Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 248/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art. 280 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Rafał Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 17 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. K. Firma Handlowa "[...]" na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/Go 409/06 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T. K. Firma Handlowa "[...]" na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie z dnia 14 lutego 2006 r., Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego i podatku od towarów i usług postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 15 maja 2006 r. sygn. akt I SA/Go 409/06 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim pozostawił wniosek T. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych bez rozpoznania, gdyż do wniosku nie został załączony urzędowy formularz.

Po rozpatrzeniu sprzeciwu T. K. od powyższego postanowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z dnia 28 czerwca 2006 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że skarżący w złożonym sprzeciwie nie kwestionował ustalonego przez referendarza stanu faktycznego, podnosząc zastrzeżenia co do dokonanej oceny.

Sąd wskazał, że ocenił sytuację skarżącego wynikającą ze złożonego oświadczenia w świetle przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 p.p.s.a. i stwierdził, iż nie zachodzą okoliczności co do zwolnienia skarżącego z uiszczenia wpisu sądowego.

Sąd wywiódł, że skarżący wskazał, że jedynym źródłem utrzymania jego i jego rodziny dochodem są dochody z prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 3000 zł miesięcznie, z tego 800 zł przeznacza na utrzymanie domu, a resztę na bieżące utrzymanie domu i rodziny. Sąd nie odniósł się do argumentacji skarżącego, iż ma on szereg spraw prowadzonych w sądach, gdyż nie wskazał on dokładnej ilości prowadzonych spraw, a w związku z tym nie wskazał kosztów jakie w związku z tymi sprawami ponosi lub poniesie.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie przez Sąd I instancji art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., poprzez uznanie, że skarżący jest w stanie ponieść koszty postępowania – wpis od skargi i w związku z tym wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i zwolnienie go od ponoszenia kosztów sądowych w całości.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący zarzucił, że Sąd niesłusznie zignorował fakt, iż w stosunku do niego obecnie toczy się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim kilkadziesiąt postępowań, a także postępowań przed organami administracji państwowej. W związku z tym nie był on w stanie ponieść stosownych oszczędności umożliwiających mu obronę swych praw przed Sądem, bowiem ze wszystkimi skargami i toczącymi się postępowaniami wiążą się koszty, których pokrycie przez skarżącego jest niemożliwe. Skarżący zarzucił, że Sąd w ocenie jego możliwości finansowych nie powinien kierować się wyłącznie dokumentami, ale również doświadczeniem życiowym, które w sposób jednoznaczny wskazuje, iż osoba uzyskująca od dłuższego czasu niskie dochody oraz będąca stroną wielu postępowań, nie jest w stanie ponosić ich kosztów nawet częściowo.

Skarżący wyjaśnił, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza w czasie, gdy importował objęte sporem towary, cechowała się wprawdzie dużymi obrotami, ale – jak wskazuje dokumentacja skarbowa – przynosiła nieduży zysk, co wbrew twierdzeniom Sądu nie pozwalało na zgromadzenie zapasu pieniędzy na pokrycie kosztów sądowych. Gromadzenie takich środków wpłynęłoby, zdaniem skarżącego, na płynność finansową przedsiębiorstwa i nie było uzasadnione, gdyż nie spodziewał się on, że w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą czekać go będzie szereg postępowań administracyjnych i sądowych.

Zapobiegliwość i przezorność dotycząca ryzyka związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, w tym ponoszenie kosztów sądowych z nią związanych, na które wskazuje w uzasadnieniu Sąd, nie jest adekwatna do sytuacji, w jakiej znajduje się i znajdował skarżący.

Skarżący wskazując na zasadność złożonego zażalenia podniósł, że obecnie jego sytuacja uległa drastycznej zmianie – znacznemu pogorszeniu. Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 kwietnia 2006 r. zastosowano wobec niego areszt na okres jednego miesiąca, czyli do dnia 18 maja 2006 r. Natomiast postanowieniem z dnia 18 maja 2006 r. Sąd ten przedłużył okres stosowania tymczasowego aresztowania na kolejne 2 miesiące – do dnia 18 lipca 2006 r. oraz postanowieniem z dnia 15 lipca 2006 r. na następne 2 miesiące. Skarżący wywiódł, że w obecnej sytuacji prowadzona przez niego działalność gospodarcza nie przynosi dochodów, a żona będąca osobą bezrobotną, zajmującą się domem i dziećmi znajduje się w ciężkiej sytuacji finansowej.

W konkluzji skarżący podniósł, że nieprzyznanie mu prawa pomocy pozbawi go możliwości zrealizowania jego podstawowego prawa, jakim jest prawo do sądu. Byłoby to sprzeczne nie tylko z Konstytucją RP, ale również z orzecznictwem Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości dotyczącym prawa do sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Użycie przez ustawodawcę sformułowania "następuje" oznacza, że udzielenie przez sąd prawa pomocy w sytuacji, w której skarżący udowodni brak środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny – jest obligatoryjne. Z przytoczonych sformułowań ustawowych wynika także, że sytuacja materialna wnioskodawcy oceniana w odniesieniu do konkretnego postępowania sądowoadministracyjnego stanowi jedyną podstawę w orzekaniu o udzielenie prawa pomocy. Rozstrzygnięcie więc przez Sąd o przyznanie prawa pomocy z przyczyn innych niż sytuacja materialna wnioskodawcy byłoby rozstrzygnięciem dokonanym z podstaw niedopuszczalnych i nie znajduje uzasadnienia w ustawie (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 118/05, niepubl.).

W piśmiennictwie podnosi się także, że zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być rozpatrywana w dwóch aspektach – z uwzględnieniem z jednej strony wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej strony jej możliwości finansowych (H. Knysiak-Molczyk "Prawo pomocy w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Przegląd Sądowy nr 11-12/2003, s. 85).

Tak pojmowana instytucja prawa pomocy wynika z faktu, iż Sąd powinien zapewnić prawidłową równowagę pomiędzy interesem państwa z jednej strony, a interesem skarżącego w dochodzeniu swych roszczeń przed sądem z drugiej strony. Oznacza to, że w każdym uzasadnionym przypadku, jeżeli koszty sądowe miałyby stanowić tamę do sądowego rozpoznania sprawy, sąd jest zobowiązany do takiego rozstrzygnięcia o kosztach, które umożliwia stronie wniesienie skargi, a tym samym realizację swoich praw przed sądem.

Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia, Sąd I instancji oceniając sytuację majątkową i finansową skarżącego uznał, że mógł on zgromadzić środki umożliwiające uiszczenie przez niego wpisu, zważywszy na termin wniesienia skargi oraz rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Sąd I instancji dokonując oceny sytuacji majątkowej i finansowej skarżącego opierał się na danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy i wyjaśnieniach pisemnych złożonych przez pełnomocnika skarżącego. Dokumenty te zostały sporządzone w dniu 7 czerwca 2006 r. (karta 27 akt sąd.).

Jednakże w zażaleniu skarżący podniósł, że od dnia 20 kwietnia 2006 r. został tymczasowo aresztowany, co drastycznie pogorszyło jego sytuację. Do zażalenia jako dowód załączył wydruk faksu postanowienia Sądu Rejonowego w Gorzowie Wlkp. z dnia 20.04.2006 r. oraz z dnia 18.05.2006 r. Jest to okoliczność istotna dla rozstrzygnięcia wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdyż wskazuje na zmianę sytuacji skarżącego. Wymaga więc wyjaśnienia, czy i w jakim dokładnie okresie skarżący został tymczasowo aresztowany, a przede wszystkim ustalenia, czy i jak fakt ten wpłynął na zmianę sytuacji majątkowej i finansowej skarżącego. Sąd ponownie rozpoznając wniosek powinien ustalić, czy obecnie skarżący posiada oszczędności wystarczające na pokrycie kosztów sądowych w niniejszej sprawie, przy uwzględnieniu także rzeczywistych kosztów obciążających skarżącego w związku z prowadzonymi przez niego postępowaniami sądowymi.

Z wymienionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.