Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1555/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 103
journal: Dz.U. 2010 nr 136 poz 914
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl /spr./ Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz sędzia del. WSA Małgorzata Miron Protokolant starszy asystent sędziego Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej "[...]" Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2463/11 w sprawie ze skargi "[...]" Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2463/11 oddalił skargę "[...]" Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Warszawie działając na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914) w związku z art. 27 ust. 4 i art. 46 w/w ustawy oraz art. 16 Rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. WE L 31 z dnia 01.02.2002 r.) wymierzył firmie [...] Sp. z o.o. w W. karę pieniężną w wysokości 2000 zł. Jak wskazano, w związku z informacją uzyskaną od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Jeleniej Górze o znajdującym się w obrocie suplemencie diety pn. [...] oznakowanym w sposób niezgodny z ustawodawstwem żywnościowym upoważniony przedstawiciel tego organu przeprowadził w dniu [...] marca 2011 r. kontrolę sanitarną w firmie [...] Sp. z o.o. przy ul. [...] w W.

W dniu inspekcji jednoznacznie stwierdzono naruszenie art. 27 ust. 4 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia; § 5 ust. 2 pkt 6 oraz ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 października 2007 r. w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diet oraz § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych.

W wyniku stwierdzenia nieprawidłowości Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w m.st. Warszawie pismem z dnia [...].03.2011 r. wystosował wniosek do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie o nałożenie kary pieniężnej na firmę [...] Sp. z o.o. zgodnie z art. 104 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Z powodu braku pełnej dokumentacji Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Warszawie w dniu [...] marca 2011 r. wystąpił do PPIS w m. st. Warszawie o jej uzupełnienie.

Na podstawie uzyskanej dokumentacji organ stwierdził, że w związku z protokołem kontroli z dnia [...] marca 2011 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w m.st. Warszawie w dniu [...] kwietnia 2011 r. wydał decyzję nakazując [...] sp. z o.o. w terminie do 31 lipca 2011 r.:

1. w oznakowaniu produktu pn. "[...]" w bezpośrednim sąsiedztwie jego nazwy handlowej zamieścić określenie "suplement diety";

2. na etykiecie w/w suplementu diety podać zawartość składników charakteryzujących produkt i wymienionych w wykazie składników w przeliczeniu na zalecaną przez producenta do spożycia dzienną porcję produktu;

3. na opakowaniu przedmiotowego środka spożywczego zamieścić stwierdzenie, że suplementy diety powinny być przechowywane w sposób niedostępny dla małych dzieci, zamiast "w miejscu niedostępnym dla dzieci";

Datę minimalnej trwałości poprzedzić określeniem "Najlepiej spożyć przed końcem".

Po zapoznaniu się z dokumentacją, a także wyjaśnieniami złożonymi przez firmę [...] Sp. z o.o. w W. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Warszawie wydał decyzję z dnia [...] maja 2011 r. uznając celowość wymierzenia kary pieniężnej niezależnie od toczącego się postępowania nakładającego obowiązek zmiany oznakowania przedmiotowego środka spożywczego.

Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, nie przestrzeganie wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych określonych w art. 45-49 podlega karze pieniężnej w wysokości do trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłoszonego przez prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w dzienniku urzędowym Rzeczypospolitej Monitor Polski.

Zgodnie z powyższą delegacją Dziennik Urzędowy Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" Nr 15 z 2011 r., poz. 156 określa wynagrodzenie za rok 2010 w kwocie 2822,66 zł zatem maksymalny wymiar kary może wynosić 84679,80 PLN.

Biorąc pod uwagę szkodliwość czynu, przy jednoczesnym zakresie naruszenia obowiązujących przepisów prawa karę pieniężną w kwocie 2.000,00 zł, która stanowi zaledwie 2,4 % górnej granicy kary pieniężnej ustanowionej prawnie organ uznał za właściwą.

Po rozpatrzeniu odwołania firmy [...] Sp. z o.o. w W. Warszawie Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na stwierdzone naruszenie przepisów ustawodawstwa żywnościowego. Przede wszystkim stwierdzono, że skarżący nie umieścił w oznakowaniu produktu określenia "suplement diety" w bezpośrednim sąsiedztwie jego nazwy handlowej, a więc naruszył art. 27 ust. 4 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

Co więcej organ I instancji stwierdził naruszenie przepisu § 5 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 października 2007 r. w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety (Dz.U. Nr 196, poz. 1425 ze zm.), który stanowi, że suplementy diety wprowadzane do obrotu znakuje się, umieszczając na opakowaniu (...) stwierdzenia, że suplementy diety powinny być przechowywane w miejscu niedostępnym dla małych dzieci. Naruszenie oznakowania produktu polegało na nieumieszczeniu powyższego stwierdzenia. Ponadto organ I instancji stwierdził naruszenie art. 5 ust. 4 w/w rozporządzenia, który stanowi, iż deklarowane w oznakowaniu zawartości witamin i składników mineralnych oraz innych substancji wskazujących efekt odżywczy lub inny efekt fizjologiczny podaje się w przeliczeniu na zalecaną przez producenta do spożycia dzienną porcję produktu. Zgodnie z ustaleniami organu I instancji oznakowanie produktu nie zawierało w/w informacji zamieszczonej w przepisanej w ustawie formie.

Ponadto oznakowanie produktu naruszało również art. 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r., w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz.U. z 2007 r., Nr 137, poz. 966), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie znakowania środków spożywczych". Naruszenie to polegało na nieumieszczeniu na etykiecie produktu określenia "Najlepiej spożyć przed końcem".

Organ odwoławczy wskazał, że stwierdzone wyżej naruszenia spełniały przesłanki do zastosowania art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia i wymierzenia firmie [...] sp. z o.o. w W. kary pieniężnej. Organ odwoławczy zaznaczył, że art. 103 ust. 1 ww. ustawy stanowi samodzielną podstawę wymierzenia kary pieniężnej i nie zależy od innych postępowań w szczególności postępowania dotyczącego nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień. Zgodnie bowiem z art. 103 ustawy do wymierzenia kary konieczne jest samo wystąpienie naruszenia przepisów i postępowanie to może być wszczęte i zakończone przed upływem terminu do usunięcia nieprawidłowości wyznaczonego przez organ w decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak [...]. Wymierzona kara, która stanowi 2,07% maksymalnej wysokości kary przewidzianej w ustawie jest w ocenie organu współmierna do niskiego stopnia zawinienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] Sp. z o.o. wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także decyzji ją poprzedzającej zarzucając organowi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 103 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 27 ust. 4 i art. 46 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia poprzez niewłaściwą ich interpretację i zastosowanie, a także naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że przedmiotowy produkt został wprowadzony do obrotu po powiadomieniu Głównego Inspektora Sanitarnego w dniu [...] lipca 2005 r. pod nazwą [...]. Skarżący zarzucił organowi wymierzenie kary pieniężnej, pomimo tego, że nie upłynął termin do usunięcia naruszeń w zakresie braków zgodnego z prawem oznakowania produktu. W ocenie skarżącego jeśli organy wyznaczyły okres dostosowawczy to sankcję, o której mowa w art. 103 ustawy mogły zastosować dopiero po jego upływie. Produkt został zgłoszony do obrotu z oryginalną wersją etykiety, projektem etykiety w języku polskim a także certyfikatem świadczącym o jego istnieniu w obrocie handlowym na terenie krajów Unii Europejskiej. Przez prawie 6 lat nikt nie zgłaszał zastrzeżeń do oznakowania produktu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za nieuzasadnioną i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Jak wskazał Sąd, w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie znakowania środków spożywczych wydanym na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, uregulowano szczegółowy zakres informacji podawanych m.in. w oznakowaniu opakowanych środków spożywczych.

Jak wynika z ustaleń Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Warszawie dokonanych podczas kontroli zakładu skarżącej [...] sp. z o.o. w W. przeprowadzonej w dniu [...] marca 2011 r. oznakowanie suplementu diety pn. [...] produkt nie posiadał określenia "suplement diety" w bezpośrednim sąsiedztwie nazwy handlowej produktu podanej na frontowej części słoika (całkowity brak w/w określenia) oraz w dalszej części oznakowania, gdzie w/w określenie podano po informacji "60 kapsułek roślinnych" umieszczonej w bezpośrednim sąsiedztwie nazwy handlowej produktu. Stwierdzone uchybienie narusza przepis art. 27 ust. 4 w/w ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, który stanowi, że jeśli suplement diety jest oznakowany dodatkowo nazwą handlową określenie "suplement diety" jest zamieszczone w bezpośrednim sąsiedztwie nazwy.

Ponadto podano informację "przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci" zamiast " w sposób niedostępny dla małych dzieci". Naruszono tym zapisem § 5 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety, zgodnie z którym suplementy diety wprowadzone do obrotu znakuje się umieszczając na opakowaniu stwierdzenie, że suplementy diety powinny być przechowywane w sposób niedostępny dla małych dzieci.

Nie podano także zawartości składników aktywnych w przeliczeniu na zalecaną przez producenta do spożycia dzienną porcję produktu wynosząca 1 do 2 kapsułek (przeliczenie podano na 1 kapsułkę), czym naruszono przepis § 5 ust. 4 rozporządzenia w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety, zgodnie z którym deklarowane w oznakowaniu zawartości substancji wykazujących efekt odżywczy lub inny efekt fizjologiczny podaje się w przeliczeniu na zalecaną przez producenta do spożycia dzienną porcję produktu.

Ponadto datę minimalnej trwałości podaną na szyjce butelki w ustawieniu miesiąc - rok określono jako "najlepiej spożyć przed". Tego rodzaju oznakowanie przedmiotowego produktu powinno być poprzedzone określeniem "najlepiej spożyć przed końcem" z uwagi na brzmienie § 11 ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spożywczych, zgodnie z którym datę minimalnej trwałości poprzedza się wyrażeniem "najlepiej spożyć przed" jeżeli jest określona datą dzienną albo wyrażeniem "najlepiej spożyć przed końcem" w innych przypadkach.

Wobec stwierdzenia powyższych nieprawidłowości Sąd uznał, że zasadne było nie tylko wydanie przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w celu ochrony zdrowia konsumenta, ale także wystąpienie do organu wojewódzkiego o wymierzenie kary pieniężnej. Jak podkreślił Sąd, ustalenia poczynione przez przedstawiciela organu inspekcji sanitarnej zawarte w protokole nie były kwestionowane przez firmę [...] Sp. z o.o. w W., a zatem są one bezsporne.

W związku z powyższym Sąd podzielił stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, że w kontrolowanej sprawie znajdował zastosowanie art. 103 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, zgodnie z którym podmiot, który nie przestrzega wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, określonych w art. 45-49 ww. ustawy, a także wymagań w tym zakresie określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 50 ust. 1 i art. 51 oraz na podstawie przepisów wymienionych w art. 50 ust. 2 ww. ustawy, podlega karze pieniężnej, która może być wymierzona do pięciokrotnej wartości zakwestionowanej ilości środka spożywczego.

Sąd zaznaczył przy tym, że użycie w art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia sformułowań "Kto nie przestrzega", "podlega karze" obliguje uprawniony organ do nałożenia takiej kary, w każdym przypadku ustalenia, że doszło do naruszenia wymagań określonych w wymienionych w nim przepisach. Postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej jest postępowaniem niezależnym od postępowania w przedmiocie usunięcia nieprawidłowości w oznakowaniu suplementu diety i z tego względu kara pieniężna może być orzeczona przed upływem terminu do wykonania nałożonych obowiązków.

Odnosząc się do wymiaru kary Sąd wskazał, że organ wziął pod uwagę stopień zawinienia podmiotu gospodarczego i wobec wnioskowanej kary w wysokości 5.000 zł zastosował karę 2.000 zł, którą uznał za adekwatną i współmierną.

Sąd nie podzielił zarzutów skargi co do naruszenia przez organy przepisów postępowania administracyjnego, stwierdzając, że uzasadnienie decyzji zawiera zarówno wskazanie podstawy faktycznej jak i prawnej decyzji.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez radcę prawnego, podniosła następujące zarzuty:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 103 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 27 ust. 4 i art. 46 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, polegające na niewłaściwym przyjęciu, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wydał decyzję zgodnie z dyspozycją art. 103 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 27 ust. 4 i art. 46 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, w której wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 2.000 zł pomimo braku upływu wyznaczonego przez organ terminu na wykonanie nałożonych na stronę obowiązków, w postaci dostosowania oznakowania suplementu diety do obowiązujących wymogów prawnych.

2) naruszenie następujących przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 1 § 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organów obu instancji pomimo, iż decyzje te zostały wydane bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego, co skutkowało niewskazanie w uzasadnieniach obu decyzji, na jakich dowodach oparły organy ustalenia faktyczne sprawy;

b) art. 1 § 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 i w zw. z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, 8, 9 oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organów administracji obu instancji pomimo, iż nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, w tym nie wyjaśniono, co stanowiło owy materiał dowodowy w sprawie, co skutkowało nienależytym i niewyczerpującym wyjaśnieniem skarżącej w uzasadnieniach obu decyzji okoliczności faktycznych i prawnych, mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżącej, będących przedmiotem postępowania administracyjnego;

c) art. 1 § 1 i 2 oraz art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 tej ustawy poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku nieodpowiadające wymogom określonym tym przepisem polegające na braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionego przez skarżącą w skardze zarzutu naruszenia przepisów postępowania, mianowicie art. 7, 8, 9 k.p.a w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., a także nieskonfrontowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku ww. zarzutów ze stanowiskiem organu oraz zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie tej skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skarga kasacyjna nie posiada uzasadnionych podstaw, a tym samym nie mogła zostać uwzględniona.

Uznając w pierwszej kolejności za nieuzasadnione zarzuty naruszenia przepisów postępowania stwierdzić należy, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który pozwalał na uznanie, iż decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2011 r. o nałożeniu skarżącej Spółce kary pieniężnej wydana została w zgodzie z przepisami procedury administracyjnej. Wskazać w tym względzie należy, że jak wynika z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych w trakcie przeprowadzonej kontroli w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości stwierdzono, że Firma [...] Sp. z o.o. naruszyła wymagania higieniczne i zdrowotne przy znakowaniu suplementu diety pn. "[...]". Podjęte w ramach prowadzonego postępowania czynności organów administracji nie uchybiały zasadom wyrażonym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Stwierdzić zatem należy, że postępowanie w tej sprawie prowadzone było w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Organy wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, poddając go następnie ocenie w kontekście znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. W tej mierze za prawidłową należy uznać konkluzję Sądu uznającą, iż organ dysponował odpowiednim materiałem dowodowym wystarczającym do stwierdzenia, że Spółka wprowadzając do obrotu suplement diety naruszyła szereg przepisów regulujących kwestie bezpieczeństwa żywności i żywienia, co następnie prowadziło do konieczności zastosowania przepisów karnych zamieszczonych w ustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. Nr 136, poz. 914). Podkreślić należy, że przepisy tej ustawy nie pozostawiają podmiotom odpowiedzialnym za wprowadzenie produktu na rynek swobody w oznakowaniu środków spożywczych. Wynika to chociażby z powołanego w skardze kasacyjnej art. 46 tej ustawy, który w ust. 1 pkt 1 lit. c) wskazuje, iż opakowanie środka spożywczego nie może nawet sugerować, że środek ten posiada szczególne właściwości, jeżeli wszystkie podobne środki spożywcze właściwości takie posiadają. W związku z powyższym uznać należało, że przepisy tej ustawy normujące oznakowanie produktu spożywczego wprowadzanego do obrotu należy stosować ściśle, mając przede wszystkim na uwadze dobra nimi chronione – zdrowie i życie ludzi oraz uwzględniając przewidziane w tych przepisach sankcje za nieprzestrzeganie określonych nimi wymagań.

W niniejszej sprawie wśród uchybień przy oznakowaniu przez skarżącą Spółkę produktu pn. [...], stwierdzono, że w sposób niewłaściwy doszło do umieszczenia określenia "suplement diety" na opakowaniu tego produktu, co wiązało się z naruszeniem art. 27 ust. 4 ww. ustawy. Ponadto dostrzeżono, iż brak jest na etykiecie produktu wymaganego przepisem § 5 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 października 2007 r. w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety (Dz.U. Nr 196, poz. 1425 ze zm.), sformułowania, że "suplementy diety powinny być przechowywane w miejscu niedostępnym dla małych dzieci". Na opakowaniu brak było również wymaganych przepisem § 5 ust. 4 tego rozporządzenia informacji, iż deklarowane w oznakowaniu zawartości witamin i składników mineralnych oraz innych substancji wskazujących efekt odżywczy lub inny efekt fizjologiczny podaje się w przeliczeniu na zalecaną przez producenta do spożycia dzienną porcję produktu. Dodatkowo stwierdzono, iż na etykiecie produktu nie zawarto określenia "Najlepiej spożyć przed końcem", co stanowiło naruszenie § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz.U. Nr 137, poz. 966 ze zm.).

Zauważyć należy, że sankcje karne za nieprzestrzeganie powyższych wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych określa art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, który nie przewiduje badania, czy też konieczności określenia, i następnie stwierdzenia stopnia zawinienia podmiotu wprowadzającego środek spożywczy do obrotu. Ustawa daje jednak szeroki zakres uznania administracyjnego w kwestii ustalenia wysokości kary. Jak bowiem wskazano w art. 104 ust. 2 tej ustawy, ustalając wysokość kary pieniężnej, właściwy państwowy wojewódzki inspektor sanitarny uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia i zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku spożywczym i wielkość produkcji zakładu. W niniejszej sprawie organ, uwzględniając okoliczności sprawy, w szczególności rodzaj i stopień stwierdzonych uchybień, wymierzył Spółce karę w wysokości odpowiadającej niższym wartościom przewidzianym w art. 103 ust. 2 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

Na zasadność wymierzenia powyższej kary nie mogła mieć wpływu podnoszona w skardze kasacyjnej okoliczność braku upływu wyznaczonego przez organ terminu na wykonanie nałożonych na stronę obowiązków w postaci dostosowania oznakowania suplementu diety do obowiązujących przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela w tej kwestii pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1749/09 (Lex nr 746765), w którym stwierdzono, że żaden z przepisów ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia nie uzależnia możliwości zastosowania kary od upływu terminu zakreślonego stronie w decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o potrzebie prawidłowego oznakowania produktu. Zważyć bowiem należy, że przesłanką wymiaru kary jest nieprzestrzeganie wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, ta zaś sytuacja - jak wskazano powyżej - w niniejszej sprawie miała miejsce.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.