Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 217/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Stwierdzono, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 5 ust. 2, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 115 par. 13 pkt 3
journal: Dz.U. 1997 nr 88 poz 553
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.
article: art. 49
journal: Dz.U. 1964 nr 43 poz 296
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.
article: art. 41, art. 42
journal: Dz.U. 1997 nr 89 poz 555
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.
article: art. 16 par. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 133 poz 848
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - tekst jednolity.
article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w sprawie udzielenia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Sądu Rejonowego do rozpoznania wniosku skarżącego M. J. z dnia 2 sierpnia 2013 r., nr [...] o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od doręczenia odpisu tego wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.


UZASADNIENIE

M. J. pismem z dnia 2 sierpnia 2013 r., nr [...], zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego o udzielenie informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na pytanie: "czy sędziowie Sądu Rejonowego w C. wyłączali się od rozpoznania spraw ze względu na negatywny stosunek sędziego do osoby, której sprawa dotyczy, a jeżeli tak, o podanie ilości takich wyłączeń na przestrzeni od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca 2013 r.".

Pismem z dnia 6 sierpnia 2013 r. Prezes Sądu Rejonowego wezwał wnioskodawcę do wykazania, w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy udzielenia żądanej informacji, że uzyskanie żądanej pismem z dnia 2 sierpnia 2013 r. informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wyjaśnił przy tym, że wytworzenie żądanej informacji, z uwagi na fakt nieposiadania odrębnego zbioru, pozwalającego na uzyskanie informacji w inny sposób, skutkuje koniecznością przejrzenia wszystkich akt znajdujących się w zasobach sądu.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie wnioskodawca wyjaśnił w piśmie z dnia 13 sierpnia 2013 roku, że zmienia żądanie w zakresie sposobu udzielenia informacji, wnosząc o udzielenie informacji publicznej przez udostępnienie mu akt sprawy w obecności pracownika sądu, a on we własnym zakresie ustali przyczyny, dla których dochodziło do wyłączenia danego sędziego od prowadzenia konkretnej sprawy.

Decyzją z dnia 20 sierpnia 2013 r., nr [...], wydaną na podstawie

art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie "ustawą", Prezes Sądu Rejonowego odmówił M. J. udzielenia żądanej informacji.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że sąd nie jest w posiadaniu żądanej informacji, ponieważ udzielenie pozytywnej odpowiedzi na wniosek możliwe byłoby dopiero po wytworzeniu takiej informacji w oparciu o dane zawarte w aktach sprawy, wokandach, repertoriach, co wiązałoby się z koniecznością przejrzenia akt spraw, które pozwalałyby na udzielenie żądanej informacji. W sądzie nie są prowadzone wykazy, zbiory dokumentów pozwalające na bezpośrednie uzyskanie żądanej informacji. Aby wytworzyć informację przetworzoną niezbędne jest poddanie posiadanych informacji analizie lub syntezie i wytworzenie w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji. Organ stwierdził również, że brak jest na gruncie niniejszej sprawy okoliczności wskazujących na istnienie szczególnego interesu publicznego w udzieleniu wnioskodawcy żądanej informacji przetworzonej. Organ zobowiązał wnioskodawcę do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy udzielania żądanej informacji. W odpowiedzi na wezwanie wnioskodawca nie wykazał, że uzyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, co skutkowało wydaniem wyżej opisanej decyzji.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. J. wniósł o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

a) art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej w skrócie jako "k.p.a.", w związku z art. 16 ust. 1 ustawy, poprzez niewyjaśnienie sprawy i dokonanie ustaleń sprzecznych z żądaniem wnioskodawcy, albowiem wnioskodawca w odpowiedzi na wezwanie organu pierwszej instancji do wykazania szczególnie uzasadnionego interesu publicznego dla udzielenia informacji przetworzonej wyraźnie wskazał, że modyfikuje swoje stanowisko i żądanie udzielenia informacji publicznej w ten sposób, że domaga się udostępnienia do wglądu akt sprawy, a oczekiwaną informację wnioskodawca sam pozyska po przejrzeniu akt w obecności pracownika sądu,

b) art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na wadliwym założeniu, że wnioskodawca, który domaga się jedynie wglądu w dokumentację urzędową, co stanowi informację publiczną prostą, musi wykazywać szczególnie uzasadniony interes publiczny, gdy tymczasem nie ma już potrzeby, gdyż wykazanie takiego interesu odnosi się wyłącznie do sytuacji gdy to organ samodzielnie musi przygotować taką informację przetworzoną, natomiast informacja, którą z kolei pozyska i przetworzy sam wnioskodawca, i którą to wnioskodawca własnymi siłami ostatecznie wytworzy, na skutek przejrzenia tejże dokumentacji urzędowej (tzw. informacja przetworzona), już nie wymaga wykazania tzw. szczególnie uzasadnionego interesu publicznego,

c) art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy poprzez brak należytego uzasadnienia prawnego decyzji, co w konsekwencji spowodowało naruszenie

art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy, ponieważ organ I instancji błędnie postąpił wydając decyzję administracyjną o odmowie udzielenia informacji publicznej przy założeniu, że wnioskodawca nie spełnił warunków opisanych w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy.

Decyzją z dnia 16 września 2013 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., Prezes Sądu Okręgowego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy, tak więc załatwienie tej sprawy nie wymagało wydania decyzji administracyjnej. Organ wyjaśnił, że jego zdaniem charakteru informacji publicznej nie mają wnioski w sprawach indywidualnych, wnioski będące postulatem wszczęcia postępowania w innej sprawie, wnioski dotyczące przyszłych działań organu w sprawach indywidualnych, wnioski stanowiące ingerencję w działalność sądów, a także wnioski dotyczące dokumentów prywatnych. Informacja publiczna powinna mieć swój materialny odpowiednik, nie można bowiem zobowiązać do udzielenia informacji, która nie istnieje.

Ponownie rozpatrując sprawę, Prezes Sądu Rejonowego - pismem z dnia 20 września 2013 r., w odpowiedzi na wniosek M. J. z dnia 2 sierpnia 2013 r., poinformował go, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy. Odpowiadając na pytanie postawione w piśmie z dnia 2 sierpnia 2013 roku organ musiałby bowiem dokonać oceny czy decyzje sądu – sędziów były subiektywnym odczuciem, opierały się na przekonaniu, dotyczyły odbioru społecznego. Zdaniem organu, wszystkie ww. kwestie nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

M. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 2 sierpnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Zdaniem skarżącego, Prezes Sądu Rejonowego - załatwiając przedmiotową sprawę - rażąco naruszył:

1) art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 4, art. 6 ust. 2 oraz art. 13 ust. 1 ustawy, poprzez bezpodstawne uchylenie się organu od udzielenia żądanej informacji, w zakresie w którym Prezes Sądu Rejonowego wymijająco stwierdza, że żądana przez skarżącego informacja - treść dokumentu urzędowego odnośnie oświadczenia woli sędziego, złożona na dokumencie urzędowym w przedmiocie jego wyłączenia od rozpoznania sprawy

(art. 6 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy) nie jest informacją publiczną, mimo że żądane informacje są faktycznie informacją publiczną, gdyż dotyczą one jednego z podstawowych zadań publicznych państwa - prawidłowego sprawowania wymiaru sprawiedliwości oraz funkcjonowania Sądu Rejonowego w C. w związku z pełnieniem oraz wykonywaniem przez funkcjonariuszy publicznych tj. sędziów swych funkcji w związku ze składanymi wnioskami o wyłączenie sędziego od rozpoznania sprawy,

2) art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy, poprzez niewydanie decyzji administracyjnej, co uniemożliwiło skarżącemu złożenie odwołania oraz ponowną kontrolę instancyjną odnośnie prawidłowości działań Prezesa Sądu Rejonowego, która jest przewidziana normalnym tokiem postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na względzie skarżący wniósł o zobowiązanie Prezesa Sądu Rejonowego do rozpatrzenia jego wniosku z dnia 2 sierpnia 2013 r. o udzielenie informacji publicznej oraz stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Rejonowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w piśmie z dnia 20 września 2013 r.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) stanowią, że sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1) i podejmowaniu innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4).

Przedmiotem skargi uczyniono bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w zakresie nierozpoznania wniosku skarżącego z dnia 2 sierpnia 2012 r., nr [...], o udzielenie odpowiedzi na pytanie: "czy sędziowie Sądu Rejonowego w C. wyłączali się od rozpoznania spraw ze względu na negatywny stosunek sędziego do osoby, której sprawa dotyczy, a jeżeli tak, o podanie ilości takich wyłączeń na przestrzeni od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca 2013 r.", zadane w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ustawą".

Na gruncie wskazanej powyżej ustawy przez bezczynność organu rozumieć należy sytuację, w której organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Natomiast stanowisko organu o odmowie udzielenia informacji winno przybrać procesową formę decyzji administracyjnej, co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej w skrócie "k.p.a.".

Opisane okoliczności faktyczne niniejszej sprawy nie są sporne. Zaskarżona bezczynność wynika z faktu, że wnioskodawca nie uzyskał odpowiedzi na pytanie w trybie przewidzianym w ustawie, lecz jedynie został poinformowany pismem, że żądana informacja nie jest informacją publiczną. Stanowisko organu należy ocenić jako błędne.

Z brzmienia przepisów ustawy wynika, że realizacja "prawa dostępu do informacji" publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w związku

z art. 3 ust. 1 pkt 1-3 ustawy), wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy, to jest zawierająca aktualną wiedzę o sprawach publicznych. Po drugie, adresatem żądania udzielenia informacji na zasadach ustanowionych w ustawie musi być podmiot obowiązany do jej udzielenia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy. Po trzecie, żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udzielenie

(art. 4 ust. 3).

Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do szeroko rozumianych władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W judykaturze przyjmuje się, że informacja publiczna co do zasady dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organów władzy publicznej, związanych z organem bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzone przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. W art. 6 ust. 2 ustawy zawarta została legalna definicja dokumentu urzędowego, którym jest "treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy". W tym kontekście informacją publiczną będą zarówno orzeczenia sądów wydawane w przedmiocie wyłączenia sędziego, jak i oświadczenia sędziów składane w tej kwestii (zob. prawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku:

z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 185/13; z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt

II SA/Gd 300/13, dostępne w Internecie na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl, oba wydane w sprawach ze skarg M. J.). Tak więc oświadczenie sędziego - składane do akt sprawy i dotyczące wyłączenia jest dokumentem urzędowym według definicji zawartej w art. 6 ust. 2 ustawy. Sędzia jest bowiem funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1967 r. - Kodeks karny (Dz. U. nr 88, poz. 553, ze zm.) - art. 115 § 13 pkt 3, a oświadczenie o wyłączeniu składane jest do akt sprawy w ramach jego kompetencji i obowiązków, a zatem pozostaje w związku z wykonywaną funkcją publiczną.

W związku z powyższym uznać należy, że wniosek skarżącego – pismo z dnia 2 sierpnia 2013 r. - w całości dotyczył udostępnienia informacji publicznej.

Wyłączenie sędziego w sprawach cywilnych, na jego żądanie lub na wniosek strony, normuje przepis art. 49 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. nr 43, poz. 296, ze zm.) stanowiący, że sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie. Okoliczność taką stanowi m. in. kwestia istnienia stosunku osobistego pomiędzy sędzią a stroną lub jej przedstawicielem czy też kwestia istnienia stosunku o charakterze emocjonalnym takim jak: przyjaźń, sympatia, niechęć, nienawiść (por. Mariusz P. Wójcik – "Komentarz aktualizowany do art. 49 Kodeksu postępowania cywilnego" – LEX/el.-2013).

Podobne uregulowanie znajduje się w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. nr 89, poz. 555, ze zm.), zwanej dalej "k.p.k.", w przepisie art. 41 § 1 - stanowiącym, że sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Zgodnie z art. 42 § 1 k.p.k. wyłączenie następuje na żądanie sędziego, z urzędu albo na wniosek strony. Przepisy te stosowane są odpowiednio w sprawach o wykroczenie, jak o tym mowa w art. 16 § 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenie (Dz. U. z 2013 r., poz. 395).

W konsekwencji przyjąć trzeba, że oświadczenie sędziego o wyłączenie od rozpoznania sprawy, oparte na możliwych wątpliwościach co do jego bezstronności, stanowi informację publiczną. Tak zresztą należy rozumieć treść wniosku skarżącego z dnia 2 sierpnia 2013 r., bowiem oświadczenie sędziego w tym przedmiocie ma zawsze w pewnym sensie charakter subiektywny.

Podkreślenia przy tym wymaga, że w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U z 2002 r., nr 101, poz. 926, ze zm.), gdyż w art. 5 ust. 2 ustawy wprost wskazano, że ograniczenia w dostępie do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczą informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji.

Nie ulega również wątpliwości, że organy władzy sądowniczej zalicza się do organów władzy publicznej, które - na mocy art. 4 ust. 1 ustawy - są podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej. Zatem co do zasady Prezes Sądu Rejonowego jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Oceniając zgłoszone żądanie trzeba więc uznać, że skarżący domaga się w istocie odpowiedzi na pytanie, w ilu sprawach (bez rozróżnienia ich charakteru, czy cywilnych czy karnych) w okresie od 1 stycznia do 30 czerwca 2013 roku sędziowie składali oświadczenia o wyłączeniu ze względu na okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności. Prezes Sądu Rejonowego - jako organ władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy, w którego posiadaniu znajduje się żądana informacja, jest zobowiązany do jej udostępnienia.

Inną kwestią jest, że żądana we wniosku z dnia 2 sierpnia 2013 r. informacja publiczna ma niewątpliwie charakter informacji przetworzonej (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy), sąd bowiem nie prowadzi wykazów, nie ewidencjonuje oświadczeń w tym przedmiocie składanych przez sędziów. Zatem mimo tego, że oświadczenie takie złożone w konkretnej sprawie jest informacją prostą, to suma tych informacji, a więc ustalenie, czy były składane przez sędziów we wszystkich sprawach prowadzonych w Sądzie Rejonowym w C. - w okresie od 1 stycznia do 30 czerwca 2013 roku, oświadczenia o wyłączeniu staje się informacja przetworzoną. Tym samym żądanie takie wymaga poinformowania wnioskodawcy, że informacja publiczna, której udostępnienia się domaga, jest informacją przetworzoną, wobec czego jej udostępnienie jest możliwe jedynie w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W tym celu należy wezwać wnioskodawcę do wykazania takiego interesu w określonym terminie. Niewykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego w sytuacji żądania informacji przetworzonej skutkuje wydaniem decyzji o odmowie jej udostępnienia, na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy. Wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej umożliwi z kolei stronie wykorzystanie środków prawnych, łącznie z prawem wniesienia skargi ze względu na przyczynę odmowy.

Rozpoznając niniejszą sprawę organ powinien ponadto zwrócić uwagę, że udzielając odpowiedzi na pismo dotyczące wskazania interesu publicznego, M. J. stwierdził, że żąda dostępu do wszystkich akt w obecności uprawnionego pracownika Sądu Rejonowego w C., w celu samodzielnego wyszukania informacji określonych w piśmie z dnia 2 sierpnia 2013 roku. Zdaniem Sądu, powyższego stanowiska skarżącego nie można traktować jako zmiany żądania, w sensie dostępu do akt, gdyż skarżącemu nadal zależy na uzyskaniu informacji odnoszącej się do wyłączeń sędziów. Należy też wyjaśnić, że skarżący - powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej - nie może oczekiwać dostępu do wszystkich bądź niektórych tylko akt sądowych. Takie żądanie bowiem nie ma charakteru informacji publicznej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 7/13 oraz przywołane w niej orzecznictwo dostępne na https://cbois.nsa.gov.pl).

Dodatkowo zauważyć trzeba, że w dniu 2 sierpnia 2013 r. skarżący wystąpił do Prezesa Sądu Rejonowego z kilkunastoma wnioskami o udzielenie informacji publicznej, których treść jest zbliżona. Ponownie rozpoznając przedmiotowe wnioski organ powinien rozważyć, czy żądania w nich przedstawione w istocie się nie pokrywają i czy w konsekwencji wniosków tych nie należałoby rozpoznać łącznie.

Ponieważ organ w niniejszej sprawie pozostaje w bezczynności skutkiem błędnej oceny, że żądana przez M. J. informacja nie jest informacją publiczną, należało zobowiązać Prezesa Sądu Rejonowego do rozpoznania w terminie 14 dni wniosku skarżącego z dnia 2 sierpnia 2013 r. oznaczonego przez organ symbolem [...].

Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd - uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał skargę M. J. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego za zasadną i na podstawie art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Sąd stwierdził również, że bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa (punkt drugi wyroku). Organ wprawdzie udzielił błędnej odpowiedzi na wniosek strony, lecz wynikało to z dostosowania się do oceny i wskazań wynikających z decyzji Prezesa Sądu Okręgowego z dnia 16 września 2013 roku.