Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 890/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 47 par. 1, art. 49 par. 1, art. 57 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 3 i par. 3, art. 72 par. 1, art. 220 par. 1 i 3, art. 230 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 12 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. A. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego postanawia: odrzucić skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Skargą z dnia 20 lipca 2013r. B. A. zaskarżył do sądu administracyjnego postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego.

Zarządzeniem przewodniczącego wydziału z dnia 2 września 2013r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez nadesłanie 7 egzemplarzy odpisów skargi podpisanych lub poświadczonych za zgodność z oryginałem, a także do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Z zawartego w ww. wezwaniu pouczenia wynikało, że nieusunięcie braków skargi w terminie 7 dni będzie skutkowało jej odrzuceniem.

Stosowne wezwanie do uzupełnienia braków skargi zostało doręczone do rąk dorosłego domownika – A. A. w dniu 9 września 2013r. W ustawowym terminie, którego bieg upływał w dniu 16 września 2013r., skarżący złożył pismo, w którym oświadczył, że nie może nadesłać wymaganych egzemplarzy odpisów skargi, bowiem jedyny jej egzemplarz wysłał do sądu i nie posiada kopii tego pisma. Skarżący wniósł natomiast o zwolnienie go od kosztów sądowych.

Zarządzeniem z dnia [...] referendarz sądowy pozostawił bez rozpatrzenia wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych, z powodu nienadesłania - pomimo wezwania - wypełnionego urzędowego formularza oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach. Zarządzenie jest prawomocne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 47 § 1 w zw. z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie P.p.s.a.) do skargi należy dołączyć jej odpisy dla doręczenia pozostałym stronom postępowania. Stosownie do art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast według art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (§ 3).

W myśl art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2). Stosownie zaś do art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Jednakże skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3).

Zgodnie z art. 72 § 1 P.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – administracji domu lub dozorcy, jeżeli te osoby nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma - tzw. doręczenie zastępcze, które oparte jest na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż pismo zawierające wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi wraz z pouczeniem o skutkach niewykonania powyższych obowiązków zostało skutecznie doręczone skarżącemu w trybie doręczenia zastępczego w dniu 9 września 2013r. Pomimo tego w ustawowym terminie, którego bieg upływał w dniu 16 września 2013r. skarżący nie usunął braków formalnych skargi oraz nie uiścił wpisu sądowego od skargi.

Podnieść również należy, iż argumenty skarżącego w zakresie niedysponowania kopią skargi i niemożnością złożenia do sądu wymaganych jej odpisów nie mają w sprawie żadnego znaczenia. Nic bowiem nie stało na przeszkodzie, aby skarżący w ustawowym terminie stawił się w siedzibie sądu i uzyskał kserokopię swojej skargi. Decydując się na złożenie skargi do sądu strona winna się wykazać dbałością o własną sprawę i determinacją w podejmowaniu czynności procesowych zmierzających do merytorycznego jej załatwienia. Z kolei bierna postawa strony często pociąga za sobą negatywne dla strony skutki prawne, a zatem odpowiedzialność za swoje zaniedbanie ponosi wyłącznie strona.

Wskazać również należy, iż co do zasady pozostawienie przez referendarza sądowego wniosku o zwolnienie kosztów sądowych bez rozpatrzenia pociąga za sobą konieczność ponownego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Jednakże z uwagi na fakt, że skarżący nie usunął braku formalnego skargi i nie nadesłał w ustawowym terminie wymaganych jej odpisów, co musiało skutkować jej odrzuceniem, sąd odstąpił od ponownego wzywania skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Przemawiały za tym nie tylko względy ekonomiki procesowej, ale również postawa skarżącego, który pomimo wezwania nie złożył wniosku o zwolnienie od kosztów na urzędowym formularzu PPF.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

a.bł.