Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1085/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par 3
journal: Dz.U. 2003 nr 141 poz 1365
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne
article: art. 28 ust. 1, ust. 2 i ust. 3a
journal: Dz.U. 1998 nr 137 poz 887
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

SENTENCJA

Dnia 9 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia WSA Bartosz Wojciechowski (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Joanna Skrzypczak-Zajger po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2010 roku sprawy ze skargi S. A. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1085/10

UZASADNIENIE

S. A. wniósł skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w Ł. z dnia [...] r. nr [...], którą uchylono decyzję z dnia [...] r., znak [...] w części dotyczącej należności z tytułu składek na: ubezpieczenia społeczne w łącznej kwocie 32.140,01 zł, ubezpieczenia zdrowotne 9.259,10 zł za wskazane okresy i w tym zakresie orzeczono o odmowie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w łącznej kwocie 32.158,53 zł i ubezpieczenia zdrowotne w wysokości 9.259,19 zł oraz utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję w zakresie odmowy umorzenia w części dotyczącej należności z tytułu składek na Fundusz Pracy.

W uzasadnieniu organ administracji podał, że [...] r. skarżący zwrócił się z wnioskiem o umorzenie nieopłaconych składek ubezpieczeniowych. Prośbę swoją umotywował ciężką sytuacją materialną związaną z brakiem zatrudnienia. Na podstawie zebranego w sprawie materiału organ ustalił, że skarżący w 1997 roku rozpoczął działalność gospodarczą – prowadził sklep spożywczo-przemysłowy. Z powodu rosnących kosztów związanych z prowadzeniem działalności ( składki ubezpieczeniowe, koncesja na sprzedaż alkoholu, zakup kas fiskalnych, budowa sanitariatów) i znikomego dochodu, który przynosił sklep S. A. przestał opłacać obowiązkowe składki na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy. Działalność gospodarczą zlikwidował z dniem [...] roku. Po raz pierwszy zarejestrował się jako bezrobotny 6 stycznia 2006 r. i utracił ten status w dniu 4 maja 2007 r. z powodu podjęcia pracy. Po raz kolejny został zarejestrowany jako bezrobotny 17 stycznia 2008 r. tracąc go 15 kwietnia 2008 r. również z powodu podjęcia zatrudnienia. Po raz ostatni skarżący zarejestrowany został jako bezrobotny w dniu 27 stycznia 2010 r., a od 4 lutego 2010 r. pobiera zasiłek dla bezrobotnych w kwocie 625,47 zł. Nie korzysta ze świadczeń pomocy społecznej nie posiada mienia ruchomego i praw majątkowych. Nie posiada innych zobowiązań finansowych oprócz zadłużenia z tytułu składek ubezpieczeniowych w ZUS. Zamieszkuje razem z matką emerytką, która otrzymuje świadczenie w wysokości 1172,37 zł. Z danych rejestru Urzędu Gminy i Miasta W. wynika, że skarżący jest właścicielem działek położonych we wsi U. G. W. oznaczonych numerami [...] i [...] o łącznej pow. 0,53 ha na podstawie aktu notarialnego nr [...] oraz nieruchomości o pow. 95 m². Przychód brutto za 2008 r. wyniósł 20.043,40 zł, dochód 19.017,77 zł, natomiast w roku 2009 przychód zamknął się w kwocie 23.395,97 zł, a dochód 22.060,97 zł. Organ ustalił nadto, że egzekucja z rachunku bankowego skarżącego prowadzonego w Banku A. w W. okazała się bezskuteczna, tytuły wykonawcze zostały zaś przekazane do realizacji organu egzekucyjnego – Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.. Organ egzekucyjny w dniach [...] r, [...] r, [...] r. i [...] r. przekazał na poczet zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne łączną kwotę 1.590,98 zł. Dodatkowo wskazany organ egzekucyjny w dniach [...] r., [...] ., [...]r., [...]r., [...]r. dokonał zajęcia wierzytelności (zwrot nadpłaty z tytułu podatku dochodowego). Przekazywane należności z nadpłaty zaksięgowano na koszty egzekucyjne; w dniu [...] r. dokonano zaś zajęcia wynagrodzenia za pracę, ostatnie potrącenie wynagrodzenia zostało przekazane w lutym 2010 roku.

Na podstawie wniosku ZUS z dnia [...]r. Sąd rejonowy w S. Wydział Ksiąg Wieczystych w dniu [...]r. wpisał hipotekę przymusową celem zabezpieczenia należności z tytułu składek (na kwotę 25.900,21 zł) w księdze wieczystej KW [...].

Skarżący określił, że jego roczne koszty utrzymania wynoszą: podatek od gruntów i nieruchomości 267 zł, energia elektryczna ok. 400 zł, opał ok. 4000 zł, gaz ok. 400 zł, opłaty za telefon 600 zł. Nie ponosi kosztów związanych z leczeniem.

Po rozważeniu przedstawionej przez stronę sytuacji organ pierwszej instancji uznał, że nie zachodzi żadna z przewidzianych przepisami okoliczności, uzasadniających uwzględnienie żądania strony. Organ powołał się przy tym na treść art. 28 ust. 3 i ust. 3a ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych oraz na treść § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz.U. nr 141, poz. 1365). Organ argumentował, że zgodnie z powołanymi przepisami przesłanka całkowitej nieściągalności zachodzi m. in. w razie stwierdzenia przez organ egzekucyjny braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję oraz w sytuacji, gdy jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Tymczasem zadłużenie będące przedmiotem niniejszego postępowania o umorzenie skierowane zostało na drogę przymusowego dochodzenia – tytułu wykonawcze ZUS przekazał do odpowiedniego organu egzekucyjnego – Naczelnika US w S.. W sprawie nie zachodzi zatem przesłanka całkowitej nieściągalności w treści art. 28 ust. 3 cyt. ustawy. Organ stwierdził nadto, że na tym etapie postępowania przedwczesne jest potwierdzenie istnienia całkowitej nieściągalności, zwłaszcza, iż przeprowadzona egzekucja okazała się częściowo skuteczna.

Odwołując się z kolei do art. 28 ust. 3a w związku z rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365) organ stwierdził, że po stronie zobowiązanego muszą zaistnieć szczególne i nadzwyczajne sytuacje, aby ZUS mógł umorzyć należności z tytułu składek. A taka sytuacja, zdaniem organu pierwszej instancji w odniesieniu do skarżącego nie miała miejsca, przy czym organ wyjaśnił, iż ustawodawca określając szczegółowe zasady umarzania kierował się przede wszystkim ważnym interesem osoby zobowiązanej, ale i stanem finansów ubezpieczeń społecznych, a z tego wynika dla organu dodatkowa wskazówka o stosowaniu instytucji umorzenia, jako wyjątkowej i ograniczonej tylko do sytuacji niezwykle trudnej. Organ uzasadniając swoje rozstrzygnięcie stwierdził, że skarżący nie starał się nigdy o rozłożenie swoich zaległości na raty, a tym samym nie podjął nawet najmniejszej próby uregulowania swojej sytuacji.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] r. S. A. wyjaśnił, że nie jest w stanie spłacić przedmiotowego zadłużenia bez poniesienia uszczerbku dla obecnej sytuacji finansowej i rodzinnej. Zaznaczył, że jest osobą bezrobotną i nie może znaleźć stałego zatrudnienia, ostatni zasiłek pobierze w lipcu 2010 r. Oświadczył, że nawet, jeśli dostaje jakąkolwiek propozycję pracy związana jest ona z koniecznością wyjazdu, a ponieważ mieszka ze schorowaną 83-letnią mamą nie może pozwolić sobie na wyjazd z miejsca zamieszkania. Odnośnie zarzutu, że skarżący nigdy nie złożył wniosku o rozłożenia na raty swoich należności zauważył, ze odbył w 2006 r. rozmowę z pracownikiem ZUS, który oświadczył, że przy braku stałej pracy i dochodu zawarcie. układu ratalnego jest niemożliwe.

Decyzją z [...] r. nr [...] Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych uchylił własną decyzję z [...] r. w części dotyczącej należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w łącznej kwocie 32.140,01 zł i ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 9.259,10 zł za wskazane okresy i w tym zakresie orzekł o odmowie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w łącznej kwocie 32.158,53 zł i ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 9.259,19 zł ze wskazane okresy oraz utrzymał w mocy decyzję w zakresie odmowy umorzenia w części dotyczącej należności z tytułu składek na Fundusz Pracy.

Po analizie materiału dowodowego organ rozpoznający sprawę uznał, że w dalszym ciągu brak jest podstaw do stwierdzenia całkowitej nieściągalności składek ZUS. W ocenie organu sytuacja skarżącego nie kwalifikuje się do umorzenia z zastosowaniem przepisów art. 28 ust. 3 i ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz aktu wykonawczego do tej ustawy, czyli rozporz. MPiPS z 31.07.2003 w sprawie szczególnych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. Z perspektywy organu oceniającego sprawę sytuacja skarżącego nie była tak drastyczna, by wykluczała jakąkolwiek aktywność skarżącego, mogącą zmienić jego położenie. Odnośnie poruszonej przez płatnika kwest[...] ew. rozłożenia na raty jego zadłużenia wobec ZUS organ stwierdził, że nigdy taki wniosek nie został formalnie złożony, a więc udzielenie ulgi w postaci układu ratalnego nie mogło być przedmiotem analizy organu administracji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. S. A. ponownie wskazał, że jego sytuacja życiowa, materialna i rodzinna jest bardzo ciężka, nie ma pieniędzy na spłatę zobowiązań. Szczególnie zbulwersowany był fragmentem uzasadnienia zaskarżonej decyzji dotyczącym jej uznaniowości. Nie potrafił zrozumieć, dlaczego to urzędnik decyduje o tym, kto uzyska umorzenie. Stwierdził, że ustawy powinny obowiązywać wszystkich jednakowo. Odniósł się również do zawartego w decyzji stwierdzenia, że prowadzi gospodarstwo rolne, "co jest nieprawdą". Oświadczył, że posiada 2 działki o łącznej wielkości 0,53 ha, w tym 0,32 ha to ziemia orna.

W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ podniósł, iż prawidłowo zgromadzono materiał dowodowy w niniejszej sprawie, a następnie dokonano jego kompleksowej oceny, która stała się podstawą do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia. Rozstrzygniecie to zapadło w ramach uznania administracyjnego. Zauważył przy tym, ze ocena dowodów dokonana przez organ, a prowadząca do wydania negatywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia nie była wszak dowolna, a podjęta zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, zawartą w art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie nastąpiło bowiem naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. - powoływanej dalej w skrócie k.p.a.) ani przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów art. 28 ust. 1, ust. 2 i ust. 3a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych i § 3 ust. 1 pkt 1-3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz.U. nr 141, poz. 1365).

Z treści przepisów art. 28 ust. 1, ust. 2 i ust. 3a ustawy wynika, że należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub części przez Zakład tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, a należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być umorzone pomimo braku ich całkowitej nieściągalności.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1-3 rozporządzenia, Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku: gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych (pkt 1), poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności (pkt 2); przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności (pkt 3).

Analiza treści cytowanych powyżej przepisów prowadzi do kilku wniosków, których dostrzeżenie jest doniosłe dla rozpoznawanej sprawy. Po pierwsze, umorzenie należności z tytułu składek ubezpieczeniowych jako instytucja prawna, opiera się na tzw. uznaniu administracyjnym, na co wskazuje użyte w przepisie sformułowanie "Zakład może umorzyć..." To zaś oznacza, iż nawet w przypadku gdy spełnione zostaną przesłanki, o których mowa w jednym z punktów § 3 rozporządzenia, nie obliguje to Zakładu do umorzenia należności z tytułu składek. Decyzja w tym zakresie jest pozostawiona uznaniu Zakładu. Organ rentowy może zatem odmówić umorzenia przedmiotowych należności mimo, iż np. opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych.

Po drugie, okoliczności wymienione w § 3 rozporządzenia, których wystąpienie może prowadzić do uwzględnienia wniosku o umorzenie należności, jest niewątpliwie wyliczeniem przykładowym, nie wyczerpującym wszystkich stanów faktycznych, które mieszczą się w zakresie hipotezy, w której zobowiązany ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny. Wynika to także z nader wyraźnie użytych w przepisie słów: "w szczególności w przypadku".

Po trzecie, wreszcie wykazanie, że zaistniały okoliczności uzasadniające zwolnienie zobowiązanego z obowiązku uiszczenia należności składkowych, obciąża zobowiązanego występującego z wnioskiem o umorzenie tych należności. Omawiany przepis przesądza o tym stanowiąc: "jeżeli zobowiązany wykaże". Tym samym ciężarem przedstawienia faktów istotnych w sprawach o umorzenie należności składkowych został obarczony zobowiązany. W ocenie sądu jest to zrozumiałe, biorąc pod uwagę, iż wiedzę o stanie majątkowym i sytuacji rodzinnej zobowiązanego, tj. o okolicznościach, które stanowią podstawę do ewentualnego uwzględnienia wniosku o umorzenie należności, posiada sam zobowiązany. Nie zwalnia to Zakładu z obowiązku wyjaśnienia okoliczności sprawy (art. 7 k.p.a.), jednakże inicjatywa dowodowa należy do wnioskodawcy, zaś rolą Zakładu jest przede wszystkim weryfikowanie i ocena przedstawianych przez zobowiązanego okoliczności.

Bezspornym jest, iż umorzenie zaległości z tytułu składek ma charakter wyjątkowy i należy brać tutaj pod uwagę interes społeczny, a decyzja wydana w tym przedmiocie ma charakter uznaniowy. Jednakże to, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z tzw. uznaniem administracyjnym nie oznacza, że decyzja w tym zakresie może być dowolna.

Organ przy wydawaniu decyzji o charakterze uznaniowym obowiązany jest do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione określone w przepisach przesłanki. Dopiero przeprowadzona w ten sposób, gruntowna analiza stanu faktycznego sprawy, stanowi materiał będący podstawą do wydania decyzji o charakterze uznaniowym. Szczególnie trzeba o tym pamiętać wtedy, kiedy organ ma pozbawić obywatela pewnych praw, nałożyć na niego obowiązek, ewentualnie, tak, jak w przypadku rozpoznawanej sprawy - ma odmówić obywatelowi możliwości skorzystania z prawem przewidzianych uprawnień (podobny pogląd wyraził NSA w wyroku z dnia 20 marca 2007 roku, sygn. akt [...] GSK 345/06).

Okoliczności uzasadniające odmowę umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne powinny być przeanalizowane i omówione w sposób nie budzący żadnych wątpliwości. Konieczność ta dotyczy sytuacji, kiedy decyzja wydawana przez organ dotyczy sfery elementarnych potrzeb strony skarżącej i jej rodziny. Niezbędne pozostaje zatem skonfrontowanie jej sytuacji materialnej z wysokością zaległej należności i wskazanie dochodów, które zdaniem organu byłyby wystarczające na pokrycie zadłużenia (por. NSA w wyroku z dnia 10 października 2007 roku, sygn. akt [...] GSK 176/07, Lex nr 399183).

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie Zakład Ubezpieczeń Społecznych w sposób wyczerpujący przeprowadził postępowanie wyjaśniające, odnosząc się do każdego elementu składającego się na sytuację finansową, materialną, zarobkową i rodzinną skarżącego. W uzasadnieniu decyzji przedstawione zostały w sposób prawidłowy i wystarczający przesłanki na, podstawie których odmówiono stronie umorzenia zaległych składek. Zakład odniósł się do wszystkich podniesionych przez S. A. faktów i argumentów, a ocena zgromadzonego materiału dowodowego i w konsekwencji odmowa uwzględnienia wniosku strony, mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Ocenie tej, zdaniem Sądu trudno zarzucić dowolność.

Prezes ZUS zaakcentował, że, rozpatrując wniosek o umorzenie, Zakład bierze pod uwagę nie tylko interes dłużnika, ale również funduszu ubezpieczeń społecznych. Z uwagi na szczególny zakres świadczonych usług i odpowiedzialność za środki wpływające do budżetu państwa Zakład zobowiązany jest do rozpatrywania tego typu spraw ze szczególną ostrożnością, bowiem przedmiotem podlegającym decyzji są należności publicznoprawne. A zatem, mając na uwadze interes wnioskodawcy kieruje się również zabezpieczeniem interesu społecznego.

Na uwagę zasługuje także fakt, iż stosownie do art. 47 ustawy, na płatniku składek ciąży ustawowy obowiązek terminowego opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz na Fundusz Pracy. Obowiązek ten istnieje od dnia rozpoczęcia działalności, aż do dnia zaprzestania jej wykonywania, niezależnie od osiąganych dochodów, czy też pojawiających się w trakcie prowadzenia działalności problemów. Obligatoryjność opłacania składek na ubezpieczenia społeczne dotyczy wszystkich płatników składek. Ryzyko związane z prowadzoną działalnością ponosi przedsiębiorca zarówno w trakcie jej prowadzenia jak i po zakończeniu.

Z treści rozpatrywanej skargi na decyzję Prezesa ZUS wynika, iż strona w istocie zarzuciła naruszenie: art. 28 ust. 3 ustawy z 13 października 1998 r., przez uznanie, że mimo braku całkowitej nieściągalności nie zachodzą przesłanki do umorzenia należności składkowych, a także § 3 ust. 1 rozporządzenia z 31 lipca 2003 r. poprzez błędną ocenę, iż ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną jest w stanie opłacić należności, mimo że w rzeczywistości pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny. W ocenie strony skarżącej okoliczności, jakie wykazane zostały w postępowaniu administracyjnym pozwalały na dokonanie oceny, iż sytuacja faktyczna, w jakiej znajduje się skarżący stanowi szczególną okoliczność, w której ważny interes jednostki uzasadnia odstąpienie od ochrony interesu społecznego polegającego na regulowaniu należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne.

Zarzuty te nie są zasadne. Zdaniem Sądu trudno nie zgodzić się z zawartym w zaskarżonej decyzji stanowiskiem, że oceniając sytuację należy brać pod uwagę całokształt okoliczności w jakich znajduje się strona. Należy zatem uwzględnić także to, że skarżący dysponuje potencjałem na przyszłość, jest młodym i zdrowym człowiekiem, posiada określone umiejętności oraz doświadczenie życiowe. Wykazywał się z resztą już w swojej aktywności zawodowej przedsiębiorczością prowadząc własną działalność gospodarczą. Trudno zatem odmówić słuszności stwierdzeniu zawartemu w kwestionowanej decyzji, iż nie jest wykluczone, że w przyszłości sytuacja życiowa wnioskodawcy ulegnie poprawie na tyle, by mógł uregulować swoje należności. Wniosek ten, nie wykracza poza granice uznania administracyjnego wykreślone przez wspomniane już przepisy ustawy z 13 października 1998 r. oraz rozporządzenia z 31 lipca 2003 r. Odnosząc się do podnoszonej zarówno przez Pana A., jak i przez organ kwest[...] możliwości zawarcia układu ratalnego, Sąd zwraca uwagę, że jak słusznie zauważył organ, rozpatrzenie takiego rozwiązania związane jest z koniecznością złożenia przez skarżącego odpowiedniego wniosku. Tylko wtedy ZUS będzie władny rozważyć i ocenić okoliczności faktyczne, które warunkują ewentualne zawarcie. bądź też odmowę zawarcia stosownego układu ratalnego.

Sąd stwierdza także, że umorzenie zadłużenia, powstałego na skutek nie wywiązywania się przez stronę z ciążącego na niej obowiązku terminowego opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz na Fundusz Pracy w okresie prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, ostatecznie uniemożliwiłoby w przyszłości, w przypadku poprawy sytuacji zarobkowej, finansowej i majątkowej zobowiązanego, odzyskanie powstałej zaległości chociażby w najmniejszym stopniu.

Reasumując, prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe i dokonana na tej podstawie ocena stanu faktycznego, przeprowadzone zostały poprawnie, a organy podatkowe w sposób pełny i wyczerpujący uzasadniły swoje stanowisko w wydanych w sprawie decyzjach. Z powyższych przyczyn, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami), należało orzec jak w sentencji wyroku.

Sz.Ch.