Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2130/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym skargi R. T. na czynność Komendanta Stołecznego Policji w przedmiocie wezwania na egzamin postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

R. T. w związku z zagrożeniem wynikającym z pełnienia służby w Biurze [...] na podstawie decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] grudnia 2002 r., uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej w celu ochrony osobistej w ilości jednego egzemplarza.

R. T. w dniu [...] maja 2015 r., złożył do Komendanta [...] Policji podanie o rozszerzenie do posiadanego pozwolenia na broń palną bojową dla celów ochrony osobistej i wydanie pozwolenia na zakup, i posiadanie drugiego egzemplarza broni o tym samym przeznaczeniu ze wskazaniem na inne parametry.

Po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym pismem z dnia [...] lipca 2015 r., Komendant [...] Policji wezwał skarżącego do stawiennictwa w Wydziale [...] Komendy [...] Policji, w wyznaczonym terminie, celem sprawdzenia w drodze egzaminacyjnej czy jest zaznajomiony z przepisami dotyczącymi posiadania i używania danej broni oraz umiejętności posługiwania się bronią.

W następstwie powyższego R. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na Komendanta [...] Policji zarzucając mu brak podstaw do poddania go egzaminowi.

Skarżący podkreślił, że wezwanie do złożenia egzaminu należy uznać za bezpodstawne i bezzasadne w świetle obowiązujących przepisów prawa, bowiem ustawodawca w ustawie z dnia 21 maja 1999 r., o broni i amunicji (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) nie przewidział żadnych dodatkowych obostrzeń warunkujących rozszerzenie pozwolenia na ten sam rodzaj broni.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że podniesione zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Komendant Główny Policji podkreślił, że

w sytuacji, która dotyczy skarżącego brak jest postaw prawnych do wydania decyzji

w trybie nadzwyczajnym i w myśl aktualnie obowiązujących przepisów prawa materialnego dotyczących m. in. sposobu wydawania pozwolenia na broń nie ma możliwości zwolnienia skarżącego z obowiązku o którym mowa w art. 16 ust. 2 ustawy o bron i amunicji. Komendant wskazał, że w sprawie brak jest również możliwości zastosowania trybu z art. 155 k.p.a. w przedmiocie pozwolenia na broń wydanego przez wejściem w życie ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r., o zmianie ustawy o broni i amunicji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy jest ona dopuszczalna.

W myśl art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwaną dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Skargę R. T. należało odrzucić, bowiem wykracza ona poza zakres przedmiotowy objęty kontrolą sądów administracyjnych, przez co jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Z treści skargi z dnia 12 listopada 2015 r. jednoznacznie wynika, że wniesiona ona została na czynność materialno – techniczną jaką było wezwanie R. T. do stawiennictwa na egzamin teoretyczny i praktyczny. Wezwanie to było skutkiem wystąpienia skarżącego do Komendanta Głównego Policji z wnioskiem o rozszerzenie posiadanego pozwolenia na broń palną bojową do celów ochrony osobistej i

o zezwolenie na posiadanie drugiej jednostki broni palnej o tym samym przeznaczeniu.

Materialną podstawą dla rozpoznania wniosku R. T. stanowią przepisy ustawy z dnia 21 maja 1999 r., o broni i amunicji (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.)

w tym przepis art. 16 ust. 1 ww. ustawy.

Przywołane regulacje w swej treści expressis verbis nie przewidują dla wezwania do złożenia egzaminu formy prawnej, która mieści się w katalogu spraw o których mowa w art. 3 p.p.s.a.

W art. 16 ust. 1 ustawy ustawodawca zawarł zapis, iż osoba, która występuje

z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, jest obowiązana zdać egzamin przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią.

W ust. 3 znajduje się ponadto delegacja dla Ministra właściwy do spraw wewnętrznych, który w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi,

w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania i zakres przedmiotowy egzaminu, skład komisji egzaminacyjnej oraz stawki odpłatności za egzamin. Wspomina się również, że egzamin powinien składać się z części teoretycznej, dotyczącej znajomości przepisów w zakresie zgodnego z prawem posiadania i używania danej broni, oraz z części praktycznej, dotyczącej umiejętności posługiwania się tą bronią, a stawki odpłatności za egzamin powinny być zróżnicowane w zależności od celu, w jakim ma być wydane pozwolenie na broń.

Zarówno w powołanym wyżej przepisie art. 16 jak i wydanym na jego podstawie rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r.

w sprawie egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania broni oraz umiejętności posługiwania się bronią. (Dz. U. z 2000 r., Nr 219. poz. 941) nie przewiduje się, iż wezwanie na egzamin powinno mieć formę jakiegokolwiek rozstrzygnięcia, które będzie mieściło się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych.

Wobec powyższego należy zgodzić się ze skarżącym, że wezwanie jest jedynie czynnością materialno-techniczną, sprowadzającą się w swej istocie do fizycznego udziału w egzaminie podmiotu ubiegającego się o rozszerzenie pozwolenia na broń.

Zatem omawiana czynność faktyczna (materialno-techniczna) podjęta w oparciu o przepis art. 16 ust.2 ustawy o broni i amunicji może zostać poddana kontroli jedynie po wydaniu rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, czyli decyzji

o przyznaniu lub odmowie wydania pozwolenia na broń., a contrario nie podlega samoistnej kontroli sądowoadministracyjnej etap postępowania jakim jest postępowanie egzaminacyjne.

Mając zatem na uwadze całokształt okoliczności w sprawie, po dokonaniu analizy stosownych przepisów, jak również uwzględniając to, że skarżący w skardze wyraźnie wskazał, że dotyczy ona czynności materialno – technicznej Sąd uznał, że zaskarżona czynność nie mieści się w żadnej z wymienionych w przepisie art. 3 § 2 pkt 1-8, art. 3 § 3 i art. 4 P.p.s.a. kategorii aktów i czynności podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a tym samym skarga R. T. podlega odrzuceniu.

Mając powyższe na uwadze działając na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. oraz art. 58 § 3 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji