Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 411/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6291 Nacjonalizacja przemysłu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 146, art. 145 par. 1, art. 145a, art. 151 par. 1 i par. 2, art. 160
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Dopierała, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi A. P., A. P., D. W. i M. W. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Minister Gospodarki decyzją z dnia [...] grudnia 2008r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku A.P., A. P., D. W. i M. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2008r. nr [...] stwierdzającą wydanie z naruszeniem prawa własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2000r. w przedmiocie przyznania odszkodowania za utracone składniki majątkowe przedsiębiorstwa pn. Fabryka [....] w P., ul. [...] w związku z decyzją Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] grudnia 1995r. znak: [...].

W uzasadnieniu decyzji podano, że skarżący w dniu [...] grudnia 1998r. wystąpili z wnioskiem o wypłatę odszkodowania za szkodę, jaka powstała w związku z wydaniem wadliwych decyzji nacjonalizujących ww. przedsiębiorstwo, których nieważność została stwierdzona na mocy decyzji Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] grudnia 1995r. Minister Gospodarki decyzją z dnia [...] grudnia 2000r. nr [...] na podstawie art. 160 § 3 kpa przyznał odszkodowanie za utracone składniki majątkowe przedmiotowego przedsiębiorstwa w graniach szkody rzeczywistej ( damnum emergens) na rzecz wszystkich wnioskodawców stosownie do przysługujących im udziałów.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 23 września 2003r., sygn. akt K 20/02 orzekł w pkt 1, że art. 160 § 1 kpa w części ograniczającej odszkodowanie za niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej do rzeczywistej szkody jest niezgodny z art. 77 ust. 1 Konstytucji RP . W pkt 2 wyroku Trybunał orzekł, że punkt pierwszy znajduje zastosowanie do szkód powstałych do dnia 17 października 1997r., to jest od daty wejścia w życie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Skarżący pismem z dnia [...] października 2003r. na podstawie art. 145a § 1 kpa wystąpili o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Gospodarki z dnia [...] grudnia 2000r. Stosownie do art. 149 § 2 kpa postanowieniem z dnia [...] lutego 2004r. zostało wznowione postępowanie, które zakończyło się decyzją Ministra Gospodarki z dnia [...] lutego 2007r. odmawiającą

uchylenia własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2000r, zaś decyzją z dnia [...] marca 2007r. zaskarżona decyzja po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy została utrzymana w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny na skutek skargi zainteresowanych wyrokiem z dnia 30 lipca 2007r, sygn. akt IV SA/Wa 920/07 uchylił ww. decyzje z dnia [...] lutego 2007r. i z dnia [...] marca 2007r. W uzasadnieniu wyroku Sąd dokonał wykładni szkody w zakresie lucrum cessans oraz przywołał wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA z dnia 28 listopada 2005r., sygn. akt IV SA/Wa 1500/05 wydanego uprzednio w tej samej sprawie. Organ przytoczył treść tezy tego wyroku i nadto wskazał, że Sąd zobowiązał organ do wzięcia pod uwagę przy pomocnym rozpatrywaniu sprawy ocenę prawną zawartą w tym wyroku, jak również ocenę wyrażoną w wyroku z dnia 28.11.2005r., a także do ustalenia wysokości należnej szkody i to powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Mając na uwadze, że związanie organu w myśl art. 153 p.p.s.a oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania powstał stan prawny, zgodnie z którym organ został zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wznowieniowego w związku z wydanym w dniu [...] lutego 2004r. postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczna z dnia [...] grudnia 2004r.

Organ naczelny podkreślił, że celem postępowania rozpoznawczego, toczącego się po wznowieniu postępowania jest ustalenie istnienie podstaw wznowienia postępowania, a przypadku pozytywnego wyniku tych czynności przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy, będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji. Granice postępowania wznowieniowego w tej sprawie wyznacza art. 145a § 1 kpa, co oznacza konieczność zbadania czy i w jakim zakresie postępowanie zakończone decyzją ostateczną było dotknięte wadą wskazaną w tym przepisie, czy przesłanka stanowiąca podstawę do wznowienia rzeczywiście wygasła. Zgodnie z art. 146 § 1 kpa uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a § 1 kpa może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Stosownie zaś do art. 151 § 2 kpa w przypadku, gdy nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 kpa, organ ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności z powodu, których nie uchylił tej decyzji.

Organ stwierdził, że postępowanie zakończone ostateczna decyzją z dnia [...] grudnia 2000r. nie było obciążone wadą wymienioną w art. 145a § 1kpa, bowiem w dacie orzekania przepis art. 160 kpa ograniczał możliwość odszkodowania do wysokości szkody rzeczywistej ( damnum emergens), jednakże wyrokami WSA w Warszawie z dnia 28 listopada 2005r, sygn. IV SA/Wa 1500/05 oraz z dnia 30 lipca 2007r., sygn. akt IV SA/Wa 920/07 został zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wznowieniowego przy uwzględnieniu oceny prawnej zawartej w wyroku z dnia 30 lipca 2007r, tj. dokonania ustaleń i wyprowadzenia wniosków tam wskazanych. Ze względu na to, że już w dniu wydania ww. wyroku upłynął termin, o którym mowa w art. 146 § 1 kpa, jednym sposobem uwzględnienia oceny prawnej oraz wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa. Zdaniem organu, fakt, że Sąd nie wziął pod uwagę okoliczności, że w dniu wydania wyroku upłynął termin z art. 146 § 1 kpa, nie przesądza o tym, że będąc zobowiązany do wydania decyzji nie powinien uwzględnić tej normy prawnej. W razie pominięcia tej okoliczności, wydana decyzja byłaby pozbawiona podstawy prawnej. Dlatego też należało zbadać w pierwszym rzędzie przesłanki określone w art. 151 kpa i następnie uwzględnić je w podjętym rozstrzygnięciu. Inne rozstrzygnięcie, a zawłaszcza takie, jakiego domagają się skarżący naruszałoby w sposób oczywisty przepisy postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 151 i 146 § 1 kpa. Bez znaczenia, w ocenie organu, pozostaje zarzut skarżących, iż niezakończenie postępowania wznowieniowego przed upływem terminu z art. 146 § 1 kpa nastąpiło z winy organu. Z treści tego przepisu wynika, że istotny jest czas, jaki upłynął od wydania decyzji, stanowiącej podstawę wznowienia, a nie czas w jakim organ prowadził postępowanie tym bardziej, że upływ tego terminu nastąpił w dniu wyrokowania w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 920/07.

Organ podkreślił ,że w jego ocenie, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, według którego Minister Gospodarki w tej sprawie dwie poprzednie decyzje z dnia [...] lutego 2007r. i [...] marca 2007r. wydał już po upływie terminu określonego w art. 146 § 1 kpa, gdyż ze względu na treść rozstrzygnięcia w tych decyzjach - odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej - bezprzedmiotowe było badanie czy termin z art. 146 § 1 kpa upłynął, czy też nie.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 10 kpa ponieważ pełnomocnik stron w okresie 24 dni przed wydaniem skarżonej decyzji przebywał w siedzibie Ministerstwa Gospodarki, gdzie umożliwiono mu zapoznanie

się z aktami sprawy w dniu [...] września 2008r, co potwierdza karta przeglądu akt podpisana osobiście przez pełnomocnika. W toku prowadzonego postępowania pełnomocnik miał możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym i formułowania na tej podstawie wniosków procesowych, przy czym z tego prawa nie skorzystał.

Skargę na powyższą decyzję złożył pełnomocnik A. P., A. P, D. W. i M. W., podnosząc zarzut rażącego naruszenia:

1) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej i wskazań

co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Warszawie z

dnia 17 sierpnia 2007r., sygn. akt IV SA/Wa 920/07,

2) art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 kpa poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej

sprawie istnieją przesłanki do stwierdzenia wydania decyzji Ministra

Gospodarki z dnia [...] grudnia 2000 r. z naruszeniem prawa, a w

konsekwencji, iż jest możliwe uchylenie decyzji w wyniku wznowienia

postępowania i orzeczenie w tym zakresie co do istoty,

3) art. 151 § 1 pkt 2 kpa poprzez niezastosowanie przepisu w przedmiotowej

sprawie pomimo spełnienia określonych przesłanek ku temu,

4) art. Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997r, poprzez prowadzenie

postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji w sposób

naruszający zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz obarczenie

skarżących negatywnymi skutkami bezprawnego działania organów

administracji publicznej,

5) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa, poprzez zastosowanie tego

przepisu w stanie faktycznym i prawnym, w którym nie znajdował

zastosowania, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji wydanej z

naruszeniem prawa,

6) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 kpa, poprzez niezastosowanie tego

przepisu w stanie faktycznym i prawym, który przepis ten znajdował

zastosowanie.

Pełnomocnik skarżących wniósł o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] października 2008r, ewentualnie o uchylenie obu decyzji Ministra Gospodarki, a także zasądzenie

kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ nie zastosował się do oceny prawnej wyroku WSA z dnia 30 kwietnia 2007r. , zgodnie z którą organ zobowiązany był do ustalenia zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7, 77 § 1 i 80 kpa - wysokości szkody a ustalenia te winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, ponieważ ograniczył się do stwierdzenia, że względu na upływ terminu z art. 146 § 1 kpa, już w dniu wydania ww. wyroku, jedynym sposobem uwzględnienia oceny prawnej i wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest stwierdzenie wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Zdaniem pełnomocnika skarżących organ nie uwzględnił, iż bieg pięcioletniego terminu określonego w art. 146 § 1 kpa został przerwany. Pełnomocnik stwierdził, że co prawda Kodeks postępowania administracyjnego nie reguluje wprost tego zagadnienia, to jednak wedle poglądów wskazanych przedstawicieli doktryny bieg terminu zostaje przerwany złożeniem przez stronę wniosku o wznowienie. Bieg terminów określonych w art. 146 § 1 kpa zostaje przerwany najpóźniej z chwilą wydania ostatecznej decyzji kończącej postępowanie wznowieniowe. W przedmiotowej sprawie ostateczna decyzja kończąca postępowanie została po raz pierwszy wydana w dniu [...] czerwca 2005r., a więc przed upływem 5 lat od doręczenia skarżącym decyzji z dnia [...] grudnia 2005r., czyli najpóźniej z tą datą został przerwany bieg terminu określonego w art. 146 § 1 kpa. W ocenie pełnomocnika, skoro WSA w wyroku zapadłym po 7 latach od wydania decyzji o odszkodowaniu w dniu [...] grudnia 2002r., a więc po upływie terminu, na który powołuje się Minister Gospodarki, nakazał uchylenie decyzji z 2000 roku ze względu na wystąpienie przesłanki z art. 145a kpa i jednocześnie określić w nowowydanej decyzji wysokość szkody, to tym samym Sąd uznał, że bieg terminu z art. 146 § 1 kpa uległ przerwaniu, a w konsekwencji nie zachodziły przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 151 § 2 kpa.

Pełnomocnik podkreślił, że późniejsze rozpatrywanie tej sprawy było wyłącznie konsekwencją opieszałości organu, a przede wszystkim popełnionych naruszeń, które dwukrotnie zostały dostrzeżone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. W związku z tym skarżący nie mogą ponosić negatywnych konsekwencji związanych z naruszeniem prawa przez Ministra Gospodarki. Skarżący podejmowali działania dyscyplinujące organ, wzywając do usunięcia naruszenia prawa oraz przez złożenie

skargi na bezczynność. W zaskarżonej decyzji organ nie podjął nawet próby wyjaśnienia przyczyn tak rażącego naruszenia prawa, natomiast wprost stwierdził, że zarzut przewlekłości postępowania nie ma znaczenia w tej sprawie. Sposób prowadzenia postępowania przez organ, a w konsekwencji zaskarżone decyzje naruszają zasadę demokratycznego państwa prawnego zawartą w art. 2 Konstytucji RP, Niezgodna z tą zasada jest też wykładnia art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 kpa, polegająca na pominięciu kwestii przerwania biegu terminów, o których mowa w art. 146 § 1 kpa.

W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodał nadto, że wbrew twierdzeniu skargi Sąd nie narzucił organowi konkretnego rozstrzygnięcia w sprawie, gdyż byłoby to wykroczenie poza zakres art. 153 p.p.s.a. Wskazań Sądu nie można rozumieć w sposób, który prowadziłby do niezastosowania przepisów mających charakter bezwzględnie obowiązujący. Sąd może wskazać kierunek dalszego postępowania w sprawie, jak słusznie podnoszą skarżący, nie może natomiast podejmować rozstrzygnięcia za organ. To oznacza, że ocena prawna i wskazania zawarte w wyroku muszą być rozumiane w świetle obowiązujących przepisów prawa. Organ stwierdził, że wydał decyzję zgodną z oceną prawną Sądu i na korzyść skarżących, stwierdzając wydanie kwestionowanej decyzji z naruszeniem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, iż wznowienie postępowania administracyjnego jest trybem nadzwyczajnym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznej, która na mocy art. 16 § 1 kpa jest objęta zasadą trwałości decyzji ostatecznych. Z tego względu wznowienie postępowania obwarowane jest szczególnymi wymogami.

Podstawy wznowienia postępowania wymienione są enumeratywnie w art. 145 § 1 kpa oraz w art. 145a § 1 kpa.

W niniejszej sprawie podstawę wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Gospodarki z dnia [...] grudnia 2000r. o przyznaniu na podstawie art. 160 § 3 I 4 kpa odszkodowania za utracone składniki majątkowe przedsiębiorstwa pn. Fabryka [...] w P. stanowił art. 145a § 1 kpa, w myśl którego można żądać wznowienia postępowania

w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja.

Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 23 września 2003r., sygn. akt K 20/02 ( opubl. w dniu 30 września 2003 roku w Dz. U. Nr 170, poz. 1660) stwierdził niezgodność z art. 77 Konstytucji RP art. 160 kpa w części ograniczającej odszkodowanie do rzeczywistej szkody ( damnum emergens). Zatem orzeczenie to otworzyło stronom drogę do domagania się przyznania odszkodowania w zakresie lucrum cessans ( utraconych korzyści) poprzez złożenie, w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia tego wyroku w życie, wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją z 2000 roku.

Trafnie podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że art. 146 kpa określa negatywne przesłanki uchylenia ostatecznej decyzji administracyjnej. Otóż, z § 1 tego przepisu wynika, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3 -8 oraz w art. 145a, nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Przepis ten, przy wymienionej podstawie ustala okres przedawnienia na pięć lat, po upływie których, organy administracji tracą kompetencje do merytorycznego rozpoznania sprawy. Oznacza to zakaz merytorycznego orzekania w sprawie. Po upływie okresu przedawnienia w sprawie rozpoznawanej w trybie wznowienia postępowania, organ administracji publicznej traci wobec tego uprawnienie nie tylko do uchylenia decyzji, ale i do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej wydanej w postępowaniu zwyczajnym, z powodu stwierdzenia przez organ administracji braku podstaw do jej uchylenia, gdyż byłoby to rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Akceptacja poglądu przeciwnego oznaczałaby, że po upływie okresu przedawnienia, kiedy organ nie mógł już uchylić decyzji ( art. 146 § 1 in fine ), nadal może toczyć się postępowanie badające sprawę co do istoty ( por. wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2009r., sygn. akt II OSK 124/09, publikowane na str. intern. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Błędne jest rozumowanie pełnomocnika strony skarżącej, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania przerywa bieg terminu pięcioletniego okresu przedawnienia. Żaden przepis Kodeksu postępowania administracyjnego nie stanowi o instytucji przerwania biegu okresu przedawnienia. Jak słusznie

stwierdzono w odpowiedzi na skargę tego rodzaju instytucja uregulowana jest w kodeksie cywilnym i ma na celu ochronę wierzyciela w dochodzeniu zaspokojenia roszczenia przez dłużnika.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, iż bieg pięcioletniego terminu określonego w § 1 art. 146 kpa należało liczyć od dnia [...] stycznia 2001 r. w którym ostateczna decyzja Ministra Gospodarki z dnia [...] grudnia 2002r. została doręczona stronom, a więc z dniem [...] stycznia 2006r. upłynął termin do wzruszenia tej decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa.

W takim przypadku organ naczelny uprawniony był tylko do wydania decyzji w oparciu o art. 151 § 2 kpa, w myśl którego w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania organ nie może uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 kpa, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił decyzji.

W przedmiotowej sprawie organ naczelny dwukrotnie wydawał decyzje administracyjne, które były poddane ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd ten wyrokiem z dnia 28 listopada 2005r., sygn. akt IV SA/Wa 1500/05 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] marca 2005r. odmawiającą na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa uchylenia decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] grudnia 2000r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ "winien ustalić czy szkoda polegająca na niemożności korzystania z odzyskanych budynków ( po dacie wejścia w życie Konstytucji) była skutkiem wadliwej nacjonalizacji, czy też jej źródłem było uwłaszczenie, co oznaczałoby brak możliwości dochodzenia odszkodowania w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji nacjonalizacyjnej. Wyjaśnienia wymaga więc kwestia istnienia szkody wynikłej z wydania wadliwych decyzji nacjonalizacyjnych, które są następstwem wadliwych decyzji w przedmiocie uwłaszczenia oraz, o ile taka szkoda wystąpiła, ustalenia jej wysokości".

Kolejnym wyrokiem z dnia 30 lipca 2007r., sygn. akt IV SA/Wa 920/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Gospodarki i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lutego 2007r. odmawiające ponownie uchylenia decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] grudnia 2000r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że "rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę przedstawioną wyżej ocenę prawną, jak też ocenę wyrażoną w wyroku z dnia 28.11.2005r.

Obowiązkiem organu będzie także ustalenie - zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7, 77§ 1 i art. 80 kpa - wysokości szkody a ustalenia te winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji".

Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwaną dalej P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Według utrwalonego stanowiska doktryny i orzecznictwa przez pojęcie "ocena prawna" rozumie się zawartą w uzasadnieniu wyroku wykładnię przepisów prawnych, zarówno prawa procesowego jak i materialnego, polegającą na wyjaśnieniu ich istotnej części oraz sposobu zastosowania ich w konkretnym wypadku związanym z rozpoznawaną sprawą. W zakresie oceny prawnej mieści się nie tylko krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym, ale i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie prawa zostało w danym wypadku uznane przez sąd administracyjny za błędne oraz jakie, zdaniem sądu, zastosowanie lub interpretacja przepisów prawnych powinny mieć miejsce, aby rozstrzygnięcie organu administracyjnego mogło być uznane za zgodne z prawem.

Zasada zawarta w omawianym art. 153 P.p.s.a. oznacza w istocie, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające zarówno poza zakres tego postępowania administracyjnego, w którym zostało wydane, jak i poza zakres poprzedzającego je postępowanie administracyjnego, gdyż zasięgiem oddziaływania tego wyroku zostaje objęte również przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie, jakie nastąpi w razie uchylenia zaskarżonej decyzji. Zasada ta oznacza również, że w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem postępowania, sąd administracyjny będzie nadal związany oceną prawną wyrażoną w tym wyroku, jeżeli nie zmieniły się okoliczności sprawy powodujące nieaktualność tej oceny. Innymi słowy, do wyłączenia tej zasady dochodzi w przypadku zmiany przepisów prawnych stanowiących podstawę oceny w danej sprawie lub w razie zmiany stanu faktycznego sprawy albo uchylenia orzeczenia w prawem określonym trybie.

W niniejszej sprawie mamy do czynienia z okolicznością faktyczną powodującą wyłączenie zasady związania wynikającej z art. 153 P.p.s.a. Otóż okolicznością tą jest fakt, że od dnia [...] stycznia 2001 roku - tj. daty doręczenia decyzji

Ministra Gospodarki z dnia [...] grudnia 2000r. upłynęło w dniu [...] stycznia 2006r. pięć lat, tym samym okoliczność ta stanowi prawną przeszkodę z art. 146 § 1 kpa do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 151 § 1 pkt 2 kpa, jakiego oczekiwali skarżący. Zatem organ naczelny mógł jedynie wydać rozstrzygnięcie w oparciu o § 2 art. 151 kpa, stwierdzając, że ostateczna decyzja będąca przedmiotem wznowienia postępowania została wydana z naruszeniem prawa. W tych warunkach należało uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.