Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 122/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14;
journal: Dz.U. 2018 poz 1312
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 549 art. 58; art. 59 ust. 1; art. 67 ust. 1; art. 70;
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej,  zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr  814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008(1)
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 181 poz 48 art. 5 ust. 2; art. 9 ust. 1; art. 19a ust. 1; art. 28 ust. 1;
law: Rozporzadzenie Delegowane Komisji UE Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013  w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych  mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 608 art. 8; art. 32 ust. 2; art. 14;
law: Rozporzadzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz  uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U.UE L z dnia 20 grudnia 2013 r.)
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 227 poz 69 art. 38;
law: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu  Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich  oraz zasady wzajemnej zgodności.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Inne z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na rok 2017 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2020 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako "Dyrektor ARiMR", "organ II instancji" lub "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania D. B. (dalej jako "skarżąc" lub "wnioskodawca"), utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z siedzibą w P. (dalej jako "organ I instancji") z [...] stycznia 2019 r. w przedmiocie przyznania skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2017 r.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy:

W dniu [...] maja 2017 r. do Biura Powiatowego ARiMR w Ś. z siedzibą w P. wpłynął wniosek D. B. o przyznanie płatności na rok 2017. Skarżący ubiegał się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności redystrybucyjnej, płatności do powierzchni upraw roślin strączkowych oraz płatności dla młodych rolników.

W dniach [...] września 2017 r. i [...] listopada 2017 r. skarżący wycofał wniosek co do części działek ewidencyjnych. Wniosek przeszedł obowiązkową kontrolę administracyjną mającą na celu zweryfikowanie zgodności z warunkami na jakich przyznawana jest pomoc. W dniach od [...] września 2017 r. do [...] września 2017 r., w gospodarstwie skarżącego została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni zakończona raportem z czynności kontrolnych.

Przedmiotowa sprawa była przez organ rozstrzygana kilkukrotnie, gdyż pierwotne decyzje organu I instancji w tym przedmiocie z [...] maja 2018 r. i z [...] września 2018 r. zostały uchylone przez organ odwoławczy decyzjami odpowiednio z [...] czerwca 2018 r. i z [...] listopada 2018 r. W konsekwencji, organ I instancji, po uzyskaniu z Wydziału ds. GIS informacji odnośnie do maksymalnego kwalifikowalnego obszaru (MKO) wyznaczonego dla wskazanych działek referencyjnych, decyzją z [...] stycznia 2019 r. umorzył postępowanie w sprawie przyznania jednolitej płatności obszarowej w części dotyczącej działek rolnych: [...] oraz przyznania płatności związanej do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno w części dotyczącej działek rolnych: [...]

Ponadto decyzją tą organ I instancji odmówił przyznania skarżącemu płatności do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno i płatności dla młodych rolników, przyznał natomiast płatność na 2017 r. z tytułu: Jednolitej Płatności Obszarowej (JPO) w wysokości [...] zł, płatności za zazielenienie w wysokości [...] zł i płatności redystrybucyjnej w wysokości [...] zł. Jednocześnie organ przyznał skarżącemu kwotę [...]zł z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej.

Decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy decyzją z [...] kwietnia 2019 r. Skargę na tę decyzję rozpoznawał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: "WSA"), który wyrokiem z 5 września 2019 r. sygn. akt III SA/Lu 285/19 uchylił ją w całości.

W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał, że obowiązkiem organu zarówno I jak i II instancji było ustosunkowanie się do zastrzeżeń skarżącego zawartych w piśmie z [...] grudnia 2017 r. zatytułowanym "[...]", co powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji organów.

W ocenie WSA, organ odwoławczy nie ustosunkował się do twierdzeń i zarzutów zawartych w odwołaniu. W szczególności zaskarżona decyzja nie zawierała stanowiska organu co do wskazywanych przez skarżącego zastrzeżeń do protokołu kontroli. Ponadto sąd stwierdził, że trudno uznać, by organ odwoławczy rozpatrzył cały materiał dowodowy i dokonał ustalenia i oceny stanu faktycznego w oparciu o całość materiału dowodowego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikało bowiem, że organ oparł swoje ustalenia wyłącznie na raporcie kontroli i sporządzonych przez inspektorów fotografiach. Zatem organ nie dokonał samodzielnej analizy całokształtu materiału dowodowego.

Sąd stwierdził również, że organ odwoławczy nie odniósł się w żaden sposób do zarzutów braku odpowiednich kwalifikacji kontrolerów z zewnętrznej firmy do przeprowadzenia kontroli i co do braku dokumentów potwierdzających uprawnienia kontrolerów. Tymczasem zasada prowadzenia postępowania w zaufaniu do organów nakazuje, by te wątpliwości wyjaśnić stronie.

Ponadto, w ocenie sądu zaskarżona decyzja nie spełniła standardów z art. 107 § 3 k.p.a., gdyż w istocie poza przytoczeniem przepisów i przepisaniem ustaleń z kontroli, co do stwierdzonych naruszeń z odwołaniem do przypisanych kodów, nie zawierała oceny organu całokształtu materiału dowodowego, w tym zastrzeżeń do raportu i zarzutów odwołania.

Sąd nie przesądził o merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy, ale podkreślił, że powinno ono zostać poprzedzone właściwym i rzetelnie przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym. Organ w uzasadnieniu rozstrzygnięcia powinien wskazać jednoznacznie na dowody na których się opiera, w tym dowody z dokumentacji zdjęciowej znajdujące się na płycie z powołaniem się na określone foldery i pliki, opisać ich zawartość i jakich okoliczności dowodzą.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, organ odwoławczy decyzją z [...] stycznia 2020 r. ponownie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] stycznia 2019 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy wskazał, że materialno-prawe przesłanki przyznania płatności na rok 2017 zostały uregulowane w ustawie z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2020 r., poz. 1341 z późn. zm.). Wniosek o przyznanie płatności na rok 2017 złożony przez skarżącego został poddany kontroli kryteriów kwalifikowalności w myśl art. 59 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. L 347 z 20 grudnia 2013 r., s. 549), dalej jako "rozporządzenie 1306/2013".

Organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę dokonał analizy ustaleń ujawnionych w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniach [...] - [...] września 2017 r. w gospodarstwie skarżącego oraz informacji o stwierdzonych nieprawidłowościach zawartych w raporcie z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni. W toku kontroli stwierdzono liczne nieprawidłowości mające wpływ na przyznaną płatność dotyczące powierzchni działek zgłoszonych do płatności. Organ opisał nieprawidłowości dotyczące działek: [...], zgłoszonych do jednolitej płatności obszarowej oraz [...] zgłoszonych do płatności związanej do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno, deklarowanych odpowiednio na działkach o numerach ewidencyjnych: [...].

Organ wyjaśnił, że działki rolne [...], zgłoszone do jednolitej płatności obszarowej, zadeklarowane odpowiednio na działkach ewidencyjnych nr: [...] w rzeczywistości położone są nie tylko na działkach deklarowanych, ale także na działkach niezgłoszonych we wniosku.

To samo dotyczy działki [...] zgłoszonej do płatności związanej do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno, zadeklarowanej na działce ewidencyjnej nr [...].

Organ ustalił, że działka rolna [...], położona według deklaracji rolnika na działce ewidencyjnej o numerze [...], w rzeczywistości położona jest na działkach ewidencyjnych: nr [...] oraz na działkach ewidencyjnych o numerach [...], niezadeklarowanych przez skarżącego we wniosku. Działka rolna [...], położona według deklaracji rolnika na działce ewidencyjnej o numerze [...], w rzeczywistości położona jest na działkach ewidencyjnych: nr [...] oraz na działkach ewidencyjnych o numerach [...] niezadeklarowanych przez skarżącego we wniosku. Działka rolna [...], położona według deklaracji rolnika na działce ewidencyjnej o numerze [...] w rzeczywistości położona jest na działkach ewidencyjnych: nr [...] oraz na działkach ewidencyjnych o numerach [...], niezadeklarowanych przez skarżącego we wniosku. Działka rolna [...], położona według deklaracji rolnika na działce ewidencyjnej o numerze [...], w rzeczywistości położona jest na działkach ewidencyjnych: nr [...] oraz na działkach ewidencyjnych o numerach [...] niezadeklarowanych przez skarżącego we wniosku.

Na podstawie tabeli "Zestawienie powierzchni cząstkowych", stanowiącej załącznik do raportu z czynności kontrolnych organ ustalił, jaka powierzchnia uprawy znajduje się na działkach zadeklarowanych, a jaka na niezadeklarowanych i na tej podstawie ustalił faktyczną powierzchnię każdej z wyżej wymienionych działek ([...]).

Ponadto dokonane przez organ porównanie danych z wniosku z danymi systemu LPIS (System Identyfikacji Działek Rolnych) wykazało nieprawidłowości w deklaracji powierzchni działek ewidencyjnych o numerach: [...], na których powierzchnia MKO jest mniejsza niż deklarowana przez rolnika.

Dalej organ podniósł, że dla działki [...] ustalenia powierzchni dokonano w oparciu o pomiary powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki rolnej, wykonane na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach obszarów zajmowanych przez działki ujęte we wniosku oraz deklaracji działki na wniosku w części opisowej i na załączniku graficznym, z uwzględnieniem obszaru kwalifikowalnego do płatności. Obszar kwalifikowalny do płatności odpowiada powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej, obliczony na podstawie dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach obszarów zajmowanych przez działki ewidencyjne ujęte we wniosku. Dla działki rolnej o numerze [...], którą zadeklarowano na działce ewidencyjnej [...] do jednolitej płatności obszarowej na powierzchni [...] ha stwierdzono, że spójna powierzchnia działki wynosi [...] ha.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności jest ustalana corocznie na podstawie dostępnego materiału sprawy, a pojęcie działki rolnej nie musi być tożsame z pojęciem działki ewidencyjnej: powierzchnia ewidencyjna działki to jej powierzchnia całkowita, natomiast powierzchnia działki rolnej obejmuje tylko obszar faktycznie użytkowany rolniczo.

Odnosząc się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA z 5 września 2019 r. sygn. akt III SA/Lu 285/19, organ odwoławczy przyznał, że strona złożyła [...] 2017 r. zastrzeżenia do wyników z przeprowadzonej kontroli, tj. protokołu pokontrolnego w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Jednakże, po ponownej weryfikacji wskazanego wyżej raportu z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni stwierdzono, że wszystkie czynności kontrolne zostały wykonane prawidłowo, a ustalenia zawarte w protokole z kontroli odzwierciedlają stan faktyczny zadeklarowanych upraw i zostały udokumentowane fotograficznie, w związku z powyższym wyniki kontroli z przeprowadzonych czynności kontrolnych zostały podtrzymane.

Dalej organ odwoławczy odniósł się do zastrzeżeń skarżącego zgłoszonych wobec raportu z kontroli na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni zadeklarowanych działek rolnych, które zostały wkluczone bądź pomniejszone do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017. Organ stwierdził, że na działkach [...] (zgłoszona do płatności związanej do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno, zadeklarowanej na działce ewidencyjnej o nr [...] na powierzchni [...] ha), na działce [...] (zgłoszona do płatności związanej do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno, zadeklarowanej na działce ewidencyjnej o numerze [...], na powierzchni [...] ha) i na działce [...] (zgłoszona do płatności związanej do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno, zadeklarowanej na działce ewidencyjnej o numerze [...], na powierzchni [...] ha nie stwierdzono zadeklarowanych upraw. Z kolei działka rolna [...] zgłoszona do jednolitej płatności obszarowej, zadeklarowanej na działce ewidencyjnej o numerze [...], na powierzchni [...] ha ma powierzchnię użytkowaną rolniczo [...] ha.

Podsumowując powyższe organ zauważył, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego i wspólnotowego skarżący podlega sankcjom z tytułu nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli administracyjnej wniosku.

Dokonując ustaleń co do jednolitej płatności obszarowej, organ odwoławczy wskazał, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2017 do jednolitej płatności obszarowej wynosiła [...] ha. W dniu [...] września 2017 r. i [...] listopada 2017 r. został złożony wniosek, w którym wycofano część działek rolnych o powierzchni [...] ha co w konsekwencji spowodowało umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie przyznania płatności co do tych działek rolnych. Powierzchnia deklarowana działek rolnych kwalifikowana do jednolitej płatności obszarowej wynosiła zatem [...] ha, natomiast powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wynosiła [...] ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, uwzględniono także wyniki przeprowadzonej kontroli administracyjnej oraz kontroli na miejscu.

Rozwijając powyższe organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniach [...] [...] września 2017 w gospodarstwie skarżącego została przeprowadzona kontrola metodą inspekcji terenowej, czego potwierdzeniem jest raport z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni. W jej wyniku stwierdzono rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi w złożonym wniosku o przyznanie płatności a stanem stwierdzonym w wyniku kontroli dla następujących działek rolnych: [...] Uzasadnienie zawiera szczegółowe dane co do powierzchni deklarowanych, powierzchni stwierdzonych oraz numerów ewidencyjnych działek, na których deklarowane są poszczególne działki rolne.

Organ odwoławczy podniósł również, że podczas kontroli administracyjnej, w oparciu o pomiary powierzchni maksymalnego kwalifikowanego obszaru (MKO) odpowiadającej powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej, wykonane na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach obszarów zajmowanych przez działki ewidencyjne ujęte we wniosku stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku na rok 2017. Nieprawidłowości te dotyczą działek o numerach: [...]

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że ustalenia nieprawidłowości dla działki rolnej o numerze [...] dokonano w oparciu o pomiary powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki rolnej, wykonane na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach obszarów zajmowanych przez działki ujęte we wniosku oraz deklaracji działki na wniosku w części opisowej i na załączniku graficznym, z uwzględnieniem obszaru kwalifikowalnego do płatności. Obszar kwalifikowalny do płatności odpowiada powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej, obliczony na podstawie dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach obszarów zajmowanych przez działki ewidencyjne ujęte we wniosku.

Organ ustalił, że łączna powierzchnia obszaru wykluczonego z jednolitej płatności obszarowej po uwzględnieniu kompensaty powierzchni wynosi [...] ha.

Następnie organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 19a ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 640/2014, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną (kwalifikowaną) we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, wówczas pomoc oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego, pomniejszonego o 1,5-krotność stwierdzonej różnicy. Dodatkowo kara administracyjna nie może przekroczyć 100% kwot wyliczanych w oparciu o obszar zgłoszony. Różnica między powierzchnią deklarowaną (kwalifikowaną) a powierzchnią stwierdzoną wyniosła [...] ha. Na tej podstawie organ obliczył procentową różnicę między powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną działek rolnych a powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania, wynoszącą 4,78%. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy zatwierdził do jednolitej płatności obszarowej [...] ha i przedstawił szczegółowe wyliczenie należnej skarżącemu płatności, z uwzględnieniem współczynnika korygującego zgodnie z art. 8 rozporządzenia nr 1307/2013 oraz art. 19a ust. 3 rozporządzenia nr 640/2014.

Organ odwoławczy ustalił, że kwota przyznanej jednolitej płatności obszarowej po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wynosi [...] zł.

Odnosząc się do kwestii płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska (płatność za zazielenienie) organ podniósł, że na podstawie kontroli przeprowadzonej w dniach [...] - [...] września 2017 r. stwierdzono rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi na złożonym wniosku o przyznanie płatności a stanem stwierdzonym w wyniku kontroli dla działek: [...], zgłoszonych do płatności związanej do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno. Wszystkie ww działki zostały przez skarżącego zadeklarowane jako obszary proekologiczne EFA 15, czyli uprawy wiążące azot. Wobec stwierdzonej podczas kontroli na miejscu braku zadeklarowanej uprawy, powierzchnia ta nie została uwzględniona jako obszar proekologiczny. Mając na uwadze stwierdzone powyżej nieprawidłowości, powierzchnia kwalifikująca się do przyznania płatności za zazielenienie została zmniejszona o [...] ha i wynosi [...] ha, natomiast kwota przyznanej płatności za zazielenienie po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wynosi [...] zł, po zastosowaniu art. 28 ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014 przewidującego karę administracyjną i współczynnika korygującego.

Organ odwoławczy przeanalizował także spełnienie przez skarżącego warunków dla przyznania dodatkowych środków, tj. płatność dodatkowa (redystrybucyjna), płatność dla młodych rolników, płatność związana do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno. Organ podniósł, że w przypadku tej ostatniej, zarówno przeprowadzona w gospodarstwie kontrola, jak i pomiar powierzchni maksymalnego kwalifikowanego obszaru (MKO) odpowiadającej powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej, wykonane na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach obszarów zajmowanych przez działki ewidencyjne ujęte we wniosku ujawniły, że powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku.

Organ odmówił przyznania płatności da młodych rolników, ponieważ skarżący został objęty ubezpieczeniem społecznym rolników na podstawie przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników jako rolnik [...] grudnia 2009 r., czyli rozpoczął działalność rolniczą wcześniej niż pięć lat przed pierwszym złożeniem wniosku w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej na lata 2015-2020. Nie zostały zatem spełnione warunki do przyznania płatności dla młodych rolników na mocy art. 50 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 i art. 49 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 639/2014 z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 181 z 20 czerwca 2014 r., str. 1, z późn. zm.).

Ponownie analizując odwołanie skarżącego, zgodnie z wytycznymi WSA, organ odwoławczy wskazał, że rozstrzygnięcie w sprawie zostało oparte na wynikach przeprowadzonej kontroli na miejscu metodą inspekcji terenowej. Szczegółowa analiza protokołu czynności kontrolnych, szkicu pomiarów działek (dane wektorowe, dane powierzchniowe), fotografii wykonanych podczas wywiadu terenowego wykazała, że kontrola została przeprowadzona prawidłowo, nie stwierdzono żadnych uchybień. Czynności kontrolne polegały na pomiarze powierzchni działek rolnych w oparciu o ortofotomapę (cyfrowe odwzorowanie terenu wykonane na podstawie zobrazowań satelitarnych) oraz przeprowadzeniu wywiadu terenowego. Ortofotomapa gwarantuje wykonanie wszystkich pomiarów na płaszczyźnie, co jest niezbędnym wymogiem poprawnego określenia powierzchni w tzw. rzucie ortogonalnym. Charakteryzuje się określoną dokładnością położenia punktu i gwarantuje dokładność pomiaru punktowego na poziomie 0,25 m do 0,5 m, co zapewnia dokładność pomiaru nawet 2-krotnie wyższą niż pomiar wykonywany podczas kontroli metodą inspekcji terenowej.

Ponadto organ wyjaśnił, że wykonane zostały zdjęcia kontrolowanych działek. Powyższe doprowadziło organ do wniosku, że wskazane wyżej dowody przemawiają za tym, że kontrola została przeprowadzona w sposób prawidłowy.

Odpowiadając na zarzuty odwołania dotyczące uprawy łubinu na działce rolnej [...] oraz uprawy soi na działce rolnej [...] organ podnosił, że skarżącego zobowiązał się we wniosku do niezwłocznego informowania Agencji na piśmie o każdym fakcie, który może mieć wpływ na nienależne lub nadmierne przyznanie płatności, a także o każdej zmianie, która nastąpi w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia przyznania płatności.

Organ zauważył, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego i wspólnotowego wnioskodawca podlega sankcjom z tytułu nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli administracyjnej wniosku oraz kontroli na miejscu. W przedmiotowej sprawie kontrola na miejscu wykazała nieprawidłowości we wniosku, a przed datą przeprowadzenia kontroli strona nie informowała na piśmie organu o jakichkolwiek nieprawidłowościach.

Odnosząc się do zarzutów strony zawartych w odwołaniu, dotyczących braku kompetencji i wiedzy pracowników organu wykonujących czynności kontrolne, organ wyjaśnił, iż pracownicy Biura Kontroli na Miejscu realizują kontrole zgodnie z przepisami ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Czynności kontrolne w ramach kontroli na miejscu przeprowadzane przez agencję bądź na jej zlecenie wykonywane są przez osoby posiadające imienne upoważnienie wydane przez prezesa ARiMR. Organ podkreślił, iż pracownicy Biura Kontroli na Miejscu przed uzyskaniem stosownych upoważnień przechodzą szkolenia oraz zdają wewnętrzne egzaminy potwierdzające znajomość zasad przeprowadzania kontroli.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść decyzji, tj. naruszenie:

a) art. 80 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia przez organ całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, całkowite pominięcie zarzutów i twierdzeń zgłaszanych przez skarżącego, a w konsekwencji dokonanie błędnych ustaleń i oceny stanu faktycznego w oparciu o niepełny materiał dowodowy;

b) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia przez organ wydanej decyzji i niewskazanie, wobec stawianych przez skarżącego zarzutów, faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

c) art. 15 k.p.a. poprzez brak dokonania przez organ samodzielnej oceny prawnej oraz dowodowej całokształtu okoliczności przedmiotowej sprawy, a jedynie oparcie się w całości na ustaleniach faktycznych i prawnych poczynionych w niniejszej sprawie przez organ I instancji i pominięcie zarzutów zgłaszanych przez stronę skarżącą, co konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania.

W oparciu o powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżona decyzja stanowi jedynie powielenie treści poprzedniej decyzji organu z [...] kwietnia 2019 r., która została uchylona wyrokiem WSA z 5 września 2019 r. Organ w ponownie przeprowadzonym postępowaniu powtórnie dopuścił się braku rozpatrzenia całości zebranego w sprawie materiału dowodowego i całkowicie pominął zarzuty i twierdzenia zgłaszane dotychczas przez skarżącego, co w konsekwencji doprowadziło do dokonania błędnych ustaleń i oceny stanu faktycznego w oparciu o niepełny materiał dowodowy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Przedmiotem oceny sądu jest decyzja organu II instancji wydana po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 5 września 2019 r. w sprawie III SA/Lu 285/19 decyzji tego organu z 17 kwietnia 2019 r.

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), dalej w skrócie: "p.p.s.a.", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy był zatem związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie III SA/Lu 285/19.

W ocenie sądu rozpoznającego skargę w sprawie niniejszej, organ odwoławczy prawidłowo wykonał wytyczne co do dalszego postępowania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie III SA/Lu 285/19 oraz wyczerpująco wyjaśnił wskazane przez sąd okoliczności.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku w sprawie III SA/Lu 285/19 stwierdził, że "wbrew twierdzeniu organu odwoławczego, które zostało wyartykułowane w zaskarżonej decyzji i podtrzymane w odpowiedzi na skargę zastrzeżenia do raportu z kontroli zostały złożone, co wynika wprost z przesłanych Sądowi akt sprawy – k. 178 - 179 akt administracyjnych''. Sąd stwierdził, że obowiązkiem organu zarówno I jak i II instancji było do tych zastrzeżeń się ustosunkować, co powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji.

Rozpoznając sprawę ponownie organ II instancji przyznał, że skarżący złożył [...] grudnia 2017 r. do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego zastrzeżenia do wyników przeprowadzonej kontroli, tj. protokołu pokontrolnego Nr [...] w zakresie kwalifikowalności powierzchni i do tych zastrzeżeń się ustosunkował.

Organ wyjaśnił w pierwszej kolejności, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że zastrzeżenia wniesione przez skarżącego były analizowane przez organ odwoławczy i dały podstawę do ponownej weryfikacji raportu. Dokonując weryfikacji ustaleń zawartych w raporcie organ stwierdził, że wszystkie czynności kontrolne zostały wykonane prawidłowo, a ustalenia zawarte w protokole z kontroli odzwierciedlają stan faktyczny zadeklarowanych upraw i zostały udokumentowane fotograficznie, w związku z powyższym wyniki kontroli zostały podtrzymane.

Organ wskazał, że pismem z [...] stycznia 2018 r. (znak [...]) skarżącego poinformowano o podtrzymaniu wyników kontroli i udzielono odpowiedzi na zgłoszone zastrzeżenia. W piśmie tym wyjaśniono, że pomiary oraz zły stan upraw (ugór) na działkach rolnych [...], [...], [...], [...], [...], [...], opisane w raporcie, zgodne są ze stanem faktycznym na gruncie stwierdzonym w dniach [...] [...] września 2017 r. Co do działek, na których zastosowano kod DR13+ lub DR13- wyjaśniono skarżącemu, że wszystkie działki zostały zmierzone według faktycznych granic użytkowania w terenie widocznych w dniu kontroli. Natomiast co do działki [...], na której stwierdzono drogę wyjaśniono skarżącemu, że działka ta jest przedzielona utwardzoną drogą o szerokości powyżej 2 m, co zgodnie z instrukcją realizacji kontroli powoduje rozdzielenie działki rolnej na dwie części, z których jedna nie spełnia warunku minimalnej powierzchni [...] ha. Odnosząc się do zastrzeżeń skarżącego, dotyczących redukowania powierzchni stwierdzonej do powierzchni kwalifikowanej, organ wyjaśnił, że w przypadku zadeklarowania bądź stwierdzenia w wyniku pomiaru większej powierzchni niż wartość hektara kwalifikowanego ustalona przez ARiMR, stosuje się kod DR 40 i o ile podczas pomiaru działki rolnej nie wystąpią kody DR50-53 lub DR8 należy zredukować powierzchnię stwierdzoną do wartości hektara kwalifikowanego.

Organ ustosunkował się więc w toku postępowania do zgłoszonych przez skarżącego zarzutów do raportu.

Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy dodatkowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, poza odwołaniem się do wyżej wymienionego pisma, szczegółowo odniósł się do wyników kontroli co do każdej z działek, wskazanych w zastrzeżeniach do raportu i wskazał, które zdjęcia załączone do raportu kontroli potwierdzają stwierdzony w terenie stan upraw i powierzchnię działek. Zdjęcia te są bardzo wyraźne, dokładnie opisane i jednoznacznie potwierdzają stan poszczególnych działek opisanych w raporcie.

Należy podkreślić, że skarżący nie podważył w toku postępowania ustaleń zawartych w raporcie. Zarówno w zastrzeżeniach do raportu, jak i w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz w skardze na decyzję organu II instancji, wydaną na skutek ponownego rozpoznania sprawy, skarżący kwestionuje ustalenia organu, nie przytacza jednak żadnych dowodów na poparcie swoich zarzutów. Co więcej, jeśli chodzi o działki, na których stwierdzono ugór, skarżący przyznaje w zastrzeżeniach do raportu, że nie udało mu się odchwaścić zadeklarowanych upraw łubinu i soi, ponadto część uprawy wymarzła podczas silnych majowych przymrozków, więc postanowił pozostawić te działki (skarżący wymienia w zastrzeżeniach tylko działki [...] bez uprawy do wiosny. W odwołaniu również przyznał skarżący, że już w początkowych fazach wzrostu i łubin i soja były zagłuszane przez chwasty, a następnie ginęły. Nie twierdził jednak w odwołaniu, że część upraw wymarzła, podniósł natomiast zarzut, że "w gąszczu chwastów można było bez większych trudności odnaleźć rośliny łubinu i soi". Zakwestionował przy tym zdjęcia wykonane przez kontrolujących, zarzucając, że kontrolujący powinni wejść w głąb pola i tam poszukiwać roślin uprawnych. Słusznie podkreślił organ, że skarżący nie zawiadomił Agencji o przymrozkach, które miałyby zniszczyć uprawy. Brak było zatem podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącego w tym zakresie.

Należy w związku z tym zauważyć, że raport zawiera nie tylko dokładny opis wszystkich działek, ich położenia i powierzchni zarówno deklarowanej, jak i stwierdzonej, ale też opis stwierdzonej uprawy, a w przypadku jej braku – adnotację: "ugór" i wskazanie konkretnych numerów zdjęć, obrazujących daną nieprawidłowość. Sąd podziela ocenę organu, że dołączone do raportu zdjęcia potwierdzają ustalenia kontroli i nieprawidłowości w uprawach. Na zdjęciach dotyczących działek: [...] (zdjęcia nr [...] i [...]), [...] (zdjęcia nr [...] i [...]), [...] (zdjęcia nr [...] i [...]), [...] (zdjęcia nr [...] i [...]) oraz [...] (zdjęcia nr [...] i [...]) widoczne są wysokie chwasty, nie ma natomiast deklarowanych upraw.

Nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, że kontrolujący powinni doszukiwać się roślin uprawnych wśród chwastów, zwłaszcza że sam skarżący przyznał, o czym była mowa wyżej, że uprawy wyginęły, zagłuszone chwastami. Należy ponadto zauważyć, że do płatności uprawnione są konkretne uprawy, które zajmują określoną, deklarowaną przez rolnika powierzchnię, a nie pojedyncze rośliny, które być może wyrosły wśród chwastów.

Bezpodstawne są też zarzuty, że zdjęcia kontrolujących zostały wykonane niewłaściwie, z niewłaściwych miejsc i nie oddają rzeczywistego stanu rzeczy. Zarzuty skarżącego są ogólnikowe i nie wskazują żadnej konkretnej okoliczności, która nakazywałaby poddanie w wątpliwość walor dowodowy zdjęć. Chwasty na wymienionych działkach są tak dobrze widoczne, że nie zachodziła potrzeba wykonania dodatkowych ujęć z różnych miejsc w celu potwierdzenia braku deklarowanych upraw.

Stwierdzić również należy, że kontrola przeprowadzona została przez osoby kompetentne, upoważnione do przeprowadzania kontroli upraw. Jak wynika z akt sprawy, pismem z [...] lutego 2018 r. (znak [...]), na które sam skarżący się powołuje (por. k. 428 verte) organ wyjaśnił skarżącemu, że kontrola przeprowadzona została na podstawie umowy zawartej przez Agencję [...] lipca 2017 r. oraz że osoby przeprowadzające kontrolę posiadają odpowiednie przygotowanie zawodowe. Nie ma żadnych podstaw do kwestionowania kompetencji kontrolujących. Całkowicie bezpodstawne są więc zarzuty skarżącego kwestionującego wiedzę i kompetencje kontrolujących. Słusznie zwraca także uwagę organ, że raport został zatwierdzony przez osobę upoważnioną do weryfikacji raportów.

Skarżący kwestionuje kompetencje kontrolujących, ponieważ nie zgadza się z ich ustaleniami, nie przedstawia jednak jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie stawianych kontrolującym zarzutów. W szczególności, jeżeli chodzi o stwierdzenie ugorów w złej kulturze rolnej, nie przedstawił skarżący jakiegokolwiek dowodu, że na działkach [...], [...], [...] i [...], na deklarowanej powierzchni znajdowały się rzeczywiście deklarowane uprawy w dobrej kulturze rolnej. Wprawdzie wykonanie zdjęć tych samych działek po upływie ponad trzech miesięcy od kontroli nie wydaje się celowe, skarżący mógł jednak zgłosić inne dowody, podważające ustalenia organu. Tymczasem tego nie uczynił.

Należy ponadto zauważyć, że skarżący wyjaśnił w odwołaniu od decyzji organu I instancji, że postanowił wykonać doświadczenie, żeby sprawdzić, czy łubin i soja poradzą sobie z chwastami bez jakiejkolwiek ochrony i przyznał, że rośliny były zagłuszane przez chwasty już w początkowej fazie wzrostu, a następnie ginęły. To zatem skarżący doprowadził do tak złego stanu upraw, a kontrola tylko ten stan stwierdziła.

Brak deklarowanej uprawy dawał podstawę do przypisania poszczególnym wcześniej wyżej wymienionym działkom kodu nieprawidłowości DR6, czyli kodu oznaczającego: "nie stwierdzono deklarowanej uprawy/upraw" albo "stwierdzona uprawa/uprawy należą do tej samej grupy upraw, do której należy roślina deklarowana". W raporcie w rubryce 05. "Dane z kontroli" w kolumnie nr 1 "Stwierdzona grupa upraw/uprawa" wpisano "ugór", co było uzasadnione, nie ulega bowiem wątpliwości, że na wszystkich wymienionych działkach nie stwierdzono ani deklarowanej uprawy, ani żadnej innej uprawy, która należałaby do tej samej grupy upraw, stwierdzono natomiast chwasty. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność, czy uprawy zagłuszone zostały przez chwasty jednoroczne czy wieloletnie.

Ustalenia organu co do stanu upraw są więc prawidłowe i znajdują potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, omówionym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Bezpodstawne jest także kwestionowanie przez skarżącego sposobu pomiarów. W toku postępowania, wobec zarzutów skarżącego organ wskazał, jakiego sprzętu użyto do pomiarów, wyjaśnił też szczegółowo z przytoczeniem przepisów prawa, jakiej szerokości strefa buforowa jest przyjmowana w zależności od rodzaju użytego sprzętu. Jak wynika z art. 38 rozporządzenie wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z dnia 31 lipca 2014 r., s. 69), powierzchnię działek rolnych mierzy się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Unii normy techniczne (ust. 2). Właściwe organy mogą wykorzystywać teledetekcję zgodnie z artykułem 40 oraz techniki globalnych systemów nawigacji satelitarnej (GNSS) tam, gdzie jest to możliwe (ust. 3). Jedna wartość bufora tolerancji powinna być zdefiniowana dla wszystkich pomiarów powierzchni wykonanych z wykorzystaniem GNSS lub orto-zobrazowań. Do tego celu stosowane narzędzia pomiarowe powinny być zwalidowane o przynajmniej jedną klasę bufora tolerancji niżej niż jedna wartość. Jednakże jedna wartość tolerancji nie może przekraczać 1,25 m (ust. 4).

Jak wynika z pisma kierownika Biura Kontroli na Miejscu ARMiR z [...] lutego 2018 r., strefa buforowa określona została zgodnie z powołanymi przepisami. Do pomiarów użyto sprzętu, co do którego Agencja przeprowadziła testy walidacji, pozwalające na stosowanie sprzętu do kontroli, zgodnie z wymogami rozporządzenia.

Prawidłowe są także ustalenia organu co do drogi przedzielającej działki rolne [...] o powierzchni [...] ha, deklarowane na działce ewidencyjnej nr [...]. Droga widoczna jest na zdjęciach załączonych do raportu z kontroli (zdjęcia nr [...] i [...]) oraz bardzo wyraźnie także na mapach, dołączonych do wniosku (k. 10).

Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20 czerwca 2014 r., s. 48), dalej jako: "rozporządzenie nr 640/2014", w przypadku gdy niektóre elementy krajobrazu, w szczególności żywopłoty, rowy i murki, tradycyjnie stanowią element dobrej kultury rolnej upraw lub użytkowania ziemi w niektórych regionach, państwa członkowskie mogą postanowić, że odpowiedni obszar należy uznawać za część kwalifikującego się obszaru działki rolnej w rozumieniu art. 67 ust. 4 lit. a) rozporządzenia nr 1306/2013, pod warunkiem że jego szerokość nie przekracza całkowitej szerokości ustalanej przez dane państwo członkowskie. Szerokość ta odpowiada tradycyjnej szerokości w danym regionie i nie może przekraczać dwóch metrów.

Elementy krajobrazu, o których mowa w powołanym wyżej art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014 określone zostały w prawie krajowym w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 marca 2015 r. w sprawie elementów krajobrazu uznawanych za część kwalifikującego się obszaru działki rolnej oraz ich szerokości (Dz. U z 2015 r., poz. 336). Zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia, do elementów krajobrazu zalicza się nieutwardzone drogi dojazdowe. Jednak zgodnie z § 3 rozporządzenia, powierzchnię zajmowaną przez elementy krajobrazu zalicza się do całkowitej powierzchni działki rolnej, jeżeli ich całkowita szerokość nie przekracza 2 m.

Z ustaleń organu wynika, że droga ma szerokość powyżej 2 m i jest wyraźnie widoczna na ortofotomapach od 2004 r. na długości ok. 800 m (pismo z [...] lutego 2018 r. – k. 426). Skarżący przyznał zresztą w piśmie z [...] grudnia 2017 r. (k. 179), że "...od kilkunastu lat mniej więcej w ľ długości działki ludzie wyjeżdżają dziką drogę, która w przypadku kukurydzy, przez którą przejeżdżają kombajny z hederami o szerokości do 7, powoduje przerwę w uprawie...". Nawet jeżeli zatem na zdjęciach dołączonych do raportu widać w niektórych miejscach pojedyncze, połamane lub przygniecione rośliny kukurydzy w środku drogi, co podnosi skarżący w odwołaniu, prawidłowo uznał organ, że brak podstaw do kwestionowania ustaleń raportu w tym zakresie.

Jest oczywiste, że skoro pas drogi, przedzielający deklarowaną działkę nie mógł być zaliczony do powierzchni działki rolnej uprawnionej do płatności z uwagi na szerokość przekraczającą 2 metry, stwierdzić należało istnienie dwóch odrębnych działek, rozdzielonych drogą. Jak wynika z raportu kontroli, kontrolujący dokonali dokładnych pomiarów obu działek, mających łączną powierzchnię [...] ha i stwierdzili, że jedna z działek ma powierzchnię mniejszą niż 0,10 ha, co powoduje wyłączenie jej z płatności. Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej, jeżeli jej powierzchnia jest nie mniejsza niż 0,1 ha.

Bezpodstawny jest zatem zarzut skargi, że kontrolujący dokonali nieprawidłowych ustaleń i podziału działki z powodu "rzekomo istniejącej tam drogi".

Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów skarżącego w tym zakresie zawartych w odwołaniu, przytoczył wyjaśnienia Biura Kontroli z [...] lutego 2018 r. oraz wskazał przepisy krajowe, określające elementy krajobrazu uznawane za część kwalifikującego się obszaru działki rolnej.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących nieprawidłowego jego zdaniem określenia powierzchni niektórych działek, w szczególności stwierdzenia w czasie kontroli na miejscu powierzchni mniejszej niż deklarowana, organ odwoławczy, zgodnie z wytycznymi sądu, przeanalizował ponownie ustalenia kontrolujących, zawarte w raporcie, a także dane dotyczące powierzchni maksymalnego kwalifikowanego obszaru (MKO) i szczegółowo opisał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jaka powierzchnia przyjęta została do płatności i z jakiego powodu określona powierzchnia została z płatności wykluczona.

Zbędne jest dokładne przytaczanie tych ustaleń. Skarżący nie podnosi zresztą żadnych konkretnych zarzutów co do poszczególnych działek opisanych w decyzji i nie podważa szczegółowych ustaleń organu, nie zgadzając się co do zasady z określaniem powierzchni innej niż wynikająca z ewidencji gruntów. Słusznie zatem zwraca uwagę organ, że płatności przyznawane są do powierzchni działek rolnych, a nie powierzchni wynikającej z ewidencji gruntów, przy czym spełnione muszą być warunki określone w art. 8 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej:

1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych dalej "kwalifikującymi się hektarami";

2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności;

3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha;

4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Należy ponadto wyjaśnić, że zgodnie z art. 67 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013, każde z państw członkowskich ustanawia i prowadzi zintegrowany system zarządzania i kontroli ("system zintegrowany"). Zgodnie z art. 67 ust. 2 rozporządzenia, system ten stosuje się m. in. stosuje się do systemów wsparcia bezpośredniego. W skład systemu zintegrowanego wchodzą m. in: skomputeryzowana baza danych, system identyfikacji działek rolnych, zintegrowany system kontroli (art. 68). Z kolei zgodnie z art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013, system identyfikacji działek rolnych ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000, a od 2016 r. w skali 1:5 000, przy uwzględnieniu obwodu i stanu działki. Należy to określić zgodnie z istniejącymi normami unijnymi.

System identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia nr 1306/2013 stosuje się na poziomie działek referencyjnych (art. 5 ust. 1 rozporządzenia delegowanego nr 640/2014). Działka referencyjna obejmuje jednostkę gruntu stanowiącą powierzchnię użytków rolnych zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 1307/2013, który za użytki rolne uznaje każdy obszar zajmowany przez grunty orne, trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe lub uprawy trwałe. Państwa członkowskie wytyczają działkę referencyjną w sposób gwarantujący, że działka referencyjna jest mierzalna, umożliwia niepowtarzalną i jednoznaczną lokalizację każdej zgłaszanej corocznie działki rolnej i co do zasady jest stabilna w czasie.

Zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014, państwa członkowskie zobowiązane są do określenia w odniesieniu do każdej działki referencyjnej maksymalny kwalifikowalny obszar do celów systemów wsparcia wymienionych w załączniku I do rozporządzenia nr 1307/2013;

Organ był zatem zobowiązany do przyjęcia dla każdej działki powierzchni określonej zgodnie z powołanymi wyżej przepisami.

Organ był także zobowiązany do przeprowadzenia kontroli kryteriów kwalifikowalności. Zgodnie bowiem z art. 58 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013, państwa członkowskie przyjmują wszystkie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, a także podejmują wszelkie inne środki niezbędne do zapewnienia skutecznej ochrony interesów finansowych Unii. System kontroli ustanowiony przez państwa członkowskie zgodnie z art. 58 ust. 2 obejmuje systematyczne kontrole administracyjne wszystkich wniosków o przyznanie pomocy oraz wniosków o płatność. System ten jest uzupełniany o kontrole na miejscu (art. 59 ust. 1). W przepisie art. 74 ust. 1 rozporządzenia doprecyzowano, że kontrole administracyjne, o których mowa w art. 59, mające na celu weryfikację kryteriów kwalifikowalności do otrzymania pomocy, przeprowadzane są za pomocą agencji płatniczych lub podmiotów przez nie upoważnionych do działania w ich imieniu. Te kontrole uzupełniane są przez kontrole na miejscu.

Należy zauważyć, że skarżący dla wielu działek deklarował powierzchnie większe niż powierzchnie maksymalnego kwalifikowanego obszaru (MKO) przewidziane dla tych działek. Prawidłowo zatem porównał organ powierzchnie deklarowane z powierzchniami MKO i w przypadku stwierdzenia przekroczenia MKO wykluczał określoną powierzchnię z płatności, co szczegółowo opisał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z uwagi na liczbę działek i stwierdzonych nieprawidłowości nie jest celowe powtarzanie dokładnych ustaleń organu w tym zakresie, zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Ponadto co do części zadeklarowanych działek rolnych stwierdzono, że granice upraw wykraczają poza granice działek referencyjnych. Co do działek [...] szczegółowo opisanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ ustalił prawidłowo, że do płatności uwzględnić należy powierzchnię stwierdzoną działki rolnej, pomniejszoną o powierzchnię stwierdzoną na działkach ewidencyjnych niezadeklarowanych we wniosku. Płatność nie może być bowiem przyznana do działki niezadeklarowanej we wniosku. Wynika to wprost z powołanych wyżej przepisów art. 70 ust.1 rozporządzenia nr 1306/2013 i art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014.

Jak wynika z akt sprawy, do raportu z kontroli dołączone zostało "Zestawienie powierzchni cząstkowych", podające z bardzo dużą dokładnością powierzchnie działek w granicach deklarowanych działek referencyjnych oraz powierzchnie w granicach niedeklarowanych działek referencyjnych. Prawidłowo ustalił zatem organ, że stwierdzona powierzchnia poszczególnych działek rolnych powinna być pomniejszona o powierzchnię stwierdzoną, znajdującą się na niezadeklarowanych działkach ewidencyjnych. W konsekwencji stwierdzić należy, że faktyczne powierzchnie działek rolnych [...] ustalone zostały prawidłowo, zgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy i tylko takie powierzchnie mogą być uprawnione do płatności. Okoliczność, że skarżący uprawia część działek ewidencyjnych nienależących do niego nie może mieć wpływu na prawo do płatności. Płatność przysługuje wprawdzie do działek rzeczywiście uprawianych, ale tylko w granicach działki referencyjnej zadeklarowanej we wniosku, co uszło uwadze skarżącego.

Prawidłowo odwołał się również organ do systemu informacji geograficznych (GIS), który pozwala na jednoznaczną identyfikację położenia działki rolnej w przestrzeni oraz kontrolę zadeklarowanej powierzchni pod względem kwalifikowalności. Dzięki systemowi organ może stwierdzić, czy dana działka ewidencyjna (zadeklarowana do płatności) istnieje, czy jest położona na terenach uprawnionych do dopłat i czy powierzchnia lub suma powierzchni działek rolnych położonych na danej działce ewidencyjnej (lub działkach ewidencyjnych) nie przekracza powierzchni uprawnionej do dopłat (PEG). Powyższych ustaleń organ dokonuje na ortofotomapie cyfrowej, będącej przetworzonym zdjęciem lotniczym, poddanym korekcji geometrycznej. Ortofotomapa jest powiązana z układem współrzędnych i charakteryzuje się brakiem zniekształceń terenu oraz jednolitą skalą dla całego obszaru przedstawionego na obrazie. Ortofotomapa prezentuje zatem w najbardziej rzeczywisty sposób stan pokrycia i zagospodarowania terenu, czego nie oddaje tradycyjna mapa i zapewnia bardzo dużą dokładność pomiaru. Kontrolujący dokonali pomiarów powierzchni działek rolnych w oparciu o ortofotomapę, dokładność pomiarów nie może być więc kwestionowana.

Jak wskazano wyżej, kontrola na miejscu przeprowadzona została przez osoby kompetentne, upoważnione do przeprowadzania kontroli. Wbrew twierdzeniom skarżącego obowiązujące przepisy nie uzależniają możliwości udzielenia upoważnienia do kontroli od posiadania przez kontrolujących wykształcenia z zakresu agronomii. Zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2015 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym można powierzyć przeprowadzanie kontroli dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2015 r., poz. 374), wydanego na podstawie art. 40 ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, przeprowadzanie kontroli może być powierzone jednostce organizacyjnej zatrudniającej, w liczbie zapewniającej sprawne wykonywanie powierzonych kontroli i dostosowanej do liczby tych kontroli, osoby, które:

a) posiadają, potwierdzone dyplomem lub świadectwem:

– wykształcenie wyższe w zakresie rolnictwa, ogrodnictwa, biologii, ochrony środowiska, leśnictwa, geodezji lub kartografii lub

– wykształcenie średnie oraz kwalifikacje w zawodach związanych z rolnictwem, ogrodnictwem, ochroną środowiska, leśnictwem lub geodezją,

b) posiadają, w przypadku osób zatwierdzających raporty z prac w zakresie ustalania powierzchni działek rolnych, uprawnienia zawodowe w zakresie określonym w art. 43 pkt 1, 2, 5 lub 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Wykształcenie z zakresu rolnictwa nie jest zatem jedynym wymaganym do udzielenia upoważnienia do przeprowadzania kontroli. Całkowicie bezpodstawne jest także kwestionowanie przez skarżącego uprawnień zawodowych osoby zatwierdzającej raport. Z powołanego przepisu § 2 pkt 4 lit. b wynika wprost, że w przypadku osób zatwierdzających raporty z prac w zakresie ustalania powierzchni działek rolnych, wymagane są uprawnienia zawodowe w zakresie określonym w art. 43 pkt 1, 2, 5 lub 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Dodać należy, że ustosunkowując się do zarzutów skarżącego co do wiedzy i kompetencji kontrolujących organ wyjaśnił, że osoby te, poza spełnianiem określonych w przepisach wymogów formalnych, przechodzą szkolenia i zdają wewnętrzne egzaminy potwierdzające znajomość zasad przeprowadzania kontroli.

Zarzuty skarżącego co do wymaganego wykształcenia, wiedzy i kompetencji kontrolujących oraz kompetencji osoby upoważnionej do weryfikacji raportów są więc całkowicie nieuzasadnione.

Podsumowując tę część rozważań stwierdzić należy, że organ wykonał wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zawarte w wyroku w sprawie III SA/Lu 285/19 i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy, prawidłowo ustalił stan faktyczny, wskazał dowody będące podstawą ustaleń i ustosunkował się do zarzutów skarżącego. Chybiony jest zarzut skarżącego, że organ powtórzył ustalenia zawarte w poprzedniej decyzji i w rzeczywistości nie rozpoznał sprawy ponownie. Organ rozpatrzył cały materiał dowodowy, który został zebrany w sprawie. Jest oczywiste, że nie było już możliwości wykonania kontroli na miejscu, organ prawidłowo zatem oceniał raport z kontroli dokonanej w 2017 r. Organ dokonał również analizy ortofotomap z systemu identyfikacji działek rolnych oraz maksymalnego kwalifikowanego obszaru (MKO), ustalanego z uwzględnieniem zmian w terenie. Wyniki kontroli, zawarte w raporcie, dane z systemu LPIS oraz ustalona dla danego okresu powierzchnia MKO stanowiły wystarczające dowody, pozwalające na ustalenie faktycznej powierzchni działek rolnych, uprawnionych do płatności. Nie ma podstaw do podważania ustaleń organu w zakresie stwierdzonych powierzchni działek rolnych i deklarowanych upraw. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swoich zarzutów, pozostając przy gołosłownym kwestionowaniu niekorzystnych dla niego ustaleń.

Prawidłowo zastosował także organ przepisy prawa materialnego i ustalił wysokość przysługujących skarżącemu płatności: jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie i płatności redystrybucyjnej.

Powierzchnia deklarowana działek rolnych kwalifikowana do jednolitej płatności obszarowej wynosiła [...] ha, natomiast powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku postępowania wynosiła [...] ha. Łączna powierzchnia obszaru wykluczonego z jednolitej płatności obszarowej wyniosła [...] ha.

Zgodnie z art. 19a ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014, jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw, obszar zgłoszony do płatności przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 18 niniejszego rozporządzenia, pomoc lub wsparcie oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o wartość 1,5 raza większą od stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % zatwierdzonego obszaru lub dwa hektary.

Organ prawidłowo obliczył procentową różnicę między powierzchnią deklarowaną a powierzchnią stwierdzoną w toku postępowania. Różnica ta przekracza 3% i wynosi 4,78%, a nie 4,56% jak zarzuca skarżący w odwołaniu. Różnicę tę oblicza się bowiem w stosunku do powierzchni stwierdzonej, a nie deklarowanej. Istotne jest bowiem to, jaki procent powierzchni stwierdzonej stanowi powierzchnia, o którą zawyżona została powierzchnia deklarowana.

W świetle powyższego prawidłowo uznał organ odwoławczy, że do jednolitej płatności obszarowej zatwierdzić należy [...] ha i prawidłowo obliczył należną skarżącemu płatność, z uwzględnieniem współczynnika korygującego zgodnie z art. 8 rozporządzenia nr 1307/2013, przy przyjęciu stawki jednolitej płatności obszarowej do 1 ha, która w 2017 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2017 r. w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2017 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 1887) i wynosiła [...] zł.

Prawidłowo także zastosował organ art. 19a ust. 3 rozporządzenia nr 640/2014, który stanowi, że jeżeli beneficjentowi zmniejszono karę administracyjną zgodnie z ust. 2, czyli o 50 %, jeżeli różnica pomiędzy obszarem zgłoszonym a obszarem zatwierdzonym nie przekracza 10 % obszaru zatwierdzonego i ten beneficjent ma zostać ponownie objęty karą administracyjną, o której mowa w niniejszym artykule w odniesieniu do danego systemu pomocy lub środka wsparcia w kolejnym roku składania wniosków, wówczas płaci on pełną karę administracyjną w odniesieniu do tego kolejnego roku składania wniosków oraz płaci kwotę, o jaką kara administracyjna obliczona zgodnie z ust. 1 została zmniejszona zgodnie z ust. 2. Z ustaleń organu wynika, że w 2016 r. zastosowano w stosunku do skarżącego zmniejszenie kary administracyjnej, co uzasadniało pomniejszenie płatności na podstawie art. 19a ust. 3 rozporządzenia nr 640/2014 z uwagi na wyznaczenie kary administracyjnej do tego środka wsparcia ponownie w 2017 r.

Ostatecznie ustalona kwota przyznanej jednolitej płatności obszarowej, po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wyniosła [...] zł.

Co do płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska (płatność za zazielenianie) organ podniósł, że wobec stwierdzonej podczas kontroli na miejscu braku zadeklarowanej uprawy na działkach: [...], zgłoszonych do płatności związanej do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno, powierzchnia ta nie została uwzględniona jako obszar proekologiczny EFA 15, czyli uprawy wiążące azot. Prawidłowo zatem zmniejszono powierzchnię kwalifikującą się do przyznania płatności za zazielenianie o 6,72 ha i ustalono na [...] ha.

Z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości i zmniejszenie obszaru deklarowanego istniały podstawy do nałożenia na skarżącego kary administracyjnej na podstawie art. 28 ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014, który stanowi, że jeżeli obszar wykorzystywany do obliczania płatności z tytułu zazieleniania zgodnie z art. 23 różni się od obszaru wykorzystywanego do obliczania płatności z tytułu zazieleniania po zastosowaniu przepisów art. 24-27, dotyczących zmniejszenia obszaru uprawnionego do płatności z powodu nieprawidłowości, płatność z tytułu zazieleniania oblicza się na podstawie tego drugiego obszaru pomniejszonego o dwukrotność ustalonej różnicy, jeżeli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % obszaru wykorzystywanego do obliczania płatności z tytułu zazieleniania po zastosowaniu przepisów art. 24-27. Jeżeli różnica wynosi więcej niż 20 %, pomoc nie jest przyznawana. Jeżeli różnica wynosi więcej niż 50 %, pomoc nie jest przyznawana. Ponadto beneficjent podlega dodatkowej karze równej kwocie pomocy odpowiadającej różnicy między obszarem wykorzystywanym do obliczania płatności z tytułu zazieleniania zgodnie z art. 23 a obszarem wykorzystywanym do obliczania płatności z tytułu zazieleniania po zastosowaniu przepisów art. 24-27.

Jak wskazano wyżej powierzchnia stwierdzona działek rolnych deklarowanych do jednolitej płatności obszarowej, która stanowi podstawę do przyznania płatności za zazielenianie wynosiła [...] ha, a obszar zatwierdzony do płatności za zazielenianie – [...] ha. Różnica procentowa, o której mowa w art. 28 ust. 1 wynosi [...] jak prawidłowo ustalił organ, a nie [...] jak zarzucał skarżący w odwołaniu. Różnicę tę oblicza się bowiem w stosunku do powierzchni stwierdzonej, a nie deklarowanej. Mając na uwadze powyższe oraz zastosowane zmniejszenie kary administracyjnej zgodnie z art. 28 ust. 3, organ wyznaczył karę administracyjną w wysokości [...] zł.

Po zastosowaniu współczynnika korygującego zgodnie z art. 8 rozporządzenia nr [...] kwota przyznanej płatności za zazielenienie po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wyniosła [...] zł.

Organ odwoławczy przyznał skarżącemu również płatność dodatkową (redystrybucyjną), o której mowa w art. 14 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zgodnie z art. 14 ust. 1 płatność dodatkowa jest przyznawana rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym dla tego rolnika do jednolitej płatności obszarowej jest większa niż 3 ha. Natomiast zgodnie z art. 14 ust. 2, płatność dodatkowa przysługuje do powierzchni gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu rolnika:

1) nie większej niż 30 ha oraz

2) pomniejszonej o 3 ha.

Zgodnie z powołanym przepisem płatność przyznana została do powierzchni [...] ha, według stawki określonej w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2017 r. w sprawie stawki płatności dodatkowej za 2017 r. (Dz. U. poz. 1895), wnoszącej [...] zł i pomniejszona ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego, zgodnie z art. 8 rozporządzenia nr 1307/2013. Ostatecznie płatność ta wyniosła [...] zł.

Podzielić należy stanowisko organu, że skarżącemu nie przysługuje płatność dla młodych rolników. Przyznawanie płatności dla młodych rolników przewiduje art. 50 rozporządzenia nr 1307/2013. Zgodnie z ustępem pierwszym tego przepisu, państwa członkowskie przyznają roczną płatność młodym rolnikom, którzy są uprawnieni do płatności w ramach systemu płatności podstawowej lub systemu jednolitej płatności obszarowej.

Definicja młodych rolników zawarta została w art. 50 ust. 2 rozporządzenia, który stanowi, że "młodzi rolnicy" oznaczają osoby fizyczne:

a) które po raz pierwszy rozpoczynają działalność w gospodarstwie rolnym jako kierujący tym gospodarstwem rolnym lub które rozpoczęły już działalność w gospodarstwie rolnym w ciągu pięciu lat przed pierwszym złożeniem wniosku w ramach systemu płatności podstawowej lub systemu jednolitej płatności obszarowej, o którym mowa w art. 72 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, oraz

b) których wiek w roku składania wniosku, o którym mowa w lit. a), nie przekracza 40 lat.

Data rozpoczęcia działalności, o której mowa w art. 50 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013 określona została w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (Dz. U. z 2015 r., poz. 351 z późn. zm.). Zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 5, w przypadku gdy rolnik został objęty ubezpieczeniem społecznym rolników na podstawie przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników za datę tę uznaje się datę objęcia rolnika ubezpieczeniem.

Z niekwestionowanych ustaleń organu wynika, że skarżący został objęty ubezpieczeniem społecznym rolników na podstawie przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników jako rolnik [...] grudnia 2009 r., czyli rozpoczął działalność rolniczą wcześniej niż pięć lat przed pierwszym złożeniem wniosku w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej na lata 2015-2020. Nie zostały zatem spełnione warunki do przyznania płatności dla młodych rolników na mocy powołanych wyżej przepisów.

Prawidłowo odmówił również organ przyznania skarżącemu płatności związanej do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno.

Płatność ta przysługuje rolnikowi, który spełnia warunki, o których mowa w art. 7 i 8 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Jak już była o tym mowa, w wyniku kontroli stwierdzono rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi we wniosku o przyznanie płatności a stanem stwierdzonym w czasie kontroli co do działek: [...] (zadeklarowanej na działce ewidencyjnej o numerze [...]), [...] (zadeklarowanej na działce ewidencyjnej o numerze [...]), [...] (zadeklarowanej na działce ewidencyjnej o numerze [...]) i [...] (zadeklarowanej na działce ewidencyjnej o numerze [...]), co do których nie stwierdzono deklarowanych upraw oraz działki [...] (zadeklarowanej na działce ewidencyjnej o numerze [...] co do której stwierdzono mniejszą powierzchnią użytkowaną rolniczo ([...] ha zamiast deklarowanych [...] ha). Ponadto co do działki ewidencyjnej o numerze [...], na której zadeklarowano działkę rolną [...] na powierzchni [...] ha stwierdzono, że powierzchnia maksymalnego kwalifikowanego obszaru (MKO) wynosi [...] ha, co spowodowało wykluczenie z płatności [...] ha.

Powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2017 do płatności związanej do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno wynosiła [...] ha, a po wycofaniu części powierzchni – [...] ha. Powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wynosiła [...] ha. Łączna powierzchnia obszaru wykluczonego z płatność związanej do upraw roślin strączkowych na ziarno wyniosła [...] ha.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 640/2014, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do płatności do upraw roślin strączkowych na ziarno a powierzchnią stwierdzoną przekracza 20% lecz nie więcej niż 50% powierzchni stwierdzonej, nie przyznaje się pomocy w danym roku. Organ prawidłowo obliczył procentową różnicę w stosunku powierzchni stwierdzonej i ustalił, że wynosi ona 32,74%, a nie 24,66% jak zarzuca skarżący w odwołaniu. Z uwagi na wielkość tej różnicy prawidłowo odmówił organ przyznania skarżącemu płatności związanej do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno.

Wysokość kwoty przyznanej z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej nie jest kwestionowana. Zwrot nastąpił na podstawie art. 26 ust. 5 rozporządzenia nr 1306/2013.

Podsumowując stwierdzić należy, że organ rozpoznał sprawę zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie III SA 285/19, ponownie rozpatrzył wyczerpująco całość materiału dowodowego zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich i dokonał jego oceny, zgodnie z art. 80 k.p.a. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że organ odwoławczy naruszył przepis art. 80 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia przez organ całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, całkowite pominięcie zarzutów i twierdzeń zgłaszanych przez skarżącego, a w konsekwencji dokonanie błędnych ustaleń i oceny stanu faktycznego w oparciu o niepełny materiał dowodowy. Organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów i twierdzeń skarżącego, co wykazano wyżej i bardzo dokładnie ustalił stan faktyczny sprawy. Stan ten ustalony został na podstawie pełnego materiału dowodowego: wniosku skarżącego wraz z załącznikami, raportu z kontroli, danych z systemu LPIS, informacji o wartościach MKO oraz wyjaśnień Biura Kontroli na Miejscu dotyczących zastrzeżeń do raportu. Słusznie zwraca uwagę organ, że protokół kontroli przeprowadzonej w niniejszej sprawie stanowi dokument urzędowy, co powoduje, iż organ jest zobligowany przyjąć za udowodnione to, co stwierdzono w treści dokumentu, a w przedmiotowym przypadku są to wyniki dokonanych pomiarów oraz stwierdzonych nieprawidłowości.

Należy podkreślić, że ani sposób przeprowadzenia kontroli, ani sporządzony w jej wyniku raport nie zostały na żadnym etapie postępowania skutecznie podważone przez skarżącego. Podnoszone przez skarżącego zarzuty zostały rozpatrzone, skarżącemu udzielono wyjaśnień już w toku poprzedniego postępowania, nie znalazło to jednak odzwierciedlenia w decyzji. Rozpoznając sprawę ponownie organ naprawił ten błąd, dokonał ponownej weryfikacji raportu i zawarł w decyzji wyjaśnienia co do zarzutów skarżącego do wyników kontroli oraz kompetencji kontrolujących.

Wbrew twierdzeniom skarżącego organ nie zignorował zaleceń sądu i nie powielił mechanicznie poprzedniej decyzji, rozpoznał bowiem sprawę ponownie na podstawie całokształtu zebranego sprawie materiału dowodowego. Nie naruszył tym samym art. 15 k.p.a. Organ dokonał ustaleń na podstawie tego samego materiału dowodowego, ponieważ był on wyczerpujący i dostateczny do wydania decyzji. Jak już wspominano skarżący nie zgłosił żadnych nowych dowodów, nie wskazał w skardze, które dowody organ pominął i jakie dowody mogłyby być jeszcze przeprowadzone. Organ nie miał obowiązku poszukiwania dowodów, skoro przeprowadzona została kontrola na miejscu, służąca ustaleniu, czy deklarowane we wniosku o płatności powierzchnie upraw i rodzaj tych upraw odpowiadają stanowi faktycznemu w danym okresie. Wyniki tej kontroli, wraz z danymi z systemu LPIS i danymi o maksymalnych kwalifikowalnych powierzchniach pozwoliły na jednoznaczne ustalenie uprawnienia skarżącego do płatności i ich wysokości.

Organ nie naruszył także art. 107 § 3 k.p.a. Wskazał bowiem w uzasadnieniu fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Wyjaśnił podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie jest bardzo obszerne i drobiazgowo wręcz opisuje zgłoszone przez skarżącego działki rolne oraz wyniki kontroli. Można mieć wprawdzie zastrzeżenia do techniki sporządzania uzasadnienia, które przez wielokrotne powtarzanie tych samych ustaleń i obszerne cytowanie przepisów wraz z każdorazowym wskazaniem miejsca publikacji nie jest zbyt czytelne, zawiera jednak wszystkie niezbędne elementy i wyjaśnia prawidłowo podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).