Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 371/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 5, art. 3 pkt 1 b, art. 3 pkt 3, art. 3 pkt 1 lit a i c, art. 3 pkt 7, art. 28 ust. 1, art. 29 i art. 30
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2009 r. sprawy ze skargi M. S. i J. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] znak [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru zgłoszenia wykonania robót budowlanych. I. skargę oddala, II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata L. P. z Kancelarii Adwokackiej przy ul. [...] w W., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych), oraz kwotę 55 zł (pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem 22% podatku od towarów i usług łącznie kwotę 305 zł (trzysta pięć złotych).


UZASADNIENIE

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] (nr [...]), działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), dalej zw. Prawem budowlanym, i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.-Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej zw. kpa, oraz art. 92 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1592 ze zm.) w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002r. o ustroju m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 41 poz. 361 ze zm.) po rozpatrzeniu zgłoszenia J. J. i M. S., dot. budowy całorocznego kojca dla psów o konstrukcji namiotu i wielkości ok. 50 m 2, na dz. nr [...] przy ul. [...] w W. - wniósł sprzeciw.

W uzasadnieniu organ wskazał, że art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego kwalifikuje taki obiekt budowlany jako tymczasowy, niepołączony trwale z gruntem i przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce, dla którego zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 ww. ustawy nie jest wymagane pozwolenie na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia. Jednakże dotyczy to wyłącznie obiektów, dla których w zgłoszeniu określono termin rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce, ale nie dłuższy niż 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy. Organ podkreślił, iż w zgłoszeniu ww. obiekt określono jako całoroczny, zatem zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego wymaga on decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] ([...]), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania M. S. i J. J. - utrzymał w mocy ww. decyzję.

Organ odwoławczy podzielił argumentację organu I instancji precyzując, że w myśl art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego tymczasowymi obiektami budowlanymi są także obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem takie jak m.in. przekrycia namiotowe. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego nie odnosi się do robót budowlanych będących przedmiotem zgłoszenia, gdyż inwestorzy zamierzają zrealizować całoroczny kojec dla psów o konstrukcji rurowej, pokrytej folią.

Organ dodał, że odwołujący wskazując, iż kojec nie jest obiektem budowlanym w myśl art. 3 pkt 1 ww. ustawy pominęli dalszą część art. 3 pkt 5, z którego wynika, że tymczasowym obiektem budowlanym jest również obiekt budowlany niepołączonym trwale z gruntem m.in. przekrycie namiotowe.

Skargę na powyższą decyzję złożyli M. S. i J. J., zarzucając błędną interpretację art. 3 pkt 5 i art. 28 Prawa budowlanego, poprzez zakwalifikowanie namiotu jako obiektu budowlanego wymagającego pozwolenia na budowę.

Skarżący wskazali, że namiot ustawiony na powierzchni ziemi bez jakichkolwiek instalacji nie jest budynkiem, o jakim mowa w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego i nie należy do obiektów małej architektury wymienionych w art. 3 pkt 4 ww. ustawy, nie jest również budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Pojęcie budowli należy odczytywać łącznie z art. 3 pkt 1 lit b Prawa budowlanego, z czego wynika, że jeżeli w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym, to należy przez to rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Planowany obiekt nie będąc budowlą nie jest obiektem budowlanym, ani tymczasowym obiektem budowlanym o jakim mowa w art. 3 pkt 5 ww. ustawy. Nie podlega zatem reglamentacji Prawa budowlanego.

Zdaniem skarżących, przekrycie namiotowe o którym mowa w ww. przepisie dotyczy przekrycia wielości urządzeń, a nie pojedynczego namiotu. Przyjęcie innego stanowiska prowadziłoby do uznania za tymczasowy obiekt budowlany nawet namiotu rozłożonego w celach turystycznych lub biwakowych, bądź jako miejsce zabawy dla dzieci.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody [...] z dnia [...], którą organ ten utrzymał w mocy decyzję

Prezydenta [...] z dnia [...] zgłaszająca sprzeciw do zgłoszenia budowy ww. całorocznego kojca dla psów o konstrukcji namiotu.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Sąd miał przede wszystkim na uwadze, że zamiarem inwestycyjnym w rozpoznawanej sprawie objęte były roboty budowlane polegające na wzniesieniu niepołączonego trwale z gruntem całorocznego kojca dla psów w formie konstrukcji rurowej, pokrytej folią, o powierzchni 50m2.

Zdaniem Sądu, planowana inwestycja o ww. wielkości, konstrukcji, sposobie połączenia z gruntem, przeznaczona jednocześnie do całorocznego, długotrwałego używania, wyczerpuje definicję tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, a opisane wyżej cechy wskazują, że obiekt ten jednocześnie stanowi obiekt budowlany, wymieniony art. 3 pkt 1 b Prawa budowlanego będący budowlą, stanowiącą całość techniczno - użytkową, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

Wyjaśnić bowiem trzeba, że tymczasowym obiektem budowlanym jest taki obiekt budowlany, który zgodnie z brzmieniem art. 3 pkt 1 ww. ustawy jest: budynkiem (lit. a), budowlą (lit. b) bądź obiektem małej architektury (lit c), przy jednoczesnym spełnieniu przesłanek wymienionych w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego.

W art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego ustawodawca wskazał wprost, że tymczasowymi obiektami budowlanymi są obiekty budowlane przeznaczone do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziane do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe;

Niewątpliwie opisany wyżej namiot nie jest budynkiem, skoro w myśl art. 3 pkt 1 lit a Prawa budowlanego jest nim obiekt budowlany, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Ze względu na znaczną wielkość, nie może stanowić również obiektu małej architektury, którymi zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. c Prawa budowlanego są niewielkie obiekty, w szczególności takie jak obiekty:

a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury,

b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej,

c) c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki.

Natomiast w przepisie art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wskazano, że budowlą jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, wyliczając jednocześnie przekładowo obiekty budowlane tego rodzaju.

Z przytoczonych wyżej definicji wynika zatem, że cechy jakie wykazuje przedmiotowy namiot determinują jego zaliczenie do tymczasowych obiektów budowlanym będących budowlami, w rozumieniu art. 3 pkt 5 w związku z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

Dodać również trzeba, że z treści przepisu art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego nie można wyprowadzić wniosku, że obiekt nie będący ani budynkiem, ani obiektem małej architektury, nie posiadający instalacji i urządzeń, nie może być zakwalifikowany jako budowla, a w konsekwencji i obiekt budowlany, jak wskazywali to skarżący. Brak instalacji i urządzeń nie pozbawia obiektu budowlanego charakteru budowli i oznacza tylko tyle, że jeśli w skład budowli wchodzą również instalacje i urządzenia, to stanowią one całość techniczno użytkową.

Należy przy tym podkreślić, że wzniesienie przedmiotowego obiektu budowlanego mieści się w pojęciu robót budowlanych, o których mowa w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego, gdyż roboty budowlane to nie tylko budowa, czyli wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, ale również (m.in.) prace polegające na montażu obiektu budowlanego.

W konsekwencji przedstawionych ustaleń, montaż przedmiotowego kojca dla psów, jako niewymieniony w art. 29 i 30 Prawa budowlanego wymagał uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.