Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 2278/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek (spr.) Sędzia del. WSA Dorota Dąbek Protokolant asystent sędziego Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 29 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 58/15 w sprawie ze skargi M.Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 31 października 2014 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M.Ł. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie 135 (słownie: sto trzydzieści pięć) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 3 czerwca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 58/15, oddalił skargę M. Ł. (skarżący), na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z 31 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego.

Z uzasadnienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia:

Agencja Celna [...] Sp. z. o.o., działająca z upoważnienia firmy M. Ł. (skarżący) 30 czerwca 2011 r., dokonała zgłoszenia celnego towaru w postaci "kamer samochodowych, kamer ukrytych w długopisie, zegarze i USB" (klasyfikując go do kodu Taric 8525 80 19 90, ze stawką celną 4,9% i stawką podatku VAT w wysokości 23% oraz "modułów GSM" klasyfikując je do kodu Taric 8517 62 00 11 z zerową stawką celną i stawką podatku VAT w wysokości 23%. Zgłoszenie celne, jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 62 WKC zostało przyjęte, a towar po zabezpieczeniu należności celnych i podatkowych objęto procedurą dopuszczenia do obrotu wg kodu Taric zadeklarowanego przez zgłaszającego.

Naczelnik Urzędu Celnego III "Port Lotniczy" w Warszawie po przeprowadzeniu w firmie skarżącego postępowania celnego mającego na celu stwierdzenie, czy nie zachodzą przesłanki uzasadniające retrospektywne zaksięgowanie kwoty należności w ww. zgłoszeniu celnym, decyzją z 28 lutego 2014 r. orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty należności celnych wynikającej z długu celnego w następstwie zmiany klasyfikacji taryfowej oraz stawki celnej dla importowanych "kamer samochodowych, kamer ukrytych w długopisie, zegarze i w USB. Przedmiotowy towar zaklasyfikowano do kodu Taric 8525 80 99 00, ze stawką celną 14% wartości celnej towaru. Organ pierwszej instancji dokonał także zmiany klasyfikacji taryfowej "modułów GSM" klasyfikując je do kodu Taric 8517 69 90 90. Zmiana ta nie miała jednak wpływu na kwotę długu celnego.

W wyniku rozpatrzenia odwołania od ww. decyzji Dyrektor Izby Celnej w Warszawie decyzją z 31 października 2014 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i orzekł, że kwota należności wynikających z długu celnego, podlegająca retrospektywnemu zaksięgowaniu wynosi 892,00 zł. W uzasadnieniu wydanej decyzji Dyrektor IC wskazał, że Wspólna Taryfa Celna (zwana dalej WTC) oparta jest o nazewnictwo i zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury, będącej rozszerzeniem 6-znakowego międzynarodowego systemu klasyfikacji towarów o nazwie Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów, opracowanego przez Radę Współpracy Celnej w Brukseli (obecnie Światowa Organizacja Celna). Klasyfikacja towarów podlega Ogólnym Regułom Interpretacji Nomenklatury Scalonej, które zasadniczo, wraz z uwagami wyjaśniającymi i uwagami dodatkowymi zawartymi w taryfie celnej, uściślają i wyjaśniają treść poszczególnych pozycji taryfy celnej. Uwagi te nie mają charakteru wskazówek interpretacyjnych, lecz są stosowanym w prawie celnym rodzajem legalnej definicji pojęć zawartych w przepisach prawa. W ocenie Dyrektora IC w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że importowany towar, w postaci mini kamer ukrytych w długopisach, zegarach i USB ze względu na podstawową funkcję jaką pełni (kamery wideo) winien być klasyfikowany do pozycji 8525 WTC, obejmującej kamery telewizyjne, kamery i aparaty cyfrowe oraz rejestrujące kamery wideo. Klasyfikacja jest wyznaczona postanowieniami reguł 1 i 3b) ORINS oraz uwagami 3 do Sekcji XVI, stanowiącymi, że jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, zespoły maszyn składających się z dwóch lub więcej maszyn, połączonych razem, aby tworzyć całość oraz, inne maszyny przeznaczone do wykonywania dwóch lub więcej wzajemnie uzupełniających się lub alternatywnych funkcji, należy klasyfikować tak, jakby składały się tylko z tej części składowej lub jako będące wyłącznie tą maszyną, która wykonuje funkcję podstawową. Kwestią sporną było natomiast zaklasyfikowanie towaru do właściwego kodu Taric. Dyrektor IC zaznaczył, że warunkiem zastosowania kodu Taric 8525 80 99 00 jest wykazanie obecności w spornych towarach odpowiedniego nośnika zdolnego do rejestracji plików wideo. Zdaniem Dyrektora IC, w celu identyfikacji takiego nośnika należy posiłkować się Notami wyjaśniającymi do pozycji 8523 WTC obejmującej z brzmienia różne typy nośników takich, jak "dyski, taśmy, półprzewodnikowe urządzenia pamięci trwałej, karty inteligentne i inne nośniki do rejestrowania dźwięku lub innych zjawisk, nawet nagrane, włączając matryce do produkcji dysków, ale wyłączając produkty objęte działem 37". Są to nośniki służące do rejestrowania dźwięku lub innych zjawisk. Takie nośniki są zazwyczaj umieszczane w urządzeniu do zapisu lub odtwarzania, lub z niego wyjmowane, i mogą być przenoszone z jednego do drugiego urządzenia, do zapisu lub odtwarzania. W ocenie Dyrektora IC ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało, że przedmiotowe urządzenia mają możliwość zapisywania danych z zewnętrznego źródła, tj. innego niż wbudowana kamera telewizyjna i mogą być używane jako pendrive. Oznacza to, że pliki wideo mogą być przesyłane przez złącze USB do przedmiotowych urządzeń na kartę micro SD (lub SD) z urządzenia do automatycznego przetwarzania danych. Takie urządzenia zaś należy klasyfikować do kodu Taric 8525 80 99 00, jako pozostałe rejestrujące kamery wideo. Powyższa taryfikacja jest zgodna z postanowieniami reguł 1, 3b) i 6 ORINS oraz stanem towaru z daty zgłoszenia celnego. Tym samym wskazana przez przedstawiciela skarżącego taryfikacja do kodu 8525 80 91 00, obejmująca rejestrujące kamery wideo nadające się jedynie do zapisu dźwięku i obrazu zarejestrowanego przez kamerę telewizyjną była nieprawidłowa i sprzeczna z postanowieniami reguł interpretacyjnych, Notami Wyjaśniającymi do pozycji 8525 i 8523, brzmieniem not wyjaśniających do pozycji 8525 i 8523, brzmieniem kodów CN 8525 80 91 i 8525 80 99 oraz stanem towaru z daty zgłoszenia celnego.

Dyrektor IC uznał za prawidłową, zastosowaną w zgłoszeniu celnym taryfikację wideo rejestratorów tras samochodowych (kod 8225 80 91 00).

Sąd pierwszej instancji wyrokiem z 3 czerwca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 58/15, uznał, że skarga nie jest zasadna.

W uzasadnieniu wydanego wyroku Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie było zaklasyfikowanie towaru do właściwego kodu Taric, który skarżący zadeklarował do kodu 8525 80 19 90, natomiast organy celne orzekły o klasyfikacji do kodu 8525 80 99 00. W ocenie Sądu, w świetle przepisów taryfy celnej, kod HS 8525 80 obejmuje zgodnie z jego brzmieniem "kamery telewizyjne, kamery i aparaty cyfrowe oraz rejestrujące kamery wideo" kod CN 8525 80 19 – "pozostałe" kamery telewizyjne wyszczególnione w kodach 8525 80 19 20, 8525 80 25 8525 80 19 31, 8525 80 19 35, 8525 80 19 40, 8525 80 19 90; kod CN 8525 80 30 - "kamery i aparaty cyfrowe" inne niż wymienione powyżej (tzn. z wyłączeniem kamer telewizyjnych), kod CN 8525 80 91 - "rejestrujące kamery wideo nadające się jedynie do zapisu dźwięku i obrazu zarejestrowanego przez kamerę telewizyjną, kod CN 8525 80 99 – "pozostałe" rejestrujące kamery wideo, tzn. te, które nadają się nie tylko do zapisywania plików wideo pochodzących z wbudowanej wewnątrz kamery telewizyjnej, ale także plików pochodzących z innych źródeł. Sąd pierwszej instancji uznał, że przedmiotowe urządzenia mogące zapisywać dane na półprzewodnikowych urządzeniach pamięci trwałej, tj. wewnętrznej pamięci flash lub wymiennej karcie pamięci micro SD/micro SD HC, pochodzące z zewnętrznego źródła, tj. innego niż wbudowana kamera telewizyjna – dzięki posiadaniu funkcji pendrive’a są taryfikowane do kodu CN 8525 80 99, jako pozostałe rejestrujące kamery wideo, zgodnie z postanowieniami reguł 1, 3b) i 6 ORINS, brzmieniem uwagi 3 do Sekcji XVI oraz kodów CN 8525 80 19, 8525 80 91, 8525 80 99, jak również treścią not wyjaśniających do pozycji 8525 i 8523 WTC. Zdaniem Sądu, dla urządzeń rejestrujących sekwencje wideo pochodzące z własnego zewnętrznego źródła, czyli takich jak przedmiotowe mini kamery ukryte w zegarach, długopisach i pamięci przenośnej USB, właściwym do zaklasyfikowania jest kod Taric 8525 80 99 00. Natomiast wskazany przez przedstawiciela skarżącego kod Taric 8525 80 19 90, obejmujący "pozostałe" kamery telewizyjne, które nie posiadają zdolności do rejestracji sekwencji wideo pochodzących ani z własnego, ani z zewnętrznego źródła, czyli takie, które nie mogą pracować w trybie pendrive - nie dotyczy towaru będącego przedmiotem importu w niniejszej sprawie, co oznacza, iż kod ten nie może mieć zastosowania. Sama możliwość rejestracji sekwencji wideo do pendrive'a (kamera w długopisie) lub na wymiennej karcie pamięci mikro SD (lub mikro SD HC) wyklucza klasyfikację przedmiotowego towaru do deklarowanego kodu Taric, ponieważ, urządzenia objęte kodem 8525 80 19 90 takich zdolności (tj. rejestracji plików wideo) nie posiadają. Zdaniem Sądu, cechą przesądzającą o zastosowaniu kodu Taric 8525 80 99 00 jest rejestrowanie plików wideo na nośnikach trwałej pamięci półprzewodnikowej, z zewnętrznego źródła tj. innego niż wbudowana kamera telewizyjna, dzięki posiadaniu przez przedmiotowe urządzenia funkcji pendrive’a. W przypadku kamer ukrytych w długopisie, pamięci przenośnej USB i zegarze, nagrywanie plików odbywa się na kartach pamięci mikro SD lub mikro SD HC stosujących także jako nośnik danych pamięć flash (vide: specyfikacja Nr 10, 15 i 21). Tym samym, możliwość pracy w trybie pendrive (co jest niesporne i zostało wyeksponowane na str. 27 zaskarżonej decyzji) stanowi cechę przesądzającą o taryfikacji przedmiotowych urządzeń do kodu Taric 8525 80 99 00 obejmującego ,,pozostałe" rejestrujące kamery wideo, tzn. te, które nadają się nie tylko do zapisywania plików wideo pochodzących z wbudowanej wewnątrz kamery telewizyjnej, ale także plików pochodzących z innych źródeł. Natomiast sam rodzaj nośnika danych - tj. wewnętrzna pamięć flash lub pamięć flash na wymiennych kartach pamięci mikro SD/mikro SD HC nie przesądza o taryfikacji towarów do jednego z kodów CN - 8525 80 19, 8525 80 91 lub 8525 80 99. W ocenie Sądu pierwszej instancji zaskarżona decyzja zawiera prawidłowo sformułowane uzasadnienie faktyczne i prawne. Decyzja jest czytelna i przejrzysta, wnikliwie i wyczerpująco rozpatruje zebrany materiał dowodowy dotyczący stanu towaru pod kątem przepisów taryfy celnej. Decyzja zawiera klarowne stanowisko w kwestii ustalonego stanu towaru i jego taryfikacji. Umożliwia zatem weryfikację tego stanowiska przez Stronę skarżącą. Zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) Nr 1249/2011 z dnia 29 listopada 2011 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej, towarem, który klasyfikuje się do kodu CN 85258099 jest przenośne urządzenie do przechowywania i zapisywania plików wideo, w którym zarejestrowane przez urządzenie sekwencje wideo mogą być przesyłane albo przez złącza USB do urządzenia do automatycznego przetwarzania danych bez zmiany formatu plików wideo, albo do cyfrowego urządzenia wideo do zapisu, monitora lub odbiornika telewizyjnego przez złącze AV, gdzie pliki wideo mogą być przesyłane do urządzenia z urządzenia automatycznego przetwarzania danych przez złącze USB. Zaznaczono przy tym, że klasyfikacja analogicznych towarów jest uzależniona od możliwości zapisywania plików wideo ze źródeł innych, niż wbudowana kamera telewizyjna. Jeżeli istnieje taka możliwość - właściwym jest kod CN 8525 80 99, natomiast jeżeli nie, tzn. gdy rejestrujące kamery wideo nadają się tylko do zapisu dźwięku i obrazu zarejestrowanego przez wbudowaną kamerę telewizyjną - prawidłowym jest kod CN 8525 80 91, zgodnie z jego brzmieniem w taryfie celnej. Dokonana klasyfikacja taryfowa przedmiotowych kamer jest zgodna z wiążącymi informacjami taryfowymi. Sąd pierwszej instancji wskazał nadto, że wyróżnikiem między kodem CN 8525 80 91 a CN 8525 80 99 jest źródło, z którego pochodzić może obraz i dźwięk rejestrowany w tych urządzeniach. Jeśli pochodzi tylko z własnego obiektywu, stosowany był kod CN 8525 80 91. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że wbrew zarzutom skargi skarżący nie kwestionował ustaleń organu co do możliwości zapisu na spornych urządzeniach danych pochodzących z innych źródeł, niż wbudowana kamera. Ustalenia organu są zresztą poczynione na podstawie dokumentacji dostarczonej przez skarżącego. Za nieuzasadniony Sąd pierwszej instancji uznał zarzut błędnej klasyfikacji "identycznych" rodzajowo towarów do czasu wydania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1249/2011 z dnia 29 listopada 2011 r. Z Not wyjaśniających z pozycji 8525 WTC oraz z brzmienia kodów CN 8525 80 19, CN 8525 80 91 i CN 8525 80 99 wynika wprost, że takie same "rodzajowo'" towary, tzn. mini kamery szpiegowskie ukryte w przedmiotach codziennego użytku, mogą być taryfikowane do różnych kodów CN (8525 80 19, 8525 80 91 lub 8525 80 99). Wybór właściwego kodu jest uzależniony od stanu towaru, w tym od tego, czy urządzenia mogą być wykorzystywane jako pendrive, tzn. czy mogą zapisywać sygnały pochodzące z zewnętrznych źródeł, takich jak np. odtwarzacze DVD, maszyny do automatycznego przetwarzania danych lub odbiorników telewizyjnych, jak również, czy zarejestrowane w ten sposób obrazy mogą być odtwarzane za pomocą zewnętrznego odbiornika telewizyjnego lub monitora. Rozważając powyższą kwestię Dyrektor IC miał na uwadze, że rejestrujące kamery wideo objęte kodami CN 8525 80 91 i CN 8525 80 99, w przeciwieństwie do kamer telewizyjnych (CN 8525 80 19), są zawsze zdolne do rejestrowania sekwencji wideo albo na nośniku pamięci wewnętrznej, albo na nośniku wymiennym. W ocenie Sądu pierwszej instancji Dyrektor IC prawidłowo wskazał, że dane dotyczące towaru podane przez skarżącego są niewystarczające. Skarżący wskazał jedynie, że przedmiotem importu były kamery ukryte w pamięci USB, zegarach i długopisach, bez podania danych identyfikujących urządzenia. Sam opis towaru jest lakoniczny i nie zawiera żadnych danych identyfikujących urządzenia, takich jak zasada działania, tryby pracy, parametry techniczne, funkcje związane z nagrywaniem i odtwarzaniem obrazu i dźwięku, funkcje dodatkowe, itp. umożliwiające ustalenie rodzaju zastosowanego nośnika, sposobu przepływu danych, czy możliwości rejestracji plików z wewnętrznego lub zewnętrznego źródła, niezbędne do określenia kodu Taric. Bez znaczenia przy tym jest, czy za powyższe zaniedbanie winę ponosi sam importer czy też działający w jego imieniu przedstawiciel bezpośredni. Zgodnie z art. 76 Prawa celnego czynności dokonane przez przedstawiciela w granicach upoważnienia pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla osoby, która go ustanowiła. Okoliczności podania niekompletnych danych w zgłoszeniach celnych, w ocenie Sądu pierwszej instancji, były wynikiem zaniedbania ze strony skarżącego. Firma działająca przez upoważnioną agencję celną jako profesjonalny podmiot działający w międzynarodowym obrocie towarowym, posiadająca doświadczenie w transakcjach dotyczących danego rodzaju towarów miała możliwość wykrycia błędu, jednak nie dochowała należytej staranności w przestrzeganiu przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Nie chodziło o nowy przepis, który dopiero zaczął obowiązywać, czy nową procedurę. Jeśli importer ma wątpliwości co do klasyfikacji taryfowej towaru, to powinien zasięgać informacji i poszukiwać wszelkich wyjaśnień, które pozwoliłyby mu zweryfikować swoje stanowisko. Uzyskanie wiążącej informacji taryfowej nie jest natomiast obowiązkiem, a jedynie uprawnieniem. W ocenie organu z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby wobec rozbieżności w stosowaniu taryfikacji "kamer umieszczonych w USB, długopisie i zegarze" firma podejmowała działania mające na celu wyjaśnienie wątpliwości w tym zakresie. W związku z tym nie można przyjąć, że działała w dobrej wierze. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 220 ust. 2 lit. b WKC określenia bezpodstawnie długu celnego wraz z odsetkami Sąd pierwszej instancji uznał, że przyjęcie zgłoszenia celnego bez skorzystania z możliwości jego pełnej weryfikacji przed zwolnieniem towaru, nie stanowi błędu organu, który wyłącza możliwość retrospektywnego zaksięgowania długu celnego. Organy celne nie są zasadniczo zobowiązane do weryfikacji zgłoszenia celnego, co oznacza, że obowiązkiem organu jest jedynie stwierdzenie, czy towar może zostać objęty wnioskowaną procedurą. Natomiast obowiązkiem zgłaszającego jest prawidłowe wypełnienie formularza SAD, poprzez m.in. wpisanie właściwego kodu Taric i stawki celnej dla importowanego towaru. Z uprawnienia weryfikacji zgłoszenia celnego organy celne mogą skorzystać zarówno po przyjęciu zgłoszenia celnego, lecz przed zwolnieniem towaru (art. 68 WKC), jak i po zwolnieniu towaru (art. 78 WKC). W tej sytuacji okoliczność, że zadeklarowany przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym kod TARIC nie został zakwestionowany w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego przez organ celny, nie daje podstaw do przerzucania na organ odpowiedzialności za wskazanie w nim wadliwego kodu (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2007r., sygn. akt I GSK 1608/06).

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji wywiódł skarżący, zaskarżając orzeczenie w całości, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) naruszenie:

I. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. :

a. art. 1 § 1 i art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647; dalej: p.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1, art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a., poprzez wadliwie przeprowadzoną kontrolę działalności administracji publicznej, której wynikiem było oddalenie skargi, bez rozważenia, jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w związku z nakazem odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania długu celnego zawartym w art. 220 ust. 2 lit b Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12.10.1992 roku ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny ( Dz. U. UE. L. 1992.302.1 ze zm.) mają okoliczności:

a. pominięcia w ocenie organów celnych dokonywanej przez polskie urzędy celne do dnia wydania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1249/2011 z dnia 29.11.2011 roku - kwalifikacji do kodu "taryfy celnej importowanych przez skarżącego oraz innych niż skarżący importerów polskich - towarów w postaci mini kamer w długopisach, w zegarkach i USB, a co skutkowało bezpodstawnym przyjęciem, zaakceptowanym przez Sąd, że organy celne nie dopuściły się błędu, który mogły łatwo wykryć na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu celnym, a to z uwagi na rodzaj i zasadę działania importowanych mini kamer w przedmiotach codziennego użytku;

b. pominięcia w ocenie błędu organów celnych okoliczności, iż Dyrektor IC, jako organ celny uprawniony do wydawania i publikowania WIT stanowiących wykładnię przepisów prawa wspólnotowego, klasyfikował mini kamery ukryte w przedmiotach codziennego użytku do kodu taryfy celnej ze stawką celną 4%, a dopiero po kilkunastu miesiącach po opublikowaniu rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1249/2011 z dnia 29 listoapa 2011 r. - Dyrektor IC zmienił swą wykładnię i w ślad za wykładnią Komisji przyjął, że mini kamery ukryte w przedmiotach codziennego użytku należy klasyfikować do kodu taryfy celnej ze stawką celną 14%;

c. pominięcia w ocenie dobrej wiary skarżącego, wpływu wydawanych przez polskie organy celne i publikowanych w systemie ISZTAR wiążących Informacji Taryfowych - klasyfikujących mini kamery w długopisach, w zegarkach i USB do kodu taryfy celnej 8525 80 19 90 do dnia wydania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1249/2011 z dnia 29.11.2011 roku - na taką samą klasyfikację tych samych towarów dokonaną przez przedstawiciela skarżącego, tj. profesjonalną agencję celną w kontekście błędu organów celnych wskazanym w art. 220 ust. 2 lit b) WKC a doprecyzowanego w orzeczeniach ETS wskazywanych przez skarżącego w uzasadnieniu skargi — podczas gdy klasyfikacja dokonywana przez polskie organy celne świadczy o wieloletnim wadliwym interpretowaniu przepisów taryfy, a poprzez publikowanie wadliwej klasyfikacji w systemie ISZTAR który jest ustanawiany, aktualizowany, zarządzany i rozpowszechniany przez organy celne - wprowadzaniu w błąd przedsiębiorców importerów dokonujących importu takich samych rodzajowo towarów, tak jak w przypadku skarżącego;

d. pominięcia w ocenie dobrej wiary skarżącego zasady zaufania do organów państwa i przyjęcie, że opieranie się przez niego i agentów celnych zatrudnionych w profesjonalnej agencji celnej przy klasyfikowaniu mini kamer ukrytych w przedmiotach codziennego użytku na danych zawartych w WIT-ach dotyczący klasyfikacji taryfowej mini kamer publikowanych w ISZTAR nie może być dla importera bezpieczne i potwierdzać jego dobrej wiary podczas gdy, błąd w klasyfikacji mini kamer ukrytych w przedmiotach codziennego użytku popełniany przez polskie organy celne i publikowany w WIT-ach dostępnych w systemie ISZTAR to błąd organów, który był źródłem ewentualnej wadliwej klasyfikacji takich samych rodzajowo towarów skarżącego, co powinno skutkować odstąpieniem od retrospektywnego zaksięgowania długu celnego;

e. pominięcia w ocenie dobrej wiary skarżącego okoliczności, że skarżący powierzył dokonywanie zgłoszeń celnych profesjonaliście Agencji Celnej [...] (Poland) Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, zatrudniającej profesjonalnych agentów celnych, a którzy wypełniając zgłoszenie celne wprowadzają w jego treść kod taryfy celnej, co było możliwe - jak wynika z ich zeznań - na podstawie posiadanych przez nich dokumentów importowych, a które w dalszej kolejności były przesyłane przez agencję wraz z towarem do skarżącego;

f. pominięcia w ocenie dobrej wiary skarżącego ustalonych w postępowaniu dowodowym przyczyn klasyfikacji towarów w postaci mini kamer w długopisach, w zegarkach i w USB do dnia wydania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1249/2011 z 29 listoapa 2011 r. przez Agencję Celną działającą w imieniu i na rzecz skarżącego w szczególności wpływu na dokonywanie tej klasyfikacji czynnego działania Dyrektora IC w Warszawie, który to organ przed wydaniem ww. rozporządzenia Komisji (UE) klasyfikowały takie same rodzajowo i co do sposobu działania towary do kodu 8525 80 19 90 ze stawką celną 4% i publikowały swe decyzje w systemie ISZTAR, co skutkowało bezpodstawnym twierdzeniem, iż błąd Agencji Celnej, skutkujący bezpośrednio wobec skarżącego nie był wywołany wcześniejszym błędem polskich organów celnych oraz bezpodstawnym przyjęciem, iż skarżący działał nieracjonalnie i bez staranności wymaganej od profesjonalisty;

g. pominięcia w ocenie dobrej wiary skarżącego oraz w ocenie błędu organów celnych okoliczności dotyczącej okresu czasu akceptowania przez organy celne dokonujące wielokrotnych rewizji importowanych przez skarżącego mini kamer ukrytych w różnych przedmiotach codziennego użytku, tj. towarów rodzajowo i co do sposobu działania takich samych, jak objęte skargą, a które to rewizje w łatwy sposób powinny doprowadzić do wykrycia błędu w klasyfikacji podczas, gdy dla ustalenia błędu organów celnych będącego źródłem błędu skarżącego istotny jest czas trwania błędu akceptowanego przez organy, jak i łatwość jego wykrycia, co skutkowało bezpodstawnym przyjęciem, iż organy nie dopuściły się błędu w rozumieniu art. 220 ust. 2 lit b) WKC

II. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 220 ust. 2 lit. b) Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12.10.1992 roku ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny ( Dz. U. UE. L. 1992.302.1 ze zm.) zwany w skardze kasacyjnej WKC - poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało naruszeniem zakazu retrospektywnego zaksięgowania długu celnego wobec skarżącego, który działał w dobrej wierze i w zaufaniu do publikowanych w systemie ISZTAR a wydanych przez Dyrektora IC Informacji Taryfowych, a dotyczących klasyfikowania towarów w postaci mini kamer ukrytych w przedmiotach codziennego użytku, tj. rodzajowo i co do sposobu działania tożsamych z towarami importowanymi przez skarżącego oraz działał starannie jako przedsiębiorca importer powierzając dokonywanie klasyfikacji towarów wyspecjalizowanemu przedsiębiorcy Agencji Celnej, a błąd organów celnych w rozumieniu naruszonego przepisu był w ocenie skarżącego oczywisty.

Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę kasacyjną, w piśmie procesowym z dnia 2 lutego 2016 r., wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej przedstawiając w obszernym uzasadnieniu argumenty za oddaleniem skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny na rozprawie w dniu 29 września 2017 r. połączył na podstawie art. 111 par. 2 p.p.s.a. do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt I GSK 2171/15, I GSK 2278/15 i I GSK 2279/15.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, która w sprawie w ocenie składu orzekającego nie występuje. Powyższa zasada oznacza związanie Sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Zatem to podstawy skargi kasacyjnej decydują o zakresie dokonanej kontroli wyroku Sądu pierwszej instancji.

Wskazać także należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje sprawy ponownie, lecz dokonuje jedynie kontroli zaskarżonego wyroku w ramach zgłoszonych podstaw kasacyjnych. Jak wyżej wskazano NSA związany zarzutami skargi nie może wypowiadać się co do innych kwestii, poza tymi, które zostały podniesione w ramach podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna skarżącego oparta została na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. tj. na naruszeniu prawa materialnego przez niezastosowanie art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, co skutkowało naruszeniem zakazu retrospektywnego zaksięgowania długu celnego wobec skarżącego, oraz na naruszeniu przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 1 § 1 i art. 1 § 2 ustawy p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 151 p.p.s.a., poprzez, - jak to określił autor skargi kasacyjnej - wadliwie przeprowadzoną kontrolę działalności administracji publicznej, której wynikiem było oddalenie skargi, bez rozważenia okoliczności wskazanych przez skarżącego w skardze do WSA, a mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Tu autor skargi kasacyjnej wymienił:

- pominięcie, w ocenie błędu organów celnych dokonywanego przez polskie urzędy celne do dnia wydania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) z dnia 29 listopada 2011 r.,

- pominięcia w ocenie, że Dyrektor IC, jako organ uprawniony do wydawania i publikowania WIT stanowiących wykładnię Prawa Wspólnotowego, klasyfikował mini kamery ukryte w przedmiotach codziennego użytku, importowanych przez skarżącego, ze stawką 4%, a dopiero po ukazaniu się ww. rozporządzenia Komisji (UE), zmienił wykładnię i przyjął w ślad za komisją, że mini kamery należy klasyfikować ze stawką 14%,

- pominięcie w ocenie dobrej wiary skarżącego i przyjęcie, że organy celne nie popełniły błędu w klasyfikacji,

- pominięcie okoliczności, że skarżący powierzył dokonywanie zgłoszeń celnych profesjonaliście Agencji Celnej [...] sp. z o.o.,

- przyjęcie, że błędu w klasyfikacji dokonała Agencja Celna, a nie organy celne.

Z obszernego uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżący nie kwestionuje faktu, że importowane przez niego towary m. in. mini kamery ukryte w przedmiotach codziennego użytku, zostały przez organy celne prawidłowo zaklasyfikowane do kodu CN 8525 80 99 00 w związku z ukazaniem się rozporządzenia komisji (UE) z 29 listopada 2011 r., dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej. Twierdzi natomiast, że towary te importował przez wiele lat (3) i zawsze stosował kod taryfy celnej 8525 19 90, zgodnie z "WITAMI" wydawanymi przez organy celne a publikowanymi w systemie ISZTAR, a zatem to błąd organów celnych doprowadził, do tego, że Agencja Celna wybrana przez skarżącego do dokonywania zgłoszeń celnych importowanych przez niego towarów wskazała jako kod taryfy celnej 8525 19 90 wobec tego organy celne niezasadnie dokonując retrospektywnego zaksięgowania długu celnego naruszyły art. 220 ust. 2 lit. b WKC.

Odnosząc się w pierwszym rzędzie do zarzutów naruszenia przepisów postępowania dokonanych przez Sąd pierwszej instancji wskazać należy, że zarzuty te są niezasadne. Zdaniem skarżącego, Sąd nie rozpoznał sprawy co do istoty, ponieważ nie odniósł się do retrospektywnego zaksięgowania długu celnego, a rozstrzygnął o prawidłowości ustalenia taryfikacji mini kamer ukrytych w przedmiotach codziennego użytku. Nie jest to zarzut zasadny, ponieważ punktem wyjścia do rozstrzygnięcia kwestii zasadności odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego, było prawidłowe ustalenie stanu importowanych towarów i ich klasyfikacji taryfowej. Właśnie to rozstrzygnięcie dokonane przez Sąd pierwszej instancji na podstawie zebranego materiału dowodowego, przeanalizowanie go przez Sąd pod względem zgodności z prawem stało się podstawą do uznania przez Sąd pierwszej instancji zasadności retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego na podstawie art. 220 ust. 2 lit. b WKC. Nie jest zgodne z prawdą twierdzenie skarżącego, że Sąd nie rozważył jego argumentacji dotyczącej błędu organów celnych i dobrej wiary skarżącego w kontekście art. 220 ust. 2 lit. b WKC. Uzasadnienie tej kwestii jest wyczerpujące, a zaskarżone orzeczenie rozstrzyga sprawę co do istoty ponieważ rozstrzyga kwestię zasadności retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego. Sąd przeanalizował postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy podatkowe i dokonał oceny prawidłowości ustalonego stanu faktycznego dotyczącego importowanych towarów, oraz prawidłowość ich zaklasyfikowania do wskazanego przez organy celne kodu CN 8528 80 99. Przeanalizował także prawidłowość klasyfikacji mini kamer ukrytych w przedmiotach codziennego użytku. W analizie Sąd stwierdził, że wyróżnikiem poprzedzającym o taryfikacji spornego towaru do kodu CN 8525 80 99 jest funkcja pendraiva umożliwiająca nagrywanie wideo z dodatkowego (zewnętrznego ) źródła. Nie jest nim natomiast sam rodzaj nośnika danych (tj. wewnętrzna pamięć flash, lub pamięć flash na wymiennych kartach pamięci mikro SD), ponieważ nie przesądza o taryfikacji do jednego z kodów CN - 8525 80 19, 8525 80 91 lub 8525 80 99. Ustalenie stanu spornych towarów nastąpiło na podstawie danych z Instrukcji obsługi przedmiotowych towarów oraz opisów urządzeń umieszczonych na stronach internetowych firmy "JB Partner" i innych dystrybutorów towaru, takie jak zasada działania, właściwości użytkowe, parametry techniczne, pełnione funkcje, przeznaczenie i zastosowanie. Wynika z nich, że przedmiotem importu były m.in. mini kamerki w długopisie, zegarze mogące rejestrować materiał wideo pochodzący z własnego obiektywu, jak również z innego źródła niż wbudowana kamera telewizyjna. Urządzenia te mogą pracować w kilku trybach: kamery rejestrującej obraz i dźwięk, dyktafonu, czytnika kart mikro SD, kamerki internetowej (nie posiadają pamięci wewnętrznej) oraz jako tradycyjny pendrive. Towary te są wyposażone w gniazdo USB, które służy do bezpośredniego przegrywania zarejestrowanych nagrań i odtwarzania na komputerze klasy PC. Przedmiotowe towary zostały wyposażone w urządzenia półprzewodnikowe pamięci trwałej, zdefiniowane w uwadze 4 (a) do działu 85 WTC. Przedmiotowe mini kamerki rejestrują dane na kartach pamięci mikro SD stosujących także jako nośnik danych pamięć flash. Takie urządzenia są zdolne do rejestracji (zapisywania) danych (w tym plików wideo) z zewnętrznego źródła, tj. innego niż wbudowana kamera telewizyjna. Po podłączeniu do komputera urządzenia są wykrywane jako pendrive, o których mowa w Notach Wyjaśniających do poz. 8523 WTC w punkcie (C) (1) opisującym Nośniki półprzewodnikowe - Półprzewodnikowe urządzeniu pamięci trwałej do zapisywania danych z zewnętrznego źródła. W związku z powyższym za trafne należy uznać stanowisko Dyrektora IC, że sporne mini kamery ukryte w kamerze samochodowej, długopisie, zegarze i USB mają możliwość rejestracji materiału (plików) wideo z innego źródła, niż własny obiektyw. Cechę tę posiadają wszystkie urządzenia pracujące w trybie pendrive. Daje to możliwość (za pomocą gniazda USB - interfejs 1.1/2.0) zarówno bezpośredniego przegrywania zarejestrowanych nagrań na komputer klasy PC i ich odtwarzania, jak i przenoszenia plików, w tym plików video (materiałów wideo) do urządzenia z urządzenia do automatycznego przetwarzania danych. Zatem dla urządzeń rejestrujących sekwencje wideo pochodzące z własnego i zewnętrznego źródła, czyli takich jak przedmiotowe towary, właściwym do zaklasyfikowania jest kod 8525 80 99 00. Natomiast wskazany przez pełnomocnika skarżącego kod 8525 80 19 90, obejmujący pozostałe kamery telewizyjne, które nie posiadają zdolności do rejestracji sekwencji wideo pochodzących ani z własnego, ani z zewnętrznego źródła, czyli takie, które nie mogą pracować w trybie pendrive - nie dotyczy towarów będących przedmiotem importu w niniejszej sprawie, co oznacza, iż nie może mieć zastosowania. Już sama możliwość rejestracji sekwencji wideo do pendrive ‘a (kamera ukryta w pendrive) lub na wymiennej karcie pamięci mikro SD (lub mikro SD MC) wyklucza klasyfikację przedmiotowego towaru do deklarowanego kodu Taric, ponieważ urządzenia objęte kodem 8525 80 19 90 takich zdolności (tj. rejestracji plików wideo) nie posiadają. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Dyrektor IC, wbrew zarzutom skarżącego, ustalił i wyraźnie wskazał, a Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, które cechy i właściwości towarów wykluczają zastosowanie deklarowanej taryfikacji i jednocześnie przesądzają o zastosowaniu kodu Taric 8525 80 99 00. Cechą tą jest rejestrowanie plików wideo na nośnikach trwałej pamięci półprzewodnikowej, z zewnętrznego źródła, tj. innego niż wbudowana kamera telewizyjna, dzięki posiadaniu przez przedmiotowe urządzenia funkcji pendrive ‘a. W przypadku mini kamerek w długopisie, zegarze rejestracja danych odbywa się na kartach pamięci mikro SD lub mikro SD HC stosujących także jako nośnik danych pamięć flash. Tym samym, możliwość pracy w trybie pendrive stanowi cechę przesądzającą o taryfikacji przedmiotowych urządzeń do kodu 8525 80 99 00 obejmującego pozostałe rejestrujące kamery wideo, tzn. te, które nadają się nie tylko do zapisywania plików wideo pochodzących z wbudowanej wewnątrz kamery telewizyjnej, ale także plików pochodzących z innych źródeł. Natomiast sam rodzaj nośnika danych, tj. wewnętrzna pamięć flash lub pamięć flash na wymiennych kartach pamięci mikro SD/mikro SD HC nie przesądza o taryfikacji towarów do jednego z kodów CN - 8525 80 19, 8525 80 91 lub 8525 80 99. Powyższa taryfikacja wynika wprost z zastosowania reguł 1, 3b) i 6 ORINS oraz uwagi 3 do Sekcji XVI, stanowiącej, iż jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, zespoły maszyn składających się z dwóch lub więcej maszyn, połączonych razem, aby tworzyć całość oraz inne maszyny przeznaczone do wykonywania dwóch lub więcej wzajemnie uzupełniających się lub alternatywnych funkcji, należy klasyfikować tak, jakby składały się tylko z tej części składowej lub jako będące wyłącznie tą maszyną, która wykonuje funkcję podstawową. Jest zatem zgodna z brzmieniem pozycji 8525 WTC i dokładnie omówionym w zaskarżonej decyzji zakresem przedmiotowym kodu Taric 8525 80 99 00. Zastosowanie reguły 3b) ORINS jest podyktowane tym, iż przedmiotowe urządzenia wykonują kilka funkcji, w tym pamięci przenośnej USB kamery internetowej, co oznacza, iż ich taryfikację należało ustalić w oparciu o kryterium decydujące o ich zasadniczym charakterze, tj. kryterium przeznaczenia. Zważywszy, że podstawową funkcją urządzeń jest funkcja kamery wideo, ona też przesądziła o taryfikacji spornych towarów do pozycji obejmującej kamery, a nie np. pamięć USB (klasyfikowana w pozycji 8523). W świetle wyjaśnień, zaklasyfikowanie mini kamer, o parametrach określonych w specyfikacji importowanych towarów, do deklarowanego w zgłoszeniu celnym kodu Taric 8525 80 19 90 byłoby sprzeczne ze stanem towaru z dały zgłoszenia celnego oraz postanowieniami reguł interpretacyjnych nomenklatury scalonej, tj. I 3b) i 6 ORINS, brzmieniem uwagi 3 do Sekcji XVI, zakresem towarowym kodów CN 8525 80 19, 8525 80 91 00 i 8525 80 99 oraz treścią Not wyjaśniających do pozycji 8525 i 8523 WTC co zostało prawidłowo omówione w zaskarżonej decyzji Dyrektora IC. Tak więc zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące zaaprobowania przez Sąd pierwszej instancji wadliwego stanowiska organów celnych w "określaniu przedmiotu sporu" jak i wewnętrznie sprzecznego wyjaśnienia dotyczącego cech przesądzających o uznaniu spornych urządzeń za mini kamery mające lub niemające możliwości rejestrowania obrazu i dźwięku ze źródła innego niż własny obiektyw, są pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Gołosłowny jest zarzut, że organy celne błędnie taryfikowały przedmioty importowane przez skarżącego do czasu wydania rozporządzenia Komisji (UE). Naczelny Sąd Administracyjny za chybiony uznaje zarzut błędnej klasyfikacji "identycznych" rodzajowo towarów do czasu wydania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) Nr 1249/2011 z dnia 29 listopada 2011 r., co miało wpływ na zadeklarowaną taryfikację w zgłoszeniu celnym. Wskazać należy, że brzmienie pozycji 8525, kodów CN 8525 80 19, CN 8525 80 91 i CN 8525 80 99 oraz ich zakres towarowy, stanowią odzwierciedlenie zapisów Wspólnej Taryfy Celnej oraz obowiązujących w dacie zgłoszenia celnego Not wyjaśniających do HS i do CN. Zapisy te w sposób jednoznaczny umożliwiały i umożliwiają dokonanie prawidłowej taryfikacji importowanego towaru przez Agencję celną działającą jako przedstawiciel pośredni skarżącego. Przy czym podkreślić należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego, zasady klasyfikacji omawianych towarów uzależnione od ich możliwości związanych z rejestracją obrazu i dźwięku oraz ich odtwarzaniem lub zapisywaniem, nie uległy zmianie na przestrzeni ostatnich kilku lat. Nie zmieniły się także na skutek wydania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) Nr 1249/2011 z dnia 29 listopada 2011 r., które w ocenie skarżącego stanowiło punkt zwrotny w klasyfikacji taryfowej przedmiotowych towarów. Sam skarżący na poparcie takiego stanowiska nie przedstawił jakichkolwiek decyzji WIT wydanych dla faktycznie tożsamych towarów, które wskazywałby na ich taryfikację do kodu CN 8525 80 19 (lub CN 8525 80 91). Nietrafny jest zatem zarzut skarżącego dotyczące "wieloletniej wadliwej interpretacji przepisów taryfy celnej" i "publikowaniu wadliwej klasyfikacji tożsamych towarów w systemie ISZTAR", ponieważ nie doszło do wydania błędnych decyzji WIT w przedmiocie taryfikacji przedmiotowego towaru, ani jemu podobnych. Publikowane decyzje WIT nie mogły zatem stanowić o błędzie polskich organów celnych skutkującym zastosowaniem błędnej taryfikacji towaru przez skarżącego lub reprezentującą go Agencję Celną. Powyższe oznacza, iż opublikowanie rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) Nr 1249/2011 z dnia 29 listopada 2011 r. i umieszczenie go w Systemie ISZTAR nie było punktem zwrotnym i nie spowodowało zmiany stanowiska lub praktyki organów celnych w zakresie taryfikacji przedmiotowych mini kamer. Stanowiło jedynie wskazówkę taryfikacyjną dla podmiotów importujących analogiczny towar.

Zasady klasyfikacji omawianych towarów uzależniono od ich możliwości związanych z rejestracją obrazu i dźwięku oraz z ich odtwarzaniem i zapisywaniem, nie uległy zmianie na przestrzeni ostatnich kilku lat, jak twierdzi skarżący. Nie zmieniły się także na skutek wydania rozporządzenia Komisji (UE) nr 1249/2011 z dnia 29 listopada 2011 r., które to rozporządzenie dotyczyło konkretnego towaru - przenośnego urządzenia do przekazywania i zapisywania plików wideo, w którym zarejestrowane przez urządzenie sekwencje wideo mogą być przesyłane albo przez złącza USB do urządzenia do automatycznego przetwarzania danych bez zmiany formatu plików wideo, albo do cyfrowego urządzenia wideo do zapisu monitora lub odbiornika telewizyjnego przez złącza AV. Dotyczyło zatem innego towaru, niż kamery ukryte w przedmiotach codziennego użytku. Rozporządzenie dodatkowo wyjaśniało zasady taryfikacji towarów klasyfkowanych do kodów CN 8525 80 30, 8525 80 91, 8525 80 99. Wskazywało również, że taryfikacja urządzeń rejestrujących pliki wideo uzależniona jest od możliwości zapisywania tych plików z innych źródeł niż wbudowana kamera telewizyjna. Wyjaśniało, że jeżeli istniej taka możliwość - właściwym do zastosowania jest kod CN 8525 80 99, a jeżeli rejestrujące kamery wideo nadają się tylko do zapisu dźwięku i obrazu zarejestrowanego przez wbudowaną kamerę telewizyjną - prawidłowy jest kod CN 8525 80 91, zgodnie z jego brzmieniem w taryfie celnej. Nie jest zasadne twierdzenie, że wydane rozporządzenie Komisji (UE) stanowiło punkt zwrotny w klasyfikacji taryfowej przedmiotowych towarów. O klasyfikacji decyduje stan towaru i różnica w szczegółach dotycząca budowy, parametrów technicznych, funkcji i przeznaczenie. Te różnice decydują o wyborze właściwego kodu Taric i one przesądziły o taryfikacji mini kamer do kodu CN 8525 80 99. Publikowane decyzje WIT nie mogą stanowić o błędzie organów celnych skutkujących błędem Agencji Celnej wynajętej przez skarżącego. Decyzje WIT są wydawane dla towarów o kreślonej tożsamości, co oznacza, że zarzuty skarżącego są nieuprawnione. Administracje Celne krajów członkowskich UE wydały wiążące Informacje taryfowe dotyczące klasyfikacji mini kamer wbudowanych w przedmioty codziennego użytku, posiadających zdolność do zapisywania plików wideo ze źródeł innych niż wbudowany obiekt kamery, dla których jako prawidłowy wskazano kod CN 8525 80 99 (por.: WIT nr [...] z dnia 14 maja 2009 r., z dnia 21 maja 2010 r. i z dnia 28 lipca 2010 r.), co przeczy twierdzeniom, że wydano tożsame z importowanymi towarami przez skarżącego - klasyfikowane do kodu CN 8525 80 91 lub 8525 8019.

Zarzut naruszenia przez Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. jest również pozbawiony podstaw prawnych. Przepis ten jest przepisem proceduralnym, regulującym wymagania jakie musi spełnić uzasadnienie. Zawarto w nim niezbędne elementy uzasadnienia tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu NSA jest zobowiązany do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być postawiony wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, albo gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy Sąd nie wskaże, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę rozstrzygnięcia i z jakiego powodu (uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS8/09 Lex nr 552012). Ponadto naruszenie musi być na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W ocenie NSA brak jest podstaw aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. Jeżeli chodzi o uzasadnienie zaskarżonej decyzji Dyrektora IC wskazać należy, że zawiera ona prawidłowo sformułowane uzasadnienie faktyczne i prawne prezentowanego stanowiska, oparte na właściwie ustalonym stanie importowanych towarów. Z pewnością, jej uzasadnienie pozwala skarżącemu na poznanie przyczyn takiego, a nie innego rozstrzygnięcia i sposobu rozumowania organu, a więc umożliwia weryfikację stanowiska organu w kwestii prawidłowości zastosowanej taryfikacji. Zaskarżona decyzja, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie jest lakoniczna i nieczytelna. Sąd wskazuje także, że klasyfikację taryfową towarów o cechach opisanych jak w przedmiotowej sprawie do kodu CN 8525 80 99 potwierdza pośrednio rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) Nr 1249/2011 z dnia 29 listopada 2011 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej. Opisany w nim towar został zaklasyfikowany do kodu CN 8525 80 99, zgodnie z postanowieniami reguł 1 i 6 ORINS. Towarem tym jest przenośne urządzenie do przechowywania i zapisywania plików wideo, w którym zarejestrowane przez urządzenie sekwencje wideo mogą być przesyłane albo przez złącza USB do urządzenia do automatycznego przetwarzania danych bez zmiany formatu plików wideo, albo do cyfrowego urządzenia wideo do zapisu, monitora lub odbiornika telewizyjnego przez złącze AV, gdzie pliki wideo mogą być przesyłane do urządzenia z urządzenia do automatycznego przetwarzania danych przez złącze USB. Zaznaczono przy tym, że klasyfikacja analogicznych towarów jest uzależniona od możliwości zapisywania plików wideo ze źródeł innych niż wbudowana kamera telewizyjna. Jeżeli istnieje taka możliwość - właściwym jest kod CN 8525 80 99, natomiast jeżeli nie, tzn. gdy rejestrujące kamery wideo nadają się tylko do zapisu dźwięku i obrazu zarejestrowanego przez wbudowaną kamerę telewizyjną - prawidłowym jest kod CN 8525 80 91, zgodnie z jego brzmieniem w taryfie celnej. Sposób zaklasyfikowania taryfowego przedmiotowych kamer potwierdzają także wiążące informacje taryfowe wskazane w zaskarżonej decyzji tj. wydane dla minikamer cyfrowych zamontowanych w różnych przedmiotach codziennego użytku. I tak w sytuacji, gdy urządzenia nie miały możliwości rejestracji materiału wideo z innego źródła niż własny obiektyw były klasyfikowane do kodu CN 8525 80 91 (m.in. WIT nr [...]). Z kolei towary w postaci bezprzewodowych kamer wbudowanych w zegar, w głośnik i w radioodbiornik, które nie miały możliwości zapisu danych na własnym nośniku były klasyfikowane do kodu CN 8525 80 19 90 (WIT nr [...]). Natomiast urządzenia w postaci minikamery zamontowanej w urządzeniach codziennego użytku, które mogło być wykorzystywane jako tradycyjny pendrive do przenoszenia plików było klasyfikowane do kodu CN 8525 80 99 (WIT nr [...]). Zarzuty dotyczące, tego, że Sąd nie przeanalizował zachowania skarżącego, który działał racjonalnie korzystając z usług profesjonalisty jakim jest Agencja celna, jak również dokonanie wadliwego ustalenia, że skarżący nie udowodnił, iż nie ponosi winy za powstanie długu celnego, co skutkowało błędnym przypisaniem mu odpowiedzialności za odsetki od tego długu są niezasadne. Analizując powyższe Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że organy wbrew stanowisku skarżącego, nie podważyły prawdziwości danych o importowanych towarach przekazanych przez skarżącego agentowi celnemu zgłaszającemu towar. Dyrektor IC stwierdził jedynie, że dane te ograniczają się wyłącznie do tłumaczenia faktury, tj. podania nazwy towaru i jego zastosowania wynikającego z nazwy. Były to dane niewystarczające – w świetle brzmienia pozycji 8525 WTC i Not wyjaśniających do pozycji 8525 i 8523 – do ustalenia stanu towaru i określenia jednoznacznej taryfikacji. Sam opis towaru jest lakoniczny i nie zawiera żadnych danych identyfikujących urządzenia, takich jak zasada działania, tryby pracy, parametry techniczne, funkcje związane z nagrywaniem I odtwarzaniem obrazu i dźwięku, funkcje dodatkowe, itp. umożliwiające ustalenie rodzaju zastosowanego nośnika, sposobu przepływu danych, czy możliwości rejestracji plików i wewnętrznego lub zewnętrznego źródła, niezbędne do określenia kodu Taric. Samo wskazanie agentowi celnemu, że przedmiotem importu były mini kamerki w długopisach bez podania bliższych danych o towarach, które mogły przyczynić się do ich identyfikacji i powinny zostać udostępnione agentowi celnemu niezależnie od tego, czy ich zażądał, czy nie, świadczy o zaniedbaniu ze strony skarżącego i potwierdza brak właściwej współpracy między skarżącym a reprezentującą go Agencją celną. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny za chybione uznał zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 1 par. 1 i art. 1 par. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. p.u.s.a.w zw. z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., w zw. art. 143 § 1, art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez wadliwie przeprowadzoną kontrolę działalności administracji publicznej, której wynikiem było oddalenie skargi, bez rozważenia, jakie znacznie dla rozstrzygnięcia sprawy, w związku z nakazem odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania długu celnego zawartym w art. 220 ust. 2 lit. b Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny mają okoliczności podniesione w skardze kasacyjnej w kontekście błędów organów celnych. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpatrywanej sprawie, nie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 220 ust. 2 lit. b WKC, który stanowi, że organ celny nie dokonuje retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego, gdy kwota należności prawnie należnych zgodnie z przepisami prawa nie została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności działająca w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Jeżeli chodzi o przesłankę – błąd organu – to Naczelny Sąd Administracyjny w całości podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skoro w niniejszej sprawie zgłoszenia celne nie były poddane weryfikacji, a dane w nim zawarte przyjęto jako wiarygodne, to w tych bezspornych okolicznościach faktycznych sprawy nie można organom celnym przypisać błędu. Formalne wypełnienie właściwych pozycji dokumentu SAD, bez względu na ich poprawność, obliguje organ celny do przyjęcia takiego dokumentu, jeżeli wraz z nim następuje przedstawienie towaru. Podnieść należy, że weryfikacja zgłoszenia celnego jest uprawnieniem organu, a nie jego obowiązkiem i nie można wykazywać błędu po stronie organu faktem, że organ nie skorzystał ze swoich uprawnień i nie dokonał weryfikacji danych zadeklarowanych w zgłoszeniu, chociaż mógł to uczynić. W tej sytuacji okoliczność, że zadeklarowany przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym kod TARIC nie został zakwestionowany w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego przez organ celny, nie daje podstaw do przerzucania na organ odpowiedzialności za wskazanie w nim wadliwemu kodu (por. wyrok NSA z 22 maja 2007 r., sygn. I GSK 1608/06, p. Centralna baza orzeczeń sądów administracyjnych). Błąd organu wystąpi, gdy dane zawarte w zgłoszeniu celnym były weryfikowane przez organ, a wynik tej weryfikacji stanowił podstawę określenia należności celnych. Odnosząc się z kolei do zarzutu, że organy przyjmowały zgłoszenia celne przez dłuższy okres czasu nie kwestionując zadeklarowanej taryfikacji towarów, należy stwierdzić, że Agencja celna (przedstawiciel pośredni skarżącego) nie zamieszczała w dokumencie SAD dokładnego opisu towaru, który wystarczałby do prostego porównania go z zadeklarowanym kodem CN. Tak jak wyżej wskazano wynikało to przede wszystkim z braku przedstawienia przez skarżącego pełnych informacji o funkcjach i zastosowaniu przedmiotowego towaru. Niemniej jednak w polu 31 dokumentu SAD (poz. 1) widniał zapis " mini kamerki oddzielne i w długopisach i USB" i nie był sprzeczny – przy prostym porównaniu – z zadeklarowanym kodem 8525 80 19 90, który obejmował "Kamery telewizyjne, kamery i aparaty cyfrowe oraz rejestrujące kamery video; kamery telewizyjne, pozostałe". Taki opis towaru w zestawieniu z zadeklarowanym kodem CN nie pozwalał organom celnym na stwierdzenie błędnej klasyfikacji taryfowej przy prostym zestawieniu tych zapisów, bez dokonywania głębszej ich analizy. Na marginesie należy zauważyć, że opis towaru w zgłoszeniu celnym powinien być wystarczająco dokładny, aby umożliwić niezwłoczną i jednoznaczną identyfikację i klasyfikację, w niniejszej sprawie opis ten podanych cech nie wypełnił, co narusza obowiązujące przepisy w zakresie zgłoszenia celnego (załącznik 37 instrukcji wypełniania zgłoszenia celnego SAD do rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. określającego niektóre przepisy wykonawcze do Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z dnia 11 października 1993 r. z zm.; Dz. Urz. UE. Polskie wydanie specjalne). Z akt niniejszej sprawy nie wynika także, aby skarżący miał wątpliwości dotyczące klasyfikacji importowanych "kamer" lub nie rozumiał obowiązujących w tym zakresie przepisów taryfikacyjnych, co podniesiono w skardze. Nie wynika także aby skarżący podejmował działania mające na celu wyjaśnienie tych wątpliwości. Na tę okoliczność skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających zasadność podnoszonych zarzutów, a w związku z tym nie można przyjąć, że działał w dobrej wierze. Mając na uwadze powyższe organ celny słusznie uznał, a Sąd pierwszej instancji potwierdził, że w sprawie nie doszło do zaistnienia przesłanek powodujących konieczność zastosowania art. 220 ust. 2 lit. b WKC. Niemniej jednak należy zauważyć, że pełnomocnik – Agencja celna działa w oparciu o informacje i dokumenty przekazane przez importera. W rozpoznawanej sprawie Agencja celna działała w charakterze przedstawiciela pośredniego co oznacza, że ona również na zasadzie solidarności ze skarżącym odpowiada za dług celny. Niemniej jednak sam fakt działania przez przedstawiciela nie mógł skutkować odstąpieniem od obowiązku uiszczenia odsetek przez skarżącego na podstawie art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza także, że z podanych już wyżej powodów w toku postępowania wyjaśniającego skarżący nie udowodnił, że w sprawie zaistniały "szczególne okoliczności nie wynikające z jego zaniedbania lub świadomego działania" w wyniku których doszło do podania nieprawdziwych lub niekompletnych danych w zgłoszeniu celnym. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z par. 6 pkt 2) i w zw. z § 14 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).