Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 997/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 46 par. 1 pkt 4, art. 58 par. 1 pkt 3 i par. 3, art. 73 par. 1 i 3, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r., nr [...], [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: III-VI, XI, XII 2005 r., IV-VI, VIII-XII 2006 r., II-XII 2007 r., I-XII 2008 r., I, III-XII 2009 r. i podatku dochodowego od osób fizycznych za lata: 2005, 2006, 2007, 2008, 2009 oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności spadkobiercy za w/w zaległości podatkowe postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zarządzić zwrot od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] Z. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej P. z dnia [...], nr [...], [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...], nr [...], [...], [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: III-VI, XI, XII 2005 r., IV-VI, VIII-XII 2006 r., II-XII 2007 r., I-XII 2008 r., I, III-XII 2009 r. i podatku dochodowego od osób fizycznych za lata: 2005, 2006, 2007, 2008, 2009 oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności spadkobiercy za powyższe zaległości podatkowe. Skarga została opatrzona podpisem "T. S. z upoważnienia".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I wezwał skarżącego Z. S. do wykazania, iż podpisany pod skargą T. S. "z upoważnienia" spełnia wymogi bycia pełnomocnikiem, określone w art. 35 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a.") – w terminie 7 dni, pod rygorem pominięcia czynności dokonanych przez T. S. Mimo prawidłowego doręczenia w dniu 10 października 2013 r. powyższego wezwania dorosłemu domownikowi, skarżący nie udzielił żadnej odpowiedzi na powyższe wezwanie.

Wobec powyższego zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 18 listopada 2013 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie, ewentualnie nadesłanie jej odpisu opatrzonego oryginalnym podpisem, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Próbę doręczenia skarżącemu odpisu powyższego zarządzenia na wskazany w skardze adres podjęto dwukrotnie, tj. w dniach 25 listopada 2013 r. (pierwsze awizo) i 3 grudnia 2013 r. (powtórne awizo). Przesyłka nie została przez skarżącego podjęta w terminie 14 dni od dnia pozostawienia w skrzynce oddawczej pierwszego awiza, w związku z czym w dniu 11 grudnia 2013 r. nastąpił jej zwrot do Sądu, co dokumentuje załączona do akt sprawy koperta adresowana do strony skarżącej (k. 32 akt sąd.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a., skarga powinna m.in. czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Z kolei wymagania pisma w postępowaniu sądowym określone są w art. 46 P.p.s.a. Stosownie do § 1 pkt 4 powołanego przepisu każde pismo strony powinno zawierać m.in.: podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.

Z powołanych wyżej przepisów art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. i art. 57 § 1 P.p.s.a. wynika zatem jednoznacznie, że skargę wniesioną do Sądu należy podpisać. Brak podpisu pod skargą stanowi brak formalny, którego nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie skutkuje jej odrzuceniem, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie wobec niemożności doręczenia skarżącemu przesyłki sądowej zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a. została ona pozostawiona na okres 14 dni w placówce pocztowej w Sieroszewicach. Nieodebranie przez skarżącego przesyłki w terminie 14 dni, licząc od dnia złożenia pierwszego awiza, skutkowało, na mocy art. 73 P.p.s.a., dokonaniem doręczenia zastępczego korespondencji w ostatnim dniu tego terminu, tj. uznaniem skutku doręczenia wezwania pomimo faktycznego niepodjęcia przesyłki pocztowej przez adresata. Podkreślić należy, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 P.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, bowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, iż zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata.

Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że skoro pierwsze zawiadomienie o złożeniu wezwania wraz z informacją o możliwości jego odbioru we właściwej placówce pocztowej pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata w dniu 25 listopada 2013 r., to od tej daty rozpoczął biegł 14-dniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 1 i § 3 P.p.s.a., z upływem którego nastąpił skutek prawny w postaci doręczenia zastępczego. Ostatni dzień skutecznego doręczenia pisma nastąpił w dniu 9 grudnia 2013 r., a zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął z dniem 16 grudnia 2013 r. W zakreślonym terminie skarżący nie dopełnił nałożonego na niego obowiązku procesowego poprzez podpisanie skargi, ewentualnie nadesłanie jej odpisu opatrzonego oryginalnym podpisem.

W tym stanie rzeczy Sąd, w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 58 § 3 i art. 16 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w pkt. 1 sentencji niniejszego orzeczenia. W przedmiocie zwrotu skarżącemu wpisu sądowego orzeczono jak w pkt. 2, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.