Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 584/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: § 5;  § 8
journal: Dz.U. 2013 poz 1367
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - tekst jednolity
article: art. 235
journal: Dz.U. 2018 poz 917
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędzia WSA Anna Strzelec Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję L. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt III SA/Lu [...]

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 20 sierpnia 2019 r. (nr [...]) Wojewódzki Inspektor Sanitarny – po rozpatrzeniu odwołania strony – utrzymał w całości w mocy decyzję nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z dnia [...] kwietnia 2019 r. (nr [...]) o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego E. K. choroby zawodowej – [...] wymienionej w poz. 26 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367).

Do wydania powyższych decyzji administracyjnych doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu [...] marca 2018 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w L. przesłał Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Z. zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej u emerytowanego rolnika E. K., z prośbą o ocenę jego narażenia zawodowego na kleszcze zainfekowane krętkami [...] w okresie od 1977 do 1993 roku. Organ sanitarny wszczął postępowanie administracyjne w tym zakresie i przeprowadził ocenę narażenia zawodowego. Podczas przeprowadzania oceny narażenia zawodowego ustalono, że rolnik od [...] lipca 1977 r. do [...] listopada 1993 r. wykonywał prace we własnym gospodarstwie rolnym o powierzchni [...] ha, w skład którego wchodziły pola uprawne oraz łąki (pozyskiwano z nich siano na potrzeby własnej hodowli). Prowadzona była produkcja roślinna – uprawa zbóż, buraków pastewnych, ziemniaków i kukurydzy. W gospodarstwie hodowane było bydło mleczne, trzoda chlewna oraz drób. Ponadto w skład gospodarstwa rolnego wchodził las użytkowany dla pozyskiwania drewna opałowego. Rolnik wykonując prace związane z uprawą roślin – orka, siew, odchwaszczanie, zbiór i ponowna uprawa pola – w okresie od wiosny do jesieni, od wczesnych godzin rannych do późnych godzin wieczornych znaczną część dnia przebywał w odkrytym terenie. Prace rolnika indywidualnego wymagają częstej bytności w terenie (pola, łąka, las), co stwarza narażenie na ukąszenie przez kleszcze, w tym kleszcze zakażone krętkami [...]. Uznano tym samym, że na stanowisku pracy rolnika występowało narażenie zawodowe stwarzające możliwość powstania podejrzewanej choroby zawodowej – [...]. W jednostce orzeczniczej I stopnia właściwej do rozpoznawania chorób zawodowych przeprowadzono zgodnie z obowiązującą procedurą badania i analizę dostarczonej dokumentacji medycznej rolnika, na okoliczność rozpoznania u niego choroby zawodowej w związku z wykonywaniem pracy w narażeniu na wskazany czynnik biologiczny. Analiza zgromadzonej w sprawie dokumentacji leczniczej oraz przeprowadzone badania doprowadziły do wniosku, że skarżący przebył [...] w ostatnich latach. Jednakże fakt zakończenia przez niego pracy zawodowej rolnika i związanego z tym narażenia zawodowego w 1993 r. nie pozwolił ani bezspornie, ani nawet z wysokim prawdopodobieństwem łączyć przebytej w ostatnich latach [...] z narażeniem zawodowym sprzed ponad 25 laty. Dlatego jednostka orzecznicza I stopnia orzekła o braku podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej (orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] września 2018 r.).

Skarżący nie zgodził się z treścią tego orzeczenia i złożył wniosek o ponowne badanie go w jednostce orzeczniczej II stopnia. Wykonane w Klinice Chorób Zawodowych i Zdrowia Środowiskowego IMP w [...] badania serologiczne w kierunku [...] były dodatnie w klasie IgG oraz ujemne w klasie IgM, zarówno w teście E. jak i w teście W. . W wykonanych badaniach laboratoryjnych wartości poziomu czynnika reumatoidalnego, kwasu moczowego, białka C-reaktywnego, OB oraz elektrolitów były prawidłowe. Na podstawie konsultacji lekarza specjalisty chorób zakaźnych rozpoznano: stan po przebyciu zakażenia [...] w terminie trudnym do określenia. Na podstawie dostępnych danych nie ustalono daty zdarzenia, z zatem nie dokonano ustalenia, by do zakażenia doszło w okresie wykonywania przez rolnika pracy we własnym gospodarstwie rolnym. W konsekwencji brak związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zachorowaniem i okresem narażenia zawodowego spowodował stwierdzenie braku podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej ([...]). Skutkowało to wydaniem przez jednostkę orzeczniczą II stopnia takiej też treści orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] marca 2019 r.

W konsekwencji tego rodzaju ustaleń decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. rozstrzygnął negatywnie wniosek skarżącego, gdyż nie stwierdził u niego choroby zawodowej ([...]).

Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji i zaskarżył ją w całości. W odwołaniu zarzucił bezpodstawne przyjęcie, że w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy brak było podstaw do rozpoznania u niego choroby zawodowej opisanej w poz. 26 wykazu chorób zawodowych oraz wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji, poprzez stwierdzenie u niego choroby zawodowej w postaci [...].

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

Organ odwoławczy w swoim rozstrzygnięciu wyjaśnił, że z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie wynika, że w toku postępowania zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych, po zgromadzeniu kompletnej dokumentacji dotyczącej przebiegu zatrudnienia strony, sporządzono w dniu [...] marca 2018 r. kartę oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem u strony choroby zawodowej ([...]). Wprawdzie potwierdzono narażenie skarżącego na możliwość ukąszenia przez kleszcze mogące być nosicielami bakterii [...], jednakże Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w L. będący – zgodnie z § 5 ust. 2 wskazanego rozporządzenia – jednostką orzeczniczą pierwszego stopnia uprawnioną do orzekania w sprawach chorób zawodowych w dniu [...] września 2018 r. wydał orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Strona skorzystała z przysługującego jej – zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia – prawa i odwołała się od tego orzeczenia lekarskiego do jednostki orzeczniczej II stopnia (Instytutu Medycyny Pracy w [...]). W Instytucie tym uprawnieni lekarze po przeanalizowaniu dostarczonej wraz z odwołaniem dokumentacji leczniczej, wykonaniu badań lekarskich strony, badań dodatkowych i wywiadu z pacjentem uznali, że istotnie, skarżący uległ zakażeniu krętkami [...], jednakże jego początek jest aktualnie niemożliwy do precyzyjnego ustalenia, gdyż w dostępnej dokumentacji medycznej nie ma odnotowanej ostrej fazy zakażenia z obecnością rumienia wędrującego, a badania wykonane u pacjenta wykazały cechy zakażenia przewlekłego. Na podstawie dostępnych danych nie można było więc ustalić daty zdarzenia, czyli wykazać, że do zakażenia doszło w okresie wykonywania przez pracy rolnika we własnym gospodarstwie rolnym. Wykazanie zaś związku przyczynowego pomiędzy zachorowaniem i narażeniem zawodowym było niezbędne do rozpoznania choroby zawodowej.

Z tego względu organ odwoławczy stanowczo wyjaśnił, że po pierwsze, nie można zgodzić się z twierdzeniem strony, jakoby orzeczenia lekarskie jednostek orzeczniczych budziły wątpliwości co do wydanych opinii. Obie jednostki potwierdziły bowiem brak możliwości wystąpienia stanu chorobowego rolnika w okresie jego aktywności zawodowej. W procesie diagnostyczno-orzeczniczym brany był pod uwagę cały materiał dowodowy dotyczący choroby zawodowej badanego. Po drugie zaś organ stwierdził, że w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej organy inspekcji sanitarnej są związane rozpoznaniem choroby podanym w orzeczeniu lekarskim i nie są uprawnione do samodzielnej oceny zebranej w sprawie dokumentacji medycznej. Określony przez ustawodawcę tryb postępowania w sprawie chorób zawodowych nie przewiduje możliwości powoływania biegłych. W orzecznictwie wielokrotnie wskazywano, że wydane w sprawie orzeczenie lekarskie w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej ma charakter opinii biegłego, a organ prowadzący postępowanie jest nim związany. Dlatego organ nie ma prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Zgodnie natomiast z § 8 ust. 1 rozporządzenia, inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu lub o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie orzeczenia lekarskiego oraz postępowania epidemiologicznego (karty oceny narażenia zawodowego).

W konsekwencji, mając na uwadze cały przedstawiony materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, kartę oceny narażenia zawodowego sporządzoną przez organ I instancji oraz orzeczenia lekarskie wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w L. oraz Instytut Medycyny Pracy w Ł. wraz z dodatkowym pismem wyjaśniającym jednostki orzeczniczej I stopnia z dnia [...] lipca 2019 r. stwierdzono, że decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. jest prawidłowa pod względem merytorycznym i oparta została na prawidłowych podstawach prawnych, dlatego musiała zostać utrzymana w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję skarżący E. K. zaskarżył ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 2351 kodeksu pracy, poprzez błędne przyjęcie, że w rozpatrywanej sytuacji brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, pomimo istnienia ku temu wszelkich przesłanek – zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy;

II. naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1) art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a., polegające na nienależytym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy w zakresie stanu zdrowia oraz odczuwanych przez skarżącego dolegliwości, jak również wydanie decyzji w oparciu o pobieżne, lakoniczne co do meritum orzeczenie uprawnionych do orzekania w sprawach chorób zawodowych placówek medycznych, nieuwzględniające objawów chorobowych i dolegliwości na które uskarżał się od kilkunastu lat, a w konsekwencji nie zbadano w sposób należyty kiedy doszło do zakażenia bakterią [...];

2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego zastosowanie i podzielenie stanowiska organu I instancji i w konsekwencji utrzymanie decyzji pierwszoinstancyjnej w mocy w sytuacji, gdy decyzja ta oparta została na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym oraz w oparciu o pobieżne orzeczenia placówek medycznych uprawnionych do orzekania w sprawach chorób zawodowych, która jako taka pozostawała wadliwa w stopniu przesądzającym jej uchylenie.

W konsekwencji tak sformułowanych zarzutów skargowych skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w sprawie dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, dlatego nie zasługiwała na uwzględnienie.

Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa sformułowana w art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, z późn. zm. – dalej jako "kodeks pracy") ustawowa definicja choroby zawodowej. Według tego przepisu, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Z punktu widzenia skutku w postaci rozpoznania choroby zawodowej (czy też wykluczenia podstaw do jej stwierdzenia) istotne jest zatem, aby dane schorzenie było ujęte w wykazie chorób zawodowych oraz było spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem jej wykonywania, co należy stwierdzić w sposób bezsporny lub z wysokim prawdopodobieństwem. Inaczej rzecz ujmując, na pojęcie choroby zawodowej składają się dwa obligatoryjne elementy: wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych oraz istnienie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy. Związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym powinien być zawsze stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem (por. przykł. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 1218/12).

Stosownie do art. 2352 kodeksu pracy, rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (zob. wyrok NSA z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 654/12; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 26 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 1185/14).

Zgodnie § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367 – dalej jako "rozporządzenie"), decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

Z treści tego przepisu wynika zatem, że warunkiem koniecznym do stwierdzenia przez organ inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest uprzednie jej lekarskie rozpoznanie. Właściwe medyczne jednostki orzecznicze uprawnione do tego rozpoznania zostały określone w § 5 rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone we wskazanych przepisach, zatrudniony w jednej z wymienionych jednostek orzeczniczych (art. 5 ust. 1 rozporządzenia). W przepisach art. 5 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia przewidziano opiniowanie w tych sprawach przez dwa rodzaje jednostek orzeczniczych (I i II stopnia). Te ostatnie powołane zostały do weryfikacji wyników badań i ustaleń oraz oceny wniosków jednostek orzeczniczych I stopnia. Chodzi bowiem o to, aby w sprawach chorób zawodowych wnioski jednostek orzeczniczych nie były pochopne, ale możliwe do zweryfikowania przez lekarzy specjalistów innej jednostki. W sprawach dotyczących chorób zawodowych zadaniem lekarskich jednostek orzeczniczych jest wydanie orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, przede wszystkim na podstawie wyników przeprowadzonych bezpośrednio badań lekarskich, ale również na podstawie wszelkich innych istotnych dowodów pomocniczych obrazujących dany przypadek. Wydanie orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej ma miejsce wówczas, gdy uprawnione lekarskie jednostki orzecznicze stwierdzą, że występujące schorzenie u danej osoby, albo nie jest objęte wykazem chorób zawartych w załączniku do rozporządzenia, albo w sytuacji umieszczenia go na liście chorób zawodowych występuje zupełny brak związku przyczynowego-skutkowego stwierdzonego schorzenia z warunkami pracy (narażenia zawodowego), albo też związku takiego nie da się stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem z okresem narażenia zawodowego.

W sprawie niniejszej, jak jednoznacznie wynika to z materiału dowodowego, wydane orzeczenia jednostek orzeczniczych I i II stopnia, Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L., który zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia jako jednostką orzecznicza pierwszego stopnia uprawniona do orzekania w sprawach chorób zawodowych, a Instytut Medycyny Pracy w Ł. jako jednostka drugiego stopnia orzekająca na zasadzie § 7 ust. 1 rozporządzenia, wydały pozostające ze sobą w zgodzie i logicznym związku odrębne orzeczenia lekarskie, w których stwierdziły brak podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej, w postaci [...].

Wobec zgodnych i uzupełniających się oraz logicznych ustaleń organów orzeczniczych obu stopni, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. zasadnie na tej podstawie wydał decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. (nr [...]) o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej ([...] zaś decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. (nr [...]) Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Z okoliczności faktycznych tej sprawy wynika, że jedynie takie wnioski orzekające organy mogły wywieść w oparciu o należycie zgromadzone w sprawie dowody, według reguł proceduralnych określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a motywy podjętych decyzji należycie przedstawiły z uwzględnieniem przepisu art. 107 § 3 k.p.a.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i decyzji pierwszoinstancyjnej, orzeczenia medyczne poddane zostały prawidłowej ocenie, zgodnej z wymaganiami art. 80 k.p.a. Uwzględniono ocenę całokształtu materiału dowodowego, w tym w szczególności poza wydanymi opiniami także pozostałe zebrane dowody, w tym treść karty oceny narażenia zawodowego skarżącego, zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia. Sąd nie znajduje w okolicznościach tej sprawy argumentów, aby wnioski końcowe o braku podstaw do stwierdzenia u strony choroby zawodowej mogły zostać skutecznie podważone.

Podkreślić trzeba, że organy obu instancji trafnie przypisały istotne znaczenie w sprawie orzeczeniom medycznym, które wydane zostały przez podmioty posiadające wiadomości specjalne w zakresie orzekania o chorobach zawodowych. Wbrew twierdzeniom skarżącego, od wielu lat jednoznacznie w orzecznictwie wskazuje się, że orzeczenie lekarskie ma znaczenie kwalifikowanej opinii biegłego i stanowi zasadniczy dowód w sprawie dotyczącej stwierdzenia choroby zawodowej oraz – co istotne – merytorycznej treści tego orzeczenia organ Inspekcji Sanitarnej nie ma możliwości skutecznie zakwestionować, chyba że inna właściwa jednostka orzecznicza wyda opinię odmienną, w oparciu o nowe albo nieznane wcześniej dowody. Oznacza to, że wskazany organ inspekcji sanitarnej nie może w istocie samodzielnie dokonać rozpoznania choroby zawodowej, bowiem nie posiada wymaganych wiadomości specjalnych umożliwiających samodzielną ocenę, tak dokumentacji medycznej, jak też wyników badań strony. Organ inspekcji sanitarnej bazując wyłącznie na swojej wiedzy, nie może również zakwestionować nierozpoznania choroby zawodowej przez jednostki medyczne, bez uzyskania weryfikujących orzeczeń innych uprawnionych jednostek medycznych. Niedopuszczalne jest zatem, aby organ ten przeciwstawiał jedynie własną wiedzę wiadomościom specjalnym posiadanym przez lekarzy odpowiednich specjalności, uzewnętrznionym w treści ich sformalizowanych orzeczeń. Ocena organu Inspekcji Sanitarnej dotycząca orzeczeń medycznych sprowadza się zatem wyłącznie do warunków formalnych, tzn. ustalenia, czy zostały wydane we właściwej formie, czy zawierają należyte uzasadnienie, czy wydał je uprawniony lekarz, a jeśli uprawniony, to czy dodatkowo zatrudniony w odpowiedniej jednostce organizacyjnej i czy wnioski opinii odpowiadają dokonanym ustaleniom. Ocena może również dotyczyć sposobu argumentacji, jasności przekazu, kompletności, rzetelności, wszechstronnego wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii, a także braku sprzeczności orzeczenia z definicją choroby zawodowej określoną przepisami prawa (por. przykł. wyroki: WSA w Białymstoku z dnia 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 37/15; WSA w Gliwicach z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 817/13; WSA w Białymstoku z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 420/09)

Reasumując, organy w niniejszej sprawie oparły się na klarownych orzeczeniach lekarskich wydanych przez właściwe jednostki orzecznicze i działały zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia. Powyższa ocena formalna została w sprawie dokonana w sposób wszechstronny. Należy wskazać, że organy przekonująco wykazały, że rozpoznanie u skarżącego choroby w postaci [...], przy równoczesnym stwierdzeniu po jego stronie narażenia zawodowego w związku z wykonywanymi pracami w rolnictwie w okresie od [...] lipca 1977 r. do [...] listopada 1993 r., nie były wystarczającymi przesłankami do stwierdzenia, że rozpoznana [...] stanowi chorobę zawodową. Koniecznym warunkiem dla tego rozpoznania było bowiem wykazanie istnienia ścisłego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy charakterem wykonywanej pracy a objawami chorobowymi, które występują we właściwym okresie od ustania narażenia zawodowego. Chociaż w przypadku [...] okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym nie został określony w przepisach prawa, to jednak niewadliwie w tej sprawie przyjęto, że wskazany związek w niniejszej sprawie nie został z przyczyn uzasadnionych okolicznościami faktycznymi sprawy stwierdzony, na co dowodem jest to, że uprawnione jednostki i lekarze wydali komplementarne względem siebie orzeczenia, zawierające logiczne uzasadnienie i czytelne wyjaśnienie, dlaczego stwierdzono brak bezspornego lub występującego z wysokim prawdopodobieństwem związku choroby z narażeniem zawodowym oraz by choroba skarżącego powstała w trakcie pracy zawodowej.

W ocenie Sądu, powyższa ocena znajduje potwierdzenie w treści całokształtu materiału dowodowego sprawy. Tym samym ustalenia faktyczne dokonane przez organy uznać należało za całkowicie prawidłowe.

Reasumując dotychczasowe rozważania należy stwierdzić, że wbrew zarzutom skargi skontrolowane postępowanie administracyjne nie budziło zastrzeżeń co do jego wszechstronności w zakresie gromadzenia materiału dowodowego, czy jego też jego kompleksowej oceny, zgodnie z przepisami art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak również przebieg prowadzonego postępowania nie wskazują, by doszło do naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 § 1 k.p.a.), czy sprzeniewierzenie się zasadzie przekonywania oraz wyjaśnienia przesłanek, którymi organ kierował się przy rozstrzyganiu sprawy (art. 11 k.p.a.), a wreszcie by skonstruowanie uzasadnienia decyzji organu odwoławczego nastąpiło niezgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Ponieważ postępowanie w przedmiocie ustalenia choroby zawodowej toczy się przy uwzględnieniu procedury przewidzianej w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, to dodać można, że przewidziane w nim reguły proceduralne zostały zachowane.

Z przytoczonych względów skarga, która nie zawierała usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), obowiązany był o tym orzec, w sentencji wyroku.