Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 242/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 92a ust. 1, 3, 7
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Starszy referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi R. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2018 r. nr [...]; 2) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego R. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, zwanej dalej k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. 1), art. 92a ust. 1, 3 i 7 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 58), art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm. dalej jako u.r.d.), § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm. dalej jako rozporządzenie w sprawie warunków technicznych), załącznika nr 1 poz. 1.1.14 lit. a) rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U. z 2015 r. poz. 776) oraz Ip. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł (słownie: dwa tysiące złotych) - utrzymał w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu podnosił, że zaskarżoną decyzją nałożono na strony karę pieniężną w wysokości 2.000 zł (słownie: dwa tysiące złotych). Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowaną jako niebezpieczna - za każdy pojazd, tj. za naruszenie określone w Ip. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Dokonanie powyższego naruszenia stwierdzono podczas przeprowadzonej

w dniu [...] października 2018 r. w miejscowości S. na drodze krajowej nr [...] kontroli drogowej ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów 40000 kg wraz z naczepą ciężarową marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował Pan R. K. W chwili zatrzymania do kontroli, kierujący wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy z R. do P. w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy, R. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą PHU "[...]" Transport – Spedycja R. K. Podczas kontroli stwierdzono widoczne szerokie pęknięcie na całej szerokości roboczej tarczy hamulcowej prawego przedniego koła. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] października 2018 r.

Pismem z dnia [...] października 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, jako organu I instancji, zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu.

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji administracyjnej z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 2.000 zł (słownie: dwa tysiące złotych).

W dniu [...] grudnia 2018 r. strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji,

w którym wniosła o jej uchylenie. Przedmiotowej decyzji strona zarzuca naruszenie:

- art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego,

- art. 107 k.p.a. poprzez niezrozumiałe i niepoparte dowodami uzasadnienie faktyczne decyzji,

- art. 92c ustawy o transporcie drogowym poprzez niezastosowanie w sprawie,

- art. 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego poprzez niezastosowanie w toku kontroli.

Skarżący podnosił, iż uzasadnienie decyzji organu I instancji jest nieprawidłowe. Następnie strona neguje samą usterkę i metodologię ustalenia, że była to usterka szeroka. Organ I instancji miał nie przeprowadzić właściwie postępowania dowodowego. Zdaniem skarżącego, nie mógł on mieć wpływu na powstanie przedmiotowego naruszenia, ponieważ usterka powstała w trakcie przewozu drogowego. Strona wskazuje, iż takie usterki mogą powstać w każdej chwili, np. po wjechaniu rozgrzanymi tarczami hamulcowymi w zimną wodę.

Organ II instancji, po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, zważył co następnie:

Zgodnie z art. 189a § 2 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:

1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,

2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia,

3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,

4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,

5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,

6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.

W rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a

w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (utd). W odniesieniu zaś do wysokości kary to należy zauważyć, iż art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1) w zw. z załącznikiem nr 3 do utd określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

W rozpatrywanej sprawie nie ma również zastosowania art. 189e oraz f k.p.a. Do decyzji nakładanych na podstawie art. 92a utd w zw. z art. 93 ust. 1 utd mają bowiem zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 92c

ust. 1 pkt 1 utd, w odniesieniu do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku także art. 92 b ust. 1 utd.

W tym względzie także ma zastosowanie norma kolizyjna określona w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., która stanowi, iż w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych: odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa k.p.a. w tym zakresie nie stosuje się.

Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. 1) ustawy o transporcie drogowym, obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

Stosownie do treści art. 66 ust. 1 ustawy - prawo o ruchu drogowym, pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego:

1) nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę;

2) nie zakłócało spokoju publicznego przez powodowanie hałasu przekraczającego poziom określony w przepisach szczegółowych;

3) nie powodowało wydzielania szkodliwych substancji w stopniu przekraczającym wielkości określone w przepisach szczegółowych;

4) nie powodowało niszczenia drogi;

5) zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne posługiwanie się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy równoczesnym jej obserwowaniu;

6) nie powodowało zakłóceń radioelektrycznych w stopniu przekraczającym wielkości określone w przepisach szczegółowych.

W myśl § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, hamulce pojazdu powinny zachowywać wymaganą sprawność niezależnie od drgań i wpływów atmosferycznych, na jakie są narażone w normalnych warunkach eksploatacji.

Zgodnie z art. 92a ust 1, 3 i 7 pkt 1) ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem

z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie, (ust. 1). Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych, (ust. 3). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa

w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane

w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip. 1-9 (ust. 7 pkt 1).

Stosownie do treści Ip. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu

hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowaną jako niebezpieczna - za każdy pojazd sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2.000 zł.

Powołany przepis art. 66 ust. 1 ustawy - prawo o ruchu drogowym określa wymagania dla pojazdu uczestniczącego w ruchu drogowym. Wymagania te dotyczą budowy pojazdu, jego wyposażenia, a także utrzymania pojazdu. Z tego przepisu jednoznacznie wynika, że pojazd uczestniczący w ruchu drogowym nie może stwarzać zagrożenia dla osób w nim jadących, ale także dla innych uczestników ruchu drogowego. Korzystanie z pojazdu nie może narażać kogokolwiek na szkodę. Warunki techniczne pojazdu i jego niezbędne wyposażenie określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia.

Przepisy tego rozporządzenia określają, jakie warunki muszą spełniać hamulce pojazdu. Z treści § 15 ust. 1 tego rozporządzenia wynika, że hamulce pojazdu powinny zachowywać wymaganą sprawność niezależnie od drgań i wpływów atmosferycznych, na jakie są narażone w normalnych warunkach eksploatacji.

Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazuje, że w dniu [...] października 2018 r. kierujący pojazdem, R. K., wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy z R. do P. w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy R. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą PHU "[...]" Transport - Spedycja R. K. Skontrolowany przewóz strona wykonywała ciągnikiem samochodowym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą ciężarową marki [...] o numerze rejestracyjnym [...].

Przeprowadzona kontrola techniczna pojazdu wykazała widoczne szerokie pęknięcie na całej szerokości roboczej tarczy hamulcowej prawego przedniego koła. Wskazane usterki utrwalono na dokumentacji fotograficznej dołączonej do akt sprawy. Na podstawie załącznika nr 1 poz. 1.1.14 lit. a) rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, nadmierne zużycie bębna hamulcowego lub tarczy hamulcowej; korozja, rysy lub pęknięcia na powierzchni tarczy hamulcowej; niepewne mocowanie jest kwalifikowane jako usterka istotna i stwarzająca zagrożenie. Zatem usterki układu hamulcowego stwierdzone w skontrolowanym pojeździć zostały uznane za niebezpieczne.

Uwzględniając powyższe, słusznie organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 ustawy

o transporcie drogowym i Ip. 9.2 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu należy wskazać, że protokół kontroli drogowej nr [...] jest istotnym dowodem w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Warto podkreślić, iż w toku postępowania, strona nie wniosła żadnych uwag dotyczących informacji zawartych w protokole z dnia kontroli. Organ II instancji informuje stronę, iż protokół podpisuje kontrolujący i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli, jak również może odmówić jego podpisania.

Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2008 roku (II GSK 89/08) protokół kontroli ma cechy dokumentu urzędowego

w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Protokół jako dokument urzędowy korzysta

z wiarygodności zawartych w nim ustaleń.

Dokument urzędowy stanowi podstawowy element materiału dowodowego

w postępowaniu administracyjnym. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organy administracji są więc zobowiązane uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego. Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny.

Dokonana przez stronę ocena protokołu kontroli drogowej jest nieprawidłowa, gdyż bardzo wyraźnie opisano w nim, jakiego naruszenia dopuściła się strona. Jeżeli skarżący miał wątpliwości dotyczące protokołu kontroli drogowej, to mógł je zgłaszać

w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego w sprawie. Ponadto w takiej sytuacji kierowca nie powinien podpisywać protokołu kontroli drogowej. Organ

II instancji nie widzi żadnych nieprawidłowości, jeżeli chodzi o protokół z dnia kontroli.

Nie można podzielić poglądu strony, że po dokonanej kontroli pojazd został dopuszczony do dalszej jazdy. Jak strona sama wskazała dowód rejestracyjny pojazdu został zatrzymany. Po zatrzymaniu dowodu rejestracyjnego strona zapewne została ustnie poinformowana o konsekwencjach takiego zatrzymania i otrzymała pokwitowanie.

W związku z tym strona powinna zjechać na bezpieczny parking, czyli de facto zakazano stronie dalszej jazdy niż do najbliższego bezpiecznego parkingu. Powyższe wynika z art. 132 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.

z 2018 r. poz. 1990). Dlatego niesłuszny jest zarzut dotyczący naruszenia rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie kontroli ruchu drogowego. Na marginesie należało zauważyć, że we wskazanym rozporządzeniu nie ma artykułów, lecz są paragrafy.

Strona, jako profesjonalny podmiot gospodarczy, powinna zapewnić należyty stan techniczny posiadanym pojazdom. Podniesiony argument, że rozgrzane tarcze hamulcowe pękają po wjechaniu w zimną wodę, nie może zostać przyjęty. Jest to sytuacja, która nie powinna mieć miejsca. Zdarza się w przypadku nadmiernie wyeksploatowanych elementów lub części niskiej jakości. Nie mniej jednak, to strona ma tak utrzymywać pojazd, aby do takich sytuacji nie dochodziło.

Należy wskazać, że kierowca kontrolowanego pojazdu R. K., podpisał protokół kontroli drogowej bez wnoszenia jakichkolwiek uwag. W związku z tym oświadczenie tego kierowcy z dnia [...] października 2018 r. należy uznać za niewiarygodne.

Z zebranego materiału dowodowego ponad wszelką wątpliwość wynika, że na tarczy hamulcowej prawego przedniego koła kontrolowanego pojazdu znajdowało się widoczne szerokie pęknięcie na całej szerokości. Wystarczy spojrzeć do dokumentacji fotograficznej wykonanej w trakcie kontroli drogowej, która to dokumentacja znajduje się w aktach sprawy, aby zobaczyć, że pęknięcie było szerokie.

Podkreślenia wymaga fakt, że błędnym jest pogląd, iż to wyłącznie na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek zgromadzenia dowodów, które świadczą na korzyść strony i mogą być podstawą do zmniejszenia lub uchylenia kary pieniężnej.

Powyższe potwierdza wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 września 2008 r., I SA/Wa 661/08, zgodnie z którym zakres materiału dowodowego, niezbędnego do rozstrzygnięcia, wynika z treści żądania strony, a organ winien podjąć stosowne działania, w tym również żądać od strony przedstawienia dokumentów na poparcie jej twierdzeń, w celu ustalenia stanu faktycznego. Zasada oficjalności postępowania dowodowego nie oznacza jednak, że w jego toku strona może zachowywać się biernie, ponieważ to na stronie spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń

z których wywodzi ona określone, korzystne dla siebie skutki prawne. Przytoczony wyżej pogląd potwierdził NSA w wyroku z dnia 7 lutego 2008 r., II OSK 2020/06,

w którym wskazał, iż zasada określona w art. 77 § 1 k.p.a., nie może być tak rozumiana, iż nawet jeśli strona ma w sprawie interes prawny, niezależnie od tego, czy działa osobiście, czy też przez pełnomocnika, to organ administracji publicznej ma obowiązek poszukiwania dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności leżących w interesie strony. Strona nie może zasadnie oczekiwać, że organ administracji publicznej, niejako w jej interesie, dysponując już określonym materiałem dowodowym, będzie poszukiwał jeszcze innych dowodów, które prowadziłyby do obalenia ustaleń dokonanych na podstawie już zgromadzonych dowodów.

W ocenie organu odwoławczego postępowanie administracyjne w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i tym samym nie naruszył art. 77

§ 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ I instancji pouczył stronę o przysługujących jej prawach oraz w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się do całej problematyki sprawy. Tym samym organ I instancji, jako organ administracji publicznej, prowadził postępowanie w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Swoje rozstrzygnięcie organ I instancji oparł na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli i prawidłowo dokonał jego wszechstronnej oceny. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wiarygodny.

Zdaniem organu II instancji, organ I instancji w sposób kompletny i prawidłowy zebrał materiał dowody w sprawie, który pozwala na jednoznaczne rozstrzygnięcie. Nie można także postawić zarzutu, iż został on oceniony w sposób dowolny na podstawie wybiorczej analizy materiału dowodowego. Organ I instancji dokonał także prawidłowej

subsumcji ustalonego stanu faktycznego do obowiązujących przepisów prawa, a także uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji, w sposób wymagany przez normę prawa. Należy wskazać, że strona skarżąca nie została pozbawiona możliwości udziału

w postępowaniu i mogła wypowiadać się co do zebranych w sprawie dowodów. Strona

została prawidłowo zawiadomiona o wszczęciu względem niej postępowania administracyjnego. W przedmiotowym postępowaniu strona miała prawo składać własne wnioski dowodowe, jak i również odnieść się do już zgormadzonego materiału dowodowego.

Organ odwoławczy informował, że materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy w pełni potwierdza fakt naruszenia przepisów przez stronę. Kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie ustawy o transporcie drogowym są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Ustalone kary nie podlegają obniżeniu nawet w przypadku incydentalnego charakteru wykonywanego przewozu. Nakładane są w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Podkreślić przy tym trzeba, że ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej od możliwości finansowych, zdarzeń losowych czy rodzaju wykonywanego zawodu lub prowadzonej działalności przez stronę.

Ponadto należy wskazać, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c ustawy

o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania

w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem,

a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym doszło w wyniku działań skarżącego, dlatego brak jest podstaw do zmiany decyzji i umorzenia postępowania

w całości.

Skargę na decyzję administracyjną Głównego Inspektora Transportu Drogowego o numerze [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. Działając na podstawie art. 50 i nast. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wniósł R. K.

Zaskarżył w całości decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2019 r. o numerze [...] i wnosił o:

- jej uchylenie w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r.,

- zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów opłaty sądowej.

W uzasadnieniu skargi podnosił, iż dnia [...] października 2018 r. przeprowadzono kontrolę będącego w prawnej dyspozycji strony zespołu pojazdów (ciągnik siodłowy marki [...] o nr rej. [...], naczepa marki [...] o nr rej. [...]), którego kierowcą był R. K. Podczas cyt: "organoleptycznej (wstępnej) kontroli stanu technicznego stwierdzono, że ciągnik samochodowy marki [...] o nr rej. [...] posiada następujące usterki zakwalifikowane jako niebezpieczne ujęte w rozporządzeniu MSWiA (...) widoczne szerokie pęknięcie na całej szerokości roboczej tarczy hamulcowej prawego przedniego koła (łp. 1.11.14)".

Organ zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania wyznaczając 7-dniowy termin na złożenie wyjaśnień i umożliwiając stronie wypowiedzenie się w zakresie stwierdzonych naruszeń. Niestety ze względu na sytuację rodziną i sprawy związane

z obowiązkiem ciągłego sprawowania nadzoru na firmą, strona nie zdążyła złożyć stosownych wyjaśnień. Na podstawie Ip. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nałożono karę w drodze decyzji administracyjnej na kwotę 2000 zł. Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zdaniem skarżącego wydane zostało

z naruszeniem norm prawa materialnego oraz procedury administracyjnej, dlatego też zostało poddane kontroli organu odwoławczego wskutek odwołania złożonego

w administracyjnym toku instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

W toku postępowania na etapie organu II instancji strona złożyła wyjaśnienia wskazując na nieprawidłowe postępowanie organu kontrolnego oraz podniosła argumenty potwierdzające brak wpływu strony na stwierdzone naruszenie. Organ odwoławczy nie podejmując żadnych czynności, wydał w dniu [...] stycznia 2019 r. drugą decyzję

w sprawie, utrzymując w całości w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie skarżącego rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie powinno ostać się w obrocie prawnym jako wydane z rażącym naruszeniem norm prawa materialnego oraz procedury administracyjnej, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania. Decyzja organu I instancji jest podobnie wadliwa, w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia.

Konieczność uchylenia decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. wynika z:

I. naruszenia przepisu art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez niezastosowanie w sprawie;

II. naruszenia art. 7, art. 77 §1, art. 78 §1 oraz art. 123 §1 k.p.a. poprzez nierzetelne przeprowadzenie postępowania administracyjnego, mającego zasadnicze znaczenie dla

wyniku rozstrzygnięcia.

Zdaniem skarżącego postępowanie organów obydwu instancji narusza zasadę demokratycznego państwa prawnego i prowadzi do pogwałcenia zasady legalizmu. Wskazuje, iż w tego typu wyjątkowym postępowaniu organy państwa winny poruszać się z wyjątkową dbałością o przestrzeganie obowiązującego prawa. Na ten temat wypowiedział się w wyroku z dnia 09.10.2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Poznaniu, sygnatura sprawy: III SA/Po 660/13, który wskazał:

"Obiektywny charakter odpowiedzialności administracyjnej powoduje, iż

w postępowaniu administracyjnym, którego odpowiedzialność ta jest przedmiotem, szczególnego znaczenia nabierają gwarancje procesowe przysługujące stronie,

a mające na celu ochronę jej praw. Podkreślić należy, iż regulacje dotyczące wymierzania administracyjnych kar pieniężnych mają charakter regulacji karnych (penalnych), którego to charakteru nie wyłącza orzekanie w ich przedmiocie

w postępowaniu administracyjnym (por. wyroki Sądu Wspólnot Europejskich z dnia 23 września 2006 r., sygn. T-43/02, w sprawie Jungbunzlauer AG v. Komisja Wspolnot Europejskich, Lex nr 227057 oraz z dnia 8października 2008 r., sygn. T- 69/04,

w sprawie Schunk GmbH i Schunk Kohlenstoff-Technik GmbH v. Komisja Wspólnot Europejskich, Lex nr 449065). Powyższe oznacza, iż na organie administracji orzekającym w sprawie ciąży obowiązek przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego, w ramach którego podjęte zostaną wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a .i art. 77 § 1 k.p.a.), w tym zwłaszcza poczynienia ustaleń odnoszących się do podmiotu podlegającego odpowiedzialności oraz przypisywanego mu deliktu administracyjnego".

Skarżący chciał także wskazać na kanwie rozpatrywanego problemu, że zgodnie z art. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej: "Wykonując swoje zadania,

w szczególności w zakresie nadzoru i kontroli, właściwy organ działa wyłącznie na podstawie i w granicach prawa, z poszanowaniem uzasadnionych interesów przedsiębiorcy".

W postępowaniu strona ponad wszelką wątpliwość wykazała, że stwierdzona usterka techniczna wypełniała w chwili kontroli oczekiwania ustawodawcy

w przedmiocie zakwalifikowania usterki jako nagłej i nie dającej się w sposób racjonalny wcześniej przewidzieć. Zdaniem strony skarżącej każdy z organów instancji powyższej kwestii nie rozpoznał dokonując pobieżnej analizy materiału dowodowego

w powyższym zakresie co w sposób znaczący wpłynęło ostatecznie na wydane orzeczenie w sprawie. W ocenie strony skarżącej w ogóle w przedmiocie podnoszonego argumentu mającego bezsporne znaczenie w sprawie nie przeprowadzono czynności wyjaśniających, nie zgromadzono materiału dowodowego potwierdzającego wykluczenie wystąpienia powyższych okoliczności.

Pod rozwagę Sądu strona skarżąca podnosiła fakt, że stwierdzona usterka nie była usterką niebezpieczną kwalifikującą wypełnienie przesłanek nałożenia kary administracyjnej.

Organ kontrolny w dniu kontroli wydał pokwitowanie za zatrzymany dowód rejestracyjny. W pokwitowaniu tym wskazano możliwość dalszej realizacji przewozu, tym samym stwierdzić należy, że ww decyzja wykazuje, że kontrolowany pojazd nie stwarzał zagrożenia dla osób nim jadących, a także dla innych uczestników ruchu drogowego. Nadto wskazywał, że żaden z organów obu instancji nie przeprowadził ustaleń w jakim stopniu rzekomo stwierdzona usterka mogła ww zagrożenie spowodować. Tym samym twierdzenie strony w przedmiocie wydania orzeczenia opartego na domniemaniach, a nie stwierdzeniach organu jest uzasadnione. Argumentował, że strona zamierza poddać przedmiotową tarczę hamulcową ocenie rzeczoznawcy samochodowemu, który określi w sposób wiarygodny ewentualną możliwość stwarzanego zagrożenia, wskaże czy usterka kwalifikuje ww część zamienną jako niebezpieczną, potwierdzi twierdzenie strony, że wystąpienie usterki jest związane ze zdarzeniem nagłym, które miało miejsce bezpośrednio przed kontrolą drogową. Nadto podnosił, że stwierdzenie wystąpienia usterki w powyższym zakresie organ określił organoleptycznie, czyli ocena stanu rzeczywistego jest niczym innym jak subiektywną oceną organu zaistniałej sytuacji. W ocenie strony w chwili kontroli tarcza hamulcowa prawego przedniego koła zachowywała wymaganą sprawność,

w konsekwencji spełnione były warunki zawarte w § 15 ust. 1 Ministra Infrastruktury

w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Względem powyższego nie przeprowadzono żadnego dowodu, na żadnym etapie instancji prowadzonego postępowania.

Skarżący podnosił, że organ odwoławczy w wydanym uzasadnieniu orzeczenia wskazuje, iż strona wobec wydanego pokwitowania za zatrzymany dowód rejestracyjny zobowiązana była - cyt. str. 5 decyzji organu odwoławczego: "(...) zjechać na bezpieczny parking", twierdzenie to jest absurdalnym. Nadmienić należy, że miejsce kontroli tj. S. dk [...], to właśnie bezpieczny parking, czyli w przypadku gdyby stwierdzona usterka była faktycznie usterką niebezpieczną pojazd z miejsca zatrzymania zostałby nieodpuszczony do dalszej jazdy. Ponadto w przypadku stwierdzenia usterki niebezpiecznej i jednocześnie zatrzymania pojazdu w miejscu zagrażającym uczestnikom ruchu drogowego uprawnione podmioty na polecenie uprawnionych organów dokonują usunięcia pojazdu, co w przedmiotowej sytuacji nie miało miejsca. Innymi słowy skoro pojazd został dopuszczony do dalszego korzystania z dróg publicznych stwierdzona usterka nie mogła być zakwalifikowaną jako niebezpieczna. Zatem organ kontrolny postąpił w chwili kontroli dwuznacznie dopuszczając pojazd do dalszego korzystania z dróg publicznych, a jednocześnie kwalifikując stwierdzoną usterkę jako niebezpieczną. Jak wynika z uzasadnienia wydanego orzeczenia fakt wystąpienia stwierdzonej usterki utrwalony został na materiale dowodowym zgromadzonym w przedmiotowej sprawie na wykonanej fotografii. W ocenie strony dowodem na powyższe okoliczności który może stanowić podstawę uznania go (dowodu) do formułowania zarzutu popełnienia naruszenia jest spełnienie podstawowych wymagań takiego dowodu, aby powyższy stanowił dowód na wystąpienie naruszenia. Strona podnosi, że w jej ocenie koniecznym jest aby przedstawiona usterka na fotografii przedstawiała również fragment dowodu rejestracyjnego z widocznym numerem rejestracyjnym kontrolowanego pojazdu. Koniecznym w ocenie strony jest potwierdzenie podpisem kierowcy, że wykonana fotografia stanowiąca dowód w przedmiotowym postępowaniu dotyczy kontrolowanego pojazdu oraz została wykonana w dniu kontroli drogowej będącej fundamentem nałożenia kary.

Uchybienia względem powyższego dyskwalifikują postępowanie dowodowe organu, dyskwalifikują materiał dowodowy, powodują konieczność wycofania wydanych orzeczeń z obrotu prawnego.

Pod rozwagę Sądu skarżący poddał fakt, że działanie organów I i II instancji względem czynności zmierzających do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego były niewystarczające i doprowadziły do wydania decyzji o charakterze uznaniowym. Nie można dojść do innego wniosku biorąc pod uwagę fakt, że strona wykazała brak wpływu na naruszenie, a organy zignorowały materiał dowody zgromadzony w sprawie

i odstąpiły od zastosowania przepisów art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o transporcie drogowym.

Decyzja uznaniowa musi być podjęta w granicach obowiązujących przepisów i nie może mieć cech dowolności. Naczelny Sąd Administracyjny zajął w tej kwestii jednoznaczne stanowisko "działanie w ramach uznania administracyjnego nie oznacza dowolności po stronie organów orzekających (wyrok NSA z 11 czerwca 1981 r., sygn. akt 820/81, opubl. ONSA z 1981 r. nr 1, poz. 57). Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym lub nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 par. 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści" (wyrok NSA z 4 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 1768/99, niepubl.). Obowiązkiem organów jest prowadzenie postępowania i podejmowanie decyzji na podstawie i w ramach obowiązujących przepisów.

Zgodnie z unormowaną w art. 7 k.p.a. - zasadą prawdy obiektywnej, organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. To organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego tak, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. To na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek sporządzania prawidłowego protokołu, spełniającego wymagania formalne i materialne, przeprowadzenia wyczerpującego postępowania administracyjnego i wydania decyzji zgodniej z obowiązującymi przepisami. Służy to ochronie strony postępowania przed próbami nierzetelnego zamieszczania w aktach danych niezgodnych z rzeczywistym przebiegiem czynności, czy też z ustaleniami dokonanymi podczas tych czynności.

W przypadku kontroli z dnia [...] października 2018 r., organ od samego początku prowadził postępowanie z naruszeniem norm prawnych ignorując stan faktyczny oraz zgromadzony materiał dowodowy. Organ II instancji wskazał, iż awaria tarczy hamulcowej nie jest sytuacją, której nie da się przewidzieć i w przedmiotowym przypadku nie ma zastosowanie art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Co więcej Główny Inspektor Transportu wskazał, iż takie zachowanie jest możliwe do przewidzenia i przedsiębiorca powinien nie dopuścić do jego powstania, nadto zaskakującym i nie do przyjęcia jest twierdzenie organu jakoby strona odpowiedzialna jest za stosowanie niskiej jakości części zamiennych. Skarżący wnosił do Sądu

o rozważenie, że organ odwoławczy formułując uzasadnienie wskazując na stronie

6 wydanego orzeczenia podstawę obciążenia strony za stosowanie niskiej jakości części zamiennych nie przedstawił stronie dowodów którymi dysponował aby do powyższych konkluzji mieć uprawnienia. Wskazywał, że uzasadnionym jest twierdzenie, iż organ odwoławczy w powyższym zakresie wydał orzeczenie na podstawie domniemania. W ocenie strony bezspornie stwierdzona usterka jest zakwalifikowania jako zdarzenia nagłe, nie dające się wcześniej przewidzieć. W tej sprawie wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny: "(...)Wobec powyższego należy przyjąć, że P. K. nie dość, że nie miał wpływu na, niczym nieuzasadnione, zachowanie zatrudnianego przez niego kierowcy, to również, że zachowania tego nie mógł przewidzieć, ani też mu zapobiec. Zwłaszcza, gdy w tym kontekście podkreślić również, że możliwość ujawnienia przez przedsiębiorcą tego rodzaju nagannego zachowania kierowcy (oraz możliwość przeciwdziałania mu), które polega na podłączeniu do tachografu cyfrowego takiego niedozwolonego "urządzenia", jakim jest magnes, wobec łatwości (i szybkości) jego montażu oraz demontażu - a więc inaczej niż w przypadku podobnych zabiegów podejmowanych w celu zakłócenia pracy tachografów analogowych, których budowa oraz konstrukcja jest inna - jest praktycznie żadna. (...)" - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.02.2013 r. - II GSK 2080/11.

Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zgodne ze stanowiskiem strony skarżącej, choć dotyczy zachowania się kierowcy, to w przedmiotowym przypadku dotyczy również sytuacji na którą przewoźnik nie miał wpływu. W ocenie skarżącego przewidzenie awarii, która miła miejsce w czasie bezpośrednim przed kontrolą drogową nie było możliwe. W związku z powyższym w ocenie strony skarżącej rzeczywisty stan faktyczny wypełnia dyspozycję art. 92c ustawy o transporcie drogowym, a tym samym zwalnia przedsiębiorcę z odpowiedzialności. W tym miejscu warto podkreślić, iż ustawodawca wprowadzając nowy art. 92c do ustawy o transporcie drogowym precyzyjnie uzasadnił swoje intencje. W uzasadnieniu do projektu ustawy czytamy bowiem, iż istnieje uzasadniona podstawa, aby ograniczyć zasadę "winy obiektywnej". Ustawodawca powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego oraz międzynarodowe orzecznictwo wskazał, iż przedsiębiorca musi mieć możliwość obrony w sytuacji gdy nie miał wpływu na pewne negatywne okoliczności, a w związku z czym nie może ponieść za nie odpowiedzialności. Międzynarodowe orzecznictwo na które powołał się ustawodawca dopuszcza stosowanie "winy obiektywnej" pod warunkiem, iż zagwarantowana jest możliwość uwolnienia się od winy przez wskazanie okoliczności uniewinniających. Gwarancja o której mowa wyżej powinna zostać spełniona, jednakże Organ I i II instancji usilnie starał się wykazać, iż przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność w niemal każdym przypadku i w konsekwencji nałożył karę finansową.

Głównym dowodem w niniejszym postępowaniu jest protokół kontroli, który bez wątpienia jest dokumentem o szczególnej mocy dowodowej przyznanej mu przez art. 76 k.p.a. Jest to bowiem dokument sporządzony w przewidzianej prawem formie przez powołany do tego organ administracji. Protokół kontroli ma szczególną moc dowodową, lecz fakty w nim dowiedzione nie są faktami niewzruszalnymi - absolutnymi. Dowodami

uzupełniającymi ustalenia poczynione w protokole kontroli są: protokół przesłuchania kierowcy, wyjaśnienia strony, dokumenty będące w posiadaniu strony. Skarżący wykazał ponad wszelką wątpliwość, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia i nie mógł przewidzieć zdarzenia nagłego jakim było pęknięcie tarczy. Jakkolwiek można sobie wyobrazić, że przedsiębiorca może przypuszczać, że kierowca może wyjechać po

gwałtownym ostrym hamowaniu z rozgrzaną tarczą w tak dużą kałużę, co spowoduje pęknięcie tarczy. Doporowadzenie do granicznych wartości wytrzymałości części zamiennych jest nie do przewidzenia. Organ odwoławczy wymaga od strony rzeczy niemożliwej.

Niemożliwe jest przewidzenie każdej okoliczności, szczególnie opisanej wyżej.

W ocenie strony skarżącej przedstawione w tym zakresie postępowanie organu odwoławczego jest jawnym złamaniem gwarancji procesowych przysługujących stronie postępowania administracyjnego. Naruszenie tych gwarancji miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Biorąc pod uwagę przytoczone w analizowanym aspekcie argumenty, strona wnioskuje o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji), zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, sąd każdorazowo obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy postępowanie administracyjne zostało prawidłowo przeprowadzone w sprawie przez właściwe organy administracji publicznej. Obowiązany jest przy tym ocenić, czy w sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny, czy stronie skarżącej organy zapewniły możliwość uczestniczenia

w postępowaniu, a także czy organy dokonały prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów materialnoprawnych.

Należy zauważyć, że postępowanie administracyjne jest zorganizowanym procesem stosowania prawa, który obejmuje następujące etapy:

a) ustalenie, jak norma obowiązuje w znaczeniu dostatecznie określonym na potrzeby rozstrzygnięcia;

b) uznanie za udowodniony fakt na podstawie określonych materiałów i w oparciu

o przyjętą teorię dowodów;

c) subsumpcja faktu uznanego za udowodniony, pod stosowaną normę prawną;

d) wiążące ustalenie konsekwencji prawnych faktu uznanego za udowodniony na podstawie stosowanej normy.

Naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego są - zawarte w art. 6

i art. 7 k.p.a - zasada praworządności oraz dochodzenia prawdy obiektywnej. Nakładają one na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym jak i prawnym, w celu ustalenia rzeczywistego stanu sprawy. W myśl art. 77 § 1 k.p.a. organy administracji państwowej zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Treść tego przepisu należy tłumaczyć w ten sposób, że obowiązek przeprowadzenia wszystkich niezbędnych do wyjaśnienia sprawy dowodów obciąża organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona, z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej.

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że doszło do naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jednoznacznych ustaleń faktycznych w sprawie oraz wyjaśnienia zachowania organu

w sytuacji stwierdzenia wystąpienia niebezpiecznej usterki w kontrolowanym pojeździe.

W niniejszej sprawie po przeprowadzonej kontroli stanu technicznego pojazdu należącego do firmy skarżącego stwierdzono szerokie pęknięcie na całej szerokości roboczej tarczy hamulcowej prawego przedniego koła.

Poza oceną organu administracji publicznej pozostał fakt, iż ocena dokonana przez kontrolujących co stanu technicznego pojazdu w związku ze stwierdzoną usterką pozostaje w sprzeczności z wydanym rozstrzygnięciem w sprawie.

Zgodnie z art. 132 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz ust. 2 u.r.d. policjant albo funkcjonariusz Straży Granicznej zatrzyma dowód rejestracyjny (pozwolenie czasowe) w razie stwierdzenia lub uzasadnionego przypuszczenia, że pojazd zagraża bezpieczeństwu

w szczególności po wypadku drogowym, w którym zostały uszkodzone zasadnicze elementy nośne konstrukcji nadwozia, podwozia lub ramy.

W razie zatrzymania dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego) policjant albo funkcjonariusz Straży Granicznej wydaje kierowcy pokwitowanie. Może on zezwolić na używanie pojazdu przez czas nieprzekraczający 7 dni, określając warunki tego używania w pokwitowaniu. Zezwolenie nie może być wydane w przypadkach,

o których mowa w ust.1 pkt 1 lit. a i c, a także w ust.1a pkt 1 lit. a i c oraz pkt 6.

W niniejszej sprawie kierowcy zatrzymanego pojazdu mimo stwierdzonej usterki technicznej – określanej jako niebezpieczna, zatrzymano dowód rejestracyjny, ale jednocześnie wbrew wyżej powołanemu zapisowi nie zastosowano sankcji – braku zezwolenia na dalsze wykonywanie ruchu pojazdu, który ma usterkę niebezpieczną, która to jazda mogłaby stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Takie zachowaniu pracowników organu pozostawia wątpliwości, co do kwalifikacji usterki w związku z jednoczesnym zezwoleniem na kontynuowanie ruchu pojazdu. Zgodnie z § 6 ust. 6 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych - usterki niebezpieczne to - usterki powodujące bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub naruszające wymagania ochrony środowiska w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, które powodują niedopuszczenie do dalszego używania pojazdu.

Organ rozpoznając przedmiotową sprawę w tej kwestii nie zawarł żadnych wyjaśnień, co pozwala uznać za zasadny zarzut braku wszechstronnych wyjaśnień

w sprawie. To na organie spoczywa obowiązek zebrania całego materiału dowodowego, a następnie jego wszechstronnej oceny. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie winien odnieść się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu. Skarżący we wniesionym odwołaniu wskazywał na brak spójności, co do zachowania się pracowników organu i wyrażeniu zgody na kontynuację uczestnictwa pojazdu skarżącego w ruchu drogowym.

Uzasadnienie organu zostało sporządzone z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a.

z powodu, iż organ nie wskazał dlaczego odmawia wiarygodności twierdzeniom strony. Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a. Zasada ta nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody, czy też twierdzenia lub wyjaśnienia strony albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy - okoliczności podnoszonych przez stronę. Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkowi z art. 8 i art. 11 k.p.a. (wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 maja 2019 roku, sygn. akt III SA/Kr 288/19). Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności – art. 15 k.p.a. i art. 78 Konstytucji RP organ dwukrotnie rozpoznaje i rozstrzyga sprawę. W trakcie postępowania odwoławczego niezbędna jest ocena zebranych dowodów, usunięcie ewentualnych naruszeń prawa popełnionych przez organ I Instancji, a także ustosunkowanie się do zarzutów sformułowanych

w odwołaniu, z poszanowaniem wymogów uzasadnienia decyzji administracyjnej określonych w art. 107 § 3 k.p.a.

Nie przesądzając treści rozstrzygnięcia organu, wobec istotnych naruszeń procesowych należało wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję organu I Instancji. Jednocześnie należy zauważyć, iż zarzut naruszenia przepisu art. 92c ust. 1 u.t.d., w tych okolicznościach sprawy, poprzez brak jego zastosowania nie zasługiwałby na uwzględnienie.

Należy zauważyć, iż skarżący należy do podmiotów profesjonalnie wykonujących przewozy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 355 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459, zwana dalej: k.c.), dłużnik obowiązany jest do staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju (należyta staranność). Należytą staranność dłużnika w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej określa się przy uwzględnieniu zawodowego charakteru tej działalności. Pod pojęciem zachowania należytej staranności należy rozumieć sposób postępowania odpowiadający wymaganiom zawartym w obiektywnym wzorcu postępowania. Kwestia niezachowania należytej staranności może być rozpatrywana wówczas, gdy zachowanie podmiotu stanowić będzie odstępstwo od tak ukształtowanego wzorca. Budowa wzorca staranności

w przypadku podmiotów wykonujących przewozy drogowe musi uwzględniać regulację zawartą w art. 355 § 2 k.c. Zgodnie z tym przepisem przy ocenie należytej staranności, w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, należy brać pod uwagę zawodowy charakter tej działalności. Co za tym idzie, należyta staranność wymagana w stosunkach danego rodzaju będzie musiała być oceniana przy uwzględnieniu wiedzy, doświadczenia i umiejętności praktycznych, jakie wymagane są od przedsiębiorcy podejmującego w tym przypadku działalność w zakresie przewozu drogowego. Oceniając należytą staranność podmiotu profesjonalnie zajmującego się wykonywaniem przewozów należy mieć zatem na uwadze wyższe wymagania, które związane są z zawodowym charakterem tej działalności. Zaostrzony wzorzec staranności wpływa na zwiększenie wymagań wobec podmiotu wykonującego przewozy, ułatwia postawienie mu zarzutu niedołożenia należytej staranności,

a zarazem utrudnia mu uchylenie się od odpowiedzialności w razie odstępstwa od wzorca. Podmiot wykonujący przejazd musi mieć świadomość obowiązków, jakie nakładają na niego przepisy prawa. Budowa wzorca staranności w przypadku podmiotów wykonujących przejazdy drogowe powinna również uwzględniać treść bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa.

Natomiast odnośnie terminu "braku wpływu" o którym mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d. można posłużyć się wykładnią dokonywaną przez orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie tego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku sygn. akt. II GSK 404/10 z 6 kwietnia 2011 r. odnośnie "braku wpływu" stwierdził, że "(...) sytuacja taka ma miejsce gdy wyłączną winę za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytą staranność tzn. uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Istnieje tutaj domniemanie odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie prawa przez kierowcę. Przewoźnik organizuje bowiem pracę kierowców i sprawuje nad nimi nadzór. Ponosi on ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego oraz posiada instrumenty prawne i faktyczne, aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowców, tak aby nie dochodziło do naruszenia prawa".

W świetle powyższych rozważań za uzasadnione należy uznać stanowisko organów, że w toku całego postępowania skarżący nie wskazał na jakiekolwiek dowody mogące świadczyć o braku wpływu lub dochowaniu należytej staranności przy niniejszym przewozie.

Organ ponownie rozpoznając sprawę winien dokonać pełnej oceny całego zgromadzonego materiału w sprawie, w tym odnieść się i dokonać oceny zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą w toku postępowania. Dopiero tak oceniony materiał w sprawie będzie mógł stanowić podstawę wydanego rozstrzygnięcia.

Z uwagi na powyższe biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 200 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.