane te zostały zgłoszone we wniosku o wpis do CEIDG), w przypadku gdy, podając je, osoba uprawniona sprzeciwiła się ich udostępnianiu w CEIDG.

Z powyższego wynika, iż na gruncie u.s.d.g. prawodawca przyjął, że wpisane do ewidencji dane podlegają ujawnieniu poprzez system internetowy, jednakże z określonymi wyjątkami. Do nich zaliczyć zaś należy numer PESEL oraz adres zamieszkania, jeżeli nie jest tożsamy z siedzibą prowadzonej przez podmiot działalności, co też ma miejsce w niniejszej sprawie.

Dalej nie sposób nie zauważyć, iż ustawodawca w art. 39 u.s.d.g. przewidział również inną formę udostępniania danych z CEIDG, a mianowicie zgodnie z ust. 1 tegoż przepisu dane z CEIDG mogą być nieodpłatnie udostępniane, w sposób inny niż określony w art. 38 ust. 2 (udostępnienie na stronie internetowej CEIDG), po uprzednim ustaleniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki warunków udostępniania tych danych. Nadto stosownie do brzmienia art. 39a u.s.d.g. CEIDG udostępnia zawarte w niej dane i informacje określone w art. 25 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 37 ust. 2 organom państwowym w celu realizacji ich ustawowych zadań. Również w tym przypadku dane te są udostępniane nieodpłatnie, w sposób inny niż określony w art. 38 ust. 2, po uprzednim ustaleniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki warunków udostępniania tych danych.

W niniejszej sprawie skarżący przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego zwrócił się o udzielenie informacji obejmujących adres zamieszkania oraz numer PESEL podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, które to dane, jak wynika ze wskazanych wyżej regulacji, nie podlegają "powszechnemu" ujawnieniu w trybie art. 38 ust. 2 u.s.d.g., lecz wymagają uprzedniego ustalenia warunków udostępnienia tych danych z ministrem właściwym do spraw gospodarki.

Powyższa konstatacja ma zasadnicze, wręcz kardynalne, znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Po pierwsze mianowicie- świadczy o tym, że przedmiotowa skarga na bezczynność Wójta co do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji może być objęta kognicją sądu administracyjnego na mocy art. 3 § 2 pkt 9 u.p.p.s.a., pomimo, że dotyczy czynności niepodlegającej bezpośredniemu zaskarżeniu do tego sądu.

Po drugie natomiast- potwierdza spełnienie przez skarżącą formalnej przesłanki dopuszczalności takiej skargi, jaką jest w przypadku braku możliwości zaskarżenia przed wniesieniem skargi, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

I po trzecie wreszcie- przesądza o kierunku rozstrzygnięcia i w konsekwencji o stwierdzeniu bezczynności Wójta co do załatwienia sprawy zainicjonowanej wnioskiem skarżącej o udzielenie informacji dotyczących części danych zawartych w CEIDG. W przekonaniu Sądu, na gruncie przepisów u.s.d.g., możliwość nieodpłatnego udostępnienia powyższych danych, w tym również organom państwowym regulowana jest art. 39 i 39a u.s.d.g., które należy potraktować jako lex specialis wobec brzmienia art. 36 § 1 u.p.e.a. Przepisy te kształtują bowiem odrębnie kwestie ujawniania danych, w tym organom państwowym w celu realizacji ich ustawowych zadań, co wiąże się z obowiązkiem uprzedniego ustalenia z ministrem właściwym do spraw gospodarki warunków udostępnienia tych danych, który to jako administrator danych osobowych, jest odpowiedzialny za zabezpieczenia oraz nadzór nad danymi zawartymi w CEIDG (Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz niektórych innych ustaw, druk nr 3761).

Zdaniem Sądu ustawowy wymóg uzgodnienia warunków wyklucza możliwość udzielania informacji bez jego zachowania, co miałoby miejsce m.in. w trybie art. 36 ust. 1 u.p.e.a., a interpretacja ta koresponduje z ratio legis wprowadzenia do obrotu prawnego art. 39a u.s.d.g. W uzasadnieniu projektu wskazano bowiem, iż w niniejszym przepisie "doprecyzowano warunki udostępniania danych niepublicznych innym organom państwowym w celu realizacji ich ustawowych zadań przede wszystkim na potrzeby postępowań sądowych, ale również w związku z postępowaniami wszczynanymi przez inne organy administracji państwowej" (Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz niektórych innych ustaw, druk nr 3761). Stąd nie mogą znaleźć uzasadnienia podniesione w skardze twierdzenie, iż art. 36 § 1 u.p.e.a. oraz regulacje u.s.d.g. stanowią odrębne podstawy prawne do pozyskiwania danych zawartych m.in. w CEIDG różniąc się z punktu widzenia celowości i funkcji w obrocie prawnym. Regulacje te należy bowiem odczytywać łącznie, a spoczywający na organach administracji wymóg udzielania informacji z CEIDG niezbędnych dla wszczęcia postępowania egzekucyjnego interpretować w zgodzie z wymogami udzielania informacji, które zostały przez prawodawcę określone w sposób szczególny, jak ma to miejsce na gruncie u.s.d.g.

Z powyższych względów, w ocenie tut. Sądu, Wójt nie był organem właściwym do udzielenia żądanych przez skarżącego informacji, jednakże jego obowiązkiem było, zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. niezwłocznie przekazać wniosek skarżącej z dnia [...] maja 2016 r. ministrowi właściwemu do spraw gospodarki, jednocześnie zawiadamiając o tym wnoszącego podanie wraz z pisemnym uzasadnieniem tej czynności.

Sąd podziela w pełni tezę Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażoną w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 2122/14, iż "organ administracyjny pozostaje w bezczynności również wtedy, gdy stwierdzając swoją niewłaściwość w sprawie, bądź kwestionując swoją właściwość, nie podejmuje działań stosownie do unormowań wskazanych w przepisach art. 65 i art. 66 k.p.a."

W niniejszej sprawie uwzględniając skargę na bezczynność organu Sąd, stosownie do przytoczonego przepisu, zobowiązał Wójta do wydania orzeczenia w sprawie wniosku o udzielenie informacji w terminie [...] tygodni od dnia doręczenia organowi akt wraz z uzasadnieniem.

Zdaniem Sądu stan faktyczny sprawy pozwala na przyjęcie, iż ustalona bezczynność nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzonego postępowania przy braku jakiejkolwiek aktywności organu (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Wr 9/12 i przywołane tam orzeczenia).

W przedmiotowej sprawie organ pozostawał co prawda w bezczynności, ale spowodowane to było jego mylnym przeświadczeniem co do ograniczenia swojej aktywności wyłącznie do zredagowania pisma z dnia [...] czerwca 2016 r., w którym wskazywał na inny tryb uzyskania żądanych danych, a następnie zmodyfikował swoje stanowisko, po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, poprzez wskazanie w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r., iż dysponentem informacji zawartych w CEIDG jest minister właściwy do spraw gospodarki.

Z przedstawionych wyżej względów, działając na podstawie art. 149 § 1 i § 1a u.p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt I i II sentencji wyroku.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 u.p.p.s.a.