Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 758/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2008-02-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odmówiono przyznania prawa pomocy
odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Sarah Sobecka-Kucharczyk po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. i H. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanowił odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

I SA/Bd 758/07

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 26 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę T. i H. L. na wskazane postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

W dniu 10 grudnia 2007 r. skarżący wnieśli o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Oświadczyli, iż miesięczny dochód prowadzonego wspólnie gospodarstwa domowego z tytułu renty oraz emerytury wynosi [...]zł i zostaje w części przeznaczony na leczenie T. L. Jako majątek wskazali dom o powierzchni [...] m² stanowiący własność córki oraz nieruchomość zabezpieczoną w postępowaniu egzekucyjnym.

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje:

Kierując sprawę na drogę postępowania sądowoadministracyjnego należy liczyć się z ponoszeniem kosztów. Przyznanie prawa pomocy ze środków publicznych ma charakter wyjątkowy i jest odstępstwem od zasady samodzielnego ponoszenia kosztów postępowania związanych z udziałem w sprawie ( art.199 w zw. z art.205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz . U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

Jak stanowi art.246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym możliwe jest wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, iż rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. A zatem brak dowiedzenia powoduje odmowę uwzględnienia wniosku. Z kolei, zgodnie z art.255 p.p.s.a., jeżeli oświadczenie strony zawarte w formularzu PPF okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie, zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów oraz stanu rodzinnego.

Z informacji zawartych w formularzu PPF wynika, iż skarżący posiadają stałe dochody, które w części przeznaczają na pokrycie kosztów leczenia. Na tej podstawie referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 3 stycznia 2008 r. wezwał wnioskodawców do uzupełnienia złożonych wniosków. Zainteresowani nie przedłożyli żadnych dokumentów obrazujących jego możliwości finansowe, między innymi świadczących o wydatkach ponoszonych przez rodzinę. Brak odpowiedzi na skierowane do T. i H. L. wezwanie uniemożliwia ustalenie, czy spełniają oni przesłanki do przyznania prawa pomocy. Bez zestawienia wysokości wszystkich dochodów oraz ponoszonych kosztów utrzymania nie można w sposób obiektywny ustalić, czy ubiegający się o przyznanie prawa pomocy spełniają przesłanki do uwzględnienia żądania. Jest zasadą, że do wniosku strony można przychylić się wówczas, gdy przedstawi ona swoją sytuację majątkową oraz rodzinną w sposób logiczny, rzetelny i wiarygodny. W niniejszej sprawie skarżący nie spełnili tego warunku. Skoro zaś w przedmiocie prawa pomocy nie można rozstrzygać na zasadzie dowolności i przypuszczeń, konsekwencją jest odmowa jego przyznania.

Z tych powodów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art.258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.