Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 94/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: ART. 58 PAR. 1 PKT 6 I PAR. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 22 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie korzystania z terenu postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

R.K. pismem z dnia [...] r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Prezydenta Miasta polegającą na nierozpoznaniu jej wniosku w sprawie korzystania z terenu nieruchomości gruntowej przy ul. [...], w którym porusza kwestie bezumownego korzystania z ww. nieruchomości przez mieszkańca sąsiedniego budynku – J.W. - polegającego na składowaniu odpadów w postaci płyt betonowych z rozebranego ogrodzenia oraz parkowaniu koparko – ładowarki. Jednocześnie skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w sprawie bezumownego zajęcia przez J.W. części gruntu działki nr [...].

Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca przytoczyła dotychczasowy tok postępowania przed organami, w tym wyjaśniła, że jako najemca lokalu komunalnego przy ul. [...] wnioskiem z dnia 3 kwietnia 2014 r. zwróciła się do zarządcy terenu przyległego do jej domu – Towarzystwa Budownictwa Społecznego - o niezwłoczne usunięcie płyt betonowych stanowiących odpady po rozbiórce ogrodzenia oraz koparko – ładowarki będących własnością J.W. – zamieszkałego w nieruchomości sąsiedniej przy ul. [...]. W odpowiedzi na powyższe, TBS pismem z dnia 8 kwietnia 2014 r. poinformowało skarżącą, że płyty oraz koparka znajdują się na terenie działki nr [...], co w ocenie skarżącej nie było zgodne

z prawdą. Następnie skarżąca pismem z dnia 4 czerwca 2014 r. złożyła do Urzędu Miasta zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie w sprawie bezumownego korzystania z działki nr [...] oraz ponownie wniosła o usuniecie odpadów oraz koparki z ww. nieruchomości przy ul. [...]. W odpowiedzi na powyższe, w piśmie z dnia 4 lipca 2014 r., przekazanym skarżącej do wiadomości, Dyrektor Wydziału Gospodarki Nieruchomościami w Urzędzie Miasta zwrócił się do Prezesa TBS o podjęcie działań zmierzających do m.in. zniwelowania potencjalnego zagrożenia, wprowadzając ograniczenia w zakresie parkowania takich pojazdów jak koparka. TBS odnosząc się do wskazanego pisma podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej w dalszej części ustawą: "P.p.s.a." – kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a powołanego artykułu, w myśl którego kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym

i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa i dotyczy sytuacji, w których organy administracji nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych.

Stosownie do art. 50 § 1 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W myśl art. 50 § 2 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

W przypadku skargi na bezczynność interes prawny do wniesienia skargi należy badać przez pryzmat uprawnienia do wzięcia udziału w postępowaniu administracyjnym objętym skargą na bezczynność. Innymi słowy, uprawnionym do wniesienia skargi na bezczynność organu jest tylko ten, kto w postępowaniu administracyjnym objętym skargą mógłby występować w charakterze strony. Tylko bowiem taki podmiot może żądać, by sąd administracyjny zobowiązał organ administracji do rozstrzygnięcia sprawy w określonym terminie na podstawie art. 149 P.p.s.a.

Zgodnie z art. 28 K.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny musi wynikać z przepisu prawa materialnego. Musi to być taki przepis, z którego dla danego podmiotu wynikają prawa lub obowiązki pozostające w związku z konkretnym rozstrzygnięciem.

Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej lecz dla którego z przepisu prawa nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki.

W niniejszej sprawie R.K. domaga się od Prezydenta Miasta wydania aktu administracyjnego nakazującego innej osobie – jej sąsiadowi - usunięcie odpadów w postaci płyt betonowych oraz koparko – ładowarki.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21) przewiduje możliwość wydania

z urzędu przez wójta (burmistrza albo prezydenta miasta) albo przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska decyzji nakazującej usunięcie odpadów. Stroną takiego postępowania jest jednak tylko posiadacz odpadów oraz organ przed którym toczy się postępowanie.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy brak jest podstaw do uznania, że skarżąca ma interes prawny w rozstrzygnięciu kwestii usunięcia odpadów rozbiórkowych należących do innej osoby i składowanych na terenie będącym

w zarządzie TBS. Może ona mieć co najwyżej interes faktyczny, który jednak nie daje jej prawa do uczestniczenia w ewentualnym postępowaniu administracyjnym zmierzającym do wydania decyzji na podstawie powołanej ustawy o odpadach,

a w konsekwencji również nie daje jej prawa do wniesienia skargi na bezczynność

w tej sprawie.

Ponadto należy wyjaśnić, że kwestia bezumownego korzystania

z nieruchomości przez jej sąsiada polegającego na parkowaniu koparko – ładowarki na terenie działki [...] stanowi sprawę cywilną określoną w art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeksu postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 101), zatem brak jest podstaw do postawienia skarżonemu organowi zarzutu bezczynności w tym zakresie.

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli

z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1-5 tego artykułu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Uznając skargę R.K. za niedopuszczalną należało, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w postanowieniu.