Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1291/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 30 par. 1,  art. 28
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) sędzia WSA Monika Nowicka sędzia WSA Agnieszka Miernik Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi J. K., Z. K., M.K., J. B., M. K., A. K., A. M., M. S., M. S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżących: J. K., Z. K., M. K., J.B., M. S. solidarnie kwotę 1485 (tysiąc czterysta osiemdziesiąt pięć) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...] kwietnia 1959 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. nr [...] z dnia [...] lutego 1959 r. odmawiającego przyznania dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ulicy [...], ozn. nr hip. [...].

Z ustaleń dokonanych w toku postępowania administracyjnego wynika następujący stan faktyczny sprawy:

Opisana na wstępie nieruchomość objęta była działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) i w dniu jego wejścia w życie stanowiła współwłasność I.W., W.K. i J.M. W następstwie rozpoznania złożonego przez byłych właścicieli wniosku o przyznanie prawa własności czasowej gruntu ww. nieruchomości, Prezydium Rady Narodowej w W. orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] lutego 1959 r. nr [...] wydanym w trybie art. 7 powołanego dekretu odmówiło byłym właścicielom przyznania tego prawa wskazując, iż korzystanie z gruntu nieruchomości przy ul. [...] przez dotychczasowych właścicieli nie da się pogodzić z przeznaczeniem terenu przewidzianym w planie zagospodarowania przestrzennego. Przeznaczony on został bowiem w tym planie pod społeczne budownictwo mieszkaniowe. Powyższe orzeczenie zostało zatwierdzone decyzją Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] kwietnia 1959 r. nr [...].

Obecnie przedmiotowa nieruchomość obejmuje położone w obrębie [...] działki ewidencyjne nr [...] i [...] będące własnością Skarbu Państwa, a znajdujące się w trwałym Zarządzie Dróg Miejskich w W. oraz działki nr [...] i [...] stanowiące własność komunalną, przy czym działka nr [...] pozostaje we współużytkowaniu wieczystym osób fizycznych będących właścicielami poszczególnych lokali mieszkalnych znajdujących w posadowionym na tym gruncie budynku (oznaczonym nr [...]).

Następcami prawnymi współwłaścicieli dawnej nieruchomości [...] ozn. nr hip. [...] obecnie są: J.K, Z.K., M.K., A.S. (poprzednio K.), J.B., A.K., M.K., A.M., M.S., M.S., L.K., S.K., B.S., P.P., G.S., T.P., A.D., M.M., J.M., B.M. i R.M.

Wnioskiem z dnia 11 czerwca 2002 r. H. K. (poprzednik prawny J.K., Z.K. i M.K.) wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] kwietnia 1959 r. oraz poprzedzającego ją orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] lutego 1959 r.

W następstwie rozpoznania powyższego wniosku Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] kwietnia 1959 r. oraz utrzymanego przez nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z [...] lutego 1959 r.

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż w dacie wydania badanych rozstrzygnięć poza dekretem warszawskim z dnia 26 października 1945 r. organy orzekające związane były również przepisami ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 17, poz. 70, dalej: ustawa wywłaszczeniowa), która powiększyła katalog przesłanek uzasadniających odmowę przyznania dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej. Odmowa mogła bowiem w myśl tej ustawy nastąpić oprócz podstawy dekretowej także wówczas, gdy grunt był niezbędny na cele użyteczności publicznej, na cele obrony Państwa albo dla wykonania zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych, a na obszarze miasta lub osiedla także dla planowej realizacji budownictwa ogólnomiejskiego i zorganizowanego budownictwa mieszkaniowego (art. 3 powołanej ustawy). Tak sytuacja miała miejsce zdaniem organu w niniejszej sprawie.

Prezydium Rady Narodowej w W. odmawiając przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] przy ul. [...] wskazało, że teren ten został przewidziany został w planie zagospodarowania przestrzennego pod społeczne budownictwo mieszkaniowe. Zasadności tego rozstrzygnięcie nie podważył organ odwoławczy.

W dacie wydania badanych orzeczeń obowiązywał Ogólny Plan Zabudowania W. zatwierdzony przez byłe Ministerstwo Robót Publicznych w dniu 11 sierpnia 1931 r. zgodnie z którym przedmiotowy grunt przeznaczony był pod zabudowę zwartą 4 kondygnacyjną.

Dla wyjaśnienia motywów odmownego rozpoznania wniosku dawnych właścicieli gruntu o przyznanie prawa własności czasowej, w kontekście zapisów ww. Planu, należy zdaniem Ministra mieć na uwadze to, że stosownie do treści obowiązującego wówczas art. 5 ust. 2 dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. – o planowanym zagospodarowaniu przestrzennym kraju (Dz.U. Nr 16, poz. 109), plany zagospodarowania przestrzennego ustalały "przeznaczenie terenów na zespoły mieszkaniowe z podziałem na tereny mieszkaniowe z uwzględnieniem budownictwa społecznego (...)" a także wprowadzały wymagania co do sposobu zabudowania wskazując liczbę kondygnacji, rodzaj zabudowy z podziałem na zabudowę zwartą, grupową, szeregową, wolnostojącą. Wskazane w Ogólnym Planie Zabudowania, jak i w samym orzeczeniu administracyjnym z [...] lutego 1959 r. przeznaczenie nieruchomości przy ul. [...] potwierdza znajdujące się w aktach własnościowych nieruchomości pismo Prezydium Rady Narodowej W. z dnia 2 kwietnia 1959 r., w którym wyjaśniono, że na podstawie zaświadczenia lokalizacji nr [...] powyższy teren przeznaczony był pod budownictwo społeczne –mieszkaniowe, wielokondygnacyjne, realizowane przez Dyrekcję Budowy Osiedli Robotniczych [...]. Wydanie zaś decyzji o lokalizacji dla terenu przedmiotowej nieruchomości świadczy o tym, że powyższa inwestycja mieszkaniowa była zaplanowana i konieczna. Zgodnie bowiem z § 1 Zarządzenia Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów i Prezesa Komitetu do spraw Urbanistyki i Architektury z dnia 29 lipca 1957 r. (M.P. Nr 67,poz. 408) dla każdej zamierzonej inwestycji stanowiącej całość gospodarczą i realizowanej na jednym terenie ustala się lokalizację ogólną.

Decyzja lokalizacyjna potwierdzała, że na terenie nieruchomości hipotecznej nr [...] planowane było budownictwo społeczne, co uzasadniało wydanie odmownej decyzji w zakresie przyznania prawa własności czasowej jej dawnym właścicielom. Ustawa z 12 marca 1958 r. umożliwiała bowiem na podstawie art. 51 odmowę przyznania tego prawa z uwagi na możliwość przejęcia nieruchomości na cele określone w art. 3 tej ustawy. Brak powołania w rozstrzygnięciach dekretowych z 1959 r. podstawy prawnej wynikającej z ww. ustawy nie eliminuje w ocenie organu nadzorczego tej podstawy rozstrzygnięcia skoro ona wówczas obowiązywała i była uwzględniana przy podejmowaniu decyzji.

Wskazując na wykonawcę inwestycji – Dyrekcję Budowy Osiedli Robotniczych, organ podkreślił, że działalność Zakładu Osiedli Robotniczych nastawiona była na użyteczność ogólną, powszechnie dostępną każdemu - nie zaś na użyteczność indywidualną, zarezerwowaną dla poszczególnych jednostek. Podobnymi cechami winno charakteryzować się powołane w kwestionowanym orzeczeniu administracyjnym z 1959 r. budownictwo społeczne. Stąd zrozumiałym jest, że dawni właściciele nie byli w stanie, jako osoby prywatne, zagospodarować terenu przedmiotowej nieruchomości, zgodnie z postanowieniami obowiązującego wówczas planu zabudowy. Nie mogli oni zatem zrealizować funkcji zapisanej dla nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego. W tym stanie rzeczy ani Prezydium Rady Narodowej w W., ani Ministerstwo Gospodarki Komunalnej, wydając badane w trybie nadzoru orzeczenia nie naruszyli prawa, a w szczególności art. 7 dekretu warszawskiego. Nie ma zatem podstaw do stwierdzenia nieważności ww. orzeczeń.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek wniosku złożonego przez następców prawnych dawnych współwłaścicieli nieruchomości Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji Minister podkreślił, że organy dekretowe rozpatrując kwestię możliwości pogodzenia dalszego korzystania z gruntu przez dotychczasowych właścicieli z założeniami ówczesnego planu (jako przesłanki z art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego do przyznania prawa własności czasowej dawnym właścicielom), miały obowiązek rozstrzygnąć tę kwestię na tle całości obowiązujących w dacie wydania decyzji przepisów prawa, a więc także przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości.

Skoro teren nieruchomości przy ul. [...] przewidziany został w planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę zwartą 4-kondygnacyjną, a dodatkowo, według zaświadczenia lokalizacyjnego będącego uszczegółowieniem planu zabudowy - pod budownictwo społeczne, a więc jeden z celów wyliczonych w przepisach ustawy z 12 marca 1958 r. uzasadniających odmowę przyznania dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej, to w ocenie Ministra ani Prezydium Rady Narodowej w W. orzeczeniem z dnia [...] lutego 1959 r. ani Ministerstwo Gospodarki Komunalnej decyzją z dnia [...] kwietnia 1959 r. nie naruszyły prawa. Reasumując Minister podkreślił, iż ponownie poczynione w toku postępowania ustalenia, wzmocnione wynikającą z art. 16 § 1 k.p.a. zasadą trwałości decyzji administracyjnych, nie pozwalają stwierdzić aby badane w trybie nadzoru orzeczenia obarczone były jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., a tym samym brak jest podstaw do uchylenia poprzednio podjętego w sprawie rozstrzygnięcia.

Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury wnieśli J.K., Z.K., M.K., J.B., M.K., A.K., A.M., M.S. i M.S. – reprezentowani przez r.pr. J. T., zarzucając jej rażące naruszenie prawa tj. art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na terenia m.st. Warszawy oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 12, art. 15, art. 76 § 1, art. 80, art. 107, art. 127, a przede wszystkim naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W obszernym uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących wywodziła, iż mimo, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją toczyło się w trybie nadzorczym, to Minister Infrastruktury zamiast rozstrzygnąć kwestię proceduralną dokonał w rzeczywistości w sposób niedopuszczalny merytorycznego rozpoznania sprawy w przedmiocie odmowy przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] tak jak by był organem trzeciej instancji.

Pełnomocnik wskazywała przy tym na braki w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w tym brak zaświadczenia lokalizacyjnego nr [...], na istnienie którego jako dowodu w sprawie powoływał się organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nadzorczej. Jej zdaniem, analiza akt prowadzić musi do wniosku, że brak jest jakiegokolwiek dowodu na to, że dla przedmiotowej nieruchomości zaświadczenie lokalizacyjne (a więc dokument w rozumieniu art. 76 k.p.a.) o treści powoływanej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zostało w ogóle wydane.

Jako rażące naruszenie prawa oceniła ona ustalenie przez Ministra Infrastruktury, że podstawę do odmownego rozpoznania wniosku dekretowego stanowił art. 51 ustawy wywłaszczeniowej (co uzasadniać miało odmowę stwierdzenia nieważności wydanych w tym przedmiocie rozstrzygnięć) w sytuacji gdy z treści orzeczenia administracyjnego z [...] lutego 1959 r. oraz decyzji z dnia [...] kwietnia 1959 r. jednoznacznie wynika, że art. 51 ww. ustawy w ogóle nie był brany pod uwagę przez organy orzekające w sprawie. Materialnoprawną podstawą bowiem tych rozstrzygnięć były wyłącznie przepisy dekretu z dnia 26 października 1945 r. Pełnomocnik skarżących podkreśliła przy tym, że nie jest rolą organu orzekającego w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych szukanie w całym porządku prawnym obowiązującym w dacie wydania decyzji organu pierwszej i drugiej instancji takiego przepisu, który pozwoli post factum sanować nieważność decyzji wydanej z naruszeniem przepisu dekretu warszawskiego. Jako nieuprawnione i wykraczające poza ramy art. 15 oraz art. 156 k.p.a. oceniła ona badanie przez Ministra rozstrzygnięć z 1959 r. w kontekście art. 51 ustawy wywłaszczeniowej.

Zarzucił ponadto Ministrowi, że uzasadnienie wydanej przez niego decyzji jest nielogiczne i wewnętrznie sprzeczne, podczas gdy powinno ono w sposób jasny i przejrzysty wyjaśniać podstawę prawną i faktyczną rozstrzygnięcia, wskazywać istniejące dowody, na których organ się oparł oraz te, którym odmówił wiary. Tymczasem uzasadnienie decyzji Ministra Infrastruktury, w jej ocenie, tego warunku nie spełnia.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury, podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przy czym w pierwszej kolejności Sąd z urzędu bada, czy kwestionowana decyzja nie jest dotknięta jedną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Dokonując powyższej oceny Sąd nie jest związany ani treścią zarzutów zawartych w skardze, ani jej wnioskami czy też powołaną podstawa prawną.

Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją toczyło się w trybie nadzwyczajnym przewidzianym w art. 156 § 1 k.p.a., a jego przedmiotem było orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] lutego 1959 r. odmawiające dotychczasowym właścicielom gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] prawa własności czasowej tego gruntu oraz utrzymująca to orzeczenie w mocy decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] kwietnia 1959 r.

Na wstępie podkreślić należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej mimo, że jest postępowaniem samodzielnym i ma na celu ustalenie, czy poddana kontroli decyzja administracyjna jest dotknięta jedną z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., to podlega ono tym samym zasadom oraz przepisom, które regulują zwykłe postępowanie administracyjne. Stronami takiego postępowania są strony biorące udział w postępowaniu zwykłym oraz każdy podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Stąd stronami postępowania nadzorczego zakończonego zaskarżoną decyzją byli następcy prawni dawnych współwłaścicieli nieruchomości (inicjatorzy postępowania nadzorczego) oraz podmioty obecnie dysponujące tytułami prawno rzeczowymi do nieruchomości, tj. m.in. właściciele mieszkań znajdujących się w posadowionym na tym gruncie budynku dysponujący przypisanym do tych lokali udziałem w prawie użytkowania wieczystego gruntu. Do nich też zostały skierowane wydane w sprawie decyzje Ministra Infrastruktury.

Wśród osób dysponujących tytułem prawnorzeczowym do nieruchomości, do których skierowano decyzje nadzorcze byli m.in. A.C. i E.P. będący właścicielami lokalu mieszkalnego nr [...] (objętego księgą wieczystą nr [...]) w posadowionym na przedmiotowym gruncie budynku wraz z przysługującym im udziałem [...] w prawie użytkowania wieczystego gruntu oraz J. S.– właściciel lokalu mieszkalnego nr [...] (objętego księgą wieczystą nr [..]) współużytkownik wieczysty przynależnego do tego lokalu gruntu w udziale [...].

Wskazać jednak należy, iż ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu skróconego aktu zgonu nr [...] wynika, że J.S. zmarł w dniu 18 maja 2009 r., a więc na miesiąc przed wydaniem w niniejszej sprawie przez Ministra Infrastruktury decyzji nadzorczej w ponownie przeprowadzonym postępowaniu. Natomiast z nadesłanej do Sądu w dniu 6 kwietnia 2010 r. przez J.C. kopii odpisu postanowienia Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] października 2004 r., sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku, wynika że A. C. (współwłaściciel lokalu nr [...]) zmarł w dniu 17 kwietnia 2004 r., a więc ponad 4 lata przed wydaniem przez Ministra Infrastruktury po raz pierwszy decyzji nadzorczej. Oznacza to, że postępowanie nadzorcze oraz wydane w jego wyniku rozstrzygnięcia Ministra Infrastruktury kierowane były do osób zmarłych, a więc osób, które nie mogły mieć statusu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Analiza akt przedmiotowej sprawy, w tym treści adnotacji zawartych na zwrotnych potwierdzeniach odbioru decyzji nadzorczych uzasadnia również ocenę, iż także osobą zmarłą jest E. P. (będąca wspólnie z A. C. współwłaścicielką lokalu mieszkalnego nr [...]). Wskazuje na to adnotacja umieszczona na zwrotnym potwierdzeniu odbioru skierowanej do niej decyzji, (odebranej przez J. C.) o treści "akt nabycia spadku", która to treść miała wyjaśniać powody wydania przesyłki innej niż adresat osobie.

Kodeks postępowania administracyjnego wprawdzie nie zawiera normy, która by wprost regulowała kwestię skutków prawnych skierowania decyzji do osoby zmarłej. Niemniej w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, że skutkiem traktowania przez organy publiczne osób zmarłych jako stron postępowania jest uznanie podjętych w takiej sytuacji decyzji za wydane z rażącym naruszeniem prawa (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 1959/06, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok NSA z dnia 20 września 2002 r. sygn. akt I SA 428/01, OSP 2004/3/33). Pogląd ten skład orzekający w niniejszej sprawie podziela. Zważyć bowiem należy, że status strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a., przysługujący osobie fizycznej wygasa z chwilą jej śmierci. Jak stanowi art. 30 § 1 k.p.a. zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 8 kodeksu cywilnego zdolność prawną ma każdy człowiek od chwili urodzenia. Z chwilą śmierci zdolność prawna wygasa. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości Sądu, że zmarły A.C. oraz J. S., jako osoby niemające zdolności prawnej nie mogli być podmiotem praw i obowiązków z zakresu prawa administracyjnego, a skoro tak to w stosunku do takich osób nie można było prowadzić postępowania ani skierować do nich podjętych rozstrzygnięć.

Skoro zatem w przedmiotowej sprawie doszło do wydania decyzji w stosunku do osób zmarłych, a więc osób nie będących stroną (przy czym jak wynika z akt sprawy pierwsza z wydanych przez Ministra decyzji skierowana została co najmniej do jednej osoby zmarłej, zaś decyzja wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy do dwóch takich osób) to należy przyjąć, że rozstrzygnięcia te są obarczone wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. co skutkować musi stwierdzeniem ich nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przy czym dla oceny legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej bez znaczenie jest fakt czy organ o śmierci ww. osób wdacie rozstrzygania sprawy wiedział, czy też nie.

Jednocześnie wyjaśnić należy, iż stwierdzenie wystąpienia ww. wady prawnej podjętych przez Ministra Infrastruktury rozstrzygnięć powoduje, że Sąd zwolniony był z obowiązku merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji. Nie badał w związku z tym sprawy pod kątem wystąpienia innych naruszeń przepisów prawa procesowego i materialnego, jak również nie oceniał zasadności podniesionych w skardze zarzutów .

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 §1 pkt 2 i art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.