Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 389/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 6, par. 7
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Protokolant Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2010 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Syg. akt VIII SA/Wa 389/10

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] marca 2010 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. biorąc za podstawę art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej jako k.p.a.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym odwołania D. W. od decyzji Burmistrza W. z dnia [...] stycznia 2010 roku, nr [...] ustalającej sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu [...] budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami i garażami na parterze, przedszkola – na działkach nr ew. [...][...][...][...] wraz z infrastrukturą techniczną i zjazdami w W. przy ulicy K. – orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ

I instancji.

Przedmiotowa decyzja została wydana na podstawie poczynionych ustaleń prawnych i dokonanej oceny prawnej.

Decyzją Burmistrza W., po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez W. spółka z o.o., reprezentowanej przez S. A. – [...] S. spółka z o.o. w R. ustalono sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie [...] budynków wielorodzinnych z usługami i garażami w parterze, przedszkola na działkach nr ew. [...][...][...][...] wraz z infrastrukturą techniczną i zjazdami w W. przy ulicy K..

Odwołanie od decyzji złożył D.W. zarzucając między innymi naruszenie przepisu art. 40 k.p.a. poprzez pominięcie poprzedniego pełnomocnika adwokata M. M. przy doręczaniu decyzji.

Podnosił, że doszło do naruszenia art. 61 ustawy z 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz 717 ze zm. dalej jako ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), w szczególności ,,zasady dobrego sąsiedztwa’’ oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy.

Organ odwoławczy podnosił, iż sprawa ustalenia warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji była już raz rozpoznawana przez organy administracji publicznej. Poprzednim razem organ odwoławczy uchylając decyzję, wskazał jakie uchybienia należało ze sprawy wyeliminować. Przede wszystkim zwrócono uwagę na potrzebę prawidłowego opracowania wniosku i analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

Organ I instancji pismem z dnia [...] sierpnia 2009 roku wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku w zakresie granic terenu objętego tym wnioskiem na odpowiedniej mapie. Wniosek został przez inwestora poprawiony.

Zdaniem organu odwoławczego należy zauważyć, że inwestor jako teren inwestycji w pierwotnym wniosku wskazał działki nr nr [...][...][...][...] oraz [...].

Inwestor uzupełniając wniosek nie wprowadził żądnej zmiany co do terenu objętego wnioskiem, a załączone mapy wskazują, że teren inwestycji wchodzi również na część działki nr [...] – stanowiącej ulicę K., w której planuje się usytuowanie zjazdów na teren planowanej inwestycji mieszkaniowej.

Zdaniem organu odwoławczego zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – wniosek inwestora stanowi podstawę do prowadzenia postępowania i wydania decyzji. Oznacza to, że organ związany jest treścią wniosku, również co do granic terenu objętego wnioskiem.

Zaskarżona decyzja dotyczyła ustalenia warunków zabudowy dla [...] budynków mieszkalnych z usługami i garażami, przedszkolem i zjazdami. Treść decyzji dotyczy tylko działek nr [...][...][...][...]. Pominięto natomiast działkę nr [...], na której planuje się zjazdy. Rozstrzygnięcie z treści decyzji jest sprzeczne z żądaniami inwestora i załącznikami graficznymi, stanowiącymi jej integralną część.

Organ odwoławczy nie mając możliwości uzupełnienia tej sprawy przy użyciu środków jakimi dysponuje organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podnosił, że nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 40 § 2 k.p.a., bowiem pełnomocnictwo adwokata M.M. noszące datę [...] maja 2009 roku dotyczyło jedynie odwołania od decyzji Burmistrza W. nr [...] z dnia [...] maja 2009 roku. Z tego względu, zaskarżona decyzja nie mogła być doręczona byłemu pełnomocnikowi adwokatowi M. M. i została właściwie doręczona stronie – D.W..

Odnosząc się do dalszych zarzutów odwołania, które dotyczyły nieprawidłowego ustalenia szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej granicy krawędzi elewacji frontowej projektowanych budynków, to organ odwoławczy nie podzielił podniesionych zarzutów. Z opracowanej analizy wynika, że w granicach terenu obszaru analizowanego istnieje zabudowa mieszkaniowa o zróżnicowanych parametrach, w tym również zabudowa wielorodzinna o szerokości elewacji frontowej [...] m i wysokości [...] m.

Skoro w obszarze analizowanym istnieje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna o podobnych gabarytach, to stanowi to wystarczające uzasadnienie dla przyjęcia, że spełniony jest wymóg, tzw. kontynuacji funkcji.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł D.W..

Zaskarżonej decyzji zarzucał:

1) naruszenie przepisu art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez niewłaściwą jego interpretację i nie stwierdzenie w decyzji Burmistrza W. z dnia [...] stycznia 2010 roku nr [...], że doszło do ustalenia warunków zabudowy rażąco odmiennych od zabudowy na obszarze analizowanym, co narusza zasady dobrego sąsiedztwa;

2) naruszenie przepisu § 6 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz.U. nr 164, poz. 1588, dalej jako rozporządzenie) poprzez jego niewłaściwą interpretację i błędne ustalenie, że szerokość elewacji frontowej jest zgodna ze wskazanym przepisem;

3) naruszenie przepisu § 7 ust.1 rozporządzenia poprzez niewłaściwą interpretację i ustalenie, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jest zgodna ze wskazanym przepisem;

4) naruszenie przepisu § 7 ust. 4 rozporządzenia poprzez niewłaściwą interpretację i zastosowanie pomimo braku przesłanek, bowiem obszar analizowany ma ustaloną i jednolitą zabudowę mieszkalną jednorodzinną;

5) sprzeczność ustaleń organu odwoławczego ze zgromadzonym materiałem dowodowym poprzez nie poparte materiałem dowodowym ustalenie, że na obszarze analizowanym uzasadnione jest lokalizowanie budynków wielorodzinnych o gabarytach wskazanych w decyzji;

6) naruszenie przepisu art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie wobec nazbyt lakonicznego uzasadnienia, nieuwzględnienia zarzutów w odniesieniu do przepisów prawa materialnego.

Wobec powyższego skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji we wskazanej wyżej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi podnosił on, że organy administracji publicznej dokonały interpretacji przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

w sposób, który rażąco narusza istotę zasady dobrego sąsiedztwa i zachowania ładu przestrzennego. Jego zdaniem, pominięto oczywiste wyniki analizy obszaru analizowanego, który jest obszarem zabudowy jednorodzinnej. Wybudowanie rozległego wielopiętrowego bloku na terenie zabudowy jednorodzinnej skutkować będzie nie tylko chaosem przestrzennym, ale i pogorszeniem jakości życia okolicznych mieszkańców.

W zakresie konkretnych zarzutów, to skarżący podnosił, że:

- zaskarżona decyzja narusza przepis art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ustalenie warunków zabudowy na budowę budynków o charakterze i parametrach całkowicie odmiennych od zabudowy znacząco przeważającej na obszarze analizowanym.

Skarżący wskazywał, że z załącznika nr [...] do decyzji wynika, że na obszarze analizowanym znajduje się [...] domów jednorodzinnych (średnia wysokość [...] metrów), [...] niedużych budynków przemysłowych (średnia wysokość [...]),[...] obiektów usługowych (średnia wysokość [...] m) oraz [...] budynków wielorodzinnych. Ustalony stan faktyczny jednoznacznie wskazuje, że obszar analizowany jest obszarem niskiej zabudowy jednorodzinnej, zaś jedynie fragment obszaru analizowanego stanowi bloki wielorodzinne, które są usytuowane w znacznej odległości od obszaru objętego działaniem zaskarżonej decyzji.

Tym samym decyzja Burmistrza W. zezwalała na wybudowanie dużego [...] metrowej wysokości bloku w środku osiedla domków jednorodzinnych. W związku z tym, decyzja sprzeciwia się przepisowi art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skarżący wskazywał, że doszło do naruszenia przepisu § 6 ust. rozporządzenia.

Zgodnie z omawianym przepisem, szerokość elewacji frontowej znajdującej się od frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%.

Zdaniem skarżącego, błędnie wyliczono średnią szerokość elewacji [...] m. Prawidłowa średnia szerokość elewacji w obszarze analizowanym wynosi [...] m.

Zaskarżona decyzja zezwala na wybudowanie [...] budynków, z czego [...] budynki od strony ulicy K. mają mieć szerokość elewacji po [...] m.

Dodatkowo skarżący wskazywał, że inwestor planuje, aby budynki były połączone łącznikami, co spowoduje, że ich rzeczywista szerokość wyniesie od strony ulicy K. ponad [...] metrów. Zdaniem skarżącego organy błędnie przyjęły, że średnia szerokość elewacji mogła zostać obliczona tylko w odniesieniu do występujących budynków wielorodzinnych.

Kolejne naruszenie dotyczy § 7 ust.1 rozporządzenia. Przepis rozporządzenia stanowi, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio

do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Zgodnie z ustępem 3 tego przepisu, jeżeli wysokość, o której mowa w ust.1 na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość na obszarze analizowanym.

Zdaniem skarżącego, błędnie została wyliczona średnia wysokość na obszarze analizowanym i według prawidłowego wyliczenia wynosi ona 7,6 m, zamiast wyliczonej średniej – 8,7 m. W zaskarżonej decyzji ustalono wysokość przedmiotowych budynków na 17 metrów. Organ wyjaśnił, że zastosował wyjątek określony w § 7 ust. 4 rozporządzenia. Zdaniem skarżącego, zastosowanie tego wyjątku nie mogło mieć w niniejszej sprawie miejsca, bowiem dostosowanie wysokości budynku wielomieszkaniowego do innych tego rodzaju budynków na obszarze analizowanym mogłoby mieć miejsce jedynie w przypadku braku możliwości jednoznacznego określenia charakteru obszaru z uwagi na zróżnicowaną zabudowę. Tymczasem zdaniem skarżącego, budynki objęte decyzją zlokalizowane są na obszarze o charakterze osiedla domów jednorodzinnych. Samo występowanie w obszarze analizowanym kilku dużych domów wielomieszkaniowych nie pozwala na zastosowanie wyjątku określonego w § 7 ust. 4. Skarżący powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 2009 roku, syg. akt II OSK 1566/2008 gdzie Sąd powiedział "nie można twierdzić, że wymóg tzw. dobrego sąsiedztwa, wyrażający się przede wszystkim w kontynuacji funkcji zagospodarowania terenu, jest zawsze spełniony, gdy na obszarze działki objętej wnioskiem prowadzona jest już działalność, o którą występuje wnioskodawca i to nawet wówczas gdy w sąsiedztwie prowadzona jest już tego typu działalność". Tym samym ustalenie wysokości budynku na pułapie 17 m nie tylko godzi w ład przestrzenny osiedla domków jednorodzinnych, ale stoi w sprzeczności z podstawowymi zasadami urbanistyki.

Jego zdaniem, w uzasadnieniu organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do stawianego w tym zakresie zarzutu.

Skarżący stawiał również zarzut naruszenia przepisu art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewystarczające (a niekiedy żadne) wyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący postawił kilka zarzutów odnoszących się do planowania i zagospodarowania przestrzennego. Pomimo szerokiego uzasadnienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w żaden sposób nie uzasadniło, czemu nie postanowiło ich uwzględnić. Tym samym pozbawiło skarżącego możliwości obrony swoich interesów i naruszyło przepis art. 107 § 3 k.p.a.

Skarżący podnosił, że ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji są w sposób oczywisty sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Organ odwoławczy pominął wyniki analizy i w sposób instrumentalny stwierdził, że budynek uczestnika będzie kontynuacją zabudowy na obszarze analizowanym, mimo oczywistych rozbieżności z charakterystyką tego obszaru.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację.

W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2010 roku uczestnik postępowania W. spółka z o.o. podnosił, że przedstawione przez skarżącego zarzuty nie znajdują żadnego uzasadnienia. Podnosił, że wbrew twierdzeniom skargi w bezpośredniej granicy z przedmiotową inwestycją znajdują się budynki usługowe oraz budynki wielorodzinne. Wskazywał, że skarga zawiera wiele ogólnych stwierdzeń, odwołujących się do ładu przestrzennego oraz bardzo wybiórczej analizy przepisów umożliwiających w procesie administracyjnym wydanie takiej decyzji. Do pisma uczestnika zostały załączone zdjęcia komputerowe obiektów budowlanych występujących na obszarze analizowanym.

Odpowiadając na to pismo uczestnika, skarżący podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko, podnosząc niezasadność stawianych zarzutów.

W kolejnym piśmie z dnia [...] sierpnia 2010 roku skarżący podnosił uzupełniające argumenty na poparcie tezy o tym, że przedmiotowa decyzja narusza przepisy art. 61 ust. 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisy rozporządzenia.

Uczestnik postępowania w piśmie procesowym z dnia [...] września 2010 roku odnosząc się do podstaw wyłączenia M.S.j uznawał zarzuty o rzekomym związku architekt M.S. – autora projektu decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z reprezentującym uczestnika projektantem – [...] S. sp. z o.o. za bezpodstawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę należy uwzględnić.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlega, zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się, więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba, że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

W ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu doszło do naruszenia przepisów, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co musiało skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a.

Z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., będącej naczelną zasadą postępowania administracyjnego wynika, iż organy administracji publicznej prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny zgodny z rzeczywistością, a zwłaszcza mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji ( vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17.10.2001 ; I SA 1110/01, LEX 75 516).

Decyzje administracyjne wydawane w postępowaniu administracyjnym podlegają rygorom określonym w art. 107 § 1 k.p.a. Przepis ten wymienia elementy decyzji administracyjnej- do których należy, między innymi jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Z kolei § 3 cytowanego przepisu stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji w szczególności powinno zawierać wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa.

Prawidłowe uzasadnienie umożliwia przeprowadzenie kontroli, czy decyzja została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowe uzasadnienie wiąże się z realizacją zasady przekonywania sformułowanej w art.11 k.p.a.

Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy należy uznać, iż organ odwoławczy, nie dokonał wszechstronnego rozważenia całokształtu sprawy, jak również nie znalazło to odzwierciedlenia w uzasadnieniu sporządzonym do wydanej decyzji. Nadto należy zauważyć, iż organ odwoławczy ponownie rozpoznaje sprawę merytorycznie w jej całokształcie, odnosząc się między innymi do stawianych zarzutów decyzji organu pierwszej instancji (vide : wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6.02.2003; II SA/Gd 2232/02).

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 k.p.a.

Organ może wydać decyzję kasacyjną, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W piśmiennictwie podkreśla się, że brak ten nie może być sanowany w postępowaniu odwoławczym, bowiem naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności.

Uzasadnienie organu odwoławczego, w ocenie Sądu nie daje odpowiedzi dlaczego sprawa winna być uchylona do ponownego rozpoznania. Gdy organ uchyla do ponownego rozpoznania, to może wskazać jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy aby organ ponownie rozpoznając sprawę wiedział w jakim zakresie winien postępowanie wyjaśniające uzupełnić. Organ nie wyjaśnił również dlaczego dostrzeżone braki nie mogą być naprawione w trybie art. 136 k.p.a. i ich rozmiar należy uznać za ,,w znacznej części’’. Organ winien zastosować rozstrzygnięcie kasacyjne także w sytuacji, gdy stwierdzi, że zachodzi przypadek nieważności decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy nie ma uprawnień, aby rozpoznając odwołanie wydać rozstrzygnięcie stwierdzające nieważność decyzji organu I instancji i być może taki przypadek organ administracji publicznej miał na myśli w niniejszej sprawie.

Uzasadnienie organu nie odpowiada na pytanie jaka z sytuacji zachodzi w tej sprawie. Samo stwierdzenie, że nie ma możliwości uzupełnienia sprawy przy użyciu środków jakimi dysponuje organ odwoławczy nie jest wystarczające i zasadniczo uniemożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej w tym zakresie.

Należy przyznać skarżącemu rację, iż organ odwoławczy w sposób lakoniczny i ogólnikowy odniósł się do stawianych w odwołaniu zarzutów naruszenia przepisu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 6 i § 7 rozporządzenia.

Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania przestrzennego, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Oznacza to, iż prawo właściciela do dysponowania działką i jej zabudowy nie jest nieograniczone, a prawo właściciela do inwestowania nie może pozostawać w sprzeczności z innymi zasadami rządzącymi zagospodarowaniem terenu i chronionym prawem interesem publicznym oraz interesem innych podmiotów.

Jednym z warunków pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy jest ustalenie, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

W tym zakresie skarżący w odwołaniu podnosił szereg zarzutów. W jego ocenie, przedmiotowa inwestycja będzie pozostawała w skrajnej sprzeczności z otaczającą teren inwestycji zabudową. Zdaniem skarżącego, w obszarze analizowanym tylko niewielki procent zabudowy będzie nawiązywał do parametrów i cech nowej zabudowy.

Organ rozpoznając odwołanie nie odniósł się konkretnie do występującego charakteru zabudowy bezpośredniego otoczenia planowanej inwestycji, czy i w jakim zakresie możemy mówić o wprowadzeniu zakłóceń w panujący ład architektoniczny. Należy pamiętać, że choć z literalnego brzmienia art. 61 ust. 1 pkt 1 rzeczywiście wynika wymóg

( działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej), to jednak nie spełnienie go nie może być a limine przesłanką odmowy lokalizacji inwestycji, w sytuacji, jeżeli w okolicy tworzącej urbanistyczną całość znajdują się już zabudowania pozwalające na określenie wymagań nowej zabudowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 kwietnia 2009 roku, syg. akt II OSK 582/08, LEX nr 562841).

Z racji postawionych zarzutów organ wydając decyzję winien konkretnie przedstawić usytuowanie obiektu do którego kontynuacji cech i parametrów ocena nawiązuje. Winien odnieść się do twierdzeń skarżącego, że przedmiotowa inwestycja będzie posadowiona w środku osiedla domków jednorodzinnych, które tworzy jakąś architektoniczną całość.

Z materiału dowodowego wynika, że w niedużej odległości są jednak usytuowane obiekty wielomieszkaniowe.

Organ nie może swojego stanowiska w tym zakresie ograniczyć tylko

do jednozdaniowego uzasadnienia.

Należy również zauważyć, że przepisy wydanego na podstawie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozporządzenia określają sposób ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wymagań dotyczących linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układu połaci dachowych).

Takie ustalenia w zakresie szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej zostały zakwestionowane przez D.W.. Zarzucał on błędy wyliczenia matematycznego przyjętych średnich wartości. Nie zgadzał się on również z uznaniem, że do liczenia średniej szerokości elewacji można przyjąć szerokość elewacji tylko budynków wielkopowierzchniowych. Nadto wskazywał, że błędnie zastosowano odstępstwo co wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, określone w § 7 ust. 4 rozporządzenia. Zdaniem skarżącego nie było podstaw do zastosowania tego przepisu w niniejszej sprawie, ponieważ projektowane budynki usytuowane są wśród jednorodnej zabudowy domów jednorodzinnych.

Organ odniósł się w sposób bardzo ogólny do podniesionych zarzutów stwierdzając, że skoro na tym terenie istnieje zabudowa mieszkaniowa o zróżnicowanych parametrach, w tym również zabudowa wielorodzinna o szerokości elewacji frontowej 55,5 i wysokości 17 metrów, to podnoszone zarzuty należy uznać za niezasadne.

Tak dokonanej oceny materiału dowodowego nie możemy uznać za swobodną. Organ rozpoznając odwołanie w tym zakresie, winien odnieść się do poszczególnych zarzutów, przedstawić argumentację, która będzie obalała podnoszone zarzuty. Wszystkie argumenty w tym zakresie winny znaleźć się w sporządzonym uzasadnieniu. Organ ponownie rozpoznając sprawę winien wziąć pod uwagę uwagi zawarte w uzasadnieniu Sądu.

Z tych też racji należało uznać, że zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Biorąc za podstawę art. 152 p.p.s.a. stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Biorąc za podstawę art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. orzeczono o zwrocie kosztów na rzecz skarżącego od organu. Na wysokość zasądzonych kosztów składają się uiszczony wpis sądowy oraz wynagrodzenie jego pełnomocnika ustalone na podstawie § 14 ust.2 pkt 1 lit.c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu( DZ.U. nr 163, poz. 1349 ze zm).