Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 430/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35,  par. 12 roz. 1 pkt 1 i  par. 23
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2013 r. sprawy ze skargi I. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę. skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. ([...]), na

podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania

administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., i art. 82

ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 249, poz.

1623 ze zm.), dalej ustawa, po rozpatrzeniu odwołania I. Z. - utrzymał

w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2012 r.

([...]) udzielającą [...][...] sp. z o.o. [...] sp.k. pozwolenia na budowę

budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z usługami i parkingiem podziemnym (dz. nr

ew. [...], obr. [...]) przy ul. R. wraz z przebudową zjazdu z ul.

R. na działce nr ew. [...] w W..

W ocenie organu, inwestor wypełnił obowiązki wynikające z art. 32 ust. 4 i art.

35 ust. 1 ustawy. Złożył prawidłowe oświadczenia o prawie do dysponowania

nieruchomością (dz. nr [...]) na cele budowlane. Lokalizacja inwestycji jest zgodna z

decyzją z dnia [...]marca 2012 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Budynek nie przekracza wymaganej wysokości 11 m (w projekcie 10,98 m).

Szerokości elewacji frontowej od ul. A. wynosi max. 18 n, a od ul. R.,

zgodne z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie

warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U.

z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) dalej warunki techniczne. Projekt przewiduje

wymagany od budynku przy ul. A. pas zieleni izolacyjnej. Inwestycja nie

przekracza obowiązujących i nieprzekraczalnych linii zabudowy wzdłuż ul. A. i

R.. Dachy są płaskie oraz zapewniono odpowiednią ilości miejsc

parkingowych zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy.

Organ stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu i architektoniczno-

budowlany jest zgodny z art. 34 ustawy oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury

w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 3 lipca

2003r. (Dz. U., Nr 120 poz. 1133). Lokalizacja budynków jest zgodna z § 13 ust. 4

warunków technicznych. Zachowano wymagane odległości od budynków sąsiednich

w tym dot. przesłaniania i nasłonecznienia pomieszczeń. Projekt jest kompletny i

sporządzony przez uprawnione osoby. Dołączono stosowne oświadczenia i

uzgodnienia (rzeczoznawcy ds. bhp i ds. p.poż.), warunki przyłączenia do sieci

elektroenergetycznej, wodociągowej i kanalizacyjnej. Projekt przewiduje także

obsługę komunikacyjną zgodną z decyzją o warunkach zabudowy - wjazd od ul.

R. zatwierdzono decyzją z [...] sierpnia 2012 r. zezwalającą na lokalizację -

budowę ze zmianami w liniach rozgraniczających dz. nr ew. [...] i dz. nr ew. [...].

Odnosząc się do zarzutu, że budowa grozi katastrofą budowlaną przedszkola

położonego w granicy działki nr ew. [...] stanowiącej własność skarżącego organ

wyjaśnił, iż budynek zalicza się do I kat. geotechnicznej i posadowiony będzie w

prostych warunkach gruntowych. Zaznaczył że projektant zalecił, aby po wykonaniu

wykopu potwierdzić założoną nośność gruntu i ewentualnie warstwy gruntu nienośne

lub o mniejszej nośności niż założono wybrać i zastąpić chudym betonem lub

poduszką piaskową. Organ dodał, iż ustawa wymaga, 3by za każdy projekt

budowlany był odpowiedzialny projektant, zatem odpowiada on za zawartość

projektu i za załączone dokumenty. Ponadto projektant dołącza oświadczenie o

sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz

zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 40). Merytoryczna kontrola projektu przez

organ nie ma więc uzasadnienia i ogranicza się do kwestii wyłącznie formalnych. Jej

zakres wynika z art. 35 ust. 1 pkt. 2 i 3 ustawy, zaś rażące naruszenie art. 5 ustawy

może skutkować sankcjami określonymi w art. 93 pkt. 1 ustaw.

Odpowiadając na kolejny zarzut organ stwierdził, iż podana przez projektanta

odległość ponad 8 m od okolicznych budynków jest zgodna z projektem

zagospodarowania przestrzennego. W projekcie stwierdzono, że przedszkole jest

wyjątkiem od ww. zapisów, natomiast posiada ono ścianę i dach spełniające

wymaganą klasę odporności pożarowej. W pkt 4.13.10 projektu wskazano, że "na

etapie wykonawstwa należy przeprowadzić odkrywki w celu potwierdzenia

odporności pożarowej przegród. W razie nie spełnienia zakładanych wartości

inwestor na własny koszt doprowadzi przegrody sąsiadującego budynku do

wymaganej klasy odporności przeciwpożarowej".

Odnosząc się do twierdzeń, że pomieszczenie na odpady stałe zlokalizowane

jest w zbyt małej odległości od istniejących budynków organ stwierdził, iż w

przepisach nie podano minimalnej odległości takich pomieszczeń usytuowanych w

bryle budynku. Zgodnie z § 23 warunków technicznych odległość miejsc na pojemniki

i kontenery na odpady stałe powinna wynosić co najmniej 1C m od okien i drzwi do

budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt lud/i oraz co najmniej 3 m

od granicy z sąsiednią działką, ale dotyczy zadaszonych osłon lub pomieszczeń ze

ścianami pełnymi bądź ażurowymi lub utwardzonych placów do ustawiania

kontenerów z zamykanymi otworami wrzutowymi.

Skargę na powyższą decyzję złożył I. Z. i wnosząc o uchylenie

decyzji wydanych w obu instancjach zarzucił, że Wojewoda nie sprawdził, czy projekt

budowlany jest zgodny z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Dokonał

bowiem szczegółowego sprawdzenia projektu z decyzją o warunkach zabudowy, a

odnosząc się do zarzutów odwołania o naruszeniu warunków technicznych, powołał

się na zasadę zakazu merytorycznej oceny rozwiązań projektowych. Zdaniem

skarżącego skutkuje to naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy i w konsekwencji art.

7, art. 77 §1 i art. 80 kpa.

Nadto, z zaskarżonej decyzji nie wynika, czy organ ustalił odległość

projektowanej zabudowy od granicy z działką skarżącego, gdyż stwierdził jedynie, że

"podawana przez projektanta odległość 8 m od okolicznych budynków jest zgodna z

projektem zagospodarowania przestrzennego". Skarżący zaznaczył, iż rzeczywistej

odległości części naziemnych inwestycji od jego działki nie sprawdzono w projekcie,

ani nie podano w decyzji.

Następnie skarżący zarzucił naruszenie zasad sytuowania budynków, przez

wysunięcie nad poziom gruntu elementów garażu i zjazdu w odległości 50 cm od

jego działki. Podniósł, że choć § 23 warunków technicznych nie reguluje wprost

lokalizacji śmietnika z otworem wejściowym znajdującym się na zewnątrz od granicy

z sąsiednią działką budowlaną, jednak w razie wątpliwości co do interpretacji

przepisów techniczno-budowlanych, wskazówką powinien tyć art. 5 ust. 1 pkt 9

ustawy, zobowiązujący do ochrony praw osób trzecich. Usytuowanie otworu

wejściowego do śmietnika w odległości 3 m. od okien kuchennych przedszkola

powinna być zatem szczegółowo zbadane w postępowaniu odwoławczym.

W ocenie skarżącego niewyjaśnienie powyższych okoliczności narusza art. 5

ust. 1 pkt 9 ustawy, co ma znaczenie, gdyż z inwestycją sąsiaduje przedszkole, dla

którego reżimy czystości, porządku i bezpieczeństwa komunikacyjnego muszą być

zachowane.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w

zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia

prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, zgodnie z

art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej ppsa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody

[...] z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta

[...] z dnia [...] października 2012 r. ([...]) udzielającą pozwolenia

na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z i sługami i parkingiem

podziemnym przy ul. R. wraz z przebudową zjazdu.

W świetle zarzutów skargi przede wszystkim przypomnieć należy, że w

pierwotnym brzmieniu art. 35 ust. 2 upoważniał organ do badania zgodności projektu

budowlanego z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi i obowiązującymi

Polskimi Normami w zakresie określonym w art. 5 Prawa budowlanego. Przepis ten

został uchylony ustawą z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane

oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem

11 lipca 2003r. Jednocześnie ustawą tą wprowadzono zasadę wyłącznej

odpowiedzialności za projekt architektoniczno - budowlany projektanta oraz osoby

sprawdzającej projekt (art. 20 ustawy). Natomiast ustawą z dnia 16 kwietnia 2004r.

zmieniającą ww. ustawę z dniem 31 maja 2004r. (Dz.U. z 2004 r. Nr 93 poz. 888).

ustawodawca nałożył na projektanta obowiązek dołączenia dc projektu oświadczenia

o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy

technicznej.

W konsekwencji z art. 35 ust. 1 ustawy w obecnym brzmieniu wynika, że

sprawdzeniu przez organ architektoniczno - budowlany przeć wydaniem pozwolenia

budowlanego podlega: zgodność projektu budowlanego m.in. z ustaleniami

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach

zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (pkt 1),

jak również zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w

tym techniczno-budowlanymi (pkt 2); kompletność projektu budowlanego i posiadanie

wymaganych m.in. opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji

dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, oraz dokumentów, o których mowa w

art. 33 ust. 2 pkt 6 (pkt 3); wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia

projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę

posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na

dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym

mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 4).

Wyżej określony zakres sprawdzeń jakich należy dokonać przed wydaniem

pozwolenia na budowlę oznacza, że organ architektoniczno budowlany nie posiada

uprawnień do dokonywania oceny zawartości merytorycznej projektu, a jego kontrola

ogranicza się tylko do zbadania zgodności przyjętych rozwiązań z prawem (por.

wyrok NSA z dnia 15 maja 2012r., II OSK 345/11, LEX nr 1219136). Rozszerzająca

interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy

oznaczałaby w istocie powrót do uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań

projektu budowlanego przez organ.

Prawidłowo zatem organ odwoławczy zaznaczył, że merytoryczna kontrola

projektu przez organ nie znajduje uzasadnienia. Sąd zauważa przy tym, że powyższa

konstatacja organu była odpowiedzią na zarzut odwołania, iż realizacja planowanej

inwestycji stanowi zagrożenie katastrofą budowlaną dla budynku przedszkola

usytuowanego w granicy, a nie jak podnoszono w skardze odnośnie naruszenia

warunków technicznych.

W konsekwencji na uwzględnienie nie zasługiwała argumentacja

przedstawiona w złożonej na rozprawie opinii technicznej z dnia [...] kwietnia 2013r.,

co do sposobu technicznego zabezpieczenia ściany fundamentów budynku

przedszkola, braku podania rządnej posadowienia ławy fundamentowej oraz w części

konstrukcyjnej wytycznych do wykonania i zabezpieczenia wykopów przy robotach

ziemnych. Z podanych wyżej przyczyn, podobnie należało ocenić stanowisko

przedstawione w załączniku do protokołu rozprawy. Za ewentualne braki w zakresie

określenia w projekcie sposobu wykonania i zabezpieczenia wykopów, jak i w razie

potrzeby zabezpieczeń budynków sąsiednich odpowiada projektant.

W związku z powyższym już tylko na marginesie zauważyć trzeba, że w opisie

technicznym dot. konstrukcji budynku pkt 20 pt. uwagi końcowe projektant podaje

wymogi co do nośności gruntu, pory w jakiej należy wykonywać prace ziemne,

konieczności dokonania odbioru podłoża gruntowego itp.

W ocenie Sądu, organ analizując dokumentację projektową niewadliwie

również uznał, że jest ona zgodna z ustaleniami decyzji z dnia [...] marca 2012r. o

warunkach zabudowy.

Nadto, należało zgodzić się ze stanowiskiem, że projekt zagospodarowania

działki nie narusza § 12 ust. 1 pkt 1 oraz § 23 warunków technicznych, jak

wywodzono w skardze.

Wskazać bowiem trzeba, że dopuszczalne odległości określone w § 12 ust. 1

pkt 1 ww. rozporządzenia sytuowania budynków od granicy z sąsiednią działką

budowlaną znajdują zastosowanie jedynie w przypadkach, jdy budynek zwrócony

jest ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi bądź bez otworów okiennych lub

drzwiowych w stronę tej granicy. Nie dotyczą zatem sytuowania garaży podziemnych,

usytuowanych w bryłach budynków.

Podobnie należało ocenić zarzut naruszenia art. § 23 warunków technicznych,

którego treść - wbrew argumentacji skargi - nie budzi wątpliwości i nie wymaga

interpretacji, w której wskazówką winien być art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego.

Zgodnie bowiem z § 23 ust. 1 warunków technicznych (zdanie pierwsze) odległość

miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe, o których mewa w § 22 ust. 2 pkt 1 i

3, powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z

pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od granicy z

sąsiednią działką. Z art. 22 ust. 2 pkt 1 i 2 ww. rozporządzeń a wynika natomiast, że

miejscami, o których mowa w ust. 1 (miejsca na pojemniki na działkach budowlanych

służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości

ich segregacji) mogą być: zadaszone osłony lub pomieszczenia ze ścianami pełnymi

bądź ażurowymi (pkt 1) oraz utwardzone place do ustawiania kontenerów z

zamykanymi otworami wrzutowymi (pkt 2). Z brzmienia przytoczonego przepisu

wynika zatem jednoznacznie, że nie dotyczy on sytuowania pojemników i kontenerów

do gromadzenia odpadów stałych w specjalnie do tego przeznaczonych zamkniętych

pomieszczeniach w samym budynku, jak ma to miejsce w omawianym przypadku.

Powyższy sposób gromadzenia odpadów stałych, jak przewidziany w części

podziemnej budynku garaż nie naruszy czystości i porządku, w tym warunków

higienicznych przewidzianych dla budynku przedszkola.

Dodać przy tym trzeba, że o naruszeniu interesu osób trzecich można mówić

jedynie w sytuacji, gdy doszło do naruszenia w tym zakresie konkretnych przepisów,

co - zdaniem Sądu - nie miała miejsca w rozpatrywanej sprawie. Jak podkreśla się w

orzecznictwie sądów administracyjnych, ochrona interesów osób trzecich w procesie

inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której naruszone będzie prawo

inwestora wynikające z art. 4 ustawy Prawo budowlane (por. wyrok NSA z 11 marca

2011, II OSK 451/10, LEX nr 1010298; wyrok NSA z dnia 2 marca 2010r" II OSK

456/11, LEX nr 577666).

Odnośnie zarzutu, że z zaskarżonej decyzji nie wynika, czy organ ustalił

odległość projektowanej zabudowy od granicy z działką skarżącego wskazać trzeba,

że w istocie odległości tej organ nie podał i się do niej nie odniósł w uzasadnieniu

zaskarżonej decyzji, co stanowi o naruszeniu art. 107 § 3 kpa. Jednak - w ocenie

Sądu - uchybienie to pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie, skoro odległość

części naziemnych planowanego budynku od granicy z działką skarżącego została

określona w projekcie zagospodarowania terenu i wynosi ona od 4,68 m do 4,61 m,

co odpowiada odległościom wynikającym z art. 12 ust 1 pkt 1 warunków

technicznych.

W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uchylenia wydanych

rozstrzygnięć, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151

ppsa - oddalił skargę.