Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 3157/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 249 par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Lidia Błystak (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Berta Asesor WSA Dagmara Dominik Protokolant: Lucyna Barańska Po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za 2000 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

2

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia [...]skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego T. K. domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. ustalającej wymiar podatku od nieruchomości za lokal użytkowy, powołując się na uchwałę pięciu sędziów NSA z dnia 25.06.2001 r. sygn. FPK 4/00, którzy orzekli, że nie każdy lokal użytkowy jest nieruchomością, jeżeli najem dotyczy lokalu niewyodrębnionego prawnie, najemca nie jest płatnikiem podatku od nieruchomości.

Decyzją z dnia [...]Nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 221 i art. 233 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]Nr [...]odmawiającą wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. ustalającej skarżącemu T. K. wymiar podatku od nieruchomości za 2000 r.

Podzielił organ argumentację zawartą w decyzji organu I instancji, podnosząc, że stwierdzenie nieważności jest szczególnym trybem eliminacji decyzji ostatecznej, zapewne dlatego ustawodawca ograniczył czas, w którym tryb ten mógł być zastosowany wg stanu prawnego obowiązującego do dnia 31 grudnia 2002 r. Po upływie wskazanego w art. 249 § 1 Ordynacji podatkowej rocznego terminu od doręczenia decyzji wymiarowej stronie, organ podatkowy został zobligowany do odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności. W związku z tym, że w rozpatrywanej sprawie termin ten upłynął przed wniesieniem wniosku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zobowiązane zostało do odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności, bez względu na fakt zaistnienia przesłanek z art. 247 Ordynacji.

W skardze od powyższej decyzji skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na tym, że przyjęto jakoby obciążenie finansowe, które go dotyczy było podatkiem od nieruchomości, w związku z czym nierozpoznano merytorycznie jego odwołania od decyzji organu I instancji i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji SKO. Zarzucił skarżący, powołując się na uchwałę NSA z dnia 25 czerwca 2001 r., że skoro nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości, obciążenia finansowego wynikającego z decyzji, której stwierdzenia nieważności domaga się nie można traktować jako podatku od nieruchomości, co oznacza, że powołane w zaskarżonej decyzji przepisy uzasadniające odmowę merytorycznego rozpatrzenia jego odwołania nie mają zastosowania, a należność, która jego obciąża należy traktować jako opłatę pod nazwą

Sygn. akt ISA/Wr 3157/03

3

"podatek od nieruchomości" i mają zastosowanie przepisy art. 118 k.c. mówiące o 10 - letnim okresie przedawnienia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując zajęte stanowisko w zaskarżonej decyzji i argumentację z jej uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) w art. 85 stanowi: "Z dniem 1 stycznia 2004 r. tworzy się w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedzibę ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, utworzone na podstawie dotychczasowych przepisów, wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy, o której mowa w art. 1, oraz znosi się ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego", natomiast w art. 97 § 1 stanowi, że "Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".

Przepisy te uzasadniają stanowisko Sądu w przedmiocie odmowy przekazania niniejszej sprawy do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Sąd ten będzie właściwy jako sąd kasacyjny, w sytuacji, gdy strona niezadowolona z wydanego w sprawie wyroku złoży od niego, w sposób przewidziany przepisami prawa, skargę kasacyjną. Przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych stanowi, że sprawowana przez sądy administracyjne kontrola przeprowadzana jest pod względem zgodności zaskarżonych decyzji z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 249 § 1 Ordynacji podatkowej, wg którego treści "Organ podatkowy odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli żądanie zostało wniesione po upływie roku od jej doręczenia". Przepis w cytowanym brzmieniu ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie na podstawie przepisu art. 24 § 1 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387), który stanowi, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, która stała się

Sygn. akt ISA/Wr 3157/03 4

decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, czyli przed dniem 1

stycznia 2003 r., podlega rozpatrzeniu w trybie, na zasadach i w terminach określonych w

przepisach Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie

ustawy zmieniającej.

Skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej wymiar podatku za

2000 r. w dniu [...]natomiast decyzję wymiarową w przedmiocie podatku od

nieruchomości otrzymał w dniu [...].

Cytowany przepis art. 249 § 1 Ordynacji podatkowej, co wynika z jego brzmienia, zawiera

negatywną przesłankę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji,

obligując organy podatkowe do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia

nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli żądanie zostało wniesione po upływie roku od

doręczenia decyzji. Oznacza to, że organ podatkowy jest zobowiązany do przestrzegania z

urzędu terminu zakreślonego omawianym przepisem art. 249 § 1 Ordynacji, który jest

terminem zawitym i jego przekroczenie ma ten skutek, że wniosek o stwierdzenie

nieważności decyzji nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu.

Jak wynika z akt sprawy, czemu skarżący nie zaprzeczał, wniosek o stwierdzenie nieważności

decyzji w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2000 r. został wniesiony z

uchybieniem tego terminu, a więc po upływie roku od daty doręczenia przedmiotowej

decyzji. Zatem prawidłowo organ podatkowy odmówił wszczęcia postępowania o

stwierdzenie nieważności decyzji wymiarowej za 2000 r., co skutkuje uznaniem skargi za

nieuzasadnioną.

Bez znaczenia jest w tej sytuacji okoliczność, czy skarżący został prawidłowo, czy też nie,

uznany za podatnika podatku od nieruchomości za 2000 r.

W związku z powyższym, na mocy art. 151 powołanej na wstępie ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.

.