Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 16/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4, art. 6, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 11a
journal: Dz.U. 2017 poz 1840
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec Sędzia WSA Grzegorz Grymuza po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 30 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w J. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Wójta Gminy do rozpatrzenia pkt 4. wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2019 r., o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania skarżącego do udostępnienia informacji publicznej w zakresie pkt.3 wniosku, o którym mowa w pkt. 1; III. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; IV. wymierza Wójtowi Gminy grzywnę w kwocie [...]([...]) złotych; V. przyznaje Stowarzyszeniu [...] z siedzibą w J. od Wójta Gminy sumę pieniężną w kwocie [...]([...]) złotych; VI. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w J. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 5 lutego 2019r. Stowarzyszenie " [...]" złożyło drogą elektroniczną do Urzędu Gminy B. P. wniosek o

udostępnienie informacji publicznej dotyczącej 1) podmiotów (imię, nazwisko lub nazwa, adres) z którymi gmina miała obowiązujące w

2018 r. umowy albo komu (imię, nazwisko lub nazwa, adres) udzielała doraźnych zleceń wyłapywania/odławiania bezdomnych zwierząt, 2) z

kim (imię, nazwisko lub nazwa, adres) gmina miała obowiązujące w 2018 r. umowy albo komu (imię, nazwisko lub nazwa, adres) udzielała

doraźnych zleceń zapewniania opieki bezdomnym zwierzętom, 3) ilu bezdomnym psom/kotom zapewniono opiekę na koszt gminy w 2018 r. (nie

licząc zwierząt, którymi zajęto się w latach poprzednich), 4) jaki był w 2018 r. koszt realizacji całego zadania przewidzianego

ustawą o ochronie zwierząt wyłapywanie/odławianie, opieka, usługi weterynaryjne, dokarmianie, inne. Ponadto Stowarzyszenie zwróciło

się o udostępnienie treści i postaci umowy (umów) o zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom w 2018 r. ( pkt.5 ).

W piśmie z dnia 6 lutego 2019r., również przekazanym drogą elektroniczną, udzielono informacji, że żadne zgłoszone bezpańskie zwierzę

potrzebujące pomocy nie zostało bez niej pozostawione, przesłano również umowę na odławianie bezdomnych psów z terenu Gminy za 2018r.

Podano ponadto, że koszty realizacji zadania są co roku większe, w skromnych budżetach gminy, a to m.in. z tego powodu, że nie

otrzymuje ona żadnej pomocy od stowarzyszeń, fundacji, itp. organizacji, które nie prowadzą schronisk, przytulisk, do czego

zobowiązuje ustawa o ochronie zwierząt. Udzielający informacji zaznaczył, że w ubiegłym roku co najmniej 8 - krotnie, w tym roku zaś

już trzykrotnie udzielał odpowiedzi na podobne lub takie same pytania o los bezdomnych zwierząt różnym organizacjom.

W piśmie z 15 maja 2019r. i kolejnym z 26 czerwca 2019r. Stowarzyszenie zwróciło się do Gminy o udzielenie informacji w pkt. 3 i 4

zapytania z 5 lutego 2019r. Wskazano również, że pkt. 5 wniosku aplikował o udostępnienie treści i postaci umowy o zapewnienie opieki

bezdomnym zwierzętom tj. ze schroniskiem.

Wobec braku odpowiedzi Stowarzyszenie w dniu 3 lutego 2020r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność

Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z pkt. 3 i 4 wniosku z dnia 5 lutego 2019r., domagając się

zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku, stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznania

sumy pieniężnej oraz zasądzenia kosztów postępowania. W ocenie Stowarzyszenia brak udzielenia informacji stanowi naruszenie art. 61

ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1, art. 13 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o

dostępie do informacji publicznej. (Dz. U. 2016, poz. 1764). W uzasadnieniu podało, że od kilku lat uczestniczy w projekcie

polegającym na badaniu problemu bezdomności zwierząt w jego wymiarze publicznym. W jego ramach jest prowadzony monitoring działalności

schronisk dla bezdomnych zwierząt oraz polityki gmin i urzędów. Uzyskane w ten sposób informacje udostępniane są następnie szerokiej

publiczności. Pozwalają również tworzyć raporty i statystyki opisujące problem bezdomności zwierząt w Polsce w jego wymiarze

publicznym. Im więcej Gmin udziela takich informacji, tym bardziej opracowanie te są rzetelniejsze i lepiej uzasadnione. Zdaniem

skarżącego ignorowanie przez Wójta wniosku powoduje realną szkodę dla wiarygodności projektu i ogromu pracy w badanie tego złożonego

problemu. Stowarzyszenie wskazało, że do dnia złożenia skargi podmiot zobowiązany nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej w

pkt. 3 i 4 wniosku z 5 lutego 2019r., ani też nie wydał w tym przedmiocie decyzji odmownej. Skarżący podkreślił, że wykorzystał

Elektroniczną Platformę Usług Administracji publicznej i wniosek złożył na skrytkę przypisaną Urzędowi Gminy B. P..

Po otrzymaniu skargi Wójt pismem z dnia 10 lutego 2020r.podał z kim Gmina miała podpisaną w 2018r. umowę na wyłapywanie/ odławianie

bezdomnych zwierząt oraz umowę na zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom, wskazał, że w 2018r. zapewniono opiekę 73 bezpańskim psom

z terenu Gminy B. P. , na jej koszt, nie zaistniała natomiast potrzeba zapewnienia opieki bezdomnym kotom. Podano ponadto, że

koszt realizacji opieki nad bezdomnymi zwierzętami w 2019r. wyniósł [...] zł. W załączeniu przesłano także umowę o zapewnieniu opieki

bezdomnym zwierzętom w 2018r.

Odpowiadając natomiast na skargę Wójt [...] przyznał, że przedmiotowy wniosek wpłynął 5 lutego 2019r. Odpowiedzi udzielono 6 lutego

2019r. i 10 lutego 2020r. Przekazanie informacje zawierają odpowiedź na wszystkie pytania skarżącego, przy czym należy mieć na uwadze,

że część pytań dotyczy materii, na które odpowiedź wprost znajdowała się w uchwałach Rady Gmina B. P. o walorze aktów prawa

miejscowego. Zdaniem Wójta, wobec udzielenia informacji, postępowanie w sprawie, jako bezprzedmiotowe, powinno zostać umorzone,

ewentualnie skarga powinna zostać oddalona, lub oddalony wniosek o nałożenie grzywny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarówno w orzecznictwie jak i piśmiennictwie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w

prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie,

jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Na gruncie ustawy z

dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 ) o bezczynności można mówić wówczas, gdy

podmiot zobowiązany do udzielenia informacji w określonym w jej art. 13 ust.1 terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku nie udziela

jej, nie wskazuje dodatkowego terminu, nie dłuższego niż 2 miesiące od dnia wpłynięcia wniosku, jej udostępnienia i przyczynach nie

zachowania terminu czternastodniowego, nie informuje, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej lub, iż nie jest w jej posiadaniu

(art. 4 ust. 3) bądź, że obowiązuje inny tryb udostępniania informacji (art. 1 ust. 2) ewentualnie nie wydaje decyzji odmawiającej

udzielenia informacji lub umarzającej postępowanie (art. 16). Przy czym udostępnienie informacji publicznej musi nastąpić w sposób

i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają

udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Dla oceny, czy w sprawie ma, bądź miała miejsce

bezczynność istotne jest więc, obok wykazania uchybienia wskazanego terminu, również ustalenie, czy podmiot do którego skierowano

wniosek jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej oraz, czy żądanie zawarte we wniosku dotyczy informacji publicznej.

Jedynie bowiem publiczny charakter żądanej informacji uzasadnia przekonanie, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji

publicznej pozostaje w bezczynności ( wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2007 r. I OSK 50/06 i wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2010 r. I OSK

385/10 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Stosownie do art. 4 ust. 1 wspomnianej ustawy zobowiązane

do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy

władzy publicznej (pkt. 1), organy samorządów gospodarczych i zawodowych (pkt. 2), podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi

przepisami Skarb Państwa (pkt. 3), podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego

oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (pkt. 4),

podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym

oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają

pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (pkt. 5). Zgodnie z art. 163 Konstytucji RP samorząd

terytorialny wykonuje zadania publiczne niezastrzeżone przez Konstytucję lub ustawy dla organów innych władz publicznych. Do takich

podmiotów zalicza się także Wójt [...] jako samorządowy organ władzy publicznej.

Wątpliwości nie budzi także kwalifikacja wniosku skarżącego jako żądania udzielenia informacji publicznej. Artykuł 1 ust.1 ustawy o

dostępie do informacji publicznej stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Informacją

publiczną jest zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych

podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym

lub majątkiem Skarbu Państwa. W przepisach ustawy nie zdefiniowano pojęcia "sprawy publicznej", niewątpliwie jednak sprawy publiczne

są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej"

wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia

"sprawa publiczna" związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem trafnie akcentuje się w

orzecznictwie (wyrok NSA z dnia 30 września 2009 r. I OSK 2093/14 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ).

Ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ustawy, który w pkt. 2 lit. c wymienia przedmiot działalności i kompetencje podmiotów o których

mowa w art. 4 ust. 1. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i

precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 ustawy informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz

publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie

zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym

taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej (państwa). Wskazuje się zatem, że informacją

publiczną są informacje dotyczące wykonywania zadań publicznych, w tym gospodarowania mieniem publicznym, utrwalone na nośniku w

formie pisemnej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej, eksponując powiązania informacji publicznej z dynamiczną działalnością

państwa, jako organizatora życia społeczno-gospodarczego z jednoczesnym wskazaniem, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy

katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (NSA w wyroku z dnia 31 maja 2004 r., OSK 205/04 opuvbl. w CBOSA ).

Zgodnie z art.11a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt ( Dz. U. z 2017, poz. 1840) rada gminy wypełniając obowiązek,

o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy określa, w drodze uchwały, corocznie do dnia 31 marca, program opieki nad zwierzętami bezdomnymi

oraz zapobiegania bezdomności zwierząt (ust. 1). W myśl ust. 2 program, o którym mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności: 1)

zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt; 2) opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie; 3)

odławianie bezdomnych zwierząt; 4) obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt; 5) poszukiwanie

właścicieli dla. bezdomnych zwierząt; 6) usypianie ślepych miotów; 7) wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla

zwierząt gospodarskich; 8) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt.

Stosownie do ust. 3 program, o którym mowa w ust. 1, może obejmować plan znakowania zwierząt w gminie. Może obejmować też plan

sterylizacji lub kastracji zwierząt w gminie, przy pełnym poszanowaniu praw właścicieli zwierząt lub innych osób, pod których opieką

zwierzęta pozostają ( ust. 3a art. 11a ustawy). Realizacja zadań, o których mowa w ust. 2 pkt 3-6, może zostać powierzona podmiotowi

prowadzącemu schronisko dla zwierząt. Program, o którym mowa w ust. 1, zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych

na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków. Koszty realizacji programu ponosi gmina (ust. 5 art. 11 a ustawy).

Treść programu stanowią zatem generalne zasady postępowania w określonych normatywnie sytuacjach, których realizacja stanowi zadania

własne gminy. Obecnie nie budzi wątpliwości, że ustawą o dostępie do informacji publicznej objęte są również umowy cywilnoprawne,

zawierane przez organy władzy publicznej oraz osoby pełniące funkcje publiczne, w zakresie wykonywanych przez nie zadań publicznych i

gospodarowania majątkiem publicznym. Z tego względu informacją publiczną jest treść umów cywilnoprawnych dotyczących majątku

publicznego (tak NSA w wyroku z dnia 11 września 2012 r., I OSK 916/12 opubl. w CBOSA). W szczególności zaś spraw publicznych i

majątku publicznego dotyczą zawarte przez organ wykonawczy gminy umowy dotyczące wykonywania zadań finansowanych ze środków własnych.

Sposób dysponowania tym majątkiem jest niewątpliwie informacją publiczną, co wynika z przepisów art. 6 ust. 2 lit. f w związku z art.

1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z treści umów o zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom mogą bowiem wynikać nie

tylko kwestie dotyczące dysponowania majątkiem publicznym, ale również zasady funkcjonowania danego urzędu, informacje o osobach

sprawujących określone funkcje i ich kompetencje. Umowy te obrazują zasady funkcjonowania organu administracji publicznej i sposób

gospodarowania środkami publicznymi, którymi dysponuje organ ( tak NSA w wyroku z dnia 2 kwietnia 2014 r., I OSK 1741/13 opubl. w

CBOSA). Nie ulega zatem wątpliwości, że informacje odnoszące się do sposobu opieki nad bezdomnymi zwierzętami i ich wyłapywania oraz

danych o umowach zawieranych przez gminę w zakresie zapewnienia opieki bezdomnym zwierzętom mają charakter informacji publicznej. Bez

wątpienia przekonanie co do publicznego charakteru żądanych informacji miał także Wójt, który najpierw 5 lutego 2019r. i następnie 10

lutego 2020r. częściowo udzielił żądanych informacji. Skoro jednak organ nie udzielił informacji w terminie wynikającym z art. 13

ust.1, nie podjął także żadnych z innych czynności, o których już wspomniano, pozostawał w bezczynności, co też trafnie wytknęło

Stowarzyszenie.

Podkreślić należy, że wbrew przekonaniu Wójta udzielenie informacji nie oznacza bezprzedmiotowości postępowania zainicjowanego skargą,

a w konsekwencji nie ma podstaw do jego umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przede wszystkim dlatego, że w odpowiedzi z 10 lutego 2010r. nadal nie udostępniono

informacji o kosztach realizacji opieki na bezdomnymi zwierzętami w 2018r. , o co wnoszono we wniosku z 5 lutego 2019r. Zamieszczona w

odpowiedzi informacja dotyczyła natomiast 2019r., co przecież nie było jego przedmiotem. Stąd też należało zobowiązać organ do

udostepnienia informacji zgodnie z pkt. 4 wniosku. Rzeczywiście natomiast w orzecznictwie przyjęto, że wspomniany przepis ma

zastosowanie w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji

publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Postępowanie

sądowe ulega zatem w tej części umorzeniu jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak możliwości zastosowania przez Sąd trybu przewidzianego

w art. 149 powołanej ustawy, gdyż uwzględniając skargę na bezczynność (lub przewlekłość postępowania), nie mógłby zobowiązać organu do

wydania w określonym terminie aktu lub wykonania czynności. Umorzenie postępowania w kwestii zobowiązania przez sąd administracyjny do

wydania aktu lub czynności nie oznacza jednak, że bezprzedmiotowe staje się orzekanie w kwestii stwierdzenia dopuszczenia się przez

organ bezczynności oraz oceny, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz w zakresie ewentualnego wymierzenia organowi

grzywny z tego tytułu (wyroki NSA z dnia 12 maja 2016r. I OSK 3041/14 i podane tam orzecznictwo oraz z 12 stycznia 2017r. I OSK 500/16

opubl. w CBOSA ). Bezczynność jest bowiem stanem sprawy, którego zaistnienie należy ocenić bez względu na to, czy organ podjął, czy

też nie dalsze czynności w sprawie.

Skoro zasadność wniosku nie jest podważona, uzasadnione jest twierdzenie skarżącego o uchybieniu terminu do udostępnienia informacji o

jakim mowa w art. 13 ust.1 ustawy zgodnie z którym udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie

później jednak, niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 tej ustawy, co w konsekwencji

czyni zasadnym zarzut bezczynności organu. Bez znaczenia dla oceny opóźnienia w jej udostępnieniu jest wspomniana w odpowiedzi na

skargę okoliczność, że część pytań dotyczyła materii na które odpowiedź znajdowała się w uchwałach o walorze aktów miejscowych,

opublikowanych w stosownym promulgatorze. co powodowało jej ogólną dostępność. Rzeczywiście w orzecznictwie nie budzi obecnie

wątpliwości, że uchwała rady gminy - program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt jest aktem prawa

miejscowego ( tak NSA w wyroku z 17 kwietnia 2019r. II OSK 1503/ 17 i podane tam orzecznictwo opubl. w CBOSA ). Według sądu program

przede wszystkim konkretyzuje sposoby działania gminy w celu należytego wypełnienia jej obowiązków wynikających z ustawy o ochronie

zwierząt. Zauważyć jednak trzeba, że skarżący nie domagał się podania zapisów uchwały, ale wnosił o konkretne dane dotyczące jej

wykonania, takich zaś informacji, co jasne, uchwała nie zawierała.

Okoliczności sprawy pozwalają na stwierdzenie, że bezczynność Wójta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wprawdzie wspomniana

ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia "rażącego naruszenia prawa" przyjętego w art. 149 § 1a ustawy Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to jednak w orzecznictwie przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w

którym bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty

w kontekście okoliczności sprawy, w której do naruszenia prawa doszło ( wyroki NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12 i 17

grudnia 2014 r. I OSK 2075/14 opubl. w CBOSA). Oceniając, czy bezczynność zobowiązanego organu miała charakter rażący należy mieć

również na uwadze, że celem ustawy o dostępie do informacji publicznej jest zagwarantowanie wnioskodawcy dostępu do informacji w

określonym przez ustawę terminie. Ustawodawca w tym względzie założył, że wnioskodawca będzie zainteresowany jak najszybszym

rozpoznaniem jego wniosku, a regulacje ustalające krótsze terminy udostępnienia informacji publicznej, niż obowiązujące w postępowaniu

administracyjnym, mają mieć przede wszystkim oddziaływanie dyscyplinujące na podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji.

Ponadto informacja publiczna udzielona w dużym odstępie czasu od wniesienia wniosku może już utracić dla wnioskodawcy znaczenie. Nie

budzi wątpliwości sądu, że w analizowanej sprawie ewidentnie wykazano lekceważący stosunek do wniosku skarżącego, częściowo w ogóle

się nim nie zajmując, nawet mimo kolejnych ponaglających pism z 15 maja 2019r. i 26 czerwca 2019r. Co więcej, nawet po 12 miesiącach

od wpływu wniosku nadal nie udzielono wszystkich informacji. Wobec tak długiej zwłoki w udzieleniu informacji i braku w tym okresie

jakiejkolwiek czynności, uznać należało za uzasadnione wymierzenie Wójtowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi w kwocie [...]złotych. Ma ona charakter represyjny i dyscyplinujący, co powinno skłonić

organ do zachowania wymagań określonych ustawą o dostępie do informacji publicznej.

Sąd uznał również za uzasadnione przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej w kwocie [...]zł. W orzecznictwie przyjmuje się, że w

przeciwieństwie do grzywny, która jak już wspomniano jest środkiem o charakterze represyjnym i prewencyjnym mającym zdyscyplinować

organ, suma pieniężna pełni przede wszystkim funkcję kompensacyjną. W wyroku z dnia 11 maja 2018r. ( I OSK 2230/17 opubl. w CBOSA )

Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że przyznanie stronie sumy pieniężnej pozostaje bez wpływu na przysługujące jej od organu

odszkodowanie. Ma być ono natomiast swego rodzaju zadośćuczynieniem za wszelkiego rodzaju dolegliwości i niedogodności, jakich strona

doznała na skutek opieszałego i przewlekłego sposobu rozpoznawania jej sprawy przez organ. Zwrócił ponadto uwagę, że przyznanie

skarżącemu sumy pieniężnej ma uświadomić skarżącemu, że nie jest on bezbronny, że sąd administracyjny widzi wszystkie dolegliwości i

niedostatki, jakich on doznaje na skutek przewlekłego prowadzenia jego sprawy i że obejmuje skarżącego swoją ochroną. Nie ulega

natomiast wątpliwości, że rozstrzyganie, który z tych środków, czy też oba z nich, ma zostać zastosowany i w jakiej wysokości zostało

pozostawione orzecznictwu sądów administracyjnych. Podejmując rozstrzygnięcie w kwestii zastosowania każdego z tych środków, sąd

administracyjny powinien mieć na względzie: a) stopień naruszenia prawa przez organ administracyjny (funkcja represyjna), b)

efektywność jego zastosowania, a więc wyrządzenie organowi określonej dolegliwości finansowej w celu przymuszenia go do wydania aktu

lub podjęcia czynności. W powolnym wyroku NSA wywiódł, że stwierdzając w wyroku, iż bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie

postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, sąd może odstąpić od przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy

pieniężnej, jeżeli strona wystąpiła z takim wnioskiem, tylko w wyjątkowo uzasadnionych przypadkach" ( tak też NSA w wyroku z 11 lipca

2019 r., I OSK 360/18, 20 grudnia 2019r. I OSK 539/19 i 6 lutego 2020r. I OSK 3961/18 opubl. w CBOSA). Oznacza to, że sąd

administracyjny odstępując od przyznania skarżącemu sumy pieniężnej obowiązany jest wyjaśnić, jaki to wyjątkowo uzasadniony przypadek

zaistniał, żeby uznać za uzasadnione odstąpienie od zastosowania tego środka dyscyplinującego. W rozpoznawanej sprawie, biorąc pod

uwagę okres pozostawania organu w bezczynności, nie ma podstaw do zakwestionowania żądania skarżącego. Tym bardziej, co słusznie

zauważył skarżący, w piśmie z dnia 6 lutego 2019r. sam organ stwierdził, że w 2019r. już trzykrotnie odpowiadał na takie same pytania,

jak sformułowane we wniosku z 5 lutego 2019r. Zatem musiał już posiadać informacje, których uzyskaniem był zainteresowany również

skarżący w rozpoznawanej sprawie, a ich udostępnienie nie powinno nastręczać żadnych trudności. Sama wysokość sumy pieniężnej jest

adekwatna do stopnia bezczynności organu.

Z tych powodów na podstawie art. art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi ( Dz. U z 2019r. poz. 2325) należało umorzyć postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy do

rozpoznania wniosku skarżącego w pkt. 4. Na podstawie art. 149 § 1 pkt.1 ustawy zobowiązano organ do udzielenia odpowiedzi na wniosek

w pkt. 4. O bezczynności która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt.3 i § 1a ustawy,

natomiast o grzywnie i sumie pieniężnej na podstawie jej art. 149 § 2. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art.

205 § 1 powołanej ustawy zasądzając na rzecz skarżącego kwotę [...]zł, na którą składa się kwota uiszczonego wpisu od skargi.