Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 10/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2012-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 111 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7 ust. 1 i 2, art. 18 ust. 1, art. 3 ust. 3 i 2 pkt 2, art. 33 ust. 7
journal: Dz.U. 2008 nr 170 poz 1051
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 czerwca 2012r. sprawy ze skargi G.W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR), utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] nr [...] w sprawie przyznania G.W. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że wnioskiem z dnia 17 maja 2010r. G.W. ubiegała się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO) do jedenastu działek rolnych głównych oznaczonych we wniosku literami od A do K o łącznej powierzchni 10,36 ha, położonych na działkach ewidencyjnych w obrębach: U. i P., w gminie P., K., w gminie R. oraz N., w gminie B.. Do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) strona zgłosiła powierzchnię 1,91 ha.

Strona została wezwana do złożenia wyjaśnień w przedmiocie powierzchni gruntów położonych na działkach ewidencyjnych nr 162/4 i 162/3. Kontrola

w zakresie kwalifikowalności powierzchni przeprowadzona w gospodarstwie strony metodą inspekcji terenowej w dniu 24 października 2010r. i w dniach 22, 25 i 30 listopada 2010r. wykazała bowiem nieprawidłowości. Dla działki rolnej I/I1 o powierzchni deklarowanej 0,48 ha stwierdzono powierzchnię 0,56 ha i dla działki rolnej K o powierzchni deklarowanej 3,68 ha stwierdzono powierzchnię 0,76 ha. Dla działki rolnej D o powierzchni deklarowanej 0,77 ha stwierdzono powierzchnię 0,87 ha, dla działki rolnej H o powierzchni deklarowanej 0,25 ha stwierdzono powierzchnię 0,36 ha, dla działki rolnej I/Il o powierzchni deklarowanej 0,48 ha stwierdzono powierzchnię 0,36 ha i dla działki rolnej K o powierzchni deklarowanej 3,68 ha stwierdzono powierzchnię 1,01 ha i kody nieprawidłowości DR 14 oraz DR 18. Kontrola w zakresie wzajemnej zgodności przeprowadzona w dniach: 22, 25 i 30 listopada 2010r. także wykazała nieprawidłowości. Dla działek rolnych A, B, C, D, E, F i K stwierdzono naruszenie norm. Na dowód dokonanych ustaleń sporządzono raporty, do których dołączono szkice kontrolowanych powierzchni z wpisanymi uprawami oraz zdjęcia dokumentujące stan zagospodarowania powierzchni zgłoszonej do płatności.

Strona złożyła zastrzeżenia do wyników kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni oraz wzajemnej zgodności stwierdzono nieprawidłowości, które zostały wykreślone z raportu z kontroli przeprowadzonej w dniach 22, 25 i 30 listopada 2010r. Stwierdzone w kontroli sprawdzającej nieprawidłowości dotyczące powierzchni kwalifikowanej nie uległy jednak zmianie.

Decyzją z dnia [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR

w P. odmówił przyznania G.W. na rok 2010 jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych w łącznej wysokości 4 552,06 zł.

Utrzymując w mocy decyzję z dnia [...] organ odwoławczy wskazał, że szczegółowe warunki i tryb udzielania płatności do gruntów rolnych na rok 2010 określają przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach

w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (ustawa) wraz z wydanymi na jej podstawie aktami wykonawczymi, w tym Rozporządzenie Ministra Rolnictwa

i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności

w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz szczegółowe wymienione przez organ przepisy unijne. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy, płatności są przyznawane na wniosek rolnika. Określenie "na wniosek" oznacza, iż Kierownik Biura Powiatowego ARiMR związany jest bezpośrednio zakresem wniosku, a rozstrzygnięcie wydawane jest w oparciu o zgromadzone we wniosku dane. Powołano art. 3 ust. 1 ustawy, dotyczący stosowania w postępowaniach w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a także art. 3 ust. 2 ustawy określający obowiązki organu

w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności. Organ zacytował także art. 7 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy określające warunki przyznania jednolitej i uzupełniającej płatności obszarowej, a także definicję działki rolnej z art. 2 pkt 1 ustawy. Następnie zacytowano treść art. 7 ust. 4 pkt 1 ustawy określającego sposób ustalania wysokość płatności bezpośredniej. Organ odwoławczy przytoczył także przepisy Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r., dotyczące przeprowadzania kontroli (art. 26 ust. 1), określenia powierzchni działek (art. 34 ust. 1), sposobu obliczania pomocy (art. 57 ust. 1 i 3, art. 58).

W przedmiotowej sprawie w przedmiocie jednolitej płatności obszarowej powierzchnia deklarowana wynosiła 10,36 ha. Na podstawie kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni stwierdzono, że powierzchnia kwalifikująca się do przedmiotowej płatności jest mniejsza od deklarowanej i wynosi 7,78 ha. Różnica między powierzchnią deklarowaną i stwierdzoną wynosi 2,58 ha i stanowi 33,16 % powierzchni stwierdzonej (7,78 ha), wobec powyższego w myśl art. 58 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 odmówiono przyznania jednolitej płatności obszarowej. W przedmiocie uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych strona deklarowała powierzchnię 1,91 ha.

W oparciu o wyniki kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni stwierdzono, że do płatności UPO kwalifikuje się powierzchnia 1,79 ha, ale z uwagi na to, że do przedmiotowej powierzchni nie przyznano stronie jednolitej płatności obszarowej

w myśl art. 7 ust. 2 pkt 3 ustawy odmówiono stronie przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych.

Organ odwoławczy, rozpatrując sprawę, z zakresie zawartym we wnioskach strony z dnia 20 czerwca 2011r.: o anulowanie raportu z kontroli przeprowadzonych w listopadzie 2011r. oraz o nieuwzględnienie "systemu informacji geograficznej" stwierdził, że dane z urządzenia GPS zostały dołączone do materiału dowodowego

i wykorzystane w postępowaniu. Odnosząc się do zarzutu strony, że nie zastosowano tolerancji pomiaru stwierdzono, że producentka błędnie odczytuje raport, a tolerancja pomiaru została zastosowana w sprawie. W odpowiedzi na zarzut dotyczący tego, że powierzchnia stwierdzona działki rolnej K powinna być równa powierzchni wpisanej w kolumnie 74 raportu w sumie dla działek ewidencyjnych 162/4 i 162/3 stwierdzono, że wskazana tam powierzchnia 2,58 ha, jest powierzchnią kwalifikowalną do przyznania płatności wyznaczoną w "systemie informacji geograficznej" (o której nieuwzględnianie wnosi strona w drugim piśmie). Przedmiotowa powierzchnia nie stanowi jednak powierzchni kwalifikującej się do płatności, ponieważ inspektorzy terenowi na podstawie pomiarów przeprowadzonych w terenie stwierdzili, iż powierzchnia działki rolnej K kwalifikująca się do przyznania płatności wynosi 1,01 ha, pozostała powierzchnia nie była użytkowana rolniczo

w 2010r. Kontrole w zakresie kwalifikowalności powierzchni oraz w zakresie wzajemnej zgodności miały za zadanie potwierdzić w terenie obecność zadeklarowanych upraw i powierzchni oraz użytkowanie działek rolnych zgodnie z normami. W terminie przeprowadzenia kontroli, oczywiście nie było możliwości stwierdzenia upraw, jednakże była możliwość stwierdzenia powierzchni działek rolnych użytkowanych rolniczo. Na działce rolnej K o deklarowanej powierzchni 3,68 ha stwierdzono, że do płatności kwalifikuje się powierzchnia 1,01 ha. Pozostałą część działki stanowi grunt nieużytkowany rolniczo, częściowo zalesiony, co widoczne jest na zdjęciach do protokołu z czynności kontrolnych przeprowadzonych w gospodarstwie strony.

Odnosząc się do treści odwołania, stwierdzono, że kontrola w zakresie kwalifikowalności powierzchni przeprowadzona w gospodarstwie strony w listopadzie 2010r. została wykonana prawidłowo, natomiast argumenty producenta nie zasługują na uwzględnienie. W dniach 22, 25 i 30 listopada 2010r. w gospodarstwie strony została przeprowadzona przez Biuro Kontroli na Miejscu ARiMR kontrola na miejscu sprawdzająca w zakresie kwalifikowalności powierzchni w stosunku do kontroli z dnia 24 października 2010r. Powyższy raport został przekazany producentowi rolnemu pismem z dnia 13 stycznia 2011r., w którym strona została poinformowana, że

w związku z rozbieżnościami w protokole GEFOS Polska Sp. z o.o., przy naliczaniu płatności zostaną uwzględnione wyniki z załączonego protokołu. Ponadto pełnomocnik strony w dniach 13 stycznia 2011r. oraz 10 lutego 2011r. zgłosił do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR zastrzeżenia do wyników kontroli na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni oraz

w zakresie wzajemnej zgodności. W odpowiedzi na powyższe zastrzeżenia w dniu 17 lutego 2011r. poinformowano pełnomocnika strony o zmianach dokonanych

w raportach z kontroli na miejscu oraz wyjaśniono że pozostałe ustalenia są bez zmian, a także odniesiono się do zarzutów dotyczących ustaleń na działce rolnej K.

Z uwagi na powyższe, żądanie anulowania raportu z kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni nie zostało spełnione.

Organ odwoławczy stwierdził, że kontrola na miejscu została przeprowadzona prawidłowo. Zasadnym było poinformowanie, że obowiązkiem rolnika jest wypełnienie wniosku przy dołożeniu należytej staranności. To wnioskujący rolnik dysponuje wiedzą o powierzchni gruntów użytkowanych rolniczo oraz decyduje

o treści wniosku, który podpisuje i składa w ARiMR. Strona podpisem na formularzu wniosku oświadczyła, że zna zasady przyznawania płatności objętych wnioskiem na rok 2010. W związku z powyższym stwierdzono, że odpowiedzialność za treść znajdującą się we wniosku ponosi wnioskujący. Ubiegający się o pomoc finansową producent rolny, już w dacie składania wniosku, powinien wskazywać tylko te grunty rolne, które spełniają warunki do przyznania płatności. Składając podpis pod formularzem wniosku, producent zobowiązał się do niezwłocznego informowania organów ARiMR o każdym fakcie, który może mieć wpływ na nienależnie lub nadmiernie przyznanie płatności objętych wnioskiem o ich przyznanie oraz o każdej zmianie, która nastąpi w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia przyznania płatności, w szczególności gdy dotyczy ona m. in. wykorzystywania gruntów rolnych i wielkości powierzchni upraw. Strona nie ARiMR o zaistniałych nieprawidłowościach.

Na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR

G.W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżąca wniosła o anulowanie niesprawiedliwej decyzji i błędnych raportów i skierowanie do ponownego rozpatrzenia lub złagodzenie sankcji dla rolnika niewspółmiernych do zawinienia oraz o dołączenie niniejszej sprawy do sprawy o sygn. akt II SA/Ke 732/11 ponieważ dotyczy tych samych okoliczności.

G.W. wskazała, że wnosi skargę z powodu błędów formalnych i opieraniu się na błędnych raportach oraz błędnym systemie geograficznych ortofotomap. W ocenie skarżącej naruszono także prawa petenta do odwołania się do niezależnej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi ustawa z dnia 26 stycznia 2007r.

o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008r. Nr 170 poz. 1051 ze zm.), zwana dalej ustawą o płatnościach oraz przepisy unijne: rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE)

nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30

z 31.01.2009, str. 16, z późn. zm.); Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009

z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007

w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 65, z późn. zm.); Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1121/2009 z dnia 29 października 2009r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE)

nr 73/2009 w odniesieniu do systemów wsparcia dla rolników, ustanowionych w jego tytułach IV i V (Dz.U. UE L 316 z dnia 2 grudnia 2009r.)

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa (JPO) do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku,

w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli:

1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009,

z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha;

2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków

o przyznanie płatności.

Wskazane warunki muszą być spełnione łącznie, co wynika jednoznacznie

z treści przytoczonego przepisu. Pojęcie działek rolnych użyte w punkcie 1 art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach, zdefiniowane zostało w art. 2 pkt 1 tej ustawy. Zgodnie

z nim użyte w ustawie określenie działka rolna, oznacza działkę w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r., tj. zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha. Przepis art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach w zakresie określenia łącznej powierzchni gruntów rolnych, posiadanych przez rolnika i uprawniających do uzyskania płatności odsyła do Załącznika Nr VII Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1121/2009, zgodnie z którym minimalna powierzchnia przypadającego na gospodarstwo obszaru kwalifikującego się w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej dla Rzeczypospolitej Polskiej wynosi 1 ha.

Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 2 ustawy o płatnościach rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające (UPO) do powierzchni upraw (...), do których została przyznana jednolita płatność obszarowa. Warunkiem przyznania płatności uzupełniającej jest więc spełnienie warunków przyznania jednolitej płatności obszarowej.

Spór w niniejszej sprawie pomiędzy ARiMR a G.W. dotyczy przede wszystkim przyjętych przez organ ustaleń faktycznych w zakresie powierzchni gruntów kwalifikujących się do jednolitej płatności obszarowej. Zdaniem Agencji bowiem powierzchnia stwierdzona (7,78 ha) jest w istocie mniejsza niż powierzchnia zadeklarowana (10,36 ha) we wniosku o przyznanie płatności, co

w efekcie skutkowało odmową przyznania płatności z uwagi na różnicę przekraczającą 20 % zatwierdzonego obszaru - (różnica 2,58 ha=33,16 %).

Powyższe ustalenia organy poczyniły w oparciu o wyniki kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącej metodą inspekcji terenowej, zawarte w raporcie z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni z dnia

24 października 2010r. oraz w raporcie z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni z dnia 22, 25 i 30 listopada 2010r. z dołączonymi do raportów szkicami kontrolowanych powierzchni z wpisanymi uprawami oraz zdjęciami dokumentującymi stan zagospodarowania powierzchni zgłoszonej do płatności.

Wymaga podkreślenia, że postępowanie administracyjne w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wszczynane jest wyłącznie na wniosek rolnika (art. 18 ust. 1 ustawy o płatnosciach) i to na nim spoczywa ciężar udowodnienia faktów, z których wywodzi on korzystne dla siebie skutki prawne (art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach). Rolą organu rozpatrującego wniosek nie jest aktywne poszukiwanie dowodów, co nie oznacza jednak jego bierności, skoro zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach na organie ciąży obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego, wskazanego we wniosku oraz w innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę. Równocześnie organ udziela niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych bądź prawnych mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków stron, wyłącznie na ich żądanie; na żądanie stron zapewnia im także czynny udział w każdym stadium postępowania

art. 3 ust.2 pkt 3 i 4 ustawy).

Oceniając postępowanie organów Sąd stwierdził, że ustalenia organów obu instancji dokonane zostały w zgodzie z art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach i nie można im skutecznie postawić zarzutu dowolności. Z ustaleń tych wynika natomiast, że zaistniały rozbieżności pomiędzy powierzchnią działek deklarowaną przez skarżącą, a stwierdzoną w trakcie kontroli: dla działki rolnej D o powierzchni deklarowanej 0,77 ha stwierdzono powierzchnię 0,87 ha, dla działki rolnej H

o powierzchni deklarowanej 0,25 ha stwierdzono powierzchnię 0,36 ha, dla działki rolnej I/I1 o powierzchni deklarowanej 0,48 ha stwierdzono powierzchnię 0,36 ha i dla działki rolnej K o powierzchni deklarowanej 3,68 ha stwierdzono powierzchnię 1,01 ha. W rezultacie na podstawie kontroli, do wnioskowanej JPO z powierzchni deklarowanej - 10,36 ha., zakwalifikowano do przedmiotowej płatności stwierdzoną powierzchnię - 7,78 ha. Różnica między powierzchnią deklarowaną i stwierdzoną wynosi 2,58 ha i stanowi 33,16 % powierzchni stwierdzonej. Wobec powyższego prawidłowo organ odmówił przyznania jednolitej płatności obszarowej. Zgodnie bowiem z art. 58 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, z wyłączeniem pomocy z tytułu ziemniaków skrobiowych i nasion, przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57 niniejszego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej. W przedmiotowej sprawie różnica ta wynosi 33,16 %.

Ponieważ skarżąca nie spełniła warunku do przyznania jednolitej płatności obszarowej, nie przysługiwała jej także płatność uzupełniająca stosownie do treści art. 7 ust. 2 ustawy o płatnościach.

Ocena dowodów z raportów z dołączonych szkiców i zdjęć - stwierdzających nieprawidłowości w powierzchniach deklarowanych - nie budzi wątpliwości co do prawidłowości przyjętego przez organ stanu faktycznego w zakresie stwierdzonej powierzchni kwalifikującej do przyznania płatności. Wiarygodności raportów nie może podważyć ocena zawarta w skardze, że są one błędne, tak jak błędny jest system geograficzny ortofotomap, w sytuacji gdy skarżąca nie przedstawiła żadnych przekonujących dowodów czy argumentów przemawiających za słusznością własnego stanowiska. W niniejszej sprawie kontrola została przeprowadzona przez pracowników Okręgowego Przedsiębiorstwa Geodezyjno-Kartograficznego "A." , a następnie zatwierdzona przez osoby sprawujące bezpośredni nadzór i posiadające odpowiednie uprawnienia, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 3 i 4 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 grudnia 2010 r.

w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym można powierzyć przeprowadzanie kontroli dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2010 r. Nr 240 poz. 1605). Nie było więc podstaw do kwestionowania wiarygodności ustaleń raportu, tym bardziej, że jak wskazano wyżej, ciężar udowodnienia istnienia faktów odmiennych niż wskazane w raporcie spoczywał na skarżącej, a ona sama nie podważyła jego wiarygodności. Na skutek wniesionych przez skarżącą na podstawie art. 33 ust. 7 ustawy o płatnościach zastrzeżeń w dniu 13 stycznia 2011r. oraz w dniu 10 lutego 2011r. do Oddziału Regionalnego ARiMR dotyczących wyników kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni oraz wzajemnej zgodności, zweryfikowano dokumentację pokontrolną, w której stwierdzono nieprawidłowości w zakresie norm nie mające jednak wpływu na ustaloną powierzchnię kwalifikowaną. Wbrew twierdzeniom skarżącej zawartych w piśmie strony z dnia 20 czerwca 2011r. pomiar działek rolnych został wykonany odbiornikiem GPS. Dane z tego urządzenia zostały dołączone do materiału dowodowego i wykorzystane w postępowaniu. Organ nie kwestionował także powierzchnia działki rolnej K (2,58 ha). Powierzchnia ta jednak jedynie w części stanowiącej 1,01 ha stanowi powierzchnię kwalifikującą się do płatności, pozostałą część działki stanowi bowiem grunt nieużytkowany rolniczo, częściowo zalesiony. Jak wynika bowiem z art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji WE nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. powierzchnię działek rolnych określa się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne. Przeprowadzane czynności kontrolne w terenie mają na celu stwierdzenie rzeczywistej powierzchni działek użytkowanych rolniczo. Nie można przy tym utożsamiać powierzchni działki ewidencyjnej z powierzchnią faktycznie użytkowaną rolniczo, stwierdzoną w rezultacie kontroli. Działka rolna i działka ewidencyjna to zupełnie odrębne pojęcia, służące innym celom. Działka rolna to zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw. Działka ewidencyjna zaś to wyodrębniony geodezyjnie obszar ujawniony w ewidencji gruntów i budynków. O zakwalifikowaniu gruntu do danej płatności przesądza aktualne jego wykorzystywanie, nie zaś rolnicze przeznaczenie w ewidencji gruntów i budynków. Ponieważ płatności przyznawane są do powierzchni działek rolnych, a nie ewidencyjnych, przedmiotem kontroli na miejscu przeprowadzanej przez Agencję jest sprawdzenie obszaru faktycznie użytkowanego rolniczo zgodnie z normami.

Prawidłowości tej kontroli i wypływających z niej wniosków skarżąca skutecznie nie podważyła. Z akt sprawy wynika, że faktyczna powierzchnia użytkowanych działek rolnych była niższa od deklarowanej we wniosku, co potwierdzają wyniki kontroli zawarte w treści raportu bazujące na danych

z odbiornika GPS, którego użycie przewiduje art. 33 rozporządzenia określającego elementy kontroli na miejscu. Zgodnie z tym przepisem państwa członkowskie mogą korzystać z systemów teledetekcji oraz technik globalnego systemu nawigacji satelitarnej.

Nie znajdują uzasadnienia również te zarzuty skargi, które wskazują na naruszenie prawa skarżącej do odwołania się do wyższej instancji. Odwołując się od decyzji organu I instancji skarżąca skorzystała z tego prawa. Kontrola legalności decyzji II instancji z kolei następuje przez sąd administracyjny w niniejszym postępowaniu.

Skarżąca nie precyzuje zarzutu błędów formalnych decyzji. Sąd z urzędu jednak, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji w ramach art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) w związku z art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., nie stwierdza żadnych błędów formalnych samej decyzji, jak również postępowania poprzedzającego jej wydanie.

Nie mógł zostać uwzględniony, na podstawie art. 111 § 1 ustawy p.p.s.a., wniosek skarżącej o połączenie niniejszej sprawy ze sprawą sygn. akt II SA/Ke 732/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie sygn. akt II SA/Ke 732/11 wydał już wyrok w dniu 18 maja 2012r.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.