Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 147/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2018-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3,
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2018 r. sprawy ze skargi J W. na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności składkowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (KRUS) decyzją

z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję

z [...] r. nr [...] odmawiającą J. i A. W. umorzenia należności i odsetek za okres 2015.01.01. – 2016.06.30

w łącznej kwocie 2372,73 zł, w tym na ubezpieczenie wypadkowe, chorobowe

i macierzyńskie w kwocie 756 zł; na ubezpieczenie emerytalno-rentowe w kwocie 1616,73 zł (w tym odsetki za okres: 2015.01.01-2015.06.30 w kwocie 45 zł).

W uzasadnieniu wskazano, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach sygn. akt I SA/Ke 644/16 z 18 stycznia 2018 r. została uchylona decyzja w sprawie o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników z 14 października 2016 r. ze względów proceduralnych. W związku z tym strony zostały zawiadomione o możliwości ponownego zapoznania się ze zgromadzoną wówczas w sprawie dokumentacją. Zostały udostępnione wszystkie tomy akt ubezpieczeniowych, a w szczególności przedstawiono dokumentację zgromadzoną w tej konkretnej sprawie. Oględzin dokumentów pobieżnie dokonał A. W.. J.W. nie przystąpiła do czytania akt. Z przekazanych Kasie oddzielnie, w dniach następnych, pism nie wynikają jakiekolwiek zarzuty do zgromadzonego w sprawie o umorzenie materiału dowodowego.

Organ przypomniał, że przedmiotem decyzji jest ponowne rozpatrzenie wniosku stron o umorzenie zadłużenia składkowego za okres: 2015.01.01 - 2016.06.30, które 3 czerwca 2016 r. wynosiło 2372,73 zł. Dnia 16 sierpnia 2016 r. Kasa otrzymała dwa pisma: jedno od wnioskodawczyni o umorzenie zadłużenia za rok 2015-2016 i ponowne rozpatrzenie sprawy umorzeniowej. W związku

z powyższym, a w szczególności w związku z informacją o ponoszonych kosztach utrzymania gospodarstwa i rodziny, wznowiono postępowanie dowodowe w sprawie o umorzenie. Pismem z 24 sierpnia 2016 r. poinformowano J. i A.W. o planowanym terminie wizytacji gospodarstwa i konieczności przygotowania określonych dokumentów. Korespondencja ta nie została jednak odebrana na czas i wizytacja pracowników KRUS okazała się bezskuteczna. Wobec powyższego wezwano strony do uzupełnienia materiału dowodowego rachunkami, dokumentacją medyczną czy inną obrazującą uzyskiwane dochody, ponoszone wydatki w terminie 7 dni.

Po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, stosując art. 41 a ust. 1 pkt 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, Prezes Kasy stwierdził, że nie występują okoliczności dające podstawę zmiany decyzji z 29 lipca 2016 r. odmawiającej umorzenia ww. zadłużenia. Nie udokumentowano bowiem poniesienia strat materialnych w wyniku zdarzeń losowych, mających znamiona klęsk żywiołowych, które uniemożliwiałyby spłatę zadłużenia składkowego. Zadłużenie to powstało wyłącznie w wyniku zaprzestania opłacania składek bieżących w proteście przeciwko zgodnemu z prawem działaniu Kasy, m.in. przeciwko wydaniu decyzji z 30 marca 2010 r. o objęciu J.W. obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym rolników.

J. i A.W. nie reagowali ponadto na propozycje zawarcia układu ratalnego, które umożliwiłyby zatrzymanie biegu odsetek oraz spłatę zadłużenia w dogodnych ratach. Żądając umorzenia zadłużenia składkowego, powołując się na określone okoliczności, jednocześnie strony odmawiały rozmowy bezpośredniej w celu ich wyjaśnienia. Zgłaszały biedę i brak możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, a jednocześnie nie potwierdzali tego stanu odpowiednimi dokumentami. Brak dowodów jest podstawową przeszkodą w podjęciu pozytywnej decyzji w sprawie o umorzenie.

W ocenie organu zły stan zdrowia na pewno stanowi pewne ograniczenie w samodzielnym prowadzeniu działalności rolniczej. Znaczne pogorszenie zdrowia A.W. w wyniku wypadku zostało potwierdzone dokumentacją medyczną znajdującą się w aktach sprawy, a także uzyskaniem przez niego uprawnień rentowych z ZUS. W wyniku leczenia nastąpiła poprawa tego stanu. J.W. natomiast wystarczająco udokumentowała swoje problemy zdrowotne w celu ustalenia uprawnień rentowych. Na bieżąco natomiast tego nie zrobiła. Z analizy posiadanej przez Kasę korespondencji organ wywnioskował, że nie jest on na tyle ciężki, by uniemożliwiać jej całkowicie pracę czy zarządzanie pracą w gospodarstwie.

Z posiadanej przez KRUS korespondencji wynika bowiem, że w 2015 r. wnioskodawcy utrzymywali się jedynie z renty chorobowej A.W. w kwocie 777 zł/m-c (tj. 9324 zł/rok). Jednocześnie strony wskazały, że w tym samym czasie wydali na różnego rodzaju potrzeby (ubezpieczenie pojazdów, energia elektryczna, lekarstwa, remonty, dojazd do gospodarstwa, pasze i koncentraty, paliwo, kurs rolniczy itp.) 14.700 zł. Do tego należy doliczyć koszty zakupu żywności i odzieży. Organ stwierdził, że ujawnione wydatki przewyższają wielokrotnie ujawnione dochody. W konsekwencji nie może uznać za wiarygodne udzielanych wyjaśnień. Poza tym możliwe jest wprowadzenie skutecznej egzekucji komorniczej

i zabezpieczenia należności na hipotece gospodarstwa.

W ocenie KRUS kwota zadłużenia jest stosunkowa niska i może być spłacona w ramach układu ratalnego o niskich ratach, bez potrzeby stosowania umorzenia. Organ wskazał nadto na brak spełnienia wymogów przepisów prawa unijnego dotyczących pomocy publicznej. Stan zdrowia i niskie dochody uniemożliwiają stronom szybką modernizację i rozwój gospodarstwa rolnego. Nie daje to pozytywnej prognozy co do poprawy sytuacji ekonomicznej gospodarstwa warunkującej umorzenie zaległości w ramach pomocy de minimis w rolnictwie.

Podsumowując organ stwierdził, że w sprawie nie zachodzą okoliczności do udzielenia ulgi umorzenia wnioskowanych należności.

Na powyższą decyzję J.W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. W uzasadnieniu skarżąca poniosła m.in., że nie przeglądała akt, ale była świadkiem jak przglądał je mąż. Wskazała, że jej zadłużenie powstało w IV kwartale 2009 r., kiedy to skończyła się renta. Wyjaśniła, że była ubezpieczona od 1997 r., a organ twierdzi, że nie ma wystarczającego okresu ubezpieczenia i żadnej emerytury nie dostanie. Poinformowała ponadto, że ma ziemię kupioną za oszczędności, na której dopóki może coś sobie posadzi, bo na żadną pomoc z opieki nie może liczyć. Renta była jej przyznana przez sąd okręgowy, W sprawie tej uczestniczył KRUS z Kielc. W WSA były także sprawy z opieki,

a wniosek gminy i opieki społecznej o zamknięciu skarżącej w szpitalu psychiatrycznym był uzasadniony pogorszeniem się jej stanu zdrowia polegajcym na szkalowaniu wszystkich i podejrzewaniu ich o kradzież. Skarżąca podniosła, że być może jej urojenia wyjaśni WSA. Wskazała na egzekucje prowadzone z renty ZUS męża, którą miał przyznaną w lipcu 2012 r. z powodu całkowitej niezdolności do pracy. Stwierdziła, że każdy ma prawo godnie żyć i mieć na zaspokojenie potrzeb rodziny, także dzieci. Podniosła, że Sąd pisał, iż jest bierna i żyje na koszt pomocy społecznej, a to urząd skarbowy przez osiem miesięcy zabierał z renty męża. Strona zaskarża to w całości. Uważa, że sprawa wreszcie musi być wyjaśniona z urzędu.

W odpowiedzi na skargę Prezes KRUS podtrzymał stanowisko przedstawione

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Dodał, że J.W. podlegała obowiązkowi ubezpieczenia społecznego rolników od

25 lutego 1997 r. do 30 września 2006 r. i od 1 października 2010 r. do nadal. Decyzją z 23 sierpnia 2006 r. przyznano skarżącej prawo do renty rolniczej od 1 lipca 2007 r. Renta ta przysługiwała do 30 września 2009 r. J.W. ponownie zgłosiła się do ubezpieczenia społecznego rolników 25 marca 2010 r. Decyzją

z 30 marca 2010 r. objęto ją ubezpieczeniem społecznym rolników z mocy ustawy od 1 października 2009 r.

W piśmie procesowym z 9 lipca 2018 r. skarżąca zawarła wniosek

o połączenie spraw: I SA/Ke 147/18, I SA/Ke 129/18 i II SA/Ke 436/18. Podniosła ponadto, że w sprawie jest wiele do zakwestionowania np. decyzja KRUS

z 30 marca 2010 r. Wskazała, że do tej pory nie jest wyjaśniona sprawa wypadku. Jest także sprawa wyłączenia męża z KRUS, sprawa egzekucji, podatku od nieruchomości i wystawionych tytułów wykonawczych

Na rozprawie 12 lipca 2018 r. przewodniczący odczytał pismo skarżącej

z 9 lipca 2018 r. Sąd postanowił nie uwzględnić wniosku o połączenie spraw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2017.2188 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(j.t. Dz.U.2018.1302), dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym jak

i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując sprawę w tak zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z wyżej przywołanym art. 134 ustawy p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). W świetle tego przepisu granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny wyznaczone są przez granice sprawy administracyjnej, która powinna być rozumiana w znaczeniu materialnoprawnym, a nie procesowym. Zakresem rozpoznania sądu stają się więc wszystkie czynności i akty wydane w danej sprawie administracyjnej, niezależnie od tego, w jakim stadium postępowania i w jakim trybie zostały podjęte. Rozstrzyganie w granicach danej sprawy oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem innej sprawy administracyjnej niż ta w której wniesiono skargę.

W niniejszym postępowaniu sądowym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach dokonuje kontroli zgodności z prawem decyzji KRUS z 25 kwietnia 2018 r. nr 0512-PU.139.N.2018 utrzymującej w mocy decyzję z 29 lipca 2016 r. nr 0512-PU.411.82.2016 w sprawie odmowy umorzenia należności i odsetek za okres 2015.01.01. – 2016.06.30 w łącznej kwocie 2372,73 zł, w tym na ubezpieczenie wypadkowe, chorobowe i macierzyńskie w kwocie 756 zł; na ubezpieczenie emerytalno-rentowe w kwocie 1616,73 zł (w tym odsetki za okres: 2015.01.01-2015.06.30 w kwocie 45 zł). Zadłużenie powstało w wyniku nie opłacania składek podlegającej ubezpieczeniu społecznemu rolników J.W. za w/w okres.

Dlatego też ramy przedmiotowej sprawy nie obejmują okoliczności na które powołuje się strona tj. wypadku, egzekucji, podatku od nieruchomości czy wystawionych tytułów wykonawczych.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 41 a ust. 1 pkt 1 ustawy z 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz.U.2017.2336) dalej "u.u.s.r." zgodnie, z którym prezes Kasy lub upoważniony przez niego pracownik Kasy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zainteresowanego, na jego wniosek, uwzględniając możliwości płatnicze wnioskodawcy oraz stan finansów funduszów emerytalno-rentowego i składkowego może odroczyć termin płatności należności z tytułu składek na ubezpieczenie, rozłożyć ich spłatę na raty lub umorzyć w całości lub w części. Użyty w art. 41 a ust. 1 pkt 1 u.u.s.r. zwrot "może" oznacza, że organ przy rozpatrywaniu sprawy i wydaniu rozstrzygnięcia działa w ramach uznania administracyjnego. W przypadku stwierdzenia przesłanki może zatem wniosek uwzględnić lub odmówić jego uwzględnienia, ma prawo wyboru rozstrzygnięcia. Zaznaczyć jednak trzeba, że wybór taki nie może być dowolny i musi wynikać z wszechstronnego oraz dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (art. 7 ustawy

z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – j.t. Dz.U.2017.1257 – dalej "K.p.a."), wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.), zaś decyzja winna spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a.

Kwestią pierwszorzędną w niniejszej sprawie jest ustalenie czy występuje przesłanka umorzenia, tj. ważny interes zainteresowanego. W związku z tym obowiązkiem organu, wynikającym z art. 77 § 1 K.p.a. było wyjaśnienie sytuacji materialnej i życiowej skarżącej, ustalenie osób, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, dochodów oraz koniecznych wydatków tak dla jej egzystencji, jak i osób prowadzących z nią wspólne gospodarstwo domowe. Ważny interes w umorzeniu składek ze względu na trudną sytuację ubezpieczonego istnieje bowiem wtedy, gdy pomiędzy obowiązkiem zapłaty należności i jego sytuacją materialną istnieje związek tego rodzaju, że wykonanie obowiązku zapłaty składek mogłoby spowodować niemożność zaspokojenia przez zobowiązanego i jego bliskich podstawnych potrzeb życiowych. Istotne przy tym jest, że ustalając istnienie przesłanki organ zobowiązany jest wziąć pod uwagę aktualną sytuację życiową

i majątkową osoby wnoszącej o umorzenie zaległości. Tak dokonane ustalenia powinny zostać odzwierciedlone w uzasadnieniu decyzji.

Jednocześnie wyjaśnienia wymaga specyfika postępowania w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie. Polega ona na tym, że postępowanie to jest wszczynane z inicjatywy strony. Dotyczy jej indywidualnej sytuacji (w ramach badania istnienia ważnego interesu), której organ z urzędu nie może ustalić, nie posiada bowiem stosownych uprawnień, a przede wszystkim wiedzy o sytuacji życiowej wnioskodawcy. Postępowanie wszczęte wnioskiem strony o udzielenie ulgi w spłacie należności publicznoprawnych (tu: składek na ubezpieczenie rolnicze) nie jest postępowaniem, w którym w ramach realizacji zasady prawdy obiektywnej organ ma możliwość samodzielnie z urzędu, bez udziału strony dokonać ustaleń, zebrać wszelkie dowody i dokonać ich oceny.

W postępowaniu takim, jak niniejsze nie istnieją obiektywne okoliczności, tylko subiektywne, określające sytuację faktyczną konkretnego wnioskodawcy, jego ważny interes. Ciężar dowodzenia w tego typu sprawach zdecydowanie przesuwa się na zobowiązanego. W interesie strony leży podanie do wiadomości organów wszystkich istotnych okoliczności sprawy i dopilnowanie utrwalenia ich w dokumentach.

W niniejszej sprawie przyczyną odmowy umorzenia zaległości był brak możliwości dokonania oceny sytuacji materialnej skarżącej przede wszystkim ze względu na prezentową podczas prowadzenia postępowania postawę skarżącej i jej męża, polegającą na braku współpracy z organem, co w świetle charakteru przedmiotowego postępowania ma zasadnicze znaczenie.

Skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie uregulować zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników. Co więcej utrudniała organowi dokonanie ustaleń w zakresie aktualnej sytuacji materialnej i finansowej swojej oraz małżonka. Skarżąca wraz z mężem bowiem wielokrotnie (15 czerwca, 28 czerwca, 2 września 2016 r.) pomimo wcześniejszego powiadomienia nie była obecna w dniu planowanej wizytacji gospodarstwa lub celowo unikała rozmowy. Nie odpowiadała również na wezwanie (pismo z 7 września 2016 r.) organu do uzupełnienia materiału dowodowego rachunkami, dokumentacją medyczną czy inną obrazującą aktualną sytuację finansową wnioskodawców. Na potwierdzenie swoich twierdzeń o braku możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów, w szczególności w zakresie uzyskiwanych dochodów czy ponoszonych wydatków oraz posiadanego majątku ruchomego i nieruchomości.

W tym zakresie organ dysponował korespondencją strony z 2016 r., z której wynikało, że skarżąca wraz z mężem utrzymują się z renty wnioskodawcy w kwocie 777 zł, a poniesione przez nich w tym czasie wydatki wyniosły 14.700 zł (na ubezpieczenie pojazdów, energię elektryczną, lekarstwa, remonty, dojazd do gospodarstwa, pasze i koncentraty, paliwo, kurs rolniczy itp.), oprócz wydatków na żywność i odzież. Skarżąca nie udokumentowała też poniesienia strat materialnych poniesionych w wyniku zdarzeń losowych. O biernej postawie skarżącej podczas postępowania świadczą ponadto takie okoliczności jak brak reakcji na propozycje organu zawarcia układu ratalnego czy nie stosowanie się do udzielanych przez organ rad i instrukcji postępowania w celu uzyskania świadczeń z ubezpieczenia.

Organ z kolei, zdaniem Sądu, w okolicznościach faktycznych sprawy, wywiązał się z obowiązków nałożonych na niego przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Materiał dowodowy uzupełnił w miarę możliwości samodzielnie poprzez opis posesji z drogi oraz uzyskanie informacji z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej we W., że w 2016 r. wnioskodawcy nie występowali z wnioskami o pomoc finansową lub rzeczową; z ZUS Oddział w P., że 30 czerwca 2016 r. mąż skarżącej złożył wniosek o ustalenie dalszych uprawnień do renty; z Urzędów Gminy w K. i W. o wielkości posiadanego przez wnioskodawców gospodarstwa rolnego; z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o nie pobieraniu dopłat bezpośrednich. Informacje te nie dawały jednak pełnego obrazu aktualnej sytuacji majątkowej skarżącej i jej męża.

Czynności organu na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, po wyroku WSA w Kielcach z 18 stycznia 2018 r. w zakresie poinformowania o zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym oraz o możliwości uzupełnienia zebranych informacji (pismo z 2 marca 2018r.), również wskazują, że celem organu było ustalenie i wyjaśnienie aktualnej sytuacji majątkowej małżonków. Wprawdzie mąż skarżącej zapoznał się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, to jednak ani on, ani skarżąca, która była obecna przy tej czynności nie złożyli żadnych nowych dokumentów. Organ nie miał natomiast możliwości ustalenia z urzędu charakteru i wysokości aktualnych dochodów uzyskiwanych przez skarżącą i jej męża oraz ponoszonych wydatków. Jak wyżej wskazano dane, którymi dysponował w tym zakresie pochodziły z 2016 r. Dane te przy tym prawidłowo nasunęły organowi uzasadnione wątpliwości, co do ich wiarygodności z uwagi na to, że wydatki znacznie przewyższały uzyskiwane dochody.

Z uwagi na powyższe braki organ nie mógł ocenić realnych możliwości płatniczych skarżącej i jej męża.

W kontekście powyższych rozważań należy wskazać, że w niniejszej sprawie argumentacja skarżącej dotycząca jej sytuacji majątkowej, nie poparta dowodami, ze zrozumiałych względów nie była poddana ocenie organów w momencie wydawania decyzji i w konsekwencji nie mogła podlegać kognicji Sądu w tym zakresie.

Odnosząc się do wniosku strony zawartego w piśmie z 9 lipca 2018 r.

o połączenie spraw: I SA/Ke 147/18, I SA/Ke 129/18 i II SA/Ke 436/18, należy wskazać, że przesłanki połączenia spraw określa art. 111 § 2 ustawy p.p.s.a. Stsownie do powołanej regulacji sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. Sprawy wskazane przez skarżącą nie spełniają tych przesłanek, ponieważ nie pozostają ze sobą w związku. Sprawa o sygn. akt I SA/Ke 129/18 dotyczy bowiem skargi J.W.

i A.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za 2017 rok, a sprawa II SA/Ke 436/18 dotyczy zasiłku celowego, podczas gdy niniejsza sprawa I SA/Ke 147/18 obejmuje skargę na decyzję Prezesa KRUS w przedmiocie odmowy umorzenia należności składkowych. Nadto zauważenia wymaga, że sprawa I SA/Ke 129/18 została już rozpoznana przez Sąd (nieprawomocne postanowienie WSA w Kielcach z 21 maja 2018 r.).

Z pisma procesowego z 9 lipca 2018 r. wynika również, że skarżąca kwestionuje m.in. decyzję z 30 marca 2010 r. Wymaga wyjaśnienia, że w aktach sprawy (k - 135) znajduje się decyzja Prezesa KRUS z tej daty o nr. PU/W – 400-228/2010 stwierdzająca podleganie J.W. ubezpieczeniu społecznemu rolników i obowiązek opłacania przez nią składek na ubezpieczenie wypadkowe, chorobowe i macierzyńskie oraz emerytalno – rentowe od 1 października 2009 r. Decyzją z 11 lipca 2016 r. nr 0512-PU.401.151.2016 Prezes KRUS odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z 30 marca 2010 r. (k - 865). Z kolei Sąd Okręgowy

w Kielcach V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 30 marca

2017 r. sygn. akt V U 2024/16 (k - 1039) oddalił odwołanie J.W. od decyzji Prezesa KRUS z 11 lipca 2016 r. Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że od decyzji w sprawie podlegania ubezpieczeniu przysługuje odwołanie do sądu w terminach i na zasadach określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu odrębnym w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 36 ust. 3 w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 1 u.u.s.r.). Oznacza to, że wojewódzkie sądy administracyjne nie obejmują swoją właściwością spraw

z zakresu podlegania obowiązkowi ubezpieczeniu społecznemu rolników.

W konsekwencji Sąd nie jest uprawniony do kontroli legalności kwestionowanej przez skarżącą decyzji z 30 marca 2010 r. Dla niniejszego postępowania natomiast istotne jest, że jak wynika z akt sprawy, decyzja z 30 marca 2010 r. znajduje się w obrocie prawnym, co oznacza, że na skarżącej ciążył obowiązek opłacania składek na ubezpieczenie społeczne rolników. Niewywiązywanie się z tego obowiązku przez skarżącą spowodowało zadłużenie, którego odmowa umorzenia stanowiła przedmiot niniejszej sprawy.

Ponieważ kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała istnienia wad, które powodowałyby konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku.