Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 94/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 26 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu postanawia odrzucić skargę /-/ W. Batorowicz


UZASADNIENIE

Wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargą W. G. zaskarżył bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zakresie braku terminowego rozpoznania jego odwołania od decyzji Wójta G. L. z dnia [...] grudnia 2016 r. Skarżący, odwołując się do treści orzeczeń sądów administracyjnych wyjaśnił, że przed wniesieniem skargi nie miał obowiązku wnieść zażalenia na działanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Stosownie do treści przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść do sądu administracyjnego w przypadkach określonych w pkt 1-4a powołanego przepisu.

W tym miejscu trzeba wyjaśnić, iż stosownie do art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym. W niniejszej sprawie zastosować zatem należało przepisy P.p.s.a. obowiązujące przed dniem 1 czerwca 2017 r.

Warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie służących stronie w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia (art. 52 P.p.s.a.), do których należy zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie bądź wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do treści art. 37 K.p.a. Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne w odniesieniu do skargi na bezczynność postępowania, musiało być poprzedzone postępowaniem przewidzianym w art. 37 K.p.a. Zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 01 czerwca 2017 r. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast § 2 tego przepisu stanowił, że organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Jak wynika z analizy akt sprawy skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie wyczerpał przysługujących środków prawnych. W stosunku do samorządowych kolegiów odwoławczych nie ma organu wyższego stopnia, zatem warunkiem wniesienia skargi na bezczynność samorządowego kolegium odwoławczego jest poprzedzenie jej wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 37 § 1 K.p.a. oraz w art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a. Instytucja wezwania do usunięcia naruszenia prawa ma na celu załatwienie sprawy przez organ, zanim będzie konieczna interwencja sądu administracyjnego. Dopiero w przypadku, gdy organ nie zastosuje się do wezwania, zachodzi przesłanka do wniesienia skargi do sądu. Złożenie takiego wezwania wywiera więc skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia (art. 52 § 1 P.p.s.a.), a tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi na przewlekłość organu pozostającego w zwłoce czy niepodejmującego w ustawowym terminie stosownego aktu (np. decyzji).

Z materiału dokumentacyjnego sprawy nie wynika, by skarżący wyczerpał tryb zaskarżenia bezczynności organu, nie wykazała tego także na wezwanie Sądu. Tym samym uznać należało, że skarżący nie skorzystał z wyżej opisanego środka prawnego i nie dopełniła warunku dopuszczalności skargi. Skoro w sprawie nie doszło do skutecznego złożenia przez stronę skarżącą wezwania do usunięcia naruszenia prawa, tym samym nie został przez nią wyczerpany tryb zaskarżenia, co w następstwie powoduje na obecnym etapie rozpoznania sprawy, uznanie skargi za niedopuszczalną.

Mając na uwadze powyższe, skargę należało odrzucić na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne

/-/ W. Batorowicz