Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 338/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178, art. 170
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 20 kwietnia 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 lutego 2010 roku, sygn. akt II SA/Bk 100/08 odrzucające skargę kasacyjną J.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 maja 2009 roku oddalającego skargę J.B. na uchwałę Rady Miejskiej w Sokółce z dnia 31 marca 2008 roku Nr XLII/319/06 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 16 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Bk 100/08 odrzucił skargę kasacyjną J.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 maja

2009 r. oddalającego skargę J.B. na uchwałę Rady Miejskiej w Sokółce z dnia 31 marca 2008 r. Nr XLII/319/06 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w dniu 7 października 2009 r. skarżący złożył do skargę kasacyjną od wskazanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, który to wyrok został stronie doręczony w dniu 15 czerwca 2009 r.

Sąd I instancji wyjaśnił, że skarżący składał wniosek o przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowej skargi kasacyjnej, jednakże postanowieniem z dnia 29 września 2009 r. odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Zażalenie na powyższe postanowienie zostało oddalone postanowieniem z dnia 8 grudnia 2009 r. (sygn. akt II OZ 1086/09).

Odrzucając skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wskazał, że termin do złożenia skargi kasacyjnej upłynął w dniu 15 lipca 2009 r. Skarga kasacyjna została natomiast złożona do sądu dopiero w dniu 7 października 2009 r., a zatem jako wniesiona po terminie podlegała odrzuceniu.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący zarzucając nieważność postępowania przez naruszenie art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. w związku z art. 244 § 2 i art. 42 p.p.s.a. oraz w związku z art. 86 § 1 i art. 87 p.p.s.a. W zażaleniu wywiedziono, że Sąd I instancji oparł się wyłączenie na działaniach uprzednio wyznaczonego pełnomocnika z urzędu, który nie legitymował się stosownym pełnomocnictwem. Wskazał także na niekonstytucyjność przepisów dotyczących przywrócenia terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Z kolei zgodnie z treścią art. 178 ustawy, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu [...].

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że jak słusznie podkreślił Sąd I instancji, odrzucenie skargi kasacyjnej poprzedzone było prawomocnym zakończeniem postępowania w sprawie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia tejże skargi. Stosownie do treści art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przepis art. 170 dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia, która polega na związaniu tym orzeczeniem określonych podmiotów. Podmiotami tymi są przede wszystkim strony postępowania oraz sąd, który wydał orzeczenie, także inne sądy i inne organy państwowe.

Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 w odniesieniu do sądów oznacza, że należy przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Innymi słowy, skutkiem zasady mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia jest to, że przesądzenie we wcześniejszym wyroku kwestii o charakterze prejudycjalnym oznacza, że w postępowaniu późniejszym ta kwestia nie może być już w ogóle badana. Zachodzi tu zatem ograniczenie dowodzenia faktów, objętych prejudycjalnym orzeczeniem, a nie tylko ograniczenie poszczególnego środka dowodowego (por. wyr. SN z dnia 12 lipca 2002 r., V CKN 1110/00, Lex nr 74492; J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63). Odmawiając przywrócenia terminu Sąd I instancji (a następnie również Naczelny Sąd Administracyjny) niewątpliwie przesądził, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu.

Ponadto wyjaśnić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia praw strony w postępowaniu. Wyrok, którego dotyczy przedmiotowa skarga kasacyjna, został doręczony bezpośrednio skarżącemu, który do czasu jego wydania oraz sporządzenia uzasadnienia, nie był reprezentowany przez pełnomocnika. Wniosek o wyznaczenie pełnomocnika został złożony przez skarżącego dopiero po doręczeniu mu wyroku wraz z uzasadnieniem w dniu 15 czerwca 2009 r. Doręczenie to było doręczeniem skutecznym i od tego też dnia biegł termin do wniesienie skargi kasacyjnej.

Niezrozumiały jest również zarzut działania Sądu I instancji na podstawie niekonstytucyjnych przepisów dotyczących przywrócenia terminu. Po pierwsze bowiem, uprawniony do tego Trybunał Konstytucyjny nie stwierdził, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie w jakim regulują instytucję przywrócenia terminu, są niezgodne z Konstytucją RP. Po drugie zaś, jak już wyżej wskazano, kwestia przywrócenia terminu do złożenia skargi kasacyjnej została prawomocnie rozstrzygnięta i nie może stanowić skutecznego zarzutu na tym etapie postępowania.

W związku z powyższym Sąd I instancji był zarówno uprawniony jak i zobowiązany do odrzucenia skargi kasacyjnej jako wniesionej z uchybieniem terminu określonego w cytowanym na wstępie art. 178 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.