Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 917/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: Art. 34
journal: Dz.U. 2022 poz 1657
law: Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) Sędziowie: WSA Jakub Makuch WSA Katarzyna Marasek-Zybura po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi A. O. na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie w przedmiocie objęcia kwarantanną w dniach od 17 listopada 2021r. do 20 listopada 2021r. skargę oddala.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 14 grudnia 2021 r. A. O. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie (dalej: "PPIS") o objęciu jej kwarantanną, o jakiej dowiedziała się w dniu 18 listopad 2021 r.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonej czynności naruszenie:

- art. 33 ust. 1 w zw. z art.5 ust. 1 oraz art. 34 ust. 2 ustawy z 5 grudnia 2008 roku o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, które wymagają dla objęcia danej osoby kwarantanną wydania decyzji administracyjnej, przez brak wydania decyzji wskutek zastosowania § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 6 maja 2021 roku w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii wyłączającego formę decyzji administracyjnej, co stanowi zdaniem skarżącej nielegalne pozbawienie skarżącej wolności osobistej wbrew art. 41 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz wolności poruszania się po terytorium RP, wbrew art. 52 ust. 1 Konstytucji RP,

- art. 32 ustawy z 5 grudnia 2008 roku o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi poprzez brak zweryfikowania uzyskanych informacji i danych o podejrzeniu zakażenia oraz domniemanym kontakcie skarżącej z osobą podejrzaną o zakażenie tzn. o jej rzekomej styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego i wykonania własnej, merytorycznej oceny zaistniałej sytuacji, w ramach obowiązkowego w takim wypadku dochodzenia epidemiologicznego, czego wymaga ten przepis;

- art. 34 ust. 2 ustawy z 5 grudnia 2008 roku o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, przez zastosowanie najbardziej dla skarżącej dolegliwego środka tj. kwarantanny w sposób arbitralny i automatyczny, bez wymaganego rozważenia zastosowania nadzoru epidemiologicznego, co sprawia, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie mieści się w ramach dopuszczalnego "uznania administracyjnego", przeradzając się w dowolne wykonywanie władzy publicznej, poza granicami wyznaczonymi prawem i co zdaniem skarżącej jest stałą praktyką, naganną praktyką PPIS w Krakowie.

Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżąca wniosła o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności o objęciu kwarantanną oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że jest nauczycielką w Publicznym [...] Liceum Ogólnokształcącym, w K., os. [...] i o objęciu jej kwarantanną dowiedziała się w dniu 18 listopada 2021 r. telefonicznie. Do dnia wniesienia skargi w stosunku do niej nie wydano decyzji administracyjnej o zastosowaniu kwarantanny, wobec czego nie może zakwestionować jej podstaw. Ponadto skarżąca twierdzi, że przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 6 maja 2021 roku w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii jest sprzeczny z przepisami ustawy z 5 grudnia 2008 roku, kodeksem postępowania administracyjnego oraz Konstytucją RP. Przepis ten zdaniem skarżącej został wydany z przekroczeniem delegacji ustawowych. W ocenie skarżącej Sąd rozpoznając sprawę powinien stwierdzić dokonanie tej czynności z naruszeniem prawa, analogicznie jak w przypadku orzecznictwa dotyczącego kwarantann dla osób przekraczających granicę państwową. Skarżąca kwestionuje upoważnienie ustawowe Rady Ministrów do wyłączenia w drodze rozporządzenia formy decyzji administracyjnej dla orzekania o kwarantannie, o jakiej mowa w art. 34 ust. 2 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Zdaniem skarżącej z powodu niewydania decyzji administracyjnej w sprawie nałożenia na skarżącą kwarantanny doszło do naruszenia prawa, pozbawiono ją bowiem możliwości poddania kontroli instancyjnej zasadności tego środka. Nakładanie na osoby zdrowe kwarantanny jest zdaniem skarżącej jednoznaczne z "pozbawieniem wolności" wobec niewprowadzenia jednego z przewidzianych w Konstytucji RP stanów nadzwyczajnych. Skarżąca twierdzi, że PPIS w Krakowie nie dokonał wymaganej w przepisie art. 32 ustawy z 5 grudnia 2008 roku o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi weryfikacji informacji, ani samodzielnej ich oceny merytorycznej. Zdaniem skarżącej organ nie ustalił czy skarżąca miała jakikolwiek istotny epidemiologicznie, co do czasu i okoliczności kontakt z osobą podejrzaną o zakażenie czy też zachorowanie na SARS-CoV-2, co sprawia, że kwarantanna była efektem arbitralnego działania organu, który nie dokonał analizy wybranego środka w zakresie objęcia kwarantanną lub nadzorem epidemiologicznym.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.

Organ wyjaśnił, że przedmiotowa skarga dotyczy objęcia kwarantanną pracownika Publicznego [...] Liceum Ogólnokształcącym, w K., os. [...] w okresie od 17 listopada 2021 r. do 20 listopada 2021 r. w związku z potwierdzonym przypadkiem zakażenia u nauczyciela klasy [...] i klasy [...] Publicznego [...] Liceum Ogólnokształcącego, zlokalizowanego w K. na os. [...], w którym pracuje skarżąca na stanowisku nauczyciela. Wbrew zarzutom skarżącej PPIS w Krakowie przeprowadził dochodzenie epidemiologiczne. Po otrzymaniu pozytywnego wyniku testu w kierunku SARS-CoV-2, PPIS w Krakowie ustalił, że osobą zakażoną jest pracownik ww. szkoły. Z uwagi na konieczność szybkiego działania upoważniony przedstawiciel PPIS w Krakowie (pracownik PSSE w Krakowie) skontaktował się z dyrektorem ww. szkoły, ustalił ostatni dzień pobytu w szkole osoby zakażonej, a następnie wystąpił do szkoły o przesłanie do PPIS w Krakowie danych uczniów i personelu z kontaktu z osobą zakażoną. W przesłanej informacji przedstawiciel PPIS w Krakowie wskazał, że potwierdzony przypadek Covid-19 dotyczy nauczyciela klasy [...] i klasy [...] ww. szkoły. Za pośrednictwem Systemu Ewidencji Państwowej Inspekcji Sanitarnej (SEPIS), który został określony w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 17 października 2014 r. w sprawie systemów wymiany informacji w zakresie dotyczącym zadań Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 226) w związku z artykułem 8a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 195, z późn. zm ), otrzymano listę osób z kontaktu z osobą zakażoną. Wśród zgłoszonych osób wymieniona została skarżąca. Zgłoszenie w SEPIS nr [...].

W ten sposób pozyskano informację o osobach ze styczności z osobą zakażoną wirusem SARS-CóV-2. Przy czym PPIS w Krakowie podkreślił, że zakres żądanych danych nie nosi cech dowolności, lecz wynika z przepisu art. 32a ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2021 r. poz. 2069, z późn. zm.). PPIS w Krakowie zwrócił przy tym uwagę na przepis art. 32 ust. 2 pkt 4 ww. ustawy wedle którego dane i informacje, o podejrzeniach lub przypadkach zakażeń, uzyskuje się na podstawie m.in. danych i informacji pochodzących z innych źródeł, w szczególności dotyczących ognisk epidemicznych zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną. Na podstawie wymienionego powyżej art. 32a wskazanej ustawy państwowy inspektor sanitarny, w związku z prowadzonym dochodzeniem epidemiologicznym, może żądać udzielenia informacji o osobach zakażonych lub podejrzanych o zakażenie, chorych lub podejrzanych o chorobę zakaźną, osobach zmarłych z powodu choroby zakaźnej lub osobach, wobec których istnieje takie podejrzenie, osobach, które mogły mieć styczność z osobami, o których mowa powyżej, - od każdego, kto takie dane posiada, lub jednostek administracji publicznej, które dane takie mogą ustalić. w informacji przesłanej do szkoły wskazana została data ostatniej styczności z osobą zakażoną, tj. dzień 10.11.2021. W otrzymanej skardze skarżąca nie wskazała by w ww. dniu i/lub dniach poprzedzających nie uczęszczała do pracy w szkole. Absencja skarżącej w pracy stanowiłaby podstawę do nienakładania na skarżącą kwarantanny. dyrektor szkoły za pośrednictwem SEPIS przesłał listę dotyczącą 6 osób. Przy czym z listy osób przekazanych przez dyrektora szkoły, tylko skarżąca objęta została obowiązkiem kwarantanny. Pozostałe osoby miały pełne szczepienie.

Dalej organ wyjaśnił, że w okresie objęcia skarżącej obowiązkiem kwarantanny, osoby zaszczepione przeciwko COVID“19 (posiadające unijne cyfrowe zaświadczenie o szczepieniu), które były narażone na chorobę zakaźną lub pozostawały w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazywały objawów chorobowych, jeżeli nie były osobami zamieszkującymi lub wspólnie gospodarującymi z osobą zakażoną wirusem SARS-CoV-2, nie podlegały kwarantannie. Powyższe wynikało z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2021 r. poz. 861, z późn. zm.). We wskazanym okresie ww. rozporządzenie było obowiązującym aktem prawnym, określającym ograniczenia, nakazy i zakazy w związku z wystąpieniem stanu epidemii. Powyższe rozporządzenie w § 5 stanowiło, że w przypadku objęcia przez organy inspekcji sanitarnej osoby kwarantanną z powodu narażenia na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2, izolacją albo izolacją w warunkach domowych, informację o tym umieszcza się w systemie teleinformatycznym (system EWP), a decyzji organu inspekcji sanitarnej nie wydaje się. Zgodnie z tym przepisem informację o objęciu osoby kwarantanną, izolacją albo izolacją w warunkach domowych można było przekazać tej osobie ustnie, za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności, w tym przez telefon. Działanie takie mieści się w ramach wyżej wskazanych.

Organ wyjaśnił, że skarżąca w systemie EWP posiada status osoby niezaszczepionej, dlatego po wykazaniu jej na liście przekazanej przez dyrektora szkoły objęta została kwarantanną. Zgodnie z § 7 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego ( Dz.U. z 2021 r. poz. 351) okres obowiązkowej kwarantanny z powodu narażenia na zakażenie wirusem SARS- CoV - 2 u osób, u których nie wystąpiły objawy choroby COVID -19, albo styczności ze źródłem zakażenia, ulega zakończeniu po 10 dniach licząc od dnia następującego do ostatnim dniu odpowiednio narażenia albo styczności. Mając na uwadze, że datą ostatniej styczności skarżącej w szkole, z osobą zakażoną, co ustalono w toku dochodzenia epidemiologicznego, był dzień 10 listopada 2021 r. skarżąca została objęta kwarantanną od dnia 17 do 20 listopada 2021 r. Działania podjęte przez PPIS w Krakowie były w pełni zgodne i oparte na przepisach art. 32 i 32a ustawy o chorobach zakaźnych, których celem jest zapobieganie szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych. W przypadku uzyskania danych o podejrzeniach lub przypadkach zakażeń, zachorowań lub zgonów z powodu choroby zakaźnej państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny, kierując się opartą na wiedzy medycznej własną oceną stopnia zagrożenia dla zdrowia publicznego oraz wytycznymi państwowego inspektora sanitarnego wyższego stopnia, niezwłocznie weryfikuje uzyskane informacje, przeprowadza dochodzenie epidemiologiczne, a następnie, w razie potrzeby, podejmuje czynności mające na celu zapobieganie oraz zwalczanie szerzenia się zakażeń i zachorowań na te chorobę zakaźną. Dane i informacje, o których mowa wyżej uzyskuje się na podstawie m.in. zgłoszeń, danych i informacji pochodzących z innych źródeł, w szczególności dotyczących ognisk epidemicznych zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną.

Dalej organ wyjaśnił, że obowiązek odbycia przedmiotowej kwarantanny osoby niezaszczepionej przeciwko COVID-19, która była narażona na chorobę zakaźną lub pozostawała w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazuje objawów chorobowych jest równoważny z obowiązkiem wynikającym z art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że w przypadku objęcia przez organy inspekcji sanitarnej osoby kwarantanną z powodu narażenia na chorobę wywołana wirusem SARS-CoV-2 informację o tym umieszcza się w systemie teleinformatycznym EWP, decyzji organu inspekcji sanitarnej nie wydaje się. PPIS w Krakowie orzekając o kwarantannie, nie wydał decyzji. O tym, że "informacja o objęciu osoby kwarantanną" nie jest formalnie decyzją administracyjną świadczy dodatkowo§ 5 ust. 2 ww. rozporządzenia. Stanowi on, że informacja o objęciu osoby kwarantanną, izolacją albo izolacją w warunkach domowych może być przekazana tej osobie ustnie, za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności, w tym przez telefon. Informacja taka jest czynnością materialno-techniczną.

Organ podał też, że nie był uprawniony w ramach procesu stosowania prawa do badania zgodności przepisów rozporządzenia z Konstytucją RP. Nie mógł również odmówić zastosowania rozporządzenia.

Zdaniem organu zarzut pozbawienia skarżącej prawa do kontroli instancyjnej i sądowej rozstrzygnięcia organu o nałożeniu kwarantanny poprzez nadanie czynności objęcia kwarantanną charakteru czynności materialno-technicznej, a nie decyzji administracyjnej, nie zasługuje za uznanie. Czynność ta podlega kontroli sądu administracyjnego - mogła bowiem zostać zaskarżona do sądu administracyjnego w trybie art. 3 § pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co skarżącą uczyniła.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.)

Na wstępie wskazać trzeba, że niniejsza sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.), ze względu na konieczność jej rozpoznania, a także uwzględniając aktualną sytuację epidemiczną, jak również brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej czynności Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie w przedmiocie skierowania skarżącej na obowiązkową kwarantannę od 17 listopada do 20 listopada 2021 r., pod kątem kryterium legalności, wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę działania organu stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1657 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawa o zapobieganiu".

Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o zapobieganiu w celu zapobiegania szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych, osoby chore na chorobę zakaźną albo osoby podejrzane o zachorowanie na chorobę zakaźną mogą podlegać obowiązkowej hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych. Zgodnie z ust. 2 powyższego przepisu osoby, które były narażone na chorobę zakaźną lub pozostawały w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazują objawów chorobowych, podlegają obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu, jeżeli tak postanowią organy inspekcji sanitarnej przez okres nie dłuższy niż 21 dni, licząc od dnia następującego po ostatnim dniu odpowiednio narażenia albo styczności.

Powodem objęcia skarżącej kwarantanną był kontakt skarżącej z nauczycielem klasy 1b i 1c Publicznego [...] Liceum Ogólnokształcącego, u którego stwierdzono obecności wirusa SARS-CoV-2. Dyrektor szkoły, w której pracowała skarżąca, dokonał zgłoszenia osób (w tym skarżącej) mających kontakt z zarażoną osobą. Skarżąca była osobą niezaszczepioną przeciwko wirusa SARS-CoV-2. Organ po uzyskaniu powyższej informacji uznał, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 34 ust. 2 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy o zapobieganiu i nałożył na skarżącą kwarantannę, informując o tym fakcie elektronicznie dyrektora szkoły. Skarżąca dowiedziała się o tym fakcie telefonicznie w dniu 18 listopada 2021r.

Z uwagi na podnoszony w skardze zarzut naruszenia Konstytucji RP należy wskazać, że obowiązek kwarantanny, o jakiej mowa w art. 34 ust. 2 ustawy o zapobieganiu, wynika wprost z tego przepisu. Tym samym nie zostają ograniczone w sposób sprzeczny z Konstytucją prawa i wolności obywatelskie, gdyż źródło tych ograniczeń znajduje się w ustawie, a nie w aktach niższego rzędu, tzn. w rozporządzeniach. Sąd w niniejszej sprawie podziela stanowiska wyrażone w wyrokach: wyrok WSA w Krakowie z 6 czerwca 2022 r., III SA/Kr 137/22, LEX nr 3368764, wyrok WSA w Krakowie z 7 czerwca 2022 r., III SA/Kr 30/22, LEX nr 3392671, wyrok WSA w Krakowie z 6 czerwca 2022 r., III SA/Kr 1280/21, LEX nr 3371032, wyrok WSA w Krakowie z 6 czerwca 2022 r., III SA/Kr 29/22, LEX nr 3368755.

Należy przy tym podkreślić, że w momencie podejmowania decyzji o kwarantannie obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 2316 z późn. zm.). Zgodnie z jego § 5 ust. 1 w przypadku objęcia przez organy inspekcji sanitarnej osoby kwarantanną z powodu narażenia na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2, izolacją albo izolacją w warunkach domowych, informację o tym umieszcza się w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w § 2 ust. 4 pkt 1. Decyzji organu inspekcji sanitarnej nie wydaje się. Z kolei ust. 2 przewidywał, iż informacja o objęciu osoby kwarantanną, izolacją albo izolacją w warunkach domowych może być przekazana tej osobie ustnie, za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności, w tym przez telefon. Dopuszczalne więc było przekazanie informacji o objęciu kwarantanną za pośrednictwem systemu łączności, w tym przypadku wiadomości za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, przy czym, jak wskazuje treść skargi, fakt dotarcia wiadomości do skarżącej nie jest przez nią kwestionowany.

Wskazane wyżej rozporządzenie zostało wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 46a oraz art. 46b pkt 1-6 i 8-13 ustawy o zapobieganiu. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne jest brzmienie art. 46a pkt 2 oraz art. 46b pkt 5 ustawy o zapobieganiu. Zgodnie z tymi przepisami, w przypadku wystąpienia stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego o charakterze i w rozmiarach przekraczających możliwości działania właściwych organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego, Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, na podstawie danych przekazanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw administracji publicznej, Głównego Inspektora Sanitarnego oraz wojewodów - rodzaj stosowanych rozwiązań - w zakresie określonym w art. 46b, mając na względzie zakres stosowanych rozwiązań oraz uwzględniając bieżące możliwości budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego. Z kolei art. 46b pkt 5 ustawy o zapobieganiu przewiduje, że w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 46a, można ustanowić obowiązek poddania się kwarantannie. Nie ma więc wątpliwości, że w tym zakresie nie doszło do naruszenia art. 92 ust. 1 Konstytucji, który stanowi, iż rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu.

Nie ma wątpliwości, że nałożenie obowiązku kwarantanny stanowi jedną z form ograniczenia chronionej konstytucyjnie wolności przemieszczania się obywateli, o jakiej mowa w art. 52 Konstytucji RP. W związku z tym może być wprowadzony do porządku prawnego wyłącznie w drodze ustawy, przy uwzględnieniu przesłanek, o jakich mowa w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw (por. wyrok NSA z 19 października 2021 r., II GSK 663/21).

W ocenie Sądu, sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie nie narusza standardów konstytucyjnych. Obowiązek kwarantanny dla osób mających kontakt z osobą zakażoną SARS-CoV-2 wynika bowiem wprost z art. 34 ust. 2 ustawy o zapobieganiu, a nie z rozporządzenia. Natomiast brak formy decyzyjnej w przypadku kwarantanny w takim przypadku nie stanowi przekroczenia delegacji ustawowej, o jakiej mowa w art. 46a pkt 2 ustawy o zapobieganiu, gdyż mieści się w ramach rodzajów stosowanych rozwiązań w zakresie ustawowego obowiązku kwarantanny - co do formy procesowej rozstrzygnięcia organu, czyli objęcia obowiązkiem kwarantanny, a nie obowiązkiem nadzoru epidemiologicznego.

Nie budzi również wątpliwości konstytucyjna wartość chroniona poprzez ograniczenie wolności, jaka występuje z uwagi na objęcie danej osoby kwarantanną. Tą wartością jest zdrowie publiczne. Nie można bowiem dopuścić do rozpowszechniania się choroby zakaźnej, w sytuacji gdy istnieje poważne ryzyko, że izolowana osoba może być chora. Prawodawca miał więc prawo do wprowadzenia takich ograniczeń w przemieszczaniu się, które skutecznie eliminowałyby ryzyko rozprzestrzenienia się wirusa SARS-CoV-2.

Zdaniem Sądu orzekającego takie rozwiązanie było również konieczne w demokratycznym państwie. 10 dniowa kwarantanna jest bowiem proporcjonalnym środkiem biorąc z jednej strony pod uwagę zakres naruszonego prawa do przemieszczania się oraz zdrowie społeczeństwa, którego liczni członkowie ponieśli już śmierć na skutek wirusa SARS-CoV-2. Można wręcz uznać, że jest to niewielka cena, biorąc pod uwagę fakt, ile potencjalnie taka decyzja mogła uratować istnień ludzkich.

Należy również wskazać, że prawidłowo został określony czas trwania kwarantanny w niniejszej sprawie na 10 dni. Zgodnie bowiem z § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 kwietnia 2020 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego (Dz. U. poz. 607 z późn. zm.) okres obowiązkowej kwarantanny z powodu narażenia na zakażenie SARS-CoV-2 u osób, u których nie wystąpiły objawy choroby COVID-19, albo styczności ze źródłem zakażenia, ulega zakończeniu po 10 dniach licząc od dnia następującego po ostatnim dniu odpowiednio narażenia albo styczności. Państwowy powiatowy inspektor sanitarny, w uzasadnionych przypadkach, decyduje o skróceniu albo zwolnieniu z obowiązku odbycia obowiązkowej kwarantanny.

Obecnie kształtują się dwie odrębne linie orzecznicze sądów administracyjnych dotyczące kwestii, skierowania osoby na kwarantannę. W jednej z nich (podzielanej przez orzekający w niniejszej sprawie Sąd) przyjmuje się, że zasadniczo organy sanitarno-epidemiologiczne nie mają obowiązku nałożenia kwarantanny w drodze odrębnej decyzji administracyjnej ponieważ obowiązek taki wynika wprost z ustawy, a rolą organów jest jedynie przekazanie stronom (tu: przedstawicielowi ustawowemu małoletniej) informacji o tym fakcie. Przykładem tego typu poglądów są wyroki: WSA w Kielcach z 26 stycznia 2022 r., II SA/Ke 934/21; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 3 marca 2022 r., II SA/Go 1112/21; WSA w Bydgoszczy z 5 maja 2022 r., II SA/Bd 152/22 oraz wyroku WSA w Lublinie z 5 maja 2022 r., III SAB/Lu 3/22, WSA w Krakowie z 6 czerwca 2022 r., III SA/Kr 137/22, LEX nr 3368764, WSA w Krakowie z 7 czerwca 2022 r., III SA/Kr 30/22, LEX nr 3392671, WSA w Krakowie z 6 czerwca 2022 r., III SA/Kr 1280/21, LEX nr 3371032, WSA w Krakowie z 6 czerwca 2022 r., III SA/Kr 29/22, LEX nr 3368755.

Odmienna linię orzeczniczą prezentują sądy administracyjne w wyrokach: WSA w Gliwicach z 27 listopada 2020 r., III SA/GI 467/20 oraz z 5 grudnia 2020 r., III SA/GI 514/20. jak również wyroki: WSA w Poznaniu z 24 marca 2022 r., IV SA/Po 53/22; WSA w Olsztynie z 5 kwietnia 2022 r., II SA/Ol 54/22 oraz II SA/Ol 1051/21 oraz z 20 kwietnia 2022 r., II SA/Ol 175/22 WSA w Bydgoszczy z 12 kwietnia 2022 r., II SA/Bd 1/22.

W niniejszej sprawie Sąd rozpatrywał skargę na czynność, gdyż skierowanie skarżącej na kwarantannę nie nastąpiło na podstawie decyzji, ale czynności materialno-technicznej. Zdanie Sądu orzekającego powyższe stanowisko jest trafne. Poddanie się kwarantannie przez osobę, co do której stwierdzono, że była narażona na chorobę zakaźną lub pozostawała w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazuje objawów chorobowych, ma charakter obowiązku ustawowego, a organ inspekcji sanitarnej nie jest zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej nakładającej na taką osobę obowiązek odbycia kwarantanny. Należy podzielić stanowisko sądów administracyjnych, że art. 34 ust. 2 ustawy o zapobieganiu zawierający regulację o charakterze materialnoprawnym nakłada na określone podmioty, w sytuacjach opisanych w tym przepisie, obowiązek poddania się kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu. Uznanie organu ogranicza się tylko do wyboru jednego z tych dwóch środków, natomiast sam obowiązek ukonstytuowany został wprost w ustawie, co oznacza, że nie ma podstaw prawnych, aby go konkretyzować w formie decyzji administracyjnej.

Odnosząc się zaś do zarzutu braku zbadania przez organ prawdopodobieństwa zarażenia należy zwrócić uwagę, że w myśl art. 2 pkt 12 ustawy o zapobieganiu istotą kwarantanny jest właśnie to, że nakłada się ją na osobę zdrową, przy czym polega ona na odosobnieniu takiej osoby, która była narażona na zarażenie, w celu zapobieżenia szerzeniu się chorób szczególnie niebezpiecznych i wysoce zakaźnych. Osoby, u których stwierdzono chorobę zakaźną albo osoby podejrzane o chorobę zakaźną poddaje się natomiast izolacji (art. 2 pkt 11 ustawy o zapobieganiu), względnie izolacji w warunkach domowych (art. 2 pkt 11a ustawy o zapobieganiu).

Skarżąca nie uprawdopodobnił braku kontaktu z zakażonym nauczycielem, na przykład poprzez wykazanie, że nie była obecna w pracy w dniu 10 listopada 2021r. Stąd nie budzi wątpliwości, że skarżąca była narażona na chorobę zakaźną lub pozostawała w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego.

Wobec powyższych okoliczności zaskarżoną czynność Powiatowego Inspektora Sanitarnego należało uznać za odpowiadającą prawu, wobec czego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.