Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 618/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par 1 kpa
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant spec. ec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi A.C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej także "GINB"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku Pana A. C. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GINB z dnia [...] listopada 2019r., znak: [...], utrzymał w mocy ww. własną decyzję z [...] listopada 2019 r.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych wskazanych przez organ.

GINB decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku A.C., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "[...] WINB") z [...] lipca 2019 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "PINB [...]") z [...] maja 2019 r., nr [...], udzielającą Państwu D. i Z.N. pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczo-garażowego przy ul. [...] w [...] na działce nr [...] obręb [...] (jednostka ewidencyjna [...] Miasto [...]).

Z powyższą decyzją nie zgodził się A. C. wnosząc w ustawowym terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Rozpoznając sprawę ponownie GINB podkreślił, że jego decyzja z [...] listopada 2019 r., znak: [...], została wydana w trybie nadzwyczajnym. Tryb ten ma charakter wyjątkowy, służy bowiem wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji dotkniętych najcięższymi kwalifikowanymi wadami, których zamknięty katalog został zawarty w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. W postępowaniu prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności, organ ma obowiązek rozpatrzyć sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., a zatem nie może rozpatrywać sprawy, co do jej istoty, tak jak w postępowaniu zwykłym. Działanie organu w tym trybie ogranicza się do oceny kwestii ściśle prawnych, czyli do ustalenia czy badana decyzja dotknięta jest którąś z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., przy czym taka ocena dokonywana jest w oparciu o stan faktyczny i prawny z daty wydania kwestionowanej decyzji, a organ rozpoznając sprawę w trybie stwierdzenia nieważności nie jest uprawniony do czynienia samodzielnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy.

GINB podtrzymał swoje stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...] listopada 2019 r., zgodnie z którym, będąca przedmiotem postępowania decyzja [...] WINB z dnia [...] lipca 2019 r. nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., wobec czego brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności.

Organ stwierdził, że jak wynika z akt sprawy budowa budynku gospodarczo-garażowego przez D. i Z. N. została wykonana z istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. PINB [...] decyzją z dnia [...] listopada 2017r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany zamienny budynku gospodarczego-garażowego o powierzchni zabudowy 66,49 m2 i kubaturze 246,54 m2 przy ul. [...] w [...] oraz zobowiązał inwestorów do uzyskania, przed przystąpieniem do użytkowania obiektu, decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Następnie [...] WINB decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., znak: [...] utrzymał w mocy decyzję organu powiatowego z dnia [...] listopada 2017 r. Wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/GI 164/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A. C. na ww. decyzję organu wojewódzkiego z dnia [...] stycznia 2018 r.

Pismem z dnia [...] marca 2019 r. inwestorzy wystąpili do organu powiatowego o wydanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku, załączając jednocześnie wymagane dokumenty, o których mowa w art. 57 Prawa budowlanego. Przeprowadzona kontrola budynku gospodarczo-garażowego przy ul. [...] w [...] przez PINB [...] w dniu [...] kwietnia 2019 r. nie wskazała żadnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. Organ powiatowy orzekł, iż ww. budynek nadaje się do użytkowania, bowiem m.in. został wykonany zgodnie z projektem budowlanym zamiennym.

Wobec powyższego, PINB [...] decyzją z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczo-garażowego przy ul. [...] w [...], po czym [...] WINB decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu powiatowego.

GINB podtrzymał stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...] listopada 2019 r., że PINB [...] nie dopuścił się rażącego naruszenia Prawa budowlanego. Jak wynika z akt sprawy dokumentacja dotycząca ww. budynku była kompletna, a przeprowadzona kontrola nie wskazała żadnych naruszeń dotyczących tego, iż budynek gospodarczo-garażowy został zrealizowany niezgodnie z projektem budowlanym zamiennym.

GINB wskazał, że organ powiatowy wydany przez siebie akt administracyjny oparł na podstawie art. 59 w związku z art. 55 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, który wskazuje, że do użytkowania obiektu budowlanego można przystąpić w przypadku istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie, jeżeli wcześniej zostanie przeprowadzona obowiązkowa kontrola o której mowa w art. 59a.

PINB [...] decyzją z dnia [...] maja 2019 r. udzielił pozwolenia na użytkowanie, bowiem spełniono wszelkie przesłanki formalne tj. (złożono wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie wraz z wszelką niezbędną dokumentacją), jak i materialne (brak odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, mieszczących się w katalogu z art. 59a ust. 2 Prawa budowlanego) obligujące organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie.

Odnosząc się do zarzutów A. C. dotyczących projektu budowlanego zamiennego organ przypomniał, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu, organ nie może czynić żadnych własnych ustaleń odmiennych od ustaleń wynikających z decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny. Dlatego projekt budowlany zamienny, na etapie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, nie podlega już ocenie organu nadzoru budowlanego.

Za niesłuszny GINB uznał również zarzut skarżącego dotyczący braku zasilania obiektu objętego pozwoleniem na użytkowanie w energię elektryczną. Jak wynika z akt sprawy, tj. zatwierdzonego projektu budowlanego zamiennego i opinii z dnia [...] lutego 2019 r., projektowane było i zostało wykonane przyłącze elektryczne z istniejącego budynku mieszkalnego przylegającego do przedmiotowego budynku.

W nawiązaniu do przedłożonego przez skarżącego zawiadomienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2019 r., znak: [...], dotyczącego wniosku o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr ewid. [...] obręb [...], położonej w [...] przy ul. [...] dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego dla funkcji mieszkalnej, organ wyjaśnił, że przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją nie jest zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczo-garażowego, a jedynie ocena pod kątem obarczenia wadą nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] lipca 2019r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie.

W świetle przedstawionego stanu faktycznego i prawnego GINB stwierdził, że decyzja [...] WINB z dnia [...] lipca 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję PINB [...] z dnia [...] maja 2019 r. nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, ani żadną inną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Z takim rozstrzygnięciem GINB nie zgodził się A. C. (zwany dalej także "skarżącym"), wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący zarzuca naruszenie art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a., gdyż w jego ocenie nie mogą toczyć się równocześnie dwa postępowania wykluczające się i nie mogą być naruszane warunki społeczno-gospodarcze. Zwraca uwagę, że w trakcie postępowania przed GINB o stwierdzenie nieważności decyzji - pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczo-garażowego, D. i Z. N. wystąpili w dniu [...] września 2019 r. z wnioskiem do Urzędu Miasta [...] o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy terenu przy ul. [...] dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na funkcję mieszkalną. Postępowanie w sprawie funkcji mieszkalnej tego budynku zawisło obecnie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...].

Skarżący uważa, że w postępowaniu przed GINB nie wyjaśniono, czy dwa ww. postępowania mogą toczyć się równocześnie, ale w jego ocenie jedna funkcja mieszkalna wyklucza funkcję gospodarczo-garażową. Dlatego skarżący oczekuje na stanowisko Sądu, czy właściciele mogą zmienić koncepcję warunków zagospodarowania dla zmiany funkcji budynku w sytuacji ważnej funkcji pierwotnej obarczonej wadami.

W skardze A.C.przywołuje historię losów budynku gospodarczo-garażowego objętego decyzją o pozwoleniu na użytkowanie wskazując, że został on wybudowany na podstawie decyzji warunków zagospodarowania nr [...] z [...] marca 1999 r., związanej z decyzją nr [...] z [...] maja 1999 r., tj. pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego. Budynek mieszkalny istniejący przed nadbudową był budynkiem gospodarczym (oborą). Po dokonaniu podziału działki nr [...] w okresie zakazu na działki [...], [...] i [...] dokonano też podziału budynków istniejących na tych działkach wybudowanych bez pozwolenia. Tak więc działka nr [...] została zapisana Z. N. (synowi S.), na której był budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy 45,0 m2, powierzchni użytkowej 33,43 m2 oraz kubaturze 130,95 m3. W roku 2012 r. D. N.dostarczyła do Urzędu Miasta [...] projekt budynku mieszkalnego przy ul. [...], ale był to projekt budynku gospodarczego sąsiadów, którego powierzchnia zabudowy wynosi 45,0 m2, powierzchnia użytkowa 34,89 m2, kubatura 195,75 m3.

Funkcja budynku gospodarczego na działce nr [...] została zmieniona na funkcję mieszkalną decyzją z dnia [...] grudnia 1989 r., co jednak – jak się następnie okazało – było niezgodne z prawem. Zatem do dnia dzisiejszego budynek pełni funkcję gospodarczo-garażową.

W dalszej części skargi jej autor podnosi zarzuty dotyczące prawidłowości postępowania naprawczego oraz zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. Skarżący uważa, że każdy z kolejno składanych przez inwestorów projektów zamiennych wprowadzał inne rozwiązania, niezgodne z pierwotnym projektem budowlanym nr [...], którego PINB [...] nie potrafił odnaleźć i żaden organ dotychczas nie wypowiedział się w sprawie tegoż projektu nr [...].

Według skarżącego, skutki społeczno-gospodarcze obowiązywania kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji są zdecydowanie negatywne, także dla samych inwestorów. Funkcjonowanie analizowanego rozstrzygnięcia w obrocie prawnym utrwala stan naruszenia prawa budowlanego, jakim jest brak podstawy prawnej wykonania spornego obiektu. Działania organów nadzoru budowlanego pozwoliły na wszczęcie postępowania naprawczego, które zakończyło się ostatecznym pozwoleniem na użytkowanie budynku, lecz które jest powtórką wcześniejszych nieprawidłowości i dlatego podjęto próbę zmiany funkcji budynku z gospodarczo-garażowego na mieszkalny. To z kolei spowoduje jeszcze większe negatywne skutki społeczno-gospodarcze i stanowi rażące naruszenie prawa.

W konkluzji skarżący stwierdza, że urzędy działały w niniejszej sprawie z naruszeniem art. 32 Konstytucji RP, nie przestrzegając prawa i dlatego szukają nowego rozwiązania opartego na aktualnej mapie powykonawczej dla utrzymania wydanych decyzji niezgodnych z przepisami Prawa budowlanego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm – zwanej dalej "p.p.s.a.") wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany jest jednocześnie wyjaśnić, że skoro przedmiotem kontroli jest decyzja podjęta w ramach postępowania nieważnościowego, to prowadzone w trybie nadzoru postępowanie organów administracji nie mogło mieć na celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, jakie ma miejsce w przypadku postępowania odwoławczego, a jedynie wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem decyzji objętej tym postępowaniem. Stwierdzenie nieważności decyzji może zaś nastąpić wyłącznie wówczas, jeżeli ustalone zostanie, że wystąpiła przynajmniej jedna z wad wymienionych wyczerpująco w art. 156 § 1 k.p.a. oraz w przypadku, gdy nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności, a więc nie upłynął termin dopuszczalności stwierdzenia nieważności badanej decyzji, ani też decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych. Poza tym, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji uwzględnia się stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania rozstrzygnięcia.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2020 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja tego organu z [...] listopada 2019 r. nie naruszają prawa w sposób opisany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Organ oceniając decyzję [...] WINB z dnia [...] lipca 2019 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję PINB [...] z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] o pozwoleniu na użytkowanie budynku gospodarczo-garażowego przy ul. [...] w [...], przez pryzmat przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., doszedł do wniosku, że nie jest ona dotknięta żadną z wad wskazanych w tym przepisie.

Natomiast zdaniem skarżącego, ww. orzeczenia organów nadzoru budowlanego dotknięte są wadą nieważności wynikającą z rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), którego przyczyn skarżący upatruje w głównej mierze w decyzjach zatwierdzających projekt budowlany zamienny dotyczący ww. budynku. Skarżący w istocie rzeczy podnosi bowiem, że zatwierdzony decyzją z [...] listopada 2017r., nr [...], projekt budowlany zamienny "wprowadza rozwiązania niezgodne z pierwotnym projektem budowlanym nr [...]", a przy tym projekt zamienny nie "naprawia" istniejących uchybień, m.in. dotyczących sieci dróg wodnych, gazowych, a także linii i przyłączy do sieci elektrycznej.

Mając to na uwadze, Sąd zobowiązany jest zauważyć, że jak wynika z akt sprawy, PINB [...] ww. decyzją z [...] listopada 2017r., zatwierdził projekt budowlany zamienny budynku gospodarczego-garażowego o powierzchni zabudowy 66,49 m2 i kubaturze 246,54 m2 przy ul. [...] w [...] oraz zobowiązał inwestorów do uzyskania, przed przystąpieniem do użytkowania obiektu, decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. [...] WINB decyzją z [...] stycznia 2018 r., znak: [...] utrzymał w mocy ww. decyzję organu powiatowego, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawomocnym wyrokiem z 10 sierpnia 2018 r. (sygn. akt II SA/GI 164/18) oddalił skargę A. C. na ww. decyzję organu wojewódzkiego.

W tych okolicznościach, decyzja [...] WINB z [...] stycznia 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję PINB [...] z [...] listopada 2017r., zatwierdzającą projekt budowlany zamienny, jest decyzją ostateczną. Decyzji ostatecznej służy tzw. domniemanie legalności, które oznacza, że jest ona ważna i powinna być wykonywana dopóty, dopóki nie zostanie zmieniona, uchylona lub nie zostanie stwierdzona jej nieważność przez właściwy organ i z zachowaniem przepisanego trybu postępowania (np. wyrok NSA z 14 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1545/15, LEX nr 2289679). Ostateczna decyzja administracyjna jest wiążąca erga omnes, a więc również w stosunku do sądów administracyjnych (wyrok NSA z 10 września 2014 r., I OSK 229/13, LEX nr 1551287).

Nie ulega także wątpliwości, że materia objęta ww. decyzją, a następnie wyrokiem WSA w Gliwicach z 10 sierpnia 2018 r. (sygn. akt II SA/GI 164/18), korzysta z powagi rzeczy osądzonej – res iudicata (wyrażonej na gruncie art. 171 p.p.s.a.) Powaga rzeczy osądzonej to moc prawna prawomocnego orzeczenia co do istoty sprawy, wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, wykluczająca ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy (zob. M. Bogusz, Powaga rzeczy osądzonej w nowym postępowaniu sądowoadministracyjnym. [w:] Państwo i Prawo. R. 59, z. 6 (2004), s. 87-98).

Ponadto powołany wyrok wywiera skutki, które oddziałują na przyszłe postępowania w sprawie. W konsekwencji, skoro wyrok ten nie został skutecznie zakwestionowany (jest prawomocny), organy administracji publicznej są nim związane, co wyłącza chociażby możliwość ponownego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2016 r. sygn. akt II OSK 2572/14). Zgodnie zaś z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (zob. też: M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. VIII Opublikowano: WKP 2020).

W tak ukształtowanym stanie prawnym i faktycznym, podnoszone w skardze zarzuty dotyczące zagadnień rozstrzygniętych już decyzją [...] WINB z [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie zatwierdzenia projekt budowlanego zamiennego, nie mogły odnieść skutku w ramach niniejszego postępowania.

W ocenie tutejszego Sądu, na uwzględnienie nie zasługują również te zarzuty skargi, w których kwestionowana jest dopuszczalność równoległego prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z [...] lipca 2019 r., znak: [...], w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczo-garażowego przy ul. [...] w [...] oraz zawisłego przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...] – postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy terenu przy ul. [...] w [...], dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania ww. budynku gospodarczego dla funkcji mieszkalnej.

Niewątpliwie kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym ww. decyzja [...] WINB z [...] lipca 2019 r. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie jest decyzją ostateczną. Tym samym, odnoszą się do niej wszystkie przedstawione już wcześniej rozważania dotyczące skutków, jakie tego rodzaju decyzja wywołuje w obrocie prawnym, dopóki nie zostanie skutecznie podważona jej moc obowiązująca. Z tych względów, samo wszczęcie postępowania zmierzającego do weryfikacji ewentualnego występowania wad kwalifikowanych w ww. decyzji, nie może stać na przeszkodzie do wszczęcia innych postępowań administracyjnych dotyczących budynku objętego tymże pozwoleniem na użytkowanie. Ergo, tym bardziej fakt wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania spornego budynku nie rzutuje na postępowanie będące przedmiotem kontroli tutejszego Sądu.

W dalszej kolejności podkreślenia wymaga, że zgodnie z dyspozycją art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania kontrolowanej decyzji [...] WINB – tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a.

Stosownie do treści art. 59a ust. 1 i ust. 1 ww. ustawy, organ nadzoru budowlanego przeprowadza, na wezwanie inwestora, obowiązkową kontrolę budowy w celu stwierdzenia prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Kontrola ta obejmuje sprawdzenie:

1) zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu;

2) zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym, w zakresie:

a) charakterystycznych parametrów technicznych: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji,

b) wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego,

c) geometrii dachu (kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układ połaci dachowych),

d) wykonania urządzeń budowlanych,

e) zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniających użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem,

f) zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006r., w tym osoby starsze - w stosunku do obiektu użyteczności publicznej i budynku mieszkalnego wielorodzinnego;

3) wyrobów budowlanych szczególnie istotnych dla bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa pożarowego;

4) w przypadku nałożenia w pozwoleniu na budowę obowiązku rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania lub tymczasowych obiektów budowlanych - wykonania tego obowiązku, jeżeli upłynął termin rozbiórki określony w pozwoleniu;

5) uporządkowania terenu budowy.

Z kolei przepis art. 57 ust. 5 Prawa budowlanego przewiduje, że organ nadzoru budowlanego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 1 i w art. 57 ust. 1-4. Przepisy art. 51 stosuje się odpowiednio.

W świetle przywołanych unormowań Prawa budowlanego, podstawą odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie może być jedynie, bądź to stwierdzenie w wyniku obowiązkowej kontroli (o której mowa w art. 59 ust. 1) niedotrzymania warunków określonych w art. 59a ust. 2, bądź złożenie wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie z niekompletnymi lub zawierającymi błędy dokumentami i nieuzupełnienie tych braków mimo wezwania (art. 57 ust. 1-4 ww. ustawy).

W rozpoznawanej sprawie nie zostały zakwestionowane ustalenia organów, że podstawę decyzji PINB [...] z [...] maja 2019 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku, stanowiła przedłożona przez inwestorów kompletna dokumentacja, o której mowa w art. 57 Prawa budowlanego. Ponadto przeprowadzona w dniu [...] kwietnia 2019 r kontrola urzędowa budynku gospodarczo-garażowego przy ul. [...] w [...] nie wskazała żadnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. W tych warunkach, GINB nie miał uzasadnionych podstaw do stwierdzenia, iż organy nadzoru budowlanego rażąco naruszyły przepisy prawa materialnego uznając, że ww. budynek nadaje się do użytkowania, skoro został on wykonany zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym zamiennym.

Wobec powyższego, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ prawidłowo przeprowadził kontrolę decyzji [...] WINB z [...] lipca 2019 r., utrzymującą w mocy ww. decyzję PINB [...] z dnia [...] maja 2019 r. o pozwoleniu na użytkowanie budynku gospodarczo-garażowego przy ul. [...] w [...], w kontekście przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. W szczególności nie sposób przyjąć za skarżącym, ażeby kontrolowana decyzja [...] WINB była dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Sąd, podobnie jak organ dokonujący weryfikacji ww. orzeczenia, nie znalazł również przesłanek do przyjęcia, że sporna decyzja obarczoną jest którąkolwiek z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Sąd nie znalazł zarazem powodów, dla których można by stwierdzić, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dopuścił się naruszenia procedury administracyjnej, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na prawidłowość zapadłego orzeczenia.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.