Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1300/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6145 Sprawy dyrektorów szkół
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 7 i § 3, art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 91 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
article: § 2 i § 8 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2010 nr 60 poz 373
law: Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły  lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej.
article: art. 36a ust. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jolanta Rajewska, Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.), Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz, Protokolant sekretarz sądowy Julia Chudzyńska, po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Burmistrza Miasta Lubartów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 grudnia 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 764/13 w sprawie ze skargi Burmistrza Miasta Lubartów na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Lubelskiego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia NR [...] z dnia [...] lipca 2013r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 19 grudnia 2013 r., III SA/Lu 764/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Burmistrza Miasta Lubartów na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Lubelskiego z [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia Nr [...] z 10 lipca 2013 r.

Zarządzeniem Nr [...] Burmistrz powołał siebie na przewodniczącego komisji konkursowej mającej wyłonić kandydata na stanowisko dyrektora [...] Liceum Ogólnokształcącego im. [...] w Lubartowie - jako członka komisji - przedstawiciela organu prowadzącego szkołę.

Zdaniem organu nadzoru, zakwestionowane zarządzenie zostało wydane z istotnym naruszeniem art. 36a ust. 6 i art. 5c pkt 2 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 ze zm., dalej jako u.s.o.) w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 8 kwietnia 2010 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz. U. Nr 60, poz. 373 ze zm.). Organ wskazał, że ustawodawca regulując skład komisji konkursowej postanowił wyraźnie, że w jej skład wejdą przedstawiciele organu prowadzącego szkołę, a nie osoba piastująca funkcję tego organu. Gdyby ustawodawca dopuścił możliwość udziału w pracach powołanej komisji konkursowej bezpośrednio osoby pełniące funkcję organu, norma wyrażona w art. 36a ust. 6 pkt 1 ustawy zostałaby skonstruowana w sposób wyraźnie dopuszczający udział tego organu w pracach komisji. Piastun organu nie jest przedstawicielem tego organu również w rozumieniu art. 36a ust. 6 u.s.o., bo jest osobą piastującą funkcję danego organu, np. burmistrza. Przedstawicielem takiego organu (burmistrza), będzie natomiast osoba, która zostanie upoważniona przez piastuna organu do załatwiania (prowadzenia) określonego rodzaju spraw w jego imieniu i na jego rzecz (np. art. 268a k.p.a.).

Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał za prawidłowe stanowisko organu nadzoru przedstawione w zaskarżonym rozstrzygnięciu i zaznaczył, że znajduje ono oparcie w poglądach wyrażanych w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok NSA z 14 maja 2013 r., I OSK 324/13). Według art. 36a ust. 6 pkt 1 u.s.o., podmiotem powołującym komisję konkursową jest organ prowadzący szkołę, który wyznacza w skład komisji między innymi trzech swoich przedstawicieli. W ocenie Sądu, nie można być przedstawicielem samego siebie. Pojęcie przedstawicielstwa niezależnie od tego czy rozpatrywać je jako pojęcie języka prawnego, czy jako języka potocznego, zakłada rozdzielność podmiotu, który jest przedstawicielem od podmiotu, który jest przez przedstawiciela reprezentowany. Ponadto, zgodnie z brzmieniem analizowanego przepisu, podmiotem powołującym komisję jest organ prowadzący szkołę, a więc – zgodnie z art. 3 pkt 5 u.s.o. - należy przez to rozumieć ministra lub jednostkę samorządu terytorialnego, czyli osobę prawną, która działa przez swoje monokratyczne lub kolegialne organy. Pozostałe organy prowadzące (inne osoby prawne i fizyczne) nie są objęte wymogiem przeprowadzania konkursu na stanowisko dyrektora (art. 36 ust. 3 u.s.o.). Jeżeli organem prowadzącym jest jednostka samorządu terytorialnego, to wówczas można rozważać, czy burmistrz (wójt, prezydent miasta) jako osoba fizyczna, czyli podmiot faktycznie odrębny od osoby prawnej - jednostki samorządu terytorialnego, będącej w rozumieniu art. 3 pkt 5 u.s.o. organem prowadzącym szkołę, może być na użytek art. 36 ust. 1 pkt 6 u.s.o. przedstawicielem organu prowadzącego w komisji konkursowej. Jednakże wykładnia przepisu art. 36 ust. 1 pkt 6 u.s.o. dopuszczająca taką możliwość nie byłaby prawidłowa, jako sprzeczna z obowiązującą w prawie polskim teorią organów, dotyczącą działania osób prawnych.

Zgodnie z art. 5c pkt 2 u.s.o., w przypadku szkół i placówek prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego zadania i kompetencje organu prowadzącego, określone między innymi w art. 36a ust. 1, 4-6, 10, 12 i 14 - wykonuje odpowiednio: wójt (burmistrz, prezydent miasta), zarząd powiatu, zarząd województwa. W art. 5 pkt 1 - 3 u.s.o. rozstrzygnięte zostało, które organy jednostek samorządu terytorialnego (stanowiące, czy wykonawcze) wykonują zadania i kompetencje organu prowadzącego przewidziane w poszczególnych przepisach ustawy. W przypadku zadań i kompetencji związanych z powołaniem dyrektora szkoły ich wykonanie należy do organu wykonawczego. Taki sposób rozstrzygnięcia o wykonywaniu zadań i kompetencji organów jednostek samorządu terytorialnego prowadzących szkoły jako osób prawnych wpisuje się w przyjętą w prawie polskim teorię organów, według której działanie organu osoby prawnej jest traktowane jako działanie samej osoby prawnej. Wyrazem tej teorii jest art. 38 k.c., według którego osoba prawna działa przez swoje organy w sposób przewidziany w ustawie i w opartym na niej statucie.

W rezultacie nie można utożsamiać przedstawiciela z organem osoby prawnej. Organ osoby prawnej nie jest jej przedstawicielem, ponieważ (w uproszczeniu) jest w zakresie swego działania samą osobą prawną, zaś przedstawiciel jest podmiotem odrębnym wobec reprezentowanego, w imieniu i na rzecz którego działa. Tak pojmowany stosunek między osobą prawną i organem osoby prawnej prowadzi do zanegowania podmiotowości prawnej organu.

Dokonując wykładni art. 36 ust. 6 pkt 1 u.s.o. Sąd I instancji stwierdził, że użyte w tym przepisie pojęcie "organ prowadzący szkołę lub placówkę" musi być utożsamione z tym organem jednostki samorządu terytorialnego, który jest wskazany w art. 5c pkt 2 u.s.o. jako organ wykonujący zadania i kompetencje organu prowadzącego. W ten sposób potwierdzona zostaje prawidłowość zaprezentowanej wcześniej gramatycznej wykładni analizowanego przepisu, zgodnie z którą organ nie może być swoim własnym przedstawicielem.

Wynik przedstawionej wykładni art. 36 ust. 6 pkt 1 u.s.o. zostaje wzmocniony, jeżeli uwzględnić wyniki wykładni systemowej. Z innych przepisów wynikają bowiem uprawnienia i obowiązki organu prowadzącego szkołę w procedurze prowadzącej do powołania dyrektora szkoły, które wskazują na potrzebę wyłączenia piastuna organu z uczestniczenia w charakterze członka w pracach komisji konkursowej. Zgodnie bowiem z § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 8 kwietnia 2010 r. organ prowadzący szkołę wyznacza przewodniczącego komisji konkursowej, który kieruje jej pracami. Natomiast według § 8 ust. 2 rozporządzenia, organ prowadzący szkołę zatwierdza konkurs albo unieważnia konkurs i zarządza ponowne jego przeprowadzenie w razie stwierdzenia nieprawidłowości wymienionych w tym przepisie, które mogły mieć wpływ na wynik konkursu. Analiza podstaw stwierdzenia nieważności konkursu wskazuje, że w znacznej części mogą to być okoliczności dotyczące postępowania komisji konkursowej.

Już sama konstrukcja przytoczonych przepisów wskazuje na rozłączność funkcji organu prowadzącego szkołę od funkcji członka komisji konkursowej. Ponadto w sytuacji, kiedy organ prowadzący szkołę ma kompetencję do zatwierdzenia konkursu lub jego unieważnienia, to konieczność zachowania zasad bezstronności i przejrzystości postępowania konkursowego przemawia za wyłączeniem członkostwa w komisji konkursowej piastuna organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego będącej organem prowadzącym szkołę. Skoro bowiem organowi prowadzącemu szkołę powierzono rolę podmiotu oceniającego prawidłowość działania komisji konkursowej przez zatwierdzenie lub unieważnienie konkursu, to sprzeczne z ideą bezstronności i przejrzystości byłoby łączenie ról członka komisji konkursowej i podmiotu, który ocenia prawidłowość postępowania i zatwierdza albo unieważnia wynik jej pracy.

Bezzasadny jest zatem zarzut naruszenia przez Wojewodę Lubelskiego art. 91 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594). Przepis ten przyznaje organowi nadzoru kompetencję do orzeczenia o nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy sprzecznego z prawem. Opisane wyżej naruszenie art. 36a ust. 6 pkt 1 u.s.o. stanowiło istotne naruszenie prawa zobowiązujące organ nadzoru do skorzystania z kompetencji przewidzianej w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

W skardze kasacyjnej, Burmistrz Miasta Lubartów zaskarżył opisany wyrok w całości, zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z § 2 i § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 8 kwietnia 2010 r., art. 36a ust. 6 pkt 1 u.s.o. polegające na uznaniu, że Burmistrz Miasta Lubartów wydając zarządzenie Nr [...] dopuścił się naruszenia przepisu art. 36a ust. 6 pkt 1 u.s.o., co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

2. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 3 § 2 pkt 7 i § 3 p.p.s.a., polegające na sprzeczności istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego polegające na przyjęciu, że Burmistrz jest faktycznie organem prowadzącym szkołę, co uniemożliwia mu wchodzenie w skład komisji konkursowej mającej wyłonić kandydata na stanowisko dyrektora szkoły, w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy.

Z uwagi na przedstawione zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, Burmistrz Miasta Lubartów powołał siebie samego na członka i jednocześnie przewodniczącego komisji konkursowej mającej wyłonić kandydata na dyrektora [...] Liceum Ogólnokształcącego w Lubartowie, działając na podstawie i zgodnie z przepisami ustawy o systemie oświaty i rozporządzenia. Żaden przepis (ani ustawy o systemie oświaty, ani rozporządzenia, ani żaden inny) nie zabrania Burmistrzowi, jako organowi wykonawczemu jednostki samorządu terytorialnego, osobistego udziału w komisji konkursowej mającej na celu wyłonienia kandydata na stanowisko dyrektora szkoły - również w charakterze przewodniczącego tej komisji. Skład komisji konkursowej na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki, dla której organem prowadzącym jest jednostka samorządu terytorialnego, określa w aktualnym stanie prawnym organ wykonawczy tej jednostki (wójt, burmistrz, prezydent miasta, zarząd powiatu, zarząd województwa), co wynika wprost z art. 5c pkt 2 u.s.o.

W związku z powyższym, skoro Burmistrz samodzielnie decyduje o składzie komisji konkursowej i nie ma on w tym zakresie żadnych prawnych ograniczeń, co do dopuszczalności powołania siebie samego do składu wymienionej komisji, to nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Wojewody Lubelskiego, jak i WSA, że niedopuszczalne jest powołanie przez Burmistrza siebie samego na członka komisji konkursowej mającej wyłonić kandydata na stanowisko dyrektora szkoły.

Ponadto, wnoszący skargę kasacyjną za chybione uznał stanowisko WSA, że już sam udział Burmistrza Miasta Lubartów w komisji konkursowej mającej na celu wyłonienie kandydata na dyrektora liceum ogólnokształcącego (jednostki organizacyjnej podległej Gminie Miasto Lubartów), wyłącza jego bezstronność w niniejszej sprawie. Jak wynika z wymienionych przepisów, to Burmistrz jako organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego, powołuje komisję konkursową mającą wyłonić kandydata, na stanowisko dyrektora szkoły, jak również decyduje o jej składzie oraz wybiera jej przewodniczącego. Oznacza to, że faktycznie ma on określony wpływ (zgodnie z obowiązującymi przepisami) na wybór kandydata na stanowisko dyrektora szkoły, bez względu na to czy uczestniczy w komisji osobiście, czy też poprzez wyznaczenie określonej osoby jako przewodniczącego komisji.

Następnie wskazano, że organem prowadzącym szkołę jest faktycznie Rada Gminy (art. 3 pkt 5 u.s.o.). Takie stanowisko zajął również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 23 marca 1994 r., W 9/93 (OTK 1994/1/20) uznając, że "uprawnienia przewidziane w art. 36 ust. 5 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (j.t. z 2004 r. Dz. U. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm), obejmujące powołanie komisji konkursowej dla wyłonienia kandydata na dyrektora szkoły lub placówki oświatowej oraz określenie regulaminu pracy tej komisji, w gminie, która w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 5 tej ustawy jest ‘organem prowadzącym szkołę’, przysługują radzie gminy". Zatem Burmistrz, jak określił to ustawodawca "wykonując" zadania w procedowaniu wyłonienia kandydata na dyrektora szkoły de facto jest przedstawicielem organu prowadzącego szkołę. Tym samym, swoim działaniem Burmistrz Miasta Lubartowa w niniejszej sprawie nie dopuścił się naruszenia art. 36a ust. 6 pkt 1 u.s.o. oraz § 2 i § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 8 kwietnia 2010 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej.

Brak jasnego wyłączenia przez ustawodawcę organu Burmistrza z procedury konkursowej przy wyłanianiu kandydata na stanowisko dyrektora szkoły publicznej przesądza o możliwości jego uczestnictwa w składzie tej komisji. W przeciwnym razie Burmistrz powinien wyłączać się z każdej procedury, w której uczestniczy z racji zajmowanego stanowiska, chyba że przepis szczególny wyłącza jego obecność w określonym postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Lubelski wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu nadzoru, dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wykładnia i wydane rozstrzygnięcie pozostają w pełni trafne, a przytoczone w skardze kasacyjnej argumenty nie znajdują uzasadnienia. W szczególności podkreślił, że powierzenie stanowiska dyrektora szkoły publicznej oraz powołanie komisji konkursowej mającej na celu wyłonienie kandydata na dyrektora należy do kompetencji wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Nie zasługuje w związku z tym na uwzględnienie stanowisko skarżącego, wywiedzione w oparciu o uchwałę Trybunału Konstytucyjnego z 23 marca 1994 r., W 9/93, w sprawie wykładni art. 36 ust. 5 u.s.o., że organem prowadzącym szkołę jest rada gminy, zaś burmistrz - przedstawicielem organu prowadzącego szkołę. Uchwała ta straciła moc obowiązującą i zapadła w innym stanie prawnym. Stąd też wywody zawarte w przywołanej uchwale pozostają nieaktualne.

Ponadto, normy prawne zawarte w powszechnie obowiązujących przepisach prawa stwarzają wyraźne podstawy do podejmowania przez gminę działań w sposób samodzielny, jednakże działania takie mogą odbywać się tylko w zakresie i granicach przez nie wyznaczonych. Przedstawiona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wykładnia art. 36a ust. 1 w zw. z art. 5c pkt 2 u.s.o. wyklucza sytuację, w której burmistrz powołuje na członka komisji konkursowej mającej wyłonić kandydata na stanowisko dyrektora - samego siebie. Ustawodawca regulując skład komisji konkursowej postanowił wyraźnie, że w jej skład wejdą przedstawiciele organu prowadzącego szkołę, a nie osoba piastująca funkcję tego organu. Organy władzy publicznej działają w granicach i na podstawie prawa. Oznacza to, że każde działanie organu władzy, w tym także organu jednostki samorządu terytorialnego, musi mieć oparcie w obowiązującym prawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, ponieważ zarzutów w niej sformułowanych nie można uznać za zasadne.

Pierwszy zarzut sprowadzał się do uznania, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisu art. 36a ust. 6 pkt 1 u.s.o. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd zawarty w wyroku NSA z 14 maja 2013 r., I OSK 324/13 a także w wyroku z 25 czerwca 2014 r., I OSK 828/14. Pod pojęciem organu administracji publicznej należy rozumieć element (jednostkę) struktury organizacyjnej podmiotu realizującego zadania z zakresu administracji publicznej, posiadający swój substrat osobowy (w postaci osoby lub osób piastujących funkcję takiego organu), którego działania i zaniechania przypisywane są danemu podmiotowi (np. państwu lub jednostce samorządu terytorialnego) jako dokonywane w jego imieniu i na jego rzecz. Z tej definicji jasno wynika, że piastun organu nie jest "przedstawicielem" tego organu, również w rozumieniu art. 36a ust. 6 u.s.o., ponieważ jest osobą piastującą funkcję danego organu, np. burmistrza. Przedstawicielem takiego organu, np. burmistrza będzie natomiast osoba, która zostanie upoważniona przez piastuna organu do załatwiania (prowadzenia) określonego rodzaju spraw w jego imieniu i na jego rzecz (por. np. art. 268a k.p.a.). Zatem już z samej treści art. 36a ust. 6 u.so. wynika, że burmistrz nie może powołać na członka komisji konkursowej mającej wyłonić kandydata na stanowisko dyrektora szkoły (zespołu szkół) samego siebie.

Występowanie przez burmistrza w roli przewodniczącego komisji konkursowej, który powiadamia organ prowadzący publiczne przedszkole, publiczną szkołę lub publiczną placówkę o wyniku postępowania konkursowego (§ 8 ust. 1 rozporządzenia z 8 kwietnia 2010 r.), a następnie działanie przez niego jako organ prowadzący szkołę i zatwierdzenie konkursu (§ 8 ust. 2 rozporządzenia z 8 kwietnia 2010 r.), może rodzić pytania o jego obiektywizm, ponieważ wtedy burmistrz występowałby w podwójnej roli w tej samej sprawie. Najpierw jako członek i do tego jeszcze przewodniczący organu kolegialnego, dokonującego wyboru dyrektora szkoły, a następnie jako organ dokonujący kontroli tego wyboru. Sytuacja taka jest niedopuszczalna również na gruncie reguł wykładni celowościowej. I tak Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 14 października 2008 r., SK 6/07 zauważył m.in., że w procesie wykładni przepisów prawa należy unikać nadawania przepisom prawa takiego znaczenia, które mogłoby rodzić u uczestników postępowania uzasadnione wątpliwości co do bezstronności organu. Nie pozostaje to bez znaczenia również z punktu widzenia ustawodawcy, ponieważ skład komisji konkursowej został tak przez niego ukształtowany, aby podczas dokonywania wyboru dyrektora szkoły równoważyć z jednej strony udział przedstawicieli organu prowadzącego szkołę lub placówkę i organu sprawującego nadzór pedagogiczny a z drugiej udział przedstawicieli samej szkoły (rady pedagogicznej, rady rodziców, zakładowych organizacji związkowych - por. art. 36a ust. 6 u.s.o.).

Z tego względu, również zarzut naruszenia art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej okazał się nieuzasadniony, tym bardziej, że wnoszący skargę kasacyjną nie zawarł w niej uzasadnienia dotyczącego naruszenia Konstytucji RP przez Sąd I instancji.

Także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie był usprawiedliwiony. Skarżący powołując się na ten przepis zarzuca, że Sąd I instancji błędnie ustalił stan faktyczny i przyjął, że Burmistrz jest faktycznie organem prowadzącym szkołę a następnie zarzuca w istocie nieprawidłowe zastosowanie przepisów ustawy o systemie oświaty, wskazując na treść art. 3 pkt 5 u.s.o. Należy jednak w tym miejscu przypomnieć treść art. 5c pkt pkt 2 u.s.o., zgodnie z którym w przypadku szkół i placówek prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego zadania i kompetencje organu prowadzącego, określone (między innymi) w art. 36a ust. 1, 4-6, 10, 12 i 14 - wykonuje odpowiednio: wójt (burmistrz, prezydent miasta), zarząd powiatu, zarząd województwa. Dlatego też, z uwagi na powołany przepis, rada gminy nie może być uznana za organ prowadzący szkołę.

Pozostałe dwa przepisy przywołane w zarzutach skargi kasacyjnej obok art. 141 § 4 p.p.s.a., to jest art. 3 § 2 pkt 7 i art. 3 § 3 p.p.s.a., nie pozostają w związku z tym zarzutem, ponieważ ogólnie wskazują na kognicję sądu administracyjnego w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, a także w sprawach, w których przepisy szczególne przewidują sądową kontrolę. Skarżący kasacyjnie nie wyjaśnił, w jaki sposób Sąd I instancji naruszył art. 3 § 2 pkt 7 p.p.s.a., tak jak i art. 3 § 3 p.p.s.a., skoro rozpoznał skargę na akt nadzoru. O naruszeniu przepisu art. 3 p.p.s.a. nie może świadczyć samo oddalenie skargi, wbrew oczekiwaniu podmiotu inicjującego postępowanie sądowoadministracyjne.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.