Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 107/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Powołane przepisy: article: art.40, 42
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: art.37 ust.1
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 134 par.1, art. 145 par.1 ust.1 lit.c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędzia Jerzy Stelmasiak, Bogusław Wiśniewski (spr.) ( asesor WSA), Protokolant Stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2004 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty Powiatowego z dnia [...], które nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej J. P. 10,00 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Sygn akt. II SA 107 / 03

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty

z dnia [...] października 2002 r znak : [...]

udzielającą J.S. pozwolenia na użytkowanie segmentu budynku

gospodarczego zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej na działce

nr.1115 w H. przy W. oznaczonego na planie

zagospodarowania działki symbolem " 3 ". Organ odwoławczy nie podzielił

argumentacji odwołującej się J.P. , według której w sprawie doszło do

naruszenia zasad postępowania administracyjnego. Dowodziła ona , iż orzeczenie

Starosty oparte zostało na orzeczeniu Naczelnego Sądu

Administracyjnego , które dotyczyło innego obiektu budowlanego .

Wskazywała na pominięcie przy orzekaniu faktu nie wywiązania się przez

zobowiązaną z nałożonych obowiązków w terminie wskazanym w decyzji , co

zdaniem odwołującej się prowadziło do jej wygaśnięcia . Zdaniem odwołującej się

zaskarżona decyzja nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia dla zastosowania

przepisów prawa budowlanego z 1974r , a także narusza prawo materialne poprzez

udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku w sytuacji, gdy bezsporny fakt nie

wykonania obowiązków nałożonych na J.S. w terminie nakładał na

organ nakazanie rozbiórki samowolnie wzniesionego obiektu.

W ocenie Wojewody decyzja Starosty była

prawidłowa. W motywach rozstrzygnięcia podano, iż decyzją z dnia [...] lipca 1998 r

znak : [...] wydaną przez Kierownika Urzędu Rejonowego nałożono na J.S. obowiązek wykonania określonych

robót budowlanych mających doprowadzić, wybudowany przez nią bez stosownego

pozwolenia na budowę , budynek gospodarczy do stanu zgodnego z prawem. W

toku postępowania administracyjnego ustalono, iż w sprawie istnieje podstawa do

odrębnego potraktowania każdego z kilku segmentów budynku jako samodzielnych

części. Decyzją z dnia [...]września 2000 r znak. [...] Starosta

udzielił wnioskodawczyni pozwolenia na użytkowanie

części przedmiotowego budynku oznaczonego na planie zagospodarowania działki

symbolem " 1". Skargę na decyzję Wojewody utrzymującą powyższą

decyzję w mocy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 9 kwietnia

2002r (sygn.akt II SA / Lu 1730/ 00 ). 28 sierpnia 2002r J.S.

wystąpiła o udzielenie pozwolenia na użytkowanie pozostałych części budynku

oznaczonych na planie zagospodarowania działki symbolami " 2 " i " 3 ". Wyjaśniła ,

iż przedstawiła wszystkie wymagane dokumenty i poinformowała o wykonaniu

zaleceń nakazanych jej decyzjami. Według organu odwoławczego podnoszony

zarzut niedotrzymania terminu wykonania nakazanych robót nie ma znaczenia ,

skoro budynek został wykonany i nie stanowi zagrożenia dla zdrowia i mienia ludzi.

Skarżąc decyzję Wojewody do Naczelnego Sądu

Administracyjnego J.P. ponownie podniosła zarzut wykonania przez

J.S. nałożonych na nią obowiązków po terminie wskazanym w decyzji.

.W jej ocenie skutkiem tego powinno być wygaśnięcie decyzji, co prowadzi do

wniosku , iż nie mogła ona stanowić podstawy dalszych rozstrzygnięć. W istocie

zatem zaskarżona decyzja nie zawiera przekonującego rozstrzygnięcia i

uzasadnienia zarzutów podnoszonych w odwołaniu.

Odpowiadając na skargę Wojewoda powtórzył wywody zawarte w

uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Błędne jest założenie skarżącej o domniemanym wygaśnięciu decyzji Kierownika

Urzędu Rejonowego z dnia [...] lipca 1998 r w sprawie nałożenia na

J.S. obowiązków mających na celu przywrócenie samowolnie

wybudowanego budynku gospodarczego do stanu zgodnego z prawem wyłącznie w

oparciu o niedochowanie terminu w jakim czynności te miały być wykonane. Skutku o

takim charakterze nie sposób wywieść z przepisów art.40 i 42 ustawy z dnia 24

października 1974r prawo budowlane ( Dz.U Nr.38 poz. 229 ze zmianami

)stanowiących podstawę orzekania w sprawie, które w ogóle nie zajmują się

konsekwencjami uchybienia terminu do wykonania obowiązków. Możliwość

orzeczenia o wygaśnięciu decyzji w trybie art.162 § 2 kpa wymaga natomiast

wydania decyzji co w sprawie nie miało miejsca. Za trafny uznać należy pogląd

wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 kwietnia 2002r

sygn. akt II SA /Lu 1730/00 stwierdzający, iż nałożony na adresata termin w trybie

art.40 powołanej ustawy ma charakter porządkowy . Wykonanie zatem obowiązku w

terminie późniejszym nie powoduje , że decyzja w tym przedmiocie wygasa. Nie jest

to bowiem tzw. decyzja czasowa, która obowiązuje przez określony termin jej

ważności jak np. decyzja koncesyjna czy decyzja o pozwoleniu na budowę ,

nakładająca obowiązek rozpoczęcia robót budowlanych przed upływem 2 lat od dnia

w którym decyzja stała się ostateczna ( art.37 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r

Prawo budowlane( tekst jedn. Dz.U z 2000 r Nr.106 poz.1126 ze zmianami ).

Decyzja podlega natomiast uchyleniu z innych powodów. Sąd na mocy art.134 §

1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi ( Dz.U Nr.153 , poz. 1270 ) rozstrzygając w danej sprawie nie jest

bowiem związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oczywistą wadą decyzji wydanej przez Starostę jest brak jej

uzasadnienia faktycznego i prawnego co czyni skutecznym zarzut naruszenia

art.107 kpa. Na powyższe uchybienie skarżąca wskazywała już w odwołaniu od

decyzji , jednak organ odwoławczy nie uznał za stosowne odnieść się do

podnoszonej kwestii. Jeśli organ odwoławczy nie usuwa naruszenia prawa

dokonanego przez organ I instancji to utrzymując w mocy bez zmian decyzję

pierwszoinstancyjną także dopuszcza się naruszenia prawa. Nie można uznać za

spełnienie wymogu art. 107 kpa powołanie się w uzasadnieniu decyzji wyłącznie na

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłego w innej sprawie . Zgodzić się

należy z poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 16 lutego

1994r (sygn akt III ARN 2/ 94 ) ,iż wyczerpujące i wszechstronne uzasadnienie

orzeczenia ma szczególne znaczenie wówczas, gdy w sprawie występują rozbieżne

interesy stron, a rozstrzygnięcie musi przedłożyć jeden z tych interesów nad drugi.

Wtedy szczególnie istotna rola uzasadnienia leży w tym, aby przekonać stronę , że

jej stanowisko w sprawie zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne

rozstrzygnięcie to przyczyną tego są istotne powody. Ograniczenie się w

uzasadnieniu decyzji do bardzo lapidarnych stwierdzeń z pewnością temu celowi nie

służy.

Sąd wskazuje też na błędne powołanie oznaczenia decyzji Starosty w orzeczeniu

organu odwoławczego. Kwestia ta nie była przedmiotem sprostowania w trybie

art.113 § 1 kpa , co także należy wyjaśnić.

Rozpatrując sprawę ponownie organy administracji rzetelnie ocenią zebrany

materiał dowodowy , wskażą fakty , które uznały za udowodnione, dowody na których

się oparto, oraz przyczyny z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności

– mocy dowodowej.

Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 ust.1 lit.c ustawy z dnia 30

sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało

uchylić zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 , a

wstrzymanie wykonania decyzji oparto na treści art. 152 powyższej ustawy.