Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 622/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 39 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 163
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant st. referent Maciej Lipiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]"r., nr "[...]" w przedmiocie zasiłku celowego 1/ oddala skargę; 2/ przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz adwokat I. M. kwotę 240zł (dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o należny podatek VAT tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu.


UZASADNIENIE

W dniu 12 lutego 2015 r. "[...]"złożył w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w "[...]" (dalej: MOPS) wniosek o przyznanie pomocy finansowej na wykupienie leków w wysokości 300 zł. Wskazał, że stosownie do zapisu art. 68 Konstytucji RP, każdy ma prawo do ochrony zdrowia, natomiast on jest po przebytym zawale mięśnia serca, ma nadciśnienie tętnicze oraz inne przewlekłe choroby, z powodu których musi przyjmować leki zapisane przez lekarza rodzinnego, urologa, reumatologa i laryngologa aby jego stan zdrowia nie uległ pogorszeniu. Wskazał, ze pomoc finansowa powinna być zrealizowana w dniu 5-7 marca 2015 r., gdyż w tym dniu kończą się mu lekarstwa wykupione w poprzednim miesiącu.

Po rozpatrzeniu wniosku i przeprowadzeniu aktualizacji wywiadu, decyzją z dnia 10 marca 2015 r. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]"przyznał "[...]"świadczenie pieniężne w postaci zasiłku celowego z przeznaczeniem na częściowe pokrycie kosztu zakupu leków w kwocie 150 zł oraz odmówił przyznania zasiłku celowego w kwocie 150 zł na częściowe pokrycie kosztu zakupu leków wskazując, że wypłata świadczenia zostanie zrealizowana w dniu 16 marca 2015 r. w kasie Ośrodka. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 4, art. 7 pkt 6, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 1, art. 106 ust. 1 i art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U z 2015 r., poz. 163) zwanej dalej: u.p.s., rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2012 r., poz. 823) oraz art. 104 i art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu przedstawiono przebieg postępowania w tej sprawie wskazując, że w dniu 12 lutego 2015 r. wnioskodawca wystąpił o przyznanie zasiłku celowego z przeznaczeniem na leki, który uzupełniony został załącznikami z postaci kserokopii recept i załączników dotyczących wykupienia przepisanych leków. W wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalono, że wnioskodawca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, ma ustalony "[...]"na czas określony tj. do dnia 31 grudnia 2016 r. i z tego tytułu otrzymuje zasiłek stały w kwocie 529 zł miesięcznie. Zajmuje mieszkanie "[...]". Lokal zajmowany jest bez tytułu prawnego, gdyż wnioskodawca odmówił podpisania umowy najmu z zarządcą "[...]". W lokalu brak jest energii elektrycznej - brak umowy z zakładem energetycznym. Wskazano, że strona wnioskuje o zasiłek na leki w wysokości 300 zł, natomiast z przedstawionej przez nią wyceny leków w dwóch wybranych aptekach wynika, że ich koszt byłby niższy i nie przekroczył kwoty 300 zł, zaś z wyceny dokonanej przez pracownika MOPS w aptece "[...]"wynika, że koszt leków stanowi kwotę 262,80 zł. Organ uznał, że strona spełnia przesłanki przyznania zasiłku celowego określone w art. 7 pkt 5 i 6 u.p.s., gdyż jest osobą niepełnosprawną oraz choruje na choroby przewlekłe, jak również jej dochód nie przekracza kryterium dochodowego określonego w przepisach u.p.s. Jednakże organ podkreślił, że nie jest w stanie przyznać wsparcia w pełnej wnioskowanej kwocie wobec ograniczonych własnych środków finansowych jakimi dysponuje oraz z uwagi na stale zwiększającą się liczbę osób i rodzin ubiegających się o przyznanie pomocy. Podano, że w całym 2014 r. przyznano 103 razy wsparcie w zakupie leków, na łączną kwotę 15.500 zł, co stanowi średnią kwotę wsparcia 150,49 zł. Natomiast w lutym 2015 r. wsparcie na zakup leków przyznano 12 osobom i rodzinom na kwotę 1557 zł, co stanowi średnio 1129,75 zł. Podkreślono, że od początku 2015 r. do 4 marca 2015 r. wpłynęły 492 podania o pomoc w formie zasiłków celowych oraz 459 o przyznanie zasiłków okresowych. Wyjaśniono, że posiadane środki w stosunku do rosnącej liczny osób oczekujących wsparcia są realnie niższe, dlatego organ musi nimi dysponować bardzo racjonalnie, zwłaszcza, że pomoc ta jest niezbędna dla osób i rodzin mających na utrzymaniu małoletnie, bądź uczące się dzieci. Z uwagi na posiadane środki oraz niezbędne wydatki takie jak: pokrycie kosztów utrzymania mieszkańców miasta "[...]"w DPS, pokrycie części kosztów utrzymania dzieci z terenu miasta "[...]"w placówkach opiekuńczych, przewidywany koszt zapewnienia niezbędnego schronienia osobom tego pozbawionym, konieczność pokrycia kosztów posiłków dla dzieci i uczniów w szkołach w ramach realizacji programu wieloletniego "Pomoc państwa w dożywianiu w latach 2014-2020" realnych środków na wsparcie celowe organ posiada znacznie mniej. Organ I instancji zauważył, że strona jest osobą, której systematycznie udzielane jest wsparcie w różnych formach, przy czym w 2014 r. łączna kwota udzielonych świadczeń wyniosła 10.875,71 zł, co średnio miesięcznie stanowiło 882,31 zł, gdy tymczasem najniższa emerytura z ZUS wynosi 844,45 zł brutto, którą to wysokość otrzymuje większość osób, więc realnie strona co miesiąc dysponuje większą kwotą niż osoby otrzymujące świadczenie emerytalne. W styczniu 2015 r. strona otrzymała wsparcie w postaci zasiłku celowego na zakup butli gazu w kwocie 32 zł, na częściowe pokrycie kosztu zakupu leków 150 zł, zasiłek stały za grudzień 2014 r. i styczeń 2015 r. po 529 zł oraz składkę na ubezpieczenie zdrowotne 47,61 zł, co razem stanowi kwotę 1335,22 zł.

"[...]"odwołał się od w/w decyzji w ustawowym terminie. Wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji i przyznanie mu zasiłku celowego na wykupienie niezbędnych lekarstw lub "przekazanie sprawy do ponownego wyjaśnienia". W treści odwołania wskazał na naruszenie przepisów postępowania wynikające z faktu, iż pracownicy organu pierwszej instancji nie udali się do lekarzy specjalistów celem ustalenia które z przepisanych leków są niezbędne w jego leczeniu. Zaznaczył, że organ pierwszej instancji winien uznać jego potrzebę w całości, bowiem wystąpił o pomoc pieniężną na wykupienie niezbędnych lekarstw. Tymczasem organ ten przerzucił część kosztów zakupu leków na niego, a zakupu musiałby dokonać z- kwoty zasiłku stałego, który otrzymuje ze Skarbu Państwa. Zdaniem skarżącego zasiłek ten przeznaczony jest "inne koszty codzienne", natomiast nie jest przeznaczony na zakup niezbędnych lekarstw. Odwołujący zarzucił organowi pierwszej instancji brak udokumentowania wystąpienia do Ministerstwa Finansów i do Prezydium Rządu o dofinansowanie lub przesunięcie środków z rezerwy budżetowej na zasiłki celowe z przeznaczeniem' na lekarstwa. Zdaniem "[...]"oczywistym jest, że podopieczny Ośrodka powinien mieć zawsze zaspokojoną w całości potrzebę zakupu niezbędnych lekarstw.

Decyzją z dnia 12 maja 2015 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zasiłek celowy jest świadczeniem o charakterze fakultatywnym, co oznacza, że o jego przyznaniu i wysokości decyduje organ udzielający pomocy. Organ podkreślił, że zainteresowany musi liczyć się z tym, że organ odmówi przyznania mu tego świadczenia lub jego wysokość będzie inna niż ta, którą określił w złożonym wniosku bowiem wysokość, jak i samo przyznanie świadczenia uzależnione są od możliwości finansowych organu przyznającego pomoc oraz ilości innych osób potrzebujących. Decyzja ma charakter uznaniowy, a więc to organ administracji decyduje czy przyzna i w jakiej wysokości świadczenie, o które wnioskodawca się ubiega. Niemniej jednak decyzja w sprawie przyznania zasiłku celowego nie może być rozstrzygnięciem dowolnym. Uznanie administracyjne nie oznacza całkowitej swobody działania organu administracji publicznej. Swobodne uznanie jest ograniczone zarówno przepisami prawa materialnego, jak i przepisami procedury administracyjnej. Te ostatnie zaś, wynikające z Kodeksu postępowania administracyjnego (zawarte m.in. w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80), nakładają na organ administracji publicznej obowiązek 'podejmowania wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokonania oceny na podstawie całokształtu okoliczności sprawy.

SKO uznało, że w analizowanej sprawie organ pierwszej instancji zrealizował wszystkie omówione wyżej wymagania. Dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, a jej rozpatrzenia dokonał w oparciu o wyczerpująco zebrany materiał dowodowy. Oceniając sytuację finansową i osobistą "[...]"stwierdził należy, że zasadnym było przyznanie mu zasiłku celowego w wysokości 150 zł z przeznaczeniem na częściowe pokrycie kosztów zakupu leków oraz odmówienie pomocy w pozostałym zakresie. Dodał, że bezspornym jest, że "[...]"często otrzymuje pomoc także na zakup żywności, butli gazowych, odzieży i obuwia, co wraz z zasiłkiem stałym i przyznawanymi zasiłkami celowymi na leki daje kwotę zwykle przewyższającą 800 zł miesięcznie tj. kwotę znacznie wykraczającą poza minimum socjalne. Organ przyznał, że zakup leków stanowi niezbędną potrzebę bytową, ale organ może udzielić wsparcia jedynie w takiej wysokości, na jaką posiada środki finansowe, przy czym musi je rozdysponowywać w sposób jak najbardziej oszczędny by objąć wsparciem wszystkich potrzebujących.

Na tę decyzję "[...]"wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się uchylenie decyzji z powodu naruszenia prawa materialnego do uzyskania środków na pilne wykupienie niezbędnych lekarstw przepisanych przez lekarzy, na które skarżący dostarczył zaświadczenia od lekarzy o konieczności leczenia i użycia konkretnych leków. Podkreślił ,że w świetle art. 68 "Każdy ma prawo do ochrony zdrowia" i art. 67 Konstytucji RP, gdyż "Obywatel ma prawo do zabezpieczenia społecznego w razie niezdolności do pracy ze względu na chorobę, (...)" oraz art. 69 Konstytucji RP, ponieważ "Osobom niepełnosprawnym władze publiczne udzielają, zgodnie z ustawą, pomocy w zabezpieczeniu egzystencji. Dodał, że otrzymał częściową pomoc na zakup lekarstw, ale nie ma środków na wykupienie pozostałych niezbędnych lekarstw przepisanych przez lekarzy, które są objęte receptami. Na te leki musi pożyczać pieniądze, co jest niedopuszczalne wobec zakreślonych w Konstytucji RP obowiązków dla organów. Pomoc na leki nie może być wypłacana z dwutygodniowym opóźnieniem. Dodał, że Dyrektor i pracownik socjalny Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]"i Członkowie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]"wiedzą, że jest dyskryminowany, ponieważ Gmina Miasto "[...]"nie dostarczyła jemu lokalu zamiennego od 1990- 2005 r. (zał. 7 i 8), czym przysporzyła jemu wielkie trudności. Zdaniem skarżącego, organy przerzuciły koszt zakupu niezbędnych leków na zasiłek stały, który i tak jest niewystarczający na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Zarzucił, że organ I instancji nie wyjaśnił u lekarzy specjalistów, które z przepisanych leków są niezbędne w leczeniu jego chorób, a które w tym leczeniu nie mają znaczenia w leczeniu przewlekłych chorób skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]"wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 30 listopada 2015 r. ustanowiony, w ramach pomocy prawnej skarżącemu, pełnomocnik w całości podtrzymał wniesioną skargę, argumentując, że wprawdzie świadczenie w postaci zasiłku celowego na zakup leków, o którym mowa w art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, jest świadczeniem fakultatywnym, to jednakże z uwagi na spełnienie przesłanek do objęcia wskazaną pomocą, jak również trudną sytuację materialną i zdrowotną skarżącego należało przyznać zasiłek celowy na zakup leków w pełnej wysokości, gdyż zakup lekarstw stanowi potrzebę priorytetową, co oznacza, że podmioty oczekujące na takie wsparcie winny być analizowane inaczej niż osoby oczekujące na potrzeby typowo konsumpcyjne, czy egzystencjonalne. W ocenie pełnomocnika nie budzi wątpliwości, że cele przyznawanej pomocy w ramach zasiłku celowego winny ulegać gradacji ze względu na niezbędność zgłoszonej potrzeby, pośród których najpilniejszą zdaje się być potrzeba zabezpieczenia zakupu leków, o którą wystąpiła strona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa. Nadto zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 ww. ustawy stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 163) pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Jej celem nie jest jednak wyręczanie strony w zaspokajaniu jej wszelkich potrzeb życiowych, lecz jedynie wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie trudnym sytuacjom życiowym przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem.

Pomoc ta udzielana jest na podstawie przepisów ww. ustawy m.in. w postaci zasiłku celowego. Wynika to z treści art. 39 ust. 1 u.p.s. stanowiącego, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu zasiłek celowy może być przyznawany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Należy wyjaśnić, że świadczenie pieniężne z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego nie ma charakteru obligatoryjnego, lecz uznaniowy, co wynika z treści art. 39 ust. 1u.p.s.- sformułowania "może być przyznany".

Orzekając w zakresie przyznania takiego świadczenia organ ma obowiązek wziąć pod uwagę wskazania ustawodawcy co do zasad udzielania pomocy społecznej osobom potrzebującym, pamiętając nie tylko o tym, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 u.p.s.), ale i o tym, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej winny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom oraz mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 u.p.s.). Nie można zapominać, że przyznawanie i wypłata zasiłków celowych należy do zadań własnych gmin o charakterze obowiązkowym, stąd też gminy muszą dysponować ograniczonymi środkami finansowymi w taki sposób, aby zachować zdolność wywiązania się z ustawowo nałożonych obowiązków przez okres całego roku.

Wydanie decyzji w sprawie przyznania zasiłku celowego musi być poprzedzone przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, zaś przy wydawaniu rozstrzygnięcia organ winien wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności faktyczne sprawy, zaś motywy podjętego orzeczenia winny znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Wyjaśnić pozostaje, że uznaniowy charakter decyzji nie pozwala organowi na dowolność w podjęciu rozstrzygnięcia, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2000r., sygn. I SA 945/00, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia. nsa.gov.pl). Wobec tego spełnienie ustawowych kryteriów do przyznania pomocy społecznej nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej świadczenia w wysokości odpowiadającej jej oczekiwaniom. Organ oceniając wniosek o przyznanie zasiłku celowego musi mieć na uwadze nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interes innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 624/07, dostępny w CBOSA).

Analiza zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że w tej sprawie wskazane wymogi zostały zachowane. Organ I instancji sporządził wywiad środowiskowy, w toku którego ustalono, że skarżący spełnia przesłanki do przyznania świadczenia pieniężnego w ramach pomocy społecznej, gdyż ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności na okres do dnia 31 grudnia 2016 r., zaś jego dochód nie przekracza kryterium dochodowego określonego ustawą o pomocy społecznej. Mając na uwadze zarówno sytuację materialną strony, jak również uwzględniając własne możliwości finansowe oraz konieczność zaspokojenia potrzeb także innych osób i rodzin występujących o przyznanie pomocy, organ udzielił skarżącemu wsparcia w postaci przyznania zasiłku celowego w kwocie 150 zł na częściowe pokrycie kosztów zakupu leków oraz odmówił przyznania zasiłku celowego w kwocie 150 zł na częściowe pokrycie kosztów zakupu leków. Niewątpliwie sytuacja finansowa i życiowa strony jest trudna. Z tych względów decyzja o przyznaniu skarżącemu świadczenia w postaci zasiłku celowego, w ocenie Sądu miała oparcie w przepisach prawa. Skarżący kwestionuje jednakże wysokość przyznanego zasiłku.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż udzielona pomoc jest zbyt mała, należy podać, że nie jest to jedyna pomoc którą otrzymuje z pomocy społecznej. Z przekazanych akt administracyjnych wynika, że strona otrzymała w miesiącu styczniu 2015 r. pomoc w łącznej wysokości 1.335,22 zł, zaś przez okres całego 2014r. w wysokości 10.587,71 zł, co daje średnio miesięcznie kwotę 882,31 zł. Stronie przyznawana jest więc pomoc w różnych formach na zaspokojenie różnych potrzeb, w tym na zakup leków, która w części pokrywa comiesięczną realizację tego niezbędnego zakupu. Nadto ustalono w toku postępowania, że z przekazanych kserokopii recept wynika, iż na sfinansowanie tej potrzeby w aptece "[...]"potrzebna byłaby skarżącemu kwota jedynie 262,80 zł nie zaś wnioskowana kwota 300 zł. Skarżący, jak wynika z nadesłanych akt jest w sposób ciągły obejmowany wsparciem. Nie może jednak oczekiwać, iż świadczenia z pomocy społecznej staną się stałą i systematyczną formą wspomagania zainteresowanego w wysokości świadczeń przez niego oczekiwanych, gdyż pomoc społeczna realizowana w formie zasiłku celowego ma za zadanie jedynie wspomóc osoby potrzebujące wsparcia, nie jest natomiast świadczeniem stałym.

Należy również zwrócić uwagę na okoliczność, że organ pomocy wykazał, że przyznał stronie świadczenie w wysokości, w jakiej był w stanie jej udzielić z uwagi na środki pozostające w jego dyspozycji. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika nadto, że w miesiącu styczniu 2015 r. MOPS na wsparcie w zakupie leków przyznał dla 12 osób i rodzin zasiłki na kwotę 1557,00 zł, co stanowi średnie wsparcie w wysokości 129,75 zł. Tylko z tych danych wydatkowanych na zakup leków wynika, że stronie udzielano wyższego wsparcia niż innym ubiegającym się o nie.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że Sąd kontroluje legalność wydanych decyzji w konkretnej sprawie, dlatego też nie odnosi się do innych decyzji, nawet dotyczących skarżącego.

Jeśli zatem organ pomocy społecznej ocenił z jednej strony sytuację materialną oraz potrzeby strony, a z drugiej własne możliwości finansowe i uznał, że nie istnieje możliwość przyznania stronie zasiłku celowego w większym rozmiarze to decyzji takiej nie można zarzucić naruszenia prawa. Stanowisko takie wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 lutego 2006 r., sygn. I SA/Wa 1825/05 (dostępny w CBOSA) i Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie w pełni je podziela. Podobnie spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o taki zasiłek nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie tego świadczenia w wysokości, którą sama określi. Wprost przeciwnie - zainteresowany musi liczyć się z tym, że organ odmówi przyznania mu tego świadczenia lub jego wysokość będzie inna niż ta, którą określił w złożonym wniosku. Wysokość, jak i samo przyznanie świadczenia uzależnione są bowiem od możliwości finansowych organu przyznającego pomoc oraz ilości innych osób potrzebujących i zamieszkujących na terenie danej gminy. Ponadto organ, oceniając sytuację materialną danej osoby, może wybrać sposób i formę pomocy najbardziej adekwatną, zważając na ograniczone możliwości pomocy społecznej jako instytucji (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 czerwca 2012r., sygn. II SA/Po 393/12, dost. CBOSA). Jednocześnie organ musi uwzględniać wysokość przyznanych już świadczeń i dokonywać stosownego rozdziału środków tak, aby z pomocy społecznej skorzystała jak największa liczba potrzebujących, gdyż tylko takie postępowanie jest zgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz zasadami wynikającymi z art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s. Nie może zatem swojej pomocy skoncentrować na finansowaniu potrzeb tylko jednej osoby, choćby jej sytuacja materialna, czy też zdrowotna była najtrudniejsza (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. II SA/Ol 42/13, dostępny w CBOSA).

Należy również zauważyć, iż osoba wnioskująca o przyznanie pomocy zobligowana jest w pierwszej kolejności do przezwyciężania we własnym zakresie swoich problemów,

a dopiero gdy nie jest w stanie tego dokonać pomoc społeczna może być przyznana (wyrok NSA z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. I OSK 1910/07, wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2008 r., sygn. I OSK 840/07, dostępne CBOSA). Tymczasem jak wynika z akt sprawy skarżący regularnie otrzymuje pomoc w postaci świadczeń pieniężnych w różnych wysokościach na różne cele.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu rozstrzygnięto na podstawie art. 250 powołanej ustawy w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).