Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 24/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 217,  art. 218
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Olga Żurawska – Matusiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kpa, utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW z dnia [...] września 2014 r. o odmowie wydania K. J. zaświadczenia żądanej treści.

W uzasadnieniu postanowienia Minister wskazał, co następuje:

K. J. jest emerytem policyjnym.

Wnioskiem z dnia [...] września 2014 r. zwrócił się do Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW o wydanie zaświadczenia o wysokości podstawy wymiaru świadczenia emerytalnego z wyszczególnieniem grupy zaszeregowania, dodatku funkcyjnego, dodatku za stopień, dodatku za wysługę lat oraz nagrody rocznej.

W dniu [...] września 2014 r. Dyrektor ZER MSW wydał postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia o wysokości podstawy wymiaru świadczenia [...] z wyszczególnieniem grupy zaszeregowania, dodatku funkcyjnego, dodatku za stopień, dodatku za wysługę lat oraz nagrody rocznej, ponieważ wnioskodawca żąda potwierdzenia zaświadczeniem takich faktów, które nie znajdują potwierdzenia w dokumentach posiadanych przez ZER MSW.

K. J. wniósł zażalenie, po rozpatrzeniu którego, organ drugiej instancji potwierdził zasadność kwestionowanego rozstrzygnięcia Dyrektora ZER MSW.

Minister argumentował, iż zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2013 r., poz. 667 ze zm.) podstawę wymiaru emerytury lub renty inwalidzkiej stanowi uposażenie należne funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym stanowisku. Tak ustalona podstawa wymiaru emerytury podlega, stosownie do art. 6 ww. ustawy, waloryzacji. Od dnia 1 stycznia 1999 r. świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego podlegają waloryzacji na zasadach i w terminach przewidzianych w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.). Natomiast zmiany w wysokości uposażenia policjantów wprowadzone przepisami aktów wydanych na podstawie ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), w tym na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 18 czerwca 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2012 r., poz. 713) – którym zmieniono wysokość stawek dodatku za stopień policyjny od dnia 1 lipca 2012 r. – nie mają zastosowania w stosunku do osób zwolnionych ze służby przed dniem wejścia w życie tych przepisów.

K. J. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2004 r. Zatem, po wejściu w życie ww. zmian w przepisach o uposażeniu funkcjonariuszy, nie nastąpiła zmiana wysokości należnego zainteresowanemu uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku, wykazanego w zaświadczeniu Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2004 r. o wysokości uposażenia i nagrody rocznej dla celów emerytalnych, które zostało przyjęte do ustalenia podstawy wymiaru emerytury K. J..

Stosownie do art. 218 Kpa, w zaświadczeniu organ potwierdza istnienie faktów lub określonego stanu prawnego wynikających z dokumentów znajdujących się w jego posiadaniu.

Natomiast nie może wydać zaświadczenia stwierdzającego nieistnienie faktów lub niepowstanie określonego stanu prawnego.

W takim przypadku należało odmówić wydania zaświadczenia.

K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych, wnosząc o jego uchylenie wraz z postanowieniem organu pierwszej instancji oraz o zobowiązanie Dyrektora ZER MSW do wydania żądanego zaświadczenia w oznaczonym terminie.

Argumentował, iż wnosił o wydania zaświadczenia o wysokości podstawy wymiaru świadczenia emerytalnego z wyszczególnieniem grupy zaszeregowania, dodatku funkcyjnego, dodatku za stopień, dodatku za wysługę lat oraz nagrody rocznej i podkreślił, iż jego żądanie ma związek z wejściem w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 18 czerwca 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów (Dz. U. z 2012 r., poz. 713), które wprowadziło wzrost stawek dodatku za stopień policyjny o 300 zł. Wskazywał, iż art. 53 ust. 1 ustawy o Policji gwarantuje skarżącemu stopień policyjny dożywotnio. Dyrektor ZER posiada zaświadczenie dotyczące skarżącego o posiadanym stopniu i dodatku za ów stopień. Czyli ma dokumenty, na podstawie których, nalicza skarżącemu podstawę wymiaru. Dlaczego zatem nie może wystawić skarżącemu żądanego zaświadczenia. Twierdził, iż niezależnie od żądanego zaświadczenia, obowiązek wyliczenia świadczenia emerytalnego ciąży na Dyrektorze ZER MSW z przepisów wyżej wskazanego rozporządzenia oraz z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 marca 2004 r. w sprawie organu emerytalnego właściwego do ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin.

Powyższą argumentację skarżący podtrzymał w piśmie procesowym z dnia 14 lutego 2015 r., a w piśmie procesowym z dnia 26 maja 2015 r. K. J. wyjaśnił, iż jego wniosek z dnia [...] września 2014 r. dotyczył żądania ile wynosi obecnie jego dodatek za stopień [...] Policji.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Po pierwsze należy skarżącemu wytłumaczyć, iż zaświadczenie wydawane w trybie przepisów art. 217 i art. 218 Kpa nie jest oświadczeniem woli organu, ale zaświadczeniem potwierdzającym istnienie określonego faktu, na podstawie posiadanych przez ten organ danych. Zatem w tej formie nie można domagać się potwierdzenia stanów hipotetycznych.

Wydawane w trybie przepisów Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego zaświadczenie, aby spełniało wymagania dokumentu urzędowego – zgodnie z art. 76 Kpa – musi być wydane w przepisanej formie i w przedmiocie mieszczącym się w zakresie działania danego organu, a więc musi to być organ właściwy w danej materii rzeczowo i miejscowo. Nadto, co w niniejszej sprawie jest szczególnie istotne, zaświadczenie może dotyczyć jedynie danych znajdujących się w posiadaniu danego organu, znajdujących się w jego ewidencji, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami.

Zgodnie z treścią art. 217 § 2 pkt 1 i 2 Kpa zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

W niniejszej sprawie brak jest przepisu prawa, który wymagałby od wnioskodawcy wykazania się zaświadczeniem o treści żądanej we wniosku, a także brak jest podstawy prawnej do wydania tego rodzaju zaświadczenia przez Dyrektora ZER MSW, albowiem nie zachodzi w przedmiotowej sprawie okoliczność wymieniona w art. 217 § 2 pkt 1 Kpa.

Zgodnie natomiast z treścią art. 218 § 1 Kpa, w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 Kpa, czyli w przypadkach, w których dana osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaświadczenie dotyczy danych organu znajdujących się w jego ewidencji, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami.

W istocie swojego wniosku K. J. domaga się od organu wykazania stanu czysto hipotetycznego, to jest wskazania jaka byłaby obecna podstawa wymiaru jego emerytury policyjnej, przy uwzględnieniu zmiany w wysokości uposażenia policjantów wprowadzonej przepisami aktów wydanych na podstawie ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) – w tym powołanego przez skarżącego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 18 czerwca 2012 r. zmieniającego wysokość stawek dodatku za stopień policyjny od dnia 1 lipca 2012 r., które weszły w życie już po przejściu skarżącego na emeryturę.

W piśmie z dnia 26 maja 2014 r., skarżący, komentując swój wniosek z dnia [...] września 2014 r. wyraźnie wskazuje, iż żądał od Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW wskazania w zaświadczeniu ile wynosiłby obecnie jego dodatek za stopień [...] Policji.

W tym miejscu wyjaśnić należy, iż zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, podstawę wymiaru emerytury lub renty inwalidzkiej stanowi uposażenie należne funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym stanowisku. Tak ustalona podstawa wymiaru emerytury oraz jej wysokość podlega, stosownie do art. 6 ww. ustawy, waloryzacji na zasadach określonych tym przepisem. Zgodnie z pierwotnym brzmieniem tej regulacji, emerytury i renty policyjne podlegały waloryzacji w takim samym stopniu i terminie, w jakim następował wzrost uposażenia funkcjonariuszy pozostających w służbie i zajmujących analogicznie zaszeregowane stanowiska. Powyższe zasady waloryzacji uległy zmianie od dnia 1 stycznia 1999 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.). Zgodnie z nowym brzmieniem art. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), nadanym przez art. 160 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, emerytury i renty z zaopatrzenia emerytalnego podlegają od dnia 1 stycznia 1999 r. waloryzacji na zasadach i w terminach przewidzianych w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. K. J. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2004 r., zatem należna mu emerytura podlega tzw. waloryzacji "cenowej" a nie "płacowej". Zatem zmiany w wysokości uposażenia policjantów, wprowadzone przepisami aktów wydanych na podstawie ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (w tym powołanego przez skarżącego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 18 czerwca 2012 r. zmieniającego wysokość stawek dodatku za stopień policyjny od dnia 1 lipca 2012 r.), pozostają bez wpływu na wysokość emerytury skarżącego.

Organ drugiej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, iż Dyrektor ZER MSW dysponuje danymi o wysokości należnego uposażenia na ostatnio zajmowanym przez skarżącego stanowisku, które zostało wykazane w zaświadczeniu Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2004 r. o wysokości uposażenia i nagrody rocznej dla celów emerytalnych, które z kolei zostało przyjęte do ustalenia podstawy wymiaru emerytury dla K. J. Jednakże nie takie zaświadczenie jest przedmiotem wniosku skarżącego z dnia [...] września 2014 r.

Oczywistym jest, iż Dyrektor ZER MSW nie może wydać zaświadczenia o wysokości obecnych składników uposażenia, które przysługiwałyby skarżącemu, gdyby nadal zajmował stanowisko, z którego odszedł na emeryturę. Przedmiot takiego zaświadczenia nie mieści się bowiem w kompetencjach organu i nie wynika z przepisów prawa, a nadto potwierdzałby stan hipotetyczny a nie rzeczywisty.

Przedmiotem zaświadczenia, w rozumieniu przepisów Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego, może być jedynie rzeczywisty stan faktyczny, znany organowi, a nie stan hipotetyczny – tu założony przez skarżącego przy zastosowaniu innych, niż obecnie obowiązujące, zasad waloryzacji podstawy emerytur policyjnych dla policjantów, którzy odeszli na emeryturę w 2004 r.

Reasumując, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazane przez skarżącego zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Natomiast podjęte w niniejszej sprawie przez organy obu instancji postanowienia są prawidłowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa podczas wydawania powyższych postanowień i dlatego, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.