Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1878/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183, art. 174, art. 153, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Walentynowicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Alicja Plucińska – Filipowicz Sędzia NSA Henryk Ożóg Protokolant Andżelika Borek po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 lipca 2006 r. sygn. akt II SA/Rz 414/06 w sprawie ze skargi L. G. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 11 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Rz 414/06, oddalił skargę L. G. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu stanowiska Sąd ten przedstawił następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Wojewoda P. decyzją z dnia [...] marca 2004 r. uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] grudnia 2002 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą L. G. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z funkcją usługową wraz z garażem na działce nr [...] w obr. [...] oraz przyłączem wody, energii elektrycznej, kanalizacji sanitarnej, deszczowej na działkach nr [...], [...], [...], [...] w obr. [...] położonych przy ul. [...] w R. i odmówił w/w zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Powodem uchylenia decyzji organu I instancji był fakt, że organ I instancji udzielając pozwolenia na budowę niesłusznie przyjął, że działka inwestora położona jest w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej (plombowej) i w związku z taką klasyfikacją zabudowy nie przeprowadził postępowania dowodowego pod kątem spełnienia wymogów określonych w § 13 ust. 1, 2 i 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (obowiązującego w dacie wydania pozwolenia). W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 10 grudnia 2003 r., sygn. akt SA/Rz 635/03, uchylił decyzję Wojewody P. z dnia [...] marca 2003 r., którą uchylono do ponownego rozpatrzenia decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] grudnia 2002 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą L. G. pozwolenia na budowę inwestycji, w którym to orzeczeniu Wojewoda stwierdził, że wnioskowana inwestycja nie narusza ustaleń Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta R., uchwalonego Uchwałą Nr [...] z dnia [...] czerwca 1992 (Dz. Urz. Woj. [...] z 1992 r. Nr [...], poz. [...]) jak i wymogów zawartych w decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] lutego 2002 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

Organ zauważył, że w wyniku wydania powyższego wyroku pozostały mu do rozpoznania odwołania K. G. oraz R. Ł. W wyniku przeprowadzonej rozprawy w dniu 21 stycznia 2004 r. odwołujący się podtrzymali zarzuty podniesione w odwołaniach, dodając, że istniejący od strony wschodniej 10-piętrowy budynek wielorodzinny usytuowany w odległości około 60 m od ich działek, powoduje ograniczenie dopływu światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych w ich budynkach. W toku rozprawy ustalono, że na działce nr ewid. [...] od strony południowej, stanowiącej współwłasność K. G. i E. i M. M., istnieje budynek mieszkalny usytuowany w odległości 3,50 m od granicy działki inwestora, wybudowany wg ich oświadczenia w 1938 r. Posiada on w ścianie od strony działki inwestora otwór drzwiowy oraz otwór okienny z pomieszczenia na poddaszu. W poddaszu w/w budynku istnieje drugi pokój, który posiada otwór okienny od strony wschodniej. Na działce nr [...] graniczącej z działką inwestora od strony północnej zlokalizowany jest budynek mieszkalny R. Ł. składający z 3 pokoi (jeden na poddaszu) oraz kuchni z aneksem jadalnym z otworami okiennymi w ścianie wschodniej (prostopadłej do granicy działki) i jednym otworem okiennym w ścianie północnej. Rozpoznając ponownie odwołania organ odwoławczy ustalił, iż z projektu zagospodarowania działki stanowiącej integralną część zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę wynika, że projektowany budynek został usytuowany w odległości 3,00 m od granicy z działką nr [...], stanowiącą własność R. Ł. ze ścianą bez otworów oraz od strony granicy z działką nr [...], stanowiącą współwłasność K. G. i E. i M. M., w odległości w części w 4 m z otworami okiennymi i projektowanym garażem w odległości 1,5 m (ze ścianą bez otworów). Część jednak obiektu budynku mieszkalnego nadwieszona została nad garażem została zlokalizowana w samej granicy z działką własności K. G. Porównując z kolei wymogi z § 13 do sytuacji na działce nr [...] stanowiącej własność R. Ł., oparto się między innymi na przedłożonym przez inwestora operacie "linijka słońca" opracowanym przez uprawnionego projektanta. Z operatu wynika, że zapewnione zostanie pole widzenia o kącie 60° w płaszczyźnie poziomej, a obiekt przesłaniający (projektowany budynek mieszkalny) znajdujący się w tym polu jest usytuowany w odległości równej jego wysokości, mierzonej od parapetu okna przesłaniającego, co spełnia wymogi określone w § 13 ust. 3 wspomnianych warunków technicznych. Wymogi określone powyżej spełnione są także w stosunku do pomieszczeń mieszkalnych posiadających otwory okienne w dalszej odległości od granicy z działką inwestora. Ustalenia te pozwoliły na stwierdzenie, że planowana zabudowa działki nr [...] nie narusza wymogów zawartych w § 13, 57 i 60 warunków technicznych w stosunku do obiektów istniejących. Mając na względzie fakt, iż projektowany budynek został zaprojektowany częściowo bezpośrednio przy granicy z działką [...] ze ścianą o wysokości 9,67 zaprojektowanie tak wysokiej ściany w granicy nieruchomości naruszy interes K. G., gdyż uniemożliwi ewentualną zabudowę jego działki w odległości 4,00 m od granicy. W decyzji stwierdzono, że nie zostały zachowane wymogi odległości usytuowania budynku projektowanego do granicy działek sąsiednich określone § 12 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych co w konsekwencji ogranicza ewentualną niemożliwość rozbudowy na działkach nr [...] i [...] istniejących budynków.

Rozpoznając zarzuty skargi L. G. na powyższą decyzję Sąd I instancji wyrokiem z dnia 23 lutego 2005 r., sygn. akt II SA/Rz 326/04, uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że odmowie podlegać mogą tylko realnie istniejące uprawnienia osób trzecich, które w chwili orzekania o pozwoleniu na budowę znajdują się w sferze realizacji, a nie deklarowane lub przyszłe.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargi kasacyjne Wojewody P. oraz R. Ł. i K. G., wyrokiem z dnia 15 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 634/05, uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden przepis prawa budowlanego ani żaden inny przepis nie daje dodatkowych uprawnień temu inwestorowi, który pierwszy zabudowuje działkę. Sąd następnie wskazał, że w ponownym postępowaniu Sąd I instancji powinien uwzględnić postanowienia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Z uwagi natomiast na fakt, że pozwolenie na budowę dotyczy usytuowania części obiektu bezpośrednio przy granicy działki Sąd I instancji powinien rozważyć czy dopuszczalne jest odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych lub norm i czy wymaga ono zgody właściwego organu przed wydaniem pozwolenia na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, uznał, że skarga L. G. nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu Sąd uznał, że stan faktyczny sprawy jest niekwestionowany i sprowadza się do stwierdzenia faktu, że skarżący zamierza realizować inwestycję (budynek mieszkalny z funkcją usługową) na działce nr ewid. [...] obr. [...] położną w R. będącą własnością jego i żony A. K. G. Posadowienie tego budynku inwestor planuje w odległości 3 m od granicy działki nr [...] własności R. Ł. ze ścianą bez otworów okiennych oraz w odległości 4 m ze ścianą z otworami od granicy działki nr [...] stanowiąca współwłasność K. G. oraz E. i M. M. z tym, że nadbudowa mieszkalna nad garażem włączona w bryłę projektowanego domu wysunięta jest w nadwieszeniu do granicy tej działki. Oznacza to, że w tej części projekt przewiduje budowę w granicy działki nr [...], zaś takiemu usytuowaniu sprzeciwili się właściciele działek nr ewid. [...] i [...]. Sąd uznał, że z akt sprawy wynika, iż inwestor realizuje inwestycję w zakresie zmniejszonym, niż to wynika z decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] lutego 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Warunki w tej decyzji obejmują budowę budynku mieszkalnego z funkcja usługową i rozbudowę istniejącego garażu. Natomiast z przedstawionego projektu budowlanego i złożonego przez niego oświadczenia wynika, że realizuje jedynie budowę budynku mieszkalnego wraz z funkcją usługową. Rozbudowy garażu nie realizuje, wobec jego rozebrania, natomiast projektowany garaż jest włączony w bryłę domu mieszkalnego. W tym stanie faktycznym sprawy postanowienia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie zostały naruszone w przedłożonym projekcie budowlanym. W ocenie Sądu postanowienia te nie zwalniają jednak inwestora od zachowania postanowień dotyczących odległości sytuowania tego budynku od granicy działek sąsiednich, a określonych w § 12 ust. 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia, które wynoszą dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi – 4 m, dla budynków zwróconymi w stronę granicy ścianą bez otworów – 3 m. Przepis art. 9 ust. 1 prawa budowlanego przewiduje możliwość wyjątkowego odstępstwa od przepisów techniczno- budowlanych, o których mowa w art. 7, ale w niniejszym stanie faktycznym nie ma on zastosowania. Akta administracyjne sprawy wskazują bowiem, że takiej zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych inwestor nie posiada. Sąd podzielił zatem stanowisko organu odwoławczego, że nie zostały zachowane wymogi odległości w usytuowaniu budynku projektowanego do granicy działek sąsiednich określone § 12 ust. 4 rozporządzenia, a stwierdzone naruszenia stanowiły przyczynę do odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi – nieprawidłowości w posadowieniu budynków na działkach sąsiednich – Sąd stwierdził, że wykraczają one poza zakres rozpoznawanej sprawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, opartą na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył L. G., reprezentowany przez adwokata, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

– naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 4, art. 5 ust. 1 pkt. 8, art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane polegające na ogólnym zastosowaniu powołanych przepisów bez wnikliwej analizy co do możliwości zastosowania takiej regulacji przewidzianej przepisami Prawa budowlanego oraz przepisami techniczno-budowlanymi, które w pełni dają podstawę do ich zastosowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącemu pozwolenia na budowę,

– rażące naruszenie art. 31 ust. 2 i 3 Konstytucji RP poprzez naruszenie prawa do wolności i praw skarżącego, art. 32 Konstytucji RP poprzez usankcjonowanie działania organu administracji publicznej działającego w sprawie bez zachowania obiektywizmu, a tym samym w odczuciu skarżącego naruszenie jego prawa do równego traktowania przez władze publiczne i art. 64 Konstytucji RP poprzez ograniczenie prawa wolności skarżącego do zabudowy, a tym samym naruszenie istoty prawa własności,

– naruszenie § 12 ust. 8 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołując się na wyroki z dnia 18 marca 2005 r. sygn. akt II SA/Rz 326/04 oraz z 7 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Rz 414/06, podniesiono, że Sąd I instancji zajmuje rozbieżne stanowiska. Ponadto uznano, że Sąd w swojej analizie oparł się głównie na stanowisku jednej strony postępowania pomijając własną analizę stanu prawnego obejmującego datę wydania decyzji przez organ I instancji oraz wszelkie okoliczności wydania decyzji pozwolenia na budowę, w szczególności pominął dogłębną analizę tych okoliczności, na które w swoim uzasadnieniu zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 634/05. Skarżący podniósł, że organ I instancji wydając pozwolenie na budowę przyjął, że działka Inwestora położona jest w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej (plombowej), co w konsekwencji pozwoliło na sytuowanie planowanej zabudowy w granicy działki. Twierdzenie to jest w ocenie strony niczym nie uzasadnione, bowiem na żadnym etapie postępowania organ I instancji nie powołuje się na ten fakt. Zapis o śródmiejskiej zabudowie plombowej został zawarty w operacie "linijka słońca", który to operat jako materiał uzupełniający otrzymał Wojewoda P. na etapie postępowania odwoławczego już po wydanej decyzji przez organ I instancji (w dniu [...] marca 2003 r., decyzja pozwolenia na budowę wydana została zaś w dniu [...] grudnia 2002 r.) – organ I instancji nie został dotychczas nawet zapoznany z tym operatem. Skarżący uznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz Wojewoda P. analizując usytuowanie budynku na działce Inwestora odnoszą się jedynie do § 12 ust. 4 warunków technicznych obowiązujących w dniu wydania decyzji pozwolenia na budowę, pomija się natomiast treść § 12 ust. 8. Skarżący wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny nakazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu rozpatrując ponownie sprawę zwrócić uwagę przede wszystkim na § 12 rozporządzenia oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżący następnie stwierdził, że na żadnym etapie postępowania ani Wojewoda P., ani też Sąd Administracyjny nie zakwestionował faktu zgodności lokalizacji budynku z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ponadto nie wzięli oni pod uwagę, że na analizowanym terenie w zasadzie wszystkie budynki (w tym także na działce nr [...] i [...]) sytuowane są częściowo w granicy działek, co jest argumentem przemawiającym na korzyść planowanej budowy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono także, że Sąd I instancji stwierdził, że rozbudowa garażu nie jest realizowana, co zdaniem strony, jest nieprawdą, gdyż oświadczenie właściciela działki nr [...] dotyczyło faktu, iż budynek i garaże stanowią jedną bryłę, zaś istniejący garaż jest wprawdzie wkomponowany w rozbudowywany budynek, ale podlega przebudowie i rozbudowie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie okoliczności przesądzające o nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 ww. ustawy. Stwierdziwszy, że w sprawie niniejszej okoliczności te nie miały miejsca Sąd przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej uznając, iż nie mają one usprawiedliwionych podstaw.

Treść skargi kasacyjnej wskazuje, że oparto ją tylko na przesłance określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; a to art. 4, art. 5 ust. 1 pkt 8, art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane.

Autor skargi kasacyjnej zarzuca ogólne zastosowanie ww. przepisów bez wnikliwej analizy co do możliwości zastosowania takiej regulacji prawa budowlanego. Zarzut ten nie jest zasadny w świetle stanu faktycznego sprawy.

Uchylając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Rzeszowie z dnia 23 lutego 2005 r. sygn. akt II SA/Rz 326/04 Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II OSK 634/05 podkreślił, że ani przepisy prawa budowlanego, ani żaden inny przepis nie daje dodatkowych uprawnień inwestorowi, który pierwszy zabuduje działkę. Art. 4 prawa budowlanego zapewnia każdemu prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zasada swobody budowlanej kreowana tym przepisem stanowi rozwinięcie na gruncie prawa budowlanego zasady ochrony własności, o której traktuje art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP.

Art. 64 ust. 2 Konstytucji stanowi zaś, iż własność i inne prawa majątkowe podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Tak więc każdy właściciel nieruchomości, w każdym czasie ma prawo dokonać budowy, rozbudowy w taki sposób, by nie utrudnić właścicielom nieruchomości sąsiednich takich samych działań w stosownie wybranym przez nich czasie.

Poza dokonaną wykładnią przepisów art. 4 prawa budowlanego oraz powołaniem treści przepisów konstytucyjnych związanych z ochroną prawa własności Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swego wyroku szczególnie podkreślił, że usunięcie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. przepisu § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140) uzależniającego wydanie pozwolenia na budowę przy granicy nieruchomości od wyrażenia zgody przez właściciela działki sąsiedniej, powoduje, że sprawy, w których inwestor zamierza realizować budowę przy granicy z nieruchomością sąsiednią podlegają rozpoznaniu z zachowaniem obowiązujących przepisów ustawowych a w szczególności przy zastosowaniu tzw. prawa sąsiedzkiego.

Przywołano także stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zajęte w wyroku w składzie siedmiu sędziów z dnia 11 czerwca 2001 r. sygn. akt OSA 4/01, że właściwą podstawę prawną do dokonania oceny możliwości realizacji budowy przy granicy będzie stanowić treść przepisu art. 5 ust. 1 pkt 6 prawa budowlanego, wymagającego zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Również art. 144 k.c. przewidujący, że właściciel nieruchomości powinien powstrzymać się od działań, które zakłócałyby korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę.

Wskazane wyżej okoliczności stanowiące interpretację przepisów prawa poparte stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego jak i orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego były wiążące dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przy ponownym rozpoznawaniu sprawy (art. 153 p.p.s.a.). Ponadto we wskazaniach co do dalszego postępowania w ponownie rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził konieczność dokonania analizy dopuszczalności realizacji planowanej inwestycji skarżącego przy granicy z nieruchomością sąsiednią nr [...] w aspekcie § 12 warunków technicznych oraz z uwzględnieniem konstytucyjnego obowiązku równego traktowania wszystkich stron (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP), zasady konstytucyjnej ochrony prawa własności jak też dyspozycji art. 5 ust. 1 prawa budowlanego, treści art. 140 i art. 144 kodeksu cywilnego.

Oddalając skargę L. G. na decyzję Wojewody P. po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał kontroli kwestionowanej decyzji z uwzględnieniem wszystkich wskazówek Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wiążącej go interpretacji wskazanych wyżej przepisów prawa.

Sąd ten ustalił, że nadbudowa mieszkalna nad garażem włączona w bryłę budynku wysunięta jest w nadwieszeniu do granicy działki nr [...].

O ile usytuowanie inwestycji L. G. nie narusza przepisów techniczno -budowlanych w odniesieniu do nieruchomości oznaczonej nr [...] – w zakresie uregulowanym § 13, 57 i 60 – to wymogów tych nie spełnia w stosunku do nieruchomości oznaczonej nr [...]. Jak wynika z projektu budowlanego budynek na odcinku zbliżonym do granicy ma wysokość ściany 9,67 m. Stwarza to sytuację, że właściciel nieruchomości nr [...] planując zabudowę na swej działce dla zapewnienia właściwego naturalnego oświetlenia zmuszony byłby usytuować budynek w odległości co najmniej 8,82 m od granicy. Taki projekt budowlany skarżącego G. z realizacją budynku bezpośrednio przy granicy naruszy interes właściciela sąsiedniej działki, tj. K. G.. Narusza zatem przepis § 12 ust. 4 pkt 1 i 2 ww. przepisów wykonawczych.

Chybione są zatem zarzuty skargi kasacyjnej sprecyzowane zarówno w pkt 1 jak i 2 w świetle powyższych ustaleń i oceny Sądu pierwszej instancji.

Skoro art. 32 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi, to żadną miarą nie można uznać słuszności stanowiska autora skargi kasacyjnej, że odmowa udzielenia skarżącemu G. pozwolenia na budowę w granicy z działką nr [...] stanowi naruszenie art. 31 ust. 2 i 3 Konstytucji RP gwarantującego ochronę prawną własności – gdyż to realizacja spornej inwestycji naruszałaby interes prawny K. G. oraz konstytucyjnie chronione prawo własności, wykluczając możliwość zabudowy jego działki.

Niezasadny jest także zarzut skargi naruszenia § 12 ust. 8 rozporządzenia MGPiB z 14 grudnia 1994 r. warunków technicznych.

Sąd pierwszej instancji zgodnie z zaleceniami Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdził, że projekt budowlany nie narusza postanowień zawartych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Inwestor bowiem realizuje inwestycję w zakresie mniejszym niż to wynika z ww. decyzji o warunkach zabudowy odstępując od rozbudowy garażu.

Zaznaczyć równocześnie należy, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji wydana przez Prezydenta Miasta R. z dnia [...] lutego 2002 r. nie ustala jej realizacji w granicy. Decyzja ta w swej treści również nie podnosi takich ustaleń w planie zagospodarowania przestrzennego.

W podsumowaniu powyższych rozważań ocenić należy, iż zarzuty skargi kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw.

Uzasadnia to oddalenie skargi kasacyjnej. Z mocy art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.