Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 687/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant referent stażysta Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2014 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego "[...]" Spółka Jawna A. i G. W. z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2011 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego "[...]" Spółka Jawna A. i G. W. z siedzibą w M. kwotę 3.198 zł (słownie: trzy tysiące sto dziewięćdziesiąt osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta L. decyzją z [...] maja 2012 r. określił Przedsiębiorstwu Handlowo Usługowemu "[...]." Spółka Jawna A. i G. W. (dalej zwana: Skarżącą) wysokość podatku na rok 2011 od nieruchomości położonej w L. na kwotę 26.017,00 zł.

Od decyzji tej Skarżąca złożyła odwołanie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i określenie wysokości zobowiązania podatkowego zgodnie z obowiązującym prawem. Wskazała, że Prezydent Miasta niewłaściwie zakwalifikował posiadane przez Skarżącą grunty i błędnie określił zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości jak za działki związane z celem gospodarczym. Skarżąca podniosła, że aby przedmiotowe grunty będące w jej posiadaniu stanowiły przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, muszą być na nich wykonywane czynności wskazujące na prowadzenie działalności gospodarczej. Skarżąca podkreśliła, że obecnie na tych gruntach nie są prowadzone żadne czynności związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżąca podkreśliła, że samo prowadzenie przez nią działalności gospodarczej w zakresie kupna i sprzedaży nieruchomości oraz budowy obiektów mieszkaniowych i handlowych nie oznacza, że określone użytki będące w jej posiadaniu są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Powstałe w wyniku podziału geodezyjnego przeprowadzonego w 2008 r. działki stanowią nadal grunty zadrzewione i zakrzewione, tym samym przyjęcie przez Prezydenta za moment zajęcia gruntu na działalność gospodarczą datę dokonania podziału nieruchomości nie jest właściwy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej zwana: SKO) decyzją z [...] grudnia 2013r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta L..

SKO w motywach uzasadnienia wskazało, że spór w sprawie sprowadza się do interpretacji pojęcia "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej".

SKO podkreśliło, że działalność gospodarcza prowadzona przez Skarżącą, oznaczona nr "PKD 68.10 Z" zgodnie z treścią rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24.12.2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. z 2007 r. nr 251, poz. 1885 oraz z 2009 r. nr 59, poz. 489) obejmuje również swym zakresem kupno i sprzedaż nieruchomości własnych lub wydzierżawionych, takich jak: budynki mieszkalne i mieszkania, budynki niemieszkalne, włączając obiekty wystawowe, magazyny, centra handlowe, grunty, oraz podział nieruchomości na parcele, bez rekultywacji gruntów. Tym samym już samo dokonanie podziału gruntu w świetle powyższego należy zakwalifikować, jako czynność w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżąca dokonując podziału nieruchomości (wraz z wydzieleniem układu komunikacyjnego), poczyniła bowiem przygotowania w ramach prowadzonej działalności, do zabudowy deweloperskiej, która to zabudowa będzie stanowiła przedmiot obrotu na rynku nieruchomościami. Ponadto, podzielone nieruchomości (bez dokonanej na nich zabudowy) również mogą stanowić przedmiot obrotu i mieszczą się w przedmiocie działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącą. Zatem zdaniem SKO rację ma Prezydent uznając, że czynność podziału geodezyjnego działek należy zakwalifikować, jako zajęcie gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 ust. 2 oraz art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. 2010, Nr 95, poz. 613) dalej zwana: u.p.o.l.

SKO podkreśliło ponadto, że zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków przy określaniu wymiaru podatku od nieruchomości z racji tego, że nie są wystarczające do określenia podstawy opodatkowania mają znaczenie drugorzędne, a decydujące znaczenie ma w tym wypadku stan faktyczny wykorzystania gruntów występujący w konkretnej sprawie. Podstawowym kryterium wynikającym z art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych rozgraniczającym zaliczenie do przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, podatkiem rolnym czy też podatkiem leśnym jest klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków. Dopiero kolejnym kryterium jest okoliczność, czy grunt został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Zatem jeżeli okaże się, że podatnik posiada użytki rolne i leśne, to należy stwierdzić, czy są one zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.

Zatem zdaniem SKO przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie ma wpływu na zastosowanie stawki podatku w wysokości przewidzianej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zdaniem SKO zdarzeniem, z którym ustawa wiąże powstanie obowiązku podatkowego w przedmiotowej sprawie - tj. opodatkowanie gruntów zadrzewionych i zakrzewionych stawką dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest ich podział. Podział gruntu w przedmiotowej sprawie stanowi element początkowy "ingerencji" w grunt, a nie jak to było do dnia podziału geodezyjnego tylko element posiadania gruntu przez przedsiębiorcę, z którym prawodawca nie wiąże powstania obowiązku podatkowego. Zdaniem SKO na skutek podziału nieruchomości w celu zabudowy deweloperskiej, Skarżąca zajęła te nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej.

Skarżąca złożyła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie decyzji SKO oraz zasądzenie kosztów postępowania Skarżąca zarzuciła jej naruszenie: art. 2 ust. 2 u.p.o.l. poprzez dokonanie błędnej wykładni ww. przepisu i przyjęcie, iż przedmiotowa nieruchomość w związku z dokonanym w 2008 roku jej podziałem geodezyjnym jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej; art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. poprzez jego niezastosowania, w sytuacji, gdy przedmiotowe grunty sklasyfikowane jako nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione korzystają ze zwolnienia od podatku od nieruchomości.

Skarżąca podkreśliła, że z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. jednoznacznie wynika, iż znajdujący się w posiadaniu przedsiębiorcy grunt rolny nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, chociażby mógł być wykorzystywany do prowadzenia na nim działalności gospodarczej - a więc nie dotyczy gruntów zawierających w sobie potencjalną możliwość zajęcia, lecz faktycznie zajętych. Fakt podzielenia gruntu na mniejsze działki nie oznacza zajęcia gruntów na cele prowadzonej działalności.

Skarżąca podkreśliła, że dokonanie geodezyjnego podziału gruntu nie może być równoznaczne z jego gospodarczym wykorzystaniem, czy "zajęciem" gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej. O tym, czy dany grunt jest "zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej" decyduje faktyczne fizyczne wykorzystywanie, a nie jedynie zakres wpisu do rejestru sądowego przedmiotu prowadzenia działalności gospodarczej Skarżącej.

W ocenie Skarżącej organy dokonały błędnej interpretacji przepisu art. 2 ust. 2 u.p.o.l. w zakresie pojęcia "zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej" oraz bezzasadnie odmówiły zastosowania przepisu art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., na podstawie którego przedmiotowa nieruchomość jest zwolniona od podatku od nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jedn. tekst Dz. U z 2012 poz. 2170 z późn. zm., w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja organu II instancji narusza prawo w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach.

W ocenie Sądu, lektura zaskarżonej decyzji nie pozostawia wątpliwości, iż organ podatkowy dokonał błędnej wykładni przepisu art. 2 ust. 2 oraz art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (jedn. tekst Dz. U z 2014 r., poz. 849 z późn. zm. - w dalszej części uzasadnienia przywoływanej jako: u.p.o.l.). Ustawodawca w przywołanej normie prawnej, tj. w art. 2 u.p.o.l. wskazał przedmiot opodatkowania w podatku od nieruchomości. Stosownie do ust. 1 tegoż przepisu, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane prowadzeniem działalności gospodarczej. Jednocześnie w ustępie 2 wskazanego przepisu organ wskazał, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W art. 7 natomiast, ustawodawca zawarł katalog zwolnień przedmiotowych w podatku od nieruchomości, zgodnie z którym zwalnia się od podatku od nieruchomości m. in. grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l.).

W przedmiotowej sprawie, organy określiły zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na rok 2011 za grunty, które stosownie do zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków prowadzoną dla Miasta L. przez Starostwo Powiatowe w L., oznaczone zostały symbolem Lz. Grunty takie, stosownie do § 68 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Rolnictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U z 2001, Nr 38, poz. 454 z późn. zm.), stanowią grunty leśne, a konkretnie grunty zadrzewione i zakrzewione. Stosownie do przytoczonego art. 2 ust. 2 u.p.o.l. grunty takie nie podlegają podatkowi od nieruchomości, chyba że zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.

Organ odwoławczy uznał, że grunty stanowiące własność Skarżącej, która (co stanowi okoliczność niesporną) prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą m. in. w zakresie kupna i sprzedaży nieruchomości oraz budowy obiektów mieszkaniowych i handlowych, zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, albowiem w 2008 r. dokonany został podział geodezyjny tychże nieruchomości, co – w ocenie organu – przesądza o zajęciu jej na prowadzenie działalności gospodarczej.

Z powyższego wynika zatem, że kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest opodatkowanie podatkiem od nieruchomości należącego do przedsiębiorcy niezabudowanego gruntu, sklasyfikowanego w ewidencji gruntów i budynków jako grunt leśny. Zatem, aby rozstrzygnąć przedmiotową kwestię konieczna jest analiza przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości określonego w art. 2 u.p.o.l.

Jak wyżej wskazano, zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane, tj. grunty, budynki lub ich części, a także budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast w myśl ust. 2 tegoż artykułu opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Zatem wszelkiego rodzaju użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Tym samym w celu wyinterpretowania normy prawnej wynikającej z tego przepisu konieczna jest interpretacja pojęcia "gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej".

W tym miejscu wskazać należy, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia "gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej", gdyż w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zdefiniowano jedynie pojęcie "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej". Skoro w tym samym akcie prawnym ustawodawca raz używa pojęcia "grunty zajęte" a raz używa pojęcia "grunty związane", zatem oczywistym jest że pojęcia te nie są tożsame, ale mają różny zakres znaczeniowy. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że zakres znaczeniowy obydwu pojęć przedstawia się w ten sposób, iż grunt zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej zawsze będzie gruntem związanym z prowadzeniem tej działalności, natomiast grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zawsze będzie gruntem zajętym na prowadzenie działalności gospodarczej (wyrok WSA w Lublinie z 24.10.2007 r., I SA/Lu 327/07). Termin "zajęcie na działalność gospodarczą" oznacza silniejsze powiązanie przedmiotu opodatkowania niż "związanie z tą działalnością", dlatego do uznania gruntu rolnego lub lasu za zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej nie wystarcza samo tylko posiadanie przez przedsiębiorcę lub inną osobę,

Sąd podziela w całości wyrażoną w uzasadnieniu wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2009 r. (sygn. akt III SA/Wa 2130/08 oraz III SA/Wa 2129/08), iż w sytuacji braku definicji legalnej pojęcia "zajętych", określenie to należy interpretować według jego językowego znaczenia. Zgodnie z definicjami zawartymi w Uniwersalnym słowniku języka polskiego pod redakcją prof. Stanisława Dubisza (Tom 5, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, s. 468) wyraz "zająć", "zajmować" oznacza – zapełnić (zapełniać), wypełnić (wypełniać) sobą lub czymś jakąś przestrzeń, powierzchnię, zaś zwrot "zająć się", "zajmować się" oznacza – zacząć coś robić lub pracować nad czymś, wykonywać jakąś pracę. Z definicji tych wynika, iż przez pojęcie "gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" należy rozumieć faktyczne wykonanie konkretnych czynności, działań na gruncie powodujących osiągnięcie konkretnego rezultatu lub dokonanie zamierzonych celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jak trafnie wskazał sąd w powołanych wyrokach, tym samym w kontekście przedmiotu opodatkowania u.p.o.l. sformułowanie "gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" oznacza, że na gruncie muszą być wykonywane rzeczywiste czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej. Czynności te muszą być wykonywane w sposób trwały i tak, że w zasadzie wykluczają prowadzenie innej działalności, tj. rolniczej lub leśnej. Będzie tak np. w przypadku wyłączenia gruntu rolnego (lub leśnego) z produkcji rolnej (leśnej) i przeznaczenie go na prowadzenie działalności gospodarczej. Jeżeli natomiast wydzierżawiony, czy też nabyty grunt sklasyfikowany jako rolny lub las jest w posiadaniu przedsiębiorcy, który nie wykorzystuje go na prowadzenie działalności, to nie ma podstaw do opodatkowania tego gruntu podatkiem od nieruchomości. Powinien on w dalszym ciągu podlegać opodatkowaniu podatkiem rolnym albo leśnym.

W ocenie Sądu przez pojecie gruntów sklasyfikowanych jako użytki rolne lub las zajętych na prowadzoną działalność gospodarczą należy także rozumieć podjęcie przez przedsiębiorcę na tych gruntach działań zmierzających do osiągnięcia przychodu, w tym także czynności przygotowawczych, m. in. polegających na budowie inwestycji przeznaczonej do tej działalności. Chodzi tutaj o działania faktyczne na gruncie polegające na ingerencji w grunt w taki sposób, aby powodowały one zmiany w gruncie uniemożliwiające jego wykorzystanie jako grunt rolny lub las, tj. rozpoczęcie działań na gruncie. Słusznie zatem, w ocenie Sądu wskazuje Skarżąca, że z treści przepisu art. 2 ust. 2 u.p.o.l. jednoznacznie wynika, iż znajdujący się w posiadaniu przedsiębiorcy grunt rolny (lub las) nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, chociażby mógł być wykorzystywany do prowadzenia na nim działalności gospodarczej. Sąd za trafny uznaje pogląd, że podatkiem od nieruchomości nie jest objęty grunt zawierający w sobie potencjalną możliwość zajęcia, lecz faktycznie zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Stąd, słuszne jest stanowisko, że sam fakt podzielenia gruntu na mniejsze działki nie oznacza zajęcia gruntów na cele prowadzonej działalności. Dopiero stwierdzenie, że sporne grunty są użytkowane (wykorzystywane) przez podatnika gospodarczo, uzasadniałoby objęcie ich opodatkowaniem w podatku od nieruchomości, stosownie do treści art. 2 ust. 2 u.p.o.l...

Uznanie przez organ podatkowy, że podział nieruchomości stanowi jej zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej, stanowi – w ocenie Sądu – nieuprawnione utożsamianie pojęcia "zajęcia gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej" ze zdefiniowanym w u.p.o.l. pojęciem "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej". W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do brzmienia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. za grunty (budynki i budowle) związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty (budynki i budowle) będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem wyjątków wskazanych w tym przepisie. budynków gruntów. Zastosowanie definicji gruntów "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" do gruntów będących w posiadaniu Skarżącej, uzasadnia jedynie uznanie, że podlegają one na tym etapie (tj. w sytuacji posiadania ich przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą, ale nie wykorzystywania ich w ten sposób przez ten podmiot) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. To natomiast, jak słusznie zwróciła uwagę Skarżąca przesądza o dokonaniu przez organ podatkowy rozszerzającej wykładni pojęcia "zajęcie".

W rozpoznawanej sprawie organ uznał bowiem, iż podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nabyty przez Skarżącą grunt sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako grunty zadrzewione lub zakrzewione, dla których Skarżąca uzyskała decyzję o podziale geodezyjnym. W ocenie organu okoliczności te wskazują, że przedmiotowy grunt został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej przez Skarżącą, o którym mowa w art. 2 ust. 2 u.p.o.l. i powinien zostać opodatkowany podatkiem od nieruchomości.

Z taką ocenę Sąd nie może się zgodzić, gdyż jak wynika z akt sprawy Skarżąca na gruncie nie dokonała żadnych zmian powodujących jego wykorzystywanie w działalności gospodarczej. Grunt nadal w ewidencji gruntów i budynków widnieje jako grunt zadrzewiony lub zakrzewiony, a Skarżąca nie wykonała na nim faktycznie konkretnych czynności. Za takie nie można uznać jedynie uzyskanie decyzji o podziale geodezyjnym, które przecież sama w sobie nie zmienia przeznaczenia gruntu ani też nie daje podstawy do zmiany w ewidencji gruntów i budynków dotychczasowych zapisów, czy wreszcie nie zmienia sposobu wykorzystywania gruntu tego gruntu.

Z tych względów decyzja określająca podatek od nieruchomości z tytułu samego posiadania gruntu zaklasyfikowanego jako grunt rolny narusza art. 2 ust. 2 u.p.o.l., poprzez jego błędną wykładnię.

Z przepisu tego bowiem jednoznacznie wynika, iż klasyfikacja gruntu w ewidencji gruntów i budynków jako użytku rolnego powoduje jego opodatkowanie podatkiem rolnym i wyłączenie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Jedynie w jednym przypadku możliwe jest opodatkowanie podatkiem od nieruchomości użytku rolnego. Mowa tutaj o sytuacji, gdy grunt jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej (innej niż działalność rolnicza). W sytuacji, gdy z ewidencji gruntów i budynków wynika w sposób niezbity, że grunty zostały sklasyfikowane jako las (lub użytki rolne), to aby opodatkować takie grunty podatkiem od nieruchomości należy udowodnić, że są one zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Sąd podziela wyrażany w orzecznictwie oraz w doktrynie pogląd, iż "zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej" dotyczy tylko takich gruntów, na których faktycznie w danym momencie działalność taka jest prowadzona oraz że w rzeczywistości na gruncie są wykonywane czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej (por. Morawski W. (red.), Brzezicki T., Lasiński-Sulecki K., Łunarski O., Majka P., Wantoch-Rekowski J., Podatek od nieruchomości w orzecznictwie sądów administracyjnych. Komentarz. Linie interpretacyjne. LEX, 2013). Działania faktyczne rozumieć należy jako obserwowalne na gruncie, których prowadzenie uniemożliwia dotychczasowe (tj. rolne lub leśne) wykorzystanie danego gruntu.

W przedmiotowej sprawie organ podatkowy nie wykazał, iż grunty zostały faktycznie zajęte na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej przez Skarżącą. Z tych wszystkich względów Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zobowiązane będzie do ponownego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem okoliczności faktycznych podnoszonych przez Stronę oraz oceny prawnej wyrażonej przez Sąd.

Dodatkowo Sąd zwrócił uwagę, że jak wynika z akt sprawy przedmiotem opodatkowania są grunty o łącznej powierzchni 34.689 m2. Jednakże z decyzji SKO wynika, że Skarżąca jest właścicielem gruntów o powierzchni 28.622 m2. Organ zatem ponownie rozpatrując sprawę weźmie i tę okoliczność pod uwagę i ustalając wysokość zobowiązania podatkowego, wskaże jakie grunty (o jakiej powierzchni) podlegać będą opodatkowaniu, a które będą podlegać stosownemu wyłączeniu z opodatkowania.

Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., i art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a.