Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1672/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b, art. 140 ust. 1 pkt 4a
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska, Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, Sędzia del. WSA Jacek Fronczyk (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 7 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. akt III SA/Wr 562/08 w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) września 2008 r. nr (...) w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 listopada 2009 r. o sygn. akt III SA/Wr 562/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

W związku z wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. o skierowaniu T. K. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień z powodu otrzymania 28 punktów, w okresie od dnia [...] kwietnia 2007 r. do dnia [...] grudnia 2007 r., za wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego, Starosta W. wszczął w dniu [...] maja 2008 r. postępowanie administracyjne w sprawie skierowania zainteresowanego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kat. "B".

W ramach prowadzonego postępowania T. K. zakwestionował fakt popełnienia przypisanych mu we wniosku trzech z czterech wykroczeń drogowych, przyznając się do popełnienia jednego wykroczenia, za które otrzymał 3 punkty. Podniósł również, że we wszystkich przypadkach przypisanych mu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. nie uwzględniono jego wniosków dowodowych, zaś obecnie toczy się jeszcze postępowanie sądowe w sprawie przypisania mu 10 punktów, a więc – w przypadku pozytywnego dla niego orzeczenia – miałby łącznie 18 punktów, co uzasadniałoby odmowę wszczęcia postępowania w sprawie.

Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] Starosta W., mając za podstawę art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, skierował T. K. na egzamin teoretyczny i praktyczny w zakresie prawa jazdy kat. "B".

Od powyższej decyzji T. K. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., zarzucając organowi I instancji pominięcie istotnych dla sprawy ustaleń faktycznych oraz niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu.

Decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania. Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości zarówno okoliczność popełnienia wykroczeń drogowych przez T. K., jak i liczba przypisanych tym wykroczeniom punktów. Okoliczność, że strona skorzystała z możliwości zaskarżenia wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] listopada 2007 r. o sygn. akt [...] nie miała wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy, wobec faktu wydania przez Sąd Okręgowy w P. wyroku z dnia [...] lipca 2008 r. o sygn. akt [...], oddalającego złożoną od niego apelację.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję T. K. zarzucił uniemożliwienie mu przez organy czynnego udziału w postępowaniu oraz nieuwzględnienie jego wniosków dowodowych co do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego odnośnie zarzucanych wykroczeń drogowych. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i o umorzenie postępowania w sprawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Udzielając odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Podkreśliło, iż postępowanie prowadzone przez organ I instancji zostało wszczęte na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w W., w którym zawarta była informacja, że skarżący w okresie od dnia [...] kwietnia 2007 r. do dnia [...] grudnia 2007 r. popełnił cztery wykroczenia drogowe, które zostały szczegółowo opisane, za które otrzymał 28 punktów, a który to dokument stanowił dowód w sprawie i podstawę wydanych decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 14 listopada 2009 r. skarżący podtrzymał zarzuty skargi i wniósł o przesłuchanie Starosty W. i innych członków Starostwa oraz członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na okoliczność zatrzymania prawa jazdy i prowadzonego postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, rozpoznając sprawę, uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wyjaśnił, że skierowanie skarżącego na egzamin kwalifikacyjny przez Starostę W. nastąpiło w związku z wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w W., w którym wskazano, że skarżący otrzymał 28 punktów za wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od dnia [...] kwietnia 2007 r. do dnia [...] grudnia 2007 r.

Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. "b" ustawy – Prawo o ruchu drogowym, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty, na wniosek komendanta wojewódzkiego policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 tej ustawy. W myśl zaś art. 130 ust. 1 powyższej ustawy, Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji.

Zgodnie natomiast z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998, w wersji obowiązującej na dzień wydania zaskarżonej decyzji), wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenia zostaną stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, mandatem karnym albo orzeczeniem dyscyplinarnym w sprawie o naruszenie rozpatrywane w postępowaniu dyscyplinarnym. Ponadto, dopuszcza się dokonanie wpisu tymczasowego do ewidencji przed wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w ust. 1, niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia (§ 4 ust. 2). Wpis ten staje się wpisem ostatecznym po stwierdzeniu naruszenia rozstrzygnięciem, o którym mowa w ust. 1 (§ 4 ust. 4). Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie jednego roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty (art. 130 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym).

W ocenie WSA we Wrocławiu, co wynika z przytoczonych przepisów prawa, przesłanką wydania decyzji o skierowaniu na badania kwalifikacyjne (w niniejszej sprawie – egzamin teoretyczny i praktyczny w zakresie prawa jazdy kat. "B") jest przekroczenie przez kierowcę 24 punktów wpisanych do ewidencji, co miało miejsce w przypadku skarżącego. Zgodnie z treścią art. 130 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, po przekroczeniu tej sumy dokonane wpisy nie mogły być usunięte po upływie roku od dnia dopuszczenia się naruszenia.

Sąd I instancji podkreślił, że organy orzekające w niniejszej sprawie wydały decyzje w oparciu o stan faktyczny, w którym dokonane wpisy były wpisami ostatecznymi. We wniosku z dnia [...] maja 2008 r. o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji Komendant Wojewódzki Policji w W. wskazał, że T. K., w okresie od dnia [...] kwietnia 2007 r. do dnia [...] grudnia 2007 r., wielokrotnie naruszał przepisy ruchu drogowego, za co otrzymał łącznie 28 punktów. Przypisanie skarżącemu powyższych punktów nastąpiło w oparciu o informacje: Sądu Rejonowego W. – [...], dotyczące zdarzenia z dnia [...] maja 2007 r. (sygn. akt. [...], data uprawomocnienia orzeczenia – [...] września 2007 r., 8 pkt); Sądu Rejonowego w B., dotyczące zdarzenia z dnia [...] kwietnia 2007 r. (sygn. akt. [...], data uprawomocnienia orzeczenia – [...] grudnia 2007 r., 10 pkt); Sądu Rejonowego w G., dotyczące zdarzenia z dnia [...] grudnia 2007 r. (sygn. akt. [...], data uprawomocnienia orzeczenia [...] maja 2008 r., 6 pkt). Za zdarzenie z dnia [...] października 2007 r. skarżący otrzymał 4 pkt.

Powyższe ustalenia, w ocenie WSA we Wrocławiu, niewątpliwie wskazują, że w dniu wydania decyzji przez Starostę W., tj. w dniu [...] lipca 2008 r., wpisy o naruszeniu przepisów o ruchu drogowym przez skarżącego były ostateczne i oparte o prawomocne orzeczenia sądowe. Dotyczy to także – wbrew zarzutom skarżącego – wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] listopada 2007 r. o sygn. akt [...], dotyczącego zdarzenia z dnia [...] kwietnia 2007 r., bowiem późniejsze zaskarżenie w trybie wznowienia postępowania tego wyroku pozostaje bez znaczenia w niniejszej sprawie. Podobnie, bez znaczenia dla faktu, że wpisy były ostateczne, pozostają zapowiedzi skarżącego odnośnie wystąpienia z wnioskami o ponowne rozpatrzenie innych jego spraw zakończonych prawomocnymi wyrokami sądowymi.

Zdaniem Sądu I instancji, analiza akt postępowania administracyjnego wykazała również, że zarzucane przez skarżącego naruszenia przez organy przepisów procedury administracyjnej są bezpodstawne.

Dlatego też, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył T. K., wnosząc o jego uchylenie w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że starosta jest uprawniony do wyznaczenia terminu do złożenia egzaminu sprawdzajacego przez osobę, która przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów powołanej ustawy, podczas gdy wskazany przepis staroście takiego uprawnienia nie daje.

Ponadto, w granicach art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, a to:

a) art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 15 oraz art. 156 § 1 pkt 2 kpa, poprzez niedokonanie wyjścia poza granice skargi, podczas gdy Sąd obowiązany był do dokonania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a więc m.in., czy została ona wydana z zachowaniem reguł postępowania, w tym reguł postępowania dowodowego przed organem II instancji, jak również, czy zachodzą przyczyny nieważności decyzji;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 15, art. 136 i art. 138 § 2 kpa, poprzez nieuwzględnienie skargi, a w konsekwencji nieuchylenie zaskarżonej decyzji w całości, pomimo że istniały podstawy do uznania, iż organ odwoławczy przeprowadził postępowanie dowodowe w całości, podczas gdy nie jest on uprawniony do przeprowadzenia wyłącznie uzupełniającego postępowania dowodowego, w związku z czym powinien uchylić decyzję organu I instancji i przekazać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia;

c) art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, poprzez nieuwzględnienie skargi, a w konsekwencji niestwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzającej w części, pomimo że istniały podstawy do uznania, że w zakresie wyznaczenia skarżącemu terminu do przystąpienia do egzaminu sprawdzającego zostały one wydane bez podstawy prawnej, w związku z czym Sąd powinien uchylić zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą w części i stwierdzić nieważność tych decyzji we wskazanej części.

Wraz ze skargą kasacyjną T. K. wniósł o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

Postanowieniem z dnia 21 lipca 2010 r. o sygn. akt III SA/Wr 562/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi kasacyjnej.

W piśmie procesowym z dnia 29 sierpnia 2011 r. ustanowiony w sprawie z pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, iż koszty te nie zostały opłacone ani w całości, ani w części.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, wskazując, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest prawidłowy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem zawiera usprawiedliwione podstawy, co sprawia, że zasługuje na uwzględnienie.

W kontekście postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, podstawowe znaczenie w niniejszej sprawie ma kwestia, czy w przypadku przekroczenia przez kierowcę określonej liczby punktów wpisanych do ewidencji osób naruszających przepisy o ruchu drogowym, uprawnienia starosty przewidziane art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), obejmują tylko skierowanie kierującego pojazdem na sprawdzenie kwalifikacji, czy też uprawniają ten organ do określenia także terminu takiego sprawdzenia.

Zgodnie z treścią art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" powołanej ustawy, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Powołany przepis jednoznacznie precyzuje organ właściwy, procesową formę, charakter oraz przesłanki skierowania kierowcy na sprawdzenie jego kwalifikacji do prowadzenia pojazdu. Skierowania takiego dokonuje starosta w drodze decyzji administracyjnej. Sformułowanie "sprawdzeniu (...) podlega" dowodzi przy tym, że przedmiotowe orzeczenie ma charakter związany i nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu orzekającego. W razie przekroczenia 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego – na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji – starosta zobowiązany jest zatem skierować osobę posiadającą uprawnienie do kierowania pojazdami na sprawdzenie omawianych kwalifikacji.

W art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" cytowanej ustawy mowa jest wyłącznie o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzenie jego kwalifikacji. Przepis ten nie określa terminu sprawdzenia kwalifikacji, ani też nie przyznaje organowi uprawnień do decydowania, w jakim czasie dana osoba zobowiązana jest poddać się stosownemu egzaminowi. Dopuszczalność zamieszczenia takiej klauzuli nie wynika też z innych norm ustawy – Prawo o ruchu drogowym, w tym jego art. 140 ust. 1 pkt 4a. Ten ostatni przepis stanowi, że starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie przewidzianym w art. 114 ust. 1 pkt 1. Wskazane skutki prawne ustawodawca łączy zatem z samym niewykonaniem obowiązku nałożonego na kierowcę na określonej podstawie, a nie z przekroczeniem ściśle określonego okresu realizacji tego obowiązku, zwłaszcza niedotrzymaniem terminu, który miałby być wyznaczony przez organ w skierowaniu.

Treść decyzji administracyjnych zawsze jest zdeterminowana przepisami prawa administracyjnego materialnego. Brak w przepisach o ruchu drogowym podstawy do określania przez organ terminu wykonania omawianego skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami oznacza, że decyzja taka – w zakresie określającym termin poddania się przez kierowcę kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji – została wydana bez podstawy prawnej, a to z kolei dowodzi, że zgodnie z dyspozycją art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), decyzja taka – w tej części – jest nieważna, co obliguje do wyeliminowania jej w tym zakresie z obrotu prawnego. Podkreślenia wymaga również, że jeżeli przepisy o ruchu drogowym nie zawierają odmiennych unormowań ustawowych i nie przewidują możliwości odmiennego uregulowania przez organ kwestii wykonalności przedmiotowego skierowania, to nie może ulegać wątpliwości, że podlega ono wykonaniu z dniem, w którym stanie się ostateczne. Adresat takiej decyzji zobowiązany jest zatem do niezwłocznego wykonania tego ostatecznego rozstrzygnięcia, a tym samym niezwłocznego poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Kwestie te podlegają już jednak ocenie nie w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy – Prawo o ruchu drogowym, lecz w odrębnym postępowaniu, które może być uruchomione w trybie art. 140 ust. 1 pkt 4a tej ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2009 r. o sygn. akt I OSK 1217/08, publ. LEX nr 552290).

Dlatego też, uznając trafność zarzutów kasacyjnych, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez ich niezastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, celem ponownego jej rozpoznania pod kątem poczynionych uwag.

Należy także wyjaśnić stronie skarżącej, że właściwym do przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, świadczonej z urzędu, jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (art. 209, art. 210, art. 250, art. 258 § 2 pkt 8 i § 3 oraz art. 259 i art. 260 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2007 r. o sygn. akt I GSK 144/07, LEX nr 365811).

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 185 § 1 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.