Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 615/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono wydanie  uchwały z naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 3 pkt 5
journal: Dz.U. 2001 nr 71 poz 733
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.
article: art. 94 ust.1
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (sprawozdawca), Stanisław Marek Pietras, , Protokolant referent-stażysta Agnieszka Cudna, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2017 r. sprawy ze skargi D. M. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego z zasobu [...] 1. stwierdza, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa, 2. zasądza od Zarządu Dzielnicy [...] na rzecz skarżącego D. M. kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zarządu Dzielnicy [...] uchwałą z dnia [...] października 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 1 ust.1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 ze zm.) oraz § 50 ust.1 w zw. z § 6 ust. 1 pkt. 2 Statutu Dzielnicy [...] stanowiącego załącznik nr 10 do uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. nr LXX/2182/2010 w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z dnia 13 lutego 2010 r. Nr 32 poz. 453 oraz poz. 454), zgodnie z § 2, § 4 pkt 1 oraz § 24 ust. 1 uchwały Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. nr LVIII/1751/2009 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2009 r. Nr 132, poz. 3937 ze zm. – dalej jako uchwała z dnia 9 lipca 2009 r.), odmówił zakwalifikowania D. M. i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego, ze względu na przekroczone kryterium metrażowe.

W uzasadnieniu powyższej uchwały Zarząd Dzielnicy [...] podniósł, iż D. M. z synem ubiega się o najem lokalu mieszkalnego z zasobu [...]. Wnioskodawca zamieszkuje za zgodą właściciela w lokalu przy ul. [...] w W. W dniu 5 września 2013 r. Komisja Mieszkaniowa przeprowadziła wizję lokalową podczas której ustaliła, że w przedmiotowym lokalu przebywają 3 osoby, w tym czasowo syn wnioskodawcy – P. M. uczęszczający do szkoły średniej w miejscowości N. nad P., gdzie stale zamieszkuje wraz ze swoją babcią. Osoby, które zastano w lokalu przy ul. [...] w W. użytkowały dwa pokoje o powierzchni: 17,30 m2 i 11,00 m2 w przedmiotowym lokalu, a nie jak wynikało ze złożonego przez zainteresowanego wniosku jedynie pokój mniejszy. W takiej sytuacji w przedmiotowym lokalu nie występowało zagęszczenie. Przekroczone zostało kryterium metrażowe, określone w § 4 pkt uchwały. W związku z powyższym, działając zgodnie z § 24 ust. 1 ww. uchwały, należało odmówił zakwalifikowania i umieszczenia D. M. na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego.

D. M., po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...]. Zaskarżając przedmiotową uchwałę w całości skarżący zrzucił organowi:

1) błędne uznanie, iż nie spełnia on warunków do zakwalifikowania na liście osób oczekujących na zawarcie najmu lokalu mieszkalnego z zasobów [...], podczas gdy spełnia on wszystkie przesłanki przewidziane przepisami prawa;

2) błędną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla przyznania wnioskodawcy lokalu socjalnego, brak analizy materiału dowodowego, nieuwzględnienie stanowiska prawnego radcy prawnego Urzędu, opinii Komisji Mieszkaniowej, opinii Kuratora, a także nieuwzględnienie trudnej sytuacji życiowej skarżącego i jego dzieci;

3) pomięcie złożonej sytuacji rodzinnej skarżącego, w tym faktu, że syn P. M. ma problemy zdrowotne i przypadek skarżącego powinien być potraktowany mniej schematycznie;

4) naruszenie § 4 w zw. z § 7 ust. 1 pkt. 8 lit. c uchwały z dnia 9 lipca 2009 r.,

5) nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi, w sytuacji gdy uchwała odmowna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Z uwagi na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż na dzień wniesienia skargi stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie. Aktualnie skarżący zamieszkuje w użyczonym pokoju przez M. M. na ulicy [...] w W., gdzie zajmuje pokój o powierzchni 11 m2 wraz z inną osobą – M. G . Powierzchnia przypadająca na jedną osobę nie przekracza 6 m2, albowiem na jedną osobę przypada 5,5 m2.

Skarżący podkreślił, iż zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego [...], [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia [...] grudnia 2011 r. sygn. akt [...], Sąd ustalił miejsce pobytu małoletniej Z. M. w miejscu każdorazowego zamieszkania ojca małoletniej – D. M . Sąd uzasadnił swoją decyzję tym, iż matka dziecka nie sprawowała opieki w sposób prawidłowy. Małoletnia przebywając pod opieką matki była zaniedbywana, chodziła głodna oraz brudna. Aktualnie córka znajduje się pod opieką matki, ze względu na to, że skarżący nie posiada lokalu mieszkalnego, w którym w odpowiednich warunkach mógłby przebywać. Wyprowadzenie się od byłej żony miało na względzie dobro syna i córki. Dzieci są ze skarżącym związane emocjonalnie. Stanowisko w tej sprawie zajęła kurator sądowy M. W. w pismach z dnia 29 listopada 2011 r., z dnia 7 maja 2012 r., z dnia 23 maja 2013 r. oraz z dnia 18 grudnia 2014 r. Rozdzielenie skarżącego z dziećmi, z uwagi na brak stałego miejsca zamieszkania, nie sprzyja rozwojowi więzi rodzinnych. Kurator sądowy stwierdził, że matka dzieci dążyła do rozbicia rodziny, czyniąc dzieci oraz skarżącego osobami bezdomnymi. Wpłynęło to na rozbicie więzi rodzinnych, pogorszenie stanu psychicznego dzieci. Syn skarżącego P. nie chce zamieszkiwać z matką, dlatego też aktualnie przebywa u swojej babci, matki skarżącego. Zgodnie ze stanowiskiem z dnia 8 grudnia 2014 r., za którym opowiedział się przewodniczący Komisji Mieszkaniowej Rady Dzielnicy .oraz trzej członkowie - pobytu syna u babci nie należy traktować jako stałe miejsce zamieszkania. Pobyt ten jest związany z pobieraniem nauki i zamieszkiwaniem w internacie. Aktualnie skarżący nie posiada możliwości metrażowych na zamieszkanie wraz z synem, lecz fakt ten został potraktowany jednak jako argument do udzielenia odmowy pozytywnego rozpatrzenia wniosku, pomimo pozytywnej opinii wyrażonej przez właściwą komisję mieszkaniową Rady Dzielnicy z dnia 8 grudnia 2014 r., jak też ww. pism kuratora sądowego. Dodatkowo radca prawny Urzędu – G. R. w piśmie z dnia 16 września 2014 r. przyznał, że należy "ponownie i wnikliwie przeanalizować i zweryfikować materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy, a przy wydawaniu decyzji kierować się nie tylko regulacją prawną zawartą w uchwale nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 roku".

Z powyższych względów organ samorządowy powinien był sytuację skarżącego rozpatrzyć również mając na względzie dobro jego dzieci, zasady współżycia społecznego, w tym rolę jaką odgrywa samorząd w zakresie ochrony powyższych wartości.

W odpowiedzi na skargę organ Dzielnicy [...] wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

Odnosząc się do zarzutów skargi organ podkreślił, iż jego zdaniem, zainteresowany nie podał dokładnego stanu faktycznego związanego z zajmowaniem przez niego pokoju o powierzchni 11 m2, gdyż cały lokal wynajmowany przez skarżącego obejmuje również pokój o powierzchni 17.30 m2. Co prawda skarżący ma podpisaną z właścicielem lokalu przy ul. [...] umowę najmu na jeden pokój - mniejszy - ale ten argument nie był brany pod uwagę w trakcie dalszego rozpatrywania wniosku skarżącego z uwagi, że przy rozpatrywaniu przedmiotowego wniosku pod uwagę brano tylko przepis § 4 uchwały z dnia 9 lipca 2019 r. Odnosząc się do dalszych wystąpień skarżącego i przedkładanych nowych dowodów z dokumentów organ zwrócił uwagę, że nie wnosiły one nowych informacji wskazujących na nowe okoliczności. Tym samym brak było i jest przesłanek do ponownego podjęcia czynności mających na celu pozytywne załatwienie wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.,) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Zgodnie z oceną prawną wyrażoną w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2008 r. sygn. akt I OPS 4/08 (publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl), uchwała zarządu dzielnicy m.st. Warszawy w przedmiocie zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, w tym także lokalu będącego pracownią służącą prowadzeniu działalności w dziedzinie kultury i sztuki, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Uchwała ta dotyczy bowiem działań organów gmin, podejmowanych w innej niż umowa prawnej formie działania administracji, a mianowicie w drodze nienormatywnych aktów ogólnych organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Przepis art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Skarga oceniania w świetle powyższych kryteriów jest dopuszczalna, bowiem skarżący poprzedził skargę wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, a także merytorycznie uzasadniona.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że w postępowaniu poprzedzającym ustalenie listy osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, chociaż w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 150 ze zm.) ustawodawca określił działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 997/09, publ.: j.w.). Nie oznacza to jednak, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności dyspozycją art. 7 k.p.a., nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej. Powołany przepis stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Zaskarżoną uchwałą z dnia [...] października 2013 r. Zarząd Dzielnicy [...] nie wyraził zgody na zakwalifikowanie skarżącego do umieszczenia na liście osób oczekujących do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego. W podstawie prawnej ww. uchwały organ powołał § 24 ust. 1 oraz § 2 i § 4 pkt 1 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. Nr LVIII/1751/2009.

W świetle postanowień § 4 pkt 1 uchwały z dnia 9 lipca 2009 r., lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom, które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.

Postanowień § 4 pkt 1 uchwały nie stosuje się m.in. do osób pozostających w związku z warunkami mieszkaniowymi w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej (§ 5 ust. 2 pkt 3).

Natomiast zgodnie z § 22 ww. uchwały, który określa tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu lokalu, wnioski osób występujących o zawarcie umowy najmu lokalu (...) wraz z oświadczeniami dotyczącymi stanu majątkowego oraz dokumentacją potwierdzającą posiadane przez te osoby tytuły prawne do lokali, powinny być składane w urzędzie dzielnicy właściwym dla miejsca zamieszkania wnioskodawcy (ust. 1).

Przy rozpatrywaniu wniosków należy poddać wnikliwej analizie: 1) dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu, a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków określonych w umowie najmu oraz wywiązywanie się z obowiązków najemcy, 2) zamieszkiwanie wnioskodawcy i innych osób zgłoszonych we wniosku do wspólnego zamieszkiwania w lokalu za zgodą właściciela, 3) posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania innego tytułu prawnego do lokalu, niż wymienione w § 6 ust. 1 pkt 1, 4) rozporządzenie, przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania, pod jakimkolwiek tytułem posiadanym prawem do lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części w okresie ostatnich pięciu lat przed dniem złożenia wniosku, a także fakt dokonania przez te osoby zamiany lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części na lokal kwalifikujący ich do ubiegania się o poprawę warunków zamieszkiwania w ramach mieszkaniowego zasobu, oraz dodatkowo, 5) w przypadku osób ubiegających się o najem lokalu na podstawie § 4, § 12 i § 31: a) warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania, b) warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy oraz osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i uwzględnić możliwość zamieszkiwania wnioskodawcy w tych lokalach (ust. 2).

W myśl § 22 ust. 3 uchwały, burmistrz dzielnicy lub osoba przez niego upoważniona może zwrócić się do właściwego ośrodka pomocy społecznej o wydanie opinii na temat sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej wnioskodawcy oraz osób zgłoszonych przez niego do wspólnego zamieszkiwania. Wnioski, o których mowa w ust. 1, po przeanalizowaniu i weryfikacji, wskazany przez burmistrza dzielnicy pracownik komórki organizacyjnej urzędu dzielnicy właściwej do prowadzenia spraw lokalowych, przedstawia Komisji do zaopiniowania (ust. 4). Odmowa złożenia oświadczeń i dokumentów, o których mowa w ust. 1, potwierdzenie w nich nieprawdy, odmowa złożenia oświadczeń bądź dokumentów umożliwiających przeprowadzenie analizy, o której mowa w ust. 2, jak również informacje uzyskane w toku analizy, o której mowa w ust. 2, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku (ust. 5).

Wynikający z § 22 ust. 2 ww. uchwały obowiązek poddania wnikliwej analizie wymienionych w tym przepisie okoliczności pozostaje w korelacji z zawartą w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika dla organu nakaz podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wnikliwa analiza, do przeprowadzenia której obowiązany jest organ, powinna polegać na "sumiennym zgłębianiu, docieraniu do sedna rzeczy, dociekliwości" (por. Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczak, PWN 1983, hasło "wnikliwie"). Organ zobowiązany jest zatem do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa.

W przedmiotowej sprawie, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej uchwały, podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku D. M. stanowiła okoliczność, iż skarżący zamieszkuje w mieszkaniu obcej osoby za jej zgodą i zajmuje pokój o powierzchni mieszkalnej przekraczającej normatyw pozwalający, w rozumieniu § 4 pkt 1 ww. uchwały, zakwalifikować jego sytuację mieszkaniową jako zamieszkiwanie w trudnych warunkach lokalowych. Skarżący bowiem do dyspozycji ze współlokatorem ma dwa pokoje, a nie jeden jak oświadczył wnioskodawca.

Odnosząc się do powyższego stanowiska organu nie można - w ocenie Sądu - przyjąć, że jest ono wynikiem dokonania wnikliwej analizy przesłanek określonych w § 22 ust. 2 ww. uchwały. Organ bowiem pominął szereg okoliczności faktycznych dotyczących sytuacji skarżącego, istotnych z punktu widzenia podjętego rozstrzygnięcia.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący wystąpił z wnioskiem o najem lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu Dzielnicy [...] dla siebie i pozostającego pod jego opieką syna, bowiem jak podkreślił, po rozwodzie z żoną został wyrzucony z dotychczasowego mieszkania i ponowne w nim zamieszkanie nie jest możliwe. Podniósł, iż wcześniej przebywał w schronisku dla bezdomnych. Obecnie stara się o uzyskanie praw rodzicielskich nad córką, lecz brak odpowiednich warunków lokalowych mu to uniemożliwia. Wnioskodawca podkreślił, iż chciałby stworzyć swym dzieciom normalne warunki do życia, zamieszkać z nimi i dbać o ich prawidłowy rozwój. Obecnie czasowo przebywa wraz z synem u znajomego. Do wniosku skarżący dołączył oświadczenie z dnia 30 października 2013 r., z którego treści wynika, iż M. M., zamieszkały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. , użyczył D. M. i M. G. do mieszkania mały pokoju o pow. 11 m2.

W protokole z wizji w trenie przeprowadzonej przez członków Komisji Mieszkaniowej przy Urzędzie Dzielnicy [...] z dnia 5 września 2013 r., na podstawie którego odmówiono wiarygodności twierdzeniom skarżącego i przyjęto, iż nie spełnia on kryterium metrażowego z § 4 pkt 1 uchwały z dnia 9 lipca 2009 r., ustalono: "W godzinach wieczornych zastaliśmy pod wskazanym adresem pana D. M. wraz z dorosłym synem, w pokoju było przygotowane posłanie do snu dla trzech osób. Kontrola nasza wykazała, że zamieszkiwanie osób wykazanych we wniosku pana M. o przydział lokalu mieszkaniowego jest możliwe i faktyczne". Powyższe ustalenia przeczą stwierdzeniu zawartemu w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, iż osoby które zastano w tym dniu w ww. lokalu przy ul. B. użytkowały dwa pokoje o pow. 17,30 m2 i 11 m2. Przeczy też temu ww. oświadczenie, które przedłożył wnioskodawca organowi wraz z wnioskiem o przydział lokalu mieszkalnego. Na ten zaś protokół organ powołał się w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Oznacza to, iż organ ocenił materiał dowodowy w sposób dowolny, a wnioski z tej oceny wysnuł sprzeczne z treścią dokumentu, na którym się oparł.

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż zaskarżone rozstrzygnięcie nie ma oparcia w materialne aktowym sprawy. Sprzeczności w twierdzeniach organu i skarżącego, poparte materiałem dowodowym przemawiającym na korzyść strony, nie przemawiają za rzetelnym ustaleniem stanu faktycznego, który powinien stanowić podstawę do prawidłowego załatwienia sprawy. Zdaniem Sądu, w celu dopełnienia obowiązku, o którym mowa w § 22 ust. 2 ww. uchwały, organ powinien przeprowadzić rzetelną ocenę sytuacji lokalowej skarżącego, rozstrzygając jednoznacznie kwestię zajmowania przez niego spornego pokoju o pow. 11 m2 samodzielnie, czy też wraz z współlokatorem. Powinien również wyjaśnić, czy właściciel przedmiotowego mieszkania użycza skarżącemu, oprócz pokoju 11-to metrowego, inne pomieszczenia i na jakich zasadach. Dopiero wówczas powinien rozważyć, czy w sprawie zachodzą przesłanki z § 4 pkt 1 powołanej uchwały z 2009 r.

Badając niniejszą sprawę organ powinien również mieć na względzie, iż w świetle § 5 ust. 2 pkt 3 powołanej uchwały, postanowień § 4 pkt 1 nie stosuje się do osób pozostających w związku z warunkami mieszkaniowymi w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej obejmującej w szczególności: a) niepełnosprawność wnioskodawcy lub innej osoby uprawnionej do wspólnego zamieszkiwania, b) ciężką, przewlekłą chorobę wnioskodawcy lub innej osoby uprawnionej do wspólnego zamieszkiwania, c) istniejącą udokumentowaną przemoc lub inną patologię w rodzinie, pod warunkiem, że wnioskodawca zamieszkuje w lokalu za zgodą właściciela. Posłużenie się w tym przepisie pojęciem "w szczególności" oznacza, iż wymieniony w nim katalog przypadków uzasadniających stwierdzenie "wyjątkowo trudnej sytuacji" nie jest zamknięty. Jak wynika z wniosku wszczynającego postępowanie i przedłożonych przez zainteresowanego dokumentów, sytuacja skarżącego może być potraktowana jako wyjątkowo trudna, choć w tym kierunku organ nie poczynił jakichkolwiek rozważań i wobec tego na tym etapie postępowania jest to stanowisko przedwczesne. Wziąć trzeba pod uwagę, iż na skutek rozwodu z żoną skarżący utracił mieszkanie. Sprawuje opiekę nad synem (w dacie złożenia wniosku niepełnoletnim uczniem szkoły średniej) dotkniętym wrodzonym zniekształceniem mięśniowo – kostnym w zakresie czaszki, twarzy, kręgosłupa i klatki piersiowej (operowany w dniu 1 sierpnia 2013 r.). Chciałby również wypełniać obowiązki rodzicielskie względem córki pozostającej pod opieką matki. Jedynie z uwagi na trudną sytuację mieszkaniową ojca, P. M. przebywa u babci w N . Na potrzebę stabilizacji mieszkaniowej dzieci skarżącego zwracał uwagę i popierał wniosek o przydział lokalu mieszkalnego kurator sądowy w załączonych do akt administracyjnych pismach z dnia 23 maja 2013 r., z dnia 7 maja 2012 r. i z dnia 29 listopada 2011 r. Zatem twierdzenia skarżącego, iż jego przypadek wymaga pogłębionej analizy skomplikowanej sytuacji rodzinnej, nie jest gołosłowny.

Reasumując stwierdzić należy, iż wydając zaskarżoną uchwałę organ nie wziął pod uwagę istotnych okoliczności faktycznych sprawy, nie rozważył też należycie całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w świetle przesłanki z § 22 ust. 2 pkt 2 i 5 uchwały z dnia 9 lipca 2009 r. W sposób arbitralny przyjął natomiast, że skarżący ma możliwość zamieszkania w lokalu o dostatecznej powierzchni mieszkalnej, a który nie spełnia przesłanki z § 4 pkt 1 tej uchwały. Ponadto nie zbadał, czy w analizowanej sprawie nie zachodzi przypadek, o którym mowa w § 5 ust. 2 pkt 3 powołanej uchwały.

Uwzględniając powyższe Sąd ocenił, że ustalony w sprawie stan faktyczny nosi cechy dowolności, co prowadzi do wniosku, że została naruszona zasada dochodzenia do prawdy obiektywnej. Stanowisko organu zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazuje na pobieżną i wybiórczą ocenę okoliczności faktycznych, co przeczy dyspozycji zawartej w § 22 ust. 2 w związku z ust. 5 ww. uchwały. Powyższy sposób załatwienia sprawy nie spełnia także standardów obowiązujących w państwie prawa. Choć Zarząd Dzielnicy prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie był zobowiązany stosować przepisy procesowe zawarte w ww. uchwale, to jednak organ władzy publicznej nie powinien tracić z pola widzenia zasad prawnych określonych w art. 6 i 7 k.p.a. Przepisy te stanowią, iż organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a w toku postępowania stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Tych zasad, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie respektowano.

W tym stanie rzeczy zaskarżona uchwała nie mogła ostać się w obrocie prawnym.

Rozpatrując sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę dokonaną powyżej ocenę prawną. W konsekwencji, mając na względzie procesowe i materialne przepisy uchwały z dnia 9 lipca 2009 r., w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości ustali, czy skarżący spełnia przesłanki do zawarcia umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu [...]. Uwzględni przy tym treść art. 75 Konstytucji RP, zgodnie z którym władze publiczne prowadzą politykę sprzyjającą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych obywateli, w szczególności przeciwdziałają bezdomności (...).

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżona uchwała wydana została z rażącym naruszeniem powołanych wyżej przepisów procesowych powołanej uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., a także z naruszeniem zasad dobrej praktyki administracyjnej.

Ponadto należy zauważyć, że stosownie do treści art. 94 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.) nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia jej podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkom przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust.1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego.

Od daty podjęcia zaskarżonej uchwały do chwili wydania niniejszego wyroku upłynął ponad rok, zachodzi więc przesłanka wyłączenia stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały, o której mowa w przywołanym przepisie.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i 209 p.p.s.a.