Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 582/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 239a, art. 239b
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 7 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, , Protokolant Asystent sędziego Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2014 roku sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za marzec 2011 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 582/14

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...].

W uzasadnieniu organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne:

Naczelnik Urzędu Celnego w P. decyzją z dnia [...] określił A. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. (dalej: skarżąca lub Spółka) zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc marzec 2011 r. w kwocie 42 400,00 zł z tytułu sprzedaży komponentu KTSF, tj. dodatku do ciężkich paliw opałowych, który zgodnie z przepisami ustawy o podatku akcyzowym podlegał opodatkowaniu akcyzą. Od powyższej decyzji Spółka złożyła odwołanie.

Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej z dnia [...] r.

Pismem z dnia 29 kwietnia 2014 r. Spółka złożyła zażalenie na ww. postanowienie wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniu zarzuciła: naruszenie postanowień art. 239 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz złamanie zasad procedury zapisanych w art. 120, art. 121, art. 122, art. 125, art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) [dalej: Ordynacja podatkowa]. W uzasadnieniu zażalenia Spółka wskazała, że instytucja nadania rygoru natychmiastowej wykonalności ma wymiar fakultatywny. Nie ma przymusu jej stosowania nawet gdy zachodzą wymienione w art. 239b Ordynacji podatkowej przesłanki, np. prowadzenie czynności egzekucyjnych innych należności pieniężnych. Fakt podnoszenia przez organ podatkowy prowadzenia egzekucji w sprawach zapłaty podatku akcyzowego za lata 2010-2011 nie może być jedynym kryterium prowadzącym do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Spółka przywołała wyrok NSA z dnia 21.09.2011 r., sygn. akt I FSK 1313/10. W kwestii zarzutów prawa procesowego skarżąca wskazała, iż zauważa wiele nieprawidłowości w działaniu organu. Dotyczą one gromadzenia dokumentów, wyjaśnienia stanu faktycznego czy sporządzenia decyzji. Zdaniem Spółki organ odstąpił od dogłębnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności mogących się przyczynić do wyjaśnienia sprawy.

Dyrektor Izby Celnej w Ł., po rozpoznaniu odwołania, wydał zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że zgodnie z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Dyrektor Izby Celnej w Ł. zauważył przy tym, że w wymienionym przepisie ustawodawca uznał, że wystarczy uprawdopodobnienie, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, a nie nałożył na organy podatkowe wymogu udowodnienia tej okoliczności.

Zdaniem organu odwoławczego, w rozpoznawanej sprawie niewątpliwie istniało niebezpieczeństwo, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Dyrektor Izby Celnej w Ł. jak i Naczelnik Urzędu Celnego w P. mają wiedzę, że skarżąca Spółka posiada zaległości podatkowe, które dotyczą zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym za grudzień 2009 r., styczeń 2010 r., oraz za okres od marca 2010 r. do czerwca 2010 r. Wobec Spółki prowadzone jest postępowanie egzekucyjne dotyczące wskazanych wyżej należności. Postępowanie sądowoadministracyjne, dotyczące postępowań egzekucyjnych za grudzień 2010 r. i maj 2010 r. zostały zawieszone przez WSA w Łodzi (postanowienia z dnia 05.03.2014 r., sygn. akt. III SA/Łd 886/13 i III SA/Łd 965/13).

Dalej Dyrektor Izby Celnej w Ł. wyjaśnił, że informacje, z których wynika, iż wobec Spółki toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych, mogą pochodzić z różnych źródeł, od administracyjnego organu egzekucyjnego, komornika sądowego itp. Przesłanka ta opiera się na założeniu, że skoro w zakresie innych czynności zostały wyczerpane możliwości dobrowolnego zaspokojenia wierzyciela, to należy przypuszczać, że strona postępowania również w przypadku obowiązków wynikających z decyzji nieostatecznej nie będzie chciała ich dobrowolnie wykonać.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej w Ł. zasadnie Naczelnik Urzędu Celnego w P. wskazał, iż wystąpienie jednej z przesłanek wskazanych w art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej i uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania wystarczy do nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności.

Odnośnie drugiej przesłanki organ odwoławczy stwierdził, że zaleganie przez Spółkę na ponad 500.000,00 zł w akcyzie, jak również wystąpienie przez nią do WSA w Łodzi o wstrzymanie wykonania wcześniejszych wydanych decyzji z argumentacją, że zapłata podatku akcyzowego doprowadzi do zachwiania jej sytuacji finansowej, co może skutkować koniecznością zlikwidowania działalności, w wysokim stopniu uprawdopodabnia, że kolejne zobowiązanie, tj. określone decyzją z [...] r. nie zostanie wykonane. Zatem, w ocenie organu odwoławczego, zasadnym było wydanie przez Naczelnika Urzędu Celnego w P. postanowienia z dnia 22.04.2014 r. w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia 10.04.2014 r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za marzec 2011 r.

Odnosząc się do zarzutu naruszenie postanowień art. 239 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Celnej w Ł. uznał go za nieuzasadniony. Stwierdził, że nie ulega wątpliwości, że Spółka nie regulowała swoich zobowiązań podatkowych. Ponadto, wniesienie przez Spółkę odwołania od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe nie stoi na przeszkodzie dobrowolnego wykonania decyzji i uiszczenia podatku z niej wynikającego. Ustalone okoliczności, w tym brak dobrowolnego uregulowania zobowiązań podatkowych, tworzą określone elementy stanu faktycznego, którego całokształt podlegał ocenie organu podatkowego w kontekście prawdopodobieństwa zaistnienia faktu, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Prawidłowo zatem – zdaniem organu odwoławczego - organ I instancji wywiódł, że została spełniona przesłanka z art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w Ł. fakt nieuregulowania zobowiązania wynikającego z decyzji, świadczyć jedynie może, że istnieje prawdopodobieństwo, iż należności te nie zostaną uregulowane.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca Spółka wnosiła o zmianę zaskarżonego postanowienia i w rezultacie wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] r., ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zarzuciła zaskarżonej decyzji: naruszenie art. 239 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że spełnione zostały przesłanki ustawowe nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [...] r. oraz naruszenie zasad postępowania administracyjnego zapisanych w art. 120, art. 121, art. 122, art. 125, art. 187 Ordynacji podatkowej polegające na nieodpowiednim zapoznaniu się z materiałem dowodowym i stanem faktycznym w przedmiotowej sprawie.

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że w jej ocenie organ nie uprawdopodobnił, że nie zostanie wykonanie zobowiązanie określone wskazaną decyzją. Wprawdzie organ zaznaczył, że sama okoliczność przymusowego ściągania wskazuje na trudności Spółki w regulowaniu zobowiązań, jednakże nie uprawdopodobnił, że podobny los obejmie należności wynikające z decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Przesłanki do nadania rygoru, jak wskazała Spółka, związane są z sytuacją majątkową strony postępowania. Spółka posiadała wcześniej przeterminowane zobowiązania i było ich dużo więcej, a mimo to zostały zaspokojone. Część ich była regulowana w drodze egzekucji komorniczej. Okoliczność ta dowodzi zdaniem skarżącej, że Spółka nadal posiada wolę i potencjał do regulowania zobowiązań natury publicznoprawnej i pomimo ich częściowego dochodzenia w trybie egzekucyjnym, należności te są uiszczane. W rezultacie upada lansowane przez organ założenie, że obecne zadłużenie i ich przymusowe ściąganie może budować obawy, co do przyszłej wykonalności decyzji podatkowej. Ponadto, Spółka wskazała na obiektywne źródła powstania powyższych zaległości zaliczając do nich: kryzys gospodarczy, pożar w firmie w 2011 r., a także egzekucje prowadzoną przez organ. Spółka, jak zaznaczyła, nie regulowała zobowiązań nie dlatego, że chciała obejść prawo i swoje powinności, ale dlatego że był to stan wyższej konieczności. Przyjęty program naprawczy doprowadził, że Spółka pozyskała środki i uregulowała częściowo zadłużenie. Dodatkowo skarżąca odniosła się do nieregulowania niskich zobowiązań (podatek za czerwiec 2011 r.) i wskazał, że zostały one zapłacone.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wnosił o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl natomiast art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) –dalej: p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem sporu pomiędzy stronami w niniejszym postepowaniu jest to, czy w sprawie zachodziły przesłanki do nadania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...], określającej A. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. (dalej: skarżąca lub Spółka) zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2011 r. w kwocie 42 400,00 zł, rygoru natychmiastowej wykonalności.

W ocenie Sądu stanowisko organów podatkowych należy uznać za właściwe.

Stosownie do art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) [dalej: Ordynacja podatkowa], decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Z kolei zgodnie z art. 239b § 1 tej ustawy, decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy:

1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub

2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub

3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub

4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Natomiast wedle § 2 art. 239b Ordynacji podatkowej przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Z przywołanych przepisów wynika zatem, że dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienia dwóch przesłanek. Pierwszą przesłanką jest jedna z czterech okoliczności wskazanych w § 1 art. 239b. Użycie przez ustawodawcę w powołanym przepisie, przy okazji enumeracji tych czterech okoliczności pozwalających na zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności, spójnika "lub", wyrażającego zgodnie z zasadami poprawnej legislacji tzw. alternatywę nierozłączną, oznacza, że stwierdzenie w stanie faktycznym sprawy podatnika już jednej z tych okoliczności daje organowi podatkowemu możliwość zastosowania wspomnianego rygoru (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1440/09). Drugą przesłanką wskazaną w przywołanym uregulowaniu jest uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W kontekście tej przesłanki wskazać należy, że uprawdopodobnienie wystąpienia danej okoliczności oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo - graniczące z pewnością - zmaterializowania się jej. Przyjęcie w treści § 2 art. 239b Ordynacji podatkowej pojęcia "uprawdopodobnienie" znajduje również przełożenie na zasady dowodzenia ziszczenia się wskazanej w tym przepisie przesłanki, tj. możliwości niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji. W związku bowiem z przyjętym przez ustawodawcę sformułowaniem "uprawdopodobni" należało uznać, że ustawodawca nie wymaga od organu podatkowego wykazania okoliczności za pomocą przewidzianych przepisami procedury dowodów, a rygory uznania jego twierdzeń są złagodzone i odformalizowane (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt I FSK 1313/10).

Oceniając zaskarżone postanowienie na tle wyżej określonego unormowania, Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie zaistniały przesłanki zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności. Z akt administracyjnych sprawy bezspornie wynika bowiem, że wobec skarżącej Spółki toczą się postępowania egzekucyjne w zakresie należności pieniężnych z tytułu zaległości podatkowych za różne okresy. Posiadanie przez organ wiedzy o prowadzeniu wobec skarżącej egzekucji z tytułu należności pieniężnej stanowiło - zdaniem Sądu - ziszczenie się przesłanki określonej w art. 239b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Uznać bowiem należało, że skoro Spółka nie reguluje innych należności, to istnieje duże prawdopodobieństwo, iż nie uiści także (w tym przypadku stosunkowo wysokich) należności wynikających z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] roku.

Zauważyć przy tym należy, iż co do zasady przepis art. 239b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie mówi co prawda nic o wysokości należności pieniężnej, w stosunku do której prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, kładąc nacisk jedynie na okoliczność toczenia się tegoż postępowania. Podkreślić jednak należy, iż przesłanka unormowana w art. 239b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, opiera się na założeniu, że skoro w zakresie innych wierzytelności (publicznoprawnych lub cywilnoprawnych) zostały wyczerpane wszelkie możliwości doprowadzenia do wykonania tych wierzytelności w sposób dobrowolny, to należy przypuszczać, że strona konsekwentnie i w tym przypadku nie będzie wyrażać woli wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji albo nie będzie w stanie tego zobowiązania wykonać z uwagi na zastosowane środki egzekucyjne w zakresie innych egzekwowanych wierzytelności.

Przechodząc z kolei do oceny zaistnienia w sprawie przesłanki określonej w art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej, Sąd stwierdził, że organy uprawdopodobniły, że zobowiązanie, wynikające z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, nie zostanie wykonane. Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę łączną wysokość egzekwowanych należności podatkowych dochodzonych od Spółki, która wynosi ponad 500.000 zł, co niewątpliwie może oddziaływać w sposób negatywny na możliwość wykonania przedmiotowej decyzji podatkowej. Wskazać w tym zakresie należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II FSK 1910/12 jednoznacznie stwierdził, że "w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 239b § 1 pkt 1 i 4 ord. pod. rozmiar powstałych zaległości podatkowych był wystarczającą okolicznością uprawdopodabniająca, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane".

Trafnie też zauważył organ odwoławczy, iż fakt wystąpienia przez Spółkę do sądu administracyjnego o wstrzymanie wykonania wcześniej wydanych decyzji z argumentacją, że zapłata podatku akcyzowego doprowadzi do zachowania jej sytuacji finansowej, co z kolei może skutkować koniecznością zlikwidowania działalności, w wysokim stopniu uprawdopodobnia, że kolejne zobowiązanie (to z decyzji z [...] r.) również nie zostanie wykonane. Powyższe jest tym bardziej uprawnione, gdyż jak już wyżej wskazano przepis art. 239b § 2 stanowi o "uprawdopodobnieniu" okoliczności, o których w nim mowa, a nie o ich "udowodnieniu".

Odnosząc się do argumentów podniesionych przez Spółkę w skardze, a wskazujących na nieuprawdopodobnienie przez organ, że nie zostanie wykonane zobowiązanie określone sporną decyzją wskazać należy raz jeszcze, iż uprawdopodobnienie określonych okoliczności faktycznych jest surogatem dowodu i nie oznacza konieczności bezpośredniego udowodnienia danej okoliczności. Uprawdopodobnienie nie daje bowiem pewności lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) istnienia jakiegoś faktu. Jest zatem środkiem zastępczym dowodu, a więc środkiem niedającym pewności lecz tylko prawdopodobieństwo twierdzenia o fakcie. Chodzi więc nie o przeprowadzenie dowodu czyniącego fakt absolutnie pewnym, lecz o wskazanie okoliczności wystarczających do powzięcia przekonania o prawdopodobieństwie tego faktu. Uprawdopodobnienie sprowadza się do uzyskania przekonania o istnieniu określonych okoliczności faktycznych w nieskrępowanym regułami dowodowymi procesie myślowym, a taki - w ocenie Sądu – przeprowadził w niniejszym postępowaniu organ podatkowy. Przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy (przypuszczenia), że zobowiązanie to wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia.

Nie może znaleźć także poparcia argument skarżącej Spółki, że posiadała ona wcześniej przeterminowane zobowiązania i było ich dużo więcej, a mimo to zostały zaspokojone. Pomijając już fakt, iż część z nich była regulowana w drodze egzekucji komorniczej, to zauważyć należy, że sam fakt spłaty innych – co wskazuje sama Spółka – "przeterminowanych należności" nie zmienia faktu, iż w tym konkretnym przypadku wciąż aktualne są (podnoszone uprzednio) wątpliwości co do faktycznych możliwości spłaty obecnych zaległości. Nie jest przy tym rolą organu podatkowego dokonywanie analiz w kierunku wiarygodności finansowej skarżącej i dokonywanie ocen, czy i w tym przypadku Spółka (jak to miało miejsce w niektórych innych przypadkach) także spłaci zaległe zobowiązania, czy – jak to sformułowała skarżąca – ma ona "wolę i potencjał do regulowania zobowiązań" bez konieczności wszczynania postepowania egzekucyjnego.

Bez znaczenia są także i nie mogą mieć zastosowania do niniejszego postepowania, pozostając poza przesłankami merytorycznymi, argumenty Spółki odnoszące się do "obiektywnych źródeł powstania zaległości".

Z kolei zarzuty naruszenia przez organ podatkowy art. 120, art. 121, art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie znajdują potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Organy orzekające w sprawie działały na podstawie przepisów prawa, które zostały powołane w decyzjach obu instancji. Nie sposób także zarzucić organom brak merytorycznej poprawności i staranności działań w toku postępowania dowodowego, czy też naruszenie zasady równego traktowania interesów Skarbu Państwa i podatników. Zebrały także pełen materiał dowodowy, którego ocena znalazła odzwierciedlenie w treści rozstrzygnięcia.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 125 Ordynacji podatkowej należy stwierdzić, iż co do zasady nie może on podlegać rozpatrzeniu w tym postępowaniu, bowiem pozostaje bez wpływu na merytoryczną zasadność wydanych w sprawie decyzji. Nie dotyczy on bowiem istoty sprawy. Nie niej jednak jedynie na marginesie stwierdzić należy, że – w ocenie Sądu – organy działały wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.

Uwzględniając wszystkie powyższe stwierdzenia Sąd doszedł do przekonania, że organy podatkowe prawidłowo przyjęły w sprawie wystąpienie przesłanek pozwalających na nadanie decyzji z dnia [...] r. rygoru natychmiastowej wykonalności.

W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, iż organy podatkowe prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie nie naruszyły przywołanych w skardze przepisów. Zatem, na podstawie art. 151 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji.

D.Cz.