Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 69/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2006-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA - Hanna Raszkowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 marca 2006 r. sprawy ze skargi Z. C. i E. N. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]" r., Nr "[...]" w przedmiocie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem uchwały nr "[...]" Rady Miejskiej z dnia "[...]" r., postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Uchwałą Nr "[...]" z dnia 29 kwietnia 2005 r. Rada Miejska uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Miasto "[...]"".

W dniu 18 października Z. C., E. N., K. J., J. K. i S. G. wezwali ten organ do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem tej uchwały.

Rada Miejska, uchwałą Nr "[...]" z dnia 23 listopada 2005 r. w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem uchwały Nr "[...]" Rady Miejskiej z dnia 29 kwietnia 2005 r., odmówiła usunięcia naruszenia prawa przedstawionego w wezwaniu.

Powyższą uchwałę zaskarżyli w dniu 2 stycznia 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Z. C. i E. N. Zarzucili naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaniechanie usunięcia naruszenia prawa w związku z wydaniem uchwały Nr "[...]", naruszając tym samym prawo skarżących do użytkowania ogrodów działkowych. W uzasadnieniu skargi zakwestionowali prawidłowość miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Miasto "[...]"" dotyczącego terenu, na którym znajdują się ich ogródki działkowe.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej odrzucenie, a w razie nieuwzględnienia wniosku - o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ gminy stwierdził, że zaskarżona uchwała nie została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie takie dotyczyło uchwały Nr "[...]" a nie zaś zaskarżonej uchwały Nr "[...]". Organ gminy ustosunkował się ponadto do zarzutów skargi. Wywiódł, że sporny teren od 1975 r. nie był przeznaczany w planach zagospodarowania przestrzennego pod ogrody działkowe. Uchwała Nr "[...]" została podjęta zgodnie z procedurą planistyczną, w toku której skarżący nie podejmowali żadnych środków zmierzających do zakwestionowania ustaleń planu. Podał również, że w świetle obowiązujących przepisów i stanu faktycznego sporny teren nie ma charakteru ogrodu działkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Podstawą wniesienia skargi na uchwałę rady gminy (rady miejskiej) jest art. 101 ust. l ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, póz. 1591, z późn. zm.). Stanowi on, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Skuteczność wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy, podjęte w sprawach z zakresu administracji publicznej, zależy od uprzedniego wyczerpania trybu wezwania właściwego organu gminy do usunięcia naruszenia prawa. Dopiero po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego organowi gminy do usunięcia tego naruszenia albo w razie odmowy usunięcia naruszenia prawa, skarga może być skutecznie wniesiona do sądu administracyjnego. Niedopuszczalna jest zatem skarga, jeżeli skarżący nie wezwał w ogóle do usunięcia naruszenia lub nie nastąpiło zdarzenie oznaczające, że wezwanie było bezskuteczne.

Jednocześnie należy wyjaśnić, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością procesową (formalną), powodującą wszczęcie postępowania mającego na celu zmianę określonej uchwały organu gminy. Wezwanie organu do autokontroli uchwały konkretyzuje podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone, i uchwałę będącą tego przyczyną. Uchwała podjęta po wezwaniu do usunięcia naruszenia warunkuje jedynie dopuszczalność skargi na uchwałę podjętą przez organ gminy. Ma ona charakter procesowy i nie reguluje spraw z zakresu administracji publicznej podlegających zaskarżeniu na podstawie art 101 ust. l powołanej wyżej ustawy. Tym samym, w świetle tego przepisu, skarga wniesiona na uchwałę podjętą na skutek wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie jest dopuszczalna.

Przedmiotową skargą zaskarżono uchwałę Nr "[...]" z dnia 23 listopada 2005 r., która została podjęta przez Radę Miejską po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa i wyraża odmowę usunięcia zarzucanego naruszenia. Uchwała ta to jedynie spełnienie wymogu formalnego warunkującego możliwość zaskarżenia uchwały Nr "[...]" z dnia 29 kwietnia 2005 r. W przypadku rozpoznawania skargi na uchwałę Nr "[...]" z dnia 29 kwietnia 2005 r. Rady Miejskiej w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Miasto "[...]"" Sąd przesądziłby właśnie o tym czy nastąpiło naruszenie prawa czemu dałby wyraz w wyroku.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § l pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270, zpóźn. zm.), skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.

Dodatkowo podać należy, że zarządzeniem z dnia l lutego 2006 r. E. N. została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi przez sprecyzowanie przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie zostało doręczone 13 lutego 2006 r., jednak skarżąca nie uzupełniła braków formalnych w zakreślonym terminie pomimo pouczenia, iż spowoduje to odrzucenie skargi.

Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § l pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę E. N. należało odrzucić.

Nawet gdyby przyjąć, że Z. C. udzielił odpowiedzi w imieniu obojga skarżących to i tak skarga E. N. uległaby odrzuceniu z tych samych powodów co skarga Z. C.