Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SO/Ol 39/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-03-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 § 1 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2016 r. sprawy z wniosku A. Z. o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na skutek zażalenia A. Z. na postanowienie z dnia 24 października 2014r. w przedmiocie odrzucenia wniosku. postanawia odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 października 2014r. tutejszy Sąd odrzucił wniosek A. Z. z dnia 26 listopada 2012 o wymierzenie Wójtowi Gminy grzywny w trybie art. 55 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

A. Z. wniósł zażalenie na to postanowienie.

Zarządzeniem z dnia 20 listopada 2014r., Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wezwał A. Z. do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 złotych, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193). Zarządzenie to doręczone zostało wnioskodawcy w dniu 8 grudnia 2014r. z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia zażalenia.

W odpowiedzi skarżący domagał się po raz kolejny o zwolnienie go od kosztów sądowych, które zostało prawomocnie oddalone.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 8 lipca 2015r., A. Z. został ponownie wezwany w dniu 27 lipca 2015r. do wykonania zarządzenia z dnia 20 listopada 2014r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia.

W dniu 28 lipca 2015r. A. Z. wniósł drogą elektroniczną, na adres

e-mailowy tut. Sądu, zażalenie na zarządzenie z dnia 8 lipca 2013r. wraz z wnioskiem

o zwolnienie od kosztów sądowych i wyłączenie wszystkich sędziów i referendarzy od orzekania w tej sprawie. W dniu 19 listopada 2015r., w wyznaczonym terminie, uzupełnił braki formalne tych pism poprzez ich własnoręczne podpisanie.

Postanowieniem z dnia 30 listopada 2015r. tut. Sąd odrzucił wniosek o wyłączenie sędziów i referendarzy. Natomiast postanowieniem z dnia 9 marca 2016r Sąd odrzucił zażalenie na zarządzenie z dnia 8 lipca 2015r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") od zażalenia, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis sądowy. Stosownie zaś do art. 220 § 1 cytowanej ustawy sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W przypadku zażalenia, Przewodniczący wzywa wnoszącego, aby pod rygorem jej odrzucenia, uiścił wpis w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a podlega odrzuceniu przez sąd zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis.

W niniejszej sprawie, na podstawie § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), wnioskodawca zobowiązany był do uiszczenia wpisu stałego w kwocie 100 zł.

Mimo prawidłowo doręczonego wezwania do uiszczenia wpisu oraz zawartego

w nim pouczenia o skutkach zaniedbania nałożonego obowiązku, wnioskodawca nie uiścił wpisu sądowego i mimo prawomocnej odmowy zwolnienia od kosztów sądowych, złożył kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, nie zgadzając się

z dotychczasowymi rozstrzygnięciami wydanymi w tym zakresie. Okoliczność ta uzasadnia odrzucenie zażalenia na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, iż po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu, określonego w zarządzeniu przewodniczącego wydanym po prawomocnym oddaleniu zażalenia na postanowienie odmawiające przyznania stronie prawa pomocy, sąd winien odrzucić skargę na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2009 r. II OZ 869/09, z dnia 16 grudnia 2011 r. I OZ 1047/11, z dnia 7 lutego 2011 r. II FSK 2274/10 i powołane tam orzecznictwo). Zasadę tą należy odnieść wprost do zażalenia. W wyroku z dnia 7 lutego 2011r., sygn. akt II FSK 2274/10 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że konsekwencji nieuiszczenia wpisu od skargi nie niweczą dalsze czynności skarżącego w postaci kolejnych wniosków o prawo pomocy. Zarządzenie przewodniczącego wzywające do uiszczenia wpisu i postanowienie odrzucające skargę są konsekwencją wyczerpania toku postępowania w przedmiocie prawa pomocy z wniosku, który został prawomocnie, negatywnie załatwiony dla wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2008 r., I FSK 1395/08, niepubl.; B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, str. 458).

Złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w sytuacji, gdy kwestia ta została już merytorycznie, prawomocnie rozstrzygnięta wskutek uprzedniego wniosku w tym przedmiocie, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Ponowne złożenie wniosku, nawet w terminie przewidzianym dla uiszczenia wpisu, nie może bowiem uchylić skutków prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy. Jest to tym bardziej istotne w sprawie, w której kolejny wniosek strony o prawo pomocy nie wskazuje na jakiekolwiek nowe okoliczności, które byłyby nieznane przy rozpoznawaniu poprzednich wniosków tejże strony a zakres wnioskowanego prawa pomocy jest taki sam jak już prawomocnie orzeczony.

Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.