Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 211/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Umorzono postępowanie zażaleniowe
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3, art. 197 par. 1 i 2, art. 193
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 września 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 353/17 o sprostowaniu wyroku w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu błędów pisarskich postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 353/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu na rozprawie skargi J. K. na postanowienie Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu błędów pisarskich oddalił skargę.

Postanowieniem z dnia 20 września 2017 r. Sąd dokonał sprostowania sentencji powyższego wyroku w ten sposób, że w wierszu szóstym od dołu wyrazy "na rozprawie" zastąpił wyrazami "na posiedzeniu niejawnym" Sąd w uzasadnieniu wskazał, że błędnie wskazano rodzaj posiedzenia, na którym orzeczenie zostało wydane i należało, na podstawie art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), dokonać sprostowania w tym zakresie. Orzeczenie zapadło na posiedzeniu niejawnym a nie na rozprawie jak omyłkowo wskazano w sentencji wyroku.

Skarżący w dniu 9 października 2017 r. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie domagając się prawidłowego określenia przedmiotu zaskarżonego postanowienia i daty jego wydania a także sygnatury sprawy sądowej. Wskazał, że w sprawie zarejestrowanej pod sygn. akt II SA/Rz 353/17 przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu błędów pisarskich, nie zaś postanowienie Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], które dotyczy wznowienia postępowania i prowadzone jest pod sygn. akt II SA/Rz 354/17.

Postanowieniem z dnia 26 października 2017 r. WSA w Rzeszowie w pkt II postanowił sprostować wyrok z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 353/17 w ten sposób, że w wierszu trzecim od dołu słowa "z dnia [...] stycznia 2017 r." zastąpić słowami: "z dnia [...] stycznia 2017 r.", w pkt III postanowił sprostować swoje postanowienie z dnia 20 września 2017 r. sygn. akt 353/17 w ten sposób, że w wierszu szóstym od dołu słowa: "z dnia [...] stycznia 2017 r." zastąpić słowami: " z dnia [...] stycznia 2017 r.". Powodem było niewłaściwe określenie daty zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia Wojewody Podkarpackiego w przedmiocie sprostowania z urzędu błędów pisarskich.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu. (§ 2 ).

Zaskarżonym postanowieniem z 20 września 2017 r. Sąd słusznie i zgodnie z art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a. dokonał sprostowania sentencji wydanego w niniejszej sprawie wyroku z 19 września 2017 r. Niewątpliwie skoro wyrok ten zapadł na posiedzeniu niejawnym a omyłkowo wpisano, że został wydany po rozpoznaniu sprawy na rozprawie to należało taką omyłkę pisarską sprostować, co jak wynika z zaskarżonego postanowienia uczyniono.

W zażaleniu skarżący nie kwestionuje zasadności i prawidłowości wydanego postanowienia o sprostowaniu. nie formułuje w tym zakresie żadnych zarzutów. Powodem wniesienia zażalenia jest jedynie fakt, że sprostowanie wyroku powinno dotyczyć także wadliwie określonej daty zaskarżonego postanowienia Wojewody Podkarpackiego bowiem w sprawie o sygn. II SA/Rz 353/17 przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu błędów pisarskich a nie postanowienie Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], które dotyczy odmowy wznowienia postępowania.

Zdaniem NSA, podzielić należało stanowisko skarżącego co do niepełnego zakresu dokonanego sprostowania wyroku co miało wpływ na wydane w tym postanowieniu rozstrzygnięcie. Jednak wobec dokonania sprostowania tegoż wyroku a także samego postanowienia z dnia 20 września 2017 r. postanowieniem z dnia 26 października 2017 r. poprzez wskazanie właściwej daty zaskarżonego aktu, NSA uznał, że kwestie podniesione w zażaleniu zostały już wyjaśnione zgodnie z żądaniem skarżącego a zatem przedmiotowe zażalenie stało się bezprzedmiotowe i wywołane nim postępowanie podlegało umorzeniu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.