Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 59/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2004 nr 114 poz 1191
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Protokolant Asystent Sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 marca 2009r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania renty strukturalnej oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. rolnik A. P. złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. wniosek o przyznanie renty strukturalnej.

Powołując się na § 20 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 114, poz. 1191 ze zm.) Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa w S. wydał w dniu [...] r. postanowienie

o spełnieniu przez A. P. wstępnych warunków wymaganych do uzyskania renty strukturalnej.

W dniu [...] r. Kierownik Biura Powiatowego wydał decyzję o odmowie przyznania A. P. renty strukturalnej. W uzasadnieniu organ podał, że nie został spełniony wymóg z § 2 pkt 3 wymienionego rozporządzenia dotyczący wieku następcy - przejmującego gospodarstwo rolne, który w dniu złożenia wniosku o rentę strukturalną nie może mieć ukończonego 40 roku życia.

Od powyższego rozstrzygnięcia strona złożyła odwołanie. Skarżący wniósł

o ponowne rozpatrzenie wniosku, zarzucając pracownikom organu I instancji niekompetencję, która doprowadziła go do utraty środków do życia. Wskazał, iż składając wniosek złożył wszystkie wymagane dokumenty również te dotyczące osoby przejmującego. Pracownicy ARiMR uznali je za zgodne. Dokumenty zostały dostarczone przed wydaniem postanowienia, a już na pewno przed przekazaniem gospodarstwa. Dodał, iż po otrzymaniu postanowienia stawił się w Biurze Powiatowym Agencji w celu uzyskania informacji, co jest jeszcze potrzebne do przekazania gospodarstwa. W odpowiedzi dowiedział się, że wszystko jest w porządku i ma

6 miesięcy na przekazanie gospodarstwa. Podniósł, że nie był informowany, iż przejmujący powinien mieć nie więcej niż 40 lat. Był informowany jedynie o warunku nie ukończenia 50 lat przez osobę przejmującą. Strona wskazała jednocześnie, że zarówno ówczesny Kierownik Biura J. M. jak i obecny Pani G. posiadali właściwe informacje dotyczące osoby przejmującej. W ocenie strony pracownicy Biura Powiatowego powinni znać przepisy i udzielać w odpowiednim czasie właściwych informacji.

Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. utrzymał

w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano, że wydanie decyzji o przyznaniu renty strukturalnej może nastąpić tylko w sytuacji, kiedy wnioskodawca, który otrzymał postanowienie o spełnieniu wstępnych warunków, w terminie 6 miesięcy od jego otrzymania, zaprzestał prowadzenia działalności rolniczej i przekazał gospodarstwo rolne w całości następcy. Wskazał, że przez następcę rozumie się osobę fizyczną, rozpoczynającą działalność rolniczą po raz pierwszy z dniem przejęcia gospodarstwa rolnego, która nie ukończyła 40 lat w dniu złożenia wniosku o rentę strukturalną. Tymczasem A. P. przekazał gospodarstwo rolne swemu młodszemu bratu T. P., który nie spełniał wymagań przewidzianych dla następcy, gdyż w dacie wniosku o rentę strukturalną miał skończone 49 lat.

Organ wskazał, że postanowienie o spełnieniu wstępnych warunków do uzyskania renty strukturalnej odnosi się do osoby przekazującej gospodarstwo rolne, tj. A. P. i stwierdza, że osoba ta spełnia warunki niezbędne do uzyskania renty strukturalnej określone w § 4 pkt 1-3, pkt. 6 i 7, § 11 i § 20 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów. W odniesieniu do osoby przejmującej gospodarstwo postanowienie ogranicza się do stwierdzenia posiadania kwalifikacji zawodowych, nie odnosi się do wieku osoby przejmującej i nie precyzuje, czy osoba ta spełnia warunki wyrażone w definicji "następcy".

Na powyższą decyzję pismem z dnia [...]r. A. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił urzędnikom ARiMR niekompetencję polegającą na niewłaściwym poinformowaniu go

o warunkach przyznania renty strukturalnej. Podniósł, iż wielokrotnie był informowany, że renta zostanie mu przyznana i może dokonać przeniesienia własności gospodarstwa. Wskazuje, iż gdyby w momencie składania wniosku został odpowiednio poinformowany mógłby w odmienny sposób zadysponować swoim gospodarstwem.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Bydgoszczy uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia

[...] r. w przedmiocie odmowy przyznania renty strukturalnej oraz orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając zaskarżoną decyzję wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na pisemny wniosek, złożony na formularzu udostępnionym przez Agencję. Formularz ten został określony

w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie wzorów wniosków o udzielenie pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętych planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 161, poz. 1684 ze zm.). Zatem poprzez wypełnienie wniosku zgodnie z wymogami sformułowanymi w jego wzorze, następuje konkretyzacja danych. Skarżący w części wniosku dotyczącej nabywcy wpisał datę urodzenia nabywcy jasno wskazując, że jest to osoba powyżej 40 roku życia oraz zakreślił, że chodzi o zbycie gospodarstwa następcy.

Sąd stwierdził, że zawierając w postanowieniu pouczenie, iż chcąc otrzymać rentę strukturalną, wnioskodawca powinien zbyć gospodarstwo następcy, organ wskazuje na konkretną osobę podaną we wniosku. Skarżący niewątpliwie zastosował się do treści postanowienia, a w wyniku tego nastąpiło przeniesienie prawa własności.

Z materiału dowodowego nie można wywieść, że na jakimkolwiek etapie przed wydaniem postanowienia skarżący był poinformowany o tym, że wybrany przez niego następca nie spełnia warunku, o jakim mowa w § 2 pkt 3 rozporządzenia. Z kolei, zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3-5 rozporządzenia, kierownik biura powiatowego Agencji wydaje decyzję administracyjną w sprawie przyznania renty strukturalnej wnioskodawcy, który otrzymał takie postanowienie w terminie 30 dni od dnia przedłożenia przez tego wnioskodawcę wymienionych dowodów potwierdzających przekazanie gospodarstwa rolnego i zaprzestanie prowadzenia działalności rolniczej.

W ocenie Sądu brak wyraźnego rozgraniczenia przez ustawodawcę sytuacji rolnika po wydaniu postanowienia o spełnieniu warunków do przyznania renty strukturalnej w przypadku, gdy wnioskowany następca spełnia warunki, o jakich mowa w § 2 pkt 3 rozporządzenia, od sytuacji, gdy taka osoba nie spełnia przesłanek wymaga zastosowania tego prawa w takim rozumieniu, że wydając postanowienie, o jakim mowa w § 20 ust. 4 cyt. rozporządzenia, bez pouczenia, że wykazany we wniosku stan faktyczny nie spełnia wymogów prawa, np. następca nie spełnia określonych warunków, organ nie może odmówić przyznania renty, gdy strona wykaże przekazanie gospodarstwa i zaprzestanie prowadzenia działalności stosownie do tego orzeczenia. Dwuetapowa procedura przyjęta w tego typu sprawach służy ochronie przed nieodwracalnymi skutkami dokonania czynności, jaką jest przeniesienie własności gospodarstwa rolnego i zapobiega sytuacjom, w których, mimo niespełnienia ustawowych warunków, rolnik sprzeda gospodarstwo rolne i w konsekwencji pozostanie bez środków do życia.

Sąd wskazał, że zgodnie z § 1 rozporządzenia, określa ono szczegółowe warunki i tryb udzielania, wypłacania, zawieszania, zmniejszania i zwracania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych (wcześniejszych emerytur), o których mowa w art. 10-12 rozporządzenia 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia objętych Planem Rozwoju Obszarów Wiejskich, a także przestrzenny zasięg wdrażania tego działania. Przepisy te nie zakreślają wieku następcy. Kryterium wieku wprowadził natomiast ustawodawca krajowy.

Sąd stwierdził, że odmawiając prawa do renty strukturalnej rolnikowi, który wykazał przekazanie gospodarstwa następcy, co do osoby którego nie było żadnych zastrzeżeń poczynionych w ramach procedury funkcjonującej w tego typu sprawach oraz zaprzestanie działalności, a to nie zostało przez organ podważone, organ naruszył § 4 w zw. z § 20 ust. 1 cyt. rozporządzenia.

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnosząc o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, tj.:

1) § 6 oraz § 7 z związku z § 2 pkt 3 rozporządzenia, przez przyjęcie, że mimo nie spełnienia warunku przeniesienia własności gospodarstwa rolnego w całości na rzecz następcy z uwagi na przekroczenie limitu wieku następcy, o którym mowa w § 2 pkt 3, warunek przekazania gospodarstwa rolnego określony w § 6 i § 7 rozporządzenia został spełniony;

2) § 20 ust. 4 rozporządzenia przez przyjęcie, że wydanie postanowienia

z pouczeniem określonym § 20 ust. 6 rozporządzenia, w przypadku gdy we wniosku

o rentę wskazano osobę przejmującą gospodarstwo, organ wskazuje konkretną osobę

i tworzy obowiązek przekazania wyłącznie tej osobie to gospodarstwo;

3) § 21 ust. 1 w związku z § 6, § 7 i § 2 pkt 3 rozporządzenia, przez przyjęcie, iż mimo niespełnienia wymogu przekazania gospodarstwa zgodnie z § 6, § 7 i § 2 pkt 3 rozporządzenia, organ winien wydać decyzję pozytywną o przyznaniu renty, ponieważ organ wydał uprzednio postanowienie określone w § 20 ust.4 rozporządzenia, a zatem jest związany tym postanowieniem co do wydania decyzji przyznającej rentę.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. P.wniósł o jej oddalenie.

Wyrokiem z dnia 25 listopada 2008 r., II GSK 461/08 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Bydgoszczy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Tutejszy Sąd jest zatem związany wykładnią zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 25 listopada 2008 r., II GSK 461/08.

Odniesienie się do zarzutów skargi wymaga najpierw ustalenia stanu prawnego w zakresie dotyczącym przesłanek warunkujących uzyskanie prawa do renty strukturalnej, w szczególności w odniesieniu do tych wymagań, które dotyczą osoby przejmującej gospodarstwo rolne.

Należy zauważyć, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, wydane zostało w wykonaniu upoważnienia ustawowego zawartego w ustawie z dnia

28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.). Omawiana ustawa w art. 1 ust 1 stanowi, iż jej przedmiotem jest określenie zadań oraz właściwości jednostek organizacyjnych

i organów, w zakresie wspierania rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, dotyczących w szczególności uzyskiwania rent strukturalnych - określonych przepisami Unii Europejskiej oraz postanowieniami Traktatu ateńskiego podpisanego

w dniu 16 kwietnia 2003 r.

Ustawa przewidziała w szczególności, że minister właściwy do spraw rozwoju wsi, w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw: finansów publicznych, rozwoju regionalnego, pracy i środowiska, opracowuje projekt planu rozwoju obszarów wiejskich, określony w przepisach Unii Europejskiej. Dopiero po jego zatwierdzeniu przez Radę Ministrów i przyjęciu planu przez Komisję Europejską powstały prawne warunki do wydania rozporządzenia Rady Ministrów, zgodnie z upoważnieniem zawartym w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy, dotyczącym określenia szczegółowych warunków i trybu udzielania, wstrzymywania, zawieszania, zwracania i zmniejszania pomocy finansowej na działania objęte planem rozwoju obszarów wiejskich, określonym

w przepisach Unii Europejskiej, a także przestrzennego zasięgu wdrażania tych działań, przy uwzględnieniu zapewnienia prawidłowej realizacji planu i ustaleń dokonanych

z Komisją Europejską.

Z zamieszczonego w ustawie objaśnienia wynika, że gdy mowa o "przepisach Unii Europejskiej" to chodzi o rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji

i Gwarancji Rolnej (EFOiGR) oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 445/2002 z dnia

26 lutego 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOiGR).

Tak więc już przepisy krajowe wskazują, że niewystarczające jest odtwarzanie stanu prawnego dotyczącego materii rent strukturalnych wyłącznie na podstawie przepisów prawa krajowego z pominięciem prawa pierwotnego i wtórnego Unii Europejskiej. Przede wszystkim jednak należy podkreślić, że na mocy Traktatu akcesyjnego z chwilą przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej zaczęło w Polsce obowiązywać prawo wspólnotowe.

Stwierdzić zatem należy, że w rozpoznawanej sprawie znajduje zastosowanie rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR). Mimo uchylenia części jego postanowień ze skutkiem na 1 stycznia 2007 r. rozporządzeniem Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), przepisy rozporządzenia 1257/1999 stosuje się nadal do działań zatwierdzonych przez Komisję na mocy tego rozporządzenia przed dniem 1 stycznia 2007 r. Niewątpliwie do działań tych zalicza się wsparcie udzielane na podstawie, opracowanego w oparciu o art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku

o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2004 -2006 (Obwieszczenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 listopada 2004 roku, M. P. Nr 56, poz. 958).

Przypomnieć należy, że rozporządzenia, jako akty wtórnego prawa wspólnotowego, wiążą w całości i są bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich Unii Europejskiej. Zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego nakazuje stanowienie i interpretację prawa krajowego w zgodzie

z prawem wspólnotowym, w tym z rozporządzeniami.

Podkreślić należy także, iż co do zasady rozporządzenia wspólnotowe mają przymiot bezpośredniej skuteczności i nie jest dopuszczalne normowanie tego samego przedmiotu aktami prawnymi wydawanymi na poziomie krajowym (art. 249 zdanie drugie Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską). Niekiedy jednak dopuszczalne są wyjątki.

Europejski Trybunał Sprawiedliwości zastrzegł, że chociaż ze względu na samą istotę rozporządzeń i ich funkcji w systemie źródeł prawa wspólnotowego, postanowienia rozporządzeń wywierają natychmiastowy skutek w krajowych systemach prawnych, bez konieczności podejmowania przez władze krajowe środków wykonawczych, to jednak niektóre spośród ich postanowień mogą wymagać, dla prawidłowej implementacji, podjęcia środków wykonawczych przez te państwa (por. orzeczenie w sprawie C-403/98 Azienda Agricola Monte Arcosu p. Regione Autonomia delia Sardegna [2001] ECR 1-103 [za:] de Burca... 3rd ed. j. w., przypis 35 s. 190).

Z kolei już w jednym z pierwszych, odnoszących się do rozporządzeń, orzeczeniu z 10 października 1973 r. w sprawie 34/73 Variola [Zb. Orz. 1973, s. 981 ], ETS stwierdził co prawda, że istnieje zakaz podejmowania przez państwa członkowskie "działań implementujących rozporządzenie, których przedmiotem byłaby zmiana znaczenia lub uzupełnienie przepisów rozporządzenia", ale dodał, że nie jest on absolutny, jeśli co innego stanowi w tym zakresie samo rozporządzenie.

Taka właśnie, jak w powołanych orzeczeniach ETS sytuacja ma miejsce

w odniesieniu do przepisów prawnych znajdujących zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. W art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) 1257/1999 stanowi się, iż zakreśla ono ramy dla trwałego rozwoju rolnictwa. Niektóre zagadnienia rozporządzenie 1257/1999 normuje szczegółowo, np. wymagania jakim powinna odpowiadać osoba przekazująca gospodarstwo rolne w zamian za wcześniejszą emeryturę (prawo krajowe używa określenia renta strukturalna) oraz osoba przejmująca gospodarstwo. Powtarzanie tych wymagań w regulacjach na poziomie krajowym nie było konieczne.

W odniesieniu do innych zagadnień, unormowania mają charakter ramowy, bardziej ogólny, określają cele, zasady udzielania pomocy w rolnictwie, a ich realizacja wymaga unormowań w prawie krajowym w zakresie koniecznych środków wykonawczych.

Nadto, co istotne dla rozpoznawanej sprawy, samo rozporządzenie Nr 1257/1999 dopuściło w pewnym zakresie normowanie objętej nim materii w drodze aktu prawa krajowego, stanowiąc w art. 37 ust. 4, iż Państwa Członkowskie mogą ustanowić dalsze lub bardziej restrykcyjne warunki przyznawania wsparcia Wspólnoty na rzecz rozwoju obszarów wiejskich, pod warunkiem, że warunki te będą zgodne z celami

i wymaganiami ustanowionymi w rozporządzeniu.

W świetle powyższego trudno uznać, aby określenie wieku "następcy"

w przepisach prawa krajowego pozostawało w kolizji z celem powyższego rozporządzenia, jakim jest m.in. spowodowanie przechodzenia starszych rolników na wcześniejsze emerytury i zapewnienie przekazywanym gospodarstwom dalszego długoletniego funkcjonowania.

Należy zauważyć, że przesłanka wieku została określona w Planie Rozwoju Obszarów Wiejskich, który zgodnie z art. 44 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. został przyjęty przez Komisje Europejską, która przed przyjęciem dokonała kontroli zgodności Planu z powyższym rozporządzeniem,

a zatem również z treścią art. 10 i 11, które odnosiły się do problematyki wcześniejszych emerytur (rent strukturalnych).

W konkluzji należy stwierdzić, że regulacja krajowa zawarta w § 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 30 kwietnia 2004 r. dotycząca wieku następcy rolnika (wymóg nie ukończenia 40 lat w dniu złożenia wniosku o rentę strukturalną) nie narusza unormowań wspólnotowych zawartych w omawianym rozporządzeniu Rady Nr 1257/1999.

Przesłanki przyznana rolnikowi renty strukturalnej zostały enumeratywnie wymienione w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. Zgodnie

z tym przepisem rentę strukturalną przyznaje się producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną prowadzącą na własny rachunek działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym położonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli łącznie spełnia on następujące warunki:

1) ma ukończone 55 lat, lecz nie osiągnął wieku emerytalnego i nie ma ustalonego prawa do emerytury lub renty z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego, lub ubezpieczenia społecznego rolników;

2) prowadził nieprzerwanie działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym w okresie co najmniej 10 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku o rentę strukturalną i przez okres co najmniej 5 lat podlegał ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu, określonemu w przepisach o ubezpieczeniu społecznym rolników;

3) w dniu złożenia wniosku o rentę strukturalną podlegał ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu;

4) przekazał gospodarstwo rolne o łącznej powierzchni użytków rolnych wynoszącej co najmniej 1 ha;

5) zaprzestał prowadzenia działalności rolniczej;

6) wpisany został do ewidencji producentów, stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków

o przyznanie płatności;

7) nie posiada zaległości z tytułu opłacania składek na ubezpieczenie społeczne rolników.

Wymienione wyżej warunki jakie musi spełnić producent rolny ubiegający się

o przyznanie renty strukturalnej, muszą być spełnione kumulatywnie co oznacza, iż niespełnienie choćby jednej z przesłanek powoduje brak możliwości wydania decyzji pozytywnej. Dodać należy także, że gdy chodzi o warunek z § 4 pkt 4 to sposób w jaki winno nastąpić przekazanie gospodarstwa rolnego i na rzecz jakich osób unormowane zostały w § 6 i § 7 rozporządzenia. Stosownie do § 6 ust. 1 pkt 2 lit. a warunek przekazania gospodarstwa uważa się za spełniony, gdy przekazanie nastąpiło przez przeniesienie własności gospodarstwa rolnego w całości na rzecz następcy. W myśl

§ 2 pkt 3 omawianego rozporządzenia pod pojęciem następcy rozumie się osobę fizyczną rozpoczynającą działalność rolniczą po raz pierwszy z dniem przejęcia gospodarstwa rolnego od producenta rolnego ubiegającego się o rentę strukturalną, która nie ukończyła 40 roku życia w dniu złożenia wniosku o rentę strukturalną. Stwierdzić należy, że z zestawienia powyższych przepisów wynika w szczególności, że przekazanie gospodarstwa rolnego osobie, która przekroczyła granicę wieku określoną w § 2 pkt 3 rozporządzenia, nawet w przypadku gdy wszystkie pozostałe wymagania zostały spełnione, stanowi przeszkodę do przyznania renty.

Zaskarżona do Sądu decyzja odmawiała przyznania Adamowi Piwońskiemu renty strukturalnej z tego względu, że przeniesienie własności gospodarstwa rolnego nastąpiło na rzecz osoby, która nie spełniała wymagań określonych dla następcy

w zakresie kryterium wieku określonego w § 2 pkt 3 rozporządzenia z 30 kwietnia 2004 r. Ustalenia faktyczne nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że przeniesienie własności gospodarstwa rolnego nastąpiło na rzecz osoby w wieku 49 lat, a więc wymóg z § 2 pkt 3 rozporządzenia nie został spełniony.

W konsekwencji, w ocenie Sądu, odmowa przyznania wnioskodawcy renty strukturalnej wobec niespełnienia powyższego wymogu nie naruszała prawa. Z brakiem ze strony organu zastrzeżeń co do wieku kandydata na następcę, nie należy wiązać możliwości odstąpienia od obligatoryjnych warunków jakie muszą być spełnione dla uzyskania renty strukturalnej.

Jednocześnie we wskazanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wprawdzie ratio legis przepisów regulujących procedurę weryfikacji wniosku

o przyznanie renty strukturalnej i wydawania rozstrzygnięć w tym zakresie należy upatrywać w zabezpieczeniu wnioskodawców przed pochopnym przekazywaniem gospodarstw rolnych z uwagi na trudne do odwrócenia skutki takich czynności prawnych. Nie można jednak nie dostrzec, że postanowienie wstępne, o którym mowa w § 20 ust. 4 rozporządzenia z 30 kwietnia 2004 r. potwierdza jedynie, że wnioskodawca spełnia warunki określone w § 4 pkt 1-3, 6 i 7 i § 11 oraz, że jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni co najmniej 1 ha użytków rolnych lub współwłaścicielem takiego gospodarstwa wraz z małżonkiem albo też właścicielem takiego gospodarstwa jest małżonek rolnika, a zatem nie odnosi się do wieku kandydata na następcę.

W skardze strona podkreśliła, że była niewłaściwie informowana o warunkach przyznania renty strukturalnej. Podniosła, iż wielokrotnie była informowana, że renta zostanie jej przyznana i może dokonać przeniesienia własności gospodarstwa. W ślad za poglądem wyrażonym przez NSA należy stwierdzić, że ewentualne przyjęcie, iż doszło do naruszenia zasad ogólnych k.p.a. nie stanowiłoby okoliczności pozwalającej na odstąpienie od wynikających z prawa materialnego wymogów. Jeżeli rolnik poniósł szkodę w wyniku braku należytego pouczenia go, to nie jest on pozbawiony ochrony prawnej, z tym, że roszczeń odszkodowawczych powinien dochodzić przed sądem powszechnym. Naruszenie spoczywającego na organie obowiązku informacji może być bowiem uznane za obiektywny element winy (bezprawność), stanowiący jedną

z przesłanek odpowiedzialności deliktowej. Ocena ewentualnych żądań w tym zakresie należy do sądu powszechnego orzekającego w sprawach cywilnych.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270) orzeczono jak w sentencji.

H. Adamczewska – Wasilewicz I. Najda – Ossowska L. Kleczkowski