Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 685/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 247 par. 1 pkt 2 i 3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Liwacz Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant: Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 r. sprawy ze skargi S. sp. z o. o. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent G. określił dla "S" sp. z o. o. w G. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2007 r. w kwocie [...] zł. Powyższa decyzja stała się ostateczna.

Pismem z dnia 17 lutego 2009r. Spółka wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności wymienionej decyzji, zarzucając jej podanie błędnej podstawy materialnoprawnej, niezastosowanie ulgi wynikającej z przepisów prawa miejscowego, tj. z uchwały Nr XXXVI/118/01 Rady Miejskiej Grudziądza z dnia 5 grudnia 2001 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu podatnik podniósł, że jako podmiotowi korzystającemu ze zwolnienia w podatku od nieruchomości za okres 3 lat (tj. od dnia 1 marca 2004 r. do końca lutego 2007 r.), przysługiwało prawo do zwolnienia z tego podatku na okres dalszych dwóch lat, albowiem spełnione zostały warunki określone w § 4 pkt 2 powołanej uchwały Rady Miejskiej Grudziądza Nr XXXVI/118/01. W tym stanie rzeczy, zdaniem Spółki, wadliwie wskazano jako podstawę materialnoprawną decyzji, przepisy art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r.

o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 884 ze zm.).

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta G. z dnia [...]. Organ stwierdził brak podstaw do przyjęcia, że wymieniona decyzja rażąco narusza obowiązujące w dniu jej wydania przepisy prawa oraz została wydana bez podstawy prawnej.

Od decyzji organu I instancji strona wniosła odwołanie. Spółka podniosła, że skoro nie zastosowano wobec niej dalszego zwolnienia podatkowego, to takie naruszenie prawa ma charakter rażący. Stwierdziła, że spór w przedmiotowej sprawie nie dotyczy wykładni prawa, na co wskazuje organ odwoławczy, lecz tego czy dana uchwała obowiązuje, a w związku z tym stanowi materialnoprawną podstawę decyzji. Strona zwróciła również uwagę na niekonsekwencję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które z jednej strony uznało, że kwestionowany przepis nie obowiązywał w dniu złożenia wniosku, a z drugiej strony, że "nie ocenia w tym postępowaniu dokonanej przez stronę interpretacji spełnienia przez Spółkę warunku do korzystania z dalszego zwolnienia". Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ podniósł, że Spółka domaga się stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej powołując się na fakt wydania jej z rażącym naruszeniem prawa,

to jest na przesłankę określoną w art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Strona upatruje owego naruszenia w tym, że nie zastosowano wobec niej dalszego zwolnienia podatkowego na podstawie § 4 ust. 2 uchwały Nr XXXVI/118/01 Rady Miejskiej Grudziądza z dnia

5 grudnia 2001 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości. Organ wskazał, że strona nie wyjaśniła przy tym przyczyny, dla której - w jej ocenie - organ podatkowy miałby kierować się treścią nieobowiązującego od dnia 25 marca 2006 r. przepisu prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po ponownym przeanalizowaniu sprawy, nie znalazło argumentów przemawiających za taką możliwością.

Organ podał, że Spółka korzystała - na podstawie § 4 ust. 2 uchwały

Nr XXXVI/118/01 - ze zwolnienia w podatku od nieruchomości przez okres 3 lat począwszy od dnia 1 marca 2004 r. Pomimo zmiany stanu prawnego, wywołanego wejściem w życie uchwały Nr L/5/06 Rady Miejskiej Grudziądza z dnia 25 stycznia

2006 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców realizujących nowe inwestycje na terenie Gminy - Miasto Grudziądz, Spółka nie utraciła wcześniej nabytego prawa i do końca lutego 2007 r. korzystała z przedmiotowego zwolnienia. Organ podkreślił, że strona uzyskała prawo do zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie § 3 ust. 1 pkt 1 uchwały Nr XXXVI/118/01 spełniwszy warunek zatrudnienia od 30 do 99 osób. Nabycie prawa do dalszego zwolnienia nie było jednak możliwe skoro w dniu 1 marca 2007 r. (po upływie okresu zwolnienia

z podatku) przepisy prawa miejscowego nie przewidywały takiej możliwości. Powoływanie się przy tym na przepisy uchwały, która utraciła moc obowiązującą nie znajduje żadnego uzasadnienia. Organ podkreślił, że uchwała Nr L/5/06, niejako zastępująca uchwałę Nr XXXVI/118/01, nie daje możliwości przedłużenia okresu korzystania ze zwolnienia podatkowego. Wspomniana uchwała nie zawiera również przepisów przejściowych regulujących tę kwestię (z jednej strony nie pozbawia uprawnień skutecznie nabytych uprzednio, w tym przypadku prawa do 3-letniego okresu zwolnienia z podatku, z drugiej strony nie umożliwia nabycia nowych praw wynikających z uchwały Nr XXXVI/118/01, np. prawa do przedłużenia okresu zwolnienia).

W ocenie organu odwoławczego, nabycie prawa do przedłużenia okresu korzystania z ulgi o dalsze dwa lata było możliwe do dnia 24 marca 2006 r. pod warunkiem zwiększenia stanu zatrudnienia powyżej 99 osób. Oznacza to, że

w momencie upływu terminu korzystania z przedmiotowego zwolnienia przez Spółkę,

to jest w dniu 1 marca 2007 r., tego rodzaju możliwość już nie istniała.

Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w oparciu o przesłankę z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej organ wskazał, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa (tym bardziej do jego kwalifikowanej postaci), stąd też nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie powołanego przepisu. W sprawie nie ziściły się również pozostałe przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu podniosła, że w zaskarżonej decyzji organ przyznał, że skarżąca była uprawniona na podstawie § 3 ust. 1 pkt 1 uchwały Nr XXXVI/118/01 Rady Miejskiej Grudziądza z dnia 5 grudnia 2001 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości do ulgi w tym podatku przez okres 3 lat począwszy od dnia 1 marca 2004 r., z którego to zwolnienia Spółka korzystała do końca lutego 2007 r., pomimo zmiany stanu prawnego. Powyższy akt prawa miejscowego przewidywał w przypadku zwiększenia zatrudnienia przez przedsiębiorców prawo do przedłużenia zwolnienia o kolejne dwa lata, co wynika z brzmienia § 4 ust. 2 uchwały Nr XXXVI/118/01 Rady Miejskiej Grudziądza z dnia 5 grudnia 2001 r.

Ponadto skarżąca wskazała, że zdaniem organu, z datą wejścia w życie uchwały

Nr L/5/06 Rady Miejskiej Grudziądza z dnia 25 stycznia 2006 r. w sprawie zwolnień

w podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców realizujących nowe inwestycje na terenie Gminy – Miasto Grudziądz, skarżącej nie przysługiwało prawo do przedłużenia okresu korzystania ze zwolnienia podatkowego. Organ II instancji wywodzi powyższe

z następujących powodów:

- nabycie prawa do dalszego zwolnienia nie było możliwe po dacie 1 marca 2007 r., gdyż przepisy prawa miejscowego (uchwała Nr L/5/06 Rady Miejskiej Grudziądza z dnia 25 stycznia 2006 r.) nie przewidywały takiej możliwości,

- brak podstaw prawnych do powoływania się na przepisy uchwały (Nr XXXVI/118/01 Rady Miejskiej Grudziądza z dnia 5 grudnia 2001 r.), która utraciła moc obowiązującą – choć organ ograniczył się w tym zakresie do samego stwierdzenia bez jakiejkolwiek jurydycznej argumentacji,

- uchwała Nr L/5/06 Rady Miejskiej Grudziądza z dnia 25 stycznia 2006 r. nie zawierała przepisów przejściowych regulujących tę kwestię, przez co z jednej strony zachowały moc prawa nabyte, a drugiej strony brak podstaw do nabycia nowych praw np. prawa do przedłużenia okresu zwolnienia.

W konsekwencji uznano, że organ podatkowy byłby uprawniony do przyznania dodatkowej ulgi pod warunkiem zwiększenia zatrudnienia powyżej 99 osób wyłącznie do dnia 24 marca 2006 r., a brak było takiej możliwości w dacie 1 marca 2007 r., tj. po dacie upływu dotychczasowego zwolnienia.

W ocenie strony skarżącej akt prawny wymaga ustalenia przepisów przejściowych w przypadku zmiany dotychczasowych regulacji. Oznacza to, że

w przypadku zachowania powstałych uprawnień, obowiązków lub kompetencji nie ma potrzeby ustalania przepisów przejściowych. Wynika to z § 30 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908).

Zdaniem skarżącej za takim rozumowaniem przemawia treść uzasadnienia uchwały Nr XXXI/128/08 Rady Miejskiej Grudziądza z dnia 26 listopada 2008 r. w sprawie rozpatrzenia "Wezwania do usunięcia naruszenia prawa", z której to uchwały wynika, że nie ma prawnego obowiązku ustalania przepisów przejściowych dla potwierdzenia reguły zachowania praw nabytych. W treści w/w uzasadnienia powołano się na komentarz do ww. rozporządzenia pod. Red. J. Warylewskiego oraz na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 1993 r. sygn. akt I PRN 124/93 (OSNC 1994r.

nr 9, poz. 183), z którego m.in. wynika, że dla pozbawienia uprawnień skutecznie nabytych uprzednio nie jest wystarczające jedynie odmienne uregulowanie uprawnień na przyszłość.

W ocenie Spółki, zaskarżona decyzja nie zawiera żadnego ustosunkowania się do poglądów wyrażonych przez Radę Miejską Grudziądza w uchwale Nr XXXI/128/08, która była znana organowi wydającemu decyzję.

Spółka podniosła, że skoro obowiązywało prawo, na mocy którego była uprawniona do wystąpienia z wnioskiem o przedłużenie zwolnienia i wystąpiła z takim wnioskiem, to organ podatkowy winien był rozpoznać wniosek merytorycznie. Ponieważ organ podatkowy bezpodstawnie odmówił zastosowania wobec skarżącej dalszego zwolnienia dowodząc, że to uprawnienie wygasło i wydał decyzję określającą, to zdaniem strony,

w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Należy wskazać, że sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji

z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Spór sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zgodna z prawem jest odmowa stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji z dnia [...] określającej podatek od nieruchomości na 2007 r.

Zauważyć należy, że we wniosku Spółki z dnia 17 lutego 2009 r. nie wskazano wprost, która konkretnie przesłanka z art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej wystąpiła i uzasadnia stwierdzenie nieważności w/w decyzji ostatecznej.

Prawidłowo organ podatkowy dokonując analizy treści ww. wniosku ocenił go

w kontekście przesłanek wymienionych w art. 247 § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej podając te przepisy w podstawie prawnej decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności, a zatem przesłanki:

1) wydania decyzji bez podstawy prawnej,

2) wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa.

Organ podatkowy w sposób wyczerpujący wyjaśnił, na czym polega wydanie decyzji bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. Bez powtarzania tej argumentacji wskazać jedynie należy, że o pierwszej z wyżej przywołanych podstaw nieważności decyzji ostatecznej, tj. o braku podstawy prawnej, mówić należy wówczas, gdy nie istnieje przepis prawa pozwalający regulować daną materię w drodze decyzji podatkowej. Jak bowiem stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia

25 kwietnia 1995 r., sygn. SA/Wr 1327/94, podstawą prawną decyzji może być wyłącznie norma materialna prawa ustanowiona przepisem powszechnie obowiązującym. Wydanie decyzji "bez podstawy prawnej" oznacza, że decyzja nie ma podstawy w żadnym powszechnie obowiązującym przepisie prawnym o charakterze materialnym zawartym w ustawie lub w akcie wydanym z wyraźnego upoważnienia ustawowego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że wydanie decyzji bez podstawy prawnej ma miejsce w sytuacji, gdy w obowiązującym systemie prawnym brak jest przepisu uprawniającego organ administracji państwowej do rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji administracyjnej.

Do tożsamych wniosków dochodzi także doktryna wskazując, że podstawą prawną decyzji podatkowej może być wyłącznie norma materialnego prawa podatkowego ustanowiona przepisem powszechnie obowiązującym. Przesłanka ta odnosi się do przypadków wydania decyzji pomimo braku przepisu prawnego dopuszczającego działanie organu administracji publicznej w danej sprawie w formie indywidualnego aktu administracyjnego albo do wydania decyzji na podstawie przepisu prawa, który nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego (B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki Ordynacja podatkowa komentarz 2008r., Oficyna Wydawnicza "UNIMEX" Wrocław 2008, s. 954; podobnie Dzwonkowski [w:] C. Kosikowski,

H. Dzwonkowski, A. Huchla, Ustawa Ordynacja podatkowa komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2000r., str. 609).

Odnośnie drugiej z przywołanych wyżej podstaw stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, tj. rażącego naruszenia prawa, zauważyć trzeba, iż prawodawca określił ją za pomocą kryteriów nieostrych, które wywoływały liczne spory. Bogate orzecznictwo, jak i opracowania doktrynalne pozwalają wszakże przyjąć, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy stan prawny sprawy jest zasadniczo możliwy do jednoznacznego ustalenia na podstawie obowiązujących przepisów. Przepisy te nie mogą przy tym wywoływać rozbieżności interpretacyjnych tego rodzaju, że organ podatkowy zmuszony jest wybierać spośród równoważnych interpretacji. Innymi słowy, konsekwencje prawne przepisów powinny być dostatecznie jasno i precyzyjnie ustalone na podstawie ich treści, bez rozbieżności ich wykładni. W tym stanie rzeczy naruszenie prawa będzie miało cechę "rażącego", gdy czynności postępowania organu podatkowego lub istota załatwienie sprawy pozostają w jednoznacznej opozycji do treści obowiązujących, a przy tym stosowanych w sprawie regulacji prawnych.

Zaprezentowane wyżej stanowisko znajduje uznanie w utrwalonych już poglądach judykatury. Między innymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2003 r. sygn. akt III SA 2395/01 zauważa się, że "rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu

a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Jako rażące naruszenie prawa nie należy traktować błędów w wykładni prawa, ale przekroczenie prawa w sposób jasny

i niedwuznaczny. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, w których przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej interpretacji. Wybór jednej z możliwych interpretacji nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa, nawet wtedy, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową. Rażące naruszenie prawa będzie miało miejsce w sytuacji, gdy

w stanie prawnym nie budzącym wątpliwości co do jego zrozumienia zostaje wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów" (system Lex nr 146076).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że zarzuty skargi są niezasadne.

Bezsporne w sprawie jest, że Spółka skorzystała ze zwolnienia w podatku od nieruchomości w okresie od dnia 1 marca 2004 r. do końca lutego 2007 r. stosownie do § 3 ust. 1 pkt 1 uchwały nr XXXVI/118/01 Rady Miejskiej Grudziądza z dnia 5 grudnia 2001 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości (Dz.Urz. Woj.Kuj.-Pom. Nr 99, poz. 2276). Na podstawie tego przepisu, "Zwalnia się z podatku od nieruchomości podatników na okres 3 lat przy zatrudnieniu od 30 do 99 osób".

Jednocześnie w § 4 ust. 2 tej uchwały przewidziano następującą regulację:

"W przypadku podatników korzystających z ulgi na okres 3 lat, zwiększających stan zatrudnienia powyżej 99 osób przysługuje przedłużenie okresu korzystania z ulgi

o dalsze 2 lata".

Podać należy, że w/w uchwała z dnia 5 grudnia 2001 r. utraciła moc stosownie do § 9 uchwały Nr L/5/06 Rady Miejskiej Grudziądza z dnia 25 stycznia 2006 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców realizujących nowe inwestycje na terenie Gminy-Miasto Grudziądz (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. Nr 32,

poz. 512 ze zm.).

Uchwała z dnia 25 stycznia 2006 r. weszła w życie dnia 25 marca 2006 r., a zatem

w trakcie korzystania przez Spółkę ze zwolnienia na podstawie uchwały z dnia

5 grudnia 2001 r.

Zdaniem organu, Spółce nie przysługuje prawo do zwolnienia na dalsze 2 lata stosownie do § 4 ust. 2 uchwały z dnia 5 grudnia 2001 r., ponieważ prawa tego nie nabyła. Nabycie prawa do przedłużenia okresu zwolnienia o dalsze 2 lata nie było możliwe, skoro w dniu 1 marca 2007 r. (po upływie 3-letniego okresu zwolnienia) przepisy prawa miejskiego nie przewidywały takiej możliwości, już nie obowiązywały, bowiem uchwała na którą powołuje się Spółka utraciła moc. Przedłużenie okresu korzystania z ulgi o dalsze dwa lata było możliwe tylko do dnia 24 marca 2006 r.,

a w nowej uchwale nie zawarto przepisów przejściowych. Stanowisko organu zatem można sprowadzić do konkluzji, że nienabycie prawa do ulgi - w zakresie przedłużenia zwolnienia na dalsze 2 lata – do dnia uchylenia uchwały z dnia 5 grudnia 2001 r. powoduje, że po jej uchyleniu (tj. od dnia 25 marca 2006 r.) nie ma prawnej możliwości uzyskania tego prawa.

Zdaniem natomiast strony skarżącej, nabyła ona prawo nie tylko do zwolnienia na okres 3 lat (zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 uchwały nr XXXVI/118/01, ale również na podstawie § 4 ust. 2 tej uchwały na okres dalszych 2 lat (przedłużenie). Przy czym wskazuje, że w przypadku zachowania powstałych uprawnień, obowiązków lub kompetencji, nie ma potrzeby ustalenia przepisów przejściowych, a za takim rozumieniem przepisów przemawia treść uzasadnienia do uchwały nr XXXVI/128/08 Rady Miejskiej Grudziądza z dnia 26 listopada 2008 r. w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Sąd zauważa, iż z decyzji "wymiarowej" z dnia [...] Prezydenta G. (k. nr 27 akt administracyjnych organu I instancji) wynika, że Spółce nie przysługuje prawo do ulgi, gdyż nie spełniła warunków określonych w § 4 ust. 2 w okresie obowiązywania tego przepisu. Organ dokonał szczegółowego wyliczenia stanu zatrudnienia w okresie od marca 2004 r. do stycznia 2007 r. stwierdzając, że podatnik nie utrzymał stanu zatrudnienia na poziomie wymaganym dla zwolnienia 5-letniego, bowiem np. w maju 2006 r. zatrudniał 98 pracowników, a w styczniu 2007 r. – 99 pracowników.

W ocenie Sądu, nie ma podstaw do stwierdzenia, że decyzja z dnia [...] narusza prawo i to w sposób rażący. Nie jest oczywistym, że nie osiągnięcie np. w styczniu 2007 r. wymaganego poziomu zatrudnienia (powyżej 99 osób) i tak uprawniałoby do przedłużenia zwolnienia na dalsze 2 lata. Analizując przepisy uchwał Rady Miejskiej Grudziądza z 2001 r. i 2006 r. nie można bez żadnych wątpliwości, na pierwszy "rzut oka" stwierdzić, że przedłużenie na dalsze 2 lata zwolnienia od podatku, nie było uzależnione od jego nabycia w okresie obowiązywania jeszcze uchwały z dnia 5 grudnia 2001 r., a zatem w okresie do dnia 24 marca 2006 r. włącznie. Treść przywołanych przepisów w/w uchwał nie daje prostej, nie budzącej wątpliwości, jednoznacznej i oczywistej odpowiedzi na pytanie, czy rzeczywiście Spółka nabyła, czy też nie nabyła prawa do dalszego zwolnienia na 2 lata, pomimo że rozpoczęcie tego okresu byłoby w czasie już nie obowiązywania uchwały z dnia 5 grudnia 2001r. Nie można także w sposób niebudzący wątpliwości stwierdzić, czy przysługiwałoby zwolnienie na dalsze 2 lata, skoro Spółka nie spełniła warunku zatrudnienia powyżej 99 pracowników w niektórych miesiącach wskazanych przez organ.

W konsekwencji powyższego, prawidłowy jest wywód organu, że nie ma żadnych podstaw do stwierdzenia, iż decyzja z dnia [...] Prezydenta G. w sprawie podatku od nieruchomości za 2007 r. narusza rażąco prawo.

Argumenty, które podniesione zostały we wniosku oraz w skardze podlegałyby rozpatrzeniu w trybie zwykłym, tj. gdyby Spółka złożyła odwołanie od decyzji organu

I instancji, a następnie skargę na decyzję organu odwoławczego. Nie skorzystanie przez podatnika z przysługującego mu podstawowego prawa, jakim jest wniesienie odwołania od decyzji nieostatecznej powoduje, że wzruszenie decyzji ostatecznej może nastąpić wyłącznie z przyczyn ściśle wskazanych przez ustawodawcę.

Odnośnie powołania się w skardze na uzasadnienie do uchwały Rady Miejskiej

w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, należy stwierdzić, że zarzuty w tej materii również nie zasługują na uwzględnienie. Rada Miejska przyznała, że "nie ma prawnego obowiązku ustalania przepisów przejściowych dla potwierdzenia reguły zachowania praw nabytych". Jednakże stwierdziła, co strona skarżąca pominęła, wybiórczo tylko odwołując się do stanowiska Rady, że "Stosowanie przepisów uchwał, w tym ustalanie prawa do kontynuowania zwolnień i faktu spełnienia warunków formalnych, należy do organów podatkowych. Prawo do korzystania z praw nabytych

w danym przypadku jest weryfikowane w drodze postępowania podatkowego – decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za okresy po uchyleniu uchwały.

W indywidualnych sprawach kwestie sporne będą rozstrzygane w trybie odwoławczym – to jest kontroli decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze oraz sądy administracyjne."

Z powyższego wynika, że Rada nie przesądziła o tym, czy skarżącej Spółce przysługuje zwolnienie na dalsze 2 lata, lecz wręcz "odesłała" do rozstrzygnięcia organu podatkowego I i II instancji, a następnie do oceny sprawy przez sądy administracyjne.

W związku z tym, powołanie się na uzasadnienie uchwały Rady jest całkowicie pozbawione racji, bowiem nie wypowiada się ten organ w sprawie prawa skarżącej Spółki do zwolnienia z podatku od nieruchomości na tle konkretnego stanu faktycznego i prawnego, a tym samym w przedmiocie wysokości podatku na 2007r.

Odnośnie przesłanki kolejnej stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, tj. przesłanki wydania tej decyzji bez podstawy prawnej Sąd zauważa, że w przypadku, gdy organ kwestionuje wysokość podatku od nieruchomości zadeklarowaną przez podatnika, to jest uprawniony do wydania decyzji, która podlega zaskarżeniu. Zgodnie

z art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej). Kwestionowanie wysokości podatku określonej przez organ, nie oznacza, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej.

W ocenie Sądu organ zasadnie przyjął i należycie uzasadnił, że żadna ze wskazanych wyżej przesłanek z art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej w sprawie nie zaistniała.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

H. Adamczewska – Wasilewicz T. Liwacz E. Kruppik – Świetlicka

[pic][pic][pic][pic][pic][pic][pic][pic][pic]