Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 193/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2014-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: ART. 52 PAR.R, ART. 58 PAR. 1 PKT6 I PAR.3, art. 3 par. 2 pkt 1-8
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 43 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Rojek po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w D. na czynność Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia zastawów skarbowych postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

A. Sp. z o.o. w D. (dalej: Spółka) pismem z dnia 23 października 2013 r. złożyła do Dyrektora Izby Celnej w K. wniosek o wykreślenie zastawów rejestrowych ustanowionych na ruchomościach należących do Spółki.

Dyrektor Izby Celnej w Kielcach w piśmie z dnia 5 listopada 2013 r. nr [...] odpowiedział, że jako wierzyciel należności nie widzi podstaw do uznania zasadności żądania Spółki o wykreślenie zastawów skarbowych. Pismo to Spółka otrzymała w dniu 7 listopada 2013 r.

Następnie pismem z dnia 16 stycznia 2014 r. Spółka wezwała Dyrektora Izby Celnej w K. do usunięcia naruszenia prawa polegającego na ustanowieniu zastawu skarbowego na majątku ruchomym. Po udzieleniu odpowiedzi, w którym organ podtrzymał swoje stanowisko, Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w Kielcach na "odmowę DIC co do wykreślenia zastawów rejestrowych znak sprawy: [...]"

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Rozpoznając skargę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. I tak na podstawie art. 3 § 2 ustawy P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Zaskarżone przez Spółkę pismo Dyrektora Izby Celnej w Kielcach z dnia 5 listopada 2013 r. nr [...] to pismo, w którym organ uznał brak zasadności żądania Spółki o wykreślenie zastawów skarbowych. Pismo takie nie należy do katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 8 ustawy P.p.s.a. Nie jest ani decyzją, ani zaskarżalnym postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym. Nie stanowi ono ani żadnego aktu, ani też czynności wymienionych w cytowanym przepisie, ponieważ nie dotyczy żadnych uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Charakter taki ma dopiero czynność naczelnika urzędu skarbowego, który zgodnie z treścią art. 43 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) prowadzi rejestr zastawów. To z jego czynności, polegającej na wpisie do rejestru zastawów skarbowych lub wykreśleniu z tego rejestru, wynikają dla podatnika określone obowiązki lub prawa. Z tego też względu orzecznictwo i doktryna przyjmują możliwość zaskarżenia tej czynności do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 w zw. z art. 52 § 3 ustawy P.p.s.a. ( por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 8 listopada 2006 r. I SA/Op 210/06, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2012 r. II FSK 889/11, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; Ordynacja podatkowa Komentarz S.Babiarz, (...) Warszawa 2013 , s. 313). Jest jednak bezspornym i oczywistym w sprawie, że to nie ta czynność podlegała wezwaniu do usunięcia do naruszenia prawa oraz że nie była przedmiotem skargi.

W świetle powyższego oznacza to, że przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna. To zaś powoduje, że na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy P.p.s.a, należało ją odrzucić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł w sentencji postanowienia.

Na marginesie sprawy należy dodać, że zgodnie z treścią art. 52 § 3 ustawy P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Pismo organu z dnia 5 listopada 2013 r. zostało doręczone Spółce w dniu 7 listopada

2013 r., natomiast termin na złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa upłynął w dniu 21 listopada 2013 r. Spółka złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa blisko dwa miesiące po tym terminie. Niezależnie zatem od kwestii kognicji sądu w przedmiotowej sprawie skarga i tak podlegałaby odrzuceniu ze względu na uchybienie terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.