Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1904/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 144
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Urszula Wilk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1655/17 w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 6 czerwca 2018 r., sygn. VI SA/Wa 1655/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z 13 lipca 2017 r. nr DT-III.Z.2680 19.389.2017.60.jzak w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł Z. P., zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący kasacyjnie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1) naruszenie art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a., w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi w sytuacji, gdy w kontrolowanych przez WSA w Warszawie decyzjach, jak również w samym wyroku, brak jest rozstrzygnięcia kwestii pierwszeństwa zgłoszenia przeciwstawionych znaków Z.268019 HERITAGE i Z.207736 HERITAGE FILMS, a zatem istota sprawy nie została rozstrzygnięta, zaś przyznane prawo ochronne na znak towarowy HERITAGE jest iluzoryczne i w konsekwencji uniemożliwia dochodzenie roszczeń związanych z jego naruszeniem;

2) naruszenie art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy w dokumentacji postępowania administracyjnego przedstawionej przez Urząd Patentowy zabrakło dokumentu "KARTA BADANIA ZNAKU Z.268019", co faktycznie uniemożliwiło kontrolę sądowoadministracyjną w tym zakresie i prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędne niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi w sytuacji naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, tj. art. 123 pkt 1 Prawa własności przemysłowej, obligujących organy do ustalenia pierwszeństwa zgłoszenia przeciwstawionych znaków Z.268019 HERITAGE i Z.207736 HERITAGE FILMS.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie tych zarzutów. Skarżący kasacyjnie wskazywał, że skarga ma na celu wyeliminowanie z obrotu gospodarczego znaku towarowego słownego R. 151966 ze zgłoszenia znaku słowno-graficznego Z.207736 HERITAGE FILMS, jako wydanego przez Urząd Patentowy RP z naruszeniem przepisów prawa własności przemysłowej, a przez to pozostającego w sprzeczności z warunkami konkurencji wobec praw ochronnych przeciwstawionego przez Urząd znaku towarowego słownego R.307534 ze zgłoszenia Z.208019 HERITAGE.

Skarżący kasacyjnie nie zgodził się z argumentacją WSA, że Urząd Patentowy RP nie powinien badać kwestii pierwszeństwa zgłoszenia przeciwstawionych znaków Z.268019 HERITAGE i Z.207736 HERITAGE FILMS. Zdaniem skarżącego kasacyjnie obligatoryjność badania tej kwestii wynikała z art. 123 pkt 1 p.w.p., a WSA błędnie tego przepisu nie zastosował.

W piśmie procesowym z 1 września 2020 r. skarżący kasacyjnie zarzucił też uchybienie art.153 p.w.p.

Urząd Patentowy RP nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II Izby Gospodarczej NSA z dnia 21 marca 2022 r. o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 193 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił zatem od przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 1na 83 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu pierwszej instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym w skardze kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego komplementarny charakter podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, które oparte zostały na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a. sprawia, że zasadne i celowe jest odniesienie się do nich łącznie.

Przypomnienia wymaga, że 30 lipca 2003 r. skarżący wniósł o udzielenie prawa ochronnego na słowne oznaczenie HERITAGE, przeznaczone do oznaczania usług w zakresie zarządzania działalnością gospodarczą, artystyczną, agencji eksportowo-importowych, reklamy, transkrypcji przekazu w klasie 35, publikowania tekstów, usług w zakresie kompozycji muzycznych i obrazów cyfrowych, organizacji imprez związanych z kulturą oraz usług artystyczno-graficznych, wzornictwa przemysłowego, licencjonowania własności intelektualnej, zarządzania prawami autorskimi.

Decyzją z 30 maja 2014 r. Urząd Patentowy RP odmówił udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy HERITAGE Z.268019 w części dotyczącej: "usług w zakresie zarządzania działalnością artystyczną, usług publikowania tekstów, usług w zakresie kompozycji muzycznych i obrazów cyfrowych, organizacji imprez związanych z kulturą, usług artystyczno- graficznych i wzornictwa przemysłowego, licencjonowania własności intelektualnej, zarządzania prawami autorskimi".

W wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z 30 czerwca 2015 r. Urząd Patentowy RP, utrzymał tę decyzję w mocy.

Z. P. wniósł skargę na to rozstrzygnięcie i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 25 maja 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2291/15 skargę oddalił. Zgłaszający nie wywiódł skargi kasacyjnej od tego wyroku.

Wobec powyższego, decyzją z 3 lutego 2017 r. organ, działając na podstawie art. 147 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej z dnia 30 czerwca 2000 r. (Dz. U. z 2013 poz. 1410, dalej: p.w.p.) udzielił prawa ochronnego na znak towarowy HERITAGE Z.268019 dla usług nie objętych odmową udzielenia prawa, a mianowicie w kl. 35.: usługi w zakresie zarządzania działalnością gospodarczą, agencje eksportowo-importowe, reklama, transkrypcje przekazu.

Z. P. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy żądając przyznania prawa ochronnego na przedmiotowy znak w zakresie wszystkich zgłoszonych usług z kl. 35,41,42 (uwzględniając w tym usługi, które obejmowała odmowa udzielenia prawa ochronnego ww. prawomocnymi decyzjami z dnia 30 maja 2014 r. i 30 czerwca 2015 r.).

Decyzją z 13 lipca 2017 r. organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. P. na tę decyzję.

Skarżący zarzuca naruszenie art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a., w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., a także . art. 123 pkt 1 p.w.p., które – w jego ocenie – polega na braku rozstrzygnięcia kwestii pierwszeństwa zgłoszenia przeciwstawionych znaków Z.268019 HERITAGE i Z.207736 HERITAGE FILMS.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji słusznie wskazał, że kwestia ustalenia pierwszeństwa zgłoszenia wobec przeciwstawionych w postępowaniu zgłoszeniowym znaków towarowych HERITAGE i HERITAGE FILMS został przesądzona w postępowaniu dotyczącym odmowy udzielenia spornego prawa ochronnego w części i nie była badana przez organ na etapie wydawania decyzji przyznającej prawo ochronne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie trafnie wywodził, że decyzje przyznające prawo ochronne na znak towarowy słowny HERITAGE zgłoszony 30 lipca 2003 r. pod numerem Z.268019 na rzecz skarżącego w zakresie wskazanych usług z kl. 35, nie są tożsame przedmiotowo z decyzjami odmawiającymi przyznania ww. prawa ochronnego w zakresie innych usług.

Sprawa dotycząca odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy HERITAGE w części dotyczącej usług wskazanych w decyzji z 30 maja 2014 r. została ostatecznie rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem z 25 maja 2016 r. sygn. VI SA/Wa 2291/15, który korzysta z powagi rzeczy osądzonej (art. 170 p.p.s.a.) i nie mieści się w granicach sprawy zainicjowanej skargą, która była przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 145 ust. 3 p.w.p. w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z 11 września 2015 r. o zmianie ustawy Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1615) w przypadku gdy brak ustawowych warunków wymaganych do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy dotyczy tylko niektórych towarów, Urząd Patentowy w pierwszej kolejności odmawia udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy dla tych towarów. Po uprawomocnieniu się decyzji w tej sprawie Urząd Patentowy udziela prawa ochronnego na znak towarowy dla towarów, dla których może być ono udzielone.

Sąd pierwszej instancji słusznie uznał zatem, że organ zasadnie wydał w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie dotyczące udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy HERITAGE, tylko w takiej części, w jakiej wcześniej nie odmówiono skarżącemu udzielenia prawa ochronnego.

W decyzji o udzieleniu prawa ochronnego oznaczono datę pierwszeństwa (30.07.2003r.), natomiast kwestia ustalenia pierwszeństwa zgłoszenia przeciwstawionych znaków, była przedmiotem oceny w uprzednio zakończonym postępowaniu w przedmiocie odmowy udzielenia rzeczonego prawa ochronnego. Należy zatem podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 123 pkt 1 p.w.p.

Wbrew stanowisku wyrażonemu w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji trafnie odwołał się do art. 144 p.w.p. Przepis ten został bowiem uchylony ustawą z 11 września 2015 r. o zmianie ustawy Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1615), jednak zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy do postępowań o udzielenie prawa ochronnego na znaki towarowe oraz postępowań toczących się na skutek wniesienia sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Nieuzasadniony jest też zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., przepis ten jest tzw. przepisem wynikowy i reguluje sposób rozstrzygnięcia. Bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania, zarzut jego naruszenia nie może być trafny.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.