Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1381/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 7 lit. b, art. 7 ust. 1 pkt 5, art. 14 ust. 1 pkt 1, art. 14 ust. 10 pkt 1 lit. b, art. 25 ust. 1 pkt 2 i 4 lit. a
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Błystak, Sędziowie Sędzia WSA Marta Semiczek, Asesor WSA Tomasz Świetlikowski (spr.), Protokolant Michał Kazek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2001r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przystępując do rozstrzygania sprawy, Sąd przyjął następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Decyzją z [...] (nr [...]), Dyrektor Izby Skarbowej w W., działając w oparciu o art. 233 § 1 pkt 2 lit. a/ ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm. - dalej: O.p.), uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z [...]

(nr [...]), określającą A. P. (dalej: podatnik/skarżący) zobowiązanie w podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT) za luty 2001 r. w wysokości 8.494,00 zł i określił wartość tego zobowiązania

w kwocie 520,00 zł. Powyższa decyzja została wydana w konsekwencji uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) we Wrocławiu, wyrokiem

z 24 kwietnia 2006 r. (sygn. akt I SA/Wr 87/05), pierwotnie wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w W., decyzji z dnia [...]

(nr [...]), utrzymującej w mocy w/w decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego. W powołanym wyroku Sąd uznał, że organy podatkowe zasadnie przyjęły, iż zamiarem skarżącego było dokonywanie w sposób częstotliwy sprzedaży samochodów osobowych, wcześniej w tym celu nabytych. Sąd zaakcentował, iż powyższe spowodowało, że skarżący stał się podatnikiem VAT, stosownie do art.

5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT. Sąd podzielił także stanowisko organów podatkowych, że od dnia sprzedaży wyrobu akcyzowego w postaci samochodu osobowego, tj. od

[...], podatnik - zgodnie z art. 14 ust. 10 pkt 1 lit. b/ ustawy VAT - nie mógł korzystać ze zwolnienia podmiotowego od podatku VAT, o którym mowa w art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT. Sąd zauważył ponadto, iż sprzedany [...] samochód osobowy marki [...] był równocześnie towarem używanym,

w rozumieniu art. 4 pkt 7 ustawy VAT. Wskazał na brzmienie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy VAT, zgodnie z którym, sprzedaż towarów używanych objęta jest zwolnieniem przedmiotowym od podatku VAT, pod warunkiem, że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało sprzedającemu prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Sąd podniósł, iż organy podatkowe przyjęły, że sprzedany - w badanym okresie - samochód był towarem używanym, ale jego sprzedaż podlegała opodatkowaniu, ponieważ skarżący miał prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, z którego to prawa nie skorzystał. Według Sądu, dokonując takiej oceny, organy te nie uwzględniły, że skarżący, co najmniej do dnia [...] korzystał ze zwolnienia podmiotowego, a zatem nie przysługiwało mu prawo do obniżenia podatku należnego, o czym stanowi art. 25 ust. 1 pkt 4 lit. a/ ustawy VAT, pominięty przez organy rozpoznające sprawę. Podsumowując, Sąd wskazał, iż prowadząc ponownie postępowanie w sprawie organ odwoławczy winien właściwie zastosować powołane przepisy i określić prawidłowo kwotę zobowiązania podatkowego w podatku VAT za luty 2001 r. Mając na względzie brzmienie art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), stanowiącego o związaniu organu oceną prawną

i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż okoliczności faktyczne (m. in. ilość kupionych

i sprzedanych samochodów, stosowana marża w wysokości 75%) uzasadniają objęcie skarżącego, z tytułu sprzedaży w latach 2001 - 2002, sprowadzanych uprzednio z zagranicy samochodów osobowych, statusem podatnika podatku VAT, dokonującego czynności sprzedaży towarów z zamiarem ich wykonywania w sposób częstotliwy, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT.

Organ podatkowy argumentował, iż posiadając status podatnika VAT zwolnionego podmiotowo, z tytułu wykonywanych czynności w ramach działalności gospodarczej, której przedmiot obejmował sprzedaż części samochodowych i świadczenie usług naprawy pojazdów mechanicznych, skarżący stał się podatnikiem VAT również

w następstwie sprzedaży samochodów. Dowodził, że fakt dokonania 16 stycznia 2001 r. sprzedaży, będącego wyrobem akcyzowym, pierwszego samochodu osobowego skutkował - stosownie do art. 14 ust. 10 pkt 1 lit. b/ ustawy VAT - tym, iż art. 14 ust. 1 pkt 1 tej ustawy nie miał do skarżącego zastosowania, co oznacza, że od tego dnia utracił on prawo do korzystania ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie tego przepisu, co potwierdził w wyroku WSA.

Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż sprzedany przez skarżącego [...] samochód osobowy marki [...] stanowił towar używany, stosownie do art. 4 pkt 7 lit. b/ ustawy VAT. Podkreślił, że do sprzedaży towarów używanych - pod warunkiem, iż w stosunku do tych towarów nie przysługiwało sprzedającemu prawo do obniżenia podatku należnego - ma zastosowanie zwolnienie przedmiotowe,

o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy VAT.

Organ drugiej instancji zaznaczył, iż skarżący dokonując zgłoszenia rejestracyjnego,

wybrał zarazem zwolnienie podmiotowe od podatku VAT, na podstawie 14 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT. To z kolei determinowało - na co zwrócił uwagę WSA - brak prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, stosownie do art. 25 ust. 1 pkt 4 lit. a/ ustawy VAT, odnośnie samochodu marki [...], który zakupiony został przed utratą prawa do zwolnienia (przed [...].). Wskazując na powyższe organ podatkowy stwierdził, że sprzedaż w/w pojazdu korzystała ze zwolnienia określonego w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy VAT.

W konsekwencji, organ odwoławczy ustalił podstawę opodatkowania w oparciu o art. 15 ust. 1 ustawy VAT, przyjmując do wyliczenia kwoty należne z tytułu wykonywanych przez skarżącego czynności w ramach działalności gospodarczej, której przedmiot obejmował sprzedaż części samochodowych i świadczenie usług naprawy pojazdów, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Podatek VAT organ ten wymierzył według stawki 22%, w wysokości 520,00 zł. Organ drugiej instancji podkreślił, że dokonana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego ocena możliwości zastosowania w sprawie zwolnienia przedmiotowego z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy VAT, jako nieprawidłowa, musiała zostać zakwestionowana a zarzuty przedstawione

w odwołaniu należało, w tym zakresie, uznać za zasadne.

Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił natomiast pozostałych zarzutów odwołania.

Za chybiony uznał w szczególności zarzut naruszenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy VAT w związku z art. 25 ust. 1 pkt 2 tej ustawy wskazując, że odsprzedaż samochodów stanowiła przedmiot działalności podatnika. Stwierdzając bezzasadność kolejnego zarzutu, organ drugiej instancji stwierdził, iż

§ 69 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r.

w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług zwalnia od podatku odsprzedaż używanych samochodów osobowych przez podatników, którzy nie byli ich użytkownikami. W sprawie zaś, podatnik był faktycznym użytkownikiem spornego samochodu przez ponad 10 miesięcy.

Za nieuzasadnione uznał organ podatkowy także odwołanie się przez skarżącego do art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d/ ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż - wbrew zarzutom odwołania - organ pierwszej instancji uczynił zadość regulacjom art. 200 § 1 w związku z art. 123 § 1 O.p. zapewniając skarżącemu prawo do czynnego udziału w postępowaniu podatkowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, skarżący zaskarżył decyzję organu odwoławczego w całości, zarzucając jej naruszenie art. 4 pkt 7 lit. b/, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 5, art. 10 ust. 1, art. 14 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust. 1 oraz art. 26 ust. 1 ustawy VAT poprzez przyjęcie, iż

w lutym 2001 r. nie przysługiwało mu zwolnienie z 14 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT,

a tym samym, że był on zobowiązany do rozliczenia za ten miesiąc podatku VAT, złożenia deklaracji VAT-7 oraz do wpłacenia podatku w kwocie 520 zł. Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu, skarżący szeroko opisał dotychczasowy przebieg postępowania podatkowego oraz sądowoadministracyjnego. Przywołując brzmienie art. 153 p.p.s.a. skarżący stwierdził, że ponownie rozpoznając sprawę organ podatkowy nie uczynił zadość wskazaniom Sądu zawartym w wyroku z 24 kwietnia 2006 r., tj. jednoznacznie nie ustalił, od jakiego dnia i z jakich przyczyn podatnik nie mógł korzystać ze zwolnienia podmiotowego, o jakim mowa w art. 14 ust. 1 ustawy VAT, oraz właściwie nie zastosował art. 25 ust. 1 pkt 4 lit. a/ tej ustawy a w konsekwencji nieprawidłowo określił kwotę zobowiązania w podatku VAT za luty 2001 r.

Z jednej bowiem strony organ ten przyjął, iż skarżący utracił prawo do zwolnienia od dnia [...] w następstwie sprzedaży samochodu osobowego marki [...]. Z drugiej natomiast strony organ podatkowy ustalił, że wartość dokonanej przez skarżącego sprzedaży towarów przekroczyła kwotę uprawniającą do tego zwolnienia (10.000 EURO/39.800 zł) w dniu 8 lutego 2001 r., gdyż w tym właśnie dniu otrzymał on należność z tytułu sprzedaży samochodu osobowego marki [...], która miała miejsce [...].

Skarżący dowodził, iż faktycznie nie utracił on prawa do korzystania ze zwolnienia,

o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy VAT. Okres używania wszystkich nabytych przez niego pojazdów przekraczał bowiem 6 miesięcy, co świadczy o posiadaniu przez nie przymiotu towarów używanych, w rozumieniu art. 4 pkt 7 lit. b/ ustawy VAT. Skarżący wskazał na przepis art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy VAT, zgodnie z którym zwalnia się od podatku VAT odsprzedaż towarów używanych przez ich użytkownika. Podkreślił, że spełnił wszelkie warunki dla skorzystania z tego zwolnienia.

Za nietrafne skarżący uznał stanowisko, iż - w jego przypadku - niemożność korzystania ze zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, była następstwem dokonania czynności w postaci sprzedaży samochodów na przestrzeni lat 2001 i 2002, co przesądzało o uznaniu skarżącego,

w zakresie tych czynności, za podatnika VAT. Skarżący odwołał się także do regulacji art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d/ ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Skarżący podsumował, że w zaistniałej sytuacji, skoro przysługiwało mu zwolnienie

z 14 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, to nie był on w lutym 2001 r. podatnikiem podatku VAT, ze wszelkimi tego konsekwencjami.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje tylko w razie zaistnienia istotnych wad

w przeprowadzonym postępowaniu lub w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Na wstępie Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie została doręczona skarżącemu w przekroczeniem pięcioletniego terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej (O.p.), w brzmieniu mającym zastosowanie

w sprawie (doręczenie decyzji miało miejsce 13 czerwca 2007 r.). I tak, art. 70 § 1 O.p. stanowi, iż zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Sąd zauważa, że stosownie do art. 70 § 6 pkt 2 O.p., bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania (w sprawie skarga została wniesiona 30 grudnia 2004 r.). Regulacja art. 70 § 7 pkt 2 O.p. stanowi, iż termin przedawnienia biegnie dalej od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności, co w sprawie nastąpiło 10 kwietnia 2007 r. Sąd wskazuje, że zawieszenie biegu przedawnienia oznacza, iż termin ten przez okres zawieszenia nie biegnie, przez co ulega wydłużeniu. Okres zawieszenia "dodaje" się do 5-letniego terminu przedawnienia (w sprawie okres ten wynosi 2 lata i 12 dni). Uwzględnienie terminu związanego z wniesieniem skargi do Sądu skutkowało tym, iż zobowiązanie podatkowe za badany okres - w czasie wydania a następnie doręczenia zaskarżonej decyzji - nie przedawniło się. W poddanej kognicji Sądu sprawie, spór między stronami sprowadza się zasadniczo do kwestii istnienia bądź też utraty po stronie skarżącego zwolnienia podmiotowego od podatku VAT, o którym mowa w art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT. Odnosząc się do sformułowanych w skardze zarzutów oraz wspierających je argumentów, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu podatkowego wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem dostateczne podstawy w prawie materialnym, jej zaś wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom proceduralnym w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazuje, że pogłębiona analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przemawia za odrzuceniem - jako bezzasadnych - zarzutów skargi. Przy czym Sąd zaznacza, iż zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych

i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. S. Hanausek (w:)

W. Siedlecki (red.), System prawa procesowego cywilnego. Zaskarżanie orzeczeń sądowych, Ossolineum 1986, s.318). Powyższe wskazuje, że Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie jest związany wyrokiem WSA we Wrocławiu

z 24 kwietnia 2006 r. (sygn. akt I SA/Wr 87/05)

W skardze, skarżący podniósł, iż w sprawie przysługiwało mu zwolnienie podmiotowe od podatku VAT, wynikające z 14 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, a także, że

w badanym okresie nie był on podatnikiem podatku VAT, zobowiązanym do wykonania obowiązków nałożonych na podatnika przez ustawę podatkową. Rozpoznając zarzuty skargi, Sąd zauważa, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, podatnikami podatku VAT są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne mające siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonują we własnym imieniu i na własny rachunek czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania

w sposób częstotliwy, nawet jeśli zostały wykonane jednorazowo, a także wówczas, gdy czynności te polegają na jednorazowej sprzedaży rzeczy w tym celu nabytej.

Mając na uwadze brzmienie w/w przepisu, jak i ustalony stan faktyczny, Sąd stwierdza, iż sposób zastosowania tego przepisu w rozpoznawanej sprawie jest prawidłowy. Powyższe zostało przesądzone przez skład orzekający tutejszego Sądu

w pierwotnie wydanym w sprawie wyroku z 24 kwietnia 2006 r. W powołanym wyroku Sąd stwierdził, że organy podatkowe zasadnie przyjęły, iż zamiarem skarżącego było dokonywanie w sposób częstotliwy sprzedaży samochodów osobowych w tym celu nabytych. Zdaniem Sądu, świadczy o tym ilość dokonanych przez skarżącego transakcji, mających za przedmiot zakup uszkodzonych pojazdów, ich naprawę

a następnie sprzedaż sprawnych już samochodów (w okresie od sierpnia 1999 r. do października 2002 r. podatnik zakupił 10 pojazdów, z czego w latach 2001-2002 sprzedał 7). Co więcej, Sąd wskazuje, iż w tym samym czasie podatnik dysponował najczęściej kilkoma samochodami (w liczbie 2-4). W opinii Sądu, posiadanie jednorazowo kilku samochodów, w połączeniu z ich rotacją, wskazuje niewątpliwie na istniejący po stronie skarżącego zamiar dokonywania sprzedaży w sposób częstotliwy. Zaakcentowania wymaga, że w następstwie zbycia pojazdów podatnik uzyskiwał przychody znacznie przekraczające koszty ich zakupu, co pozwala przyjąć, że jego aktywność miała zarobkowy charakter.

Mając na względzie definicję podatnika podatku VAT, zawartą w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, Sąd podziela pogląd, że o ile wykonywanie działalności gospodarczej zasadniczo przesądza o nadaniu statusu podatnika podatku VAT, o tyle wykonywanie czynności opodatkowanych przez podatnika nie musi przybierać formy profesjonalnego obrotu gospodarczego (por: W.J. Katner, Prawo działalności gospodarczej. Komentarz. Orzecznictwo. Piśmiennictwo, Warszawa 2003 r., s. 18

i nast.; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 18.06.1991 r. sygn. akt III CZP 40/91, publ. OSNC z. 2/1992, poz. 17).

Sąd wskazuje, że posiadanie statusu podatnika podatku VAT nie jest tożsame z objęciem podatkiem VAT - dokonywanych przez tego podatnika - czynności, co do zasady opodatkowanych zgodnie z ustawą VAT. Ustawodawca przewidział bowiem zwolnienia od opodatkowania tym podatkiem. Zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży towarów

w rozumieniu art. 2 ust. 1 i 3, a także wartość eksportu towarów i usług nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty wyrażonej w złotych, odpowiadającej kwocie 10.000 EURO. Stosownie natomiast do art. 14 ust. 3 zdanie 1 ustawy VAT, jeżeli wartość sprzedaży towarów u podatników zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1 pkt 1, zwolnienie traci moc w momencie przekroczenia tej kwoty. Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą przekroczenia tej kwoty, a opodatkowaniu podlega nadwyżka ponad tę kwotę. Ustęp 7a art. 14 ustawy VAT stanowi natomiast, że podatnik, który utracił prawo do zwolnienia od podatku lub zrezygnował z tego zwolnienia, nie może w następnych latach skorzystać ze zwolnienia określonego w ust. 1, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 2d. Sąd zauważa, że przepis art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT odnosi się do tzw. zwolnienia podmiotowego w podatku VAT, które przypisane jest do osoby podatnika. Istota powołanego zwolnienia sprowadza się do tego, iż dokonanie czynności podlegającej opodatkowaniu nie spowoduje u podatnika podatku VAT obowiązku zapłaty podatku, ze względu na legitymowanie się przez niego statusem podatnika VAT korzystającego ze zwolnienia od tego podatku. Skład orzekający wskazuje, że zwolnienie z art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT ograniczone jest nie tylko wartością uzyskiwanej sprzedaży, lecz także przedmiotem (rodzajem) wykonywanych czynności. I tak, art. 14 ust. 10 lit. b/ ustawy VAT stanowi, że zwolnień, o których mowa m.in. w ust. 1, nie stosuje się do podatników sprzedających wyroby akcyzowe, z wyjątkiem wyrobów wymienionych w załączniku nr 6 poz. 8, 9, 10, 11, 16, 17 i 20. Samochody osobowe, zostały wymienione

w załączniku nr 6 pod poz. 5. Tym samym zostały one uznane za wyroby akcyzowe, do których w/w zwolnienie nie ma zastosowania.

Mając na uwadze powyższe, Sąd za prawidłowe uznaje zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie, że dokonując [...] sprzedaży samochodu osobowego marki [...], skarżący utracił - z tym dniem - zwolnienie podmiotowe od podatku VAT, o którym mowa w art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, co także wskazał tutejszy Sąd w wyroku z 24 kwietnia 2006 r. Utrata niniejszego zwolnienia w dniu

[...] spowodowała, iż skarżący także w następnych latach nie mógł korzystać z tego zwolnienia. Sąd wskazuje, że sprzedany [...] samochód marki [...], był równocześnie towarem używanym w rozumieniu art. 4 pkt 7 ustawy VAT, co nie jest sporne między stronami. Przepis art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy VAT stanowi, iż zwolniona od podatku VAT jest sprzedaż towarów używanych, pod warunkiem (podkreślenie Sądu), że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało sprzedającemu prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Zgodnie natomiast z art. 25 ust. 1 pkt 4 lit a/ ustawy VAT, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, których nabycie zostało udokumentowane fakturami otrzymanymi przed dniem utraty zwolnienia określonego w art. 14 ust. 1 lub 6 albo przed dniem rezygnacji z tego zwolnienia, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 14 ust. 3 i 3b.

Zdaniem Sądu, powołane wyżej regulacje zostały prawidłowo zastosowane

przez organ odwoławczy w sprawie. Realizując wskazania Sądu zawarte w wyroku, organ ten ustalił, że w związku z tym, iż w/w pojazd spełniał kryteria dla uznania go za towar używany, skarżącemu przysługiwało zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy VAT, gdyż skarżący zakupił ten samochód przed utratą zwolnienia, czyli przed [...] (przy zakupie tego samochodu skarżący posiadał status podatnika VAT korzystającego ze zwolnienia nie mogąc dokonać obniżenia podatku należnego). Tym samym, prawidłowo postąpił organ podatkowy drugiej instancji przyjmując do podstawy opodatkowania, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy VAT, tylko kwotę należną z tytułu wykonywania przez skarżącego działalności gospodarczej bez powiększania tej podstawy o kwotę należną z tytułu sprzedaży samochodu.

W związku z powyższym, Sąd za chybiony uznaje zarzut skargi wskazujący na naruszenie przez Dyrektora Izby Skarbowej art. 153 p.p.s.a., poprzez niewykonanie zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z 24 kwietnia 2006 r. Zdaniem Sądu, organ podatkowy ustalił bowiem jednoznacznie, że skarżący utracił zwolnienie podmiotowe, o jakim mowa w art. 14 ust. 1 ustawy VAT, od dnia

[...], dokonując w tym dniu sprzedaży wyrobu akcyzowego w postaci samochodu osobowego marki [...]. Zdaniem Sądu, prawidłowo również organ drugiej instancji zastosował w sprawie art. 7 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 25 ust. 1 pkt 4 lit a/ ustawy VAT uznając, że skarżącemu przysługiwało zwolnienie przedmiotowe w stosunku do pojazdu, którego nabycie nastąpiło przed utratą prawa do zwolnienia, czyli przed [...], gdyż w przypadku tego samochodu skarżący nie mógł odliczyć podatku naliczonego od podatku należnego. Mając na uwadze powyższe Sąd zauważa, że organ drugiej instancji wykonał zalecenia Sądu także

w zakresie prawidłowego określenia kwoty zobowiązania w podatku VAT za luty 2001 r., przyjmując do podstawy wymiaru tylko obrót uzyskany z prowadzonej działalności gospodarczej, obejmującej sprzedaż towarów w postaci akcesoriów samochodowych, jak i wykonywania usług mechaniki pojazdowej.

Sąd stwierdza, że pozbawiony podstaw jest - korespondujący z rozpoznanymi wyżej zarzutami - zarzut, jakoby organ drugiej instancji wskazał na dwukrotną utratę przez skarżącego zwolnienia od podatku VAT. Wykonując zalecenia Sądu organ ten w zaskarżonej decyzji wyraźnie przyjął, iż skarżący utracił zwolnienie podmiotowe

z dniem [...] dokonując w tym dniu sprzedaży samochodu osobowego stanowiącego wyrób akcyzowy. W decyzji tej organ podatkowy natomiast nie wyraził - wbrew zarzutom skargi - poglądu, że skarżący utracił zwolnienie także

z dniem 8 lutego 2001 r., w związku z przekroczeniem granicznej kwoty sprzedaży tzn. 10.000 EURO (39.800 zł).

Zdaniem Sądu, w związku z utratą przez skarżącego - od dnia [...] - statusu podatnika VAT zwolnionego od tego podatku, zasadnie organ podatkowy dokonał wymiaru podatkowego za luty 2001 r. w wysokości 520,00 zł. Sąd stwierdza, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie pozostaje przywołany przez skarżącego przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d/ ustawy z dnia 26 stycznia 2001 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż przedmiot niniejszej sprawy dotyczy określenia zobowiązania w podatku VAT, do którego to podatku zastosowanie ma ustawa VAT, która w zakresie objętym rozstrzygnięciem nie odwołuje się do ustawy o podatku dochodowym. Poza tym, co słusznie zauważył w zaskarżonej decyzji organ podatkowy, ustawa VAT zarówno pojęcie podatnika podatku VAT, jak i wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem, definiuje w oderwaniu od pojęcia działalności gospodarczej.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd stwierdza, że w związku

z utratą z dniem 16 stycznia 2001 r. zwolnienia podmiotowego od podatku VAT, określonego w art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, skarżący winien od tego dnia dokonywać rozliczenia w tym podatku czynności opodatkowanych (nie korzystających z przewidzianych przez ustawę VAT zwolnień) oraz czynić zadość obowiązkom nałożonym na podatników tego podatku. Wbrew zarzutom skargi, od tego dnia świadcząc usługi, jak i dokonując sprzedaży towarów, u skarżącego powstał obowiązek podatkowy, którego moment określa art. 6 ust. 1 ustawy VAT. Będąc "pełnoprawnym" podatnikiem VAT, skarżący był zobowiązany do składania

w urzędzie skarbowym deklaracji podatkowych (art. 10 ust. 1 ustawy VAT), obliczania podstawy opodatkowania zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy VAT oraz do obliczania i wpłacania w terminach ustawowych podatku za okresy miesięczne, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego (art. 26 ust. 1 ustawy VAT).

Tym samym za chybione należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów ustawy VAT, wskazane w powyższym akapicie niniejszego wyroku.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.