Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 787/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 134, 141, 147, 151, 182 par. 2 i 3, art. 184, 189
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 8 par. 1, art. 12 par. 1, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 85 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 8 ust. 1 i 2, art. 10 ust. 1 i 3, art. 26, art. 18 ust. 2 pkt 5, art. 23, art. 24
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. J. i K.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 543/19 w sprawie ze skargi B. J. i K.J. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2004 roku nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 543/19, oddalił skargę B. J. i K. J. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2004 roku nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...].

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że skarżący zaskarżyli przedmiotową uchwałę w zakresie ustalenia, że w terenach usług (innych niż Um) dopuszcza się realizację mieszkania lub domu mieszkalnego właściciela, zarządcy lub pracowników usług, przy zachowaniu powierzchni użytkowej obiektów mieszkalnych nieprzekraczającej 30% powierzchni użytkowej usług, przy zachowaniu innych ustaleń planu i przepisów odrębnych dotyczy działki gruntu znajdującej się w [...] przy ul. [...] [...], oznaczonej numerem [...], położonej w obrębie nr 8 miasta [...], w obszarze oznaczonym na miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta [...] symbolem 86 U, UO (według rysunku planu nr 3), która to działka jest własnością skarżących. Skarżący podnieśli zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 pkt 7 i art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 7, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, przez przekroczenie granic władztwa planistycznego, polegające na nieproporcjonalnym i nieuzasadnionym ograniczeniu prawa własności B. i K. J., w ten sposób, iż posiadana przez nich nieruchomość zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania nie może być w większości przeznaczona na cele mieszkalne.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy [...] wniosła o jej oddalenie.

Uzasadniając oddalenie przedmiotowej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że niej jest ona zasadna. Przede wszystkim Sąd wskazał, że skarżący posiadają interes prawny w kwestionowaniu ustaleń przedmiotowej uchwały. Następnie podniósł, że analiza zaskarżonej uchwały w kontekście zgłoszonych zarzutów daje podstawę do przekonania, że nie ingeruje ona w prawo własności skarżących w sposób przekraczający granice władztwa planistycznego, a zaskarżona uchwała nie narusza art. 1 ust. 1 pkt 7 i art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.) w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 7, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Sąd podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi koncertują się na wykazaniu, że doszło do nadużycia przysługującego gminie władztwa planistycznego w wyniku przyjęcia zaskarżoną uchwałą, że na terenach usług (innych niż Um) dopuszcza się realizację mieszkania lub domu mieszkalnego właściciela, zarządcy lub pracowników usług, przy zachowaniu powierzchni użytkowej obiektów mieszkalnych nieprzekraczającej 30% powierzchni użytkowej usług. Ustosunkowanie się do tak sformułowanego zarzutu wymaga zdaniem Sądu przypomnienia, iż skarżący nabyli zabudowaną działkę gruntu, położoną w [...] przy ul. [...] nr 17, oznaczoną na mapie numerem działki [...], o obszarze 3.940 mkw. w dniu 23 lutego 1996 r. od Gminy Miasta [...]. W dacie zakupu przez skarżących działki nr [...] obowiązywała uchwała nr 3 Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 1994 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego m. [...]. Na nabywanej działce znajdował się budynek po dawnym żłobku, a sama działka zlokalizowana była na obszarze przeznaczonym zgodnie z wówczas obowiązującym planem miejscowym pod usługi ogólnomiejskie i obiekty usługowe nieuciążliwe. Natomiast zgodnie z zaskarżonym planem miejscowym sporna działka nr [...] znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem: 86 U, UO, w którym ustalono następujące przeznaczenie: tereny usług oświaty oraz nieuciążliwych usług z dopuszczeniem obiektów sportu, rekreacji oraz obsługi turystyki wraz z zielenią towarzyszącą o charakterze parkowym z terenowymi obiektami sportowymi oraz niezbędnymi dojściami, dojazdami i czasowymi miejscami postojowymi. Postanowienia planu miejscowego z dnia [...] listopada 2004 r. co do zasady stanowią zatem kontynuację przeznaczenia terenu będącego przedmiotem rozważań w stosunku do postanowień planu miejscowego z dnia [...] lutego 1994 r. Powyższe powoduje, że nie polega na prawdzie twierdzenie skargi, że "budynek, w którym skarżący prowadzą obecnie działalność gospodarczą miał być pierwotnie przeznaczony na cele mieszkaniowe, jednak uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w 2004 r. uniemożliwiło zagospodarowanie więcej niż 30% budynku dla zaspokojenia wspomnianych potrzeb mieszkaniowych właścicieli". W kontekście poprzednio obowiązującego planu miejscowego (obowiązującego w dacie nabycia nieruchomości przez skarżących) należy zdaniem Sądu stwierdzić, że zawarcie w zaskarżonej uchwale zapisów dopuszczających w terenach usług (innych niż Um) realizację mieszkania lub domu mieszkalnego właściciela, zarządcy lub pracowników usług, przy zachowaniu powierzchni użytkowej obiektów mieszkalnych nie przekraczającej 30% powierzchni użytkowej usług, przy zachowaniu innych ustaleń planu i przepisów odrębnych, choć samo w sobie będąc swoistym ograniczeniem, to jednak stanowi rozszerzenie zakresu dotychczasowego możliwego sposobu zagospodarowania o funkcję mieszkalną. Kwestionowany zapis (odnoszący się do maksymalnej powierzchni użytkowej obiektów mieszkalnych) wskazuje, że intencją organu było zachowanie jako wiodącej funkcji usługowej z preferowanymi usługami oświatowymi. Skoro natomiast ustalanie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.) i należy do kompetencji gminy, wykluczyć należy z zakresu kontroli sądu ocenę celowości poszczególnych ustaleń przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się do zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] uchwalonego uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. Sąd – powołując się na art. 9 ust. 4 u.p.z.p. - stwierdził, że kwestionowane przez skarżących postanowienia planu miejscowego nie naruszają zapisów studium, które lokalizują sporną nieruchomość w strefie zabudowy mieszkaniowo-usługowej i obsługi komunalnej (z przewagą zabudowy jednorodzinnej). Na takie naruszenia nie powołują się zresztą i skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Jeśli zaś idzie o procedurę związaną z uchwaleniem zaskarżonego planu miejscowego, to rozpoznając sprawę o sygn. akt II SA/Łd 164/14 tutejszy Sąd z urzędu skontrolował zawartość aktu planistycznego (część tekstową i graficzną wraz z pozostałymi załącznikami), jego ustalenia oraz standardy dokumentacji planistycznej dla oceny czy w procesie jego uchwalania nie doszło do naruszenia zasad sporządzania planu i stwierdził w wyroku z dnia 23 maja 2014 r., iż w materiałach planistycznych nie dostrzeżono tego rodzaju naruszeń, które mogłyby być uznane za naruszenie zasad sporządzania planu, jak również trybu jego sporządzania, określonego w art. 14 ust. 1 oraz art. 17 i art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Reasumując Sąd uznał, iż w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności, które pozwoliłyby na stwierdzenie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego narusza w sposób istotny ustalenia obowiązującego studium lub trybu jego sporządzenia. W ocenie Sądu stawiany przez skarżących zarzut nadużycia władztwa planistycznego, powiązany z naruszeniem art. 1 ust. 1 pkt 7 i art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 7, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, przez przekroczenie granic władztwa planistycznego, polegające na nieproporcjonalnym i nieuzasadnionym ograniczeniu prawa własności B. i K. J., w ten sposób, iż posiadana przez nich nieruchomość zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania nie może być w większości przeznaczona na cele mieszkalne - nie znajduje usprawiedliwienia.

Skargą kasacyjną B. J. i K. J. zaskarżyli powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj.

a) art. 1 ust. 2 pkt 7 i 9 oraz ust. 3, art. 4 ust. 1 i 3, art. 6, art. 20, art. 28 ust. 1 i art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, z 2019 r. poz. 60,235,730,1009,1524,1696,1716,1815), dalej jako u.p.z.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż podjęcie zaskarżonej uchwały nastąpiło bez naruszenia podstawowych zasad, którymi organ powinien się kierować przy planowaniu i zagospodarowaniu terenu, podczas gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego m. [...] w zakresie działki nr [...] jest sprzeczny z założeniami obowiązującego studium, a także w sposób nieuzasadniony i nadmierny ogranicza prawo własności Skarżących;

b) art. 7, art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji RP oraz art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1145,1495) w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na naruszeniu prawa własności skarżących, polegające na wprowadzeniu w zaskarżonym planie, bez uzasadnionej podstawy prawnej, ograniczenia w prawie korzystania z nieruchomości;

2. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

a) art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) poprzez jego niezastosowanie w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 12 § 1, art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z 2019 r. poz. 60,730,1133), dalej jako: k.p.a., poprzez pominięcie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i niezbadanie przez Sąd w postępowaniu o sygn. II SA/Łd 543/19 zgodności zaskarżonego planu z założeniami obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] 1999-2000, co doprowadziło do uznania zaskarżonej uchwały Rady Miasta [...] za ważną, podczas gdy:

- zaskarżony plan jest niezgodny z założeniami obowiązującego studium, gdyż przewiduje, że działka nr [...] znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem 86 U, UO, w którym ustalono następujące przeznaczenie: tereny usług oświaty oraz nieuciążliwych usług z dopuszczeniem obiektów sportu, rekreacji oraz obsługi turystyki wraz z zielenią towarzyszącą o charakterze parkowym z terenowymi obiektami sportowymi oraz niezbędnymi dojściami, dojazdami i czasowymi miejscami postojowymi oraz dopuszczających w terenach usług (innych niż Um) realizację mieszkania lub domu mieszkalnego właściciela, zarządcy lub pracowników usług nieprzekraczającą 30% powierzchni usług, a założenia obowiązującego studium, także po zmianach uchwałą Nr [...] wskazują, że działka należąca do skarżących ma przeznaczenie MNU- jest zatem przeznaczona na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zabudowy usługowej takiej jak m. in. handel, gastronomia, rzemiosło, usługi nieuciążliwe. Ponadto studium nie przewiduje dla takiej zabudowy jakichkolwiek ograniczeń dotyczących możliwości przeznaczenia budynku położonego na tym terenie na cele mieszkaniowe;

- działka nr [...] od wielu lat stanowi własność prywatną i nie była wykorzystywana na cele oświatowe, wobec czego brak było uzasadnienia do ograniczenia własności poprzez ustalenie jej przeznaczenia jako terenów usług oświaty, w szczególności biorąc pod uwagę, że zapewnienie usług oświaty to zadania własne gminy;

b) art. 147 § 1 przez jego niezastosowanie i art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi, mimo iż w stanie faktycznym w sprawie zaskarżona uchwała powinna zostać uznana za nieważną w zakresie w jakim ustalono dla działki nr [...] następujące przeznaczenie: tereny usług oświaty oraz nieuciążliwych usług z dopuszczeniem obiektów sportu, rekreacji oraz obsługi turystyki wraz z zielenią towarzyszącą o charakterze parkowym z terenowymi obiektami sportowymi oraz niezbędnymi dojściami, dojazdami i czasowymi miejscami postojowym oraz dopuszczających w terenach usług (innych niż Um) realizację mieszkania lub domu mieszkalnego właściciela, zarządcy lub pracowników usług nieprzekraczającą 30% powierzchni usług, gdyż uchwała nie pozostaje w tym zakresie w zgodzie ze warunkami obowiązującego studium, a ponadto zaskarżony plan ingeruje w prawo własności skarżących w sposób wykraczający poza uprawnienia gminy w zakresie władztwa planistycznego;

c) art. 134 § 1 p.p.s.a poprzez jego niezastosowanie i ograniczenie się przez Sąd do zbadania skargi jedynie w zakresie w jakim prawa skarżących ogranicza wskazanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, że należący do skarżących budynek może zostać przeznaczony na cele mieszkalne właściciela, zarządcy lub pracowników usług, przy zachowaniu innych ustaleń planu i przepisów odrębnych w zakresie w jakim powierzchnia mieszkalna nie przekracza 30 % powierzchni usługowej, a zatem pominięcie, że prawa skarżących ogranicza także przeznaczenie należącej do nich działki na tereny usług oświaty oraz nieuciążliwych usług z dopuszczeniem obiektów sportu, rekreacji oraz obsługi turystyki wraz z zielenią towarzyszącą o charakterze parkowym z terenowymi obiektami sportowymi oraz niezbędnymi dojściami dojazdami i czasowymi miejscami postojowymi, a ograniczenia tego w żaden sposób nie uzasadnia istniejący od chwili uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stan faktyczny czy potrzeby miasta [...].

Wobec powyższego w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenie na rzecz skarżących od organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa w wysokości prawem przepisanej. Jednocześnie w skardze kasacyjnej zawarto oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna B. J. i K. J. zawiera usprawiedliwione podstawy zaskarżenia, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty kasacyjne są usprawiedliwione.

Podkreślić należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. Jednocześnie zaznaczyć należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić skargę kasacyjną uznając, że doszło do naruszenia przepisów wskazanych przez stronę w skardze kasacyjnej, ale z innych przyczyn niż podnosi to strona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie.

Zasadny jest postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 p.p.s.a., chociaż z innych przyczyn niż wskazane w jego uzasadnieniu. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w niniejszej sprawie zastosowania). Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżony akt z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że Sąd administracyjny rozpoznający jako pierwszy skargę na dany plan miejscowy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), jest obowiązany ocenić zachowanie zasad i trybu sporządzania planu miejscowego w toku danej procedury planistycznej. W uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009r., I OPS 10/09, Sąd podkreślił, że niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonuje kontroli działalności administracji publicznej w trzech płaszczyznach: po pierwsze - oceny zgodności działania organu z prawem materialnym, po drugie - oceny dochowania przez organ wymaganej prawem procedury, po trzecie - oceny respektowania przez organ reguł ustrojowych. Kontrola instancyjna powinna zatem obejmować prawidłowość rozstrzygnięcia WSA we wszystkich trzech sferach. (por. ONSAiWSA 2010/1/1).

Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji -rozpoznając skargę na przedmiotową uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2004 roku nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] - powinien był wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia.

O naruszeniu art. 134 § 1 p.p.s.a. można mówić, gdy Sąd wykroczy poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyjdzie poza zarzuty i wnioski skargi. Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie. Należy bowiem zwrócić uwagę, że rozpoznając skargę B. J. i K. J. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] Sąd pierwszej instancji dokonał kontroli zgodności z prawem tego aktu prawa miejscowego w oparciu o przepisy, które nie miały zastosowania w toku procedury planistycznej i przy podejmowaniu uchwały przez organ.

Jak wynika bowiem z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd pierwszej instancji oceniał zgodność przedmiotowej uchwały z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (nie wskazując przy tym numeru i pozycji Dziennika Ustaw precyzujących stan prawny wzięty pod uwagę), zamiast dokonać tej oceny pod kątem mających zastosowanie w tej sprawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.).

Zaskarżona uchwała została wprawdzie podjęta w okresie, w którym obowiązywała już ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), jednak zgodnie z treścią art. 85 ust. 2 tej ustawy, do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Uchwała Rady Miasta [...] o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w granicach administracyjnych miasta [...], została podjęta w dniu [...] stycznia 2001 r. (uchwała nr [...]), a zatem pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto, jak wynika z akt niniejszej sprawy, zawiadomienia Burmistrza Miasta [...] o terminie i miejscu wyłożenia projektu przedmiotowego planu miejscowego do publicznego wglądu (obwieszczenie Burmistrza Miasta [...] z dnia 30 czerwca 2003r.; zawiadomienie Burmistrza Miasta [...] z dnia 30 czerwca 2003 r.; komunikat Burmistrza Miasta [...] w [...] Informatorze Samorządowym nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r.; komunikat Burmistrza Miasta [...] w Dzienniku [...] z [...] lipca 2003 r.), również zostały opublikowane w okresie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zauważyć też należy, iż we wskazanym wyżej zawiadomieniu z dnia 30 czerwca 2003r. o terminie i miejscu wyłożenia do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] powołano się na art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i zawarto pouczenie o uprawnieniu do składania protestów i zarzutów – stosownie do art. 23 i art. 24 tejże ustawy.

Powyższe okoliczności: podjęcie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia przedmiotowego planu miejscowego oraz zawiadomienie o terminie wyłożenia tego planu do publicznego wglądu w dacie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, świadczą o ziszczeniu się przesłanek wynikających z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w konsekwencji przesądzają o tym, że w niniejszej sprawie zastosowanie miały przepisy poprzednio obowiązującej ustawy, tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

Nie można przy tym pomijać okoliczności, że w samej treści zaskarżonej uchwały wskazano, iż została ona podjęta m.in. na podstawie art. 8 ust. 1 i 2, art. 10 ust. 1 i 3 i art. 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto także w odpowiedzi na skargę Rada Miasta [...] wykazywała, że "decyzje planistyczne zapadały zgodnie z procedurą planistyczną przeprowadzoną według przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i przepisów przejściowych". Z niewiadomych jednak względów Sąd pierwszej instancji, nie będąc związany zarzutami skargi, w której wadliwie skarżący zarzucali zaskarżonej uchwale naruszenie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r., dokonał kontroli jej legalności w oparciu o przepisy nie mające zastosowania w toku procedury planistycznej i przy podejmowaniu przez Radę Miasta [...] uchwały z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...].

W niniejszej sprawie doszło zatem do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. jednak z innych przyczyn niż wskazane w skardze kasacyjnej. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uznał za konieczne uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania, celem oceny zgodności zaskarżonej uchwały z mającymi w tej sprawie zastosowanie przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

W związku z koniecznością ponowienia przez Sąd pierwszej instancji kontroli zaskarżonego aktu, tym razem w oparciu o właściwe przepisy regulujące procedurę planistyczną zakończoną uchwaleniem przedmiotowej uchwały, Naczelny Sąd Administracyjny nie odnosi się do tych zarzutów skargi kasacyjnej, w których zarzuca się naruszenie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (czy to bezpośrednio czy w powiązaniu z innymi przepisami).

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 12 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. stwierdzić należy, iż w toku procedury planistycznej nie znajdują zastosowania przepisy K.p.a. Procedura planistyczna jest odrębną procedurą od postępowania administracyjnego uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego.

Odnoszenie się natomiast do zarzutu naruszenia art. 147 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi – z uwagi na przyczyny uchylenia zaskarżonego wyroku – uznać należy za przedwczesne.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 2 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Uznając, że zachodzi w sprawie szczególny przypadek, o którym mowa w art. 206 p.p.s.a., odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.