Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 606/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.90
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędzia WSA Bolesław Stachura, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 listopada 2017 r. sprawy ze skargi R.W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 31 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Celnej w [...] decyzją z dnia 31 marca 2017 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia 13 października 2016 r. nr [...] wymierzającą [...] (dalej: "strona", "skarżący"), karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automacie o nazwie: [...], bez numeru, poza kasynem gry.

Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym.

W dniu 18 lutego 2014 r. w toku czynności kontrolnych funkcjonariusze Referatu Dozoru Urzędu Celnego w [...] ustalili, że w lokalu o nazwie [...] znajduje się opisany wyżej automat do gier.

Ustalono w sprawie na podstawie materiału dowodowego, że prawnym dysponentem ww. automatu jest strona prowadząca działalność gospodarczą pod firmą [....].

W drodze eksperymentu funkcjonariusze potwierdzili, że gry oferowane na przedmiotowym urządzeniu były grami na automatach w rozumieniu ustawy z dnia

19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2015 r., poz. 612 ze zm., dalej zwanej: "u.g.h."), urządzanymi z naruszeniem przepisów tej ustawy.

Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2014 r. (doręczonym w dniu 17 kwietnia

2014 r.) Naczelnik Urzędu Celnego w [...] wszczął z urzędu wobec Spółki postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, w trakcie którego postanowieniem z dnia 7 września 2014 r. nr [...], na podstawie art. 180 w związku

z art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. – dalej zwanej: "O.p.") włączono do akt sprawy materiał dowodowy

z akt sprawy karnej skarbowej prowadzonej przez Urząd Celny w [...] pod sygn. [...], w tym m.in. umowę najmu nr [...] wraz z protokołem zdawczo- odbiorczym automatu do gry nr [...], a także opinię sporządzoną przez biegłego sądowego dr inż. [...] z badania automatu o nazwie [...] bez numeru.

Po przeprowadzeniu postępowania organ I instancji decyzją z dnia

13 października 2016 r. wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości [....] zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie i zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów:

1) art. 8 u.g.h. w zw. z art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 188 O.p. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające istotny wpływ na treść skarżonej decyzji, polegające na zaniechaniu przez organ podjęcia wszelkich czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, polegające na niewłaściwej ocenie przez organ materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie

i w konsekwencji oparcie zaskarżonej decyzji na budzących wątpliwościach dowodach w postaci dokumentów zgromadzonych w postępowaniu karnym skarbowym oraz opinii biegłego, polegające na niepowołaniu dowodu z opinii laboratorium badawczego upoważnionego przez ministra Finansów i posiadającego akredytację Polskiego Centrum Akredytacji, który to dowód jako jedyny może w sposób merytoryczny stwierdzić czy dane urządzenia są automatami do gier o niskich wygranych

w rozumieniu ustawy o grach hazardowych,

2) art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 122 O.p., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy polegające na zaniechaniu przez organ wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie i przeprowadzeniu dokładnego postępowania wyjaśniającego, w sytuacji kiedy umowa najmu nr [....] nie została opatrzona datą jej zawarcia a jest umową terminową i nie wiadomo czy w dacie kontroli, tj. 18 lutego 2014 r. dana umowa obowiązywała, polegające na nieustaleniu podmiotu, który posiada tytuł prawny do urządzenia [...] w sytuacji kordy data na protokole zdawczo-odbiorczym jest nieczytelna, nie wiadomo pomiędzy jakimi podmiotami dany protokół został podpisany i tym samym nie sposób ustalić podmiotu, który jest właścicielem przedmiotowego urządzenia w dacie wskazanej w skarżonej decyzji,

3. art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 122 O.p. polegające na zaniechaniu powołania dowodu z zeznań świadków oraz strony w sytuacji kiedy stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony,

4. art. 207 § 1 O.p. w zw. z art. 120 O.p. polegające na wydaniu decyzji w oparciu

o bezskuteczne przepisy u.g.h., w sytuacji kiedy orzecznictwo odnośnie możliwości stosowania przepisów ww. ustawy jest zmienne zaś w okresie wskazanym w decyzji Sądy jednoznacznie orzekały o bezskuteczności ustawy w zakresie art. 14 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1.

Wskazując na powyższe zarzuty strona wniosła o:

1. uzupełnienie postępowania dowodowego poprzez dopuszczenie dowodu z opinii laboratorium badawczego upoważnionego przez Ministra Finansów i posiadającego akredytację Polskiego Centrum Akredytacji na okoliczność tego, czy urządzenie [...] jest automatem do gier o niskich wygranych w rozumieniu u.g.h. oraz dowodu

z przesłuchania strony,

2. na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 ppkt a) O.p. oraz art. 208 O.p. o uchylenie zaskarżonej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] w całości i umorzenie postępowania w sprawie, gdyż jest ono bezprzedmiotowe,

ewentualnie o:

3. uchylenie zaskarżonej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...]

w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

W piśmie uzupełniającym strona podtrzymała zarzuty zawarte w odwołaniu oraz ponownie zawnioskowała o przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, tj.:

1) przeprowadzenie dowodu z opinii laboratorium badawczego upoważnionego przez Ministra Finansów, na okoliczność czy urządzenie o nazwie [...] jest automatem do gier o niskich wygranych w rozumieniu ustawy o grach hazardowych,

2) przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka [...], na okoliczność działań podejmowanych przez stronę w lokalu przy ul. [...]

3) przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony, na okoliczność działań podejmowanych w lokalu przy ul. [...] z dnia 18 lutego 2014 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, wyjaśnił na wstępie, że z dniem 1 marca 2017 r. weszła w życie ustawa o Krajowej Administracji Skarbowej powołująca nową strukturę administracji skarbowej, która przejęła zadania dotychczas realizowane przez administrację podatkową, kontrolę skarbową i Służbę Celną. Wskazał, że stosownie do art. 208 ust. 1 lit. c) ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, postępowania podatkowe wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzone przez organ odwoławczy od decyzji wydanej przez ten organ w pierwszej instancji prowadzi dyrektor izby administracji skarbowej na podstawie dotychczasowych przepisów.

Odnosząc się do wniosków dowodowych strony wyjaśnił, że postanowieniem

nr [...] z dnia [...] r. odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy w sprawie był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, zatem brak jest przesłanek do jego uzupełnienia w zakresie postulowanym przez stronę.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ odwoławczy powołał treść przepisów u.g.h., regulujących zasady urządzania gier i prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach, zdefiniował pojęcia "gry na automatach", "wygranej pieniężnej i rzeczowej", "gry losowej", "celu komercyjnego gry na automatach", "urządzającego grę na automatach poza kasynem gry" (art. 2 ust. 3, ust. 4 i ust. 5, art. 3, art. 6 ust. 1, art. 14 ust.1, art. 32 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90, art. 91 u.g.h.).

W związku z wniesionym odwołaniem organ dokonał oceny charakteru gier prowadzonych na spornym automacie. Powołując się na oględziny funkcjonariuszy celnych oraz opinię biegłego sądowego dr inż. [...], uznał,

że spełnione zostały przesłanki z art. 2 ust. 3, ust. 4 i ust. 5 u.g.h i wskazał, że gry na przedmiotowych automatach mają charakter komercyjny (grę na automacie umożliwia wprowadzenie opłaty), losowy, gdyż wyniki są nieprzewidywalne i niezależne od możliwości zręcznościowych gracza ale od przypadkowego "trafienia" na wygrywający układ symboli, automat daje możliwość uzyskania wygranej rzeczowej polegającej na możliwości prowadzenia kolejnych gier za wygrane uzyskane w poprzednich grach

w ramach wykupionego czasu, wygląd i działanie automatu świadczy o tym, że jest to urządzenie elektroniczne (komputerowe).

Nadto, w świetle wykładni przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. organ odwoławczy stwierdził, iż w niniejszej sprawie urządzającym gry na przedmiotowym automacie była strona, która będąc prawnym dysponentem urządzenia służącego do gier na automatach jest podmiotem, który te gry (przedsięwzięcie) zorganizowała. Strona umiejscowiła bowiem przedmiotowy automat w lokalu [...] przy

ul [...]celem urządzania na nich gier hazardowych, co bez wątpienia stanowiło "zorganizowanie przedsięwzięcia". Organ zwrócił uwagę, że w tym celu na podstawie umowy najmu nr [...] wstawił do ww. lokalu automat [...], do ww. umowy załączony został protokół zdawczo-odbiorczy automatu do gry potwierdzający jego instalację w dniu 12 lutego 2014 r. wraz z pieczątką firmową [...]. Organ podkreślił, że strona na żadnym etapie postępowania nie kwestionowała faktu bycia prawnym dysponentem automatu, zaś na dzień kontroli nie dysponowała stosownym zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach lub koncesją na prowadzenie kasyna gry, jak również lokal mieszczący się przy ul. [...] w [...] nie posiadał statusu ośrodka gier.

Organ odwoławczy zwrócił również uwagę na włączenie przez Naczelnika Urzędu Celnego w [...] w poczet materiału dowodowego kserokopii aktu oskarżenia przeciwko [...], pozyskanego z postępowania karnego skarbowego [...], którym został on oskarżony o to, że: w okresie od dnia 12.02.2014 r. do 18.02.2014r. w lokalu [....], wbrew przepisom u.g.h. urządzał w celach komercyjnych gry na automatach, w postaci urządzenia elektronicznego o nazwie [...] bez nr fabrycznego, poza kasynem gry, w których gry miały charakter losowy, tj. o przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 kks.

Stwierdził, że zasadnie wymierzono stronie postępowania karę pieniężną

w wysokości [...] zł.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 8 u.g.h. w zw. z art. 122 O.p. polegającego na oparciu wydanego rozstrzygnięcia na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania karnego skarbowego oraz niepowołaniu dowodu

z opinii laboratorium badawczego upoważnionego przez Ministerstwo Finansów

i posiadającego akredytację Polskiego Centrum Akredytacji, celem stwierdzenia czy dane urządzenie jest automatem do gier o niskich wygranych w rozumieniu u.g.h., organ odwoławczy uznał go za nieuzasadniony. Wyjaśnił, że włączenie materiału dowodowego z akt sprawy karnej skarbowej do akt sprawy nastąpiło w oparciu

o przepis art. 181 O.p. Zwrócił uwagę, że organ wydający decyzję, dysponując dowodami w postaci opinii biegłego sądowego i eksperymentów przeprowadzonych w trakcie kontroli przez funkcjonariuszy nie miał wątpliwości co do charakteru gier na spornym automacie jednoznacznie ustalając, że skontrolowane urządzenie jest automatem w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych. Wyjaśnił dalej, że naczelnik urzędu celnego (obecnie naczelnik urzędu celno-skarbowego) w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie, podmiot eksploatujący ten automat lub urządzenie jest obowiązany poddać automat lub urządzenie badaniu sprawdzającemu (art. 23 b ust. 1 u.g.h.). Badanie sprawdzające przeprowadza, na zlecenie naczelnika urzędu celnego, jednostka badająca upoważniona do badań technicznych automatów

i urządzeń do gier. Jak wynika z powyższego warunek ten dotyczy zarejestrowanych automatów, tj. legalnie działających. Natomiast przedmiotowe urządzenie pochodzi

z nielegalnej działalności prowadzonej bez zezwolenia bądź koncesji i poza kasynem gry.

W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki do wystąpienia o przeprowadzenie dodatkowego badania automatu przez upoważnioną przez Ministra Finansów jednostkę badającą w celu udowodnienia kwestii, które wprost wynikały z dowodów znajdujących się w zgromadzonym materiale, nie budziły wątpliwości i były wystarczające do wydania rozstrzygnięcia.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia szeregu przepisów postępowania,

tj. art. 122, art. 187 § 1 O.p. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy, w sytuacji kiedy umowa najmu nr [...] nie została opatrzona datą jej zawarcia a jest umową terminową i nie wiadomo czy w dacie kontroli dana umowa obowiązywała, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w związku z kontrolą przeprowadzoną w dniu 18 lutego 2014 r., właściciel lokalu [...] przedłożył umowę najmu

nr [...] wraz z protokołem zdawczo-odbiorczym automatu [...] b/nr, na którym widnieje pieczątka firmowa [...]. Organ odwoławczy przeanalizował treść postanowień tej umowy (§1, §3) i stwierdził, że wynikało z niej,

iż dysponentem automatu [...] który wstawił urządzenie do opisanego wyżej lokalu w [...].

Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był pełny, jasny i nie nasuwał wątpliwości, był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia

w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry; przeprowadzone postępowanie w pełni odpowiadało wymogom wynikającym z art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 i art. 191 O.p.

Organ odwoławczy, powołując się na uchwałę NSA z 16 maja 2016 r. sygn. akt II GPS 1/16, nie podzielił zarzutów odnoszących się do nieskuteczności przepisów u.g.h. z uwagi na brak jej notyfikacji.

W skardze wywiedzionej na powyższą decyzję skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając jej:

1) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 8 u.g.h. w zw. z art. 122 O.p. w zw.

z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 188 O.p. w zw. z art. 229 O.p., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na zaniechaniu przez organ I instancji podjęcia wszelkich czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i następnie nie uzupełnieniu postępowania dowodowego przez organ II instancji zgodnie

z wnioskami dowodowymi strony, polegające na niewłaściwej ocenie przez organy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i w konsekwencji oparcie skarżonej decyzji na budzących wątpliwości dowodach w postaci dokumentów zgromadzonych w postępowaniu karnoskarbowym oraz opinii biegłego, polegające na niepowołaniu dowodu z opinii laboratorium badawczego upoważnionego przez Ministra Finansów i posiadającego akredytację Polskiego Centrum Akredytacji, który to dowód, jako jedyny może w sposób merytoryczny stwierdzić, czy dane urządzenia są automatami do gier o niskich wygranych w rozumieniu ustawy

o grach hazardowych,

2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 122 O.p., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy polegające na zaniechaniu przez organy wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie

i przeprowadzeniu dokładnego postępowania wyjaśniającego, w sytuacji kiedy umowa najmu nr [...] r. nie została opatrzona datą jej zawarcia a jest umową terminową i nie wiadomo czy w dacie kontroli tj. w dniu 18 lutego 2014 r. dana umowa obowiązywała, polegające na nieustaleniu podmiotu, który posiada tytuł prawny do urządzenia [...] w sytuacji kiedy data na protokole zdawczo- odbiorczym jest nieczytelna, nie wiadomo pomiędzy jakimi podmiotami dany protokół został podpisany i tym samym nie sposób ustalić podmiotu, który jest właścicielem przedmiotowego urządzenia w dacie wskazanej w skarżonej decyzji,

3) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 207 § 1 O.p. w zw. z art. 120 O.p. polegające na wydaniu decyzji w oparciu o bezskuteczne przepisy u.g.h., w sytuacji kiedy orzecznictwo odnośnie możliwości stosowania przepisów ww. ustawy jest zmienne zaś w okresie wskazanym w decyzji Sądy jednoznacznie orzekały

o bezskuteczności ustawy w zakresie art. 14 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 u.g.h.,

4) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 233 § 1 pkt 1 O.p., które miało wpływ na wynik sprawy polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji w całości, mimo iż materiał dowodowy nie pozwala na uczynienie stanowczych ustaleń,

iż w dacie kontroli tj. 18 lutego 2014 r. w lokalu przy [...] urządzał gry na automacie [...] bez numeru, bowiem zabrane w sprawie dowody nie pozwalają na takie ustalenia, zaś strona kwestionowała ww. okoliczność w odwołaniu,

5) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 127 O.p., które mogło mieść wpływ na wynik sprawy polegające na nierozpoznaniu przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] wszystkich zarzutów i twierdzeń podniesionych przez stronę w odwołaniu od decyzji organu I instancji i stwierdzenie przez organ II instancji iż strona nie kwestionowała uprawnień zatrzymanego urządzenia, podczas gdy strona w odwołaniu wskazywała, iż błędnie została uznana za urządzającego gry na danym automacie, co uszło uwadze organowi II instancji,

6) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 188 O.p. w zw. z art. 197 O.p. w zw.

z art. 199 O.p., które miało wpływ na wynik sprawy polegające na nieuwzględnieniu żądania strony o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony, oraz dowodu

z opinii laboratorium badawczego upoważnionego przez Ministra Finansów

i posiadającego akredytację Polskiego Centrum Akredytacji, mimo iż okoliczności, które mogłyby zostać stwierdzone ww. dowodami mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i nie zostały w sposób wystarczający stwierdzone innymi dowodami,

7) naruszenie przepisów postępowania tj. 233 § 2 O.p., które miało wpływ na wynik sprawy poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania oraz rozstrzygnięcie sprawy wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.

W uzasadnieniu przedstawił argumentację zgłoszonych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] u z n a ł, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] orzekającą o wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej w wysokości [...] zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Podstawę prawną działania organów stanowiły przepisy u.g.h., a istota sporu w niniejszej sprawie dotyczyła oceny prawidłowości postępowania dowodowego oraz oceny możliwości zastosowania przez organy przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., który stanowił podstawę wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej.

Na wstępie przypomnieć wypada, że zgodnie z art. 89 ust. 1 u.g.h. (w brzmieniu obowiązującym w dniu 18 lutego 2014 r.), karze pieniężnej podlega: urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry (pkt 1); urządzający gry na automatach poza kasynem gry (pkt 2); uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia (pkt 3). Stosownie z kolei do postanowień art. 89 ust. 2 u.g.h., wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa: w ust. 1 pkt 1 - wynosi 100 % przychodu uzyskanego z urządzanej gry; (pkt 1); w ust. 1 pkt 2 - wynosi [...] zł od każdego automatu (pkt 2); w ust. 1 pkt 3 - wynosi 100 % uzyskanej wygranej (pkt 3). Na podstawie przepisu art. 90 u.g.h. kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa (ust. 1). Karę pieniężną uiszcza się w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna (ust. 2). W myśl art. 91 u.g.h., do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy O.p. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.g.h., działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. W świetle zaś art. 14 ust. 1 u.g.h., urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gry.

Odnosząc się do tej kwestii wskazać trzeba na wstępie, że w związku

z rozbieżnościami na tle interpretacji art. 14 ust. 1 i 89 u.g.h., w kontekście ich technicznego charakteru, a w konsekwencji dopuszczalności stosowania kar administracyjnych za naruszenie zakazu urządzania gier hazardowych poza kasynami gry, Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 16 maja 2016 r. uchwałę w składzie siedmiu sędziów o sygn. akt II GPS 1/16 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl) o treści następującej:

1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych

(Dz. U. z 2015r., poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE L z 1998r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa

w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy.

2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry – podlega karze pieniężnej,

o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U z 2015r. poz. 612, ze zm.).

Treść podjętej uchwały usuwa dotychczasową rozbieżność orzecznictwa sądów administracyjnych w sprawach przypisywania podmiotom urządzającym gry hazardowe na automatach poza kasynami odpowiedzialność pieniężną a wyrażone uchwałą abstrakcyjną stanowisko jest wiążące dla sądów administracyjnych, zgodnie bowiem

z art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej zwanej: "p.p.s.a."), jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że z treści przytoczonego przepisu wynika moc ogólnie wiążąca uchwał, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (por. wyrok NSA z 26 listopada 2014 r., sygn. akt

II FSK 1474/14, CBOSA, literatura i orzecznictwo przywołane w Komentarzu do 264 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod red. R. Hausera

i M. Wierzbowskiego, Wydanie 3, Wydawnictwo CH. Beck, Warszawa 2015, str. 1075-1076.). Jeżeli więc skład sądzący w sprawie nie stwierdzi zasadności uruchomienia trybu przewidzianego w art. 269 p.p.s.a., to obowiązany jest respektować stanowisko wyrażone w uchwale składu poszerzonego Naczelnego Sądu Administracyjnego

(por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2015 r. o sygn. akt II OSK 1632/13). Oznacza to,

że skład sądu administracyjnego rozpoznający konkretną sprawę administracyjną nie jest uprawniony do samodzielnego przyjęcia wykładni przepisów prawa odmiennej od wykładni wyrażonej w treści sentencji uchwały NSA w granicach uzasadnionych treścią wniosku lub postanowienia.

W świetle przytoczonej wyżej, a wiążącej skład orzekający uchwały 7 sędziów NSA, zastosowana wobec skarżącego sankcja finansowa z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

w wysokości przewidzianej art. 89 ust 2 pkt 2 u.g.h., może być stosowana samodzielnie, tj. bez powiązania z przepisem technicznym art. 14 ust. 1 u.g.h., który w brzmieniu pierwotnym nie był poddany notyfikacji Komisji Europejskiej. Z uchwały wynika,

że jedynym faktem prawotwórczym wymagającym ustalenia dla zastosowania wyżej wymienionej sankcji, jest okoliczność "urządzania gier na automatach poza kasynem".

W świetle omawianej uchwały dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. oraz stosowalności tego przepisu w sprawach o nałożenie kary pieniężnej nie ma również znaczenia techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 u.g.h. oraz okoliczność nieprzekazania projektu tego przepisu Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 8 ust. 1 tej dyrektywy. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę na podkreślenie zasługuje ten fragment rozważań NSA gdzie stwierdza się, że fakt uznania art. 14 ust. 1 u.g.h., za przepis techniczny, nie oznacza, że bezskuteczność tego przepisu – w znaczeniu nadawanym w orzecznictwie europejskim przepisom technicznym, których projekty nie zostały notyfikowane – realizuje się w wymiarze bliskim utracie jego mocy powszechnie obowiązującej, a przez to w swoistego rodzaju generalnym uwolnieniu (poluzowaniu) zasad prowadzenia działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier na automatach z konsekwencją w postaci generalnej niestosowalności art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., penalizującego urządzanie gier na automatach w sposób niezgodny z prawem oraz redukowania istotnych funkcji tego przepisu. Zdaniem NSA nie jest więc tak, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., pozostaje w tego rodzaju (funkcjonalnym) związku z technicznym przepisem art. 14 u.g.h., który zawsze i bezwarunkowo – a więc, bez względu na elementy i okoliczności konkretnych stanów faktycznych – uzasadnia odmowę jego zastosowania, jako podstawy nałożenia kary pieniężnej, ilekroć podmiot urządzający gry na automatach czyni to poza kasynem gry.

Zaznaczyć też należy, że Trybunał Konstytucyjny w swoim wyroku z

21 października 2015 r., sygn. akt P 32/12, orzekł, m.in. że art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r.

poz. 612 i 1201) w zakresie, w jakim zezwalają na wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej, skazanej uprzednio prawomocnym wyrokiem na karę grzywny za wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2013 r. poz. 186, ze zm.), są zgodne z wywodzoną z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa. TK wyjaśnił, że kara określona w art. 89 u.g.h. ma wszystkie cechy charakteryzujące administracyjną karę pieniężną. Jest ona bowiem: a) wymierzana za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, a zatem za naruszenie nakazu ustawowego urządzania gier na automatach wyłącznie

w kasynach gry (art. 14 ust. 1 u.g.h.); wystarczy więc stwierdzenie naruszenia obowiązku przewidzianego w art. 14 ust. 1 u.g.h., b) podmiotowym warunkiem odpowiedzialności za naruszenie wskazanego obowiązku nie jest wina indywidualna, nie jest zatem konieczne ustalenie winy sprawcy, c) stylizacja kwestionowanego przepisu i art. 90 ust. 1 u.g.h. nakazuje przyjąć, że wymierzenie kary pieniężnej jest obowiązkiem naczelnika urzędu celnego, a zatem jest obligatoryjne, d) kara ta jest wymierzana w stałej wysokości [...] zł od każdego automatu, a zatem organ wymierzający karę pieniężną nie ma kompetencji do ustalenia wysokości kary, stosownie do własnej oceny stopnia szkodliwości naruszenia lub cech osobistych sprawcy. W rezultacie, odnośnej administracyjnej karze pieniężnej nie można przypisać cech i funkcji właściwych karom penalnym, czyli że kara pieniężna, o której mowa

w art. 89 u.g.h., nie jest karą w rozumieniu prawa karnego, nie jest formą odpowiedzialności karnej w znaczeniu przyjętym w art. 42 Konstytucji. TK stwierdził również, że celem omawianej kary pieniężnej nie jest odpłata za popełniony czyn, co charakteryzuje sankcje karne, ale przede wszystkim restytucja niepobranych należności i podatku od gier, a także prewencja. Kara pieniężna jest więc reakcją ustawodawcy na fakt czerpania zysków z nielegalnego urządzania gier hazardowych przez podmioty nieodprowadzające z tego tytułu podatku od gier, należności i opłat.

Również NSA w omówionej uchwale podkreślił, że regulacja prawna zawarta

w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., nie służy czystej represji, co mogłoby podważać zasadność stanowiska o braku jej samoistnego charakteru w relacji do art. 14 ust. 1 u.g.h.

W ocenie NSA przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., nie penalizuje bowiem, jako przepis sankcjonujący, naruszenia określonych w art. 14 ust. 1 u.g.h. zasad urządzania gier na automatach w takim wymiarze i w takim zakresie, który można i należałoby wiązać

z funkcją represyjną. W świetle wiążących w niniejszej sprawie rozważań NSA zawartych w uchwale składu siedmiu sędziów tego sądu z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, za bezzasadne należało zatem uznać podniesione w skardze zarzuty bezpodstawnego wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej mimo braku notyfikacji projektów u.g.h.

Prezentowany w cyt. powyżej uchwale pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdził również TSUE w wyroku z dnia 13 października 2016 r.

w sprawie o sygn. C-303/15 stwierdzając, że "art. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego w brzmieniu zmienionym na mocy dyrektywy 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998r. należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy, taki jak ten będący przedmiotem postępowania głównego, nie wchodzi w zakres pojęcia "przepisów technicznych" w rozumieniu tej dyrektywy, podlegających obowiązkowi zgłoszenia na podstawie art. 8 ust. 1 tej samej dyrektywy, którego naruszenie jest poddane sankcji w postaci braku możliwości stosowania takiego przepisu". Treść powyższego rozstrzygnięcia TSUE nie podważyła zatem argumentacji przytoczonej w uzasadnieniu cyt. powyżej uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia

16 maja 2016 r., sygn. II GPS 1/16, a wręcz przeciwnie, potwierdza trafność prezentowanego w uchwale NSA stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] w pełni podziela wyżej przedstawioną argumentację Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznając zarzuty skargi, w tym zarzut naruszenia art. 120 O.p. (zasada legalizmu) za nieuzasadnione.

Reasumując, za prawidłową uznać należało, dokonaną przez organy obu instancji, kwalifikację czynu popełnionego przez skarżącego do art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. (urządzanie gier na automacie poza kasynem gry) i w rezultacie wymierzenie skarżącemu kary w wysokości ustalonej zgodnie z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. (to jest [...] zł).

Jak to już wyżej wskazywano, dla zastosowania tych przepisów wystarczające jest stwierdzenie zaistnienia po pierwsze, że urządzana gra jest grą w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h., t.j. jest grą na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Po drugie, że gra jest urządzana poza kasynem gry. Po trzecie warunkiem nałożenia kary pieniężnej określonej w tym przepisie jest spełnienie przesłanki podmiotowej. Według zaś art. 2 ust. 5 u.g.h., grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych,

w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Wygraną rzeczową w grze na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze (art. 2 ust. 4 u.g.h.).

W rozpoznawanej sprawie organy wykazały, że przesłanki te zostały spełnione, co wynika z materiałów dokumentujących przebieg kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych (w tym eksperymentu procesowego), opinii biegłego sądowego dotyczącej zatrzymanych automatów. Z zebranych dowodów wynikało, że gracz nie był w stanie przewidzieć rezultatu przeprowadzonej gry, jak również nie miał wpływu na odpowiednie ustawienie bębnów. Zatem rezultat gry był nieprzewidywalny dla grającego, a tym samym gry miały charakter losowy, zawierając jednocześnie element losowości. W zaskarżonej decyzji organ – zdaniem sądu - dokonał właściwej analizy, czy gry urządzane na skontrolowanych urządzeniach zawierały elementy losowe, czy też posiadały charakter losowy. Tym samym, należy zgodzić się z organem, że gry na przedmiotowym automacie wypełniły definicję gier na automatach w rozumieniu u.g.h. Nie budzi także zastrzeżeń sądu twierdzenie organów obu instancji, że ujawnione

w lokalu urządzenia były automatami do gier hazardowych w rozumieniu art. 2 ust. 3-5 u.g.h., gdyż cechuje je cel komercyjny, gry mają charakter losowy, a automat umożliwia bezpośrednią wypłatę wygranych lub rozpoczęcie nowej gry za punkty uzyskane tytułem wygranej w poprzedniej grze. Zdaniem sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy organy celne prawidłowo również oceniły, że skarżący urządzał gry na ujawnionych w lokalu automatach, gdyż to on był ich dysponentem.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów postawionych w skardze, sąd stwierdził, że są one nieuzasadnione.

W trakcie przeprowadzonych czynności kontrolnych, w celu ustalenia charakteru gier urządzanych na przedmiotowym automacie, funkcjonariusze urzędu celnego przeprowadzili eksperyment, który wykazał, że są to urządzenia elektroniczne, umożliwiające rozgrywanie gier o charakterze losowym i służą do celów komercyjnych. Warunkiem uruchomienia gry było bowiem zakredytowanie jej przez grającego gotówką, wynik gry miał charakter losowy i był niezależny od zręczności grającego.

Weryfikując prawidłowość poczynionych ustaleń faktycznych, w kontekście podniesionych w skardze zarzutów, sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania wartości dowodów, w oparciu o które organ przyjął ustalenia stanowiące podstawę zaskarżonych decyzji i stwierdził nadto, że zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do przyjęcia zakwestionowanych przez stronę ustaleń. Organy obu instancji były uprawnione do stwierdzenia, że w dacie kontroli, tj. 18 lutego 2014 r.

w lokalu przy ul. [...] gry na automacie [...] bez numeru urządzał [...]. Dlatego za niezasadne uznać należało podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 233 §2 O.p.

Zwrócenia uwagi wymaga, że w postępowaniu prowadzonym przez organy celne obowiązuje zasada otwartego katalogu środków dowodowych, dopuszczająca jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). Nie ma więc przeszkód do korzystania w tym postępowaniu również z dowodu w postaci eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych. Przepis art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 20 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. z 2015 r. poz. 990), w brzmieniu obowiązującym w dniu 18 lutego 2014 r., wyraźnie dopuszczał możliwość "przeprowadzenia w uzasadnionych przypadkach

w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie, gry na automacie o niskich wygranych lub gry na innym urządzeniu". Wartości dowodowej przeprowadzonego eksperymentu nie sposób co do zasady podważyć, choć tak jak wszystkie inne dowody, podlega on swobodnej ocenie, z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego (art. 191 O.p.) oraz zgodnie z zasadą zebrania pełnego materiału dowodowego i poddania go wszechstronnej ocenie (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.). Nie ma też podstaw do kwestionowania w rozpoznawanej sprawie wystąpienia "uzasadnionego przypadku", który zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy

o Służbie Celnej umożliwiał funkcjonariuszom celnym przeprowadzenie eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia gry na automacie. Samo stwierdzenie przez funkcjonariuszy celnych organizowania gier na automatach znajdujących się w lokalu niespełniającym ustawowych warunków urządzania gier hazardowych, w sytuacji gdy organizujący taką grę nie legitymował się stosownym zezwoleniem, dawało wystarczającą podstawę do przeprowadzenia eksperymentu, czyli do zbadania rodzaju urządzenia, jego funkcjonowania, a także ewentualnego wykorzystania do organizowania gier, o których mowa w art. 2 ust. 3 lub art. 2 ust. 5 u.g.h. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt III SA/Wr 545/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tego rodzaju sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.

Wymaga podkreślenia, że w zadaniach Służby Celnej mieściło się wykonywanie całościowej kontroli w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie

i prowadzenie gier hazardowych. Kontrola ta prowadzona była zgodnie z przepisami rozdziału 3 ustawy o Służbie Celnej (art. 30 ust. 2 pkt 3), a w jej ramach funkcjonariusze celni byli uprawnieni do podjęcia określonych czynności, w tym na podstawie art. 32

ust. 1 pkt 13 tej ustawy, do przeprowadzenia eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2015 r., II GSK 183/14, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, jak wskazywano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, ukaranie podmiotu prowadzącego gry na automatach poza kasynem gry, wymaga przeprowadzenia postępowania, w którym organy celne samodzielnie mogą i muszą ustalić ustawowe przesłanki nałożenia takiej kary. W tym zakresie mogą korzystać z wszelkich środków dowodowych, a ich ustalenia są samodzielne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1788/15, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle przepisów art. 2 ust. 6 i ust. 7 u.g.h. minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w art. 2 ust. 1-5 u.g.h. są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 7 u.g.h. do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 6, należy załączyć opis planowanego albo realizowanego przedsięwzięcia, zawierający w szczególności zasady jego urządzania, przewidywane nagrody, sposób wyłaniania zwycięzców oraz, w przypadku gry na automatach, badanie techniczne danego automatu, przeprowadzone przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zażądać przedłożenia takich dokumentów przez stronę także w postępowaniu prowadzonym z urzędu.

Procedurę wskazaną w tych przepisach wykorzystuje strona, przede wszystkim w sytuacji, kiedy dopiero zamierza podjąć wspomniane przedsięwzięcie i chce mieć pewność, co do jego charakteru, a co za tym idzie posiadać wiedzę, czy będzie ono podlegać uregulowaniom u.g.h.. Dlatego do wniosku należy dołączyć badanie techniczne automatu przeprowadzone przez uprawnioną jednostkę badającą. Natomiast w sytuacji, jak to ma miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, gdy bez zwracania się o rozstrzygnięcie do Ministra Finansów i bez zwracania się o opinię do uprawnionej jednostki badającej, Skarżąca podjęła działalność w postaci gier na automatach, należy uznać, że wskazany powyżej etap wstępnych ustaleń charakteru gry świadomie pominął. W takiej sytuacji musi liczyć się z tym, że w przypadku zakwestionowania gry przez organy celne, dalsze postępowanie będzie toczyć się na podstawie przepisów o postępowaniu dowodowym według O.p., która ma zastosowanie w sprawach gier hazardowych (art. 8 u.g.h.).

W związku z tym, za uzasadnione uznać należy twierdzenie, że prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h., właściwy organ jest uprawniony do czynienia ustaleń odnośnie charakteru danej gry.

W świetle powyższych argumentów brak jest podstaw, aby twierdzić, że istnieje potrzeba - wręcz obowiązek - rozstrzygania w odrębnym trybie przewidzianym w art. 2 ust. 6 u.g.h., czy gra jest grą na automatach w rozumieniu u.g.h., co oznacza, że w toku postępowania o nałożenie kary pieniężnej, organ administracji celnej - aby zastosować sankcję wynikającą z u.g.h. - nie był zobligowany dysponować rozstrzygnięciem Ministra Finansów wydanym na podstawie art. 2 ust. 6 u.g.h., a brak tego rozstrzygnięcia nie stanowi o naruszeniu wymienionego przepisu.

Prawidłowo organy obu instancji wskazały na umowę najmu jako podstawę ustalenia, że skarżący był dysponentem prawnym przedmiotowego automatu. Wbrew twierdzeniom skargi należy zwrócić uwagę, że dane zawarte w znajdujących się aktach sprawy dokumentach, tj.: umowie najmu nr [...] i protokole zdawczo-odbiorczym automatu do gry nr 191 z dnia 12 lutego 2014 r. podpisanym przez [...] prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...], potwierdzają, że znajdujący się w dniu 18 lutego 2014 r. w lokalu [...] automat do gier został w dniu 12 lutego 2014 r. umiejscowiony w ww. lokalu na podstawie umowy najmu zawartej pomiędzy [...]Oceny tej nie zmienia podniesiona w odwołaniu i skardze okoliczność braku daty sporządzenia przedmiotowej umowy (nr [..]), ponieważ całokształt przedstawionych wyżej okoliczności potwierdza, że skarżący umieścił przedmiotowy automat w lokalu [...] i był urządzającym grę w dniu kontroli, tj. w dniu 18 lutego 2014 r.

W ocenie sądu zarzuty kwestionujące prawidłowość przeprowadzonego postępowania dowodowego nie zasługują na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie organy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Dokonanej ocenie zebranego materiału dowodowego nie sposób zarzucić dowolności. Organy oceniły wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych. Wyciągnięte w sprawie wnioski są logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Zaskarżona decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Poszczególne dowody poddano szczegółowej analizie i ocenie, dowody zostały także ocenione we wzajemnej łączności. Postępowanie podatkowe w pełni odpowiada wymogom wynikającymi z art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 i art. 191 O.p.

Podsumowując powyższe rozważania, stwierdzić zatem należy, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu, a co za tym idzie brak było podstaw do ich wzruszenia i wyeliminowania z obrotu prawnego. W niniejszej sprawie nie zaistniały jakiekolwiek podstawy do odmowy zastosowania

w stosunku do Skarżącej art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h., co oznacza,

że wymierzenie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w wysokości określonej na podstawie art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. było uzasadnione.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono

o oddaleniu skargi.