Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 418/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2010-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240  par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Teresa Liwacz sędzia WSA Mirella Łent Protokolant asystent sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Bd 418/10

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2010r. odmawiającą uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] października 2009r. Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego we [...] z dnia

[...] lutego 2009 roku Nr [...], w której rozliczono skarżącej podatek od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał się na następujące ustalenia faktyczne: w wyniku kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie [...] Firma Ciesielsko-Zbrojarska A. G. w zakresie podatku od towarów

i usług za okres od stycznia do grudnia 2007 roku stwierdzono, że A. G. faktycznie nie zajmowała się prowadzeniem przedsiębiorstwa [...] Firma Ciesielsko-Zbrojarska, ale za jej zgodą firmę tą prowadziła jej krewna B. R., która formalnie była tam zatrudniona w okresie od l lutego 2007 roku do

10 stycznia 2008 roku w charakterze dyrektora.

W ocenie organu podatkowego w następstwie wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu przez B. R. w kontrolowanym okresie, w ramach Firmy Ciesielsko - Zbrojarskiej [...] A. G., wystąpiło zjawisko firmanctwa. Związku z powyższym decyzją z dnia [...] lutego 2009 Naczelnik Urzędu Skarbowego we [...] określił B. R. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: od marca do maja, od lipca do października i za miesiąc grudzień 2007 roku w łącznej kwocie 42.331 zł oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za czerwiec 2007 roku w kwocie 145 zł, natomiast za okresy rozliczeniowe luty 2007 roku oraz listopad 2007 roku na podstawie art. 208 § l Ordynacji podatkowej umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe.

W wyniku wniesionego od powyższej decyzji odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w [...] po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym decyzją

z dnia [...] października 2009r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Pismem z dnia [...] października 2009 roku strona wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] października 2009r. Jako podstawę wniosku strona powołała się na przesłanki wymienione w art. 240 § 1 pkt 4 i 5 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którymi w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu

( art. 240 § l pkt 4 ) oraz wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję ( art. 240 § l pkt 5 ).

W uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania powołano się na argumentację, iż "Pani R. stawiła się w urzędzie skarbowym na wezwanie, ale odmówiła złożenia formularza, oświadczając, że nie może tego zrobić, bo nie prowadziła działalności gospodarczej.( .. ,) I właśnie ten fakt, tj. ujawnienie opisanej okoliczności w postaci odmowy przez Panią R. zarejestrowania działalności, stanowi podstawę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, gdyż ujawnia on istotną dla sprawy okoliczność faktyczną, istniejącą w dniu wydania decyzji, ale nie znaną organowi, który decyzję wydał - a mającą istotne znaczenie przy ustaleniu stany faktycznego."

W ocenie strony wniosek o wznowienie postępowania jest konieczny również

z powodu nie wezwania jej do udziału w sprawdzeniu bilingów telefonicznych za miesiąc maj 2008 roku. Podniesiono, iż sprawdzenia wymaga fakt, czy w miesiącu maju 2008 roku z Urzędu Skarbowego we [...] wykonano telefon do biura rachunkowego [...] w sprawie pani R. z żądaniem dokonania korekty jej zeznania za 2007 rok i przeniesienia danych z działalności pani G. do rozliczeń pani R... Strona podniosła, że sprawdzenie informacji podanych wcześniej przez nią na temat kontaktu telefonicznego pracownicy urzędu skarbowego z biurem rachunkowym [...] dokonał organ I instancji samodzielnie a poinformował o tym fakcie stronę dopiero w swojej decyzji z dnia 12 lutego 2009.

Dyrektor Izby Skarbowej po wznowieniu postępowania decyzją z dnia [...] grudnia 2009r. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] października 2009 roku Nr [...]

z uwagi na brak podstaw do jej uchylenia w oparciu o przesłanki wskazane przez stronę we wniosku.

Nie zgadzając się z powyższym strona wniosła od niego odwołanie, w którym podniosła, iż dokonana przez organ I instancji kwalifikacja prawna czynności sprawdzenia bilingów telefonicznych jest nieuprawniona. Strona zgodziła się ze stwierdzeniem, że samo wystąpienie do innej komórki urzędu skarbowego nie stanowi oględzin i nie stanowi przeprowadzenia dowodu bowiem jest to jedynie czynność podstawowa, techniczna zmierzająca do fizycznego zgromadzenia materiału dowodowego. Jednak strona wskazała, iż wnosząc o sprawdzenie bilingów nie wnioskowała jedynie o ustalenie faktu dokonania połączenia telefonicznego

z określonym numerem telefonicznym, ale również o umożliwienie oceny fizycznej bilingów, tj. czy pochodzą z Telekomunikacji Polskiej, czy nie są to bilingi wewnętrzne urzędu, tj. rejestry rozmów wychodzących, sporządzane przez pracowników, czy są to rejestry ciągłe, a nie pakietowe, sporządzane ręcznie czy przy użyciu urządzeń technicznych. Zdaniem strony ma to istotne znaczenie ponieważ, mogło wyeliminować ewentualne wątpliwości strony co do rzetelności czynności sprawdzających wykonywanych przez organ podatkowy, który był bezpośrednio zainteresowany wynikiem oględzin.

Strona stwierdziła, iż nieprawdziwe są twierdzenia o zapoznaniu się z dowodem w postaci bilingów przed otrzymaniem decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego we [...] z dnia 12 lutego 2009 roku. Strona nie przypomima sobie również pisma wewnętrznego urzędu dotyczącego sprawdzenia bilingów i w związku z tym prosi

o doręczenie kserokopii tego pisma.

Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] marca 2010r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2009r.

W uzasadnieniu organ przywołał regulacje ustawy Ordynacja podatkowa regulujące instytucję wznowienia postępowania.

Rozpatrując sprawę w kontekście przesłanek do wznowienia postępowania wskazanych we wniosku strony, tj. określonych wart. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu organ wskazał, iż organ pierwszej I dokonał analizy wydruków komputerowych rozmów telefonicznych wychodzących z Urzędu Skarbowego we [...] za miesiąc maj 2008 roku w celu sprawdzenia czy w tym okresie przeprowadzono rozmowę telefoniczną z numerem telefonu należącym do Biura Rachunkowego [...]

w [...]. Wskazano, iż analiza wydruków pozwoliła stwierdzić, że nie wykonano wówczas połączenia ze wskazanym przez stronę numerem telefonu. Fakt ten potwierdza pismo Działu Spraw Ogólnych Urzędu Skarbowego we [...].

Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż zgodnie z przepisem art. 190 Ordynacji podatkowej, umożliwiającym stronie uczestniczenie w postępowaniu wyjaśniającym, zawiadomienia strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin dokonuje się przynajmniej na 7 dni przed terminem. Zdaniem organu odwoławczego wystąpienie do innej komórki urzędu skarbowego w celu sprawdzenia rejestru przeprowadzonych rozmów telefonicznych wychodzących z urzędu skarbowego, nie stanowiło dowodu, o którym mowa w art. 190 Ordynacji podatkowej. Wskazano, iż z tym stanowiskiem zgodziła się również strona. Organ podniósł ponadto, iż przed wydaniem decyzji z dnia [...] lutego 2009r. w dniu

21 stycznia 2009 roku pełnomocnik strony podpisał protokół o zapoznaniu się

z materiałem dowodowym zgromadzonym w toku kontroli podatkowej i postępowania podatkowego, który zawierał pismo o kontroli wydruków komputerowych rozmów telefonicznych. Podkreślono, że strona nie wniosła wówczas, ani w trakcie prowadzonego później postępowania odwoławczego żadnych uwag w tym zakresie. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej przepisy Ordynacji podatkowej nie nakładały na organ podatkowy prowadzący postępowanie obowiązku umożliwienia Stronie uczestniczenia w sprawdzaniu bilingów urzędu skarbowego. Jednocześnie organ podkreślił, iż nawet w przypadku potwierdzenia odbycia rozmowy ze wskazanym numerem fakt ten nie przesądziłby co do jej treści, w związku z czym nie mógłby mieć wpływu na zmianę rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

Odnosząc się do drugiej przesłanki podniesionej we wniosku o wznowienie postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym

w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż ujawnienie opisanej okoliczności w postaci odmowy przez panią R. zarejestrowania działalności nie stanowi nowej okoliczności faktycznej nie znanej organowi, który wydał decyzję. Powyższa okoliczność była znana organom podatkowym na etapie prowadzonego postępowania podatkowego, bowiem została. przedstawiona i oceniona przez organ I instancji, co znalazło wyraz w uzasadnieniu wydanej przez ten organ decyzji.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że

w sprawie nie miał zastosowania art. 190 § l Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu stwierdziła, że wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w [...] był konieczny w związku ze stwierdzeniem, iż strona nie brała udziału w czynności dowodowej, której wynik miał istotne znaczenie dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie o firmanctwo. Nie uczestniczenie w sprawdzaniu bilingów telefonicznych Urzędu Skarbowego we [...] za miesiąc maj 2008 roku z powodu nie powiadomienia o miejscu i terminie przeprowadzenia czynności sprawdzających stanowiło naruszenie przez organ podatkowy art. 190 Ordynacji podatkowej.

W ocenie autora skargi istotą sporu jest rozstrzygnięcie kwestii czy wniosek strony o sprawdzenie bilingów telefonicznych Urzędu Skarbowego we [...] był wnioskiem przeprowadzenie dowodu z oględzin. Zdaniem skarżącej pismo kierownika działu ogólnego Urzędu Skarbowego we [...] nie mogło zastąpić bilingów, których w dniu 22 stycznia 2009r. w aktach sprawy nie było.

Podniesiono, iż strona wnioskując "sprawdzenie" bilingów, wnosiła nie tylko

o ustalenie faktu wykonania połączenia telefonicznego z określonym innym numerem telefonicznym, ale również o umożliwienie Stronie oceny fizycznej postaci bilingów, tj. czy pochodzą z firmy telekomunikacyjnej, czy są to bilingi wewnętrzne Urzędu tj.

np. rejestry rozmów wychodzących sporządzane przez pracowników, czy są to rejestry ciągłe, sporządzane ręcznie czy przy użyciu urządzeń technicznych. Miało to dla strony istotne znaczenie, gdyż ten zakres badania bilingów miał również wyeliminować wątpliwości Strony co do rzetelności czynności sprawdzenia bilingów - co z kolei wiązało się z faktem, iż Organ podatkowy był stroną bezpośrednio zainteresowaną wynikiem oględzin.

Ponadto skarżąca wskazała , iż pismo Kierownika Działu NO adresowanego do Kierownika Działu PP nie zawierało informacji czy wszystkie numery telefoniczne Urzędu Skarbowego we [...] zostały sprawdzone i jakie to były numery, czy wydruki komputerowe, rejestrujące rozmowy telefoniczne, wychodzące z US we [...], to wydruki wewnętrzne, czy pochodzące od firmy telekomunikacyjnej. Ponadto wskazano, że z pisma nie wynika, kiedy tę informację sporządzono, bo pismo nie ma daty – w konsekwencji uwagi strony o braku tego pisma w aktach sprawy w dniu zapoznawania się z ich zawartością były więc zasadne. Jednocześnie nieuprawnione jest twierdzenie Organu, jakoby Strona zapoznała się z dowodem w postaci bilingów przed otrzymaniem decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego we [...] z dnia

[...] lutego 2009r. , zaś pismo wewnętrzne Urzędu Skarbowego we [...], informujące o analizie wydruków komputerowych, oryginalnego dowodu z bilingów zastąpić nie mogło nawet gdyby było w aktach sprawy w dniu przeglądania tych akt przez stronę.

W ocenie strony lakoniczne stwierdzenie w piśmie że "nie wykonani połączenia

z [...]" nie mogło być uznane nawet choćby za wewnętrzną, ogólną, roboczą informację o dowodzie.

Ponadto autor skargi stwierdził, iż każda weryfikacja dokumentu - oprócz jego zawartości merytorycznej - zawiera w sobie element oględzin. Wyjaśniono, że zakres wniosku strony w odniesieniu do bilingów z natury swej nie mógł dotyczyć kwestii materialnej, tj. treści rozmowy a jedynie cech fizycznych źródła informacji (bilingów), możliwych do stwierdzenia tylko i wyłącznie za pomocą zmysłu wzroku. Zdaniem strony zrealizowanie jej wniosku o sprawdzenie faktu czy z US we [...] dokonano połączenia ze wskazanym warszawskim numerem telefonicznym było możliwe tylko poprzez umożliwienie jej bezpośredniego kontaktu z oryginalnym dowodem, a więc jedynie poprzez oględziny.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy są akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Zatem sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w zakresie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje się

w nadesłanych aktach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1533/07, LEX nr 488467).

Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że decyzja będąca przedmiotem skargi nie narusza przepisów prawa w sposób, który mógłby implikować jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Ordynacja podatkowa w drodze wyjątku od zasady trwałości decyzji administracyjnej (podatkowej) dopuszcza możliwość weryfikowania przez organy podatkowe wydanych przez nie decyzji. Odbywa się to w oparciu o przepisy regulujące tryby nadzwyczajne, które umożliwiają wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznych. Powyższe dotyczy wznowienia postępowania na skutek kwalifikowanych wad postępowania podatkowego (art. 240 - 246 Ordynacji podatkowej) oraz stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej (247- 252 Ordynacji podatkowej),

w przypadku wystąpienia kwalifikowanych wad odnoszących się wprost do decyzji. Nadmienić trzeba, że w drodze wyjątku może także dojść do uchylenia lub zmiany decyzji prawidłowych lub dotkniętych wadami niekwalifikowanymi (art. 253-257 Ordynacji podatkowej).

Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 Ordynacji podatkowej. Warto w tym miejscu powołać wyrok NSA, w którym Sąd stwierdził, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie samej decyzji ( wyrok NSA z dnia 16 października 1998 r. - II SA 1241/98, LEX nr 41894).

Instytucja wznowienia postępowania nie może być wykorzystana do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne, którego granice są ściśle ograniczone konkretną podstawą prawną wymienioną w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten odnosi się wyłącznie do kwalifikowanych wad procesowych i oczywistym jest, że na jego podstawie nie można czynić rozważań materialnoprawnych (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt II FSK 47/05, LEX nr 187631). Dlatego rozstrzygając niniejszą sprawę należało skoncentrować się wyłącznie na wskazanych przez stronę skarżąca przesłankach określonych w art. 240 Ordynacji podatkowej.

Skarżąca we wniosku o wznowienie powołała się na przesłanki wymienione

w art. 240 § 1 pkt 4 i 5 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którymi w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (pkt 4) oraz wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję (pkt 5).

Wniosek strony w części opartej na art. 240 § 1 pkt 4 opierał się na twierdzeniu, iż nie miała ona możliwości zapoznania się z treścią bilingów telefonicznych w celu ustalenia czy pracownik Urzędu Skarbowego we [...] przeprowadził rozmowę telefoniczną z biurem rachunkowym [...]. W trakcie tej rozmowy miał on żądać dokonania korekty zeznania pani R. za rok 2007, uwzględniającego ustalenia kontroli, tj. dane z działalności gospodarczej pani G.. Zdaniem skarżącej gdyby nie ten telefon, to biuro nie sporządziłoby korekty zeznania podatkowego za 2007r.

Podkreślenia wymaga fakt, iż zgodnie z treścią art. 190 strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin. Uprawnienie strony określone w tym przepisie dotyczy tylko tych trzech środków dowodowych. Przepis ten nie odnosi się natomiast do dowodu

z dokumentów. Dopuszczenie dowodu z dokumentu i włączenie go do akt sprawy nie wymaga powiadomienia strony. Strona ma możliwość zapoznania się z tym dowodem m.in. poprzez zastosowanie przez organ normy wynikającej z art. 200 ord.pod. Zgodzić się należy z organem podatkowym, że wystąpienie do innej komórki urzędu skarbowego w celu sprawdzenia rejestru przeprowadzonych rozmów telefonicznych, nie stanowiło dowodu, o którym mowa w art. 190 ord.pod.

Podnieść dalej należy – podzielając w tym względzie stanowisko organu podatkowego – że przed wydaniem decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. (decyzji wydanej

w pierwszej instancji) w dniu 21 stycznia 2009 r. został podpisany przez pełnomocnika skarżącej protokół o zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w toku kontroli podatkowej i postępowania podatkowego, który zawierał pismo o kontroli wydruków komputerowych rozmów telefonicznych. Strona nie wniosła wówczas, ani

w toku późniejszego postępowania odwoławczego żadnych uwag w tym zakresie. Przychylić się również należy do stwierdzenia organu podatkowego, że unormowania Ordynacji podatkowej nie nakładały na organ prowadzący postępowanie podatkowe obowiązku umożliwienia stronie uczestniczenia w sprawdzaniu bilingów urzędu skarbowego.

Ponadto w ocenie Sądu nawet w przypadku stwierdzenia odbycia przedmiotowej rozmowy, do czego w ocenie strony dowód ten miałby doprowadzić, nie pozwoliłoby to na ustalenie jej treści. W konsekwencji nawet gdyby przyjąć, że doszło w tym zakresie do naruszenia prawa, to nie miałoby ono wpływu na wynik sprawy, tj. rozstrzygnięcie,

w którym stwierdzono firmanctwo.

Zauważyć w tym miejscu należy, że z orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczącego interpretacji art. 240 § 1 pkt 4 ord. pod. oraz jego odpowiednika na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego art. 145 § 1 pkt 4 wynika, iż omawiana przesłanka odnosi się do pominięcia strony podczas czynności istotnych dla rozstrzygnięcia. Ukształtowała się w tym zakresie teza, iż "Przesłanka określona

w art. 240 § 1 pkt 4 ord. pod. zostaje spełniona zarówno wtedy, gdy strona w ogóle nie brała udziału w postępowaniu, jak i gdy nie brała udziału w niektórych czynnościach istotnych dla rozstrzygnięcia" (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 lutego 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 919/04, LEX nr 164039; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia

17 sierpnia 1999 r., sygn. akt SA/Rz 282/99, LEX nr 42510; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18 września 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 269/08, LEX nr 557006; wyrok WSA

w Bydgoszczy z dnia 2 września 2008 r., sygn. akt I SA/Bd 275/08, LEX nr 489427; wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1713/07, LEX nr 459919; wyrok WSA w Kielcach z dnia 19 września 2007 r., sygn. akt II SA/Ke 344/07, LEX nr 372523; wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 listopada 2006 r., sygn. akt III SA/ Wa 2157/06, LEX nr 298185; wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 595/99, LEX nr 47888).

Także w nauce przyjmuje się w ramach interpretacji art. 240 § 1 pkt 4 ord. pod. oraz art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., że brak udziału strony w postępowaniu dotyczy czynności, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia (por. B. Adamiak,

w: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2008, Wydawnictwo "UNIMEX", praca zbiorowa, s. 917; W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie administracyjne. Zarys systemu, PWN, Warszawa 1962, s. 232; S. Presnarowicz, w: Ordynacja podatkowa. Komentarz, 2006, Dom wydawniczy ABC, praca zbiorowa, s. 811; B. Gruszczyński,

w: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, "Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis", praca zbiorowa, s. 614).

B. Gruszczyński w w/w komentarzu stwierdza dalej, że jeżeli strona lub jej pełnomocnik bez własnej winy nie wzięli udziału w istotnych czynnościach przed organem pierwszej instancji, ale okoliczności tej nie podnieśli w postępowaniu odwoławczym, to nie mogą skutecznie żądać wznowienia postępowania. Tryb zwykły ma bowiem pierwszeństwo przed trybem nadzwyczajnym. Zgłoszenie zarzutu naruszenia art. 123 § 1 w postępowaniu odwoławczym doprowadziłoby do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Nieskorzystanie z tej możliwości stanowi zawinienie, które wyklucza istnienie podstawy z art. 240 § 1 pkt 4 ord. pod. Skoro bowiem strona miała możliwość spowodowania rozpoznania sprawy od początku, a tym samym czynnego udziału w obu instancjach, to nie sposób przyjąć, że "nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu"

(art. 240 § 1 pkt 4) (por. B. Gruszczyński, w: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, "Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis", praca zbiorowa, s. 614-615).

Przedmiotowy dowód nie miał istotnego znaczenia dla sprawy, mógł jedynie wykazać przeprowadzenie rozmowy, bez ustalenia jej treści. Brak czynnego udziału strony podczas przeprowadzania kontroli połączeń telefonicznych nie mógł zatem spowodować zaistnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 4 ord. pod.

Warto w tym miejscu przywołać orzeczenie NSA z dnia 18 listopada 2005 r., sygn. akt I FSK 288/05, LEX nr 187883, z którego wynika, że naruszenia przepisów proceduralnych, takich jak art. 123, art. 180, art. 188 czy art. 190 o.p., powinny być oceniane z punktu widzenia ich znaczenia dla wyniku sprawy, a nie jako podstawa do uruchamiania postępowania stanowiącego odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych. W związku bowiem z zasadą wynikającą z art. 128 , art. 240 § 1 pkt 4 o.p. stanowiącego regulację o wyjątkowym charakterze nie należy interpretować

w sposób rozszerzający.

Jedynie na marginesie można dodać oceniając przedstawioną przez stronę argumentację w szczególności twierdzenia, iż to na polecenie pracownika urzędu skarbowego została sporządzona korekta zeznania podatkowego stwierdzić należy, iż budzi ona poważne wątpliwości. Wskazać w tym miejscu trzeba na okoliczności stanu faktycznego tego zdarzenia. Nie podano nazwiska pracownika urzędu skarbowego, który zażądał sporządzenia korekty. Z doświadczenia życiowego wynika, że

w przypadku takiego żądania, osoba, do której zostało ono skierowane (profesjonalista w dziedzinie obsługi podatkowej) winna co najmniej odnotować nazwisko pracownika przedstawiającego żądanie. Dodać do tego wypada, że z reguły, w sytuacji, gdy podatnicy nie zgadzają się ze stanowiskiem organu podatkowego nie dokonują korekty zeznania podatkowego, tym bardziej w przypadku, gdy w grę wchodzą niebagatelne kwoty. Uzupełnić powyższe jeszcze wypada o stwierdzenie, że gdyby rzeczywiście korekta została złożona w wyniku żądania urzędu skarbowego, to z pewnością nie obejmowałaby swą treścią wynagrodzenia za pracę i dochodu z działalności gospodarczej, powstałych z wykonywania tych samych czynności. Inaczej mówiąc nie prowadziłaby do podwójnego opodatkowania tego samego dochodu, raz z tytułu wynagrodzenia za pracę (w firmie A. G.), drugi, z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.

Odnosząc się do drugiej przesłanki podniesionej we wniosku o wznowienie postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 5 ord. pod., a nie przedstawionej w skardze, Sąd stwierdza, że rację miał Dyrektor Izby Skarbowej, uznając, iż ujawnienie opisanej okoliczności w postaci odmowy przez skarżącą zarejestrowania działalności, nie stanowi nowej okoliczności faktycznej nieznanej organowi, który wydał decyzję. Zdaniem Sądu niewątpliwie fakt ten nie posiada cechy nowości. Z akt sprawy wynika, że był on znany organowi wydającemu rozstrzygniecie dotyczące określenia wysokości zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług. Z samego wniosku

o wznowienie postępowania podatkowego wynika, że organ podatkowy po złożeniu przez skarżącą korekty zeznania, wezwał ją do dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Do wezwania załączono formularz NIP-1. We wniosku o wznowienie podkreślono, że skarżąca stawiła się w urzędzie skarbowym na wezwanie, ale odmówiła złożenia formularza, oświadczając, że nie może tego zrobić, bo nie prowadziła działalności gospodarczej. Z samej tylko treści wniosku

o wznowienie postępowania wynika niewątpliwie, że okoliczność, na którą to powołuje się skarżąca, jako przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 ord. pod., była znana organowi. On to bowiem czynnie uczestniczył w opisanych przez skarżącą zdarzeniach, był ich inicjatorem i zarazem adresatem odmowy rejestracji działalności gospodarczej przez skarżącą. Wskazana zatem okoliczność nie mogła stanowić przesłanki z art. 240 § 1

pkt 5 ord. pod.

W kontekście zaprezentowanej argumentacji Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.

T. Liwacz D. Dudra M. Łent