Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 767/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Referent Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie wybudowania obiektów budowlanych w warunkach samowoli budowlanej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 25 maja 2005 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił zawieszenia toczącego się postępowania administracyjnego, dotyczącego wybudowania obiektów budowlanych w warunkach samowoli budowlanej, na działce nr [...], zlokalizowanej we W. T. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 9 maja 2005 r. M. S. złożyła wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 ust. 4 K.p.a. do momentu uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego przez Urząd Gminy K. dla fragmentu wsi W. T. Organ wskazał na treść przesłanek zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1 k.p.a. oraz na możliwość fakultatywnego zawieszenia postępowania na wniosek strony – w trybie art. 98 § 1 k.p.a. Jednocześnie organ pierwszej instancji zacytował treść przepisu art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane, dotyczącego podstaw orzeczenia o przymusowej rozbiórce obiektów budowlanych wybudowanych w warunkach samowoli budowlanej. Organ podkreślił, że w momencie budowy obiektów budowlanych, co do których toczy się niniejsze postępowanie administracyjne, zlokalizowanych na działce nr [...], jej przeznaczenie - zgodnie z obowiązującym wówczas miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla Gminy K. – określone było pod tereny upraw rolnych i ogrodniczych. Przystąpienie Gminy K. do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu wsi W. T. nie może mieć wpływu na prowadzone postępowanie administracyjne oraz jego rozstrzygnięcie, gdyż obowiązujące prawo nie przewiduje podejmowania decyzji w oparciu o ewentualne przyszłe niepewne zdarzenia, a takim jest zmiana prawa miejscowego zgodnie z oczekiwaniami strony.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła M. S., domagając się jego uchylenia. Żaląca zarzuciła obrazę przepisów postępowania, w szczególności art. 97 § 1 k.p.a., polegające na przyjęciu, że toczące się postępowanie w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi W. T. nie stanowi zagadnienia wstępnego skutkującego koniecznością zawieszenia toczącego się postępowania administracyjnego. Jednocześnie żaląca wskazał, że w niniejszej sprawie podstawę zawieszenia może stanowić także art. 98 § 1 k.p.a., gdyż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi sytuacja zagrożenia interesu społecznego.

Postanowieniem z dnia 21 lipca 2005 r. nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy. W uzasadnieniu, wskazując na treść art. 97 § 1 k.p.a., organ odwoławczy podał, że toczące się postępowanie w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi W. T. nie może stanowić zagadnienia wstępnego w rozumieniu tegoż przepisu. Nadto organ podał, że w sprawie niniejszej nie może znaleźć zastosowanie art. 98 § 1 k.p.a., gdyż dotyczy on jedynie sytuacji, w których postępowanie administracyjne zostało wszczęte na żądanie strony, nie zaś – jak w niniejszym przypadku – z urzędu. W tej sytuacji, rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji uznać należy za prawidłowe.

W skardze na powyższe postanowienie M. S. wniosła o jego uchylenie i umorzenia postępowania w sprawie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenia prawa procesowego:

1. rażące naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez odmowę potraktowania toczącego się postępowania w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 k.p.a.,

2. naruszenie art. 77 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego,

3. naruszenie art. 11 k.p.a., przez niewyjaśnienie zasadności przesłanek stanowiących podstawę rozstrzygnięcia,

4. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., przez pominięcie w uzasadnieniu skarżonej decyzji oceny faktów podanych przez stronę w toku postępowania,

5. naruszenie art. 154 k.p.a., przez odmowę zmiany lub uchylenia decyzji z uwagi na słuszny interes społeczny lub skarżącej.

W uzasadnieniu skarżąca podała, że uchwalenie nowego planu zagospodarowania przestrzennego przez Gminę K. jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 k.p.a., gdyż ma istotne znaczenie dla wyniku postępowania w toczącej się sprawie. Kwestia ostatecznego przeznaczenia terenów działki skarżącej pod zabudowę jest otwarta, a ma na tyle istotne znaczenie, że mogłaby nawet uczynić toczące się postępowanie bezprzedmiotowym. Organy administracji nie uwzględniły interesu skarżącej, narażając ją na znaczne koszty związane z rozbiórką obiektów budowlanych, które z perspektywy zmienionej treści planu zagospodarowania przestrzennego mogą okazać się bezcelowe. Zdaniem skarżącej, organ wydał decyzję opierając się na niekompletnym materiale dowodowym, której to sytuacji można by uniknąć jedynie poprzez uwzględnieni jej wniosku w przedmiocie zawieszenia postępowania. Nadto skarżąca zarzuciła brak prawidłowego uzasadnienia podstaw odmowy uznania toczącego się postępowania w przedmiocie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego za zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie a podniesione w niej zarzuty są całkowicie chybione.

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W przypadku, gdy w postępowaniu administracyjnym powstaje do rozstrzygnięcia zagadnienie wstępne, organ administracji obowiązany jest zawiesić postępowanie. Pod pojęciem zagadnienia wstępnego należy rozumieć sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego. Zawieszenie postępowania na tej podstawie uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: postępowanie administracyjne jest w toku, zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte oraz rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Jeżeli chodzi o tę przesłankę to organ musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym.

W sprawie niniejszej nie występuje zagadnienie wstępne w rozumieniu przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem kwestia uchwalenia, bądź też nie – zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przez Radę Gminy K. nie stanowi rozstrzygnięcia prawnego warunkującego możliwość wydania orzeczenia merytorycznego w przedmiotowej sprawie. Po pierwsze, zaznaczyć należy, na co już wskazywały organy administracji orzekające w sprawie, że ewentualne zmiany w planie miejscowym Gminy K. są zdarzeniem przyszłym i niepewnym, tym bardziej takie zmiany, jakich oczekuje skarżąca. Takie zdarzenie zaś nie może stanowić zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Po wtóre zaś wskazać należy, że zgodnie z ogólną zasadą procesową, organy orzekające w sprawie oceniają stan faktyczny według przepisów obowiązujących w dacie podejmowania decyzji. Natomiast zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 cyt. wyżej ustawy Prawo budowlane z 1974 r., obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce, o ile określony obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Zgodnie zatem z cytowanym przepisem miarodajny dla prawnej oceny prawidłowości wybudowanego obiektu budowlanego jest stan prawny obowiązujący w czasie jego budowy. W szczególności chodzi tu o przepisy prawa miejscowego określające przeznaczenie gruntów.

W czasie postawienia obiektu, będącego przedmiotem sprawy, teren, na którym znajduje się działka skarżącej objęty był ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy K. z dnia 3 lipca 1991 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] r. Z ustaleń powyższego planu w sposób jednoznaczny wynika, że działka skarżącej znajduje się na terenie oznaczonym jako teren upraw polowych i ogrodniczych (symbol w planie: RP). Odnośnie zatem zawartych w skardze zarzutów wskazujących, iż zostały podjęte działania zmierzające do zmiany planu miejscowego w zakresie przeznaczenia terenu, na którym znajduje się działka skarżącej, to należy stwierdzić, że z uwagi na zapis zawarty w cytowanym przepisie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest to, jaki plan obowiązywał w dacie budowy przedmiotowego obiektu, to jest w latach 1993-1994, a nie to jaki plan będzie obowiązywał w przyszłości. Wszelkie zmiany planu miejscowego po tej dacie pozostają zatem bez wpływu na postępowanie w przedmiocie oceny prawidłowości wybudowanego przez rodziców skarżącej obiektu budowlanego.

Pozostałe zarzuty skarżącej, wskazującej na naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym art. 7 i 77 k.p.a., art. 11 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. nie znajdują odzwierciedlenia w materiale zebranym w sprawie i sprowadzają się do polemiki z rozstrzygnięciem organów administracji, nie akceptowanym przez skarżącą.

Mając na uwadze powyższe i fakt, że zarzuty skarżącej nie znalazły uzasadnienia w niniejszej sprawie Sąd, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami), oddalił skargę.