Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1677/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Hasła tematyczne: Straż pożarna
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 89  ust. 1,  art. 38  ust. 1,  ust. 2  pkt 2 i 3 oraz  ust. 3,  art. 88  ust. 1
journal: Dz.U. 1991 nr 88 poz 400
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej.
article: par. 2  ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 167 poz 1189
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 września 2006 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży  Pożarnej.
article: art. 145  par. 1  pkt 1a w zw. z  art. 152 i 132
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Mierzejewska, Sędzia WSA - Joanna Kube, Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.), Protokolant - Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie uposażenia zasadniczego - uchyla zaskarżoną decyzję - zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości


UZASADNIENIE

[...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], działając na podstawie art. 86, 87 i 88 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jedn. z 2006 r. Dz. U. Nr 96, poz. 667 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 września 2006 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 167, poz. 1189), z dniem [...] kwietnia 2007 r. przyznał Komendantowi Powiatowemu Państwowej Straży Pożarnej w W. – [...] B. K. – uposażenie zasadnicze według grupy [...] w kwocie [...] zł; kwotę [...] zł tytułem zwiększenia wynagrodzenia zasadniczego z tytułu wysługi lat [...] %; dodatek za stopień w kwocie [...] i dodatek służbowy w kwocie [...], co stanowiło łączną kwotę [...] zł. W uzasadnieniu podał, że wymieniony funkcjonariusz decyzją Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...], z dniem [...] listopada został odwołany ze stanowiska Zastępcy [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej. Natomiast [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] grudnia 2006 nr [...], działając na podstawie art. 31a ust. 4 cytowanej ustawy, przeniósł skarżącego na okres [...] miesięcy do swojej dyspozycji z uwagi na fakt, że przewidywał powołanie (przeniesienie) go na inne stanowisko służbowe. Z kolei decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. wyżej wymieniony przełożony, powołał skarżącego na stanowisko Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w W. Stąd też wysokość uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień wynika z podanych już w podstawie prawnej przepisów i nie podlega uznaniu administracyjnemu. Natomiast dodatek służbowy wynika z § 6 wskazanego już wyżej rozporządzenia.

W odwołaniu z dnia [...] maja 2007 r. do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej ustalenia stawki uposażenia zasadniczego według [...] grupy i ustalenie uposażenia z zachowaniem prawa do uposażenia zasadniczego w grupie [...] pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku Zastępcy [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K., do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w W. Uzasadniając swoje odwołania powołał się na opisany już powyżej stan faktyczny i podał, że określenie stawki uposażenia zasadniczego w grupie [...] jest niezgodne z treścią art. 89 ust. 1 ustawy. Według bowiem tego przepisu, obligatoryjnie, strażak przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej stawki uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Natomiast w myśl art. 31 ustawy, stosunek służbowy strażaka powstaje z dniem mianowania na stanowisko służbowe, a w przypadku stanowisk, dla których przepisy ustawy przewidują powołanie, na podstawie powołania na stanowisko. Zarówno mianowanie, jak i powołanie implikuje powstanie stosunku służbowego strażaka w powołanych wyżej formach, a w konsekwencji powstanie prawa do uposażenia zasadniczego według stawki odpowiadającej grupie uposażenia należnej na danym stanowisku służbowym w oparciu o treść art. 88 ustawy. Natomiast zasady wykładni systemowej dają podstawę do uznania, że normy wynikające z art. 89 ust. 1 ustawy, stosuje się również w sytuacji przeniesienia na niższe stanowisko służbowe strażaka, którego stosunek powstał na podstawie aktu powołania, zaś przypadki wyłączające stosowanie zasady zawarte w art. 89 ust. 1, wymienione są w treści art. 89 ust. 3, jednakże nie mają one zastosowania do należnego mu zachowania prawa do uposażenia według grupy [...]. Reasumując, na poprzednio zajmowanym stanowisku Zastępcy [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K., zgodnie z załącznikiem nr 2 do cytowanego już wyżej rozporządzenia, otrzymywał grupę [...] i taka też powinna być mu zachowana.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] i w uzasadnieniu – powołując się na argumentację zawartą już w zaskarżonej decyzji – podał, że zgodnie z brzmieniem art. 31a ustawy, strażacy mogą być w każdym czasie odwołani z zajmowanego stanowiska i stosunek służbowy wynikający z powołania cechuje się mniejszą ochroną, aniżeli strażaka mianowanego. Natomiast art. 89 ust. 1, na który powołuje się skarżący, dotyczy jedynie strażaków przeniesionych (na podstawie art. 38 ustawy) na niższe stanowisko służbowe i nie ma on zastosowania do strażaków odwoływanych i powoływanych. Na koniec powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2001 r. sygn. akt II SA 1505/00.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, B. K. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 ustawy poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskutek przyjęcia, że nie ma on zastosowania do strażaków odwołanych ze stanowiska. W tej sytuacji wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. W uzasadnieniu natomiast powołał się na zarzuty podane już w odwołaniu dodając, że przepis art. 89 umieszczony jest w rozdziale 9 ustawy "Uposażenie i inne świadczenia pieniężne strażaków", stąd zgodnie z zasadami wykładni funkcjonalnej ma on zastosowanie do wszystkich strażaków. Tym bardziej, że pojęcie "przeniesienie", należy rozumieć zgodnie ze słownikiem poprawnej polszczyzny, jako umieszczenie na innym stanowisku służbowym i w tym znaczeniu strażak odwołany ze stanowiska jest przenoszony na stanowisko zaszeregowane do niższej grupy uposażenia. Zaś powoływanie się przez organ na wskazany wyrok jest bezzasadne, bowiem dotyczy on zupełnie innego stanu faktycznego i prawnego innej służby.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów, aniżeli podniesione przez skarżącego. Zezwala na to treść art. 134 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Zatem na samym wstępie stwierdzić należy, że Sąd nie podziela zarzutów przedstawionych przez skarżącego. Zgodnie z treścią art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 96, poz. 667 ze zm.), strażak przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej stawki uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Zaś w myśl przepisu art. 89 ust. 3 ustawy, ustępu pierwszego nie stosuje się do strażaka przeniesionego na niższe stanowisko służbowe na podstawie art. 38 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i 3 oraz ust 3.

Powyższy przepis ma w związku z tym zastosowanie tylko w odniesieniu do dwóch przypadków przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, a mianowicie w razie:

- orzeczenia całkowitej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku przez komisję lekarską, jeżeli nie ma możliwości przeniesienia go na stanowisko równorzędne,

- likwidacji zajmowanego stanowiska, jeżeli nie ma możliwości przeniesienia strażaka na równorzędne stanowisko.

W rozpoznawanej sprawie przepis art. 89 ust. 1 ustawy nie ma – zdaniem Sądu – zastosowania do sytuacji skarżącego, który decyzją Komendanta Głównego PSP z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] został odwołany ze stanowiska Zastępcy [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K., a następnie decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] został powołany na stanowisko Komendanta Powiatowego PSP w W. Z tego powodu po pierwsze, że skarżący nie został przeniesiony na niższe stanowisko służbowe w myśl art. 38 ustawy, a użyte w ustawie pojęcie "przeniesienie" nie jest tożsame z pojęciem "powołania" lub "odwołania". Zgodnie z treścią art. 31a ust. 1 ustawy, strażak pełniący służbę na stanowisku służbowym zajmowanym na podstawie powołania może być w każdym czasie, niezwłocznie albo w określonym terminie, odwołany z tego stanowiska przez organ uprawniony do powołania i taka tylko sytuacja, tzn. odwołanie z zajmowanego stanowiska służbowego, miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Podkreślić w tym miejscu należy, że stosunek służbowy wynikający z powołania cechuje się mniejszą ochroną, aniżeli stosunek wynikający z mianowania. Zatem przeniesienie odnosi się wyłącznie do mianowania, a nie powołania na niższe stanowisko służbowe, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Po drugie zaś gdyby nawet przyjąć hipotetycznie, że skarżącego przeniesiono na niższe stanowisko służbowe, to nie nastąpiło to z powodów opisanych wyżej, tj. w art. 38 ust. 2 pkt 1 i 4.

Reasumując, ustawa o Państwowej Straży Pożarnej nie przewiduje przy ponownym powołaniu funkcjonariusza straży pożarnej gwarancji zachowania prawa do stawki uposażenia zasadniczego z wyższego, zajmowanego wcześniej z powołania, stanowiska służbowego.

W tej sytuacji Sąd podzielił stanowisko organu, iż w odniesieniu do skarżącego przepis art. 89 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej nie ma zastosowania.

Stąd też w myśl art. 88 ust. 1 ustawy, uposażenie zasadnicze strażaka ustala się według stawki odpowiadającej grupie uposażenia należnej na danym stanowisku służbowym. Natomiast zgodnie z treścią § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 września 2006 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 167, poz. 1189), zaszeregowanie stanowisk służbowych strażaków do poszczególnych grup uposażenia zasadniczego określają tabele stanowiące załącznik nr 2 do rozporządzenia i w pozycji 4 tabeli nr 4 "Zaszeregowanie stanowisk służbowych w komendach powiatowych (miejskich) Państwowej Straży Pożarnej do grup uposażenia zasadniczego" stanowi się, iż grupą uposażenia zasadniczego komendanta powiatowego (miejskiego) PSP (w KP III, IV i V kat.), jest grupa 15.

Natomiast Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], dopuścił się naruszenia prawa z innych powodów i zaskarżona decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej winna być uchylona oraz zmieniona w części dotyczącej miesięcznej stawki uposażenia zasadniczego. W dniu wydania tej ostatniej bowiem decyzji, w myśl § 2 ust. 1 cytowanego już wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej, stawkę miesięcznego uposażenia zasadniczego strażaka według grup uposażenia zasadniczego określała tabela stawek miesięcznego uposażenia zasadniczego strażaków według grup uposażenia zasadniczego zawarta w załączniku nr 1 i wynosiła ona [...] zł. Natomiast według § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 kwietnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 78, poz. 531), załącznik nr 1 otrzymał inne brzmienie, określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia i w myśl tej zmiany, dla [...] grupy uposażenia zasadniczego, miesięczna stawka uposażenia zasadniczego wynosiła [...] zł. Z kolei zgodnie z treścią § 3, rozporządzenie weszło w życie z dniem ogłoszenia i przepisy tego rozporządzenia mają zastosowanie do uposażeń strażaków należnych od dnia 1 stycznia 2007 r., zaś zostało ono opublikowane w Dzienniku Ustaw z dnia 4 maja 2007 r. Zatem w dniu wydania decyzji przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, obowiązywała już inna miesięczna stawka uposażenia zasadniczego.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1a w zw. z art. 152 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.