Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1035/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 46 par. 1 pkt 4, par. 2a, art. 57 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 3, art. 220 par. 1, 3, art. 230 par. 1, 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

S. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi za pomocą środków komunikacji elektronicznej skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z 10 października 2018 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Skarga została opatrzona podpisem elektronicznym.

Zarządzeniami z 10 grudnia 2018 r. wezwano skarżącego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł oraz do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie bądź nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi.

Przesyłka zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz wezwanie do usunięcia wskazanego wyżej braku formalnego skargi została doręczona skarżącemu 14 grudnia 2018 r..

Skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi, nie podpisał skargi i nie złożył podpisanego egzemplarza skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest pismem wszczynającym postępowanie sądowe, od którego na podstawie art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., pobiera się wpis sądowy. Według art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, zaś skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Skarga powinna także czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 57 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.

W uchwale z 12 maja 2014 r., sygn. akt I OPS 10/13 (ONSAiWSA z 2014 r., nr 5, poz. 70) Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów wyjaśnił, że w aktualnym stanie prawnym w postępowaniu sądowoadministracyjnym – z uwagi na treść art. 46 p.p.s.a. – nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 262), w tym także za pośrednictwem organu administracji publicznej, za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że pismo procesowe sporządzone w formie elektronicznej, opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym spełnia warunek formalny pisma procesowego, o którym mowa w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się jednolicie, że pismo takie – po jego wydrukowaniu – jest dotknięte brakiem formalnym, który może być uzupełniony przez autora pisma poprzez złożenie podpisu własnoręcznego na jego wydruku (przykładowo postanowienia NSA: z 18 grudnia 2013 r., I OZ 1188-1191/13; z 22 października 2013 r., II OZ 890/13; z 17 października 2013 r., I OSK 2391/13; z 1 sierpnia 2013 r., II OZ 327/13; z 22 sierpnia 2012 r., II OPP 11/12; z 3 sierpnia 2012 r., II OZ 657/12; z 25 lipca 2012 r., I OSK 1640/12; z 19 czerwca 2012 r., I OSK 1366/12; z 13 kwietnia 2012 r., I OZ 228 – 229/12; z 21 grudnia 2011 r., II FZ 447/11; z 17 marca 2011 r., I OSK 380/11; z 10 września 2008 r., I OZ 673/08; z 4 lipca 2008 r., I OPP 25/08). Wskazana uchwała ma tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, że wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis (por. A. Skoczylas, "Działalność uchwałodawcza Naczelnego Sądu Administracyjnego", C. H. Beck, Warszawa 2004, s. 221 i nast.). Podobne stanowisko – na gruncie przepisów k.p.c. – wyraził także Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z 23 maja 2012 r., III CZP 9/12 (OSNC 2012, nr 11, poz. 128), stwierdzając, że wydruk niedopuszczalnego środka odwoławczego wniesionego drogą elektroniczną może być potraktowany jako środek odwoławczy niewniesiony tą drogą, jeżeli usunięty zostanie brak podpisu (art. 130 § 1 w związku z art. 126 § 1 pkt 4 k.p.c.) oraz w postanowieniu z 19 czerwca 2013 r., I CZ 59/13 (Lex nr 1360186). Podpis elektroniczny, w tym bezpieczny podpis elektroniczny, jest zawsze integralną częścią dokumentu elektronicznego. Możliwość skutecznego posługiwania się takim podpisem w pismach procesowych sporządzonych w formie elektronicznej (stanowiących zbiór danych w postaci elektronicznej) jest więc uzależniona od prawnej możliwości składania do sądu pism w tej formie, co musi być wyraźnie uregulowane w przepisach ustawy procesowej. Obecnie – z uwagi na treść art. 46 p.p.s.a. i brak przepisów szczególnych dopuszczających wniesienie pisma procesowego za pomocą środków komunikacji elektronicznej, opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym – nie jest dopuszczalne wniesienie takiego pisma do sądu administracyjnego aż do dnia wejścia w życie art. 4 ustawy z dnia 10 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 183, ze zm.). Zgodnie z art. 11 pkt 3 w związku z art. 4 tej ustawy dopiero od 31 maja 2019 r. zacznie obowiązywać art. 46 § 2a p.p.s.a. stanowiący, że gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno ponadto zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP lub przez zastosowanie innych mechanizmów, o których mowa w art. 20a ust. 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, jeżeli takie mechanizmy zostały wprowadzone przez sąd administracyjny.

Z tych też względów opatrzenie przez skarżącego skargi podpisem elektronicznym nie było wystraczające, aby uznać, że spełnia ona warunek formalny pisma procesowego, o którym stanowi w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Regulacja ta ma na celu usunięcie wątpliwości, czy pismo, w tym wypadku skarga, zostało wniesione przez uprawnioną osobę. Podpis pod pismem potwierdza jego pochodzenie od osoby, która je podpisała i sankcjonuje wolę dokonania czynności w postępowaniu. Podpis wnoszącego pismo musi być własnoręczny, tj. stanowić znak ręczny określonej osoby pozwalający na jej identyfikację (por. np. H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, str. 298). Brak podpisu jest brakiem formalnym skargi. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod odpowiednim rygorem. W przypadku skargi rodzaj rygoru ustawodawca określił w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowiąc, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia braku formalnego w postaci podpisu strony następuje dopiero wówczas, gdy nie uzupełniono w terminie tego braku, pomimo prawidłowego wezwania do jego usunięcia (vide: postanowienia NSA: z 5 czerwca 2007 r., II FSK 708/06; z 26 stycznia 2011 r., II FSK 2207/10; z 12 grudnia 2005 r., I GSK 2703/05; z 4 lipca 2013 r., II FSK 2153/12).

W rozpoznawanej sprawie skarżący wnosząc skargę, nie uiścił należnego wpisu sądowego od skargi, a skarga została opatrzona podpisem elektronicznym. Wobec tego zarządzeniami z 10 grudnia 2018 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł oraz podpisania skargi bądź nadesłania podpisanego egzemplarza skargi.

Przesyłka zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz wezwanie do usunięcia powyższego braku formalnego skargi została doręczona skarżącemu 14 grudnia 2018 r.. Siedmiodniowy termin do usunięcia braków skargi upłynął 21 grudnia 2018 r. (w piątek). W terminie tym skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi, nie podpisał skargi i nie nadesłał podpisanego własnoręcznie egzemplarza skargi. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. okoliczność ta zobowiązuje sąd do odrzucenia skargi.

Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.

a.k.