Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 13/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz /spr./ Asesor WSA Kazimierz Maczewski Protokolant Joanna Białas - Gołąb po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi B.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zasiłku stałego o d d a l a skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art.145 § 1, art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U z 2000r Nr 98 poz. 1071 z późno zm.) po rozpatrzeniu wniosku B. L. z dnia [...] r Burmistrz [...] odmówił wznowienia postępowania w przedmiocie przyznania zasiłku stałego z pomocy społecznej.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wyjaśnił, iż B. L. zwróciła się z żądaniem wznowienia postępowania administracyjnego w sprawach zakończonych decyzjami odmownymi o przyznaniu zasiłków stałych i przyznanie tego świadczenia od [...]r. ponieważ na podstawie prawomocnego wyroku sądowego otrzymała orzeczenie [...] Zespołu ds. orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] r - Znak: [...] , zgodnie z którym jej [...] A. J. została zaliczona na stałe do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności od [...]r.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ stwierdził, że w okresie od [...] r do [...] r nie wydawał żadnej decyzji o odmowie przyznania zasiłku stałego, a zatem zgodnie z art. 145 § 1 Kpa brak jest pozytywnej przesłanki tj. ostatecznej decyzji administracyjnej, do wznowienia postępowania administracyjnego rozpatrzone.

Nadto organ wyjaśnił, iż zostało podanie B. L. z dnia [...] r. i w dniu [...] r. wydano decyzję, którą przyznano pomoc wnioskodawczyni w formie zasiłku celowego na żywność w wysokości [...] zł i bezpłatny posiłek dla [...] T. w Gimnazjum w [...] .

B. L. złożyła odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], ponieważ uważa, iż nieprawidłowo naliczone zostało świadczenie pielęgnacyjne. Strona podniosła, iż w dniu [...]r. odwołała się od decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] w sprawie odmowy przyznania wnioskodawczyni świadczenia pielęgnacyjnego. Zdaniem B. L. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zostało wprowadzone w błąd przez organ I instancji i uchyliło decyzję z dnia [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, wytykając rażące błędy i uchybienia. Strona uważa, iż organ I instancji nie stosuje się do decyzji organu odwoławczego oraz orzeczenia sądu powszechnego uznającego jej [...] A. J. na stałe do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności od dnia [...]r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpatrzyło odwołanie B. L. i decyzją z dnia [...]r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 102 ust. 1 i art. 36 ust. 1 a ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zmianami), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...]r. w sprawie odmowy wznowienia postępowania w przedmiocie przyznania zasiłku stałego.

Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art. 102 ustawy o pomocy społecznej świadczenia z pomocy społecznej udzielane są na wniosek osoby zainteresowanej, jej przedstawiciela ustawowego albo innej osoby, za zgodą osoby zainteresowanej lub jej przedstawiciela ustawowego.

Organ wskazał, iż z akt sprawy I i II instancji wynika, iż odwołująca nie złożyła w organie I instancji wniosku o przyznanie zasiłku stałego, a organ I instancji w spornym okresie od [...]r. do [...] r. nie wydał decyzji ostatecznej o odmowie przyznania zasiłku stałego. Powyższa okoliczność wyłącza możliwość wznowienia postępowania skoro w sprawie nie została wydana decyzja administracyjna. Wobec powyższego organ uznał, iż odwołanie strony jest bezzasadne.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożyła B. L. wnosząc o rzetelne, dogłębne i wnikliwe rozpatrzenie jej skargi. Na uzasadnienie swojej skargi powołała argumenty stanowiące treść odwołania od decyzji organu I instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] udzielając odpowiedzi na skargę z dnia [...] r. wniosło o jej oddalenie. W ocenie organu stan faktyczny sprawy został dokładnie przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a nadto skarżąca nie podniosła nowych argumentów mających wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy.

Na rozprawie w dniu [...]r. skarżąca podtrzymała treść swojej skargi, a nadto oświadczyła że w [...] r. dwukrotnie składała wniosek do OPS w [...] o przyznanie zasiłku stałego. Pierwszy wystąpiła o to jak zlikwidowała działalność gospodarczą, po raz drugi występowała dwa miesiące później. Skarżąca wyjaśniła nadto, że organ I instancji wydał dwie odmowne decyzje. B. L. wnosiła o zasiłek stały z tytułu samotnie wychowanego dziecka. Od decyzji tych nie odwoływała się. Pierwsze orzeczenie o stopniu niepełnosprawności [...], złożyła zaraz po jego wydaniu do OPS-u.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Przeprowadzone pod tym kątem badanie zaskarżonej decyzji doprowadziło Sąd do uznania przez, iż skarga B. L. jest bezzasadna.

Z treści skargi wynika, iż skarżąca domaga się od organów administracji publicznej rozpatrzenia jej wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzjami odmownymi o przyznaniu zasiłków stałych.

Zgodnie z art. 145 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego można domagać się wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 Kpa,

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Stosownie zaś do art. 148 § 1 Kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 tej ustawy) .

Wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, przysługującym wyłącznie na ostateczną decyzję administracyjną wydana w sprawie. Istota instytucji wznowienia postępowania administracyjnego polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją ostateczną w celu ustalenia, czy któraś z wad postępowania wymieniona w art. 145 § 1 Kpa nie wpłynęła na treść decyzji wydanej w sprawie.

Z treści cytowanego art. 145 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, wynika, że warunkiem koniecznym rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania jest istnienie ostatecznej decyzji administracyjnej. Brak tej pozytywnej przesłanki skutkuje niemożnością wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie. Wykroczenie poza granice wskazane w art. 145 § 1 Kpa przez rozpoznanie sprawy nie zakończonej decyzją ostateczną bądź sprawy, która nie była w ogóle przedmiotem postępowania administracyjnego, stanowi rażące naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji w wydanej w takim trybie (vide wyrok NSA z dnia 9 czerwca 1992 sygn. akt SA/Wr 534/92 opublikowane w ONSA z 1993r. Nr 4, poz. 92 ).

Sąd dokonując analizy akt sprawy, uznał, iż bezspornym jest, że w okresie, na który powołuje się B. L. w swoim wniosku z dnia [...]r. o wznowienie postępowania administracyjnego tj. od [...] r do [...]r, nie została wydana żadna decyzja odmawiająca stronie przyznania stosownego świadczenia.

B. L. kierując odwołanie od decyzji organu I instancji, czy też formułując treść skargi kierowanej do Sądu nie wskazała, aby w sprawie z jej wniosku o przyznanie zasiłku stałego została wydana w spornym okresie decyzja odmawiająca uwzględnienia tego wniosku.

Dla zasadności wniosku skarżącej niewystarczającym jest fakt wydania przez [...] [...] w [...] orzeczenia o stwierdzeniu u [...] skarżącej stopnia niepełnosprawności. Jeżeli nie istnieje pozytywna przesłanka tj. ostateczna decyzja administracyjna, nie ma podstaw do podjęcia przez organ oceny zasadności wniosku strony o wznowienie postępowania administracyjnego. Przesłanką taką nie jest również zaniechanie przez organ rozpatrzenia wniosku strony o przyznanie zasiłku stałego.

W tych warunkach w ocenie Sądu organy zarówno I jak i II instancji, dokonały prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy i wydały właściwe rozstrzygnięcia.

Z powyższych względów, skarga B. L. podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.