Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2143/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6131 Opłaty za korzystanie ze środowiska
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art 259 § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. M. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 16 marca 2018 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia opłaty z tytułu składowania odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym postanawia: odrzucić sprzeciw.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę skarżącego i wyrokiem z dnia 30 października 2017 r. uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], którą wymierzono J. M. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "[...]" J. M. w M., opłatę z tytułu składowania odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym, tj. w wyrobisku w m. O. gm. K. za 2013 rok w kwocie 11.079.633,-zł.

Odpis wyroku z uzasadnieniem z urzędu doręczony został pełnomocnikowi skarżącego r. pr. D. L. reprezentującego skarżącego na mocy pełnomocnictwa z 6 października 2017 r. (k. 175), w którym skarżący ustanowił w niniejszej sprawie swoimi pełnomocnikami adwokata K. K. oraz radcę prawnego D. L., każdego z nich samodzielnie, "przed (...) wojewódzkimi sądami administracyjnymi oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym (...) do podejmowania wszystkich niezbędnych czynności faktycznych i prawnych pozostających w związku z przedmiotowymi sprawami (...)". Ponadto w aktach sądowych sprawy znajduje się pełnomocnictwo udzielone w dniu 10 marca 2017 r. radcy prawnemu J. G. (k. 144) do reprezentowania skarżącego w sprawie toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym o sygn. akt IV SA/Wa 2143/16 oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym. Jak wynika z akt sprawy, pełnomocnictwa te nie zostały wypowiedziane.

W piśmie z 6 stycznia 2018 r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu i zwolnienie z opłaty od skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że pełnomocnicy reprezentujący go w sprawie za wniesienie skargi kasacyjnej od powyższego wyroku zażądali wysokiego wynagrodzenia, a skarżący takimi środkami nie dysponuje. Skarżący również nie ma żadnych środków na opłacenie wysokiej opłaty od skargi kasacyjnej. We wniosku skarżący podniósł także, że na obecnym etapie postępowania nie jest już reprezentowany przez żadnego pełnomocnika, gdyż wszystkie pełnomocnictwa obejmowały jedynie etap postępowania przed WSA a nie przed NSA i pełnomocnictwa te nie obejmowały sporządzenia skargi kasacyjnej.

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia 16 marca 2018 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Odpis przedmiotowego postanowienia wraz z uzasadnieniem przesłany został pełnomocnikowi skarżącego adwokatowi K. K. na adres: "[...] L.". Przesyłki tej jednak wymienionemu pełnomocnikowi placówka pocztowa nie doręczyła, zwracając ją Sądowi. Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 26 kwietnia 2018 r. zarządził doręczenie wymienionego postanowienia z dnia 16 marca 2018 r. skarżącemu wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia sprzeciwu. Od tego postanowienia skarżący wniósł sprzeciw w piśmie z 14 maja 2018 r.

Zarządzeniem z dnia 19 czerwca 2018 r. Sąd uchylił zarządzenie referendarza z dnia 26 kwietnia 2018 r. i zarządził doręczyć odpis postanowienia referendarza z dnia 16 marca 2018 r. wraz z uzasadnieniem pełnomocnikowi skarżącego adw. K. K. na prawidłowy adres: Kancelaria Adwokacka ul. [...], W..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 259 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 1369 z późn. zm.) od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

Z akt sądowych wynika, że w niniejszej sprawie skarżący jest reprezentowany przez profesjonalnych pełnomocników na podstawie pełnomocnictwa udzielonego w dniu 10 marca 2017 r. radcy prawnemu J. G. (k. 144) do reprezentowania skarżącego w sprawie toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym o sygn. akt IV SA/Wa 2143/16 oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym i na mocy pełnomocnictwa z 6 października 2017 r. (k. 175), w którym skarżący ustanowił w niniejszej sprawie swoimi pełnomocnikami adwokata K. K. oraz radcę prawnego D. L., każdego z nich samodzielnie, "przed (...) wojewódzkimi sądami administracyjnymi oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym (...) do podejmowania wszystkich niezbędnych czynności faktycznych i prawnych pozostających w związku z przedmiotowymi sprawami (...)".

Z akt sprawy wynika też, że pełnomocnictwa te dotychczas nie zostały wypowiedziane i odnoszą skutek prawny w stosunku do sądu od dnia zawiadomienia go o tym. Stosownie zaś do treści art. 67 § 5 w zw. z art. 39 pkt 1 powołanej ustawy, jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Ponadto pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem. Natomiast w świetle art. 76 § 3 powołanej ustawy, jeżeli jest kilku pełnomocników jednej strony, sąd doręcza pismo tylko jednemu z nich. W sprawie tej skarżący ustanowił trzech profesjonalnych pełnomocników i żadnemu z nich nie wypowiedział pełnomocnictwa. Zatem wszelkich doręczeń w tej sprawie Sąd dokonuje jednemu z tych pełnomocników, zgodnie z powołanym art. 76 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Gdyby bowiem doręczeń dokonano bezpośrednio skarżącemu – tak jak nieprawidłowo uczynił to w tej sprawie referendarz sądowy, zarządzając w dniu 26 kwietnia 2018 r. doręczenie postanowienia z dnia 16 marca 2018 r. skarżącemu – czynności te byłyby bezskuteczne i nie wywołałyby skutków prawnych, a przede wszystkim nie byłyby zdarzeniami, od których rozpoczynałby swój bieg termin do wniesienia środków odwoławczych. Zatem tylko dokonywane w sprawie na podstawie art. 67 § 5 powołanej ustawy wszelkie doręczenia jednemu z ustanowionych przez skarżącego pełnomocników są skuteczne i wywołują określone skutki prawne. Z tej przyczyny Sąd zarządzeniem z dnia 19 czerwca 2018 r. uchylił zarządzenie referendarza z dnia 26 kwietnia 2018 r. o doręczeniu postanowienia z dnia 16 marca 2018 r. skarżącemu i zarządził doręczyć odpis postanowienia referendarza z dnia 16 marca 2018 r. wraz z uzasadnieniem pełnomocnikowi skarżącego adw. K.K. na prawidłowy adres: Kancelaria Adwokacka ul. [...], W.. Z powyższego wynika, że postanowienie referendarza sądowego z dnia 16 marca 2018 r. o odmowie przyznania prawa pomocy dotychczas nie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego, zaś doręczenie go bezpośrednio skarżącemu – z pominięciem pełnomocników reprezentujących skarżącego w sprawie – jest nieskuteczne i nie wywołuje żadnych skutków prawnych, co oznacza, że termin do wniesienia sprzeciwu od tego postanowienia jeszcze nie rozpoczął biegu. W związku z powyższym sprzeciw wniesiony od tego postanowienia, jako przedwczesny jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu.

Wprawdzie z literalnego brzmienia art. 259 § 2 powołanej ustawy wynika, że stanowi on podstawę do odrzucenia sprzeciwu wniesionego po terminie, a nie przedwczesnego, nie mniej jednak wykładnia celowościowa tego przepisu pozwala stwierdzić, że stanowi on podstawę odrzucenia sprzeciwu również w takim przypadku.

Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.