Wyrok NSA oz. w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 1627/98
NSA oz. w Gdańsku
Data orzeczenia: 1999-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Zagospodarowanie przestrzenne
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 2 pkt 11, art. 27 ust. 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz. 415
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
article: art. 94 ust. 2
journal: Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1995 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o samorządzie terytorialnym.
Teza: Nieważna jest uchwała dotycząca miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podjęta przed rozpoznaniem przez sąd administracyjny skargi na uchwałę rady gminy o odrzuceniu zarzutu do projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /art. 27 ust. 1 w związku z art. 18 ust. 2 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./.

TEZY

Nieważna jest uchwała dotycząca miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podjęta przed rozpoznaniem przez sąd administracyjny skargi na uchwałę rady gminy o odrzuceniu zarzutu do projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /art. 27 ust. 1 w związku z art. 18 ust. 2 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Wojewody (...) na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia 25 marca 1998 r. w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i na podstawie art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./ stwierdził niezgodność z prawem zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

Wojewoda (...) wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na uchwałę Rady Miasta S. z dnia 25 marca 1998 r. nr XXXIII/269/98 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uzasadniając skargę, Wojewoda podał, że Przemysław Z. zgłosił zarzut do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym twierdził, że projekt narusza jego prawo własności. Zarzut ten został uznany za protest i w związku z tym Rada Miasta S. uchwałą nr XXX/243/97 z dnia 12 listopada 1997 r. odrzuciła m.in. ten protest. Przemysław Z. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na tę uchwałę. Mimo to Rada Miasta uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Tym samym - jak wywodzi Wojewoda - naruszono art. 18 ust. 2 pkt 11 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że zarząd przedstawia radzie gminy do uchwalenia projekt planu uwzględniający orzeczenia sądu administracyjnego wydane w związku ze złożonymi zarzutami. Z przepisu tego - zdaniem Wojewody - wynika, że nie można przystąpić do uchwalenia zmian w planie zagospodarowania przestrzennego przed rozstrzygnięciem skarg na uchwały dotyczące zarzutów wniesionych do projektu, naruszenie zaś wymienionego przepisu może spowodować nieważność uchwały w myśl art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, stwierdzono, że Zarząd Miasta zgodnie ze swym uprawnieniem, wynikającym z art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, uznał wniesiony przez Przemysława Z. zarzut za protest. Uzasadniając takie stanowisko, stwierdzono, że projekt zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie naruszał interesu prawnego Przemysława Z. , gdyż jego nieruchomości znajdują się poza strefą projektowanego wysypiska śmieci.

Rozpoznając skargę, Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W sprawie sygn. II SA/Gd 156/98, dotyczącej skargi Przemysława Z. na uchwałę Rady Miasta S. nr XXX/243/97 z dnia 12 listopada 1997 r., którą odrzucono jego protest, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 kwietnia 1999 r. uwzględnił skargę i uznał, że uchwała ta w istocie zawierała rozstrzygnięcie o odrzuceniu zarzutu Przemysława Z. zgłoszonego do projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd przyjął, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą naruszać prawo własności także tych nieruchomości, które nie są położone na terenach objętych bezpośrednio ustaleniami tego planu. Korzystanie bowiem z konkretnej nieruchomości zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego może ograniczać prawo do niezakłóconego korzystania przez innych właścicieli z ich nieruchomości. Sytuacja taka będzie zachodzić wówczas, gdy - jak w niniejszej sprawie - ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będą przewidywać możliwość wykonania na określonej nieruchomości inwestycji, która ze swej istoty będzie oddziaływać na nieruchomości sąsiednie, i to nie tylko leżące w bezpośrednim sąsiedztwie. Mając to na względzie, Sąd uznał, że sytuacja, w której znalazł się skarżący, uzasadnia jego twierdzenie, że projekt zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego narusza jego interes prawny, mianowicie interes wynikający z przysługującego mu prawa własności. W konsekwencji skarżący trafnie wybrał sposób ochrony swych interesów wnosząc zarzut do projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a uchwała z dnia 12 listopada 1997 r., mimo użycia w niej sformułowania wskazującego na odrzucenie protestu, zawierała rozstrzygnięcie o zarzucie, czyli odrzucenie tego zarzutu.

Sąd podkreślił także, ze Rada Miasta S. nie podjęła innej uchwały, którą odrzuciłaby zarzut skarżącego. Skoro uchwała Rady Miasta S. z dnia 12 listopada 1997 r. nr XXX/243/97 dotyczyła odrzucenia zarzutu Przemysława Z. do projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to nie było dopuszczalne uchwalenie zmian tego planu przed rozpoznaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi wniesionej na tę uchwałę. Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./ zarząd gminy przedstawia radzie gminy do uchwalenia projekt planu uwzględniający orzeczenia sądu administracyjnego wydane w związku ze złożonymi zarzutami. Wynika z tego, że nie można przystąpić do uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego lub zmian do niego przed rozstrzygnięciem przez sąd administracyjny skarg na uchwały dotyczące zarzutów wniesionych do projektu. Z kolei w myśl art. 27 ust. 1 tej ustawy każde naruszenie przepisów jej art. 18 powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Nieważna zatem jest uchwała dotycząca miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podjęta przed rozpoznaniem przez sąd administracyjny skargi na uchwałę rady gminy o odrzuceniu zarzutu do projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

(...) Skarga Przemysława Z. na uchwałę Rady Miasta S. z dnia 12 listopada 1997 r. nr XXX/243/97, dotyczącą w istocie odrzucenia jego zarzutu, została rozpoznana w dniu 1 kwietnia 1999 r. W konsekwencji tego trzeba stwierdzić, że skarga Wojewody jest zasadna, a zaskarżona uchwała z dnia 25 marca 1998 r. jest dotknięta wadą nieważności, gdyż naruszono przepis art. 18 ust. 2 pkt 11 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Nieważność dotyczy całej uchwały, gdyż zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polega na przeznaczeniu terenu obejmującego część działki nr 127/15 na wysypisko śmieci, co Przemysław Z. kwestionował w swym zarzucie.

Mimo podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do stwierdzenia, iż jest ona niezgodna z prawem. W myśl art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./ nie stwierdza się nieważności uchwały organu gminy po upływie jednego roku od daty jej podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały wojewodzie w terminie określonym w art. 90 ust. 1 tej ustawy, czyli w terminie 7 dni od daty jej podjęcia. Z kopii uchwały, która znajduje się w aktach, wynika, że przedstawiono ją Wojewodzie (...) w dniu 1 kwietnia 1998 r., a więc z zachowaniem tego terminu (...).

Uwzględniając powyższe, na mocy powołanych wyżej przepisów orzeczono jak w sentencji.