Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 599/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1, art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie NSA Ewa Makosz-Frymus WSA Maciej Dybowski Protokolant Sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2009 r. sprawy ze skargi T. (P.) Sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę /-/ M. Dybowski /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ E. Makosz-Frymus


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] Starosta P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie pylonu reklamowego na terenie położonym w P. przy ul. S. [...] oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr [...](obręb P.)dla Inwestora "T." Sp. z o.o. z/s [...] Z., ul. [...] nr [...] z zachowaniem określonych w niej warunków.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art.31 ust.4 ustawy dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (teks jednolity Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz.1118 ze zm. dalej Prawo budowlane) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ podniósł, iż inwestor do wniosku dołączył wymagane przepisem art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego dokumenty m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ostateczną i podlegającą wykonaniu decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. znak [...] z dnia [...] lutego 2008 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.7 Prawa budowlanego, aktualnym na dzień opracowania projektu.

Organ wyjaśnił, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza min. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Starosta podniósł, iż inwestor przedłożył projekt zagospodarowania działki, stanowiący część składową projektu budowlanego, zaopiniowany przez zarządcę drogi w dniu [...] października 2008r. ([...]). Dalej organ stwierdził, że złożony projekt budowlany wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę w przedmiotowej sprawie spełnia warunki ujęte w decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. o ustaleniu warunków zabudowy dla omawianego zamierzenia budowlanego.

Organ wskazał, iż obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane, zgodnie z art. 43 ust.1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.)w terenie zabudowanym w odniesieniu do drogi powiatowej w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 8 m. Dla przedmiotowej inwestycji odległość ta została zachowana i wynosi ok. 10 m. Ponadto do akt sprawy została załączona, sporządzona przez uprawnionego projektanta - autora omawianej inwestycji, analiza lokalizacji projektowanego pylonu. Z analizy tej wynika, że pylon reklamowy został zaprojektowany, w odległości od sąsiednich budynków, w sposób nienaruszający przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm ), a cień rzucany przez pylon w żadnym kierunku nie spowoduje przysłaniania okien budynków sąsiednich.

Organ wskazał, iż zgodnie z zapisem art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art.35 ust.1 oraz w art. 32 ust.4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie organu inwestor spełnił wymagania określone w przywołanych przepisach.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka T. P. Sp. z o.o. wskazując, iż w jej ocenie Starosta, w ponownie wydanej decyzji nie rozpatrzył podniesionych przez nią w odwołaniu złożonym dnia [...] listopada 2008 r. zarzutów oraz do podniesionych przez Wojewodę W. w decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. argumentów. W ocenie T. decyzja Starosty narusza art. 107 § §1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm. – dalej Kpa ). Zdaniem odwołującej organ wydający zaskarżoną decyzję w uzasadnieniu ograniczył się wyłącznie do lapidarnych twierdzeń, że przeprowadzono analizę lokalizacji projektowanego pylonu wyłącznie w oparciu o dokumenty przedłożone przez Inwestora. Odwołująca powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazała, iż decyzja administracyjna winna być tak sformułowana, by nie pozostawiała wątpliwości co do rozstrzygnięcia, a także praw i obowiązków z niej wynikających. Tych cech, w ocenie strony, nie posiada zaskarżona decyzja z dnia [...] lutego 2009 r.

Odwołująca wyjaśniła, iż obecnie projektowana lokalizacja spowoduje duże utrudnienia w ruchu pojazdów (ciężarówek i samochodów osobowych). TIR, którym dostarczany jest towar do sklepu, aby swobodnie mógł wyjechać, w ocenie strony, musi przejechać po miejscu, na którym planowane jest posadowienie pylonu. Odwołująca zwróciła uwagę, iż to rozwiązanie znacznie zwęzi drogę wjazdową do 5,9m. Odwołująca podniosła, iż powyższe uniemożliwi jednoczesne poruszanie się pojazdów osobowych klientów zaopatrujących się w sklepach oraz samochodów dostawczych, które przy wyjeździe zablokują cały wjazd i klienci nie będą mieli możliwości dojechania do okolicznych sklepów. Sytuacja ta spowoduje okresowe blokowanie drogi. Odwołująca podniosła również, iż takie umiejscowienie pylonu uniemożliwi również parkowanie pojazdom w miejscu oznaczonym zielonym kolorem na załączniku nr 2 do odwołania - zmniejszy się ilość miejsc parkingowych.

Odwołująca zwróciła uwagę, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Starosta nie wyjaśnił, jakie argumenty przemawiają za takim umieszczeniem pylonu, dlaczego pylon nie może być posadowiony w sposób bardziej cofnięty w prawo od wjazdu do pawilonów handlowych (jest to jedyna droga którą można wjechać/wyjechać z tego terenu).

Strona wskazała również, iż pozwolenie na budowę powinno m.in. zapewnić zgodność z prawem podejmowanej inwestycji, w tym ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Interesy te, w ocenie odwołującej, mogą być zagrożone poprzez ograniczenie możliwości wjazdu/wyjazdu z nieruchomości. Strona powołując się na orzecznictwo wskazała, iż organ administracji orzekający w sprawie usytuowania obiektów budowlanych na działce budowlanej (terenie budowy), uwzględniając interes właścicieli sąsiednich nieruchomości, a także innych osób, może, a nawet powinien, sytuować budynki stwarzające uciążliwość dla otoczenia w odległości większych od minimalnych, jeżeli tylko istnieją w danej sprawie odpowiednie ku temu warunki.

Odwołująca podniosła, iż decyzja narusza jej interes również z tej przyczyny, iż planowana inwestycja będzie ograniczać widoczność pojazdom włączającym się do ruchu (wyjeżdżającym z centrum handlowego), zasłoni sklep "T.", w którym strona prowadzi działalność gospodarczą, zlokalizowany w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego pylonu. Co więcej, usytuowanie pylonu w miejscu wskazanym w zaskarżonej decyzji, zdaniem odwołującej, bezsprzecznie będzie rozpraszać kierowców, którzy mimowolnie będą zwracać uwagę na eksponowaną na pylonie reklamę, a nie na użytkowników ruchu drogowego. Ponadto strona podniosła, iż z zaskarżonej decyzji nie wynika, czy przeprowadzono badanie oddziaływania pylonu na drogę komunikacyjną pojazdów samochodowych, które ze względu na swe gabaryty, będą mieć utrudniony wjazd (wyjazd) do (z) sąsiednich nieruchomości, na których znajduje się wiele lokali użytkowych.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. [...] Wojewoda W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż w przedmiotowej sprawie wiążącym jest art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

Organ podniósł, iż z przedłożonej dokumentacji wynika, że inwestor spełnił wszystkie warunki wymagane prawem budowlanym tj. przedstawił decyzję o ustaleniu warunków zabudowy oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Brakująca dokumentacja została przez inwestora uzupełniona, z której jednoznacznie wynika, iż usytuowanie pylonu spełnia wymagane warunki wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Planowana inwestycja została uzgodniona z zarządcą drogi, uzyskując jego akceptację.

W ocenie organu inwestycja wypełnia wymagania wynikające z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym obiekty budowlane przy drogach winny być usytuowane, w terenie zabudowanym, przy drodze powiatowej w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 8 m.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż w przypadku, gdy wszystkie wymagania określone w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego zostaną spełnione właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz że organ jest pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu, jego ocenie podlega wyłącznie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle ustalonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Natomiast projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanym .

Odnosząc się do zarzutu strony, iż nie otrzymała załącznika zaskarżonej decyzji, czyli projektu budowlanego, organ wskazał, iż okoliczność ta nie stanowi naruszenia prawa, bowiem inwestor składa 4 egzemplarze projektu budowlanego: 1 egzemplarz przekazuje się do właściwego organu nadzoru budowlanego. 1 egzemplarz otrzymuje organ wydający pozwolenie na budowę, a 2 egzemplarze stanowią własność inwestora. Natomiast stronie postępowania przysługuje prawo wglądu do dokumentacji projektowej we właściwym organie.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła spółka T. P. Sp. z o.o. zarzucając jej naruszenie:

- art.5 ust.1 pkt.9 Prawa budowlanego poprzez nie uwzględnienie przy wydawaniu przedmiotowej decyzji uzasadnionych interesów osób trzecich;

- § 293 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie poprzez zatwierdzenie usytuowania pylonu reklamowego w taki sposób, iż stwarzał będzie on zagrożenie bezpieczeństwa osób trzecich;

- art.7, 77 i 107 §3 Kpa poprzez nie wyjaśnienie dokładne stanu faktycznego niezbędne do załatwienia sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia prawnego decyzji niezgodnie z przepisami prawa;

- art. 10 Kpa poprzez uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż organ nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, w szczególności nie odniósł się do argumentu, iż projektowana lokalizacja pylony reklamowego spowoduje utrudnienia w ruchu pojazdów ciężarowych i osobowych. Skarżąca w ślad za odwołaniem powtórzyła zarzuty dotyczące zawężenia drogi dojazdowej, utrudnienia w ruchu. Skarżąca powtórzyła również, iż organy nie wskazały jakie argumenty przemawiają za taką, a nie inną lokalizacją pylonu reklamowego.

Uzasadniając zarzut naruszenia art.5 ust.1 pkt.9 Prawa budowlanego skarżąca wskazał, iż organ nie wziął pod uwagę interesów osób trzecich, które mogą być zagrożone poprzez ograniczenie możliwości wjazdu/wyjazdu z nieruchomości.

Natomiast uzasadniając zarzut naruszenia § 293 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie skarżąca podniosła, iż planowana inwestycja będzie stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa osób trzecich, poprzez ograniczenie widoczności pojazdom włączającym się do ruchu jak również będzie rozpraszać kierowców.

Skarżąca podniosła również, iż organ oparł swoje rozstrzygnięcie jedynie na dokumentach przedłożonych przez inwestora czym naruszył fundamentalną zasadę postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 7 w zw. z art. 77 i 107 § 3 Kpa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd zobowiązany jest do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody W. o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy Prawa budowlanego. W myśl art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego generalnie roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Co prawda stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na: instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym to jednakże wykonywania robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych nie należy więc utożsamiać z budową urządzeń reklamowych wolnostojących, trwale związanych z gruntem, które są budowlami (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego). Ich budowa nie została zwolniona w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego, z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Realizacja takich urządzeń wymaga więc uzyskania pozwolenia na budowę niezależnie od miejsca ich usytuowania (podobnie wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2006 r., II OSK 931/05).

Wobec powyższego w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż planowana inwestycja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę.

Pozwolenie na budowę obiektu budowlanego w świetle art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego może być wydane wyłącznie temu, kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Natomiast w myśl art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z:

a) miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska,

b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,

c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,

2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnia budowlane.

Tak więc przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany zobowiązany był sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi zawarte w cyt. wyżej przepisie, a także warunki zawarte w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Dopiero w sytuacji spełnienia ww. wymagań organ zobowiązany jest do udzielenia pozwolenia na budowę. W razie spełnienia ww. wymagań właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, iż nie dopuszczają one jakiejkolwiek uznaniowości organu w kwestii udzielenia pozwolenia na budowę. Dlatego też, skoro w analizowanej sprawie nie zostały naruszone obowiązujące przepisy prawa, organ administracji architektoniczno-budowlanej, jak słusznie zauważył Wojewoda, nie miał podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę planowanej inwestycji.

Zgodnie z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W rozpoznawanej sprawie okolicznością nie budzącą żadnych wątpliwości jest fakt złożenia przez inwestora wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenia na budowę.

Z akt sprawy wynika, iż inwestor załączył do wniosku 4 egzemplarze projektu budowlanego sporządzonego przez bud. J. J., mgr inż. G. K., mgr inż. A. J., członków W. Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. Załączony do akt projekt odpowiada wymogom określonym w art. 34 Prawa budowlanego. W aktach znajdują się również oświadczenia projektantów o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Do wniosku inwestor załączył również oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy.

Ponadto przedłożony projekt pozostaje w zgodzie z ustaleniami wynikającymi z ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] lutego 2008 r., ostateczną z dniem [...] kwietnia 2008 r.

Z powyższego jednoznacznie wynika, iż wniosek spełnia wszystkie wymagania stawiane przez przepisy prawa budowlanego. Zatem skoro w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie wymogi, o których mowa wyżej organ budowlany miał obowiązek udzielić wnioskodawcy pozwolenia na budowę. Innymi słowy, w zaistniałej sytuacji, Starosta nie mógł odmówić inwestorowi uwzględnienia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Wydanie pozwolenia na budowę przy spełnieniu warunków określonych w prawie budowlanym - tak, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie - nie jest bowiem uzależnione od uznania organu administracji publicznej (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 13 listopada 2003 r. w sprawie sygn. akt SA/Sz 2207/2001, LexPolonica nr 365629).

Ustosunkowując się natomiast do zarzutów podniesionych w skardze wskazać należy, iż zarzut skarżącej, iż organ nie wyjaśnił, jakie argumenty przemawiają za takim umieszczeniem pylonu, w szczególności dlaczego pylon nie może być posadowiony w sposób bardziej cofnięty w prawo od wjazdu do pawilonów handlowych nie zasługuje na uwzględnienie. W przypadku sprawy dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę, realizacja obowiązków organu w tym postępowaniu sprowadza się w istocie do zbadania z należytą starannością, czy złożony przez inwestora wniosek i załączone do niego dokumenty spełniają warunki, o których była wcześniej mowa. Jak już wskazano, spełnienie wymagań określonych w przepisach art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego obliguje organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę nie jest uprawniony do ingerowania w merytoryczną zawartość projektu. Jeżeli w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja o warunkach zabudowy, to właśnie treść tego rozstrzygnięcia determinuje samą możliwość, jak i kształt planowanej inwestycji. Zgodność projektu budowlanego z tym rozstrzygnięciem jest przedmiotem oceny organu architektoniczno - budowlanego. Tym samym organ ten nie ma kompetencji do tego aby raz jeszcze badać i oceniać kwestie rozstrzygnięte w decyzji o warunkach zabudowy.

Należy podkreślić, iż organ nie ma możliwości zmiany usytuowania obiektu, jest on w tym zakresie, co wskazano już wyżej, związany ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ nie może wbrew wydanej decyzji o warunkach zabudowy zmienić lokalizacji inwestycji.

Z powyższych względów wszelkie uwagi oraz zarzuty odnoszące się i związane z lokalizacją pylonu reklamowego na etapie postępowania o pozwolenie na budowę nie mogły być uwzględnione.

Wobec powyższego również zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt. 9 Prawa budowlanego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z tym przepisem obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Uzasadniając powyższy zarzut skarżąca wskazała, iż jej interes może być zagrożone przez ograniczenie możliwości wjazdu/wyjazdu z nieruchomości. Do kwestii możliwości zmiany lokalizacji inwestycji Sąd wypowiedział się już wyżej. Ponadto ustosunkowując się do powyższego zarzutu wskazać również należy, iż co prawda umieszczenie pylonu reklamowego w tym miejscu spowoduje zwężenie pasa do poruszania się samochodami, to jednakże w ocenie Sądu nie spowoduje to blokowania drogi dojazdowej dla samochodów. Ponadto zauważyć należy, iż z jednej strony strona skarżąca wskazuje, iż ten teren jest jedyną droga wyjazdową. Natomiast jak wynika z załączonego do odwołania szkicu teren faktycznie posiada dwie możliwości wjazdu i wyjazdu.

Natomiast ustosunkowując się do zarzutu naruszenia § 293 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazać należy, iż zgodnie z tym przepisem tablice reklamowe powinny być tak usytuowane, wykonane i zamocowane, aby nie stanowiły zagrożenia bezpieczeństwa dla użytkowników budynku i osób trzecich. Skarżąca uzasadniając powyższy zarzut wskazała, iż planowana inwestycja będzie stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa osób trzecich, poprzez ograniczenie widoczności pojazdom włączającym się do ruchu – wyjeżdżającym z centrum handlowego jak również pylon reklamowy będzie rozpraszać kierowców. W pierwszej kolejności odnosząc się do powyższego zarzutu wskazać należy, iż lokalizacja pylonu w tym miejscu została pozytywnie zaopiniowana przez Zarząd Dróg Powiatowych w P.. Wskazać również należy, iż w ustawie o drogach publicznych określone minimalne odległości obiektów budowlanych od krawędzi jezdni. W przypadku dróg powiatowych w terenie zabudowanym, tak jak w niniejszej sprawie, odległość ta wynosi 8 m. Z przedłożonego projektu jednoznacznie wynika, iż wymagania również i w tym zakresie zastały zachowane. Co prawda wbrew twierdzeniom organu odległość ta wynosi 8,50 m, a nie 10 m, to jednakże powyższy błąd nie ma wpływu na ustalenie, iż została zachowana wymagana przepisami prawa odległość od krawędzi jezdni. Ponadto w ocenie Sądu takie umiejscowienie pylonu reklamowego nie będzie stanowiło zagrożenia bezpieczeństwa dla osób trzecich. Nie można się zgodzić ze skarżącą, iż pylon reklamowy zasłoni widoczność dla osób wyjeżdżających. Zgodnie z przedłożonym projektem zagospodarowania działki planowana inwestycja ma być oddalona o 8,50 m od krawędzi jezdni. Taka odległość w żadnym wypadku nie będzie ograniczać widoczności. Również sama plansza ekspozycyjna pylony umieszczona na wysokości 7,30 m nie będzie miała wpływu na kwestię widoczności przez osoby wyjeżdżające z parkingu innych użytkowników drogi.

Również zarzut strony skarżącej naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 Kpa poprzez nie zbadanie wnikliwie stanu faktycznego sprawy i oparcie się jedynie na dokumentach przedłożonych przez wnioskodawcę nie zasługuje na uwzględnienie. Powtórzyć należy, iż organ rozpoznając sprawę ogranicza się do sprawdzenia zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnia budowlane. Jeżeli organ uzna, iż dokumentacja przedłożona przez wnioskodawcę jest kompletna, projekt odpowiada przepisom prawa to brak jest podstaw do prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego mającego na celu podważenie przedłożonego projektu budowlanego. Jak wskazano już wyżej organ nie może ingerować w merytorycznie w treść projektu.

Za uzasadniony należy natomiast uznać zarzut naruszenia przez organy art. 107 § 3 Kpa, jednakże powyższe uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit c Ppsa uzasadnia uchylenie decyzji.

Zarzut naruszenia powyższego przepisu należy postawić przede wszystkim organowi odwoławczemu, który w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia winien, poza rozpoznaniem sprawy, ustosunkować się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. W przedmiotowej sprawie, co prawda organ odwoławczy w całości odniósł się do zarzutu nie doręczenia stronie projektu budowlanego, to jednakże w odniesieniu do pozostałych zarzutów ograniczył się do stwierdzenie, iż nie ma prawa merytorycznego ingerowania w treść projektu. Powyższe zdaniem Sądu w świetle rozbudowanych zarzutów odwołania uznać należy za niewystarczające.

Również zarzut naruszenia art. 10 Kpa nie uzasadnia uchylenia zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż organ I instancji zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu. Natomiast organ II instancji przed wydaniem decyzji nie umożliwił stronie zapoznanie się z materiałem zebranym w sprawie. Jednakże biorąc pod uwagę okoliczność, iż organ odwoławczy nie przeprowadzał dodatkowego postępowania dowodowego, a oparł się wyłącznie na dowodach zgromadzonych w trakcie postępowania prowadzonego przez organ I instancji, uznać należy, iż powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa orzekł jak w sentencji.

/-/M. Dybowski /-/E. Kręcichwost – Durchowska /-/E. Makosz -Frymus

mb