Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 98/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 78 § 1, art. 84, art. 89 § 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia del. WSA Inga Gołowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 4 października 2012 r. sygn. akt III SA/Łd 527/12 w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

I.

Wyrokiem z 4 października 2012r. sygn. akt: III SA/Łd 527/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] kwietnia 2012r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów.

Sąd I instancji podał, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] lutego 2012r., nr [...] o cofnięciu W. S. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów - udzielonego przez Prezydenta Miasta Ł. dnia 28 sierpnia 2001r., za nr 071, a następnie rozszerzonego dnia 15 stycznia 2003r. o zakres badań technicznych rodzaju "cdef" oraz zobowiązującą do zwrotu ww. uprawnienia diagnosty w terminie 7 dni od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna.

W dniu 12 lipca 2011r. przeprowadzona została kontrola Stacji Kontroli Pojazdów [...] zlokalizowanej w S. G. przy ul. S. 6. W toku czynności ustalono, że diagnosta W. S. dnia 12 lipca 2011r. wykonując badanie okresowe pojazdu marki Seat Leon o nr rej. [...] dokonał sprawdzenia skuteczności działania hamulców bez użycia miernika siły nacisku na pedał hamulca oraz sprawdzenia ustawienia świateł poza ławą pomiarową. Ponadto ustalono, że dnia 21 czerwca 2011r. diagnosta W. S. wykonując badanie pojazdu marki Fiat Doblo o nr rej.[...] pobrał niewłaściwą opłatę za ponowne sprawdzenie pojazdu po wcześniejszym badaniu o wyniku negatywnym. Ponowne sprawdzenie nastąpiło po upływie 14 dni od daty pierwszego badania.

Pismem z 23 lipca 2012r. właściciel SKP [...] S. K. poinformował, że w stosunku do diagnosty, który dopuścił się stwierdzonych nieprawidłowości zostały wyciągnięte odpowiednie konsekwencje a przypadki tego rodzaju nie powtórzą się w przyszłości. W. S. ustosunkowując się do stwierdzonych nieprawidłowości wyjaśnił, iż odnośnie badania samochodu marki Seat Leon nie użycie miernika nacisku siły na pedał hamulca spowodowane było bardzo niską zabudowy osłony kolumny kierowniczej pojazdu. W tym przypadku badanie siły nacisku przy użyciu miernika spowodowałoby, że nacisk nogi na miernik zamiast w osi nacisku nastąpiłby pod kątem, co dawałoby niewiarygodny wynik. Podczas kontroli ww. pojazdu dokonał także wymiany żarówki świateł mijania. Po zakończeniu tej czynności odruchowo sprawdził ustawienie świateł. Pojazd stał na podnośniku wykorzystywanym również do geometrii kół samochodowych. Stąd oparł się na założeniu, że powierzchnia podnośnika jest wypoziomowana. Co do przekroczenia 14 dniowego terminu liczonego od daty pierwszego badania samochodu marki Fiat Doblo zakończonego wynikiem negatywnym strona wyjaśniła, że zaświadczenie przedłożone przez właściciela pojazdu było częściowo zniszczone. Powyższe spowodowało błędny odczyt daty wykonania badania (12 czerwca 2011r. zamiast 3 czerwca 2011r.).

Prezydent Miasta Ł. poinformował W. S. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. W toku prowadzonego postępowania strona załączyła dokumentację techniczną podnośnika znajdującego się na wyposażeniu SKP, z której wynika, że podnośnik spełnia wymagania w zakresie poziomości i falistości, a co za tym idzie może stanowić "przedłużenie ław pomiarowych stanowiska kontrolnego". Strona załączyła również oświadczenie właściciela pojazdu Seat Leon z 16 listopada 2011r. o fakcie istnienia w dniu badania pojazdu (12 lipca 2011r.) dodatkowej półki zamontowanej pod osłoną kierownicy. Półka ta została zdemontowana w sierpniu 2011r., bowiem nie spełniała swoich funkcji.

Pełnomocnik W. S. wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość oraz dopuszczenie dowodu z opinii rzeczoznawcy samochodowego na okoliczność, że brak założenia na pedał hamulca miernika nacisku nie miało wpływu na wynik badania z uwagi na brak połączenia tego miernika z urządzeniem diagnostycznym znajdującym się na stacji; dopuszczenie dowodu z zeznań właściciela stacji na okoliczność rodzaju urządzenia diagnostycznego i przebiegu kontroli; dopuszczenie dowodu z zeznań osób kontrolujących stację diagnostyczną na okoliczność przebiegu kontroli i ilości pracowników stacji obecnych w trakcie kontroli oraz o wyznaczenie rozprawy administracyjnej.

Postanowieniem z [...] stycznia 2012r. Prezydent Miasta Ł. odmówił przeprowadzenia zgłoszonych przez pełnomocnika strony wniosków dowodowych.

Decyzją z [...] lutego 2012r. Prezydenta Miasta Ł. orzekł o cofnięciu W. S. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów w posiadanym zakresie oraz zobowiązał go do zwrotu uprawnienia w zakreślonym terminie.

Na skutek rozpoznania odwołania zaskarżoną decyzją, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, iż podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 89 ust. 3 ustawy z 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym. Powołany przepis nakazuje właściwemu staroście cofnięcie uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych, w przypadku stwierdzenia przeprowadzenia przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania lub wydania przez diagnostę zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie z stanem faktycznym lub przepisami. W niniejszej sprawie wskutek przeprowadzonej w dniu 12 lipca 2012r. kontroli SKP [...] w S. G. ustalono, że diagnosta W. S. dokonał w dniu 12 lipca 2011r. kontroli samochodu osobowego marki Seat Leon o nr rej. [...] niezgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 18 września 2009r. w sprawie zakresu i przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach. Kontrolujący stwierdzili, że diagnosta dokonał sprawdzenia siły hamowania bez użycia miernika siły nacisku na pedał hamulca oraz sprawdzenia ustawienia świateł poza ławą pomiarową. Odnosząc się do wyjaśnień strony co do niemożliwości zamontowania miernika siły nacisku organ wskazał, iż zgodnie z przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazd uczestniczący w ruchu ma być zbudowany, wyposażony i utrzymany w sposób zapewniający m.in. dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne posługiwanie się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy jednoczesnym jej obserwowaniu. Natomiast okresowe badanie techniczne polega m.in. na sprawdzeniu czy dany pojazd odpowiada wymienionym wymogom. Natomiast co do sprawdzenia poprawności ustawienia świateł poza ławą pomiarową bez znaczenia, w ocenie organu pozostaje okoliczność zachowania poziomości przez podnośnik, na którym znajdował się pojazd. Bez znaczenia na wynik sprawy pozostaje też kwestia możliwości wykorzystywania tego podnośnika jako przedłużenie ław pomiarowych. Ustalony stan faktyczny sprawy jednoznacznie wskazuje, że sprawdzenie świateł w samochodzie marki Seat Leon nastąpiło poza ławą pomiarową. Odnosząc się do podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania organ odwoławczy uznał je za bezzasadne. Zdaniem Kolegium stan faktyczny sprawy został zebrany i oceniony w sposób kompletny i wyczerpujący. Natomiast okoliczności, na które wskazuje pełnomocnik strony w zgłoszonych wnioskach dowodowych, zostały wyjaśnione w toku postępowania.

II.

W. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 77§1, art. 78§1, art. 80, art. 84 i art. 89§2 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego sprawy, oddalenie zgłoszonych wniosków dowodowych, jak również nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej. Pełnomocnik zarzucił także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie kosztów postępowania oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając skargę podniósł, iż podtrzymuje w całości zarzuty wywiedzione w odwołaniu. Zgłoszone w postępowaniu administracyjnym wnioski dowodowe miały na celu wykazanie jaki był przebieg kontroli i zakwestionowanie ustaleń zawartych w protokole kontrolnym. W ocenie pełnomocnika skarżącego odwoływanie się do pisemnych wyjaśnień skarżącego oraz właściciela kontrolowanej SKP nie jest podstawą do odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. Pominięcie zgłoszonych wniosków czyni dokonane ustalenia całkowicie dowolnymi. Pełnomocnik podkreślił również, że skarżącemu przysługuje prawo kwestionowania ustaleń zawartych w protokole, którego to prawa został pozbawiony przez organy obu instancji.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie.

Postanowieniem z 13 września 2012r., sygn. akt: III SA/Łd 527/12 Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

III.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. uznał, że skarga była niezasadna.

W pisemnych motywach wyroku, Sąd I instancji stwierdził, że podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Zgodnie z art. 84 ust. 3 powołanej ustawy starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono:

1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania;

2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

W przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna (art. 84 ust. 4 ustawy). Celem art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Oczywiste są bowiem konsekwencje naruszania podstawowych zasad i dopuszczenie do ruchu pojazdów o niesprawdzonym stanie technicznym, a mianowicie stworzenie zagrożenia dla wszystkich uczestników ruchu drogowego.

W niniejszej sprawie wydanie przez starostę decyzji administracyjnej w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnienia do dokonywania badań technicznych poprzedziło postępowanie administracyjne, oparte na wynikach przeprowadzonej kontroli Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów [...] zlokalizowanej w S.G. przy ul. S. 6. Zgodnie z art. 83b ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym nadzór nad stacjami kontroli pojazdów sprawuje starosta. W ramach wykonywanego nadzoru starosta co najmniej raz w roku przeprowadza kontrolę stacji pojazdów w zakresie: zgodności stacji z wymaganiami, o których mowa w art. 83 ust. 3 powołanej ustawy, prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów oraz prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji (art. 83b ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Zakres kontroli, która odnosi się przede wszystkim do prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów określa art. 83b ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Na podstawie art. 81 ust. 15 ustawy Prawo o ruchu drogowym Minister Infrastruktury w dniu 18 września 2009r. wydał rozporządzenie w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. 2009, Nr 155, poz.1232). W myśl - obowiązującego w dniu przeprowadzonej kontroli-powołanego rozporządzenia zakres okresowego badania technicznego obejmuje min. sprawdzenie i ocenę prawidłowości działania poszczególnych zespołów i układów pojazdu, w tym ocenę prawidłowości działania, ustawienia i własności świetlnych świateł zewnętrznych, w tym prawidłowość działania urządzeń sygnalizacyjnych, jak również ocenę stanu technicznego, skuteczności i równomierności działania hamulców (§ 2 ust.1 pkt 3 lit. b i c rozporządzenia). Dział II załącznika nr do powołanego rozporządzenia określa szczegółowy sposób badania skuteczności i równomierności działania hamulców podczas badania technicznego pojazdu. Zgodnie z §2 ust. 1 pkt 5 działu II załącznika nr 1 - podczas pomiaru siły hamowania na każdej osi powinien być również zmierzony nacisk na pedał (dźwignię) hamulca na urządzenie sterujące przyczepy lub zmierzone ciśnienie w siłownikach pneumatycznego układu hamulcowego, stosowane podczas pomiaru. W myśl pkt 4.1.2 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia kontrola ustawienia świateł drogowych i mijania w płaszczyźnie poziomej i pionowej następuje na ławie pomiarowej za pomocą przyrządów do kontroli ustawienia świateł.

Skarżący w dniu 12 lipca 2011r. przeprowadził badanie technicznego pojazdu marki Seat Leon o nr rej. [...] niezgodnie z przepisami ww. rozporządzenia. Starosta jak to wynika ze sformułowania "cofa" musiał, a nie tylko mógł cofnąć nadane diagnoście uprawnienie. Okoliczności sprawy jednoznacznie wskazywały, że nie było podstaw do podważenia stanu faktycznego, dokonanej przez organy oceny dowodów oraz interpretacji przepisów prawa regulujących zasady przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz ich dokumentowania. Przepis prawa, który stanowi podstawę cofnięcia uprawnienia diagnoście ma charakter bezwzględnie obowiązujący, albowiem stwierdzenie uchybień określonych w tym przepisie zawsze skutkuje zastosowaniem określonych w nim sankcji. Organ nie ma możliwości miarkowania konsekwencji i jeśli stwierdzi chociażby jedno uchybienie określone w art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym ma obowiązek cofnąć diagnoście uprawnienie.

Tak kategoryczny zapis wiąże się z odpowiedzialnością jaka spoczywa na diagnoście w kwestii bezpieczeństwa pojazdów uczestniczących w ruchu drogowym.

Za bezzasadne uznać należało zarzuty naruszenia art. 7, art. 77§1 i art. 80 k.p.a. Organy administracji publicznej w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy i dokonały jego prawidłowej oceny w granicach określonych przepisem art. 80 k.p.a. Organy administracji zapewniły skarżącemu czynny udział w postępowaniu zapoznając go ze zgromadzonym materiałem dowodowym i umożliwiając tym samym ustosunkowanie się do zgromadzonych dowodów w sprawie. W wyniku zaś prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego organy administracji zasadnie uznały, iż w sprawie zachodzi przesłanka do pozbawienia skarżącego uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów, na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Za chybiony należało uznać zarzut naruszenia art. 78§1 i art. 84 k.p.a. poprzez odmowę uwzględnienia wniosków dowodowych skarżącego o powołanie biegłego i przesłuchanie świadków. Organ administracji nie ma obowiązku przeprowadzenia dowodu przedstawionego przez stronę, jeżeli w jego ocenie wniosek ten dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w postępowaniu. Dowód z opinii biegłego powinien być dopuszczony wówczas, gdy po przeprowadzeniu postępowania dowodowego co do okoliczności faktycznych, okaże się, że pełna ocena jego wyników wymaga bliższego poznania reguł istniejących w danej dziedzinie. To znaczy, jeżeli zaistnieje potrzeba pozyskania wiadomości wybiegających poza zwykłą rutynową działalność organu. W toku przeprowadzonej kontroli bezspornie ustalono, że skarżący przeprowadził badanie techniczne pojazdu w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami rozporządzenia z 18 września 2009r. W ocenie Sądu stwierdzenia powyższych nieprawidłowości nie wymagało od organów administracji wiadomości specjalnych z zakresu działania.

Słusznie stwierdziły organy administracji, iż rozprawa administracyjna ma na celu przyśpieszenie lub uproszczenie postępowania, w sytuacji gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych. Okoliczność wystąpienia stwierdzonych w toku kontroli nieprawidłowości potwierdził zarówno skarżący, jak i właściciel kontrolowanej stacji. Z pism kierowanych do organu administracji, wynikało, że ww. potwierdzili fakt wystąpienia nieprawidłowości oraz wyjaśnili przyczyny ich powstania.

IV.

W. S., działając przez pełnomocnika adwokata, zaskarżył powyższy wyrok w całości. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Ł. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zm. dalej-p.p.s.a.) zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a)art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania oraz brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego,

b)art. 78§1, art. 84 k.p.a. poprzez oddalenie wniosków dowodowych na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy,

c)art. 89§2 k.p.a. poprzez zaniechanie wyznaczenia rozprawy administracyjnej.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania i o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie sporządzono.

V.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw (art. 184 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 183§1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w §2 art. 183 p.p.s.a. w tej sprawie nie występują.

Autor skargi kasacyjnej, oparł ją wyłącznie na podstawach wynikających z art.174 pkt 2 p.p.s.a. przy czym konstruując zarzuty nie powiązał ich z odpowiednimi przepisami ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wadliwość ta nie miała jednak wpływu na możliwość rozpoznania przedmiotowego środka zaskarżenia.

Skarżący kasacyjnie, dostrzega nieprawidłowości w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okazały się niezasadne. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, iż zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem polegającym na przedstawieniu stanu faktycznego niezgodnie z rzeczywistością i niezasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji, gdy organy nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego.

Podkreślić przede wszystkim należy, że w skardze kasacyjnej, podobnie, jak wcześniej w skardze skierowanej do Sądu I instancji, nie sprecyzowano, jakie konkretnie okoliczności przyjęte jako stan faktyczny, nie były zgodne z rzeczywistością.

Z wywodów zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji wynika, iż Sąd ten przyjął za prawidłowy stan faktyczny ustalony w zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ustalenie tego stanu nastąpiło na podstawie wyczerpującego materiału dowodowego w postępowaniu przeprowadzonym z zachowaniem procesowych gwarancji ochrony praw strony.

Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że materiał dowodowy został zebrany przez organy administracji w sposób rzetelny i skrupulatny. Był kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Organy wyczerpały swoje możliwości dowodowe natomiast jego spójna, logiczna i kompleksowa ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów. Organ rozpatrzył nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności.

Co ważne i co wymaga zaakcentowania, ustaleń faktycznych dokonano w trakcie kontroli w Stacji Kontroli Pojazdów w S. G. w dniu 12 lipca 2011r. Wtedy to, na miejscu, kontrolerzy obserwując pracę diagnosty W. S., stwierdzili nieprawidłowości w podejmowanych przez niego czynnościach-sprawdzenia skuteczności działania hamulców oraz ustawienia świateł poza ławą pomiarową. Powyższa okoliczność nie została zakwestionowana przez skarżącego. Stwierdzenie tych nieprawidłowości nie wymagało od organu podejmowania dodatkowych działań a w szczególności powołania biegłego czy też wyznaczenia rozprawy administracyjnej.

Przypomnieć bowiem należy, że zgodnie z art. 78§1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Jednak żądania takiego można nie uwzględnić, jeżeli dotyczy ono okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Dowód z opinii biegłego powinien być dopuszczony wówczas, gdy po przeprowadzeniu postępowania dowodowego co do okoliczności faktycznych okaże się, że pełna ocena jego wyników wymaga bliższego poznania reguł istniejących w danej dziedzinie. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny podziela w całości stanowisko Sądu I instancji, że w przedmiotowej sprawie organy administracji publicznej w sposób prawidłowy oceniły brak potrzeby powoływania opinii. Nie bardzo zresztą wiadomo, jakie okoliczności miałyby być stwierdzone przez eksperta, skoro nieprawidłowości stwierdzono bezpośrednio, obserwując pracę diagnosty przy pojeździe.

Ustosunkowując się do zarzutu zaniechania przeprowadzenia rozprawy administracyjnej stwierdzić należy, iż przeprowadzenie rozprawy administracyjnej nie jest obligatoryjne. Art. 89§1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej przeprowadzi w toku postępowania rozprawę w każdym przypadku, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania bądź osiągnięcie celu wychowawczego albo gdy wymaga tego przepis prawa. W §2 powołanego artykułu wskazano, że organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. W postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje zatem reguła rozpoznawania sprawy przez organ orzekający na rozprawie. Organ administracji postępowanie wyjaśniające prowadzi - co do zasady poza rozprawą, chyba, że zachodzą przesłanki przeprowadzenia rozprawy. Jeżeli jednak w ocenie organu rozprawa nie doprowadziłaby do uproszczenia i przyspieszenia postępowania, nie jest konieczna ze względu na ewentualny cel wychowawczy, a obowiązku jej przeprowadzenia nie przewiduje przepis prawa, postępowanie administracyjne może być przeprowadzone bez rozprawy, tak jak to miało miejsce w przypadku rozpatrywanej sprawy. Ustawodawca, co prawda, wskazuje na powinność przeprowadzenia rozprawy także w przypadkach, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron, tj. gdy w sprawie biorą udział co najmniej dwie strony o sprzecznych interesach, które organ powinien uzgodnić ( E. Iserzon [w:] Komentarz IV, 1970, s. 182), jednak z przypadkiem takim nie mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Przewidziana dalej w omawianej regulacji powinność przeprowadzenia rozprawy, gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków i biegłych nie jest równoznaczna z koniecznością przeprowadzenia rozprawy w każdym przypadku przeprowadzenia wymienionych dowodów, gdyż przeprowadzenie rozprawy uzależnione jest od wyjaśnienia sprawy. W rozpoznawanej sprawie organ zgromadził wyczerpujący materiał dowodowy poza rozprawą. (wyrok NSA z 12 grudnia 2008r. sygn. akt: II GSK 361/08 LEX nr 518210). Zarzut związany z nie przeprowadzeniem rozprawy jest więc niezasadny.

Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz powinien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy podatkowe. Sam fakt, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy oceniony odmiennie niż oczekiwał tego skarżący nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania administracyjnego.

Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na mocy art. 184 p.p.s.a.