Postanowienie NSA, sygn. akt I OPP 61/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Inne
Wyłączenie sędziego
Skarżony organ: Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o wyłączenie sędziego
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt. 6, art. 64 par. 3, art. 158, art. 166, art. 193
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 8 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 179 poz 1843
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Marek Stojanowski (spr.), Sędziowie NSA: Alicja Plucińska - Filipowicz, Andrzej Gliniecki, po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosków W. R. o wyłączenie sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego: Włodzimierza Rymsa i Jana Kacprzaka oraz o uzupełnienie i wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPP 61/09 w sprawie ze skargi W. R. na bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi w przedmiocie nierozpoznania wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego sygn. akt III SAB/Łd 34/08 postanawia: 1. odrzucić wniosek o wyłączenie sędziów 2. oddalić wnioski o uzupełnienie i wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPP 61/09


UZASADNIENIE

Skarżący W. R. pismem z dnia 26 stycznia 2010 r. wniósł o wyłączenie sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego: Włodzimierza Rymsa i Jana Kacprzaka od orzekania w sprawie jego skargi na bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi w przedmiocie nierozpoznania wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. W oparciu o art. 18 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., skarżący zarzucił, iż wskazani sędziowie Naczelnego Sądu Administracyjnego brali już wcześniej udział w wydawaniu orzeczeń w niniejszej sprawie.

Pismem z dnia 30 stycznia 2010 r. skarżący wniósł również o wykładnię treści postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPP 61/09 poprzez wyjaśnienie szeregu niezrozumiałych dla niego kwestii dotyczących istoty rozpoznawanej sprawy, natomiast pismem z dnia 8 lutego 2010 r. W. R. wniósł także o uzupełnienie wyżej wymienionego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego "o istotę jego sprawy polegającej na niewszczęciu przez Prezydenta Miasta Łodzi postępowania egzekucyjnego (...)".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa (art. 18 § 1 p.p.s.a.), wyłączenie sędziego następuje na wniosek wówczas, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego. Oznacza to, że o wniosku o wyłączenie sędziego można mówić wówczas, gdy odnosi się on do określonych sędziów i oparty jest na podstawach wskazujących na istnienie takich okoliczności, które wymagają oceny, czy wątpliwości co do bezstronności sędziego są uzasadnione. O wyłączeniu sędziego rozstrzyga sąd administracyjne, w którym sprawa się toczy (art. 22 § 1 p.p.s.a.).

Z akt sprawy wynika, że postępowanie w sprawie ze skargi na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w sprawie ze skargi W. R. na bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi w przedmiocie nierozpoznania wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, toczące się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, zostało zakończone prawomocnym postanowieniem z dnia 30 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPP 61/09 o odrzuceniu skargi na przewlekłość postępowania.

Wniosek o wyłączenie sędziego wnosi się w toku postępowania, ma on bowiem zagwarantować rozpoznanie sprawy przez bezstronny sąd. Skoro postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi, sygn. akt III SAB/Łd 34/08, zostało zakończone, to wniosek o wyłączenie sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać należy za niedopuszczalny.

Mając powyższe na uwadze uznać należy, że wniosek o wyłączenie sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego: Włodzimierza Rymsa i Jana Kacprzaka jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu, o czym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64 § 3 i z art. 193 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.

W odniesieniu do wniosków skarżącego o uzupełnienie i wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPP 61/09 podnieść należy, iż zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. nr 179, poz. 1843 – zwaną dalej: ustawą) w sprawach w tej ustawie nieuregulowanych do postępowania toczącego się na skutek skargi sąd stosuje odpowiednio przepisy o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące w postępowaniu, którego skarga dotyczy. Wymieniona ustawa nie zawiera unormowań regulujących uzupełnienie i wykładnię zapadłego w sprawie postanowienia zatem w tym zakresie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stosownie do treści art. 164 p.p.s.a. postanowienie wydane na posiedzeniu niejawnym wiąże od chwili, w której zostało podpisane wraz z uzasadnieniem, a jeżeli sąd postanowienia nie uzasadnia, od chwili podpisania sentencji. Oznacza to, że od chwili związania postanowienie może ulec zmianie tylko w wypadkach i na zasadach przewidzianych ustawą.

Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ustawowo zakreślonym terminie zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku – odpowiednio także postanowienia i zarządzenia – jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w nim dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Instytucja uzupełnienia wyroku (postanowienia) służy zatem temu, aby w szczególnej sytuacji pominięcia przez Sąd jakiejś kwestii, która winna być przedmiotem zapadłego rozstrzygnięcia, wydane orzeczenie uczynić kompletnym (np. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania). Zgodnie natomiast z art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok (postanowienie), rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność wykładni zachodzi wówczas gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia.

W rozpoznawanej sprawie stwierdzić należy, iż skarżący we wnioskach o uzupełnienie, jak również o wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPP 61/09, nie podał, w jakim zakresie owo orzeczenie jest niekompletne, czy też niejasno sformułowane. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie postanowienia z dnia 30 grudnia 2009 r., odrzucającego skargę W. R. na przewlekłość postępowania, zostało sformułowane w sposób jasny i nie budzący wątpliwości, jak również zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy składowe orzeczenia. Wnioski skarżącego uznać zatem należy za polemikę z odmiennym niż oczekiwała strona stanowiskiem sądu zaprezentowanym w przedmiotowym postanowieniu.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 158 p.p.s.a. w zw. z art. 166 i art. 193 p.p.s.a. oraz w związku z art. 8 ust. 2 ustawy, orzekł jak w punkcie 2 sentencji postanowienia.