Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2139/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 3 pkt 10 lit. b, , pkt 5, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 40a ust. 1 pkt 4,
journal: Dz.U. 2005 nr 187 poz 1577
law: Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych - tekst jednolity
article: art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 171 poz 1225
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2010 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nieprawidłowości w oznakowaniu partii produktu oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. i art. 21 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 roku o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 roku Nr 187, poz. 1577, ze zm.) w związku z art. 3 pkt 10 lit. b, art. 6 ust. 2 oraz art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, art. 2 ust. 1 lit. b Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1601/91 z dnia 10 czerwca 1991 r. ustanawiającego ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji win aromatyzowanych, aromatyzowanych napojów winopochodnych i aromatyzowanych koktajli winopodobnych (Dz. Urz. WE L 149 z 14.06.1991, str. 1; Dz. Urz. Polskie wydanie specjalne rozdz. 3, t. 11, str. 286), po rozpatrzeniu odwołania P. Sp. z o.o. z siedzibą w K., utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] nakładającą karę pieniężną w wysokości 1000 zł.

Rozstrzygnięcia organu zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:

W dniach [...] i [...] czerwca 2009 r. upoważnieni pracownicy Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych przeprowadzili kontrolę w P. Sp. z o.o. z siedzibą w K., dalej zwaną skarżącą, w zakresie prawidłowości oznakowania wyrobów winiarskich. W trakcie przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono nieprawidłowe oznakowanie partii 730 L (730 szt.) gronowego napoju fermentowanego "C." pojemność butelki 1 L, nr partii [...], wyprodukowanej przez stronę skarżącą. Wykazano, że na kontretykiecie opakowania jednostkowego podano informacje: "Wykwintne czerwone wino gronowe słodkie z naturalnym dodatkiem aromatyzującym o wyraźnym smaku wiśni ...", oraz "Klasyfikacja wyrobu: gronowy napój fermentowany", niezgodne z wymaganiami art. 2 ust. 1 lit. b Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1601/91 z dnia 10 czerwca 1991 r. ustanawiającego ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji win aromatyzowanych, aromatyzowanych napojów winopochodnych i aromatyzowanych koktajli winopodobnych, zgodnie z treścią którego winno być: "aromatyzowany napój winopochodny ". Ustalono, że według deklarowanego składu produktu i przedstawionej karty produktu (tj. skład: wino czerwone gronowe, cukier, koncentrat owocowy, aromat), zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b ww. rozporządzenia, był to "aromatyzowany napój winopochodny". Wskazano, iż powyższa nieprawidłowość w oznakowaniu produktu świadczy o jego zafałszowaniu rozumieniu art. 3 pkt 10 lit. ustawy o jakości artykułów rolno-spożywczych. Z kontroli w dniu [...] czerwca sporządzono protokół kontroli nr [...].

Skarżąca pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. zgłosiła swoje uwagi do protokołu kontroli. Wskazała, że klasyfikacja wyrobu C. jako "gronowy napój fermentowany" wywodzi się z ustawy o podatku akcyzowym, gdzie produkt zaliczony do grupy CN 2205 jest w taki sposób określony. Zdaniem strony, "fermentowany napój gronowy" i "aromatyzowany napój wino pochodny" to dokładnie ten sam produkt, stąd też zarzut wprowadzenia do obrotu produktu zafałszowanego jest bezpodstawny. Ponadto wskazała, że omawiana parta towaru nie została jeszcze wprowadzona do obrotu - pozostawała w stanie magazynowym i nie posiadała aktualnych oznaczeń.

Pismem z dnia [...] marca 2009 roku Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary za wprowadzenie do obrotu zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego.

W piśmie z dnia [...] czerwca 2009 r. skarżąca powtórzyła swoje stanowisko zawarte we wcześniejszym piśmie z dnia [...]czerwca 2009 r.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w K. wymierzył skarżącej spółce karę pieniężną 1000 zł, wskazując, iż ww. nieprawidłowość w oznakowaniu produktu świadczy o jego zafałszowaniu w rozumieniu art. 3 pkt 10 lit. b ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.

Organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b wyżej cytowanego rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1601/91 z dnia 10 czerwca 1991 r. "aromatyzowany napój winopochodny", to produkt uzyskany z wina (minimum 50%), z dodatkiem aromatu lub ziół, który mógł być dosłodzony, do którego nie dodano alkoholu i ma rzeczywistą moc alkoholu 7 % objętości i mniej niż 14,5% objętości. Nie podzielił stanowiska skarżącej, że "gronowy napój fermentowany" i "aromatyzowany napój winopochodny" to te same produkty. Podniósł, że przepisy ww. rozporządzenia nr 1601/91 oraz przepisy ustawy z dnia 22 stycznia 2004 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina (Dz. U. Nr 34, poz. 292, z późn. zm.), nie zawierają użytego przez stronę określenia "gronowy napój fermentowany". Nadmienił, że nr kodu CN 2205, na który skarżąca powołuje się, stosownie do treści załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. 2009 r. Nr 3, poz. 11 z późn. zm.) dotyczy kategorii "Wermut i pozostałe wina ze świeżych winogron aromatyzowane roślinami lub substancjami aromatycznymi". Brak jest zatem przesłanek pozwalających na stosowanie użytego przez stronę oznaczenia dla omawianego produktu, a sposób oznakowania kwestionowanej partii produktów mógł wprowadzać konsumenta w błąd co do nazwy tego artykułu. Zdaniem organu nie znajduje usprawiedliwienia wyjaśnienie strony, iż sformułowania "gronowy napój fermentowany" oraz "aromatyzowany napój winopochodny" mają charakter czysto techniczny, dla większości konsumentów nie mający znaczenia. Znakowanie produktów spożywczych jest istotnym elementem prawa żywnościowego i jednocześnie narzędziem realizacji jego celów, tj. ochrony interesów konsumentów. Stąd też nie do zaakceptowania jest dowolne stosowanie nazewnictwa, wbrew wymogom prawa krajowego i unijnego.

W piśmie z dnia [...] września 2009 r. skarżąca odwołała się od ww. decyzji do Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, wnosząc o uchylenie decyzji I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego. Decyzji I instancji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności przepisów art. 40a ust. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych, oraz art. 45 ust. 1 i 2 i art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, które to przepisy mówią o artykułach rolno-spożywczych wprowadzonych do obrotu. Skarżąca podniosła, że artykuły, które nie są wprowadzone do obrotu nie podlegają ww. przepisom, a ich wytwórca nie może podlegać żadnej karze. Przedmiotową kontrolą objęte były wyroby pozostające w Składzie Podatkowym, dopiero przygotowywane do wprowadzenia do obrotu handlowego, na co skarżąca spółka wskazała już w piśmie z dnia [...] czerwca 2009 r., informując że "pozostające na stanie magazynowym wyroby, które nie posiadają aktualnych oznaczeń, dodatkowo oklejane są samoprzylepnymi małymi etykietkami (stikersami) i w takiej postaci wprowadzane są do obrotu". Zdaniem strony skarżącej organ i instancji błędnie przyjął, że nieprawidłowość w oznakowaniu produktu znajdującego się na Składzie Podatkowym świadczy o jego zafałszowaniu, bo wprowadza konsumenta w błąd, nie biorąc pod uwagę, że może to nastąpić dopiero po wprowadzeniu produktu do obrotu. Bez wprowadzenia produktu do obrotu cała konstrukcja prawna odpowiedzialności producenta jest bezprzedmiotowa. Skarżąca podkreśliła, że sam organ wymierzając karę uwzględnił fakt, że kwestionowana partia wyrobu nie została wprowadzona do obrotu (str. 5 uzasadnienia decyzji I instancji) oraz że strona już w czasie kontroli oznaczyła kontrolowaną partię towaru zgodnie z aktualnie obowiązującą klasyfikacją, tj. "aromatyzowany napój winopochodny".

Decyzją z dnia [...] października 2009 r. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych utrzymał w mocy decyzję I instancji. Organ, przytaczając treść art. 3 pkt 5, pkt 10 lit. a, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, art. 45 ust. 2, art. 46 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, podtrzymał argumentację zawartą w decyzji I instancji.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 8 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L. 31 z. 1 lutego 2002. str. 1. z późn. zm.: Dz. Urz. polskie wydanie specjalne, rozdz. 15. t. 6. str. 463. z późn. zm.), posiadanie w celu sprzedaży mieści się w pojęciu wprowadzenia do obrotu. Organ podkreślił, że przedmiotowa partia gronowego napoju fermentowanego była oznakowana i znajdowała się na stanie magazynowym "wyrobów gotowych", co jest równoznaczne z wprowadzeniem do obrotu. Zgodnie z zapisami w protokole z pobrania próbek (nr [...]) pkt 12, producent deklaruje jakość według oznakowania na etykietach i kontretykietach, a ponadto, w pkt 13t ego protokołu wskazano jako sposób składowania lub transportu i rodzaj opakowania "magazyn wyrobów gotowych, pudła kartonowe po 12 szt. na paletach, opakowania jednostkowe - butelki szklane pojemności L". Ponadto osoba obecna przy pobieraniu próbek podpisując w dniu [...] czerwca 2009 r. omawiany protokół, nie wnosiła uwag do jego treści. Zdaniem organu oznakowanie opakowań jednostkowych oraz miejsce i sposób składowania wyrobu jednoznacznie wskazuje, iż producent posiadał przedmiotową partię w celu oferowania do sprzedaży, co oznacza, że przedmiotowa partia została wprowadzona do obrotu.

Organ II instancji przyznał, iż na 5 stronie decyzji I instancji nieprawidłowo wskazano, że "kwestionowana partia towaru nie została wprowadzona do obrotu". Organ I instancji winien w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji użyć sformułowania "iż kwestionowana partia wyrobu nie została sprzedana". Jednakże w ocenie organu odwoławczego omawiane uchybienie nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W skardze na ww. decyzję złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. Sp. z o.o. z siedzibą w K., wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, umorzenie postępowania i zasądzenie koszów postępowania. Skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji. Dodatkowo wskazała, że podanie na kontretykiecie klasyfikacji wyrobu w rozwiniętej wersji - nawet w sytuacji gdyby doszło do wprowadzenia tego wyrobu do obrotu handlowego - nie stanowiłoby zafałszowania wyrobu, a mogłoby być jedynie uznane za niewłaściwą jakość handlową wyrobu, która polegałaby na użyciu nie pełnej nazwy lub nazwy nie mieszczącej się w określeniach przyjętych przepisami Wspólnoty Europejskiej. Ponadto skarżąca podnosiła, iż w jej opinii nie powstało żadne zagrożenie, ani żadna szkoda, gdyż jakość przedmiotowego towaru (będąca przedmiotem kontroli), była najwyższa z możliwych w tej kategorii.

Skarżąca nie zgadzała się ponadto ze twierdzeniem organu II instancji, zawartym w zaskarżonej decyzji, iż "niesprzedanie przedmiotowej partii towaru wskazuje na niski stopień szkodliwości czynu, gdyż powstało zagrożenie, ale nie powstała szkoda". W opinii skarżącej o zagrożeniu mogłaby świadczyć wystawiona odbiorcy hurtowemu lub detalicznemu faktura na określoną partię towaru i towar ten opuściłby pomieszczenie Składu Podatkowego. W przypadku dostarczenia towaru do innego Składu Podatkowego nie ma żadnych podstaw formalno-prawnych aby uznać, że towar został wprowadzony do obrotu.

Skarżąca wskazała ponadto, że formalnie nie funkcjonuje w skarżącej spółce "magazyn wyrobów gotowych", znajdują się natomiast magazyny wyrobów zharmonizowanych z zapłaconą akcyzą i z nie zapłaconą akcyzą. Określenia takie obowiązują bowiem w Składzie Podatkowym, będącym pod stałym Szczególnym Nadzorem Podatkowym. Termin "magazyn wyrobów gotowych" jest oznaczeniem wewnątrz organizacyjnym i nie implikuje żadnych konsekwencji formalnoprawnych.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wniósł o ich oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 pkt 10 lit. b ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, artykuł rolno-spożywczy zafałszowany jak produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności, jeżeli: w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych albo niezgodną z prawdą.

Zgodnie z art. 3 pkt 5 ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, jakość handlowa to cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi.

Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. ustawy wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta.

W związku z tym należy podzielić pogląd organu, iż niespełnienie wymagań w zakresie znakowania artykułu rolno-spożywczego jest niespełnieniem wymagań jakości handlowej.

Stosownie do art. 6 ust. 2 ww. ustawy, do znakowania artykułów rolno spożywczych stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171 poz, 1225 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 45 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, oznakowanie środka spożywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, w tym znaku towarowego, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole, dotyczące środka spożywczego i umieszczone na opakowaniu, etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spożywczego lub odnoszą się do niego.

Natomiast zgodnie z art. 46 tejże ustawy oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, a w szczególności, co do charakteru środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji.

Ponadto zgodnie z art. 16 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych przepisów prawa żywnościowego, etykietowanie, reklama i prezentacja żywności lub pasz, z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumentów w błąd.

Z powyższych przepisów prawa krajowego i wspólnotowego jednoznacznie wynika, iż przepisy prawa żywnościowego sprzeciwiają się każdej praktyce, m.in. dotyczącej znakowania artykułów rolno-spożywczych, mogącej w jakikolwiek sposób wprowadzić w błąd konsumenta.

Zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno–spożywcze zafałszowane, podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1000 zł.

W przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu prawidłowo ustalono, iż w partii 730 L (730 szt.) gronowego napoju fermentowanego "C." pojemność butelki 1 L, nr partii [...], na kontretykiecie opakowania jednostkowego podano informacje: "Wykwintne czerwone wino gronowe słodkie z naturalnym dodatkiem aromatyzującym o wyraźnym smaku wiśni...", oraz "Klasyfikacja wyrobu: gronowy napój fermentowany", niezgodne z wymaganiami art. 2 ust. 1 lit. b Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1601/91 z dnia 10 czerwca 1991 r. ustanawiającego ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji win aromatyzowanych, aromatyzowanych napojów winopochodnych i aromatyzowanych koktajli winopodobnych, (Dz. Urz. WE L 149 z 14.06.1991, str. 1; Dz. Urz. Polskie wydanie specjalne rozdz. 3, t. 11, str. 286), w myśl którego "aromatyzowany napój winopochodny" to napój:

- otrzymany z jednego lub więcej win określonych w pkt 11-13 oraz pkt 15-18 załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 822/87, włączając wina gatunkowe produkowane w określonych regionach wymienionych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 823/87 oraz z wyłączeniem win produkowanych z dodaniem alkoholu oraz wina stołowego Retsina, z możliwym dodatkiem moszczu winogronowego i/lub częściowo sfermentowanym moszczem winogronowym,

- do którego dodano następujące aromaty: naturalne substancje aromatyzujące i/lub naturalne preparaty aromatyzujące i/lub substancje i aromaty identyczne z naturalnymi zgodnie z definicją zawartą w art. 1 ust. 2 lit. b) ppkt i) i ppkt ii) oraz lit. c) dyrektywy 88/388/EWG. Użycie sztucznych substancji określonych w art. 1 ust. 2 lit. b) ppkt iii) przytoczonej dyrektywy może, w pewnych wypadkach i pod pewnymi warunkami, być dopuszczone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14, i/lub zioła aromatyczne i/lub przyprawy korzenne i/lub aromatyzujące środki spożywcze,

- który mógł być dosłodzony,

- do którego nie dodano alkoholu, z zastrzeżeniem wyjątków określonych w definicji produktu podanej w niniejszym rozporządzeniu lub przyjętych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14,

- który ma rzeczywistą moc alkoholu 7 % obj. lub więcej i mniej niż 14,5 % obj.

Wina używane w przygotowywaniu aromatyzowanych napojów winopochodnych muszą występować w gotowym produkcie w proporcji nie mniejszej niż 50 %. Bez uszczerbku dla przepisów art. 5, minimalna naturalna moc alkoholu użytych produktów wynosi, jak podano w art. 18 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 822/87.

Prawidłowo ustalono, że według deklarowanego składu produktu i przedstawionej karty produktu (tj. skład: wino czerwone gronowe, cukier, koncentrat owocowy, aromat), zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b ww. rozporządzenia, był to "aromatyzowany napój winopochodny", a tym samym strona skarżąca zafałszowała produkt w myśl art. 3 pkt 10 lit. b ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych za co została nałożona kara na podstawie art.. 40 a ust. 1 pkt 4 tejże ustawy.

Według opinii skarżącej nie powstało żadne zagrożenie, ani żadna szkoda, gdyż jakość przedmiotowego towaru (będąca przedmiotem kontroli), była najwyższa z możliwych w tej kategorii. W ocenie Sądu nie ma to znaczenia w sprawie. W toku przedmiotowej kontroli nie kwestionowano parametrów jakościowych dotyczących składu wyrobu ale oznakowanie produktu z uwagi na zastosowanie niewłaściwej nazwy wskazującej kategorię wyrobu. Nieprawidłowość ta w przypadku sprzedaży kwestionowanej partii w sposób istotny naruszyłaby interes ekonomiczny konsumenta.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że kontrolowana partia towaru, znajdując się w Składzie Podatkowym nie była wprowadzona do obrotu, a tym samym nie podlega regulacji art. 40a ust. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych, oraz art. 45 ust. 1 i 2 i art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia i ich wytwórca nie podlega karze, wskazać należy, iż jest on bezzasadny. Zgodnie z art. 3 ust. 8 Rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r., "wprowadzenie na rynek" oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania. Należy powtórzyć stanowisko organu, że w świetle ww. przepisu posiadanie w celu sprzedaży mieści się w pojęciu wprowadzenia do obrotu. Wynikające z protokołu pobrania próbek oznakowanie opakowań jednostkowych oraz miejsce i sposób składowania wyrobu ("magazyn wyrobów gotowych, pudła kartonowe po 12 szt. na paletach, opakowania jednostkowe - butelki szklane pojemności L") jednoznacznie wskazuje, iż producent posiadał przedmiotową partie w celu oferowania do sprzedaży, co oznacza, że przedmiotowa partia została wprowadzona do obrotu.

Sąd podziela pogląd organu II instancji, iż uchybienie polegające na nieprawidłowym wskazaniu na 5 stronie decyzji I instancji że "kwestionowana partia towaru nie została wprowadzona do obrotu" nie stanowi podstawy do uchylenia tejże decyzji.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.