Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1925/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 1 pkt 2, art.
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
article: art. 6, art. 7, art. 8
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2008 r. sprawy ze skargi G. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową i sportową oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] kwietnia 2008 r. cofającą G. C. (dalej: strona, skarżący) pozwolenie na broń palną sportową i bojową.

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postępowanie administracyjne zostało w niniejszej sprawie wszczęte z urzędu z uwagi na toczące się przeciwko stronie postępowanie karne. Mianowicie ustalono, iż Prokuratura Rejonowa B. wytoczyła przeciwko G. C. akt oskarżenia, zarzucając mu dwukrotne popełnienie czynów z art. 297 § 1 kk. i art. 13 § 1 kk. w zw. z art. 286 § 1 kk. i art. 294 § 1 kk. i art. 270 § 1 kk. w zw. z art. 11 § 2 kk. – przestępstwa posłużenia się fałszywymi dokumentami w staraniach o kredyt bankowy (czyn przeciwko obrotowi gospodarczemu) i usiłowanie popełnienia przestępstwa oszustwa w stosunku do mienia znacznej wartości (czyn przeciwko mieniu) oraz przestępstwo fałszowania dokumentów (czyn przeciwko wiarygodności dokumentów) w sytuacji tzw. kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy. Podstawą prawną zastosowaną w powyższym stanie faktycznym był przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 Ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm., dalej: ubia). Z dyspozycji tych przepisów wynika, iż właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do kategorii osób, o których mowa m.in. w art. 15 ust. 1 pkt 6. tj. takich, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazano, iż obligatoryjny charakter powołanych przepisów prawa jednoznacznie nakazuje organom Policji cofnięcie uprawnionemu pozwolenia na broń w wypadku stwierdzenia popełnienia przez posiadacza broni przestępstwa przeciwko mieniu, a także w wypadku prowadzenia przeciwko niemu postępowania karnego o popełnienie przestępstwa wymierzonego przeciwko wyżej wskazanej wartości.

Pełnomocnik G. C. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucił naruszenie prawa materialnego – art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz z art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia poprzez przyjęcie, że w stosunku do strony istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, art. 2 Konstytucji RP poprzez dokonanie interpretacji wskazanego wyżej przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia w sposób sprzeczny z zasadą sprawiedliwości społecznej, nadto – przepisów prawa materialnego – art. 6, 7 i 8 k.p.a. – poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego, bez dokładnego wyjaśnienia sprawy, uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, wbrew zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Jak wynika z uzasadnienia skargi, pełnomocnik G. C. wyraża pogląd, iż niedopuszczalne jest cofnięcie pozwolenia na broń wyłącznie na podstawie faktu prowadzenia postępowania przeciwko stronie postępowania karnego, bez dokonania analizy drugiej przesłanki określonej w art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia, tj. uzasadnionej obawy, że posiadacz może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jego zdaniem organy policji są obowiązane wykazać realny charakter obawy, o której mowa w wyżej wskazanym przepisie. "Nie mogą więc stosować prostego przełożenia, że każda osoba skazana lub wobec której toczy się postępowanie karne, winna mieć cofnięte pozwolenie na broń" (str. 3 skargi). Przewidywania organów Policji co do negatywnych zachowań posiadacza broni winny być zdaniem skarżącego oparte o takie ustalenia co do jego dotychczasowego trybu życia, jak nadużywanie alkoholu, dopuszczenie się czynów nagannych, czy też ujemne cechy charakteru (porywczość, nieopanowanie, niezrównoważenie psychiczne itp.). W przeciwnym razie ocena oparta jest na dowolności. Pełnomocnik podkreślił, iż wniesienie aktu oskarżenia było efektem pomówienia Skarżącego przez współoskarżonego, wskazując jednocześnie na brak podstaw merytorycznych stawianych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, powołując się na wcześniejszą argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny dokonuje kontroli orzeczenia administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem. W szczególności podlega ocenie, czy w konkretnym przypadku doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 par.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a.).

Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd doszedł do przekonania, iż skarga jest bezpodstawna z następujących przyczyn.

Skarżący – G. C. – został w postępowaniu administracyjnym uznany za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co było podstawą cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej i bojowej.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 uobia, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia - co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Podstawą faktyczną zastosowania powyższych przepisów prawa było bezsporne ustalenie, iż skarżący został postawiony w stan oskarżenia o popełnienie dwóch przestępstw związanych z usiłowaniem wyłudzenia kredytów bankowych, przy czym dwa z zarzucanych mu przestępstw w ramach tzw. kwalifikacji kumulatywnej były wymierzone przeciwko mieniu (oszustwo – art. 186 par. 1 kk.). Według poglądu skarżącego, który stawiał zarzuty sprowadzające się do stwierdzenia braku jakiegokolwiek związku stawianych mu (bezpodstawnie) zarzutów karnych z obawą, o jakiej mowa w wyżej powołanym przepisie prawa – brak było podstaw do cofnięcia mu pozwolenia na broń. Kwestią prawną wymagającą zatem przesądzenia w niniejszej sprawie była interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia. Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, iż decyzja wydana w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 2 uobia ma cechy związania administracyjnego, co oznacza, że organ administracji w przypadku stwierdzenia określonego stanu faktycznego przewidzianego ustawą - ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń. Ocena, czy posiadacz broni, wobec którego toczy się postępowanie administracyjne o cofnięcie tej broni na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 uobia, jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, musi zostać wydana w oparciu o zebrane w trakcie postępowania administracyjnego dowody. Do takich dowodów należą orzeczenia sądów karnych, w szczególności dotyczące skazania za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub informacje o toczących się postępowaniach karnych w takich sprawach. Należy uznać, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia eksponując, poprzez użycie słów "w szczególności", skazanie za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu (lub toczące się postępowania w takich sprawach), a więc precyzując stan faktyczny, od którego zależy zastosowanie normy prawnej wobec posiadacza broni, którego skazanie lub postępowanie karne dotyczy, przesądził o tym, iż co do takich osób spełniona jest przesłanka uzasadnionej obawy, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co skutkować musi cofnięciem pozwolenia na broń. W rozpatrywanej sprawie skarżący został oskarżony m.in. o popełnienie przestępstwa zaliczanego do kategorii przestępstw przeciwko mieniu. Przestępstwo to zostało wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia jako takie, z którym ustawodawca wiąże określony skutek w postaci "uzasadnionej obawy", o której traktuje art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia. O ile w przypadkach skazania za inne przestępstwa, niż wymienione wprost w katalogu zawartym w art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zobiektywizowanie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego, to w przypadku czynów wymienionych w tym przepisie organ obowiązany jest do cofnięcia pozwolenia na broń. Nie można podzielić poglądu skarżącego, aby przesłanką cofnięcia tego pozwolenia musiał być związek popełnionego przestępstwa z posiadaniem broni. Ustawodawca związał skutek w postaci cofnięcia pozwolenia na broń wyłącznie z faktem skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwa przeciwko następującym wartościom: życiu, mieniu i zdrowiu, bądź prowadzenia postępowania karnego o popełnienie czynów wymierzonych przeciwko tym wartościom przez uprawnionego do posiadania broni. Nie ulega wątpliwości, iż przestępstwo określone w art. 286 § 1 kk. należy do tego rodzaju przestępstw. Zostało bowiem umieszczone w Rozdziale XXXV kodeksu karnego (Przestępstwa przeciwko mieniu). Niezasadny jest zarzut skarżącego odnoszący się do naruszenia procedury administracyjnej w niniejszej sprawie. Wbrew wyrażonemu przez niego w skardze poglądowi, postępowanie administracyjne odpowiada wymogom proceduralnym. W szczególności Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 6, 7 i 8 k.p.a. stwierdzając tym samym, ze organy Policji w sposób należyty zgromadziły istotny do wyjaśnienia sprawy materiał, a następnie poddały go analizie, która doprowadziła do konkretnego rozstrzygnięcia, którego motywy znalazły odzwierciedlenie w decyzjach.

Rozważania skarżącego na temat okoliczności związanych ze sprawą karną w niniejszej sprawie nie mają znaczenia prawnego. Organy Policji nie mogą samodzielnie dokonywać oceny materiału dowodowego tej sprawy w zakresie możliwości – bądź jej braku – przypisania winy skarżącemu w odniesieniu do stawianych w akcie oskarżenia zarzutów. Należy to bowiem do wyłącznej kompetencji sądu powszechnego. W sprawie, której przedmiotem jest cofnięcie pozwolenia na broń znaczenie ma sam fakt toczącego się postępowania karnego, a ten wątpliwości nie budzi.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia Konstytucji poprzez wydanie zaskarżonych decyzji, należy wskazać, iż zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie: "Prawo do posiadania broni nie jest wolnością konstytucyjną; jest atrybutem władztwa państwowego. System pozwoleń na broń stanowi wyjątek od generalnej zasady zakazu posiadania broni i amunicji przez obywatela." (vide m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. akt: II OSK 698/07). Z tych powodów zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji nie mógł być uwzględniony.

Słusznie w tej sytuacji organy uznały, że podnoszony przez skarżącego dotychczasowy tryb życia - w tym pozytywna opinia w miejscu zamieszkania - nie mogły mieć wpływu na treść decyzji. Z tego względu okoliczność ta, brana pod uwagę w postępowaniu administracyjnym, nie zmieniła oceny prawnej stanu faktycznego w niniejszej sprawie.

Należy wskazać, iż Sąd przy ocenie niniejszej sprawy podzielił pogląd prawny zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrażony wyroku z dnia 23 października 2008 r. sygn. akt: II OSK 1238/07 (niepubl.).

Wobec powyższego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.