Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 589/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-08-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, art. 61 par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi MG na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] pełnomocnik strony skarżącej zawarł m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W jego ocenie wykonanie ww. decyzji miało wiązać się z powstaniem po stronie skarżącego szkody w postaci konieczności zwrotu otrzymanej już nadpłaty (w wysokości 1.177,- zł). Podkreślił, że zwrot wspomnianej nadpłaty musiałby nastąpić pomimo całkowitej bezzasadności zaskarżonej decyzji. Wskazał ponadto, że wstrzymanie wykonania decyzji w żaden sposób nie narazi budżetu państwa na szkodę lub uszczuplenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, a także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione. Istnienie tego obowiązku jest konsekwentnie podkreślane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. w szczególności postanowienie NSA z dnia 13.12.2004 r. FZ 496/2004, publ. system LexPolonica).

Podkreślić należy, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, iż na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami.

Wniosek będący przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Pełnomocnik strony skarżącej, uzasadniając tenże wniosek, nie podjął nawet próby wyjaśnienia w jaki sposób ewentualna konieczność uiszczenia kwoty 1.177,- zł może doprowadzić do wyrządzenia podatnikowi znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji nie może również stanowić potencjalna możliwość uwzględnienia skargi, w czym pełnomocnik strony – jak należy sądzić – upatruje jedną z podstaw do uwzględnienia rozpoznawanego żądania. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie może bowiem dokonywać oceny zawartości skargi (post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.).

W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

P.Pij.