Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 454/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 , art. 54 , art. 56
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 15, art. 7 , art. 7b, art. 77 par. 1 i art. 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 153, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 marca 2021 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego S. S. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. Wójt Gminy P. na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz.1945), po rozpatrzeniu wniosku A. Sp. z o. o. w W., ustalił na rzecz spółki lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora A.", na terenie działki nr [...] w obrębie B., gm. P..

Organ I instancji określił w decyzji rodzaj inwestycji jako budowę stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z wieży wolno stojącej o konstrukcji kratowej o wysokości do 62 m n.p.t., posadowionej na rzędnej terenu wynoszącej 20,6 m n.p.m., obejmującej instalację 2 anten sektorowych na azymutach A1-25°, B1-180°, zawieszonych na wysokości 59,5 m m.p.t.

W tabeli organ podał obliczenia dla ww. anten sektorowych, obrazujące moc EIRP od 1000 do 2000, dopuszczalne nachylenie wiązek głównych, odległość wzdłuż głównej wiązki promieniowania od wieży, minimalną wysokość do osi głównej wiązki promieniowania nad poziomem planowanej zabudowy i powierzchni terenu, maksymalny zasięg występowania obszarów pól E- M o poziomach wyższych od 0,1 W/m2.

Organ I instancji podkreślił, że w odległości ok. 420 m od lokalizacji planowanej wieży znajduje się wieża telefonii komórkowej B. a w odległości ok. 380 m - wieża telefonii komórkowej C. których wiązki promieniowania nie stykają się z wiązkami promieniowania planowanych anten na terenie działki nr [...]. Nie występuje zjawisko nakładania się wiązek, a tym samym nie występuje zjawisko skumulowanego promieniowania. Na podstawie dokumentacji stwierdzono, że dla pochyleń wiązek promieniowania podanych w tabeli dot. poszczególnych anten - w odległościach do 70 m brak jest miejsc dostępnych dla ludności określonych ww. rozporządzeniem. Z opracowania wynika, że planowana inwestycja nie jest zaliczona zarówno do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak i do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Od powyższej decyzji odwołania, o identycznej treści, osobnymi pismami złożyli S. S. i W. S.. Odwołujący się zarzucili, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania (art. 7, 77 § 1, 80 i 8 k.p.a.) i prawa materialnego (art. 35 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 1 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) wobec:

- dowolnego przyjęcia, że przedstawiona przez operatora dokumentacja jest wystarczająca do uznania, że w obszarze odziaływania inwestycja nie niesie ze sobą zagrożeń dla osób w nim przebywających,

- podjęcia decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy,

- braku dokumentacji potwierdzającej przeprowadzenie aktualnych badań wiązek promieniowania jakie wytwarzają istniejące dwie wieże,

- braku dowodu na to, czy planowana inwestycja będzie emitować pole elektromagnetyczne zgodnie z przepisami,

- braku weryfikacji, czy inwestycja oddziałuje na obszar Natura 2000,

- doręczenia decyzji bez załącznika, tj. mapy sytuacyjno-wysokościowej,

- zamiaru wybudowania wieży w zbyt małej odległości od domów jednorodzinnych.

Po rozpatrzeniu odwołań, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235), w punkcie pierwszym - uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, zaś w punkcie drugim – umorzyło postępowanie odwoławcze z odwołania W. S..

Spółka A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie sprzeciw od ww. decyzji kasacyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawomocnym wyrokiem z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 979/19 uchylił punkt 1 decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...].

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że z zaskarżonej sprzeciwem decyzji kasacyjnej nie wynikają przesłanki do podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy wadliwie wywiódł, że w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji nie odniesiono się do konkretnego opracowania przestawionego przez inwestora, a nadto uznano, że kumulacja działania istniejących już dwóch stacji bazowych z antenami innych operatorów z wnioskowaną nową stacją bazową miałaby polegać na "stykaniu się wiązek promieniowania", a nie na łącznym i wzajemnym oddziaływaniu całych instalacji trzech stacji bazowych. Wójt Gminy P. w decyzji nie powołał się bowiem na okoliczność, aby zachodziło zjawisko stykania się wiązek promieniowania istniejących anten i projektowanych. Wręcz przeciwnie wskazał wyraźnie, że wiązki te nawet ze sobą się nie stykają, co oznacza, że tym bardziej - nie mogą się nakładać, a zatem nie występuje zjawisko kumulacji promieniowania.

Nadto, Sąd ocenił, że Kolegium nie dostrzegło, iż organ pierwszej instancji kwalifikację przedsięwzięcia oparł o opracowania przedłożone przez inwestora, na co powołał się wprost w uzasadnieniu decyzji. Przede wszystkim na brak wspólnego oddziaływania projektowanej stacji ze stacjami istniejącymi wskazuje opracowanie pt. "Rozszerzona analiza środowiskowa występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1W/m2". Zdaniem Sądu Kolegium mocy dowodowej tego opracowania nie podważyło jak i też nie odniosło się do ustaleń z niego wynikających. Oznacza to, że organ nie dokonał własnej oceny przedłożonych przez inwestora dokumentów, co świadczy o nienależytym wykonaniu ciążących na nim obowiązków.

Podsumowując Sąd podkreślił, że skoro organ odwoławczy nie wykazał wad postępowania, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a., to należy wyeliminować z obrotu prawnego rozstrzygnięcie tego organu jako wydane z naruszeniem ww. przepisu, w stopniu który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że sprawa z odwołania S. S. wróci na etap postępowania odwoławczego, a wówczas organ odwoławczy zobowiązany będzie do uwzględnienia powyższych rozważań i rozstrzygnięcia o sprawie zgodnie z art. 15, art. 136 i 138 k.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256) w związku z art. 50 ust. 1 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293), po rozpoznaniu odwołania S. S., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie inwestor przedstawił kwalifikację przedsięwzięcia, analizę występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2, analizę środowiskową. W przywołanym dokumencie analizy występowania obszaru pól elektromagnetycznych, autor opracowania przedstawił wykaz anten, parametry techniczne i maksymalne zasięgi pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych oraz sumaryczne moce EIRP promieniowane izotropowo anten. Obliczone i pokazane na rysunkach zasięgi występowania wartości granicznych pola elektromagnetycznego (powyżej 0,1 W/m2) odpowiadają maksymalnym wartościom, z jakimi stacja może pracować. I tak, obszar takiego oddziaływania obiektu rozciąga się w płaszczyźnie poziomej na odległość 28,6 m od osi wiązki dla wszystkich dwóch azymutów. W obszarze tym nie znajdują się obecnie budynki. Ponadto obszar o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2 rozciąga się na wysokości 56,1 m (najniższa wysokość przy maksymalnym pochyleniu anten) - zatem w obszarze przyjmowanym jako niedostępny dla ludności. Opracowanie wskazuje, że nawet przy uwzględnieniu przyszłej zabudowy o wysokości 10,5 m, nadal obszar o gęstości mocy przekraczającej 0.1 W/m2 rozciągałby się na wysokości 45,2 m (najniższa wysokość przy maksymalnym pochyleniu anten), również w obszarze przyjmowanym jako niedostępny dla ludności.

W ocenie Kolegium obliczenia i zasięgi oddziaływania pokazują, że przedmiotowa planowana inwestycja nie mieści się w katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Z kolei w dokumencie pn. rozszerzona analiza środowiskowa wskazano, że w odległości około 420 m i 380 m od planowanej wieży stacji bazowej znajdują się stacje bazowe operatorów B. (10 anten) i C. (9 anten). W tabelarycznych zestawieniach anten sektorowych dla planowanej stacji bazowej oraz dla stacji już działających innych operatorów wskazano maksymalny zasięg występowania obszarów pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2. Maksymalny zasięg występowania obszarów pól elektromagnetycznych dla istniejących już stacji bazowych nie pokrywa się z zasięgiem takich pól dla planowanej stacji bazowej, który rozciąga się w odległości 28,6 m od planowanego środka osi dla sektora anten.

Następnie, organ odwoławczy wskazując na treść art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaznaczył, że organ pierwszej instancji nie ustalił niezgodności planowanej inwestycji z jakimikolwiek przepisami prawa, a ponadto uzyskał wszystkie wymagane przepisem art. 53 ust 4 uzgodnienia innych organów i instytucji.

Kolegium podkreśliło, że w decyzji o lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej konieczne jest konkretne wskazanie jakiego są to typu anteny, jakiej mocy i wreszcie z ilu anten ma składać się planowana inwestycja, na jakiej wysokości mają być zamontowane oraz kierunek ich usytuowania. W ocenie tego organu, decyzja organu pierwszej instancji w pkt 1 określa parametry techniczne inwestycji w sposób powyżej wskazany.

Nadto, decyzja określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w tym warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi, przyrody i krajobrazu, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Zdaniem Kolegium, wymienione ustalenia decyzji są prawidłowe.

Powyższą decyzję S. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej:

- naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niedoręczenie mu żadnych danych w postaci "decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach" planowanej inwestycji i uniemożliwienie składania zarzutów lub zastrzeżeń albo choćby wyrażenia swego stanowiska co do takiej ewentualnej decyzji,

- art. 6 k.p.a. poprzez pominięcie faktu usytuowania spornej inwestycji w obszarze "NATURA - 2000" oraz poprzez pominięcie jego praw jako strony,

- art. 7 i 8 k.p.a. poprzez nie tylko brak zastosowania art. 10 § 1 k.p.a. i pozbawienie go prawa do wyrażenia swojego stanowiska i do obrony w tym postępowaniu oraz przedstawienia swoich argumentów dla rozważenia przez organ I Instancji, co stanowi przesłankę rzetelnego rozpatrzenia sprawy i jej bezstronnego rozstrzygnięcia,

- art. 9 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek informowania go (aż do czasu doręczenia skarżonej decyzji) o jego sytuacji prawnej i o okolicznościach faktycznych, jakie mogą mieć znaczenie w sprawie,

- art. 10 § 1 - 3 k.p.a. poprzez pozbawienie go uprawnienia do obrony i przedstawienia stanowiska w każdym stadium postępowania,

- art. 11 k.p.a. gdyż organ I Instancji prowadził postępowanie bez jego udziału nad czym SKO przeszło do porządku, choć powinno tą kwestię badać z urzędu,

- art 12 k.p.a., gdyż skutkiem szybkości organów stało się całkowite pozbawienie go praw i wydanie ostatecznie orzeczenia bez wnikliwego zbadania sprawy (z punktu widzenia obszaru "NATURA-2000"),

- art. 13 k.p.a., gdyż z uwagi na do tej pory przedstawione uchybienia nie znalazło się miejsce na jakikolwiek element "polubowności" w załatwieniu sprawy.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:

W związku z obowiązkiem podejmowania działań służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374).

Wniesiona skarga okazała się zasadna, chociaż z innych powodów aniżeli te, które zostały podniesione w skardze.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej " p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Zakres kontroli sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., według którego sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z ustanowioną art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania, organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę rozpoznaną przez organ pierwszej instancji. Rodzi to w konsekwencji obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa. Dwuinstancyjność oznacza więc, że każda sprawa powinna być rozstrzygnięta dwukrotnie, a zatem organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji .

Decyzja Kolegium, którą S. S. zaskarżył do sądu została wydana z naruszeniem powołanego wyżej przepisu.

Organ odwoławczy w istocie nie rozpatrzył ponownie sprawy, gdyż przytoczył twierdzenia wynikające z dokumentów przedłożonych przez inwestora, które co do zasady są dokumentami prywatnymi i nie dokonał ich oceny. Nie zwrócił również uwagi, że dokumenty dotyczące anten sektorowych zostały sporządzone w języku angielskim i nie dokonano ich tłumaczenia na użytek zarówno organów prowadzących postępowanie jak i stron postępowania.

Podkreślić należy, że na tle art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie, przyjęto, że tego rodzaju rozstrzygnięcie zapada wówczas, gdy organ odwoławczy w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, stosownie do art. 15 k.p.a., uzna, że decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem. Innymi słowy – wtedy, gdy podziela stanowisko organu I instancji co do prawidłowości rozstrzygnięcia sprawy (zob. np. W. Chróścielewski, J. P. Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2016, s. 178).

Zauważyć przy tym należy, że w postępowaniu odwoławczym obowiązują te same zasady co w postępowaniu przed organem I instancji, w zakresie zebrania całego materiału dowodowego i jego pełnej oceny (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), uwzględniającej znaczenie i wartość dowodów dla toczącej się sprawy (art. 80 k.p.a.). Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest związany ściśle z przyjętą zasadą swobodnej oceny dowodów. Jednakże swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, tj.: po pierwsze - opierać się na materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa. Po drugie - ocena powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego i po trzecie - organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, z zastrzeżeniem ograniczeń, dotyczących dokumentów urzędowych, które mają na podstawie art. 76 § 1 k.p.a. szczególną moc dowodową. Organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny. W końcu, po czwarte - rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji stosownie do art. 107 § 3 k.p.a.. Przepis ten wymaga, aby uzasadnienie faktyczne decyzji w szczególności zawierało wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Natomiast uzasadnienie prawne powinno wyjaśniać podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Organ zobowiązany jest przy tym odnieść się do zarzutów i argumentacji strony zawartych w odwołaniu. Nie odniesienie się do tych argumentów jest naruszeniem art. 7 i art. 7b k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej w toku postępowania stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji z perspektywy powyższych podstawowych zasad postępowania administracyjnego (zasad kształtujących właściwy przebieg postępowania), sąd doszedł do przekonania, że organ odwoławczy tym wymogom nie sprostał.

Zauważyć również należy, że Kolegium rozpatrując sprawę w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, na mocy art. 153 p.p.s.a., było związane wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 grudnia 2019 r. II SA/Sz 979/19. Już w tym wyroku sąd zwrócił uwagę, że Kolegium nie dokonało własnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (dokumentów złożonych przez inwestora). W decyzji będącej przedmiotem skargi organ odwoławczy nie dostosował się do wytycznych zawartych w ww. wyroku i powtórzył te same błędy, które były powodem uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2019 r. Nadto, jeśli już dokonał oceny materiału dowodowego to jest to ocena lakoniczna i niepełna.

Organ orzekający w takiej sprawie, na podstawie kompletnej dokumentacji powinien samodzielnie zbadać charakter planowanej inwestycji, poddając wnikliwej analizie parametry techniczne i użytkowe planowanego urządzenia, przedstawione dane producenta i obliczenia, w tym złożoną dokumentację. Nadto wyniki takiej analizy organu powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, z odniesieniem się do dokumentacji, danych w niej zawartych, z powołaniem się i interpretacją przepisów mających w tej kwestii zastosowanie i z wyjaśnieniem stronom jakie konkretnie okoliczności wzięto pod uwagę. Ocena organu nie może ograniczać się tylko do cytowania danych z wniosków czy poszerzonej analizy środowiskowej przedłożonej przez inwestora.

Z zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ odwoławczy samodzielnie zbadał i ocenił, w oparciu o karty katalogowe anten, dane techniczne urządzeń pochodzące od inwestora, czy maksymalny kąt nachylenia anteny 6ş to rzeczywiście maksimum wartości pochylenia danej anteny, nie skonfrontował też z danymi z dokumentów, czy istnieje możliwość zmiany kierunku wiązki i nie wyjaśnił rzeczowo dlaczego ewentualnie nie jest to możliwe.

Sąd wielokrotnie zwracał organowi odwoławczemu uwagę, że kompetencje kontrolne (badanie legalności decyzji) zostały ustawowo przyznane sądom administracyjnym i z tego powodu Kolegium nie może wyłącznie kontrolować decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ odwoławczy, zgodnie z przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego ma obowiązek samodzielnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i ustalenia na jego podstawie stanu faktycznego sprawy a następnie zastosowania odpowiednego przepisu prawa materialnego i procesowego.

Tymczasem z uzasadnienia decyzji organu II instancji wprost wynika, że organ ten w pełni oparł się na dokumentach przedstawionych przez inwestora, nie weryfikując jednakże w żaden sposób podanych w nich informacji i nie dokonując ich samodzielnej oceny, by następnie stwierdzić, że skontrolowana decyzja organu I instancji jest prawidłowa.

W konsekwencji wykazanych naruszeń proceduralnych w postępowaniu odwoławczym, w tym ze względu na naruszenie art. 153 p.p.s.a., sąd postanowił zaskarżoną decyzję uchylić, o czym orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy winien wziąć pod uwagę przedstawione w wyroku rozważania i ponownie, rzetelnie rozpoznać sprawę w jej całokształcie, łącznie z zarzutami zgłoszonymi w odwołaniu.