Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1861/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: § 2 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2003 nr 221 poz 2193
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi
article: art. 184 w zw. z art. 197
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Wójta Gminy Łagiewniki na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 października 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wr 218/14 zasądzające od Wójta Gminy Łagiewniki na rzecz P. K. kwotę 477 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi P. K. na bezczynność Wójta Gminy Łagiewniki w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt IV SAB/Wr 218/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uwzględnił skargę P. K. na bezczynność Wójta Gminy Łagiewniki w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zasądzając jednocześnie od organu na rzecz skarżącego kwotę 117 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W efekcie zażalenia wniesionego przez stronę skarżącą od postanowienia o kosztach zawartego w punkcie III opisanego na wstępie wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt I OZ 232/15 uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

NSA wskazał m.in., że ponownie rozstrzygając kwestię kosztów postępowania sądowego należy uzasadnić z czego wynika ich wysokość. Bez dostatecznego wyjaśnienia tego zagadnienia niemożliwe jest bowiem dokonanie kontroli instancyjnej orzeczenia wydanego w tym przedmiocie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 6 października 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wr 218/14, na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349 ze zm.), zasądził od Wójta Gminy Łagiewniki na rzecz P. K. kwotę 477 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Sąd wskazał, że zwrot kosztów postępowania obejmuje: uiszczony wpis od skargi (100 złotych), koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu wywołanym skargą (240 złotych) i zażaleniem (120 złotych) oraz poniesioną opłatę skarbową od pełnomocnictwa udzielonego przez stronę skarżącą występującemu w sprawie radcy prawnemu (17 złotych).

Na powyższe postanowienie, w części, w jakiej zasądzono od organu na rzecz P. K. zwrot kosztów postępowania ponad kwotę 117 zł, Wójt Gminy Łagiewniki, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł zażalenie. W zażaleniu, wskazując na znikomy wkład pracy pełnomocnika, zakwestionowano zasądzenie minimalnej stawki określonej w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Podniesiono, że miarkowanie wysokości wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi następuje w oparciu wytyczne określone w § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia, które nakazują wziąć pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.

Organ podniósł, że biorąc pod uwagę charakter niniejszej sprawy, brak złożoności rozstrzyganej kwestii udostępnienia informacji publicznej oraz znikomy wkład pełnomocnika strony skarżącej, który w żaden sposób nie przyczynił się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, zasądzenie na rzecz strony skarżącej jakiejkolwiek kwoty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego uznać należy za bezpodstawne, naruszające § 2 ust. 1 rozporządzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniesione w niniejszej sprawie zażalenie dotyczy postanowienia zasądzającego zwrot kosztów postępowania sądowego, które wydane zostało przez Sąd I instancji po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt I OZ 232/15, wcześniejszego postanowienia w tym przedmiocie zawartego w pkt III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt IV SAB/Wr 218/14, i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. W postanowieniu tym Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że Sąd I instancji w wyroku z dnia 21 listopada 2014 r. nie odniósł się do tego, co było przyczyną odmowy zasądzenia kosztów postępowania (pełnych kosztów w myśl art. 205 § 2 p.p.s.a.), czy było to podobieństwo sprawy do innych, w których już zasądzono koszty na rzecz pełnomocnika, czy też legła u podstaw tego rozstrzygnięcia inna przyczyna. Uniemożliwiło to merytoryczną kontrolę postanowienia przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym postanowieniu z dnia 6 października 2015 r. zasądził od Wójta Gminy Łagiewniki na rzecz P. K. kwotę 477 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego wskazując, że zasądzona kwota obejmuje wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego skarżącego w toku postępowania skargowego w kwocie 240 złotych oraz postępowania zażaleniowego w kwocie 120 złotych, stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, a także opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych.

Ze stanowiskiem Wójta Gminy Łagiewniki wyrażonym w zażaleniu nie można się zgodzić.

Sąd I instancji wydając zaskarżone postanowienie z dnia 6 października 2015r. wykonał zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniu z dnia 18 marca 2015 r. Zasądzając od Wójta Gminy Łagiewniki na rzecz P. K. zwrot kosztów postępowania sądowego w kwocie 477 zł Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał na składniki zasądzonej kwoty – wpis od skargi w wysokości 100 zł uiszczony na podstawie § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193 ze zm.), koszty zastępstwa procesowego w stawkach minimalnych w postępowaniu wywołanym skargą w wysokości 240 zł i zażaleniem w wysokości 120 zł – na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu oraz poniesione koszty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa dla radcy prawnego w wysokości 17 zł.

Stwierdzić należy, że zasądzona kwota obejmuje "niezbędne koszty postępowania", o których mowa w art. 205 § 2 p.p.s.a. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w postanowieniu z dnia 18 marca 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że z powodu braku szczegółowego postanowienia dotyczącego zasądzonych kosztów postępowania, nie mógł dokonać jego merytorycznej oceny, dostrzegł jednocześnie, że prawdopodobnie pominięty został zwrot kosztów zastępstwa procesowego i wyraził stanowisko, że co do zasady taka sytuacja może mieć miejsce w razie, gdyby Sąd uznał, że wkład pracy pełnomocnika był znikomy, gdy także zasądzone zostało wynagrodzenie dla tego samego pełnomocnika skarżącego w analogicznej sprawie.

Wydając zaskarżone postanowienie Sąd I instancji zasądził koszty zastępstwa procesowego według minimalnych stawek, zaś w zażaleniu nie wykazano, by w sprawie występowały przesłanki do odmowy uwzględnienia wniosku skarżącego w tej części.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.