Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 198/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2008-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 lit. 4, art. 32
journal: Dz.U. 1994 nr 129 poz 639
law: UMOWA między Rzecząpospolitą Polską a państwami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA), sporządzona w Genewie dnia 10  grudnia 1992 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Dudra Asesor WSA Ewa Kruppik- Świetlicka Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] Nr [...] .

W uzasadnieniu wskazano, iż w dniu [...] skarżący zgłosił w Urzędzie Celnym w B. do procedury dopuszczenia do obrotu odzież używaną wg dokumentu SAD Nr [...]. Wobec importowanego towaru zastosowano obniżoną stawkę celną na podstawie świadectwa przewozowego EUR-1 Nr [...] z dnia [...] W związku z powstałymi w opinii organu celnego wątpliwościami, co do podstaw udzielonych preferencji, w/w dowód pochodzenia został przesłany do szwajcarskich władz celnych w celu przeprowadzenia jego weryfikacji, która pozwalałaby ustalić proces wytwarzania produktu oraz wskazać podstawy prawne uzyskania przez towar preferencyjnego pochodzenia.

Pismem z dnia [...] szwajcarskie władze celne potwierdziły prawidłowość preferencyjnego pochodzenia wyeksportowanego towaru w postaci odzieży używanej.

Postanowieniem z dnia [...] organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia prawidłowej kwoty długu celnego. Wezwał stronę do złożenia pisemnych wyjaśnień dotyczących udokumentowania przeznaczenia towaru - importowanej odzieży z podaniem informacji czy towar użyto do odzysku surowca czy sprzedano w stanie niezmienionym. W odpowiedzi podatnik poinformował, że odzież została przeznaczona do dalszej sprzedaży.

W związku z tym, iż przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że towar w postaci odzieży używanej zebranej w Szwajcarii nie spełnia warunków definicji produktów całkowicie uzyskanych w państwie EFTA z uwagi na jego dalszą odsprzedaż, Naczelnik Urzędu Celnego w B. decyzją z dnia [...]Nr [...] uznał zgłoszenie celne nieprawidłowe w części zastosowanej stawki celnej i określił prawidłową kwotę długu celnego.

Powyższa decyzja pismem z dnia [...] została zaskarżona w całości do Dyrektora Izby Celnej w T. do którego dołączono również wniosek o wstrzymanie wykonania w/w decyzji.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów:

- art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dowolną, zdaniem strony skarżącej, ocenę materiału dowodowego, bezzasadne odrzucenie stanowiska szwajcarskich władz celnych, potwierdzającego preferencyjne pochodzenie importowanych towarów, nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również sprzeczność istotnych ustaleń w sprawie materiału,

- art. 13 § 1, § 3 pkt 2 i 4, § 4, art. 83 § 3, art. 85 § 1 Kodeksu celnego, § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 226, poz. 1885 ze zm.), jak również art. 5 ust. 1 lit. h, art. 16 ust.1 lit. A, art. 32 i art. 33 Protokołu B dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej, stanowiącego załącznik do Umowy między Rzeczpospolitą Polską a państwami Europejskiego Obszaru Wolnego Handlu (EFTA), sporządzonego w Genewie dnia 10 grudnia 1992 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 129, poz. 639 ze zm.) - poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, nieuzasadnione odmówienie preferencji polegających na zastosowaniu stawki celnej obniżonej, pomimo potwierdzenia przez szwajcarskie organy celne w postępowaniu weryfikacyjnym szwajcarskiego pochodzenia importowanych towarów, w konsekwencji zaś określenie kwoty długu celnego w nieprawidłowej, zawyżonej wysokości,

- art. 222 § 4 Kodeksu celnego w związku z § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003r. - w sprawie odsetek wyrównawczych (Dz. U. Nr 155 poz.1515 ze zm.) - poprzez bezzasadne określenie odsetek wyrównawczych.

Organ odwoławczy utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji stwierdził, iż stosownie do treści art. 32 Protokołu B do Umowy EFTA organ celny ma możliwość weryfikowania dowodu pochodzenia niezależnie od zaistnienia jakichkolwiek przesłanek uzasadniających weryfikację, przy czym w przypadku powzięcia uzasadnionych wątpliwości odnośnie prawidłowości dokumentu, czy też statusu pochodzenia towarów nim objętych, jest on zobowiązany do jej przeprowadzenia. Wskazał również, że przepisy Protokołu B nie wymagają uzasadnienia wyniku weryfikacji, ani wyjaśnienia w oparciu o jakie zasady władze celne kraju eksportu przeprowadzały weryfikację. W ocenie Dyrektora Izby Celnej z akt sprawy wynika, że dla organu l instancji raport z kontroli, nadesłany przez szwajcarskie władze celne miał, wbrew twierdzeniu pełnomocnika strony skarżącej, charakter wiążący, co znalazło wyraz w przebiegu prowadzonego postępowania, jak i w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. Otrzymany wynik weryfikacji świadectwa przewozowego EUR-1 potwierdził, że warunkiem udzielenia wobec towaru pochodzącego ze Szwajcarii preferencji celnych, było przeznaczenie go do odzysku surowców. Władze celne Szwajcarii poinformowały, że "eksportowana używana odzież jest kwalifikowana jako używane artykuły zebrane w Szwajcarii, które nadają się jedynie do dzysku surowców".

Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 226, poz. 1885 ze zm.) oraz postanowienia art. 16 Protokołu B do Umowy EFTA wprowadzają możliwość stosowania stawek celnych obniżonych w przypadku jednoczesnego spełnienia następujących warunków: towar pochodzi z obszaru EFTA w rozumieniu postanowień Protokołu B do Umowy EFTA, pochodzenie towaru zostało udokumentowane prawidłowo sporządzonym świadectwem przewozowym EUR-1 lub deklaracją na fakturze, został spełniony warunek bezpośredniego przywozu towaru do Polski.

W ocenie organu odwoławczego odzież używana zgodnie z postanowieniami w/w umowy międzynarodowej mogła uzyskać status towaru pochodzącego jedynie w drodze "całkowitego uzyskania", o którym mowa w art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu B. Przepis ten zakłada, iż za całkowicie uzyskane w państwie EFTA będą uważane używane artykuły tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców. Postępowanie dowodowe potwierdziło natomiast, iż w omawianym przypadku zaistniały warunki uzasadniające odmowę preferencyjnego traktowania. Importowana przez stronę skarżącą odzież używana została bowiem przeznaczona do dalszej odsprzedaży, a nie do odzysku surowców. Dyrektor Izby Celnej podkreślił również, że z uwagi na to, iż zastosowanie powyższej reguły pochodzenia (całkowite uzyskanie) uzależnione było od spełnienia dodatkowego warunku, określonego w art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu B, wynik weryfikacji przeprowadzonej przez szwajcarskie władze celne, nie mógł stanowić wyłącznego dowodu poświadczającego preferencje celne. Wskazał również, iż w wyroku z dnia z dnia 8 maja 1998 r. - sygn. akt III RN 32/98, Sąd Najwyższy podkreślił, iż przywileje celne mogą być udzielane tylko na warunkach określonych w przepisach prawa, a organy celne nie mogą odstępować od ich przestrzegania. Naruszenie tych zasad prawa celnego byłoby sprzeczne z równością podmiotów wobec prawa i interesem państwa.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy podzielił pogląd pełnomocnika strony skarżącej, iż właściwym trybem postępowania w przypadku zaistnienia sporów co do procedur weryfikacyjnych jest tryb, określony w art. 33 Protokołu B do Umowy EFTA, jednakże w przedmiotowej sprawie nie było konieczności korzystania z powyższej procedury z uwagi na fakt, że przeprowadzone przez organ celny postępowanie dostarczyło przekonywujących dowodów, potwierdzających brak podstaw do udzielenia importowanemu towarowi preferencji celnych. Organ powołał się na wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia [...] sygn. akt [...] , który w analogicznej sprawie oddalił skargę .

Ustosunkowując się do kwestii zasadności naliczenia przez organ odsetek wyrównawczych wskazano, iż organ celny pobiera odsetki wyrównawcze kiedy zaistnieją dwie przesłanki wynikające z art. 222 § 4 Kodeksu celnego – nastąpi przesunięcie daty powstania długu celnego lub zarejestrowanie kwoty wynikającej z tego długu oraz zdarzenie to spowoduje uzyskania korzyści finansowych. Natomiast zgodnie z par. 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie odsetek wyrównawczych warunkiem odstąpienia od poboru odsetek jest sytuacja gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie zasadność naliczenia odsetek wyrównawczych przez organ l instancji nie budzi wątpliwości z uwagi na fakt, że trudno jest mówić o braku zaniedbania ze strony importera. W ocenie organu odwoławczego strona zdawała sobie w pełni sprawę z dalszej odsprzedaży importowanej odzieży używanej oraz przy dochowaniu należytej staranności mogła zapoznać się z treścią Protokołu B do umowy EFTA, zawierającego reguły pochodzenia dotyczące w/w towaru.

Pismem z dnia [...] powyższa decyzja został zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Powyższemu rozstrzygnięciu pełnomocnik strony skarżącej zarzucił naruszenie:

1. naruszenie przepisów postępowania , które miało istotny wpływ na wynika sprawy tj. art. 122 art. 187 i art. 191 w zw. z art. 180 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez nieuprawnione uznanie , że wyjaśnienia strony "o odsprzedaży towarów" stanowią w rozumieniu art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej , dowód braku preferencyjnego pochodzenia towarów towarów ponadto błędne ustalenia faktyczne skutkujące przyjęciem , iż przedmiotowe towary "nie nadają się jedynie do odzysku surowców",

2. art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) oraz art. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) i art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623) – poprzez nieuprawnione zakwestionowanie treści świadectwa przewozowego EUR.1. oraz wyniku weryfikacji przeprowadzonej przez szwajcarskie władze celne skutkujące błędnym uznaniem , że w okolicznościach przedmiotowej sprawy zostały udowodnione przesłanki uzasadniające zakwestionowanie autentyczności świadectwa przywozowego EUR 1 oraz odmowę zastosowania preferencyjnej stawki celnej,

3. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 13 § 1, § 3 pkt 2 i 4, § 4, art. 83 § 3, art. 85 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, póz. 802 ze zm.), § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 226, poz. 1885 ze zm.) ja również art. 5 ust.1 lit. h, art. 16 ust. 1 lit. a w związku z art. 32 pkt 1,3,5 i 6 oraz art. 33 Protokołu B dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej, stanowiącego załącznik do Umowy między Rzeczpospolitą Polską a państwami Europejskiego Obszaru Wolnego Handlu (EFTA), sporządzonego w Genewie dnia 10 grudnia 1992 r. (Dz. U. z 1994r. Nr 129, poz. 639 ze zm.)- poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuprawnionym przyjęciu , że w okolicznościach przedmiotowej sprawy pomimo potwierdzenia przez szwajcarskie władze celne w postępowaniu weryfikacyjnym szwajcarskiego pochodzenia importowanych towarów zaktualizowały przesłanki odmowy zastosowania preferencyjnej stawki celnej w odniesieniu do zaimportowanych przez stronę towarów co skutkowało określeniem kwoty długu celnego w nieprawidłowej zawyżonej wysokości,

4. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 222 § 4 Kodeksu celnego w związku z § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003r. - w sprawie odsetek wyrównawczych (Dz. U. Nr 155 poz. 1515 ze zm.) - poprzez ich niezastosowanie skutkujące nieuprawnionym określeniem odsetek wyrównawczych.

W uzasadnieniu podniesiono, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy organy administracji celnej, nie wykazały jakoby świadectwo przewozowe EUR-1 stanowiło wyłącznie dowód pierwszej z okoliczności wymienionych w art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu B do umowy EFTA (zebrania towarów w EFTA) a nie obu przesłanek stosowania preferencyjnych stawek celnych (zebrania towarów w EFTA i nadawania się towarów do odzysku surowców). W ocenie strony nie istnieją żadne przeszkody ani natury prawnej ani faktycznej aby odpowiedź organów celnych kraju eksportu towarów (wynik weryfikacyjny) oceniać jako wypowiedź w zakresie pełnego statusu prawnego sprawdzanych produktów w tym również "nadawania się towarów" do określonych celów – "tylko do odzysku surowców". W tym stanie rzeczy odmowa zastosowania stawki preferencyjnej jest nieuprawniona.

Skarżący kwestionuje również stanowisko organów celnych w kwestii przeznaczenia importowanej odzieży używanej skutkujące odmową zastosowania preferencji w postaci obniżonej stawki celnej powołując się na obiektywne kryterium przeznaczenia, co znalazło całościowe potwierdzenie w stanowisku szwajcarskich organów celnych zarówno w świadectwie przewozowym jak również i udzielonej następnie informacji weryfikacyjnej.

W ocenie strony skarżącej weryfikacja przeznaczenia odzieży używanej przez organy celne kraju importu może nastąpić wyłącznie w momencie przyjmowania zgłoszenia celnego, decyduje o tym obiektywny stan towaru w momencie składania zgłoszenia celnego zważywszy na wypełnienie kryteriów pochodzenia za pomocą wystawionego świadectwa przewozowego EUR-1. Dalsze faktyczne przeznaczenie towaru znajduje się wyłącznie w subiektywnym przekonaniu importera, który może np. dokonać ich dalszej odsprzedaży. Nadto skarżący powołując się na wykładnię językową art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu B Umowy EFTA-Polska w odniesieniu do kwestii przeznaczenia odzieży używanej wyłącznie do odzysku stwierdza, iż błędem organów celnych jest utożsamianie przeznaczenia tej odzieży z jej faktycznym wykorzystaniem. Przeznaczenie odzieży używanej ustalane jest przez eksportera i potwierdzane jest przez organy celne państwa eksportu i opiera się na obiektywnym kryterium stanu towaru w momencie dokonywania jego eksportu. Nie chodzi zatem o to, jak faktycznie wykorzysta ten towar importer już po jego dopuszczeniu do obrotu ale o to, że sam stan towaru, wygląd, cechy użyteczne wskazują, iż w sensie obiektywnym może on zostać przeznaczony tylko do odzysku surowców. Jednocześnie skarżący podkreśla, iż warunek pochodzenia określony w art. 5 ust. 1 lit. h) Umowy jest warunkiem przedmiotowym nie zaś podmiotowym bowiem odnosi się do towaru a nie do podmiotu importującego lub eksportującego bądź dalszego nabywcy tego towaru. W konsekwencji odzież używana (bądź inne zebrane towary) musi się nadawać tylko do odzysku surowców w momencie jej zbiórki na terenie obszaru korzystającego z preferencji celnych, co w sprawie jednoznacznie potwierdziły szwajcarskie władz celne.

Skarżący powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, iż w przypadku potwierdzenia przez organy administracji celnej państwa eksportu pochodzenia towarów z państwa EFTA , organy polskiej administracji celnej są zobowiązane do zastosowania preferencyjnej stawki celnej i nie są uprawnione do prowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w tym przedmiocie. W przedmiotowej sprawie zakwestionowanie przez polskie organy celne świadectwa przewozowego EUR.1 oraz wyniku weryfikacji statusu pochodzenia sprawdzanych towarów (dokonanej przez organy celne kraju eksportu) wyłącznie na podstawie oświadczenia strony z dnia [...] narusza nie tylko przepisy art. 32 Protokołu do Umowy EFTA ale ponadto zasady postępowania podatkowego wyrażone w art. 121, art. 122, art. 123, i art. 187, art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa.

Skarżący kwestionuje również określenie odsetek wyrównawczych, wskazuje na rozbieżności w powoływanych aktach prawnych w osnowie i uzasadnieniu decyzji podkreślając, że strona działała w dobrej wierze, przedstawiając w momencie zgłoszenia celnego świadectwo przewozowe EUR-1 zgodnie z obowiązującymi przepisami, w związku z czym nie istniały jakiekolwiek podstawy do wymierzenia odsetek wyrównawczych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w T. w pełni podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skargę należało uznać za nieuzasadnioną.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.zwana dalej p.p.s.a.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie została uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 cyt. ustawy, oceniona według kryterium zgodności z prawem, jak wymaga tego przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269)

W trakcie postępowania weryfikacyjnego przeprowadzonego w celu ustalenia procesu wytwarzania produktu oraz wskazania podstaw prawnych uzyskania przez towar preferencyjnego pochodzenia szwajcarskie władze celne w swoim piśmie potwierdziły prawidłowość wystawienia świadectwa przewozowego EUR-1 Nr [...] z dnia [...] i poinformowały, iż eksportowana używana odzież jest kwalifikowana jako używane artykuły zebrane w Szwajcarii , które nadają się jedynie do odzysku surowców.

Przesłanki weryfikacji dowodu dokumentującego preferencyjne pochodzenie towaru zostały określone w art. 32 protokołu B do Umowy EFTA - Polska. Weryfikacji dokonują władze celne kraju eksportu na wniosek władz celnych kraju importu jeżeli mają uzasadnione wątpliwości co do tych dokumentów, statusu pochodzenia sprowadzanych produktów lub wypełnienia innych wymogów tego protokołu. Wyniki te muszą być takie, aby umożliwiały wyraźne ustalenie, czy dokumenty są autentyczne i czy sprowadzone produkty można uznać za pochodzące z państwa EFTA, z Polski lub ze Wspólnoty Europejskiej, lub któregokolwiek kraju wymienionego w art. 3 i 4 i czy spełniają inne wymogi niniejszego protokołu. W toku postępowania organy nie kwestionowały otrzymanego wyniku weryfikacji świadectwa przewozowego EUR-1 z dnia [...] i podtrzymywały jego wiążący charakter, a poprawność wystawienia w/w dokumentu pochodzenia nie została w trakcie prowadzonego postępowania celnego podważona. Organy celne przyjęły, że otrzymany wynik weryfikacji potwierdził, iż warunkiem zachowania statusu produktu za całkowicie uzyskany w państwie EFTA i udzielenia preferencji celnych wobec towaru pochodzącego ze Szwajcarii było przeznaczenie go do odzysku surowców. Wynika to z treści otrzymanego raportu z kontroli, iż "eksportowana używana odzież jest kwalifikowana jako używane artykuły zebrane w Szwajcarii, które nadają się jedynie do odzysku surowców zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu B". Stanowisku temu nie można odmówić racji gdyż z brzmienia art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu do umowy EFTA wynika, że następujące produkty będą uważane za całkowicie uzyskane w państwie EFTA m. in. używane artykuły tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców, łącznie z używanymi oponami nadającymi się tylko do bieżnikowania lub wykorzystania jako odpady. Z tych względów importowana do Polski odzież, która została przeznaczona do dalszej sprzedaży - co jest niesporne - jako wykorzystana w Polsce do innych celów niż odzysk surowca, nie spełnia statusu "produktu całkowicie uzyskanego" w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. h. Zasadnie zatem uznano, iż sprowadzona do Polski odzież używana nie może korzystać z preferencyjnej stawki celnej związanej z produktami całkowicie uzyskanymi w państwie EFTA.

Szwajcarskie władze celne potwierdzające poprawność wystawienia dowodu pochodzenia nie wypowiadały się na temat zastosowania obniżonej stawki celnej w imporcie na terytorium RP. Należy zgodzić się, że w tej kwestii decydujące znaczenie mają uregulowania prawa krajowego normujące preferencje celne. Podstawowym aktem jest Taryfa celna będąca załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002r. w sprawie ustanowienia taryfy celnej (Dz. U. Nr 226, poz. 1885), a obniżona stawka celna jako wyjątek od zasady powszechności cła możliwa jest do zastosowania w ściśle określonych przepisami okolicznościach. Na podmiocie dokonującym obrotu towarowego z zagranicą i domagającym się preferencyjnego potraktowania towaru nałożony został obowiązek udowodnienia, że spełnione zostały przesłanki określone w przepisach warunkujące udzielenie takich preferencji. Z drugiej zaś strony organy celne nie mogą odstępować od przestrzegania tych przepisów gdyż stałoby to w sprzeczności z równością podmiotów wobec prawa i interesem państwa.

W tym stanie organ celny był uprawniony do przeprowadzenia dodatkowego postępowania zmierzającego do wykazania czy spełnione zostały warunki określone w art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu B do Umowy EFTA i możliwe było zastosowanie obniżonej stawki celnej wobec sprowadzonego przez skarżącego towaru. Wbrew twierdzeniom strony organy celne nie kwestionowały przekazanej przez szwajcarskie władze celne odpowiedzi weryfikacyjnej. Przyjmując, że skoro importowana odzież używana została sprzedana a nie przeznaczona jedynie do odzysku surowców, to nie może być zakwalifikowana jako odzież używana zebrana w Szwajcarii w świetle art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu B. W tym miejscu należy podkreślić, iż okoliczność przeznaczenia importowanego towaru do dalszej odsprzedaży wynikała z pisma strony z dnia [...] (k-23 akt administracyjnych) i nie była okolicznością sporną. W powołanym piśmie strona wskazała, iż towar sprzedawano dalej w stanie niezmienionym co oznacza iż nadawał się on nie tylko do odzysku surowców a tym samym taki był obiektywny stan towaru.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia zasad prowadzenia postępowania administracyjnego Sąd zauważa, że w sytuacji gdy okoliczności stanu faktycznego (dalsza odsprzedaż towaru) nie były miedzy stronami sporne organy nie miały obowiązku prowadzenia postępowania w celu poszukiwania dowodów na potwierdzenie lub zaprzeczenie tego niespornego faktu.

W kwestii odsetek wyrównawczych wskazać należy, że decyzja powinna zawierać rozstrzygnięcie czy odsetki, są należne, według jakich zasad powinny być obliczone oraz wskazywać początkową i końcową datę ich naliczenia. Warunkiem pobrania odsetek jest w myśl art. 222 § 4 Kodeksu celnego uzyskanie korzyści finansowej przez zobowiązanego. Zgodnie z § 1 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych i sposobu ich naliczania pobiera się odsetki wyrównawcze, gdy kwota długu została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez podatnika w zgłoszeniu celnym, z wyjątkiem gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami, nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Zasadnie organy uznały, że trudno jest mówić o braku zaniedbania ze strony importera skoro strona zdawała sobie sprawę z dalszej odsprzedaży towaru. Organy podatkowe wskazały powody dla których nie było możliwe odstąpienie od poboru przedmiotowych odsetek.

Końcowo Sąd wskazuje, iż Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] oddalił skargę kasacyjną S. W. od wyroku tut. Sądu wydanego w przedmiocie należności celnych. Rozstrzygnięcia powyższe zapadły na tle identycznego stanu prawnego i faktycznego jak w niniejszej sprawie.

Mając na względzie powyższe ustalenia na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.

D. Dudra M. Łent E. Kruppik-Świetlicka