Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 882/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 a ust. 1,2,6, art. 92 b ust.1-2, art. 92 c ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]października 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Główny Inspektorat Transportu Drogowego (dalej jako "GITD" lub "organ odwoławczy") decyzją z [...] października 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 1481), art. 4 pkt 22 lit. h, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 2200, ze zm.), zwanej dalej "u.t.d." lub "ustawa o transporcie drogowym", lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do utd, art. 26, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady

w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z 4 lutego 2014 r., zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014" (Dz. Urz. UE.L Nr 60, str. 1), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. G. (dalej jako "strona" lub "przedsiębiorca") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej jako "WITD" lub "organ I instancji") z [...] września 2018 r. nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] zł, utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu GITD wskazał, że decyzją organu I instancji nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł. Podstawę faktyczną ww. rozstrzygnięcia stanowiło używanie przez kierowcę pojazdu karty kierowcy innego kierowcy. Powyższe ustalono podczas kontroli drogowej zestawu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...], przeprowadzonej w dniu 19 lipca 2018 r. w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...]. Zatrzymanym pojazdem w imieniu przedsiębiorcy kierował J G , wykonując krajowy transport drogowy rzeczy z [...] do [...]. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół kontroli.

Pismem z 27 września 2018 r. przedsiębiorca wniósł odwołanie od decyzji WITD, wnosząc o jej uchylenie w całości. Odwołujący się wskazał, że zapewnia prawidłową organizację pracy i wszyscy kierowcy są regularnie szkoleni. Dodatkowo strona podniosła, że stwierdzone naruszenie jest skutkiem wyłącznie zawinionego działania kierowcy, na które przedsiębiorca nie miał żadnego wpływu. Samo zaś podpisanie protokołu przez kierowcę nie jest jednoznaczne z potwierdzeniem opisanego naruszenia.

Organ odwoławczy po przeprowadzeniu analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie w tym danych cyfrowych, protokołu kontroli drogowej

z 19 lipca 2018 r., protokołu przesłuchania świadka, wydruków danych cyfrowych oraz pisma strony z 2 sierpnia 2018 r. stwierdził, że kierowca J. G. w okresie od godziny 04:55 do godziny 07:27 w dniu 19 lipca 2018 r. prowadził zespół pojazdów posługując się kartą kierowcy należącą do M. P. (nr karty [...]). Dodatkowo z materiału dowodowego wynika, że karta kierowcy ww. osoby znajdowała się w kabinie kontrolowanego pojazdu. Kierowca przesłuchany na okoliczność naruszenia lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do u.t.d. zeznał, że w dniu 19 lipca 2018 r. o godz. 04:55 do godz. 07:27 prowadząc pojazd włożył kartę kierowcy M.P., o godz. 07:29 włożył zaś swoją kartę i używał jej do chwili zatrzymania do kontroli do godz. 07:36. Powyższe w ocenie GITD bezsprzecznie świadczy o naruszeniu lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do u.t.d. popełnionym przez kierowcę J. G..

Organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty strony podniesione w odwołaniu są niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wyjaśnił, że kary za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego są nakładane w trybie administracyjnym, zaś odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy nie ma charakteru karnego, nie jest zatem oparta na zasadzie winy. Odpowiedzialność administracyjna ma charakter odpowiedzialności niezależnej od winy w tym sensie, że jest ponoszona co do zasady z tytułu wystąpienia określonego skutku (stwierdzonego naruszenia), bez konieczności wykazywania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego,

a powstałym skutkiem. Wpływ przedsiębiorcy na pracę zatrudnianych przezeń kierowców polega nie tylko na prowadzonych szkoleniach czy odbieraniu oświadczeń od kierowców o zobowiązaniu do przestrzegania przepisów lecz przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. Dodatkowo GITD wskazał, że kierowca w momencie kontroli podpisał protokół kontroli nie wnosząc zastrzeżeń. W związku z tym kierowca poświadczył, że okoliczności w nim stwierdzone są zgodne z rzeczywistością. Zgodnie zaś z przepisami u.t.d. za naruszenie tych przepisów, odpowiedzialność ponoszą niezależnie przedsiębiorca jak i kierowca, co potwierdza treść art. 92 ust. 1 oraz art. 92 a ust. 1 ww. ustawy. Kierujący pojazdem może zgodnie z art. 92 ust. 1 i 2 zostać ukarany karą grzywny w wysokości do 2.000 złotych za naruszenia wymienione w załączniku nr 1 do ww. ustawy, natomiast podmiot wykonujący przewóz drogowy może zostać ukarany zgodnie z art. 92a ust. 1

i ust. 2 karą pieniężną w wysokości od 50 zł do 10.000 złotych za każde naruszenie wskazane w załączniku nr 3 do ww. ustawy, lecz suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10.000 złotych. Odpowiedzialność przedsiębiorcy nie ma zatem charakteru akcesoryjnego, lecz jest niezależna od odpowiedzialności prawnej innych podmiotów.

Odnośnie braku wpływu odwołującego się na powstanie naruszenia, GITD wskazał, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami zatrudnianych przez niego pracowników. Zakres tych obowiązków ściśle jest związany

z rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej, na którą składają się poszczególne czynności przedsiębiorcy. Jedną zaś z takich czynności niewątpliwie jest kierowanie pojazdem samochodowym. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże wskazanej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy, bowiem ma on obowiązek przeszkolenia kierowcy

i organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń u.t.d. Fakt, że kierowca sam prowadzi pojazd jest w tym przypadku bez znaczenia, co więcej sytuacja taka jest typowa w stosunkach tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności

w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem ww. ustawy, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać.

Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania w sprawie przepisów egzoneracyjnych określonych w u.t.d. Wskazał, że okoliczności uzasadniające zastosowanie w sprawie ww. przepisów określonych w art. 92b oraz w art. 92c u.t.d., co ugruntowało się w linii orzeczniczej sądów administracyjnych, powinien wykazać sam przedsiębiorca. Zastosowanie wskazanych przepisów wymaga wykazania przez podmiot wykonujący przewóz drogowy okoliczności wyczerpujących ustawowe przesłanki. Sprowadza się to do udowodnienia przez podmiot, że dołożył należytej staranności, a więc uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać, organizując przewóz i jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prana. Ciężar dowodu spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z art. 92b ust. 1 i art. 92c ust.1 u.t.d. skutki prawne prowadzące do zwolnienia się z odpowiedzialności za zaistniałe naruszenie przepisów prawa". Przesłanki egzoneracyjne określone w ww. przepisach u.t.d. nie odnoszą się do zwykłego zachowania przedsiębiorcy lub działań osób którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności gospodarczej i organizacji pracy przedsiębiorstwa, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć, np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Przestrzeganie reguł normatywnych określających wymogi w zakresie rejestrowania wskazań w zakresie przebytej drogi, aktywności kierowców, systematycznego i terminowego sczytywania danych, przestrzegania norm czasu pracy kierowców oraz odpoczynków, należą do podstawowych obowiązków przedsiębiorcy prowadzącego działalność transportową.

Pismem z 19 listopada 2018 r. przedsiębiorca (dalej jako "skarżący") wniósł skargę na ostateczne w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięcie organu odwoławczego do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania w mojej sprawie, tj. art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego

- naruszenie zasad postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania, tj. art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przez organ zasadności przesłanek nałożenia kary pieniężnej w kontekście tzw. przepisów ogólnych.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że w żaden sposób nie można przypisać skarżącemu odpowiedzialności do sytuacji zaistniałej podczas przedmiotowej kontroli drogowej. Sam zaś fakt podpisania protokołu z kontroli bez uwag nie jest jednoznaczny z potwierdzeniem opisanego naruszenia. Wyjaśnił, że kierowcy zatrudnieni w jego przedsiębiorstwie przed rozpoczęciem pierwszego przewozu drogowego odbywają stosowne szkolenie z przepisów o czasie pracy kierowców. Również zostali poinformowani o kategorycznym zakazie dopuszczania do jakiejkolwiek manipulacji łub ingerencji w urządzenie rejestrujące. Pomimo tego faktu kierowca dopuścił się czynu niedozwolonego. Z wyjaśnień kierowcy i opisu z załącznika do protokołu jednoznacznie wynika, że kierowca sam dobrowolnie dopuścił się niedozwolonego czynu. Ze strony firmy skarżącego, jak i ze strony innych osób brak jest najmniejszego dowodu aby ktokolwiek kierowcę pospieszał lub co gorsza nakłaniał go do takiego zachowania. Kierowca został również poinformowany o konsekwencjach za nie przestrzeganie powyższych przepisów. Po przeanalizowaniu szczegółowym zapisów z karty kierowcy

i innych danych służących do porównania prawidłowości przestrzegania przepisów stwierdzić należy, że sytuacja z dnia kontroli była jedyna. W związku z powyższym kierowca został ukarany karą porządkową w postaci nagany. Skarżący podniósł nadto, że w toku postępowania udowodnił, iż zachowanie kierowcy nie było logiczne i tak naprawdę nie miało wpływu na wykonanie zadania przewozowego. Opisana sytuacja zdaniem skarżącego wyczerpuje zatem znamiona art. 92b ust. 1 u.t.d.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymując swoją dotychczasową argumentację uznał zarzuty skargi za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Mając na uwadze powyższe kryteria kontroli sądowej, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że zatrudniony przez skarżącego kierowca – J. G., w okresie od godziny 04:55 do godziny 07:27 w dniu 19 lipca 2018 r. prowadził zespół pojazdów posługując się kartą kierowcy należącą do innego kierowcy. Okoliczność ta wynika z protokołu kontroli podpisanego przez J. G.. Protokół ten jako dokument urzędowy posiada walor wiarygodności.

W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo ustaliły i oceniły, że stwierdzone w trakcie kontroli uchybienie należało zakwalifikować jako wskazane w załączniku nr 3 pod poz. lp. 6.3.4 do u.t.d. i zagrożone karą pieniężną [...] zł (w zw. z art. 92a ust. 1 u.t.d.).

Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie.

Zgodnie z art. 92a ust. 2 ww. ustawy suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10 000 złotych.

W myśl zaś art. 92a ust. 6 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków,

o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Zgodnie z art. 92b ust. 1 - 2 u.t.d., nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił;

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85

i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,

c) umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia łub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa

w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń.

W rozpatrywanej sprawie kary pieniężne zostały nałożone na podstawie art. 92a

w zwiazku z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d.

Odnośnie zaś naruszenia polegającego na używaniu tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców (lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do u.t.d.) to wypada wyjaśnić, że zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. f rozporządzenia 165/2014, "karta kierowcy" oznacza kartę do tachografu, która identyfikuje kierowcę i umożliwia gromadzenie danych dotyczących czynności kierowcy, wydaną konkretnemu kierowcy przez organ państwa członkowskiego. Zgodnie z art. 27 rozporządzenia 165/2014 karta kierowcy jest imienna, a kierowca może posiadać nie więcej niż jedną ważną kartę kierowcy i jest uprawniony do posługiwania się jedynie jego własną imienną kartą kierowcy. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców karą pieniężną w wysokości [...] złotych.

Jednocześnie, zdaniem Sądu, w odniesieniu do stwierdzonego naruszenia, prawidłowo oceniły organy, że nie zachodzą przesłanki zastosowania wobec skarżącego regulacji art. 92c ust. 1 u.t.d.

Zgodnie z ww. przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Odpowiedzialność przedsiębiorcy wynikająca z art. 92a u.t.d. ma charakter administracyjny, nie jest oparta na zasadzie winy, a do jej powstania wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony. W świetle regulacji zawartej w przepisie art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820 (DZ.U. UE. L.2006.102.1) przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców,

o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3281/85.

W kontekście ww. regulacji wyjaśnić należy, że zebranie dowodów w sprawie, której przedmiotem jest naruszenie przepisów u.t.d. oraz odpowiednich przepisów unijnych, jest obowiązkiem organu dokonującego kontroli. Natomiast wykazanie okoliczności objętych hipotezą art. 92c u.t.d., a więc okoliczności pozwalających na wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy za ujawnione naruszenia, a tym samym uniknięcie obowiązku zapłaty kary pieniężnej, obciążają przedsiębiorcę. Obowiązkiem organu jako gospodarza postępowania administracyjnego jest natomiast przeprowadzenie dowodów zawnioskowanych przez stronę, których celem jest wykazanie istotnych okoliczności dla zwolnienia się z odpowiedzialności administracyjnoprawnej. Przyjmuje się bowiem, że okoliczności wskazane w ww. przepisie powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu będącego jego pracownikiem (por. wyroki NSA z 25 maja 2011 r. sygn. akt Il GSK 510/10 oraz z 20 października 2010 r. sygn. akt. II GSK 936/09).

Sąd stwierdza, że w kontrolowanej sprawie skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, ani dowodów na poparcie swoich twierdzeń, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których strona skarżąca nie mogła przewidzieć. Wszystkie okoliczności sprawy związane

z naruszeniem lp. 6.3.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym były okolicznościami, na które skarżący jako przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć.

Biorąc pod uwagę rodzaj stwierdzonego naruszenia, w ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że w sprawie nie zostały wykazane okoliczności egzoneracyjne

z art. 92c u.t.d. Podsumowując, organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich prawidłowe wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego i omówiły ich treść. W toku przeprowadzonego przez organy postępowania administracyjnego Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W sprawie zostały zastosowane prawidłowe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności zaskarżona decyzja zawierała uzasadnienie faktyczne, w którym organ wymienił fakty, jakie uznał za udowodnione oraz dowody, na których się oparł wydając ww. decyzję. Decyzja zawiera również uzasadnienie prawne, w którym

w niezbędnym zakresie przywołano podstawy prawne decyzji o nałożeniu na skarżącego kary wraz z przytoczeniem właściwych przepisów prawa. W spornej decyzji organ jasno określił podstawę prawną jej wydania, jak również wskazał fakty, którymi się kierował przy jej wydaniu.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy administracji obu instancji naruszenia przepisów art. 7 i art. 8 kpa. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego niewyjaśnienia przez organy administracji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz zasadności przesłanek nałożenia kary pieniężnej Sąd wskazuje, że organy administracji mają obowiązek podejmować jedynie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, nie zaś wszelkie możliwe czynności. Nie można bowiem wymagać od organów administracji, aby przeprowadzały dowody w celu weryfikacji twierdzeń strony, które nie zostały nawet uprawdopodobnione (zob. też wyrok NSA z 14 listopada 2014 r., sygn., akt II OSK 1022/13).

Tym samym Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.