Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 545/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od czynności cywilnoprawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 11
journal: Dz.U. 2017 poz 1150
law: Ustawa z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Protokolant specjalista Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku od czynności cywilnoprawnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz C. sp. z o.o. z siedzibą we W. kwotę 6997 zł (słownie: sześć tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Aktem notarialnym z dnia 25 maja 2017 r. P. S.A. z siedzibą w W. przeniosła na rzecz C. Sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej też "Skarżąca", "Strona" albo "Spółka") prawo do nieruchomości położonych w miejscowości K. w powiecie [...], tj.: prawo użytkowania wieczystego działki gruntu o nr ewidencyjnym [...] o obszarze 0,2832 ha wraz z prawem własności do znajdujących się na tej nieruchomości budynków, własność niezabudowanej działki gruntu nr [...] o powierzchni 0,0934 ha, własność niezabudowanej działki gruntu nr [...] o łącznym obszarze 1,6013 ha pod warunkiem uzyskania zgody Prezesa Agencji Nieruchomości Rolnych, wyrażonej w drodze decyzji administracyjnej zgodnie z art. 2a ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 1405) oraz własność nieruchomości gruntowej o nr ewidencyjnym [...] o powierzchni 1,7159 ha.

W dniu 13 czerwca 2017 r. Skarżąca złożyła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. (dalej też "NUS" albo "Organ pierwszej instancji") wniosek o "zwrot zapłaconego podatku od czynności cywilnoprawnych" w wysokości 79 000 zł. W ocenie Spółki wśród wymienionych czynności art. 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1150, dalej "u.p.c.c.") "nie figuruje transakcja tego rodzaju, jak zawarta pomiędzy Spółką P. S.A. będącą właścicielem nieruchomości w K. a Stroną, która nabyła te nieruchomości w drodze innej niż sprzedaż transakcji", tym samym jak wskazała Spółka "ponieważ u.p.c.c. nie przewiduje obowiązku uiszczenia podatku od transakcji tego rodzaju, jak objęcie własności nieruchomości w zamian za przejęcie długu"

NUS decyzją z dnia [...] września 2017 r. odmówił zwrotu podatku od czynności cywilnoprawnych w wysokości 79 000 zł stwierdzając, iż w przedmiotowej sprawie nie zostały wyczerpane przesłanki wynikające z art. 11 u.p.c.c. skutkujące, zwrotem podatku. Zdaniem Organu pierwszej instancji przeniesienie własności nieruchomości obciążonej hipoteką, na gruncie przepisów u.p.c.c. wywołuje taki sam skutek, jak zawarcie umowy sprzedaży.

Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie. W ocenie Spółki NUS błędnie ocenił stan faktyczny i prawny sprawy, gdyż "transakcja miedzy P. a C. nie była klasyczną sprzedażą nieruchomości lecz umową nie znaną u.p.c.c.".

Następnie w uzupełnieniu odwołania, pismem z dnia 5 października 2017 r. Spółka podniosła, iż podważa stanowisko NUS, gdyż operacja gospodarcza podjęta przez strony aktu notarialnego nie była prostą czynnością kupna-sprzedaży bowiem wymagała również udziału i oświadczeń woli banku - wierzyciela zbywcy (P. S.A.). Zdaniem Skarżącej błędne ustalenie stanu faktycznego przejawia się również w fakcie nie zbadania przez Organ pierwszej instancji wartości rynkowej i skutków ekonomicznych zrealizowanej przez strony aktu notarialnego operacji gospodarczej. Jednocześnie Spółka wskazał, że "Strona w niniejszej sprawie nie ubiega się o zwolnienie z podatku od czynności cywilnoprawnych lecz o uznanie, że podatek nie był należny gdyż czynność prawna nie podlega opodatkowaniu. Stwierdzono, że interpretacja przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podaje przyczyny ewentualnego zwolnienia z podatku wynikające z art. 11 u.p.c.c. Zdaniem Skarżącej nie zwrócono uwagi na to, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do dokonania wpisu hipoteki do ksiąg wieczystych nieruchomości objętych czynnościami stron transakcji. Hipoteki figurujące w księgach wieczystych nie uległy zmianom ani też nie zostały wpisane na nowo. Okoliczność ta została pominięta.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej też "DIAS" albo "Organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu DIAS przytoczył treść art. art. 1 ust. 1 u.p.c.c. oraz 11 u.p.c.c. DIAS wyjaśnił, że przewidziana w art. 11 u.p.c.c. instytucja zwrotu podatku znajduje zastosowanie w sytuacjach, w których z chwilą dokonania czynności określonej w art. 1 u.p.c.c. powstała konieczność zapłaty podatku z tego tytułu. W związku z tym, podatek w chwili w której skonkretyzowała się konieczność jego uiszczenia, był świadczeniem należnym, lecz na skutek okoliczności, które nastąpiły później, zachodzi konieczność jego zwrotu. Podniesiono równocześnie, że jeżeli natomiast podatnik, którego zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800, dalej "O.p."), kwestionuje samą zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć na podstawie art. 75 O.p. wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Podkreślono, iż postępowanie o zwrot podatku jest to bowiem niezależna i odrębna konstrukcja prawna od instytucji nadpłaty przewidzianej w O.p. Jakkolwiek postępowanie zarówno o zwrot podatku jak i o stwierdzenie nadpłaty posiada wspólna cechę tj. toczą się w oparciu o wniosek Strony, to zdaniem DIAS tryb w jakim rozpatrywane jest pismo podatnika wynika wyłącznie z jego wniosku, a organy podatkowe nie mają możliwości samodzielnego jego przekwalifikowania.

Dalej Organ odwoławczy uznał zarzuty odwołania za nieuzasadnione. Podniesiono, iż jakkolwiek wniosek Spółki nie zawierał podstawy prawnej żądania, to niemniej jednak z akt sprawy wynika, że Spółka wystąpiła "o zwrot zapłaconego podatku od czynności cywilnoprawnych" a nie "o stwierdzenie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnej". Tym samym mając na uwadze, fakt, iż zwrot podatku od czynności cywilnoprawnych, jako instytucja odrębna od stwierdzenia nadpłaty został uregulowany w art. 11 ust. 1 u.p.c.c., organ podatkowy, w ocenie DIAS, w oparciu o ten właśnie przepis zobligowany był ocenić, czy okoliczności wskazane we wniosku Spółki skutkują zwrotem podatku. Wyszczególniono, że w postępowaniu o zwrot podatku jak wskazano powyżej istotne jest wyłącznie ustalenie czy dla czynności (która nie wiązała się ze zmianą umowy spółki) nie zostały np. uchylone skutki prawne oświadczenia woli, nie spełnił się warunek zawieszający, od którego uzależniono wykonanie czynności cywilnoprawnej, lub też nie dokonano wpisu hipoteki do księgi wieczystej. Wystąpienie tylko tych przesłanek skutkuje zwrotem podatku od czynności cywilnoprawnych.

Podkreślono, że instytucja "zwolnienia z podatku p.c.c." nie jest znana na gruncie przepisów u.p.c.c. Zdaniem DIAS Strona błędnie interpretuje, iż w zaskarżonej decyzji NUS wskazał wyłącznie na "przyczyny ewentualnego zwolnienia z podatku wynikające z art. 11 u.p.c.c.", gdyż z akt sprawy wynikało, iż Organ pierwszej instancji uznając, iż w przedmiotowej sprawie doszło do "klasycznej umowy sprzedaży" wyłącznie w oparciu o art. 11 u.p.c.c. stwierdził, że zwrot podatku jest nienależny, gdyż nie wystąpiła żadna z przesłanek wymieniona w tym przepisie.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów DIAS uznał, że w postępowaniu o zwrot podatku organy podatkowe nie weryfikują wartości rynkowej przedmiotu umowy, ani też nie analizują skutków ekonomicznych operacji gospodarczej. Są to bowiem okoliczności nieistotne z punktu widzenia takiego postępowania. Wskazano, że zgodnie z treścią art. 11 u.p.c.c. zwrot podatku może nastąpić wyłącznie w takiej wysokości w jakiej został uiszczony. Uznało też, że fakt, iż "hipoteki figurujące w księgach wieczystych nie uległy zmianom, ani też nie zostały wpisane na nowo" pozostają bez znaczenia, skoro hipoteka jako ograniczone prawo rzeczowe obciąża daną nieruchomość a nie jej właściciela.

Z powyższego DIAS wywnioskował, że skoro Spółka nie ustanawiała na nabytych nieruchomościach hipoteki, a jedynie nabyła od Spółki P. S.A. nieruchomości już obciążone hipoteką ustanowioną na rzecz Banku [...] celem zabezpieczenia wierzytelności, to nie mogła wystąpić tu okoliczność nie dokonania wpisu hipoteki do księgi wieczystej, którą winien był badać organ podatkowy.

Stwierdzono też, że wbrew twierdzeniem Skarżącej zadłużenie objęte przez Spółkę nie przekracza wartości rynkowej nieruchomości, które zostały nabyte. Z aktu notarialnego wynikało bowiem, że zarówno dług Spółki P. S.A. wobec Banku [...] jak i sama wartość nieruchomości będących przedmiotem transakcji na dzień zawarcia transakcji wynosiła 4 000 000 zł, czyli "cena za nieruchomości" jest równa "cenie zobowiązania".

Kończąc podkreślono, że wszystkie wskazane powyżej okoliczność pozostawały bez wpływy na niniejsze rozstrzygniecie, albowiem nawet gdyby uznać, iż czynność dokonana przez Spółkę nie podlegała opodatkowaniu w myśl art. 1 u.p.c.c., to przepisy tej ustawy, nie przywidują możliwości zwrotu podatku z tego tytułu. Jeżeli natomiast jak pełnomocnik wskazał Spółka ubiegała się "o uznanie, że podatek nie był należny" zdaniem DIAS winna była złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych, a nie o zwrot podatku.

Na powyższą decyzję Skarżąca wniosła skargę do Sądu. W uzasadnieniu podkreślono, że w toku postępowania nie były podejmowane żadne czynności procesowe w celu doprecyzowania lub zmiany wniosku przez Stronę (np. poprzez skorygowanie deklaracji podatkowej), co wynikać musiało z faktu, że istota sporu była zrozumiała i oczywista dla organów skarbowych i nie budziła żadnych wątpliwości. Skarżąca domagała się zwrotu uiszczonej kwoty p.c.c. nie w rozumieniu przepisów art. 11 u.p.c.c. lecz jako zwrotu podatku nienależnie uiszczonego za pośrednictwem notariusza (płatnika).

Stwierdzono, że w toku postępowania dowodowego nie badano okoliczności, czy zapłacona przez Skarżącą kwota tytułem p.c.c. nadaje się do potrącenia lub zaliczenia na poczet innych zobowiązań podatkowych Skarżącej. W ocenie Spółki organy orzekające posiadały zapewne z urzędu wiedzę o tym, że Skarżąca nie zalegała i nie zalega z żadnymi zobowiązaniami publicznoprawnymi. Strona powołała się na treść art. 122 O.p.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie i potrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.

Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym orzeczenia sądów administracyjnych - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl).

Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania).

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w świetle przywołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny czy organy podatkowe w sposób prawidłowy rozpatrzyły wniosek Skarżącej o "zwrot podatku od czynności cywilnoprawnych".

Zdaniem Organów podatkowych zaskarżona decyzja odmawiająca zwrotu podatku od czynności cywilnoprawnych ma swoje umocowanie w treści wniosku podatnika, który nazwany został jako "wniosek o zwrot zapłaconego podatku od czynności cywilnoprawnych" i w związku z tym procedowany był w oparciu o art. 11 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Z takim stanowiskiem nie zgadza się Skarżąca, która podkreśla, że organy rozpoznając wniosek Spółki o zwrot nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnej nie odniosły się do "rzeczywistego, materialnego charakteru sprawy, lecz wyłącznie do zastosowania do jej rozstrzygnięcia przesłanek opisanych w art. 11 u.p.c.c." choć "istota sporu była zrozumiała i oczywista dla organów skarbowych i nie budziła żadnych wątpliwości", gdyż sprowadza się do zwrotu podatku od czynności cywilnoprawnych jako zwrotu podatku nienależnie uiszczonego z tytułu transakcji pomiędzy podmiotami P. a C. (tj. Skarżącą).

W ocenie Sądu przy tak zakreślonych granicach sporu rację należało przyznać Skarżącej.

Na wstępie Sąd zauważa, że - w istocie, jak podnoszą organy podatkowe - wniosek Zarządu Skarżącej Spółki z dnia 6 czerwca 2017r. skierowany do Urzędu Skarbowego w M. został opisany (nazwany) jako "wniosek o zwrot zapłaconego podatku od czynności cywilnoprawnych".

Jednocześnie, w ocenie Sądu, z uzasadnienia treści przedmiotowego wniosku w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że żądanie "zwrotu nienależnie pobranego podatku od czynności cywilnoprawnych" Skarżąca upatruje w tym, że "wśród czynności wymienionych w art. 1 u.p.c.c. nie figuruje transakcja tego rodzaju, jak zawarta pomiędzy Spółką P. SA będącą właścicielem nieruchomości w K. a C. Sp. z o.o., która nabyła te nieruchomości w drodze innej niż sprzedaż transakcji (...)". Dlatego też Skarżąca podniosła, że "ponieważ ustawa o PCC nie przewiduje obowiązku uiszczenia podatku od transakcji tego rodzaju, jak objęcie własności w zamian za przejęcie długu" to wniosła o zwrot niezasadnie, jej zdaniem, pobranego podatku od czynności cywilnoprawnych przez notariusza wskazanej umowy (por. k. 2-3 akt podatkowych).

Sąd zauważa przy tym, że Skarżąca nie zawarła w przedmiotowym wniosku konkretnej podstawy prawnej żądania, a w szczególności, jak przyjął to Organ I instancji, nie oparła go na podstawie art. 11 u.p.c.c.

Dalej Sąd stwierdza, że z odwołania Skarżącej od decyzji Organu I instancji z dnia [...].09.2017r., analogicznie jak z treści uzasadnienia wniosku wynika, iż kwestionując odmowę uznania nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych wskazuje na okoliczność transakcji dotyczącej przeniesienia nieruchomości w K., która to "czynność prawna nie powinna być opodatkowana PCC".

Z uzasadnienia przedmiotowego odwołania wynika też, że "zdaniem Skarżącej spółki organ I instancji błędnie ocenił stan faktyczny i prawny sprawy", co Skarżąca rozwinęła w piśmie procesowym z dnia 5.10.2017r. p.n. "Uzupełnienie do Odwołania od decyzji".

Sąd konstatuje też, że w aktach sprawy znajduje się załączony przez nią materiał dowodowy, z którego Skarżąca wywodzi argumentację prawną co do "neutralności" opisanych transakcji pod względem obowiązku opłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych tj. akt notarialny z dnia 25.05.2017r. (k. 22 akt podatkowych) oraz umowa przejęcia długu z tej samej daty (k. 27 akt podatkowych).

W ocenie Sądu, wszystkie wskazane wyżej okoliczności w sposób jednoznaczny uprawniają do przyjęcia, że przedmiotowy wniosek Skarżącej z dnia 6.06.2017r., wbrew przyjętej przez organy kwalifikacji, dotyczył stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu opisanych w uzasadnieniach tak wniosku, jak i w odwołaniu, transakcji pomiędzy wymienionymi podmiotami, tj. spółką P. S.A. a Skarżącą, a nie, jak przyjęły organy, zwrotu podatku od czynności cywilnoprawnych w rozumieniu art. 11 u.p.c.c.

Powyższej konstatacji nie może zmieniać, w szczególności, podnoszony przez Organy argument, iż osnowa przedmiotowego wniosku jest opisana jako "wniosek o zwrot zapłaconego PCC", gdyż o merytorycznym zakresie rozstrzygnięcia nie decyduje sama "nazwa" wniosku, lecz przywołane okoliczności faktyczne, z którego wywodzone są określone żądania. Inaczej mówiąc, zakres merytoryczny sprawy determinowany jest treścią wniosku, a nie jego nazwą, co powoduje, że wymagania co do wskazania żądania wyznacza przedmiot postępowania albo innej czynności w toku postępowania. W takim zakresie, w jakim przepisy prawa materialnego lub przepisy prawa procesowego opierają postępowanie podatkowe na zasadzie skargowości, uzależniając je od złożenia przez stronę żądania, treść tego żądania wyznacza przedmiot postępowania (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa - komentarz, Wyd. Unimex Wrocław 2008, s. 699).

Dlatego też Sąd podziela pogląd Skarżącej, że przedmiotowa sprawa winna być rozpoznana jako wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych - w trybie art. 75 O.p.

Zdaniem Sądu, oceny takiej nie zmienia podnoszona przez organ w odpowiedzi na skargę okoliczność, że podatnika pouczono "o możliwości złożenia odrębnego wniosku w sprawie stwierdzenia nadpłaty i informacja ta pozostaje aktualna, ponieważ rozstrzygnięcie w trybie art. 11 u.p.c.c. nie zamyka Skarżącej drogi do procedowania w trybie stwierdzenia nadpłaty".

Skoro bowiem z treści wniosku Skarżącej wynika, że dotyczył on stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych od transakcji wskazanych w uzasadnieniu wniosku, to tym samym sprawę należało rozpoznać w tym właśnie zakresie a nie, jak przyjął organ, w trybie wniosku o zwrot podatku od czynności prawnych. Dodatkowo Sąd wskazuje, że zaakceptowanie poglądu organu prowadzi do naruszenia zasady ekonomiki procesowej oraz zasady szybkości postępowania i ograniczonego formalizmu, o której mowa w art. 125 § 1 O.p.

Reasumując dotychczasowe ustalenia i rozważania, w ocenie Sądu, w rozstrzyganej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieprawidłowe rozpoznanie wniosku Skarżącej o stwierdzenie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych, czym naruszono przepis art. 121 § 1 O.p. tj. zasadę zaufania do organów podatkowych oraz art. 122 O.p. tj. zasadę prawdy obiektywnej, nakładającą na organy podatkowe podejmowanie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym - w związku z art. 168 i 75 O.p.

W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. i orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy należy uwzględnić przedstawione powyżej argumenty oraz ocenę prawną Sądu, tj. w szczególności rozpoznać merytorycznie wniosek Skarżącej w trybie wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w punkcie drugim wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., na które składa się wynagrodzenie adwokata w wysokości 5400 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r., poz. 1800 ze zm.) oraz zwrot uiszczonego wpisu w kwocie 1580 zł, a także kwota 17 zł od uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.