Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1387/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (sprawozdawca) Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Janusz Walawski Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Rosińska-Czaykowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi S.N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

W dniu [...] czerwca 2007 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia S.N. pozwolenia na broń palną gazową do celów ochrony osobistej.

Na skutek uchylenia decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2012 r. decyzji organu I instancji z dnia [...] września 2012 r., [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], na podstawie art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), cofnął S.N. pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej do celów ochrony osobistej.

W uzasadnieniu wskazał, że powyższa decyzja została wydana w związku

z ustaleniem, iż nieprawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia

[...] czerwca 2012 r., sygn. akt [...] S.N. uznano winnym popełnienia czynu z art. 205 § 1 dkk w zw. z art. 58 dkk. Kolejną podstawą cofnięcia stronie pozwolenia na broń gazową było nieprzedstawienie w ustawowym terminie orzeczeń lekarskiego i psychologicznego potwierdzających zdolność do dysponowania bronią palną.

Od powyższej decyzji S.N. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji wnosząc o jej uchylenie. Podniósł, że posiadanie broni gazowej zapewnia mu poczucie bezpieczeństwa, gdyż okolica, w której zamieszkuje odznacza się dużą przestępczością kłusowniczą z użyciem broni oraz kradzieżami. Dołączył również prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] grudnia 2012 r., sygn. akt [...] zarządzające zatarcie jego skazań wyrokami Sądu Rejonowego

w P. z dnia [...] sierpnia 2006 r., sygn. [...] i z dnia [...] lipca 2006 r., sygn. akt [...] za przestępstwa z art. 178a § 2 kk.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 268a k.p.a. oraz art.

18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń w przypadku, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, a nie fakultatywny, co oznacza, że organ Policji po ujawnieniu wskazanych wyżej okoliczności jest obowiązany do cofnięcia pozwolenia na broń, bowiem taka jest wola ustawodawcy niezależnie od innych okoliczności sprawcy, choćby korzystnie świadczących o posiadaczu takiego pozwolenia.

Organ stwierdził, że bezspornym jest, że czyn popełniony przez S.N. z art. 205 § 1 dkk, za co został prawomocnie skazany, jest przestępstwem przeciwko mieniu i polega na oszustwie w celu uzyskania korzyści majątkowej. Powyższe ustalenie jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń, bowiem w takich przypadkach ustawa sama rozstrzyga, że obawa użycia broni sprzecznie

z prawem wynika, m. in. z faktu skazania za popełnienie tego rodzaju przestępstwa.

W takich zatem przypadkach ustawodawca nie daje organom Policji możliwości wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych, jednocześnie przyznając bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu przed słusznym interesem strony postępowania. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, gdzie stwierdzono, że osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

W ocenie organu odwoławczego, dysponowanie przez stronę pozytywnymi orzeczeniami lekarskim i psychologicznym, do których przedłożenia została ona wezwana przez organ II instancji, który wówczas nie miał wiedzy o uprawomocnieniu się skazania za czyn z art. 205 § 1 dkk, ani zatarcie jej dwóch uprzednich skazań za przestępstwa z art. 178a § 2 kk nie może wpłynąć na inny sposób rozstrzygnięcia sprawy.

Odnosząc się do drugiej podstawy zaskarżonej decyzji, tj. art. 18 ust. 5 pkt 2

w zw. z art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji stwierdził, że z uwagi na przesłanie orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego potwierdzających zdolność psychofizyczną do dysponowania bronią odpadła ta przesłanka cofnięcia pozwolenia na broń.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S.N. uznał decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2013 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] stycznia 2013 r. za krzywdzące.

Skarżący zakwestionował prawidłowość ustaleń zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] czerwca 2012 r., sygn. akt [...] skazującym go za przestępstwo z art. 205 § 1 dkk w zw. z art. 58 dkk.

Ponadto podkreślił, że dostarczył orzeczenie lekarskie i psychologiczne żądane przez Komendanta Głównego Policji w terminie wyznaczonym przez organ. Zaznaczył, że nie jest osobą, co do której istnieje obawa użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nadal jest natomiast zagrożony ze strony przestępców i w związku z tym powinno mu zostać zachowane pozwolenie na broń palną.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej,

a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że postępowanie administracyjne

w sprawie cofnięcia S.N. pozwolenia na broń, zostało wszczęte w dniu [...] czerwca 2007 r., a zatem w okresie obowiązywania ustawy z dnia 21 maja 1999 r.

o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym przed jej nowelizacją ustawą z dnia

5 stycznia 2011 r., która weszła w życie z dniem 10 marca 2011 r. Stosownie do treści art. 3 wyżej wskazanej ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni

i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania

i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią

o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U z 2011 r. Nr 38, poz. 195) do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia jej w życie stosuje się przepisy dotychczasowe.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Ustawodawca nie pozostawił zatem uznaniu organu Policji kwestii cofnięcia pozwolenia na broń

w odniesieniu do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6.

Powołany wyżej przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 został zastosowany w niniejszej sprawie w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, stanowiącym,

że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy

się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] czerwca 2012 r., sygn. akt [...] S.N. uznano winnym popełnienia czynu z art. 205 § 1 dkk w zw. z art. 58 dkk, tj.

że w okresie od dnia [...] lipca 1995 r. do dnia [...] maja 1996 r. w K. działając

w warunkach przestępstwa ciągłego, wspólnie i w porozumieniu z osobą, co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości [...] zł brutto, w ten sposób, że wprowadził w błąd uprawnionych pracowników ZUS co do zawarcia umowy o pracę z osobą trzecią prowadzącą Przedsiębiorstwo Usług Wielobranżowych "[...]" w K. z zamiarem świadczenia pracy, podczas gdy w rzeczywistości była to umowa pozorna, gdyż praca nie była świadczona, celem umowy było uzyskanie zasiłku chorobowego, a następnie posługiwał się przed organami ZUS poświadczającymi nieprawdę zaświadczeniami o jego czasowej niezdolności do pracy, a więc dokumentami dotyczącymi okoliczności mających znaczenie prawne, wystawionymi przez specjalistę [...] i specjalistę [...] i [...], wprowadzając tym samym pracowników ZUS w błąd co do stanu swojego zdrowia, zaś na podstawie tych zaświadczeń, które łącznie z umową o pracę dawały uprawnienia do przyznania i wypłaty zasiłku chorobowego zostały mu nienależnie wypłacone zasiłki chorobowe.

Nie zachodzi zatem wątpliwość, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za czyn polegający na oszustwie w celu uzyskania korzyści majątkowej, co stanowi przestępstwo przeciwko mieniu. W ocenie Sądu, Komendant Główny Policji zasadnie stwierdził, że fakt ten obligował do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej do celów ochrony osobistej.

Należy wskazać, że w przeszłości stosowanie powołanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji wywoływało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, jednak Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09 podjął uchwałę w składzie siedmiu sędziów, która wyjaśniła wskazane wyżej przepisy prawne (dostępna w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.)" . W uzasadnieniu tej uchwały stwierdził, że z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 wynika, że "ma on przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw wskazanych w tym przepisie. W takim bowiem przypadku osoba, która została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego". Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się zatem osobom wymienionym po słowach

"w szczególności", ale także innym osobom, które nie były wprawdzie skazane za wymienione przestępstwa, co do których jednak z innych powodów, organ ustali okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo analizować i uzasadnić istnienie takiej obawy".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznający niniejszą sprawę

podziela stanowisko zajęte w powołanej wyżej uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podkreślić należy, na co również zwrócono uwagę

w uchwale, że posiadanie broni jest w polskim systemie prawnym ściśle reglamentowane

i ograniczone w interesie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pozwolenie na broń jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, że swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu.

Ustawodawca uznał, że osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko mieniu rękojmi takiej nie dają i istnieje, co do nich uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W ocenie Sądu, organ nie miał obowiązku przeprowadzać jakiejkolwiek oceny celem wykazania istnienia obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni

i amunicji, w odniesieniu do S.N.

Odnosząc się zaś do zarzutu skarżącego dotyczącego prawidłowości ustaleń postępowania karnego zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] czerwca 2012 r., sygn. akt [...] skazującym go za przestępstwo z art. 205 § 1 dkk w zw. z art. 58 dkk należy stwierdzić, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Organy Policji właściwe w sprawach pozwoleń na broń oraz sąd administracyjny nie posiadają kompetencji do weryfikacji tego rodzaju ustaleń oraz badania jego prawidłowości, rozstrzygania o winie, czy niewinności oraz ustalenia czy osobie posiadającej pozwolenie na broń zasadnie przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstwa, a następnie skazano. Przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego jest jedynie ustalenie czy zachodzą określone w ustawie o broni i amunicji przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń, a zatem czy fakt skazania za przestępstwo spełnia przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 wskazanej ustawy. Ustalenie zatem, że skarżący został skazany za przestępstwo przeciwko mieniu jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń.

W przedstawionym stanie rzeczy, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.