Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 186/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.),, Asesor Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant St. ref. Aleksandra Doruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi T. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych, podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego: oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w G. stwierdził powstanie długu celnego w związku z nielegalnym wprowadzeniem w dniu [...]r. towaru – używanego samochodu osobowego marki [...], rok produkcji [...], nr nadwozia [...] i określił kwotę długu celnego w wysokości łącznej [...]zł, na którą składają się: należne cło w wysokości [...]zł, podatek akcyzowy w wysokości [...]zł oraz podatek od towarów i usług w kwocie [...]zł. Samochód został sprowadzony z N. na [...] tablicach rejestracyjnych i zakupiony na giełdzie samochodowej w G. od nieznanej osoby.

Organ celny I instancji, nie znając ceny transakcyjnej przedmiotowego samochodu określił jego wartość celną przyjmując wartość rynkową podobnego samochodu na podstawie katalogu EUROTAX nr [...] (str. [...]) w wysokości [...]PLN , którą pomniejszył o podatek VAT (22 %), marżę (10 %) i podatek akcyzowy (6,4%), uzyskując wartość samochodu w kwocie [...]zł na podstawie której wyliczył należne cło – [...]zł. Przyjął stawkę celną autonomiczną w wysokości 35 %, lecz nie mniej niż [...]EUR za sztukę. Kwotę długu celnego otrzymano mnożąc [...] EUR przez kurs waluty w chwili jego powstania – [...]r. Następnie ustalono należny podatek akcyzowy w wysokości 6,4 % oraz podatek od towarów i usług w wysokości 22 %.

Jako podstawę prawną swej decyzji, oprócz wskazanych wyżej przepisów Kodeksu celnego, Naczelnik Urzędu Celnego w G. wskazał m.in. art. 2 § 2, art. 13 § 1, art. 16, art. 29§ 1, art. 60, art. 210 § 1, § 2 i § 3, art. 222 § , art. 223 § 2, art. 230 § 1, § 4, R 5 pkt 1 i pkt 2, § 6, art. 242 § 3, art. 242 ze znaczkiem 1 w związku z art. 262 Kodeksu celnego (Dz. U. Nr 23, poz. 117 ze zm.), jak również art. 207 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), części pierwszej-Postanowienia wstępne A-stawki celne ust. 1 pkt b, ust.3 rozporządzenia Rady Ministrów z 20 grudnia 2000 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 119, poz.119), art. 2 ust. 2, art. 6 ust. 7, art. 11 c, art. 11 f, art. 15 ust. 4 i ust. 4 c, art. 18 ust. 1, art. 36 ust. 2 i art. 34 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 2 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 grudnia 2000 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 29, poz. 324). Na koniec organ celny wskazał na autonomię postępowania celnego w stosunku do postępowania karnego (art. 273 Kodeksu celnego) oraz przerwania biegu terminu przedawnienia ze względu na wszczęcie w dniu [...]r. postępowania karnego, które zostało zakończone postanowieniem Sądu Rejonowego w G. [...]r. sygn. akt [...].

Odwołując się od tej decyzji T. D. zarzucił organowi celnemu prowadzenie postępowania, pomimo umorzenia postępowania przez sąd karny i zwrócenia mu samochodu, który był w tamtym postępowaniu dowodem rzeczowym. Przy wydawaniu samochodu nie został poinformowany o ciążących na samochodzie należnościach celnych ([...]zł), które są niewspółmiernie wysokie do jego aktualnej wartości ([...]zł).

Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...] na podstawie art. 233 § 2 lit a ustawy Ordynacja podatkowa, dalej OP w związku z art. 26 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz. U. z 2004 r. Nr 68, poz. 623 ze zm.) oraz m. in. art. 2 § 2, art. 13 § 1, art.29 § 1, art. 35 § 1 i § 3, art. 38, art. 91 § 1, art. 92 § 2, art. 242 § 3 i art.262 Kodeksu celnego (tekst jed. w Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz.802) uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł co do istoty, stwierdzając, że samochód marki [...], rok prod. [...] został usunięty spod dozoru celnego, co spowodowało powstanie z mocy prawa długu celnego oraz należności podatkowych w wysokości łącznej [...]zł oraz odsetek za zwłokę w kwocie [...]zł liczonych od dnia [...]r., która to datę organ celny przyjął za date usunięcia samochodu spod dozoru celnego.

Uzasadniając zajęte stanowisko w pierwszej kolejności odwołał się do ustaleń faktycznych poczynionych w przedmiotowej sprawie. Przypomniał, że przedmiotowy samochód, zgodnie z oświadczeniem skarżącego został zakupiony przez niego osobiście w [...]r., od nieznajomego mężczyzny na giełdzie samochodowej w G.. Samochód był na [...] tablicach rejestracyjnych, a transakcja nie została potwierdzona umową pisemną. Otrzymał jednak dokumenty samochodu oraz został poinformowany, iż samochód nie został oclony. W dniu [...]r. samochód ten został zabezpieczony przez funkcjonariuszy policji, którzy w toku dalszych czynności ustalili, że ma przebite numery identyfikacyjne i został wyrejestrowany w N. w dniu [...]r. Nigdy też nie została zgłoszona jego kradzież. W dniu [...]r. Prokuratura Rejonowa w Ż. przekazała do Urzędu Celnego w K. materiały celem przeprowadzenia postępowania karno skarbowego o przestępstwo z art. 91 § 3 kks. Postępowanie to zakończyło się prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w G. z [...]r., sygn. akt [...] utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w G. z [...]r. sygn. akt [...] o umorzeniu postępowania wobec braku znamion czynu zabronionego. Postanowieniem z [...]r. Sąd Rejonowy w G. zwrócił T. D. dowód rzeczowy- samochód marki [...], przechowywany w magazynie depozytowym Izby Celnej. Samochód został wydany.

Postanowieniem z [...]r. Naczelnik Urzędu Celnego w G. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia statusu celnego przedmiotowego samochodu marki [...], zmierzające do określenia kwoty długu celnego oraz należności podatkowych. Dalej wyjaśnił, że skorygował wadę zaskarżonej decyzji polegającą na zastosowaniu art. 210 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego zamiast art. 211 § 1 tej ustawy, oraz określił kwotę cła, podatku akcyzowego oraz podatku VAT w prawidłowej wysokości.

Należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego, i według stawek w tym dniu obowiązujących. Wartością celną towarów jest zaś, stosownie do art. 23 § 1 Kodeksu celnego wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar faktycznie sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalona o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 ustawy. Dalej podnosił, iż przepisy Kodeksu celnego przewidują możliwość ochrony interesów państwa przed posługiwaniem się przez podmioty dokonujące obrotu towarowego z zagranicą niewiarygodnymi dokumentami, upoważniając w takim przypadku organy celne do odmowy przyjęcia wartości transakcyjnej jako wartości celnej (art.23 § 7 Kodeksu celnego).

W niniejszej sprawie organ celny nie dysponował żadnym dokumentem potwierdzającym wartość samochodu w dniu jego zakupu przez Skarżącego. Z tej przyczyny oparł się na cenie podobnego samochodu wskazanej w katalogu EUROTAX nr [...], która wynosiła [...]zł. dotyczył jednak samochodu o przebiegi [...]km, kiedy sporny samochód przejechał [...]km (protokół oględzin z [...]r.). Towar przyporządkowano do kodu PCN [...] dla którego Taryfa celna przewiduje stawkę ceną obniżoną (5%), jak i autonomiczną (35%) i ta zastosowano w niniejszej sprawie. Ponieważ samochód sprowadzono z N. uwzględniono przy ustaleniu jego wartości celnej cenę na rynku kraju eksportu. Zastosowanie więc w tym przypadku art. 23 § 7 Kodeksu celnego było uzasadnione.

Ustalenie wartości celnej samochodu metodą "ostatniej szansy", czyli na podstawie art. 29 tegoż Kodeksu organ odwoławczy uzasadnił treścią studium 1. 1. Komitetu Technicznego Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO).

Wskazując, że wyjaśnienia tegoż Komitetu do Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w Sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. zostały opublikowane w formie załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 września 1999 r. w sprawie wyjaśnień dotyczących wartości celnej (Dz. U. Nr 80, poz. 908 ze zm.). W dalszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił, iż organ I instancji w swej decyzji słusznie powołał się na katalog EUROTAX, który jest miesięcznikiem zawierającym notowania cen pojazdów na rynku polskim, a weryfikując cenę wyjściową dla przedmiotowego w sprawie samochodu stwierdził, że została ona przyjęta prawidłowo i nie zachodzi konieczność dokonania jakiejkolwiek korekty. Zasadnym było zatem przyjęcie wartości pojazdu na rynku polskim w kwocie [...]zł na podstawie EUROTAX [...], a następnie pomniejszenie jej o 10 % prowizji, o 22% podatku VAT, o 6,4 podatku akcyzowego i o 35 % cła. Otrzymana w ten sposób kwota [...]zł stanowiła wartość celną pojazdu, od której liczono należny podatek akcyzowy oraz VAT. Na koniec powtórnie wyjaśniono, że umorzenie postępowania karno skarbowego nie jest jednoznaczne z uregulowaniem statusu celnego samochodu, którego ono dotyczyło. Podobnie jak złożone w jego toku w dniu [...]r. oświadczenie o zrzeczeniu się spornego samochodu na rzecz Skarbu Państwa i poddaniu go egzekucji celnej nie podlegało rozpatrzeniu w niniejszym postępowaniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. D. ponownie zakwestionował określenie długu celnego i należności podatkowych ciążących na spornym samochodzie powtarzając argumenty podniesione w odwołaniu. W uzasadnieniu swojej skargi podniósł, że organ odwoławczy bezzasadnie podzielił pogląd organu celnego I instancji, gdyż postępowanie karnoskarbowe zostało przez sąd prawomocnie umorzone, a samochód wydany bez poinformowania o ciążących na nim należnościach celnych, które przekraczają wielokrotnie jego aktualna wartość oraz został pozbawiony możliwości uiszczenia należności celnych zaraz po wszczęciu postępowania karnego czy możliwości zrzeczenia się spornego samochodu na rzecz Skarbu Państwa w niniejszym postępowaniu.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie nie znajdując w niej podstaw do zmiany swego stanowiska. W całej rozciągłości podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i podkreślił, że T. D. kupując sporny samochód miał świadomość, że status celny tego samochodu nie został uregulowany, a należności celne nie zostały uiszczone. Został uznany za dłużnika celnego, ponieważ nie dopełnił należytej staranności i był świadomy, że samochód został wprowadzony na polski obszar celny, a następnie usunięty spod dozoru celnego bez dopełnienia przewidzianych prawem celnym obowiązków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji. Winien to uczynić zgodnie z ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej p.p.s.a.). istota sądowej kontroli jest ocena zgodności lub niezgodności zaskarżonego aktu administracyjnego z normą prawną W tym celu sąd administracyjny dokonuje wykładni przepisów prawnych, które były podstawa wydania zaskarżonej decyzji. Następnie ocenia prawidłowość zastosowania odpowiednio rozumianego przepisu prawnego do ustalonego stanu faktycznego sprawy. Badając więc legalność zaskarżonej decyzji w tym drugim aspekcie, sąd musi odnieść się do ustaleń faktycznych dokonanych w postępowaniu administracyjnym. W tym sensie sąd zajmuje się kwestią ustaleń faktycznych w sprawie i weryfikuje ich prawidłowość.

Rozpatrując skargę złożoną w niniejszej sprawie należy podkreślić, że ustalenia faktyczne są niesporne. Również skarżący nie kwestionuje prawidłowości wyliczeń należności celnych i podatkowych. Przedmiotem sporu pozostaje fakt wszczęcia i przeprowadzenia postępowania celnego po zakończeniu prawomocnym postanowieniem o umorzeniu postępowania karnoskarbowego prowadzonego przeciwko T. D., w którym dowodem rzeczowym był sporny samochód, a który po jego zakończeniu został mu wydany. Zdaniem skarżącego zakończenie postępowania karnoskarbowego potwierdziło, że nie popełniono żadnego przestępstwa i na samochodzie nie ciążą żadne należności celne. Zakończyło również administracyjne postępowanie celne.

W tej kwestii Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego. Zasadnicze znaczenie w przedmiotowej sprawie ma ustalenie czy organ celny istotnie miał prawo wszcząć w dniu [...]r. postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia statusu celnego używanego samochodu marki [...], rok prod. [...], sprowadzonego do Polski na [...] numerach rejestracyjnych, zakupionego w październiku [...]r. przez T. D. od nieustalonej osoby na giełdzie samochodowej w G.. Sprzedający wydał samochód, oryginalne [...] dokumenty oraz kluczyki. Strony nie potwierdziły transakcji pisemną umową, ani też T. D. nie zarejestrował nabytego samochodu. W dniu [...]r. samochód został zatrzymany przez policję i zabezpieczony jako dowód w prowadzonym postępowaniu karnym w sprawie przerobienia numerów identyfikacyjnych pojazdu. Postępowanie karne zostało wszczęte postanowieniem z [...]r.

Sąd zauważa, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywała ustawa z 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 688, w skrócie PC), która stanowi, że powiadomienie dłużnika zakresie kwocie należności celnych nie może nastąpić po upływie 5 lat, licząc od dnia powstania długu celnego (art. 56 PC). W przedmiotowej sprawie dług celny powstał [...]r., a skarżący został o nim powiadomiony w dniu doręczenia zaskarżonej decyzji, czyli [...]r. Decyzja ta skasowała decyzje organu i instancji. Tym samym termin zakreślony w Prawie celnym został dotrzymany. Należy również wskazać na art. 26 przepisów wprowadzających ustawę Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623), do którego odwołał się organ odwoławczy. Przepis ten stanowi, że: "Przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Polskę członkostwa zakresie Unii Europejskiej". W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że dług celny powstał przed 1 maja 2004 r., kiedy to Polska stała się członkiem Unii. Tym samym do rozstrzygnięcia spornej sprawy, tak jak to wskazały organy celne, miały zastosowanie przepisy ustawy Kodeks celny, która obowiązywała do 30 kwietnia 2004 r. Zgodnie z poglądem doktryny, za przepisy dotychczasowe należy rozumieć prawo materialne, a nie procesowe. Tu sprawa jest jednoznaczna, gdyż zarówno Kodeks celny (art. 262), jak i ustawa Prawo celne (art. 73) odsyłają do przepisów działu IV ustawy Ordynacja podatkowa, z zachowaniem odrębności wynikających z uregulowań szczególnych zawartych w ustawach podstawowych. I tak, art. 211 ustawy Kodeks celny stanowi, że (...) Dług celny w przywozie powstaje z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego (§ 2), a powiadomienie dłużnika, nie może nastąpić po upływie 3 lat, licząc od powstania długu celnego (art. 230 § 4) z tym, że bieg tego terminu ulega zawieszeniu z dniem wszczęcia postępowania karnego, postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe lub wniesienie skargi do sądu (art. 230 § 5 pkt 1), a biegnie dalej z dniem prawomocnego zakończenia wskazanych wyżej postępowań karnych i karnoskarbowych albo doręczenia organowi celnemu orzeczenia sądu administracyjnego wraz z uzasadnieniem (art. 230 § 6 pkt 1 Kodeksu celnego).

Przenosząc powyższe zapisy na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że termin do wydania decyzji w sprawie ustalenia statusu celnego samochodu marki [...], rok prod. [...], sprowadzonego do Polski w [...]r., a usuniętego spod dozoru celnego z dniem [...]r., kiedy to powstał dług celny ma mocy art. 211 Kodeksu celnego, zakreślony w art. 230 § 4 tej ustawy nie upłynął. Bieg 3 letniego terminu do powiadomienia dłużnika o kwocie długu celnego został przerwany [...]r., czyli w dniu wszczęcia przeciwko T. D. postępowania karnego, a zaczął biec ponownie z dniem [...]r., kiedy zapadło postanowienie Sądu Okręgowego w G.- sygn. akt [...], wydanego w postępowaniu odwoławczym. Z tą data stało się prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w G.- sygn. akt [...] umarzające postępowanie karnoskarbowe prowadzone przeciwko T. D. o przestępstwo z art. 91 § 3 k.k.s. (wobec braku znamion czynu zabronionego). Zatem decyzja organu celnego z [...]r., która Dyrektor Izby Celnej w K. określił kwotę długu celnego oraz należności podatkowych, będącego konsekwencją usunięcia spornego samochodu spod dozoru celnego została wydana z zachowaniem ustawowego terminu określonego w art. 230 § 4 Kodeksu celnego. Nadto z zapisu art. 273 Kodeksu celnego wynikało, że prowadzenie postępowania karnego skarbowego lub postępowania karnego nie stanowi przeszkody do prowadzenia postępowania na podstawie przepisów ustawy Kodeks celny, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Zapis ten nie stanowił nakazu jego prowadzenia przez organ celny, ani też przeszkody do żądania jego prowadzenia przez skarżącego. Nie można też utożsamiać wydania samochodu T. D. przez sąd karny, po umorzeniu postępowania, jako dowodu zbędnego dla postępowania karnego, ze zwolnieniem skarżącego z obowiązku uiszczenia należności celnych ciążących na tym samochodzie z mocy prawa. Samochód był przechowywany w magazynie depozytowym Izby Celnej, ale do dyspozycji Sądu Rejonowego w G. dla potrzeb prowadzonego postępowania karnego, którego To. D. był stronom i w toku którego przysługiwały mu określone prawem środki prawne związane z postępowaniem dowodowym, a w szczególności dowodami zgromadzonymi lub zabezpieczonymi przez organy procesowe. Okoliczności te zostały opisane postanowieniu Sądu Rejonowego w G. z [...]r., które stało się wykonalne [...]r. i na podstawie którego skarżący odebrał sporny samochód.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia prawa przy ustaleniu wartości celnej towaru, określenia długu celnego i wynikających z tego faktu należności podatkowych i odsetek za zwłokę. Dokonując oceny wybranej metody ustalania wartości celnej towaru Sąd nie dopatrzył się w tym względzie naruszenia prawa przez orzekające w sprawie organy. Wyjaśnić należy, iż konsekwencją braku wartości transakcyjnej towaru z mocy art. 23 § 7 Kodeksu celnego było ustalenie jego wartości celnej na podstawie art. 29 Kodeksu. Co prawda z art. 24 § 1 Kodeksu wynika, że jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie art. 23, ustala się ją stosując w kolejności art. 25 – 28, to jednak w przypadku samochodów używanych zastosowanie art. 29, z pominięciem art. 25 – 28, ma swe uzasadnienie. Art. 25 i 26 Kodeksu celnego odwołują się do towarów identycznych i podobnych sprzedanych i wprowadzonych na polski obszar celny w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna. W przypadku samochodów używanych trudno jest co do zasady mówić o samochodach identycznych, a z kolei samochody podobne z uwagi na markę i model również mogą różnić się stopniem zużycia, rodzajem uszkodzeń i innymi cechami indywidualnymi. Art. 27 Kodeksu celnego odwołujący się do metody ceny jednostkowej towarów identycznych i podobnych może znaleźć zastosowanie do towarów sprowadzonych do celów handlowych i sprzedawanych w większej ilości, a więc również nie jest to metoda możliwa do zastosowania w przypadku pojedynczych egzemplarzy samochodów używanych. Art. 28 tej ustawy dotyczy z kolei metody wartości kalkulowanej towaru, w której należy uwzględniać takie dane jak: koszty lub wartość materiałów i produkcji, kwotę zysku i kosztów ogólnych, a więc i w tym przypadku nie jest to metoda możliwa do zastosowania w odniesieniu do samochodów używanych, które nie są produkowane jako takie. Trafnie zresztą organy celne wskazały w tym zakresie na wyjaśnienia Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO) do Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w Sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., które zostały opublikowane w formie załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000 r. w sprawie wyjaśnień dotyczących wartości celnej (Dz. U. Nr 119, poz. 1259). Sąd nie dopatrzył się przy tym naruszenia przez organy celne art. 29 Kodeksu celnego, jak to zarzucił skarżący. W pierwszej kolejności należy podkreślić w tym względzie, że zakwestionowanie wartości transakcyjnej towaru w oparciu o art. 23 § 7 Kodeksu celnego i w konsekwencji ustalenie wartości celnej towaru w myśl zasady z art. 29 tej ustawy jest równoznaczne z szacunkowym ustalaniem tej wartości i prowadzi do jej odtworzenia w sposób możliwe najbardziej zbliżony do rzeczywistej. Punktem wyjścia jest tu średnia cena samochodu tej samej marki i modelu, jaki sprzedawano na rynku polskim (tak zwana wartość początkowa). Dla ustalenia, jaką cenę za granicą należałoby zapłacić za tego typu samochód konieczne jest pomniejszenie tej wartości początkowej o uiszczany w związku z jego importem podatek od towarów i usług, który wynosi 22%, podatek akcyzowy i należne cło. Na koniec Sąd zauważa, że T. D. został powiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie [...]r. przez doręczenie postanowienia o jego wszczęciu. Następnie w ramach zapewnienia mu aktywnego udziału w tymże postępowaniu został wezwany do przedstawienia wszelkich dokumentów lub informacji, które pozwoliłyby w sposób wyczerpujący rozpatrzyć sprawę i wypowiedzi co do zgromadzonego materiału dowodowego. Nie okazał umowy kupna przedmiotowego samochodu ani osoby sprzedającego lub osoby, która wprowadziła sporny samochód na polski obszar celny i nie dopełniła obowiązków wynikających z prawa celnego. Poza przedmiotem niniejszego postępowania zostaje kwestia utraty wartości samochodu w związku z ustanowieniem go dowodem w sprawie karnej i przechowywaniem w depozycie od [...]r.

Uwzględniając zatem całokształt sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny, z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.