Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 947/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1-4
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Protokolant Referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi Wójta Gminy [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga Wójta Gminy G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z [...] września 2016 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli (utwardzenia wraz z podbudową piaskowo-betonową).

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] maja 2011 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego

w G. (dalej: PINB, organ I instancji) wpłynęło pismo W. P.

z informacją o robotach budowlanych prowadzonych na działce "po starej szkole".

O interwencję w sprawie robót budowlanych prowadzonych na gruncie działki nr [...] w G. wniosła także H. F. (pismo z [...] czerwca 2011 r. – data wpływu do organu).

W wyniku przeprowadzonych [...] czerwca 2011 r. oględzin działki nr [...], położonej w G. ustalono, że na tej nieruchomości Wójt Gminy G. (właściciel nieruchomości, dalej: skarżący, inwestor, Wójt) wykonał roboty budowlane, polegające na podwyższeniu o około 2,5 m poziomu działki oraz utwardzeniu działki kostką brukową jej powierzchni o wymiarach 60,6 m x 21,3 m

z krawężnikami betonowymi. Do przedmiotowego utwardzenia prowadzi jeden wjazd od strony ul. P. oraz drugi z przeciwnej strony na nieutwardzoną powierzchnię. Od strony północnej (działka nr [...] własność W. P., uczestnika postępowania) znajduje się ogrodzenie wykonane częściowo z elementów betonowych, a częściowo z siatki stalowej i słupków stalowych. Od strony ul. P. (wschód) utwardzenie zlokalizowane jest bezpośrednio przy ogrodzeniu betonowym; im dalej na zachód odległość utwardzenia od ogrodzenia powiększa się. Różnica poziomów pomiędzy utwardzeniem a działką nr [...] w części zachodniej wynosi około 5 m. Skarpa powstała po wywyższeniu terenu jest nieutwardzona, widoczny gruz, kamienie, piasek i ziemia. Od strony południowej (działka nr [...] - własność H. F., uczestniczki postępowania) odległość utwardzenia od ogrodzenia wynosi 3 m, a różnica poziomów około 2 m.

Inwestor przedstawił zgłoszenie na wykonanie utwardzenia działki, złożone do Starosty G. [...] grudnia 2009 r.

Zawiadomieniem z 10 czerwca 2011 r. PINB wszczął na wniosek W. P. postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych prowadzonych na działce nr [...] w G..

Postanowieniem nr [...] z [...] lipca 2011 r. PINB wstrzymał roboty budowlane oraz nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia oceny stanu technicznego przedmiotowej inwestycji. Na skutek złożonego zażalenia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB, organ odwoławczy) postanowieniem nr [...] z [...] września 2011 r. uchylił ww. postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazując, że przedmiotowe roboty budowlane przekroczyły zakres art. 29 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., zwana dalej: P.b.), bowiem podniesienie terenu o 2-5 m wymagało uzyskania decyzji

o pozwoleniu na budowę. Wykonane przez inwestora roboty były więc samowolą budowlaną, do której nie stosuje się trybu przewidzianego w art. 50-51 P.b. Wyrokiem z 23 lutego 2012 r., wydanym w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 1023/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę inwestora na ww. postanowienie.

Postanowieniem nr [...] z [...] maja 2012 r. PINB, działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.b., po raz wtóry wstrzymał roboty budowlane oraz zobowiązał inwestora do przedłożenia: 1) zaświadczenia Wójta Gminy G. o zgodności budowy

z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu

w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz oświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, aktualnym na dzień opracowania projektu; 3) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - w terminie 90 dni od chwili, gdy postanowienie stanie się ostateczne.

Pismem z 25 lipca 2012 r. (data nadania) inwestor zwrócił się do organu

I instancji z wnioskiem o zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie z uwagi na rozpoczęcie procedury rozgraniczenia działek o numerach: [...] i [...].

W związku z ww. wnioskiem PINB postanowieniem nr [...] z [...] sierpnia 2012 r. zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych przeprowadzonych przez Wójta na działce nr [...], położonej w miejscowości G., gmina G. do czasu zakończenia sprawy o rozgraniczenie ww. działek. Na skutek zażalenia złożonego przez W. P. oraz H. F., WINB postanowieniem nr [...] z [...] września 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Pismem z 26 października 2015 r. (data złożenia w organie) W. P. wystąpił do PINB o podjęcie zawieszonego postępowania wskazując, iż sprawa o rozgraniczenie nieruchomości zakończyła się postanowieniem Sądu Rejonowego w G. z [...] września 2014 r., sygn. akt [...] Ns [...]. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 26 maja 2015 r. (wydanie przez Sąd Okręgowy w R. postanowienia oddalającego apelację Wójta w sprawie o sygn. akt [...] Ca [...]).

Postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2015 r. PINB orzekł o podjęciu zawieszonego postępowania z urzędu.

Wnioskiem z [...] listopada 2015 r. Wójt po raz drugi wystąpił do PINB

z wnioskiem o zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie, tym razem

z powodu podjęcia czynności zmierzających do rozgraniczenia nieruchomości

o numerach: [...] i [...]. Postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2015 r. organ

I instancji zawiesił z urzędu przedmiotowe postępowanie. Na skutek zażalenia W. P., WINB postanowieniem Nr [...] z [...] stycznia 2016 r. uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazując, że wobec braku wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego, zawieszenie przedmiotowego postępowania z tej przyczyny było przedwczesne.

Decyzją Nr [...] z [...] stycznia 2016 r. PINB, działając na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 P.b. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), nakazał skarżącemu rozbiórkę przedmiotowej budowli: utwardzenia (kostka betonowa o wymiarach 60,60 m x 21,30 m z krawężnikiem) wraz z podbudową piaskowo-betonową (o wysokości 2-5 m), usytuowanych na działce nr [...]

w G. z datą, gdy decyzja stanie się ostateczna.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, iż w dniu dokonania zgłoszenia ([...] grudnia 2009 r.) oraz wykonania przedmiotowych robót budowlanych, pozwolenia na budowę nie wymagało wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych. Konieczne było jednak dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi (art. 29 ust. 2 pkt 5 P.b.). W przypadku utwardzenia powierzchni gruntu nie chodzi o wykonanie jakiejś budowli, lecz utwardzenie powierzchni gruntu działki budowlanej w określony sposób. Zmiana ukształtowania terenu, poprzez jego podwyższenie o około 2 ÷ 5 m nie prowadzi do powstania obiektu budowlanego, a w szczególności budowli ziemnej. Niemniej inwestor, mimo że nie wykonał żadnej budowli, dokonując utwardzenia terenu wraz z istotną zmianą ukształtowania terenu, wykroczył poza zakres art. 29 ust. 2 pkt 5 P.b., dopuszczającego jedynie utwardzenie działki budowlanej na podstawie zgłoszenia właściwemu organowi. Norma ta nie upoważnia inwestora do wykonywania na podstawie zgłoszenia utwardzenia wraz ze zmianą ukształtowania terenu. Roboty budowlane, które nie mieszczą się w zakresie utwardzenia gruntu, wykraczając poza niego, muszą zostać zakwalifikowane jako roboty budowlane wymagające pozwolenia na budowę.

Wyjaśnił dalej, iż w postanowieniu nr [...] z [...] maja 2012 r., wstrzymującym roboty budowlane oraz zobowiązującym inwestora do przedłożenia dokumentacji

w celu legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej, określono termin na dostarczenie ww. dokumentacji, tj. 90 dni, licząc od dnia kiedy postanowienie stanie się wykonalne. Postanowienie strony otrzymały w dniu [...] maja 2012 r., zatem stało się ono wykonalne w dniu [...] maja 2012 r. Postanowienie nr [...] z [...] sierpnia 2012 r. (zawieszające postępowanie administracyjne) strony otrzymały 8 sierpnia 2012 r. (stało się wykonalne 13 września 2012 r. - postanowienie WINB nr [...] utrzymujące

w mocy zaskarżone postanowienie). Postanowienie nr [...] z [...] listopada 2015 r. (podjęcie postępowania administracyjnego) strony otrzymały 6 i 9 listopada 2015 r. (stało się wykonalne 17 listopada 2015 r.). Postanowienie nr [...] z [...] listopada 2015 r. (zawieszające postępowanie administracyjne) zostało uchylone postanowieniem nr [...] z [...] stycznia 2016 r. Termin na złożenie ww. dokumentów upłynął ostatecznie w dniu [...] stycznia 2016 r. Ponieważ inwestor we wskazanym terminie nie wywiązał się z nałożonego nań obowiązku, należało orzec rozbiórkę omawianego obiektu.

W odwołaniu złożonym na powołaną decyzję skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ

I instancji. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 P.b. przez bezzasadne przyjęcie, że termin na dostarczenie dokumentacji w celu legalizacji samowoli budowlanej bezskutecznie upłynął w sytuacji istnienia zagadnienia prejudycjalnego

w postaci sprawy rozgraniczenia działek nr [...] i [...], której wynik umożliwi przygotowanie żądanej przez PINB dokumentacji w celu legalizacji budowli, wobec której orzeczono rozbiórkę;

2. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez przedwczesne wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę w sytuacji braku rozstrzygnięcia kwestii istnienia zagadnienia wstępnego w postaci sprawy rozgraniczenia działek nr [...] i [...];

3. art. 6 i art. 7 k.p.a., tj. zasady praworządności i prawdy materialnej

w postępowaniu administracyjnym przez brak podjęcia przez organ I instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a zatem pozbawiając inwestora prawa do rzetelnej i sprawiedliwej procedury;

4. art. 10 § 1 k.p.a., tj. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu przez niezawiadomienie inwestora o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków, co uniemożliwiło skarżącemu wykazanie, że istnieją przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego, poprzez przedłożenie dokumentacji potwierdzającej, że w sprawie rozgraniczenia działek nr [...] i [...] zostało wszczęte postępowanie rozgraniczeniowe;

5. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sytuacji istnienia zagadnienia prejudycjalnego w postaci sprawy rozgraniczenia działek nr [...] i [...], której wynik umożliwi przygotowanie żądanej przez PINB dokumentacji w celu legalizacji budowli, której rozbiórkę orzeczono zaskarżoną decyzją, co

w konsekwencji doprowadziło do przedwczesnego wydania zaskarżonej decyzji, podczas gdy prawidłowe zebranie materiału dowodowego sprawy prowadziłoby do obligatoryjnego zawieszenia postępowania, co stanowi

o naruszeniu przepisów postepowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Na skutek złożonego odwołania WINB postanowieniem Nr [...] z [...] marca 2016 zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze do czasu zakończenia przed Burmistrzem Gminy i Miasta G. postępowania rozgraniczeniowego, dotyczącego ustalenia przebiegu granicy działek o numerach: [...] i [...]. Postanowienie to zostało uchylone w całości postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego znak: [...] z [...] kwietnia 2016 r. Na skutek skargi, złożonej przez inwestora, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 lutego 2017 r. w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 978/16 skargę oddalił.

Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzją Nr [...] z [...] września 2016 r. WINB, działając na podstawie art. 138

§ 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 P.b., orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji

w mocy.

W uzasadnieniu decyzji, po przedstawieniu stanu sprawy, organ odwoławczy podał, iż organ I instancji dokonał właściwej oceny stanu faktycznego sprawy oraz prawidłowej kwalifikacji wykonanych przez skarżącego robót budowlanych. Za bezsporną uznał okoliczność, iż przedmiotowa inwestycja mogła być realizowana dopiero po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Obowiązek ten nie został przez inwestora spełniony, w związku z tym organ I instancji prawidłowo stwierdził, iż wykonanie utwardzenia (kostka betonowa o wymiarach 60,60 m x 21,30 m

z krawężnikiem) wraz z podbudową piaskowo-betonową (o wysokości 2-5 m), usytuowanych na działce nr [...] w G., nastąpiło w warunkach samowoli budowlanej. Jak wynika z protokołu oględzin nieruchomości, utwardzona kostką brukową powierzchnia działki posiada wymiary 60,60 m x 21,30 m, co daje powierzchnię 1290,78 m2, natomiast w zgłoszeniu powierzchnia ta wynosi 1.155 m2. Ponadto wysokość podbudowy piaskowo-betonowej wynosi ok. 2-5 m. Wprawdzie

w ww. zgłoszeniu nie określono wysokości podbudowy piaskowo-betonowej, jednak w ocenie WINB, wykonanie tego typu prac, tj. podniesienie terenu o 2-5 m, wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgłoszenie może być skuteczne, o ile dotyczy robót poddanych tej formie reglamentacji, co nie miało miejsca w odniesieniu do przedmiotowego podwyższenia terenu. Dokonane zgłoszenie nie może być skuteczne, a wykonane roboty są samowolą budowlaną.

Ocenił, że omawiany stan faktyczny wypełnia przesłankę zastosowania art. 48 P.b., którego dyspozycja odnosi się do samowolnej budowy (tj. bez pozwolenia na budowę) obiektu budowlanego (budowli) lub jego części. W przedmiotowej sprawie PINB, po stwierdzeniu samowolnej budowy utwardzenia, postanowieniem nr [...] z [...] maja 2012 r. nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia określonej w postanowieniu dokumentacji. Przedłożenie ww. dokumentacji traktuje się jako wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego. Po pozytywnej analizie złożonej dokumentacji właściwy organ w drodze postanowienia ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Jeżeli zobowiązany uiści opłatę, organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest zatwierdzić projekt budowlany. W przypadku niespełnienia obowiązku przedłożenia wymaganej dokumentacji lub też nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej, stosuje się przepis art. 48 ust. 1 P.b., tj. organ nakazuje rozbiórkę stwierdzonej samowoli.

Wskazał, iż w sprawie niniejszej inwestor nie przedłożył wymaganej postanowieniem nr [...] z [...] maja 2012 r. dokumentacji, pozbawiając się tym samym możliwości doprowadzenia zrealizowanej inwestycji do stanu zgodnego

z prawem.

Odnosząc się do argumentów odwołania, WINB uznał je za nieuzasadnione. Wyjaśnił w tym zakresie, iż ustawodawca nie przewidział w przepisach możliwości odstąpienia od trybu postępowania wskazanego w art. 48 P.b. Po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego w postanowieniu, wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.b., organy nadzoru budowlanego zobowiązane są do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Stwierdził także, że ewentualne wykorzystanie do celów budowlanych cudzej nieruchomości może rodzić tylko roszczenia właściciela do inwestora o charakterze cywilnoprawnym, które mogą być dochodzone

w postępowaniu przed sądami powszechnymi. Zatem kwestia ewentualnych rozbieżności w przebiegu granic nieruchomości nr [...] z nieruchomością nr [...] nie może być brana pod uwagę w postępowaniu legalizacyjnym. Inwestor miał na wykonanie i przedłożenie dokumentacji niemal 4 lata. Dokumentów tych nie przedstawił także przy odwołaniu.

W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 P.b. przez bezzasadne przyjęcie, że niespełnienie przez skarżącą obowiązku dostarczenia dokumentów, określonych postanowieniem PINB nr [...] z [...] maja 2012 r.

w zakreślonym terminie, obligowało organ I instancji do wydania nakazu rozbiórki, podczas braku upływu terminu do złożenia wymaganej dokumentacji, a ponadto wobec istnienia zagadnienia prejudycjalnego

w postaci sprawy rozgraniczenia działek nr [...] i [...], które powinno skutkować zawieszeniem postępowania;

2. art. 138 § 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie, a w konsekwencji brak uchylenia decyzji PINB oraz brak przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia w sytuacji, gdy decyzja I instancji została wydana

z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 97 § 1 pkt 4, art. 6, art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.;

3. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez nieuprawnione przyjęcie, że rozbieżności

w przebiegu granic nieruchomości skarżącego nr [...] z nieruchomością nr [...] nie może być brana pod uwagę w postępowaniu legalizacyjnym;

4. art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez niezebranie i nierozpatrzenie

w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sytuacji istnienia zagadnienia prejudycjalnego w postaci sprawy rozgraniczenia działek nr [...]

i [...], której zakończenie umożliwiłoby przygotowanie przez skarżącego żądanej przez PINB dokumentacji w celu legalizacji;

5. art. 107 § 1 k.p.a. przez niepowołanie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepisów prawa materialnego, na których organ odwoławczy oparł zaskarżone rozstrzygnięcie;

6. art. 10 § 1 k.p.a., tj. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków.

W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia skarżący podał, iż zarówno zaskarżona jak i poprzedzająca ją decyzja zostały podjęte z naruszeniem prawa. Ocenił, iż organ odwoławczy uznając, że niedostarczenie przez skarżącego dokumentów, określonych postanowieniem PINB nr [...] z [...] maja 2012 r.,

w zakreślonym w tym postanowieniu terminie obligowało organ I instancji do wydania nakazu rozbiórki, dopuścił się naruszenia art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 P.b. WINB nie pochylił się nad kwestią istnienia w przedmiotowej sprawie zagadnienia prejudycjalnego w postaci sprawy rozgraniczenia działek nr [...] i [...], ograniczając się jedynie do zdawkowego twierdzenia, jakoby kwestia ewentualnych rozbieżności

w przebiegu granic nieruchomości nr [...] z nieruchomością nr [...], stanowiącą własność H. F., nie mogła być brana pod uwagę w postępowaniu legalizacyjnym. Uważa, że istnienie takiego zagadnienia powinno skutkować zawieszeniem postępowania. W tym stanie rzeczy organ I instancji nie był uprawniony do wydania nakazu rozbiórki, a organ odwoławczy nie był uprawniony do utrzymania w mocy decyzji rozbiórkowej.

Podał, iż jak wynika z treści art. 103 k.p.a., zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie. Jednakże, zgodnie

z orzecznictwem, zawieszenie postępowania nie powoduje wstrzymania biegu terminów wynikających z przepisów innych ustaw. Wstrzymany termin biegnie dalej dopiero od dnia podjęcia postępowania. Powyższy przepis odnosi się jednak tylko do terminów prawa procesowego, określonych w k.p.a. Przepisy k.p.a. milczą odnośnie skutków zawieszenia postępowania w przypadku terminów "urzędowych". Uważa, że wobec braku regulacji w k.p.a. skutków zawieszenia postępowania dla terminów wyznaczanych przez organy administracyjne, przy zastosowaniu do tej materii przez analogię regulacji wynikającej z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), należałoby przyjąć, że w przedmiotowej sprawie organ

I instancji dokonał wadliwego określenia końcowego terminu na dostarczenie przez wnioskodawcę określonych postanowieniem nr [...] dokumentów. Zawieszenie postępowania administracyjnego, które trwało od 2012 do 2015 r., spowodowało, że termin wyznaczony przez organ I instancji przestał biec i powinien zostać na nowo - tak jak terminy sądowe w p.p.s.a. - wyznaczony po podjęciu postępowania. PINB nie wyznaczył skarżącemu nowego terminu, tylko na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 P.b. zakończył postępowanie legalizacyjne poprzez nieoczekiwane dla skarżącego wydanie decyzji rozbiórkowej. Organ odwoławczy przy weryfikacji prawidłowości wydania przez PINB decyzji rozbiórkowej również nie wziął pod uwagę powyższej okoliczności.

Skarżący ocenił, iż organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania, w tym art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Nie uchylił bowiem decyzji PINB, pomimo wydania jej z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ I instancji, wbrew istnieniu przesłanek do obligatoryjnego zawieszenia postępowania, przedwcześnie wydał decyzję rozbiórkową, pozostawiając niezałatwioną kwestię zawieszenia postępowania.

Poza tym organ I instancji nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, pozbawiając swoim działaniem odwołującego prawa do rzetelnej i sprawiedliwej procedury. PINB nie zawiadomił skarżącego o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do niego i składania wniosków, co uniemożliwiło wnioskodawcy przedłożenie dokumentacji potwierdzającej, że zostało wszczęte postępowanie rozgraniczeniowe, będące podstawą zawieszenia postępowania. Organ I instancji nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Wskazane naruszenia przepisów procedury uzasadniały uchylenie wydanej przez PINB decyzji rozbiórkowej.

WINB niewłaściwie ocenił, że rozbieżności w przebiegu granic nieruchomości nr [...] i [...] nie mogą być brane pod uwagę w postępowaniu legalizacyjnym. Brak rozważenia kwestii istnienia w przedmiotowej sprawie zagadnienia prejudycjalnego

w postaci sprawy rozgraniczenia ww. działek stanowi o naruszeniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Uważa, że toczące się postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości ma bezpośredni wpływ na postępowanie prowadzone w trybie art. 48 P.b. Podniósł, że organy nadzoru budowlanego w niniejszym postępowaniu dokonały już raz w 2012 r. zawieszenia postępowania z uwagi na istnienie zagadnienia wstępnego w postaci konieczności przeprowadzenia rozgraniczenia. Jednakże w 2015 r. te same organy nie dokonały zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy toczyło się kolejne postępowanie rozgraniczeniowe dotyczące nieruchomości wnioskodawcy.

W rzeczywistości organy nadzoru budowlanego w 2015 r. nie zbadały okoliczności faktycznych niniejszej sprawy w kontekście konieczności zawieszenia postępowania. Organ I instancji przedwcześnie wydał decyzję nakazującą rozbiórkę. Pierwotnie PINB postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2015 r. zawiesił przedmiotowe postępowanie. Jednak na skutek uchylenia tego postanowienia w postępowaniu zażaleniowym, wydał decyzję rozbiórkową, w ogóle nie odnosząc się - do czego był zobowiązany - do kwestii zawieszenia postępowania. Stwierdził, że przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji oznaczało, że PINB powinien ponownie rozpatrzyć sprawę w zakresie zawieszenia postępowania, zgodnie z wytycznymi organu odwoławczego. Tymczasem ponowne rozpatrzenie kwestii zasadności zawieszenia postępowania sprowadziło się do wydania decyzji rozbiórkowej.

Zdaniem Wójta, zarówno budowa, jak i legalizacja obiektów budowlanych przy granicy wymaga pewności jej przebiegu. Powyższe implikuje brak możliwości uzyskania przez wnioskodawcę pozwolenia na budowę, stanowiącego jeden

z dokumentów warunkujących legalizację inwestycji, z uwagi na niemożność prawidłowego usytuowania planowanego obiektu budowlanego w stosunku do spornej granicy. Zatem skoro organy budowlane powzięły wiadomość o spornym przebiegu granicy czy lokalizacji już istniejących obiektów w stosunku do jej linii i o zainicjowaniu postępowania rozgraniczeniowego, to powyższa okoliczność powinna była zostać wyjaśniona, bowiem wynik postępowania rozgraniczeniowego powinien stanowić jeden z elementów postępowania wyjaśniającego w sprawie administracyjnej

o legalizację samowoli budowlanej. Do czasu zakończenia postępowania rozgraniczeniowego wnioskodawca nie ma możliwości przedłożyć kompletnych dokumentów określonych w postanowieniu nr [...]. W toku przygotowań do przedstawienia dokumentacji okazało się, że nie ma możliwości sporządzenia właściwego projektu budowlanego, ponieważ istnieją rozbieżności pomiędzy istniejącą dokumentacją (ewidencją gruntów i budynków dla nieruchomości o numerze ewidencyjnym [...]) a stanem faktycznym istniejącym aktualnie na gruncie. A zatem, wykonanie projektu budowlanego wymagało dokonania rozgraniczenia nieruchomości nr [...] i [...]. Tak więc sprawa rozgraniczenia tych nieruchomości stanowiła zagadnienie prejudycjalne, będące podstawą zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. Zagadnienie wstępne stanowiła konieczność uprzedniego ustalenia przebiegu granicy między nieruchomościami o numerach: [...]

i [...] w celu umożliwienia prawidłowego usytuowania planowanego obiektu budowlanego w stosunku do spornej granicy.

Stwierdził, iż orzekające w sprawie organy obu instancji nie dokonały zbadania okoliczności, czy w przedmiotowej sprawie istnieje zagadnienie prejudycjalne uzasadniające zawieszenie postępowania. Organ odwoławczy lakonicznie stwierdził, iż kwestia ta nie może być brana pod uwagę. Tym samym - wbrew istnieniu przesłanek do obligatoryjnego zawieszenia postępowania - organ odwoławczy naruszył art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W konsekwencji powyższego WINB dopuścił się naruszenia zasady praworządności i prawdy materialnej w postępowaniu administracyjnym (art. 6 i art. 7 k.p.a.). Nie podjął bowiem wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, pozbawiając wnioskodawcę prawa do rzetelnej i sprawiedliwej procedury. Naruszył również art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. WINB, bez wnikliwego zbadania sprawy, pozbawił wnioskodawcę możliwości zgromadzenia stosownej dokumentacji w celu legalizacji budowli wzniesionej na nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] w G.. Naruszył też art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niepowołanie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepisów prawa materialnego, na których oparł zaskarżone rozstrzygnięcie. Ponadto organ odwoławczy naruszył art. 10 § 1 k.p.a., pozbawiając wnioskodawcę czynnego udziału w postępowaniu. Skarżący nie został zawiadomiony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do niego i składania wniosków.

W odpowiedzi na skargę WINB podtrzymał argumentację przedstawioną

w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwana dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 p.p.s.a.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowił art. 48 ust. 1 P.b. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo; b) ustaleniami decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych (art. 48 ust. 2). W postanowieniu,

o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy

z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2 (art. 48 ust. 3). W przypadku niespełnienia

w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (art. 48 ust. 4). Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa

w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (art. 48 ust. 5).

Wskazać w tym miejscu należy, iż zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 P.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 5 p.b. (w brzmieniu obowiązującym w dacie zgłoszenia wykonania robót budowlanych ([...] grudnia 2009 r.)

i wykonania robót budowlanych (według zgłoszenia roboty miały zostać rozpoczęte w dniu 1 czerwca 2010 r.), pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych.

Z ustaleń organów wynika, że zgłoszenie z [...] grudnia 2009 r. dotyczyło wykonania robót budowlanych, polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu części działek budowlanych nr [...] i nr [...], położonych w G.. Według opisu inwestycji zawartej w tym zgłoszeniu, utwardzenie miało być wykonane na powierzchni 1.155 m2 działki budowlanej nr [...] i obejmować wykonanie podbudowy piaskowo-betonowej oraz nawierzchni z kostki brukowej o grubości 8 cm wraz z wykonaniem krawężników .

Tymczasem, co stwierdzono w dniu 1 czerwca 2011 r. w wyniku przeprowadzonych na gruncie oględzin, powierzchnia utwardzona wynosi 1.290,78 m2 (jest zatem większa niż w zgłoszeniu), a ponadto wysokość podbudowy piaskowo-betonowej wynosi ok. 2-5 m.

W zgłoszeniu nie określono wysokości podbudowy piaskowo-betonowej, jednak wykonanie robót budowlanych polegających na podniesieniu powierzchni terenu o 2-5 m wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem utwardzenie pociągnęło za sobą również zmianę ukształtowania terenu. Sąd podziela ocenę organów co do kwalifikacji inwestycji jako wymagającej pozwolenia na budowę.

W związku z powyższym, organ nadzoru budowlanego prawidłowo wdrożył postępowanie legalizacyjne i zobowiązał inwestora do złożenia wymaganych przepisami dokumentów, w terminie 90 dni od daty uprawomocnienia się tego postanowienia, w celu oceny wykonanych robót budowlanych.

Postanowienie PINB nr [...] z [...] maja 2012 r. zobowiązujące do przedłożenia określonych nim dokumentów zostało doręczone skarżącemu w dniu 21 maja 2012 r.,

a więc termin do złożenia ww. dokumentów rozpoczął swój bieg od 29 maja 2012 r.

i upływał w dniu 26 sierpnia 2012 r. (niedziela), zatem określone postanowieniem dokumenty należało złożyć do 27 sierpnia 2012 r. (poniedziałek). W zakreślonym przez PINB terminie skarżący nie złożył wymaganych do legalizacji budowli dokumentów, tylko

w dniu 27 lipca 2012 r. złożył wniosek o zawieszenie postępowania legalizacyjnego

z uwagi na postępowanie rozgraniczeniowe pomiędzy działkami nr [...] i [...]. Organ I instancji zawiesił postępowanie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r., które zostało utrzymane w mocy postanowieniem WINB nr [...] z dnia [...] września 2012 r.

W tym miejscu należy wskazać, że z art. 103 k.p.a. wynika, iż zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie. Chodzi tu o terminy procesowe, zarówno ustawowe, jak i wyznaczone (nie dotyczy terminów materialnoprawnych). Czas wstrzymania biegu terminów na skutek zawieszenia postępowania określany jest jako okres liczony od doręczenia postanowienia

o zawieszeniu postępowania do dnia doręczenia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod redakcją M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2013, strona 549). W orzecznictwie kładzie się nacisk na obowiązek doręczenia stronom postanowienia o zawieszeniu postępowania, od którego można mówić o wejściu tego postanowienia do obrotu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2006 r., I OSK 89/06 publ. Legalis). Po podjęciu postępowania ustają skutki jego zawieszenia, a zatem zaczynają biec wówczas terminy wstrzymane na podstawie art. 103 k.p.a.

Dokonując analizy powyższych dat i terminów należy uznać, że terminy procesowe w przedmiotowej sprawie uległy zawieszeniu w okresie od 8 sierpnia 2012 r. (doręczenie stronom postanowienia o zawieszeniu postępowania) do dnia 9 listopada 2015 r. (najpóźniejsze doręczenie stronom postanowienia z dnia [...] listopada 2015 r. o podjęciu zawieszonego postępowania). Termin do złożenia wymaganej postanowieniem PINB

z dnia [...] maja 2012 r. dokumentacji zaczął ponownie biec po okresie zawieszenia od dnia 10 listopada 2015 r.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącego zawartego w skardze, że termin wskazany w ww. postanowieniu organu I instancji na skutek zawieszenia postępowania powinien zostać wyznaczony na nowo, po jego podjęciu, analogicznie do przepisu art. 127 § 2 p.p.s.a. W postępowaniu administracyjnym nie stosuje się bowiem przepisów obowiązujących w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skarżący, po podjęciu zawieszonego postępowania, mógł wnosić do organu nadzoru budowlanego stopnia powiatowego o wyznaczenie nowego terminu (lub jego przedłużenie) na złożenie wymaganej dokumentacji, czego nie uczynił. W to miejsce w dniu 26 listopada 2015 r. złożył nowy wniosek o zawieszenie postępowania z uwagi na konieczność przeprowadzenia kolejnego postępowania rozgraniczeniowego, tym razem

z nieruchomością sąsiednią oznaczoną numerem [...].

Zawieszenie po raz drugi przedmiotowego postępowania z ww. przyczyny ostatecznie nie doszło do skutku, ponieważ postanowienie PINB nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. na skutek zażalenia W. P. zostało uchylone postanowieniem WINB nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W okresie więc od 10 listopada 2015 r. brak podstaw prawnych do uznania, aby nie biegł dalej (przerwany okresem wcześniejszego zawieszenia) termin wyznaczony przez PINB postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. na złożenie wymaganej dokumentacji. W tym czasie skarżący również nie wnosił o zmianę obowiązującego go terminu.

W tej sytuacji, zdaniem Sądu, PINB prawidłowo uznał, że termin 90 dni na złożenie wymaganej dokumentacji umożliwiającej legalizację zaistniałej samowoli budowlanej upłynął, z tym że w jego ocenie z dniem 26 stycznia 2016 r. Natomiast w ocenie Sądu, mając na uwadze powyższą argumentację, termin ten minął już 29 listopada 2015 r. (70 dni od 29 maja 2012 r. do 7 sierpnia 2012 r. i 20 dni od 10 listopada 2015 r. do 29 listopada 2015 r.). W związku z tym organ I instancji był zobligowany na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 P.b. do wydania nakazu rozbiórki w przedmiotowej sprawie.

W tym miejscu Sąd orzekający w pełni podziela ugruntowane stanowisko

w orzecznictwie, że legalizacja samowoli budowlanej zależy w dużej mierze od woli samego inwestora. Wdrożenie procedury legalizacyjnej nie jest bowiem jego obowiązkiem, lecz jedynie uprawnieniem (por. np. wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 listopada 2010 r.,

II SA/Łd 990/10, publ. Lex nr 756007, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 stycznia 2011 r.,

II SA/Gd 503/10, publ. Lex nr 953178, wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 marca 2011 r.,

II SA/Kr 153/11, publ. Lex nr 1100502).

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących pozostawienia przez PINB niezałatwionej kwestii zawieszenia postępowania na wniosek skarżącego z dnia [...] listopada 2015 r. w związku z koniecznością rozgraniczenia działek o numerach: [...]

i [...], Sąd orzekający podziela stanowisko, że oceny istnienia charakteru związku pomiędzy postępowaniem rozgraniczeniowym a legalizacyjnym pod kątem istnienia przesłanki zawieszenia postępowania, określonej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., należy dokonywać indywidualnie w każdej sprawie (por. wyrok WSA w Kielcach z 23 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 836/12, publ. Lex nr 1316774).

Z przebiegu przedmiotowego postępowania administracyjnego wynika, że inwestorowi nie zależało na szybkim zakończeniu prowadzonego wobec niego postępowania legalizacyjnego dotyczącego wybudowanej samowolnie inwestycji. Od początku postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego (maj 2011 r.) miał świadomość interwencji sąsiadów działki nr [...] w G., tzn. właścicieli działek o numerach [...] i [...] (uczestników postępowania) dotyczącej prowadzonej inwestycji.

O konieczności przygotowania prawidłowej dokumentacji projektowej do legalizacji przedmiotowej samowoli inwestor wiedział od daty otrzymania postanowienia PINB z dnia [...] maja 2012 r. (tj. od 21 maja 2012 r.) i dopiero w dniu 26 listopada 2015 r. złożył kolejny wniosek o zawieszenie postępowania w związku z rozpoczęciem procedury rozgraniczeniowej z działką nr [...]. Znamienne jest, że uczynił to w sytuacji, kiedy przez ponad 3 lata wcześniej toczyło się postępowanie rozgraniczeniowe z działką nr [...] (w tym czasie przedmiotowe postępowanie było zawieszone) i w tym okresie kwestia granicy między działkami o numerach: [...] i [...] nie stanowiła dla niego problemu.

Jak już wyżej wskazano, postanowienie PINB o zawieszeniu postępowania na wniosek skarżącego z dnia 26 listopada 2015 r. zostało uchylone przez organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W wytycznych tego rozstrzygnięcia WINB zalecił organowi I instancji ustalenie, czy postępowanie rozgraniczeniowe pomiędzy działkami

o numerach: [...] i [...] zostało wszczęte i dopiero wówczas rozważanie zawieszenia postępowania.

Wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego dotyczącego działek numer [...] i [...] przez organ wyznaczony, tj. Burmistrza Gminy i Miasta G., miało miejsce w dniu

[...] lutego 2016 r., natomiast PINB w dniu [...] stycznia 2016 r. wydał decyzję w trybie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 P.b. bez procesowego rozstrzygnięcia wniosku skarżącego z dnia 26 listopada 2015 r. o zawieszenie postępowania.

W ocenie Sądu, powyższe uchybienie organu I instancji nie ma wpływu na wynik sprawy, zważywszy na fakt, że WINB postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. zawiesił postępowanie odwoławcze do czasu zakończenia sprawy o rozgraniczenie działek o numerach: [...] i [...], położonych w G.. Jednak w dalszym toku kontroli administracyjnej zostało ono uchylone postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r., a następnie skontrolowane na skutek skargi inwestora przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie VIII SA/Wa 978/16, w której w dniu 10 lutego 2017 r. zapadł wyrok oddalający skargę.

Zdaniem Sądu, ww. wyrok rozstrzygnął kwestię braku zasadności stawianego

w skardze zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez przyjęcie, że przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego nie jest dla postępowania o legalizację samowoli budowlanej rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego. Sąd wówczas wyraźnie wskazał, że decyzja rozgraniczeniowa ustala stan przyszły i wywołuje skutki prawne od kiedy stanie się ostateczna. Granice między działkami o numerach: [...] i [...] wynikają

z ewidencji gruntów i dopóki nie zostaną zmienione są obowiązujące. Natomiast ewentualne wykorzystanie do celów budowlanych cudzej nieruchomości może rodzić tylko roszczenia właściciela do inwestora o charakterze cywilnoprawnym, które mogą być dochodzone przed sądami powszechnymi (tak też wyrok NSA z dnia 10 maja 2010 r.,

II OSK 310/11, publ. cbosa).

W związku z powyższym można postawić tezę, że kwestia przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego nie jest dla postępowania o legalizację samowoli budowlanej rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. (tak też NSA w wyroku z dnia 15 października 2014 r., II OSK 850/13, publ. Lex nr 2007160). W okolicznościach tej sprawy nie można więc mówić, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Za niezasadne Sąd uznał także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Orzekające w sprawie organy dokonały kompleksowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy, prawidłowo podporządkowując go pod określoną normę prawa materialnego i oceniając materiał dowodowy. Kontrolowana decyzja ma charakter związany, a więc wynika z faktu niewywiązania się przez inwestora z nałożonych na niego obowiązków. Decyzje organów nadzoru budowlanego zawierają wszystkie prawem wymagane elementy, w tym uzasadnienie faktyczne i prawne. Niezrozumiały jest zarzut skargi naruszenia przez WINB art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niepowołanie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepisów prawa materialnego, na podstawie których oparł swoje rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy prawidłowo wskazał podstawę swojego rozstrzygnięcia, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., ponieważ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Natomiast przepisy prawa materialnego: art. 48 ust. 1-4 P.b. zostały prawidłowo podane i wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji WINB.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez WINB art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia skarżącego przed wydaniem zaskarżonej decyzji o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do niego i składania wniosków należy stwierdzić, że istotnie organ odwoławczy nie dokonał powyższej czynności. Jednak,

w ocenie Sądu, naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że dopiero wykazanie, iż naruszenie przez organy administracji zasady czynnego udziału w sprawie w powyższym zakresie uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnej czynności procesowej, a także wykazanie, że to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, daje podstawę do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 października 2016 r., VII SA/Wa 1544/15, publ. Lex nr 2148956, wyrok NSA z dnia 29 września 2015 r., II OSK 2787/13, publ. Lex nr 2091954). W skardze skarżący nie wskazał konkretnie, jakich czynności procesowych przez powyższe uchybienie nie mógł dokonać, które to czynności miałyby wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.