Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 50/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2013-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 210 § 4 oraz 267 § 1 pkt 3 , 4, 5, art. 269,  art. 264 par. 1 pkt 1, art. 178
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi R.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 5 grudnia 2012 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów postępowania w sprawie sporządzenia kopii z akt sprawy oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Postępowanie przed organami podatkowymi.

1.1 Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy skierowane do R. S. (dalej określanego jako skarżący, strona) postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. Ś. z dnia [...] r. nr [...]w przedmiocie ustalenia w wysokości 847,50 zł kosztów postępowania w sprawie sporządzenia kopii akt sprawy.

1.2 W w/w postanowieniu Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał, że w dniu 3 września 2012 r. skarżący złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. Ś. wniosek o wydanie z akt sprawy kserokopii wszystkich dokumentów zgromadzonych w toku postępowania kontrolnego i podatkowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych i podatku od towarów i usług za 2007 r. W dniu 14 września 2012 r. strona potwierdziła odbiór 1.695 stron kserokopii dokumentów, za które uiściła opłatę w wysokości 847,50 zł.

Na wniosek skarżącego Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. Ś. postanowieniem nr [...]z dnia [...]r. ustalił koszty postępowania za sporządzenie kopii z akt sprawy w wysokości 847,50 zł. Zażaleniem z dnia [...]r. strona wniosła o uchylenie w/w postanowienia i ustalenie kosztów sporządzenia kopii w wysokości odpowiadającej rzeczywiście poniesionym kosztom.

Utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, Dyrektor Izby Skarbowej w K. wyjaśnił, że strona, zgodnie z art. 178 § 1- 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej jako Ordynacja podatkowa), ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania, a realizowane jest w lokalu organu podatkowego w obecności pracownika tego organu. Strona może również żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów. Organ zaznaczył, że według art. 267 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej stronę obciążają koszty sporządzania w/w odpisów lub kopii. Zgodnie zaś z art. 269 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy ustala w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, które obowiązana jest ponieść strona, oraz termin i sposób ich uiszczenia. Organ wskazał również, że zarządzeniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. Ś. nr [...]z dnia [...]r. w sprawie ustalenia kosztu kopii akt sprawy w Urzędzie Skarbowym w O. Ś. została ustalona obciążająca stronę opłata za sporządzenie kserokopii akt sprawy w wysokości 0,50 zł od każdej strony kserokopii.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. uznał, że organ pierwszej instancji powołując powyższe zarządzenie, prawidłowo ustalił koszt sporządzenia wnioskowanych przez skarżącego kserokopii w wysokości 847,50 zł (1.695 stron x 0,50 zł). Skarżący bezzasadnie zaś kwestionuje wysokość tych kosztów, twierdząc, że ustalona przez organ pierwszej instancji kwota jest znacznie powyżej rynkowej ceny kopii wykonywanej przez działających dla zysku przedsiębiorców.

Na potwierdzenie swojego stanowiska Dyrektor Izby Skarbowej w K. powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Gdańsku z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 171/10, w którym Sąd stwierdził, że organ podatkowy nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług kserograficznych, nie sposób zatem, porównywać koszty sporządzenia kserokopii dokumentu przez organ podatkowy do kosztów stosowanych przez zakłady usługowe, prowadzące w tym zakresie działalność gospodarczą. Organ wskazał również na pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Bd 365/12, w którym Sąd podkreślił, że sporządzenie na żądanie strony kopii z akt sprawy jest dla organu czynnością niejako dodatkową, nieodpowiadającą podstawowym zadaniom, dla których został on powołany.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. zaznaczył, że koszty jednostkowe wykonania kserokopii są ustalane przez organy jako koszty uśrednione, na których wysokość mają wpływ np. uśrednione koszty zakupu papieru, koszty amortyzacji, serwisowania sprzętu, zużycia tonera czy uśrednione koszty wykorzystania czasu pracownika w warunkach pracy danego organu. Podkreślił również, że brak jest podstaw, by porównywać koszty sporządzenia kserokopii dokumentu w Urzędzie Skarbowym w O. Ś. do kosztów ustalonych w innych organach podatkowych (np. Izbie Skarbowej w K.).

Organ zaznaczył, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. Ś. pismem z dnia 11 września 2012 r. poinformował skarżącego o wysokości opłaty za sporządzenie 1 strony kopii akt oraz o ilości stron, jaką zawierały akta spraw, o których powielenie zwórciła się strona. W piśmie tym umożliwiono stronie zawężenie zakresu swojego wniosku do konkretnych dokumentów znajdujących się we wskazanych przez nią aktach. Sporne koszty zostały zatem poniesione na żądanie strony.

2. Skarga do Sądu.

2.1 Strona złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargę od w/w rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej w K.. Zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 210 § 4 i art. 267 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. Ś. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

2.2 W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że - zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej - integralną częścią każdego postanowienia jest jego uzasadnienie faktyczne i prawne. Art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej stanowi zaś, że uzasadnienie powinno wskazywać na ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania konkretnej kwalifikacji prawnej i ustalać, jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają określonym fragmentom normy prawnej zastosowanej w sprawie. Skarżący wskazał, że w niniejszej sprawie organ podatkowy wykroczył przeciwko w/w przepisom oraz zasadzie przekonywania, gdyż ograniczył się wyłącznie do lakonicznego stwierdzenia, że opłata za kserokopie została ustalona na podstawie zarządzenia Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. Ś., a w pozostałej części uzasadnienia tłumaczył jedynie, dlaczego nie musi brać pod uwagę cen rynkowych bądź uzasadniać sposobu obliczania kosztu sporządzenia kopii. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy nie wyjaśnił również, dlaczego brak jest podstaw do porównywania kosztów sporządzenia kserokopii dokumentu w Urzędzie Skarbowym w O. Ś. do kosztów ustalonych w innych organach podatkowych.

Skarżący wskazał także, że wątpliwości budzi wysokość ustalonych przez organy podatkowe kosztów sporządzenia kopii. Choć Ordynacja podatkowa nie określa ani wysokości, ani zasad ustalania tych kosztów, pozostawiając uprawnienie do ich ustalania organowi podatkowemu, to jednak ich wysokość powinna odzwierciedlać wysokość faktycznych kosztów sporządzenia kopii. W kosztach tych nie można zatem uwzględniać kosztów pośrednich (np. funkcjonowania urzędu obsługującego organ podatkowy). Ponadto, organ odwoławczy powinien przedstawić kalkulację, na której oparł się ustalając koszty postępowania. Brak takiej kalkulacji traktować należy jako brak odniesienia się do zarzutów zażalenia i naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej.

Skarżący zaznaczył, że wykonując wnioskowane kserokopie organ podatkowy został obciążony kosztem papieru (ok. 50 zł), kosztem tonera (ok 250 zł na 20.000 kopii, a zatem w niniejszym przypadku ok. 25 zł) oraz kosztami wynagrodzenia pracownika (ok. 200 zł – przy założeniu, że kserokopiarka wykonuje ok. 30 kopii na minutę, osoba wykonująca kopiowanie dokumentów w ciągu jednego dnia roboczego jest w stanie wykonać ok. 1700 kserokopii, a koszty wynagrodzenia pracownika to ok. 4.000 zł miesięcznie). Skarżący wskazał, że w sumie koszty, jakie mógł ponieść organ podatkowy z tytułu wykonywania dla niego kserokopii akt nie przekroczyły 275,00 zł. Organ nie miał zatem podstaw do ustalenia tego kosztu na poziomie 847,50 zł (w wysokości ok. trzykrotnie wyższej).

2.3 W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał argumentację wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Dodał, że zarzut strony o naruszeniu przepisu art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej jest bezzasadny, gdyż w zaskarżonym postanowieniu organ drugiej instancji zawarł pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Podkreślił również, że organ podatkowy przy kalkulacji kosztów sporzadzania kopii nie może – jak chce skarżący – uwzględniać jedynie kosztu papieru, tonera i wynagrodzenia pracownika. Kalkulacja ta nie bierze bowiem pod uwagę m.in. okoliczności, że organ podatkowy nie dokonuje prostego kopiowania dokumentu, lecz aby wykonać kopię, musi podjąć szereg czynności, w tym przygotować dokumenty (wyszukanie w aktach, wypięcie, uporządkowanie, ponowne spięcie i umieszczenie w aktach).

Na potwierdzenie swojego stanowiska Dyrektor Izby Skarbowej w K. powołał wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 września 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 740/12, w którym Sąd wskazał, że kierowanie urzędem skarbowym należy do naczelnika urzędu skarbowego stosownie do treści przepisu § 2 ust. 1 zarządzenia Ministra Finansów nr 39 z dnia 21 września 2010 r. w sprawie organizacji urzędów i izb skarbowych oraz nadania im statutów (Dz. Urz. MF z 2010r. Nr 10 poz. 45), a zatem kalkulacja kosztów - jako dotycząca wewnętrznego funkcjonowania organu podatkowego - stanowi jego suwerenne uprawnienie.

Zdaniem organu brak jest podstaw, by porównywać koszty sporządzenia kserokopii dokumentu w Urzędzie Skarbowym w O. Ś. do kosztów ustalonych w innych organach podatkowych na terenie województwa, gdyż koszt wykonania kopii zależy od indywidualnych uwarunkowań, jakie występują w danej jednostce. W jednym organie może być powołana wyodrębniona komórka (poligraficzna), która zajmuje się sporządzaniem kserokopii, w innym kopie będzie musiał wykonać wyznaczony na dany moment do tej czynności pracownik. Ponadto sporządzanie kserokopii na wniosek strony znajduje się poza główną sferą działań organu podatkowego, a przesunięcie pracowników do ich wykonania pociąga za sobą koszty zmiany funkcjonowania organu (nadgodziny, zlecanie dodatkowych działań zatrudnionym pracownikom, zatrudnianie dodatkowych pracowników). Każdy organ kalkulując stawkę kierować się będzie sobie właściwymi cechami w tym również dotyczącymi średniej ilości sporządzanych miesięcznie/kwartalnie/rocznie kserokopii, środków finansowych, jakimi dysponuje na obsługę urzędu. Organ zaznaczył ponadto, że występując z wnioskiem o sporządzenie kopii dokumentów, strona miała – z uwagi na skierowane do niej pismo – świadomość wysokości kosztów związanych z ich sporządzeniem. Jednocześnie obecnie istniejące urządzenia techniczne pozwalały stronie wykonać kopie samodzielnie, bez korzystania z urządzeń kopiujących organu podatkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył co następuje:

3.1. Skarga R. S. nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: ustawa p.p.s.a.) –stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Oceniając zaskarżone postanowienie organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że odpowiada ono prawu.

3.2. Spór w niniejszej sprawie koncentruje się wokół kwestii obciążenia skarżącego kosztami sporządzenia kserokopii dokumentów z akt sprawy.

Zagadnienie kosztów postępowania uregulowane zostało w rozdziela 23 "Koszty postępowania" działu IV "Postępowanie podatkowe" Ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią art. 264 Ordynacji podatkowej, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, koszty postępowania przed organami podatkowymi ponosi Skarb Państwa, województwo, powiat lub gmina. Jednocześnie ustawodawca wyróżnił niektóre rodzaje kosztów, do których poniesienia jest zobowiązana strona postępowania, a nie organ podatkowy. W art. 267 Ordynacji podatkowej enumeratywnie wymieniono koszty postępowania, które obciążają stronę tego postępowania. Są to koszty:

- poniesione w jej interesie albo na jej żądanie, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie (art. 264 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej);

- stawiennictwa uczestników postępowania na rozprawę, która nie odbyła się w wyniku nieusprawiedliwionego niestawiennictwa strony, która złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy (art. 267 § 1 pkt 1a Ordynacji podatkowej);

- sporządzania odpisów lub kopii, o których mowa w art. 178 Ordynacji podatkowej (art. 267 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej):

- przewidziane w odrębnych przepisach (art. 267 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej);

- powstałe z winy strony, a w szczególności koszty: o których mowa w art. 268 Ordynacji podatkowej, wynikłe wskutek zatajenia lub nieprzedstawienia dowodu w wyznaczonym terminie, wynikłe wskutek złożenia wyjaśnień lub zeznań niezgodnych z prawdą (art. 267 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej).

Jak zatem wynika z art. 267 Ordynacji podatkowej, stronę postępowania obciążają zarówno koszty postępowania poniesione na jej żądanie, a nie wynikające z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie, jak i koszty sporządzania odpisów lub kopii, o których mowa w art. 178 Ordynacji podatkowej. Z kolei w powołanym art. 178 został na organy prowadzące postępowanie podatkowe nałożony obowiązek udostępnienia stronie postępowania akt sprawy, w każdym stadium postępowania, oraz umożliwienie stronie sporządzania z akt sprawy notatek, kopii lub odpisów. Czynności te dokonywane są w lokalu organu podatkowego w obecności pracownika tego organu. Obowiązkom organu w tym zakresie odpowiada uprawnienie strony do przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek, odpisów lub kopii. Przepis ten daje stronie prawo do utrwalania, na własne potrzeby, akt sprawy, ale nie nakłada jednocześnie na organ podatkowy obowiązku sporządzenia, na żądanie strony, nieuwierzytelnionych kserokopii akt sprawy, czy poszczególnych dokumentów znajdujących się w tych aktach. Zgodnie natomiast z art. 178 § 3 Ordynacji podatkowej, strona może żądać od organu podatkowego uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy, albo wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów. W świetle tego przepisu strona może albo przedłożyć organowi sporządzony przez siebie odpis lub kopię z akt sprawy celem ich uwierzytelnienia, albo żądać wydania z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów lub kopii dokumentów. Zgodnie jednak z treścią powołanego art. 267 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, w takich przypadkach strona musi liczyć się z poniesieniem kosztów związanych ze sporządzeniem odpisów lub kopii. Jeśli więc na wniosek strony koszty te poniósł organ, to w myśl art. 269 Ordynacji podatkowej, określa ich wysokość w postanowieniu.

W niniejszej sprawie organ zobowiązany był uwzględnić wniosek strony o wydanie jej kopii wskazanych dokumentów, jednak koszty sporządzenia tych kopii obciążały stronę.

Wprowadzając do Ordynacji podatkowej zasadę rozdziału kosztów postępowania między różne podmioty i wyszczególniając koszty obciążające stronę, ustawodawca nie określił, w jaki sposób te koszty powinny być obliczone. W orzecznictwie i doktrynie dominuje pogląd, że koszty nie objęte przepisami regulującymi ich wysokość powinny być ustalone w kwocie odpowiadającej rzeczywistym wydatkom poniesionym przez organ podatkowy z tego tytułu. Sąd podziela to stanowisko. Brak jednak, w przekonaniu Sądu, podstaw do przyjęcia, by warunek powiązania ustalonych przez organ w postanowieniu i obciążających stronę kosztów interpretować w ten sposób, że należy w każdym przypadku indywidualnie ustalać ich rzeczywisty rozmiar. Każdorazowe ustalanie kosztów sporządzenia odpisów i kopii z akt sprawy w indywidualnej sprawie wiązałoby się z koniecznością podejmowania przez organ szeregu czynności dokumentacyjnych i wyjaśniających, przez co nie tylko przedłużałoby w czas załatwienia wniosku strony, ale w efekcie prowadziłoby także do zwiększenia tych kosztów. Brak jednoznacznych kryteriów ustalania tego rodzaju kosztów mógłby również prowadzić do kwestionowania równego traktowania podatników w poszczególnych przypadkach, biorąc pod uwagę różny stopień trudności wiążących się z przygotowaniem dokumentów do kserowania w poszczególnych sprawach. Należy zatem, w przekonaniu Sądu, opowiedzieć się za dopuszczalnością określenia przez organ samodzielnie sposobu ustalania kosztów sporządzenia kopii z akt sprawy i określenia ich np. w sposób zryczałtowany, przez wskazanie wysokości kosztu przypadającego na przygotowanie kopii 1 strony dokumentu z akt sprawy. Koszty jednostkowe zasadnie zostają zatem przez organy podatkowe ustalone w wewnętrznych zarządzeniach jako koszty uśrednione, na których wysokość oczywiście muszą mieć wpływ okoliczności takie, jak np. uśrednione koszty zakupu papieru, koszty amortyzacji, serwisowania sprzętu, zużycia tonera, a także uśrednione koszty wykorzystania czasu pracownika w warunkach pracy danego organu. Koszty ustalane w taki sposób powinny odpowiadać kosztom rzeczywistym, jednak mówiąc o kosztach rzeczywistych nie można odwoływać się do porównań z kosztami sporządzania kserokopii, ponoszonymi przez podmioty gospodarcze, prowadzące działalność gospodarczą w tym zakresie. Należy mieć na uwadze odmienne warunki w jakich działa organ podatkowy, oraz że sporządzenie na żądanie strony kopii z akt sprawy jest dla organu czynnością niejako dodatkową, nieodpowiadającą podstawowym zadaniom, dla których został powołany, wobec czego nie organizuje on swoich działań podobnie jak podmioty prowadzące działalność zarobkową polegającą na usługowym sporządzaniu kopii dokumentów. W konsekwencji zupełnie inaczej będzie przedstawiać się kalkulacja rzeczywistych kosztów sporządzenia kopii 1 strony dokumentu dla podmiotu działającego na rynku takich usług oraz organu podatkowego. Ponadto, w ocenie Sądu, organ nie dokonuje czynności prostego kopiowania dokumentu, ale celem wykonania uwierzytelnionych kopii z akt sprawy musi podjąć szereg czynności mających na celu przygotowanie tych dokumentów - takich jak wyszukanie tych dokumentów w aktach (niejednokrotnie obszernych), ich wypięcie, uporządkowanie, ponowne spięcie i umieszczenie w aktach - które niejednokrotnie są skomplikowane i czasochłonne.

3.3. W rozpoznawanej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. Ś. w § 1 Zarządzenia Nr 0021-17/2012 z dnia 16 sierpnia 2012 r. w sprawie ustalenia kosztu kopii akt sprawy w Urzędzie Skarbowym w O. Ś. ustalił koszty sporządzenia kserokopii akt sprawy w wysokości 0,50 zł za jedną stronę. Organ podatkowy pismem z dnia 11 września 2012 r. poinformował skarżącego o wysokości opłaty za sporządzenie jednej strony kopii oraz o ilości stron jaką zawierały akta sprawy wskazane przez skarżącego do wykonania kserokopii.

W ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 210 § 4 oraz 267 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne oraz zostało wydane w oparciu o przepisy prawa materialnego i procesowego. Podstawą prawną obciążenia strony kosztami wydania na jej żądanie kserokopii z akt sprawy był art. 267 § 1 pkt 3 w zw. z art. 269 Ordynacji podatkowej, który został powołany w zaskarżonym postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. Ś.. Całkowity koszt wykonania wskazanych kserokopii wynikał z ilości kopiowanych kart przemnożonej przez koszt kopiowania jednej strony.

3.4. Dodatkowo, poza ścisłym zakresem wniesionej skargi, można wskazać, że zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 178 § 1 Ordynacji podatkowej organ powinien umożliwić stronie m.in. sporządzanie kopii akt sprawy. Postęp techniczny i obecnie istniejące urządzenia techniczne pozwalają na wykonywanie kopii w różnej technice, samodzielnie przez stronę postępowania, bez korzystania z urządzeń kopiujących organu podatkowego. Gdyby więc w tej sprawie strona zdecydowała się na samodzielne skopiowanie akt, w warunkach określonych w art. 178 § 2 Ordynacji podatkowej np. przy użyciu aparatu cyfrowego, nie doszłoby do sporu o koszty postępowania. Sporne koszty niewątpliwie zostały więc poniesione na żądanie strony i nie wynikały z ustawowego obowiązku organu prowadzącego postępowanie, co dodatkowo potwierdza zasadność obciążenia skarżących tymi kosztami.

3.5. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.