Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 735/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 23 marca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek /spr./, Sędziowie WSA Krzysztof Szczygielski, Asesor Monika Krzyżaniak, Protokolant asystent sędziego Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2005 roku sprawy ze skargi "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [..] Nr [..] w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z długu celnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. decyzją z dnia [..] odmówił unieważnienia zgłoszenia celnego [..] z dnia [..]

Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. postanowieniem z dnia [..] wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie uregulowania sytuacji prawnej towaru 750 kg aromatu tonic/h objętych procedurą składu celnego.

Ten sam organ postanowieniem z dnia [..] wyznaczył "A" Sp. z o.o. siedmiodniowy termin, liczony od następnego dnia po otrzymaniu postanowienia do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w związku z postępowaniem wszczętym z urzędu w sprawie uregulowania sytuacji prawnej towaru.

Adwokat Z. M., występujący w toku postępowania o unieważnienie zgłoszenia celnego, jako pełnomocnik Spółki w piśmie z dnia 1 marca 2004 r. wyjaśnił, że towar miał być dostarczony Spółce w systemie DDW. Dostarczony jest zatem wtedy, gdy zostanie pokwitowany po uprzednim otwarciu przesyłki i jego przeliczeniu bądź przeważeniu.

W tej sprawie nie nastąpiło usunięcie spod procedury składu celnego, lecz usunięcie spod dowozu w transporcie. Dlatego nie Spółka powinna być obciążona akcyzą i podatkiem WAT, lecz przewoźnik.

Zgłoszenie celne zostało wystawione już po kradzieży przesyłki, a kierowca samochodu nie powiadomił strony o dokonanej kradzieży.

Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. decyzją z dnia [..] Nr [..], działając na podstawie art. 207 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art.2 § 1 i § 2, art.23, art.38, art.85, art.211 § 1, § 2 i § 4, art.222 § 2, art.242 § 3, art.242 1 , art. 262 ustawy Kodeks celny, § 11 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15.10.1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów /Dz.U Nr 130, poz.851 ze zm./ w zw. z art. 19 § 3 Kodeksu celnego ust.2a w części I Postanowień Wstępnych /A. Stawki Celne/ załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23.12.2002 r. w sprawie ustalenia taryfy celnej /Dz.U Nr 226, poz.1885 ze zm./, określił kwotę cła wynikającą z długu celnego dla towarów w postaci 750 kg aromatu tonic/h zakwalifikowanego do pozycji PCN3302 10 100 ze stawką 0 % w wysokości 0,00 PLN.

Podał, że firma "A" Sp z o. o. w Ł. z dnia [..] zgłosiła towar w postaci 750 kg aromatu tonic/h do procedury składu celnego. Towar został objęty procedurą składu celnego i zwolniony. Bezpośrednio po dokonaniu odprawy celnej pojazd wraz z towarem został skradziony.

Stwierdził, że zgodnie z art.211 § 1 i 2 kodeksu celnego dług celny w przywozie powstaje w przypadku usunięcia, spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym. Dług celny powstaje z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego.

W myśl § 3 pkt 4 tego artykułu dłużnikami są w szczególności osoby zobowiązane do wykonania obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, którą zostały objęty.

Regulacja jasno określa przesłanki odpowiedzialności korzystającego ze składu celnego. Chodzi o osobę, która poddaje się określonej "procedurze zawieszającej" /art.89 § 1 pkt 2 i art.94 kodeksu celnego/ i odpowiada za dług celny powstają w przypadku usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnością celnym przywozowym /art.211 § 1/. O tym kiedy dług celny powstaje stanowi art.2111 § 2, według którego dług celny powstaje z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego. Wreszcie regulacje te - od strony podmiotowej - dopełnia art.211 § 3 wymieniając cztery kategorie osób będących dłużnikami zobowiązanymi do realizacji należności celnych od towarów przywiezionych z zagranicy i poddanych "procedurze zawieszającej". Takie - na zasadzie ryzyka - ukształtowanie odpowiedzialności za należności celne od towaru przywiezionego z zagranicy i poddanego "procedurze zawieszającej" nie pozostaje w sprzeczności z zasadami Kodeksu celnego, w szczególności mając na uwadze zasadę określającą obowiązek pokrycia należności celnych przez osobę dokonującą przywozu towaru z zagranicy.

Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, odpowiedzialność za dług celny osoby korzystającej ze składu celnego według art.211 § 3 pkt 4 Kodeksu celnego, wynika z samego faktu korzystania z określonej procedury celnej, przy czym osoba taka staje się dłużnikiem w momencie zaistnienia przewidzianych w ustawie faktów /usunięcia towaru spod dozoru celnego/. Korzystający z procedury składu celnego w związku z tym, iż uprzednio otrzymał zgodę na stosowanie tej procedury wziął na siebie odpowiedzialność za obowiązki wynikające z Kodeksu celnego. Bez znaczenia jest czy zdarzenie, z którym przepisy Kodeksu celnego łączą powstanie długu celnego było wynikiem działania tego podmiotu lub osób trzecich, jak również czy było to działanie celowe czy też efektem niedbalstwa lub niedochowania należytej staranności. Organ celny stwierdza czy określone obowiązki zostały wykonane, czy też nie. Nie bada przy tym stopnia przyczynienia się korzystającego z procedury celnej do niewykonania obowiązków. Konieczność takiego badania nie wynika z Kodeksu celnego. Osoba korzystająca z procedury celnej, prowadząc działalność gospodarczą w zakresie przywozu towarów na polski obszar celny, ponosi odpowiedzialność na zasadzie ryzyka. Korzystający z procedury składu celnego odpowiada za dług celny powstały w następstwie bezprawnego usunięcia towaru spod dozoru celnego, choćby nie ponosił winy. (Wyrok SN z 8.03.2001 r., III RN 135/00, OSNAP 2001/23/682).

Zgodnie z treścią art.222 Kodeksu celnego, kwota należności celnych przywozowych obliczana jest na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego. Jeżeli nie jest możliwe określenie chwili powstania długu celnego, kwota należności celnych przywozowych /.../ jest obliczana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili ustalenia, że towar znajduje się w sytuacji powodującej powstanie długu celnego. W przedmiotowej sprawie za datę powstania długu celnego należy przyjąć zatem datę zgłoszenia kradzieży przedmiotowego towaru tj. 23.07.2003 r.

Podstawą wymiaru cła jest wartość celna. Zgodnie z art.23 § 1 Kodeksu celnego wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny. Natomiast art.24 Kodeksu celnego stanowi, że jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie art.23, ustala się ją w kolejności art.25-28 Kodeksu celnego.

W przedmiotowej sprawie wartość celną towaru ustalono na podstawie art.23 Kodeksu celnego, przyjmując wartość transakcyjną z faktury nr [..] z dnia [..] załączonej do zgłoszenia celnego [..] z dnia [..]

Obowiązująca w dniu 23.07.2003 r. Taryfa celna przywozowa, stanowiąca załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 roku w sprawie ustanowienia taryfy celnej /Dz.U Nr 226, poz.1885 z 23 grudnia 2002 r./ przyjęła nazewnictwo i pełne zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury określania towarów, wprowadzonej w życie stosowną Konwencją. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólne reguły zapewniające jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej pozycji lub podpozycji, z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Dla przedmiotowego w sprawie towaru prawidłowy kod został ustalony zgodnie z regułą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Scalonej, tj. zgodnie z brzmieniem pozycji.

Zgodnie z treścią ust.2a części I Postanowień Wstępnych /A. Stawki celne/ załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia taryfy celnej zastosowano stawkę celną konwencyjną 0 %.

Kwotę długu celnego obliczono w następujący sposób:

Podstawa opłaty 68 981 PLN

Stawka 0 %

Kwota 0 PLN

Odsetek wyrównawczych nie naliczono, gdyż kwota odsetek wyrównawczych po wyliczeniu ni przekroczyłaby 20 EURO /Podstawa prawna: rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 29.08.2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych /Dz.U Nr 155, poz.1515 z 2003 r., § 6/.

Pełnomocnik Spółki w odwołaniu od tej decyzji podniósł, że w dniu 1 sierpnia 2003 r. do wniosku o unieważnienie zgłoszenia celnego załączono pełnomocnictwo "A" Sp. z o.o .

Od tego czasu jest pełnomocnikiem Spółki i wszelkie decyzje oraz wezwania winny być jemu doręczane.

Decyzję o odmowie unieważnienia zgłoszenia celnego z dnia [..] przesłano na jego adres. Pozostałą korespondencję przesyłano jedynie na adres Spółki. W rezultacie pełnomocnik nie otrzymał postanowienia o wszczęciu z urzędu postępowania celnego, postanowienia wzywającego do wypowiedzenia się w trybie art.216 i 200 ordynacji podatkowej.

W dniu 1 marca 2004 r., a zatem przed upływem 7-dniowego terminu pełnomocnik złożył odpowiedniej treści pismo procesowe.

Okoliczności wynikające z tego pisma mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy nie zostały wzięte w jakimkolwiek zakresie pod uwagę.

Podniósł, że sprawy nie można rozpatrywać w oderwaniu od postępowania karnego, a w szczególności od zeznań kierowcy skradzionego samochodu, które mają znaczenie dla decyzji celnych.

Przed Urzędem Celnym stronę reprezentował R. K.. W czasie kiedy udał się do urzędu towar umieszczony w samochodzie znajdował się pod dozorem kierowcy, który o godzinie 1130 opuścił pojazd, pozostawiając go bez dozoru na ulicy.

Kradzież samochodu wraz z towarem nastąpiła pomiędzy godziną 1130 a 1140. Pracownik R. K. dokonał odbioru i pokwitowania dokumentów ok. godziny 1340. Wcześniej, tzn. od momentu kradzieży samochodu do jej stwierdzenia - kierowca samochodu nie skontaktował się z nim.

W tych warunkach zgłoszenie celne nastąpiło po kradzieży towaru.

W żadnym razie nie można podzielić poglądu wynikającego z uzasadnienia decyzji, że "Bezpośrednio po dokonaniu odprawy celnej towar wraz z pojazdem został skradziony".

Skoro zatem zgodnie z treścią art.211 kodeksu celnego, dług celny powstaje z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego - decyzja określająca kwotę cła nie może być kierowana do Spółki.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy upoważnia do stwierdzenia, ze w tym stanie faktycznym nastąpiło usunięcie spod dozoru w transporcie.

Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [..] nr [..] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej podstawy prawnej w zakresie przepisów ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny i podał przepisy Kodeksu celnego. W pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu podał, że na podstawie dokumentu SAD nr [..] towar w postaci aromatu tonic/h 750 kg został zgłoszony do procedury składu celnego.

Przedmiotowe zgłoszenie celne zostało przyjęte przez organ celny w dniu 23.07.2003 r. o godzinie 1116 , co w myśl art. 65 § 3 Kodeksu celnego spowodowało z mocy prawa objęcie towaru procedurą składu celnego i określenie kwoty wynikającej z długu celnego.

Zgodnie z częścią VIII, załącznika nr 6 /Instrukcja wypełniania i stosowania dokumentu SAD/ do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7.09.2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych /Dz.U 2001.117.1250/ funkcjonariusz celny wpisuje godzinę i minutę przyjęcia zgłoszenia celnego w polu A zgłoszenia celnego.

Tym samym niezgodne z prawdą są twierdzenia strony, iż usunięcie towaru spod dozoru celnego nastąpiło jeszcze w czasie trwania procedury tranzytu.

Świadczą o tym również fakty podniesione przez stronę w odwołaniu. Strona nie kwestionuje, iż samochód wraz z towarem został skradziony pomiędzy godziną 1130 a 1140. W związku z tym, że zgłoszenie celne o objęcie towaru procedurą składu celnego zostało przyjęte o godzinie 1116 to należy przyjąć, że procedura tranzytu została zakończona, a towar został objęty procedurą składu celnego.

W rezultacie, w razie powstania długu celnego w przywozie, w wypadku usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym /art.211 § 1 Kodeksu celnego/, osoba która zobowiązana jest do wykonywania obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej składu celnego staje się z mocy prawa dłużnikiem i za powstały dług celny ponosi odpowiedzialność na zasadzie ryzyka /art.211 § 3 pkt 4 Kodeksu celnego/.

W rozpoznawanej sprawie w czasie, gdy firma "A" była już osobą korzystającą z procedury celnej składu celnego, w wyniku usunięcia towar spod dozoru celnego, powstał dług celny.

Tym samym firma, o której mowa na wstępie, stała się dłużnikiem i odpowiada na zasadzie ryzyka za powstały dług celny.

Postępowanie karne i jego wynik nie posiada mocy wiążącej w stosunku do postępowania w sprawie wymiaru cła. Przedmiotem postępowania celnego są bowiem zasady obrotu towarowego z zagranicą, obowiązki celne, natomiast postępowanie karne ma na celu ustalenie faktu istnienia winy, popełnienia przestępstwa i odpowiedzialności karnej. Postępowanie celne jest postępowaniem odrębnym od postępowania karnego, w związku z czym wynik postępowania karnego nie oznacza zwolnienia podmiotu dokonującego obrotu towarowego z zagranicą od obowiązków celnych.

W odwołaniu pełnomocnik strony podnosi, iż został pominięty w ramach postępowania prowadzonego przez organ celny w przedmiocie uregulowania sytuacji prawnej towaru w postaci 750 kg aromatu tonic/h objętego procedurą składu celnego.

Na poparcie swoich twierdzeń wskazuje, iż w dniu 1.08.2003 . do wniosku o unieważnienie zgłoszenia celnego zostało załączone stosowne pełnomocnictwo co spowodowało, że wszelkie decyzje i wezwania winny być doręczane pełnomocnikowi.

W nawiązaniu do twierdzeń pełnomocnika strony co do udzielonego pełnomocnictwa wyjaśnił, iż przed naczelnikiem urzędu celnego toczyły się dwa odrębne postępowania celne.

Jedno w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego nr [..] z dnia [..] , wszczęte wnioskiem strony z dnia 1.07.2003 r., drugie w przedmiocie uregulowania sytuacji prawnej towaru objętego procedurą składu celnego, wszczęte z urzędu.

W przypadku pełnomocnictwa istotne jest, czy pełnomocnictwo w rzeczywistości udzielone zostało dla danej sprawy.

Pełnomocnictwo, na które powołuje się w odwołaniu pełnomocnik strony zostało złożone do pierwszej z w/w wymienionych spraw.

Mając na uwadze, że faktu istnienia pełnomocnictwa nie można domniemywać, organ celny I instancji wszczynając z urzędu postępowanie celne w przedmiocie uregulowania sytuacji prawnej towaru w postaci 750 kg aromatu tonic/h objętego procedurą składu celnego nie mógł przyjąć, iż pełnomocnictwo załączone do innej sprawy ma moc wiążącą w danej sprawie.

Strona zamierzając działać przez pełnomocnika powinna dać temu wyraz poprzez złożenie pełnomocnictwa do akt sprawy, której dotyczy postępowanie. Mając na uwadze, że do akt sprawy o sygnaturze [..] stosowne pełnomocnictwo nie zostało przedłożone, tym samym organ celny zasadnie uznał, iż strona działa samodzielnie.

Wyjaśnił, że decyzję organu pierwszej instancji należało uchylić w części dotyczącej podstawy prawnej z następujących względów.

W podstawie prawnej decyzji z dnia [..] nr [..], Naczelnik Urzędu Celnego II Ł. wskazał art.211 § 4 Kodeksu celnego. Mając na uwadze, ze przepis art.211 składa się jedynie z trzech paragrafów, a w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej, powołano się na § 3 pkt 4 cytowanego przepisu, należy uznać, iż w podstawie prawnej rzeczowej decyzji powinien być wskazany art.211 § 3 pkt 4 Kodeksu celnego.

W skardze do Wojewódzkiego sadu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik "A" Sp. z o.o w Łodzi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu.

Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o oddalenie skargi z przyczyn podanych w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art.3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Oznacza to, sąd administracyjny bada, czy organy administracyjne nie naruszyły prawa materialnego i procesowego. Decyzja zaś lub postanowienie - stosownie do art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270 ze zm./ - podlega uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi:

1/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

2/ naruszenie prawa materialnego dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

3/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponadto - po myśli punktu 2 w/w przepisu, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji lub postanowienia Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała prawo w sposób określony w art. 145 § 1 p.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika skarżącej Spółki, że nie został poinformowany o wszczęciu z urzędu postępowania celnego i o pozostałych czynnościach, co uniemożliwiło mu korzystanie z uprawnień wynikających z przepisów art.200 i 216 Ordynacji podatkowej to stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie.

W dniu 5 sierpnia 2003 r. wpłynął wniosek pełnomocnika "A" Sp. z o.o. w Ł. o unieważnienie zgłoszenia celnego. Do wniosku dołączono pełnomocnictwo z dnia 30 lipca 2003 r. Zawiera ono upoważnienie adw. Z. M. do prowadzenia sprawy "A" Sp. z o.o. przed urzędami celnymi. Nie wynika z niego, aby ten adwokat został upoważniony do prowadzenia innych spraw Spółki przed organami celnymi, toczącymi się równolegle lub do spraw wszczętych w przyszłości. Pełnomocnictwo dotyczyło jedynie postępowania o stwierdzenie nieważności zgłoszenia celnego, które zakończyło się wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [..]

Podnieść należy, że przepisy kodeksu celnego nie wprowadzają domniemanego pełnomocnictwa.. Czyni to przepis art.137 § 3a ordynacji podatkowej, ale jest ono ograniczone do sytuacji, w której:

a/ czynność dotyczy nie całej sprawy a poszczególnych kwestii procesowych,

b/ kwestie procesowe są mniejszej wagi,

c/ czynności dokonuje małżonek strony,

d/ samo upoważnienie, jak i jego zakres są niewątpliwe.

W tej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Nie można więc domniemywać, że pełnomocnik występujący w sprawie ostatecznie zakończonej jest pełnomocnikiem we wszystkich sprawach celnych tego podmiotu gospodarczego.

Organ celny wszczynając postępowanie z urzędu , nie miał obowiązku doręczać adw. Z. M. postanowienia o wszczęciu postępowania i postanowień podjętych w toku postępowania administracyjnego. Zwrócić jednak należy uwagę, że organ I instancji nie zachował terminu wyznaczonego stronie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Skarżąca Spółka otrzymała postanowienie o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu w dniu 25 lutego 2004 r, a więc termin minął w dniu 3 marca 2004 r. Organ natomiast wydał decyzję już w dniu [..]

Nie miało to jednak wpływu na wynik sprawy, bo ten błąd został naprawiony przez organ II instancji postanowieniem z dnia [..] o wyznaczeniu terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, na które to postanowienie pełnomocnik Spółki nie odpowiedział.

Nie można również podzielić poglądu, że zgłoszenie celne nastąpiło po kradzieży towaru.

Zgodnie bowiem z art.65 § 3 pkt 1 i 2 kodeksu celnego przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje z mocy prawa objęcie towaru procedurą celną i określenie kwoty wynikającej z długu celnego. W tej sprawie przyjęcie zgłoszenia jak wynika z wpisu w polu A nastąpiło o godzinie 1116 i w tym czasie nastąpiło objęcie towaru procedurą składu celnego. A stosownie do art.211 § 1 kodeksu celnego dług celny w przywozie powstaje w wypadku usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym. § 2 tegoż przepisu stanowi, że dług celny powstaje z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego.

Oznacza to, że skarżąca Spółka, jako podmiot zobowiązany do wykonywania obowiązków stosowania procedury celnej składu celnego staje się z mocy prawa dłużnikiem i za powstały dług celny ponosi odpowiedzialność na zasadzie ryzyka /art.211 § 3 pkt 4 Kodeksu celnego/.

(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2001 r. III RN 138/00, OSNP 2001/15/477).

Skoro zatem storna skarżąca od momentu dokonania zgłoszenia korzystała z procedury składu celnego tj. o godz. 1116 23 lipca 2003 r., a kradzież tj. usunięcie spod dozoru celnego nastąpiła pomiędzy godz.1130 a 1140 tego dnia, to w tym przedziale czasowym powstał dług celny za który ponosi odpowiedzialność.

W świetle powyższych przepisów nie ma znaczenia kiedy przedstawiciel Firmy odebrał dokumenty i pokwitował ich odbiór. Nie ma również znaczenia okoliczność, że kierowca samochodu nie poinformował go o kradzieży, co w rezultacie oznacza, że nieuwzględnienie wniosku o dopuszczenie dowodów zgromadzonych w toku postępowania karnego było uzasadnione.

Z tych też względów Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę.