Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1080/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska (spr.), sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2006 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. Wojewoda[...] po rozpatrzeniu odwołania W. P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2005 r. orzekającej o uchyleniu czynności materialno - technicznej polegającej na zameldowaniu na pobyt stały W. P. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne:

W postępowaniu o uchylenie czynności materialno - technicznej zameldowania organ przede wszystkim bada, czy czynność ta została dokonana zgodnie z prawem obowiązującym w dacie jej dokonania. W rozpatrywanej sprawie ocena zgodności z prawem dokonanej czynności materialno - technicznej polega na rozstrzygnięciu, czy została wówczas spełniona przesłanka określona w art. 10 ust.1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. nr 87, poz.960 ze zm.), tj. czy osoba zgłaszająca pobyt stały lub czasowy trwający ponad dwa miesiące zamieszkiwała w lokalu, w którym została zameldowana.

Zdaniem organu odwoławczego przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że W. P. nie zamieszkiwał w dacie zameldowania tj., [...] maja 1998r. w lokalu nr [...] przy ul. [...]w W. Nie było to jego miejsce stałego pobytu również po tej dacie. Za takim stanowiskiem - zdaniem Wojewody [...] - przemawiają następujące dowody: wyjaśnienia wnioskodawcy N. P. oraz zeznania W. P. -ojca W. P., który wskazał, że od 1991 r. w przedmiotowym lokalu prowadzi gabinet stomatologiczny. Syn – W. P. pomaga mu, chociaż sam prowadzi też gabinet stomatologiczny w dotychczasowym miejscu stałego zameldowania tj. przy ul. [...] w W. Była żona W. P. (rozwód w 2001 r.) zeznała, że pomagał on ojcu, jednak z mieszkania przy ul. [...] wyprowadził się dopiero w 1999 r. lub 2000 r. Okoliczność, że w lokalu nr [...] przy ul. [...] prowadzony jest gabinet

stomatologiczny potwierdziła sąsiadka z lokalu nr [...] J. K. oraz przeprowadzona kontrola meldunkowa.

Zebrany materiał dowodowy - zdaniem organu drugiej instancji - został oceniony w granicach "zasady swobodnej oceny dowodów" określonej w art.80 kpa i ocena ta nie nosi cech dowolności i znajduje oparcie w ustalonym stanie faktycznym sprawy tym bardziej, że organ odwoławczy przeprowadził postępowanie uzupełniające, które nie potwierdziło, że W. P. nie zamieszkiwał i nadal nie zamieszkuje w lokalu nr [...] ul. [...] w W.

Brak spełnienia warunku zamieszkiwania w lokalu w dacie dokonywania czynności zameldowania czyni ją wadliwą. Oznacza to, że od samego początku była ona nieprawidłowa i nie znajdowała oparcia w przepisach obowiązujących.

Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. P. W uzasadnieniu skargi wskazał, że nie zgadza się z decyzją Wojewody [...]. Zdaniem skarżącego nie ma żadnych dowodów na to , że po zameldowaniu go [...] maja 1998 r. nie zamieszkiwał w lokalu nr [...] ul. [...] w W.. Wskazał, że wniosek "wymeldowanie" złożył jego syn N. P., który poprzez "oszukańcze" działanie "wszedł w posiadanie aktu własności" do tego lokalu. Jedynym właścicielem przedmiotowego lokalu jest - zdaniem skarżącego - jego ojciec W. P..

Nadto skargę na decyzję Wojewody [...] złożył również W. P.. Skarga ta została prawomocnie odrzucona.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi W. P. i podtrzymał wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art.13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ponadto podkreślić należy, że

ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego, oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy także podkreślić, że stosownie do treści art.134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi a także powołaną podstawą prawną. Oczywiście Sąd nie może orzec na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji art.134 § 2 w/w ustawy.

Skarga złożona w przedmiotowej sprawie nie może zostać uwzględniona ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sytuację prawną skarżącego należy rozważyć na tle dokonanych ustaleń faktycznych. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku N. P. - właściciela lokalu nr [...] ul. [...] w W.

Przy uchyleniu czynności materialno - technicznej bada się czy w dniu zameldowania osoba spełniała warunek dający podstawę do zameldowania , tzn. czy zamieszkiwała w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie - art.10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. nr 87, poz.960 ze zm.). W/w artykuł stanowi, że osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia, zaś art. 47 ust. 2, iż organ gminy rozstrzyga o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości.

Zaskarżona decyzja należy do kategorii decyzji uznaniowych. Kontrola legalności decyzji uznaniowych dokonywana przez sąd administracyjny ma ograniczony zakres. Sąd nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia w niej zawartego. Sprawdza, czy decyzję podjął właściwy organ, czy decyzja ma oparcie w przepisach prawa materialnego, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego a więc, czy decyzja nie nosi znamion dowolności oraz czy organ uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy przesłankami odnoszącymi się do strony.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia jest art.10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. nr 87, poz.960 ze zm.) w związku z art.47 w/w ustawy.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji polega na zbadaniu, czy przed podjęciem decyzji organ dysponował niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonał wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego rozstrzygnięcia. Jest to więc kontrola prawidłowości postępowania poprzedzającego wydanie decyzji i jego zgodności z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W niniejszej sprawie organ administracji ustalił wszelkie okoliczności istotne z punktu widzenia przepisu prawa materialnego.

Wskazać należy, że organ dokonał oceny materiału dowodowego zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Najważniejsze w tej sprawie dowody to przede wszystkim przesłuchanie N. P., który wskazał, że jego ojciec w przedmiotowym lokalu nigdy nie mieszkał bowiem od momentu jego kupna W. P. prowadzi tam gabinet stomatologiczny. W przedpokoju znajduje się poczekalnia, w kuchni - gabinet, zaś w jedynym pokoju pracownia protetyczna. Potwierdzeniem tych okoliczności jest protokół z wizji przeprowadzonej w przedmiotowym lokalu, z którego wynika, że lokal składa się z dwóch pomieszczeń, jedno pomieszczenie to gabinet stomatologiczny, w pokoju natomiast jest pracownia protetyczna, na co wskazuje półka z narzędziami. Przesłuchana w sprawie K. K., mieszkająca w lokalu nr [...], a więc znajdującego się w najbliższym sąsiedztwie wskazała, że w lokalu prowadzony jest od lat gabinet stomatologiczny. Zadaniem organu było przede wszystkim zbadanie czy W. P. mieszkał w przedmiotowym lokalu w dniu zameldowania tj. [...] maja 1998r. Jednym z najważniejszych dowodów w niniejszej sprawie jest przesłuchanie byłej żony W. P. – A. P. (rozwód w 2001 r.), która potwierdziła, że lokal przy ul. [...] zawsze był przystosowany tylko do prowadzenia tam gabinetu stomatologicznego. Nadto stwierdziła, że W. P. do 1999 r. lub 2000 r. mieszkał w mieszkaniu przy u I. [...].

Działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa) organ administracji miał uzasadnione podstawy do stwierdzenia, że w dniu zameldowania tj. [...] maja 1998 r. W. P. nie mieszkał w lokalu przy ul. [...]. Przede wszystkim z uwagi na to, że mieszkanie przystosowane jest i było tylko do

prowadzenia gabinetu stomatologicznego, oraz że w tym czasie mieszkał przy ul. [...].

Gdy zatem zostały dostatecznie wyjaśnione wszystkie okoliczności mające wpływ na wynik sprawy, a ustaleń faktycznych dokonano na podstawie materiału dowodowego, należycie ocenionego przez organ administracji, to skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutów wskazanych w skardze podnieść należy, że kwestia posiadania praw do lokalu oraz sporu między stronami nie może być przedmiotem kontroli sądowej bowiem wskazać należy, że właściwość sądów administracyjnych szczegółowo uregulowana została w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), który nie przewiduje kognicji sądu administracyjnego w tym zakresie.

Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.