Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 168/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2089/13 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odstąpienia od nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2089/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej T. K. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odstąpienia od nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych.

W uzasadnieniu Sąd wskazał na przepisy art. 86 § 1 i art. 87 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 2710 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", i podniósł, że – zdaniem Sądu – błąd skarżącej polegający na zasugerowaniu się datą odbioru innej decyzji przy ustalaniu terminu do wniesienia niniejszej skargi, w sytuacji gdy strona została prawidłowo pouczona o wniesieniu środka odwoławczego, nie spełnia przesłanki uprawdopodobnienia braku winy. W ocenie Sądu błąd tego rodzaju skutkujący niedotrzymaniem ustawowego terminu należy uznać za brak należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw.

Zdaniem Sądu także i wskazywane przez skarżącą dolegliwości zdrowotne nie mogą stanowić usprawiedliwienia dla nieterminowego wniesienia skargi, ponieważ nie wyłączają możliwości jej działania.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w nieterminowym wniesieniu skargi, dlatego na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. Sąd odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła skarżąca, zarzucając zakwestionowanemu orzeczeniu naruszenie prawa procesowego, tj. art. 86 § 1 P.p.s.a. poprzez:

- pominięcie wpływu stanu zdrowia skarżącej na możliwość dokonania czynności w terminie,

- wadliwą wykładnię pojęcia "brak winy" polegającą na przyjęciu, że pomyłka co do daty odbioru decyzji, wywołana stanem zdrowia skarżącej, nie stanowi okoliczności niezawinionej przez skarżącą, a w konsekwencji uzasadniającej przywrócenie terminu.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Jednocześnie pełnomocnik skarżącej wniósł o przyznanie mu wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu.

W ocenie strony skarżącej Sąd rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi winien wziąć pod uwagę nie tylko bezpośrednią przyczynę uchybienia terminowi, tj. zasugerowanie się przez skarżącą datą odbioru innej decyzji, ale i wpływ opisywanego przez skarżącą stanu zdrowia na uchybienie temu terminowi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Wniosek o przywrócenie terminu powinien powoływać zatem okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. W orzecznictwie i literaturze prawniczej przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu jest stanem wyjątkowym i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło na skutek przeszkody, której strona nie była w stanie usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 938/08, LEX nr 551892).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie można stwierdzić by skarżąca uchybiła termonowi nie ze swojej winy. Omyłka co do daty odbioru korespondencji zawierającej zakwestionowaną decyzję, nawet przy wielości prowadzonych przez skarżącą spraw, nie powoduje, że skarżącej nie można zarzucić braku winy w uchybieniu terminu. Rację ma również Sąd pierwszej instancji, że także i wskazane przez skarżącą dolegliwości zdrowotne nie usprawiedliwiają nieterminowego wniesienia skargi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca nie uprawdopodobniła by w okresie biegu terminu do wniesienia skargi dolegliwości te miały taki przebieg, który uniemożliwił jej wniesienie skargi w terminie.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zarzuty zażalenie nie są zasadne. Nadto, wbrew twierdzeniom zażalenia, wskazać należy, że Sąd pierwszej instancji oceniając kwestię braku winy w uchybieniu terminu przeanalizował również wpływ stanu zdrowia skarżącej na tę okoliczność, stwierdzając, że nie uniemożliwiał on dokonania czynności.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.