Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1257/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. akt IV SAB/Wa 99/11 o odrzuceniu skargi W. J. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu postanawia: 1. oddalić skargę kasacyjną, 2. oddalić wniosek Prezydenta m.st. Warszawy o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. akt IV SAB/Wa 99/11 odrzucił skargę W. J. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu oraz zwrócił skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że pismem z dnia 11 stycznia 2011 r. W. J. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy w ramach postępowania w przedmiocie przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu przenikającego do środowiska Osiedla [...].

Zarządzeniem z dnia 18 sierpnia 2011 r. wezwano skarżącego do jednoznacznego sprecyzowania w jakiej konkretnej sprawie administracyjnej nastąpiła bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy poprzez wskazanie przedmiotu sprawy, numeru sprawy, określenie z czyjego wniosku i kiedy została wszczęta oraz czynności jakich domagał się skarżący w toku postępowania administracyjnego, a których organ nie dokonał, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie zobowiązano skarżącego do wskazania czy przed wniesieniem skargi na bezczynność organu, złożył zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący oświadczył, że toczyło się ogólne postępowania administracyjne, którego przedmiotem było ustalenie podmiotu odpowiedzialnego za naruszenie dopuszczalnych poziomów hałasu, jednakże strona nie jest w stanie wskazać sygnatury tego postępowania. Niemniej w przedmiotowej sprawie rolą Sądu winno być ustalenie, czy przekroczenie norm hałasu wynika z pracy obiektu Galeria [...]. Skarżący podkreślił, że ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Prezydent m. st. Warszawy zobowiązał (podmiot eksploatujący instalację) [...] Sp. z o.o. do sporządzenia przeglądu ekologicznego całej instalacji posadowionej na terenie obiektu Galeria [...]. Skarżący po zapoznaniu się z przeglądem ekologicznym, wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2009 r. wystąpił do Prezydenta m. st. Warszawy o zobowiązanie [...] Sp. z o.o. do sporządzenia przeglądu ekologicznego zgodnie z decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Jednocześnie wskazano, na wadliwość sporządzonego przeglądu ekologicznego (nie zawiera opisu oddziaływania całej instalacji). Skarżący zaznaczył, że pismem z dnia [...] października 2010 r. złożył zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie. W piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. sprecyzowano zażalenie wskazując, że zawiera w sobie żądanie zobowiązania organu do wyegzekwowania od [...] Sp. z o.o. wykonania decyzji z dnia [...] lutego 2009 r.

Dalej skarżący wskazał, że Prezydent m. st. Warszawy jako wierzyciel na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), winien był podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych w celu przymuszenia zobowiązanego do wykonania ciążącego na nim obowiązku.

Zarządzeniem z dnia 14 września 2011 r. informując skarżącego, że przedmiotem skargi może być bezczynność w jednej sprawie z zakresu administracji publicznej, wezwano go do jednoznacznego sprecyzowania, w jakiej konkretnej sprawie administracyjnej skarży bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy:

- czy w sprawie zainicjowanej wnioskiem z dnia [...] marca 2002 r. o dokonanie pomiaru hałasu i wibracji, w której Prezydent m. st. Warszawy wydał decyzję z dnia [...] lutego 2011 r. odmawiającą wydania decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu przenikającego do środowiska (zatem po wniesieniu skargi z dnia 11 stycznia 2011 r.) uchyloną następnie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2011 r.;

- czy też bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy jako wierzyciela na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji;

- czy też bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie zobowiązania [...] Sp. z o.o. do sporządzenia przeglądu ekologicznego.

W odpowiedzi udzielonej pismem z dnia 29 września 2011 r. skarżący oświadczył, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy w wydaniu rozstrzygnięcia określającego dopuszczalny poziom hałasu przenikającego do środowiska. Jednocześnie skarżący wskazał, że kwestionuje również bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy jako wierzyciela na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Z tego względu zarządzeniem z dnia 24 października 2011 r. skargę w tym przedmiocie wyłączono do odrębnego rozpoznania (zarejestrowano pod sygn. akt IV SAB/Wa 149/11).

Na rozprawie w dniu 28 lutego 2012 r. skarżący oświadczył, że zażalenie na bezczynność organu w kwestii niepodejmowania działań mających na celu określenie dopuszczalnych norm oddziaływania hałasu stanowi pismo z dnia [...] października 2010 r., którym zwraca się uwagę na niepodejmowanie skutecznych działań przez organ pomimo, że postępowanie trwa 10 lat.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę wniesioną w niniejszej sprawie przez W. J. uznając ją za niedopuszczalną.

W pierwszej kolejności Sąd wskazał, że w oparciu o korespondencję ze stroną ustalił, że przedmiotem skargi jest bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy w wydaniu rozstrzygnięcia określającego dopuszczalny poziom hałasu przenikającego do środowiska. Powyższe zostało potwierdzone przez stronę na rozprawie w dniu 28 lutego 2012 r.

Następnie Sąd, powołując przepis art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. przeszedł do badania dopuszczalności skargi, tzn. wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących stronie w toku postępowania administracyjnego, wskazując, iż nieskorzystanie z tych środków powoduje niedopuszczalność skargi, jako przedwcześnie wniesionej. W tej mierze Sąd podkreślił, że w sprawie bezczynności Prezydenta m. st. Warszawy skarżącemu przysługiwał środek zaskarżenia w postaci zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Organem wyższego stopnia nad Prezydentem m. st. Warszawy (jako organem jednostki samorządu terytorialnego) jest właściwe w sprawie samorządowe kolegium odwoławcze (art. 17 pkt 1 k.p.a.). Dlatego też skarga na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy w wydaniu rozstrzygnięcia określającego dopuszczalny poziom hałasu przenikającego do środowiska winna być poprzedzona zażaleniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie.

Sąd uznał, że zażalenie wniesione przez skarżącego w dniu [...] października 2010 r., uzupełnione następnie pismem z dnia [...] listopada 2010 r., nie może być potraktowane jako zażalenie wniesione w przedmiotowej sprawie z następującego powodu. W piśmie z dnia [...] października 2010 r. skarżący wskazał, iż zainicjował postępowanie (wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2009 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] grudnia 2009 r.), w którym domagał się powtórnego sporządzenia przeglądu ekologicznego obiektu Galeria [...], z uwagi na fakt, iż pierwszy przegląd ekologiczny nie został sporządzony w sposób prawidłowy. Jako, że jego wniosek nie został rozpoznany, konieczne stało się wniesienie zażalenie do organu wyższego stopnia. Natomiast w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. skarżący wyjaśnił, że kwestionuje bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy jako organu powołanego do kontroli zgodności z prawem działań podejmowanych przez prowadzącego instalację emitującą hałas do środowiska. Zażalenie miało na celu zobowiązanie Prezydenta m. st. Warszawy do wyegzekwowania od [...] Sp. z o.o. wykonania decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. nakładającej na ten podmiot obowiązek sporządzenia przeglądu ekologicznego przedstawiającego oddziaływanie akustyczne na środowisko kompleksu wystawowo-gastronomiczno-handlowego Galeria [...]. W dalszej części pisma zakwestionował rzetelność przedłożonego przez [...] Sp. z o.o. przeglądu ekologicznego.

W ocenie Sądu I instancji z obu ww. pism nie wynika, że celem skarżącego było uzyskanie od Prezydenta m. st. Warszawy rozstrzygnięcia określającego dopuszczalny poziom hałasu przenikającego do środowiska. Wprawdzie w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. wskazano na zakres właściwości Prezydenta m. st. Warszawy i wskazano, jakich czynności domaga się strona od organu administracji, jednakże wśród tych czynności nie zawarto żądania wydania rozstrzygnięcia określającego dopuszczalny poziom hałasu przenikającego z obiektu Galeria [...] do środowiska. Skutkiem powyższego, nie można przyjąć żadnego z ww. pism jako zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. w kwestii mającej podlegać kontroli w niniejszej sprawie.

Sąd wskazał również, że za zażalenie w przedmiocie bezczynności Prezydenta m. st. Warszawy w wydaniu rozstrzygnięcia określającego dopuszczalny poziom hałasu przenikającego do środowiska nie może być rozumiany końcowy fragment pisma z dnia [...] listopada 2010 r., w którym skarżący wyrażał ogólne niezadowolenie z faktu, iż pomimo upływu czasu (8 lat) nie podjęto skutecznych środków w celu wyeliminowania nieprawidłowości. Sąd stwierdził, że zaznaczenie to służyło podbudowaniu zasadności wniesienia zażalenia w kwestiach wskazanych w części wstępnej pisma.

Zdaniem Sądu, również z postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2010 r. uznającego zażalenie skarżącego z dnia [...] października 2010 r. za uzasadnione nie wynika, by w ocenie organu wyższego stopnia przedmiotem zażalenia było domaganie się wydania rozstrzygnięcia określającego dopuszczalny poziom hałasu przenikającego do środowiska. W osnowie postanowienia wskazano, że przedmiotem sprawy jest powtórne sporządzenie przeglądu ekologicznego, a także m.in. powołania biegłego w celu weryfikacji prawidłowości przeprowadzonych pomiarów, rzetelności przeglądu oraz oceny prawidłowości wniosków zawartych w tym przeglądzie, w szczególności w zakresie oddziaływania instalacji na środowisko.

Wskazując na powyższe Sąd stwierdził, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a., co oznacza niedopuszczalność tej skargi.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego postanowienia W. J., reprezentowany przez radcę prawnego, podniósł następujące zarzuty:

1. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 k.p.a. poprzez uznanie niedopuszczalności skargi na bezczynność organu, a skutkiem tego odrzucenie jej w sytuacji, w której przed wniesieniem skargi skarżący wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia, tj. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie zażalenie uregulowane w przepisie art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy przez organ w terminie, wskazując w treści uzupełniającego je pisma z dnia [...] listopada 2010 r., że organ prowadzi postępowanie w sprawie od ponad 8 lat, co w sposób jednoznaczny świadczy o tym, że żądanie wyznaczenia organowi terminu na załatwienie sprawy dotyczyło sprawy administracyjnej wszczętej przez ten organ w 2002 r., której dotyczy również skarga na bezczynność organu wniesiona do Sądu I instancji w niniejszej sprawie w dniu 11 stycznia 2011 r.,

2. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 37 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1 k.p.a. i art. 1 pkt 1 k.p.a. – poprzez oparcie zaskarżonego postanowienia na błędnie ustalonym stanie faktycznym i błędnej wykładni powołanych przepisów k.p.a. oraz wykroczenie przez Sąd I instancji poza granice sprawy administracyjnej poddanej kontroli tego Sądu, a tym samym nieznajdujące poparcia w zgromadzonym materiale dowodowym ustalenie (skutkujące odrzuceniem skargi na bezczynność), że złożone przez skarżącego zażalenie z dnia [...] października 2010 r., uzupełnione pismem z dnia [...] listopada 2010 r. – na niezałatwienie sprawy w terminie – dotyczyło postępowania rzekomo zainicjowanego przez skarżącego wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2009 r. uzupełnionym pismem z dnia [...] grudnia 2009 r., podczas gdy organ nie wszczął na skutek tych pism żadnego postępowania, a tym samym pominięcie przez Sąd I instancji faktu, że żądanie skarżącego zawarte we wspomnianym zażaleniu dotyczyło bezczynności organu w postępowaniu prowadzonym od 2002 r.; skutkiem powyższych uchybień Sąd I instancji, określając sprawę administracyjną przyjął, że sprawą administracyjną, w której skarżący zarzuca organowi bezczynność nie jest sprawa wszczęta w 2002 r., lecz sprawa rzekomo zainicjowana przez skarżącego pismami z 2009 r., które zawierały w sobie wnioski dowodowe oraz żądanie podjęcia przez organ czynności w postępowaniu egzekucyjnym w administracji;

3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe ustalenie przez Sąd I instancji, że zażalenie skarżącego na niezałatwienie przez organ sprawy w terminie nie dotyczy sprawy wszczętej w 2002 r. tylko innej sprawy, którą według Sądu I instancji stanowi jakaś sprawa wszczęta w 2009 r. z wniosku skarżącego zawartego w piśmie z dnia [...] sierpnia 2009 r. uzupełnionym pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. podczas gdy, po pierwsze, organ nie prowadził żadnej odrębnej sprawy rzekomo wszczętej tymi pismami, po drugie pisma te nie mogły zainicjować nowego postępowania, bo z ich treści wynikał wniosek o podjęcie przez organ postępowania egzekucyjnego w administracji (wszczynanego z urzędu, nie na wniosek strony) oraz wnioski dowodowe, które dotyczyły toczącego się postępowania; nadto poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, z naruszeniem przepisu art. 37 § 1 k.p.a., że skarżącemu przysługiwało zażalenie na niezałatwienie w terminie wniosków dowodowych, podczas gdy przepis ten czyni odwołanie do art. 35 § 1 - § 3 k.p.a., określającego terminy na załatwienie sprawy administracyjnej, zdefiniowanej w tym przypadku w przepisie art. 1 pkt 1 k.p.a., nie zaś wniosków dowodowych (na rozpoznanie których, nota bene, ustawodawca nie zakreślił organowi administracji publicznej żadnego terminu);

4. art. 149 p.p.s.a. – poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym, w którym organ dopuścił się bezczynności nie kończąc postępowania administracyjnego wszczętego w 2002 r., a nadto zaniechał wyznaczenia nowego terminu na załatwienie sprawy z podaniem przyczyn zwłoki, zaś skarżący po wyczerpaniu środków prawnych dysponował wyłącznie prawem wniesienia skargi do sądu na bezczynność organu;

5. art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. i art. 37 § 1 k.p.a. oraz art. 35 § 1 - § 3 k.p.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP – poprzez błędną wykładnię powołanych przepisów p.p.s.a. i k.p.a. polegającą na pozbawieniu skarżącego prawa do sądu w sposób naruszający art. 45 ust. 1 Konstytucji; prawidłowa wykładnia powołanych wyżej przepisów powinna doprowadzić Sąd I instancji do wniosku, że biorąc pod uwagę ustalenia poczynione przez SKO definiujące sprawę administracyjną, w toku której organ dopuścił się bezczynności oraz wydane przez SKO postanowienie z dnia [...] listopada 2010 r. uwzględniające zażalenie skarżącego na bezczynność organu – wniesione przez skarżącego zażalenie czyniło zadość obowiązkowi nałożonemu na skarżącego na mocy art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., zwłaszcza że zgodnie z pouczeniem zawartym w końcowej części postanowienia SKO, skarżącemu nie przysługiwało zażalenie na to postanowienie (zatem nie mógł on skutecznie zwalczać wadliwych ustaleń SKO), natomiast w razie utrzymującej się bezczynności organu służyła mu skarga do Sądu I instancji, którą wniósł; dokonana przez Sąd I instancji wykładnia powołanych przepisów skutkuje pozbawieniem skarżącego realnej możliwości poddania kontroli sądu administracyjnego bezczynności organu w sytuacji, w której organ wyższego stopnia nad organem bezczynnym, celowo lub nieumyślnie dokonał wadliwych ustaleń, pomijając żądanie skarżącego; taka interpretacja powołanych przepisów może prowadzić do nadużycia prawa przez organy administracji publicznej i pozbawienia obywateli zagwarantowanego im konstytucyjnie prawa do sądu;

6. art. 141 § 4 p.p.s.a. – poprzez oparcie zaskarżonego postanowienia na błędnie ustalonym stanie faktycznym, wyrażające się tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny mylnie przyjął, iż istotne z punktu widzenia oceny wyczerpania przez skarżącego środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, było wadliwie określone przez SKO w postanowieniu z dnia [...] listopada 2010 r. żądanie skarżącego, nie zaś treść żądania skarżącego – zawarta w powołanym zażaleniu oraz późniejszym piśmie uzupełniającym to zażalenie z dnia [...] listopada 2010 r., z których wprost wynika, że intencją skarżącego było m.in. wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy administracyjnej prowadzonej przez organ począwszy od 2002 r. – oraz sentencja postanowienia uwzględniającego żądanie skarżącego, jak również ta część uzasadnienia, w której SKO wyjaśnia, że ostatnią decyzją w sprawie, w której orzekało, była decyzja SKO doręczona organowi w dniu [...] maja 2010 r. i że od tego czasu organ pozostawał bezczynny w rozumieniu art. 37 k.p.a., co uzasadniało uwzględnienie zażalenia wniesionego do SKO przez skarżącego i wyznaczenie organowi terminu na zajęcie stanowiska.

Ponadto zarzucono zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym, w którym przepis ten winien być zastosowany, a tym samym pozbawienie skarżącego prawa do sądu.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania - [...] Sp. z o.o., reprezentowana przez adwokata, wniosła o oddalenie tej skargi.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydent m.st. Warszawy, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o "odrzucenie skargi i zasądzenie od strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym podlegała oddaleniu. Stwierdzić należy, że okoliczności faktyczne niniejszej sprawy upoważniały Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., aktualnie: Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Do tej grupy przyczyn należy zaliczyć sytuacje, gdy skarga – wbrew przepisowi art. 52 § 1 p.p.s.a. - została wniesiona bez wyczerpania przysługujących stronie środków zaskarżenia.

Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do wykazania, że Sąd I instancji wziął pod uwagę okoliczności niemieszczące się w granicach zakreślonych skargą i w oparciu o dokonane własne ustalenia przyjął, iż skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia w niniejszej sprawie, co doprowadziło do bezzasadnego odrzucenia skargi. Z taką argumentacją nie sposób się zgodzić.

Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że Sąd I instancji przyjmując - stosownie do oświadczeń składanych przez skarżącego - iż przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem skarżącego z dnia [...] marca 2002 r., w szczególności nie wydanie decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska w wyniku eksploatacji budynku Galerii [...], w pierwszej kolejności zobowiązany był ustalić, czy skarga została poprzedzona wniesieniem zażalenia, o jakim mowa w art. 37 k.p.a. W tym celu Sąd analizując nadesłane akta sprawy dokonał stosownych ustaleń i ich oceny niezbędnej dla stwierdzenia dopuszczalności skargi. W tym względzie należało podzielić stwierdzenie Sądu I instancji, iż skarżący nie wyczerpał w niniejszej sprawie przysługujących mu środków zaskarżenia.

Jak zasadnie wskazał Sąd I instancji w przypadku zarzucania bezczynności Prezydentowi m.st. Warszawy, organem właściwym do rozpatrzenia zażalenia jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie można było przyjąć, iż wskazywane przez skarżącego pismo kierowane bezpośrednio do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2010 r. (uzupełnione pismem z dnia [...] listopada 2010 r.), stanowiło zażalenie na niezałatwienie w terminie sprawy przez Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Zauważyć należy, że w pismach tych wskazuje się na brak podejmowania przez organ działań zmierzających do rozpatrzenia wniosków skarżącego zawartych w pismach z [...] sierpnia 2009 r. (o powtórne sporządzenie przeglądu ekologicznego) i z [...] grudnia 2009 r. (m.in. o zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonych zastrzeżeń i powołania biegłego z zakresu akustyki celem weryfikacji prawidłowości przeprowadzenia pomiarów). Podzielić należy zatem stwierdzenie Sądu I instancji, że z powyższych pism nie wynika, by skarżący domagał się od Prezydenta m. st. Warszawy wydania rozstrzygnięcia określającego dopuszczalny poziom hałasu przenikającego z obiektu Galeria [...] do środowiska. W konsekwencji stwierdzić należy, że Sąd I instancji prawidłowo przyjął, iż pismo oznaczone datą: [...] października 2010 r., uzupełnione pismem z dnia [...] listopada 2010 r., nie stanowi zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. w kwestii mającej podlegać kontroli w niniejszej sprawie. Tym samym za nieuzasadnione należało uznać podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 37 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1 k.p.a. i art. 1 pkt 1 k.p.a.

Stwierdzić należy, że dokonane przez Sąd I instancji ustalenia, znajdujące potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy, obligowały ten Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Brak możliwości merytorycznego rozpoznania przez Sąd wniesionej w niniejszej sprawie skargi czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 149 p.p.s.a.

Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Stwierdzić należy, że ocena okoliczności faktycznych przedstawionej sprawy nie została dokonana przez Sąd I instancji w sposób naruszający wyrażoną w tym przepisie zasadę prawa do sądu. Odrzucenie skargi w niniejszej sprawie nie zamyka skarżącemu drogi do żądania podjęcia przez organ stosownych czynności w sprawie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji, skarżący - po uprzednim wniesieniu zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. - będzie miał możliwość ponownego wniesienia skargi.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji postanowienia. Sąd oddalił wniosek Prezydenta m.st. Warszawy o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego wobec niewykazania, aby takie niezbędne koszty w rozumieniu art. 205 p.p.s.a. zostały poniesione.