Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 546/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Asesor WSA Mariola Kowalska (spr.), Protokolant Rafał Kubik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2004r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał I. W. i A. D. pozwolenie na budowę czterech budynków garażowych konstrukcji stalowej krytych ogniotrwałe, usytuowanych na działce o nr ewid. [...] położonej na terenie gruntów miasta [...] przy ulicy [...].

Odwołanie od powyższej decyzji złożyły M. O., K. K. oraz T. K.- I..

Wskazały, iż działka na której zaplanowano inwestycję graniczy bezpośrednio z ich nieruchomością, ma ona lOm szerokości a droga dojazdowa do działki przebiega 3m od okien domu.

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2004r. nr [...] na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania . Organ uznał, iż skarżące nie są stronami postępowania ponieważ ich nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. W związku z powyższym na podstawie art. 28 i 134 k.p.a. organ odwoławczy nie miał innej możliwości niż stwierdzić niedopuszczalność wniesienia odwołania. Powyższe bowiem nie jest zależne od swobodnego uznania organu , lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie wniosła K. K.. Wskazała, iż pozwolenie na budowę dotyczy kolejnych już budynków garażowych, zaś obszar oddziaływania obiektu znacznie wykracza poza granice działki nr [...] na której ma być realizowana inwestycja.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Powtórzył swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu, jednakże z innych przyczyn niż żądała tego skarżąca.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przesłanką stwierdzenia niedopuszczalności odwołania M. O., K. K. oraz T. K.- I. od decyzji Starosty [...] było uznanie, iż odwołującym się nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Odwołania znajdujące się w aktach sprawy zawierają zarzuty, w których twierdzi się, że zaskarżona decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisu art. 5 Prawa budowlanego nakazującego uwzględnienie i ochronę interesów osób trzecich. Odwołujące się w naruszeniu tych przepisów upatrywały swój interes prawny, bowiem dojazd do garaży, o które chodzi w sprawie, przebiega w odległości 3m od okien budynku należącego do odwołujących się, zaś działka na której planowana jest inwestycja graniczy bezpośrednio z należącą do nich nieruchomością.

W nauce prawa administracyjnego, jak również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony został pogląd, że w razie gdy odwołanie zostało wniesione przez jednostkę, która twierdzi, że zaskarżone orzeczenie dotyczy jej interesu prawnego lub obowiązku - to wówczas organ odwoławczy obowiązany jest rozpoznać to odwołanie.

W tej sytuacji skoro odwołania zawierały zarzuty wskazujące na naruszenie interesu prawnego, a nie tylko faktycznego, organ odwoławczy obowiązany był rozpoznać to odwołanie, a jeżeli nie podzieliłby indywidualnego interesu prawnego, to powinien był wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Twierdzenie strony, iż decyzja organu pierwszej instancji dotyczy jej praw i obowiązków wynikających z prawa materialnego, może zostać bowiem zweryfikowane tylko w sposób procesowy, na podstawie zasad przewidzianych dla postępowania odwoławczego. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 5 lipca 1999 r. (sygn. akt OPS 16/98) przyjął, że "stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa, następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa".

Ustalenie, czy żądanie pochodzi od strony powinno nastąpić w decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty lub w inny sposób kończący sprawę. Wydanie w takiej sytuacji postanowienia w trybie art. 134 k.p.a. stanowi uchybienie procesowe mające wpływ na wynik sprawy.[Zob. również wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 1999r. sygn.akt - IV SA 1611/98 - LEX nr 48165].

Z powyższych przyczyn należało uchylić zaskarżone postanowienie zgodnie z art. 145 § 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn-zm.)