Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 723/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 191
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 4 ust. 1 lit. a art. 6 ust. 1 ust. 4 art. 7 art. 23a art. 89 ust. 1 pkt 1 ust. 2 pkt 2 art. 90 art. 91
journal: Dz.U. 2016 poz 471
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 19 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Mirella Ławniczak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2019 roku przy udziale sprawy ze skargi P. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2018r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z dnia 05 września 2018 roku, nr [...]. po rozpatrzeniu odwołania pełnomocnika skarżącego P. J. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia 23 stycznia 2017 roku, nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Rozstrzygnięcie zapadło w poniższych okolicznościach.

W dniu 25 listopada 2015 roku funkcjonariusze Urzędu Celnego w P. przeprowadzili kontrolę w sklepie w C. przy ul.[...], należącym do firmy P. P. J.. W lokalu znajdowały się dwa urządzenia o nazwie Bullseye bez numeru i Black Horse o nr [...] Urządzenia posiadały konstrukcję, wygląd i elementy sterowania podobne do automatów do gier, brak było informacji o zezwoleniu, jak i o poświadczeniu rejestracji. Po dokonaniu oględzin funkcjonariusze przeprowadzili gry kontrolne na automatach. W toku postępowania przedłożono dokument "umowę najmu części powierzchni lokalu" zawartą w dniu 1 lipca 2015 roku pomiędzy P. P. J., a firmą T. Sp. z o.o. z siedzibą P..

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i analizie materiału dowodowego pozyskanego podczas czynności kontrolnych Naczelnik Urzędu Celnego w P. wymierzył P. J. karę pieniężną w kwocie 24.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Strona skorzystała z prawa do odwołania. Zaskarżyła decyzję w całości argumentując, że nie jest adresatką normy zawartej w art. 89 ust.1 pkt 2 ustawy - O grach hazardowych, a organy nie wykazały, iż jej działania miały charakter "urządzania gier na automatach". Ponadto zdaniem pełnomocnik skarżącego organ świadomie dokonuje bezprawnej i niezgodnej z przepisami prawa wykładni rozszerzającej normy art.89 ust.1 pkt 2 u.g.h obejmując nią świadomie podmiot, który nie wyczerpuje swoich zachowaniem znamion tego artykułu. Organy dokonały całkowicie dowolnej oceny dowodów sprowadzającej się do jednoznacznego przyjęcia, ze skarżąca była urządzającym gry na automatach. Zarzucono również naruszenie dyrektywy nr 98/34 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego oraz art. 8 ust.1 dyrektywy 98/34 w zw. z art.89 ust.1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h w zw. z art. 14 u.g.h poprzez pominięcie faktu braku notyfikacji projektu u.g.h, a co za tym idzie wyżej wskazanych przepisów .W ocenie pełnomocnika decyzja organu i instancji powinna być uchylona ,a postępowanie umorzone.

Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że ustawa zmieniająca ustawę z dnia 19 listopada 2009r., która weszła w życie z dniem 3 września 2015r., została notyfikowana Komisji Europejskiej w dniu 5 listopada 2014r. pod numerem 2014/0537/PL. Zmiany dokonane w ustawie o grach hazardowych ustawą poddaną procedurze notyfikacyjnej powodują, że nie sposób uznać za prawidłowy zarzut strony, jakoby w niniejszej sprawie niewłaściwie zastosowano przepisy ustawy o grach hazardowych. Skoro bowiem kontrola funkcjonariuszy celnych, której konsekwencją było przeprowadzone postępowanie, miała miejsce po wejściu w życie notyfikowanej ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych, to zupełnie bezzasadne jest twierdzenie strony, że zastosowano przepisy bezskuteczne. Organ wskazał także na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 roku o sygn. akt P 4/14, gdzie stwierdzono zgodność z Konstytucją RP przepisów ustawowych zastosowanych w niniejszej sprawie.

Organ wyjaśnił ponadto, że ustawodawca jasno i precyzyjnie określił, kto podlega karze pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Czynności, które podejmowała odwołująca nie sprowadzały się wyłącznie do wydzierżawiania powierzchni lokalu podmiotowi władającemu automatami. To odwołujący poprzez odpłatną zgodę na wprowadzenie automatów do gier do swojego lokalu, otwieranie go ,umożliwianie tym samym gry, a także zasilanie ich energią elektryczną urządzał gry na automatach poza kasynem gry. Podkreślono, że eksperyment procesowy wykazał, że gry miały charakter losowy, a automaty umożliwiały wygrane rzeczowe w rozumieniu art. 2 ust.4 u.g.h .Wskazano również, że wystarczająca podstawą do wymierzenia kary pieniężnej z art. 89 u.g.h jest konkretne zachowanie sprawcy czynu zabronionego z punktu widzenia treści normy prawnej, występuje wówczas tzw. obiektywna odpowiedzialność, spowodowana zaistnieniem okoliczności faktycznych określonych w przepisach prawa.

P. J. skorzystał z prawa skargi do sądu administracyjnego i zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarzucono organom naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 89 ust.1 pkt 1 u.g.h poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na objęciu dyspozycją tego przepisu skarżącego, podczas gdy jako podmiot nie posiadający statusu "osoby urządzającej gry na automatach" nie jest adresatem normy prawnej tego przepisu. Zarzucono również naruszenie przepisów mających istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na zebraniu i nie rozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz dopuszczenia jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem .Zdaniem skarżącego naruszono również obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów. W uzasadnieniu wskazano, że rola skarżącego ograniczona była wyłącznie do oddania najemcy na czas określony określonej powierzchni lokalu do wyłącznej dyspozycji, bez prawa ingerencji w działalność najemcy. Uznanie osoby dysponującej lokalem za "urządzającego gry" w rozumieniu art. 89 ust.1 u.g.h wymaga uwzględnienia okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, w tym ustalenia, czy taka osoba podejmowała czynności, które polegały na aktywnych działaniach wskazujących na istotny udział w procesie urządzenia gier na automatach. Zdaniem skarżącego, organ dokonał oceny materiału dowodowego z naruszeniem art. 122, 180 i art. 187 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, jako nieuzasadnionej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, została wydana w toku postępowania przeprowadzonego w sposób zgodny z przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2017, 201 ze zm.) w związku z art. 90 i art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych (Dz.U. 2016, poz. 471).

Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów w zakresie gromadzenia materiału dowodowego. Ocena dowodów, jakiej dokonano w sprawie, nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Ustalenia faktyczne zostały przyjęte z poszanowaniem zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego oraz poparte przekonującą argumentacją.

Dowody zgromadzone w aktach sprawy potwierdzają, że gry urządzane na spornych urządzeniach miały charakter komercyjny, bo odpłatny, a także losowy, bo ich wynik był nieprzewidywalny dla grającego.

Sąd przyjmuje, że kwestionowane rozstrzygnięcie zapadło po ustaleniu istotnych okoliczności faktycznych, a ustalenia przyjęte przez organ za podstawę rozstrzygnięcia są zgodne z prawdą materialną.

W art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych ustawodawca ukonstytuował odpowiedzialność administracyjną za popełnienie deliktu opisanego jako "urządzanie gier na automatach poza kasynem gry".

Podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za omawiany delikt, jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry - i to nawet wówczas, gdy legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry, której jak to wynika z art. 6 ust. 4 ustawy o grach hazardowych nie może uzyskać ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niemająca formy spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne, o koncesję taką mogą się ubiegać.

Pojęcie "urządzanie gier na automatach poza kasynem gry" obejmuje działania polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego automatu, utrzymywanie automatu w stanie stałej aktywności, umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, czynności związane z obsługą urządzenia, zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu i ewentualnie jego szkolenie.

W konsekwencji warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył (podejmował działania) w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności związane z procesem udostępniania automatów w niedozwolonym do tego miejscu, w tym także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone używanie urządzenia do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych.

Wbrew twierdzeniom skargi, materiał zgromadzony w aktach sprawy nie potwierdza stanowiska skarżącego , że był on jedynie podmiotem wynajmującym część lokalu i uzyskującym czynsz tylko z tego tytułu. Takie stanowisko nie znajduje potwierdzenia ani w treści przedłożonej umowy, ani w innych dowodach włączonych do akt administracyjnych, w tym protokołu przesłuchania świadka.

W ocenie Sądu organy administracji publicznej trafnie przyjęły, że protokół z czynności kontrolnych oraz przedłożona "umowa najmu części powierzchni lokalu" prowadzą do jednoznacznych ustaleń, że zatrzymane urządzenia funkcjonowały w lokalu pod adresem C., ul. [...] zajmowanym przez skarżącego na prowadzenie działalności gospodarczej tj. sklepu "C. P.".

Organy administracji publicznej obu instancji dokonały prawidłowego rozpoznania różnic pomiędzy sytuacją faktyczną oddania pomieszczenia do używania, a sytuacją faktyczną ujawnioną podczas czynności kontrolnych, a następnie uzupełnioną o okoliczności stwierdzone "umową najmu części powierzchni lokalu". Wskazane sytuacje nie są tożsame z punktu widzenia kwalifikacji prawnej na gruncie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych.

Elementami przedmiotowo istotnymi z punktu widzenia nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry jest zarówno urządzanie gier na automatach, jak i urządzanie tych gier poza kasynem gry.

Dowody zgromadzone w aktach administracyjnych jednoznacznie potwierdzają, że w przedmiotowym lokalu, a więc poza kasynem gry w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a oraz 6 ust.1 ustawy o grach hazardowych, działały urządzenia oferujące gry losowe, które zostały umieszczone w tym lokalu przez skarżącą na podstawie czynności cywilnoprawnej podjętej w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego

Działania skarżącego, wbrew sugestiom skargi, nie wyczerpywały się jedynie do oddania najemcy części powierzchni użytkowej lokalu do wyłącznej dyspozycji .

Zaangażowanie skarżącego w urządzanie gier na automatach poza kasynem gry określa to, że skarżący zobowiązał się i udostępniał osobom trzecim (graczom) automaty do gry w niedozwolonym do tego miejscu, bo poza kasynem gry, czyli w lokalu, w którym wykonywał własną działalność gospodarczą . W ramach nawiązanej współpracy z T. Spółka z o.o. skarżący zapewniał możliwość wykorzystywania lokalu i jego infrastruktury do urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Przedstawiona umowa dowodzi, że skarżący zobowiązał się udostępniać automaty graczom tak, aby mogli z nich korzystać w sposób niezakłócony, do stałego dostarczania energii elektrycznej, do ich ochrony przed uszkodzeniem czy dewastacją, do nieeksploatowania innych urządzeń w okresie obowiązywania umowy, do umożliwienia swobodnego dostępu do urządzeń elektronicznych wskazanym przez najemcę pracownikom, do bezzwłocznego reagowania na informacje o wszelkich nieprawidłowościach w ich funkcjonowaniu, do niezwłocznego informowania najemcy o wszelkich dostrzeżonych utrudnieniach i zakłóceniach w działaniu urządzeń.

Jeżeli znamiona deliktu administracyjnego wyczerpują działania kilku podmiotów, to każdy z nich jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry i wobec każdego z takich podmiotów aktualizuje się kompetencja nałożenia kary administracyjnej określonej w art. 89 ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Odpowiedzialność za wskazany delikt ponosi także podmiot współurządzający gry na automatach poza kasynem gry. O tym czy dany podmiot jest urządzającym gry na automatach poza kasynem gry rozstrzyga jego udział i stopień przyczynienia się do realizacji znamion deliktu administracyjnego.

Opisane powyżej zachowania skarżącego należy kwalifikować, jako niezbędny i konieczny element stanu faktycznego realizujący przesłanki z zakresu zastosowania normy prawnej nakładającej na organy administracji publicznej obowiązek nałożenia kary pieniężnej za delikt urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Sąd w całości podziela ustalenia faktyczne i ocenę prawną działań skarżącego dokonaną przez organy celne .

Sąd orzekający w niniejszej sprawie pragnie również wskazać, że zakaz urządzania gier na automatach poza kasynem gry wynika z ustawy. Tak ustanowiony obowiązek o charakterze administracyjnoprawnym nie może zostać ani uchylony, ani zmodyfikowany postanowieniami umowy cywilnoprawnej.

O tym czy skarżący był podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry przesądzają przepisy ustawy oraz wiążąca wykładnia tych przepisów dokonana przez organy wyposażone w kompetencje do stosowania danych norm prawnych i organów wyposażonych w kompetencję do kontrolowania legalności zastosowania tych przepisów. Jeżeli zachowania konkretnego podmiotu wskazują, że realizował on znamiona deliktu administracyjnego, to aktualizuje się obowiązek nałożenia kary pieniężnej.

Sąd w całości podziela stanowisko organów, co do charakteru gier oferowanych na zatrzymanych urządzeniach, nie ujawnił podstaw do zakwestionowania stanowiska organów obejmujących ustalenia, że zatrzymane urządzenia umożliwiały grę na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że gry na badanych automatach charakteryzowały się wszystkimi wymaganymi prawem cechami warunkującymi stwierdzenie, że urządzenia oferowały gry na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych.

W kontrolowanej sprawie bezsporne jest też, że skarżący nie legitymuje się którymkolwiek z dokumentów legalizujących jego działania (art. 6 i 7 ustawy o grach hazardowych). Skarżący nie wykazał, że przed udostępnieniem automatów grającym zadośćuczynił obowiązkowi ich rejestracji stosownie do art. 23a ustawy o grach hazardowych. Nie ulega przy tym wątpliwości, że skontrolowane automaty były automatami do gier w rozumieniu ustawy o grach hazardowych.

W świetle powyższego Sąd uznaje, że organ nie naruszył przepisów prawa materialnego przez zastosowanie wobec skarżącej art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz. 1302), skarga podlegała oddaleniu.