Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 692/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-12-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 1, 3, 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA - Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...) grudnia 2006 r. Nr (...) w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze z 18 grudnia 2006 r. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z (...) grudnia 2006 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, iż jej wykonanie pozbawi ją środków do życia niezbędnych dla niej i jej rodziny, uniemożliwi uiszczenie opłaty za czynsz i media.

Nadmieniła również, że na jej utrzymaniu pozostaje niepełnosprawne dziecko, którego kształcenie pochłania znaczne środki finansowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ww. ustawy sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane i nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest więc wykazanie przez skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń, które przemawiałyby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności i czyniły wstrzymanie wykonania uzasadnionym.

Mając na uwadze powyższe, należało uznać, iż skarżąca w przedmiotowym wniosku zawartym w skardze nie przedstawiła okoliczności, które mogłyby uzasadniać jego pozytywne rozpatrzenie. Przede wszystkim powołana przez skarżącą okoliczność o pozbawieniu jej środków do życia nie odnosi się do żadnej konkretnej informacji dotyczącej sytuacji finansowej skarżącej.

W związku z tym nie można przyjąć, że rzeczywiście wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby w konsekwencji zagrozić bytowi skarżącej i jej rodzinie. Wskazania wymaga również fakt, iż prawomocnym postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2007 r. Sąd I instancji przyznał skarżącej prawo pomocy tylko w zakresie częściowym przez zwolnienie od wpisu od skargi ponad kwotę 500zł (pięćset złotych).

Dodatkowo zatem wynika, iż wykazana sytuacja finansowa skarżącej nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a w przypadku jej wykonania nie zachodzi zdaniem Sądu niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zaznaczenia przy tym wymaga, że decyzja dotyczy świadczenia pieniężnego, co powoduje, że w przypadku podzielenia stanowiska skarżącej prezentowanego w sprawie możliwy jest zwrot nadpłaconej kwoty.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.