Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 7/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: umorzono postępowanie sądowe
Powołane przepisy: journal: M.P. 1986 nr 10 poz 68
law: Zarządzenie Ministra Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 31 stycznia 1986 r. w sprawie nadania statutu zrzeszeniu Polski Związek Łowiecki
article: art. 190 P.p.s.a., art. 200 i art. 205 par. 1 i 2 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
journal: Dz.U. 2011 nr 6 poz 18
law: Ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami  administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2013 poz 490
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez  Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 marca 2017 r. sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Komendanta Straży Gminnej w W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania do udzielenia informacji publicznej, II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Gminy W. na rzecz skarżącego P. K. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. W dniu 7 maja 2014 r. P.K. (zwany dalej: " ") zwrócił się

do Straży Gminnej o udostępnienie informacji publicznej w postaci protokołu uzgodnienia czasu i miejsca wykorzystania przez Straż urządzenia rejestrującego typu [...] r. Informacja miała zostać udzielona w formie pliku PDF/Skan i przesłana pocztą elektroniczną na wskazany adres.

2. W związku z brakiem odpowiedzi Organu, Skarżący w dniu 28 maja 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Organu, domagając się zobowiązania Komendanta Straży Gminnej do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

3. WSA po rozpoznaniu skargi na bezczynność Komendanta Straży Gminnej , uznał, że jest ona niezasadna. Stwierdził, że kwestią bezsporną jest to, że informacja, której udostępnienia domagał się P.K., jest informacją publiczną, a Komendant jest organem zobowiązanym do jej udzielenia. Sąd wskazał, że Gmina w BIP zawarła wszystkie informacje dotyczące jednostek organizacyjnych, w tym Straży Gminnej, zamieszczając adres strony internetowej tej formacji. Zauważono, że na stronie internetowej Straży znajduje się informacja dotycząca fotoradaru, z której wynika jaki jest harmonogram uzgodnienia czasu i miejsc pomiaru na rok 2014 w rozbiciu na poszczególne miesiące. Po otwarciu poszczególnych stron widoczna jest informacja, o której była mowa we wniosku. Zdaniem Sądu umieszczenie informacji publicznej w BIP wyłącza obowiązek ponownego jej udostępnienia na wniosek zainteresowanego, a Organ nie miał obowiązku dokonywania wydruków z BIP i przesyłania ich wnioskodawcy w sytuacji, gdy informacja była udostępniona w BIP. Udzielenie informacji przez Straż po otrzymaniu skargi na bezczynność – w ocenie Sądu - nie stanowiło przesłanki do umorzenia postępowania, ale do oddalenia skargi z uwagi na wcześniejsze umieszczenie informacji publicznej w BIP.

4. Skarżący wniósł skargę kasacyjną, żądając uchylenia wyroku WSA

i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania.

5. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Straży Gminnej wniósł

o jej oddalenie, podnosząc, że zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu.

6. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 696/15 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu (pkt 1) oraz zasądził od Komendanta Straży Gminnej na rzecz Skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (pkt 2). W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego należało uznać za słuszne. Sąd I instancji błędnie uznał, że umieszczenie informacji na stronie internetowej podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej jest tożsame z umieszczeniem jej w Biuletynie Informacji Publicznej (dalej: BIP), a zatem odesłanie wnioskodawcy do informacji zamieszczonej na stronie internetowej posiada taki sam skutek jak odesłanie do informacji zamieszczonej w BIP.

Powołując się na brzmienie przepisów art. 8 ust. 1- 2, ust. 4, art. 9 ust. 1- 12 u.d.i.p. i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia

18 stycznia 2007 r. w sprawie Biuletynu Informacji Publicznej (Dz.U. Nr 10, poz. 68), NSA wskazał, że odesłanie wnioskodawcy do informacji zamieszczonej na stronie internetowej nie może być uznane za spełnienie obowiązku udostępnienia informacji. Tak więc w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej otrzymuje wniosek o jej udzielenie, a żądana informacja nie jest zamieszczona w BIP tylko na stronie internetowej, powinien jej udzielić w sposób wskazany we wniosku,

a nie przez odesłanie do strony internetowej.

Za uzasadniony NSA uznał również zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 4, pkt 8 i art. 149 § 1 p.p.s.a., ponieważ Sąd I instancji zaniechał stwierdzenia czy bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Powołując się na postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2626/12 i postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt

I OSK 1143/13, NSA stwierdził, że nawet jeśli podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na skutek swoich działań podjętych po wniesieniu skargi przestał być bezczynny, sąd jest zobowiązany do kontroli, czy mimo podjętych przez organ działań istniejąca w dniu wniesienia skargi bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa.

NSA zauważył, że zarzuty skargi kasacyjnej związane z ustaleniem stanu faktycznego nie są zasadne. Stan faktyczny sprawy nie budził wątpliwości, natomiast błędem WSA było zastosowanie przepisów prawa procesowego

i materialnego w zakresie rozstrzygnięcia sprawy. Zarzut naruszenia

art. 141 § 4 p.p.s.a. był chybiony. Sąd I instancji zastosował się w pełni do dyspozycji tego przepisu, gdyż uzasadnienie wyroku zawierało wszystkie przewidziane w tej normie elementy. Konkluzja uzasadnienia i sposób zastosowania przepisów był nieprawidłowy, co jednak nie oznaczało, że uzasadnienie było lakoniczne i ogólnikowe.

7. W piśmie z dnia 24 stycznia 2017 r. Gmina reprezentowana przez Wójta Gminy zwróciła się do Sądu o umorzenie postępowania w sprawie, orzeczenie, że bezczynność Organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz

o niewymierzanie Organowi grzywny. Uzasadniając złożone wnioski, Organ wskazał m.in., że uchwałą Rady Gminy z dnia 29 września 2015 r., Nr XII/55/2015 postanowiono o likwidacji z dniem 31 grudnia 2015 r. Straży Gminnej Gminy .

W tej sytuacji postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe, albowiem organ administracji, którego sprawa dotyczyła został zlikwidowany i nie istnieje.

Organ dodał, że umorzenie postępowania powinno nastąpić także ze względu

na fakt, że po wniesieniu skargi, a przed wydaniem wyroku, Organ przekazał Skarżącemu żądane informacje.

Powołując się na stanowisko doktryny i sądów, Organ wskazał,

że niedochowanie przez Organy terminów należy uznać za naruszenie przepisów, jednakże nie są to uchybienia rażące. Dodał, że działanie Komendanta spowodowane było wadliwym rozumieniem zasad udostępniania informacji publicznej, a po wniesieniu skargi spowodowało niezwłocznie przekazanie skarżącemu informacji, o które wnosił. Zachowanie Komendanta nie nosiło więc cech lekceważenia Skarżącego, czy celowego przedłużania postępowania.

W ocenie Organu w takiej sytuacji nie zachodzą też podstawy do wymierzenia Organowi grzywny, także ze względu na to, iż Organ już nie istnieje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu.

8. Na wstępie zaznaczyć należy, że na mocy art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – zwanej dalej: "p.p.s.a.") sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

9. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że w rozpoznawanej sprawie skargę należało uwzględnić, pomimo że w dniu orzekania podmiot zobowiązany

nie pozostawał już w bezczynności, co miało wpływ na podjęte przez Sąd rozstrzygnięcie.

10. Poza sporem jest kwestia dotycząca tego, że informacja, której domagał się Skarżący jest informacją publiczną, do której udzielenia był zobowiązany Komendant Straży Gminnej .

11. Stosownie do art. 8 ust. 1 u.d.i.p. tworzy się urzędowy publikator teleinformatyczny - Biuletyn Informacji Publicznej - w celu powszechnego udostępniania informacji publicznej, w postaci ujednoliconego systemu stron w sieci teleinformatycznej, zwany dalej "Biuletynem Informacji Publicznej". Zgodnie

z art. 8 ust. 2 u.d.i.p. informacje publiczne są udostępniane w Biuletynie Informacji Publicznej przez podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2.

W myśl art. 8 ust. 4 u.d.i.p. podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2,

są obowiązane do udostępniania w Biuletynie Informacji Publicznej informacji dotyczących sposobu dostępu do informacji publicznych będących w ich posiadaniu

i nieudostępnionych w Biuletynie Informacji Publicznej.

Na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej i organy samorządów gospodarczych i zawodowych.

W świetle art. 9 ust. 1 u.d.i.p. minister właściwy do spraw informatyzacji tworzy stronę główną Biuletynu Informacji Publicznej:

1) zawierającą wykaz podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2, wraz

z odnośnikami umożliwiającymi połączenie z ich stronami,

2) zapewniającą dostęp do informacji publicznej oraz możliwość jej przeszukiwania w systemie, o którym mowa w ust. 4a.

Zgodnie z art. 9 ust. 5 pkt 1 lit. a i lit. b u.d.i.p. minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia szczegółowe wymagania dotyczące układu ujednoliconego systemu stron Biuletynu Informacji Publicznej, w szczególności:

a) strukturę strony głównej, o której mowa w ust. 1,

b) standardy struktury stron, o których mowa w ust. 2,

10. Z przytoczonej regulacji prawnej wynika, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r. nr 112, poz. 1764 ze zm. – zwana dalej: "u.d.i.p.") określa trzy tryby udostępnienia informacji publicznej, tj. z urzędu, na wniosek oraz dostęp do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z wyborów powszechnych. Podstawowym trybem udostępnienia informacji jest zamieszczanie ich w BIP. Z cytowanych przepisów wynika, że podmioty zobowiązane do udzielenia informacji publicznej, zgodnie z art. 8 ust. 1 - 2 u.d.i.p., są zobowiązane do utworzenia BIP, który jest urzędowym publikatorem, a zamieszczone w nim informacje powinny odpowiadać minimalnym standardom określonym w art. 8 ust. 4 u.d.i.p. Standardy te powinny zabezpieczać prawdziwość i rzetelność informacji zawartych w BIP, co czyni się poprzez wyraźnie wskazanie osób, które odpowiadają za wytworzenie i treść wprowadzonej informacji oraz wskazanie czasu, w którym dana informacja została zamieszczona w BIP (art. 8 ust. 6 pkt 2 – 4 u.d.i.p.). Z art. 9 ust. 1 - 2 i ust. 5 u.d.i.p. wynika, że BIP powinien być ujednolicony zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw informatyzacji, tj. rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie Biuletynu Informacji Publicznej (Dz.U. nr 10, poz. 68).

Cechy te sprawiają, że BIP powinien stanowić podstawowe i pewne źródło informacji publicznej. Podmiot zainteresowany otrzymaniem informacji, znajdując ją w BIP, posiada pewność co do tego, że zamieszczona w nim informacja jest prawdziwa i aktualna. Dlatego też zamieszczenie informacji publicznej w BIP zwalnia podmiot zobowiązany od konieczności udzielenia jej na wniosek. W takiej sytuacji wystarczy tylko odesłanie wnioskodawcy do właściwego BIP (por. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 547/14).

Nie można tego jednak utożsamiać z zamieszczeniem informacji na stronie internetowej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej dopuszcza w art. 11 u.d.i.p. udostępnienie informacji w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych lub poprzez przez zainstalowane w miejscach ogólnie dostępnych urządzeń umożliwiających zapoznanie się z tą informacją, a więc przy obecnym rozwoju techniki za takie udostępnienie można uznać udostępnienie informacji na stronie internetowej podmiotu zobowiązanego. Udostępnienie informacji w sposób określony w art. 11 u.d.i.p. posiada jednak tylko charakter uzupełniający − a nie zastępczy − w stosunku do umieszczenia jej w Biuletynie, ponieważ strony internetowe nie odpowiadają standardom zakreślonym dla BIP. Dlatego też odesłanie wnioskodawcy do informacji zamieszczonej na stronie internetowej nie może być uznane za spełnienie obowiązku udostępnienia informacji. W sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej otrzymuje wniosek o jej udzielenie, a żądana informacja nie jest zamieszczona w BIP tylko na stronie internetowej, powinien jej udzielić w sposób wskazany we wniosku, a nie przez odesłanie do strony internetowej.

Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że skoro Organ udzielił informacji publicznej w poprawnej formie

po wniesieniu skargi, to w dniu orzekania nie istnieje już podstawa do zobowiązania Komendanta do wydania aktu. W związku z tym - zgodnie z art. 149 § 1 zd. 1 p.p.s.a. - niniejsze postępowanie w tym zakresie należało umorzyć na mocy art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jako bezprzedmiotowe (zob. uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008 r.,

I OPS 6/08, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

13. Mając na uwadze zmianę art. 149 § 1 p.p.s.a. dokonaną ustawami: z dnia

3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 r. nr 6, poz. 18), z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz.U. z 2016 r. poz. 1169) oraz z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 76, poz. 409) wskazać należy, że w sprawach z zakresu informacji publicznej wydanie decyzji przez organ administracyjny w toku postępowania sądowego, a po wniesieniu skargi, nie zwalania sądu z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie stwierdzenia czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualne wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu. Sąd w takiej sytuacji powinien wydawać wyrok, w którym umarza postępowanie w części dotyczącej bezczynności i orzec o tym, czy bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (por. wyroki: WSA z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt II SAB/Bd 11/14, WSA z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt II SAB/Łd 140/13, WSA z dnia 8 marca 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 482/12).

W postanowieniu NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2626/12 wskazano, że "przepis art. 149 p.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Użycie w zdaniu drugim § 1 art. 149 p.p.s.a. wyrazu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie z analizy tego przepisu, w kontekście przepisu art. 417¹ § 3 k.c., wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać

na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. Należy przyjąć, iż wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a."

Oznacza to, że "wydanie, w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi, przez organ administracyjny decyzji nie zwalnia wojewódzkiego sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a.) oraz w zakresie wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu" (postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 1143/13). Tym samym, nawet jeśli podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na skutek swoich działań podjętych po wniesieniu skargi przestał być bezczynny, sąd jest zobowiązany do kontroli, czy mimo podjętych przez organ działań istniejąca w dniu wniesienia skargi bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa.

Zatem wskazać należy, że stosownie do brzmienia art. 13 ust.1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (...). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).

W rozpoznawanej sprawie Organ udzielając w dniu 4 czerwca 2014 r. odpowiedzi na wniosek z dnia 7 maja 2014 r., bez wątpienia nie zachował ustawowego terminu do udzielenie informacji publicznej. Przy czym zauważyć należy, że Organ nie powiadomił Skarżącego o powodach opóźnienia, jak również nie podał terminu, w którym udzieli informacji. Wobec powyższego nie budzi wątpliwości, że Komendant, jako podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, w dniu wniesienia skargi w niniejszej sprawie (27 maja 2014 r.), pozostawał w bezczynności.

W orzecznictwie wskazuje się, że pod pojęciem "rażącego naruszenia prawa",

w znaczeniu art. 149 § 1 p.p.s.a., należy rozumieć takie działania lub zaniechania organu prowadzącego postępowanie, które w sposób niewątpliwy i oczywisty pozostają w sprzeczności z obowiązkiem podejmowania czynności zmierzających bezpośrednio do załatwienia w terminie sprawy administracyjnej. Przewlekłość postępowania ma miejsce, jeżeli organ prowadzący postępowanie nie podejmuje czynności niezbędnych do załatwienia sprawy lub dokonuje czynności zbędnych (niepotrzebnych) do jej załatwienia, a więc wtedy gdy pozoruje swoją aktywność (wyrok WSA z dnia 16 listopada 2016 r., sygn. akt II SAB/Go 96/16). W wyroku z dnia 8 sierpnia 2016 r. WSA, sygn. akt IV SAB/Gl 128/16 stwierdził, że ocena charakteru naruszenia prawa powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić zarówno proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, jak i także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Oba orzeczenia dostępne na stronie internetowej: www. orzeczenia.nsa.gov.pl.

W ocenie Sądu w odniesieniu do bezczynność Organu w rozpoznaniu wniosku nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa. Podkreślić należy, że przy ocenie, czy stwierdzona bezczynność była rażąca, znaczenie będą miały okoliczności jakie spowodowały zwłokę organu, jego działania w toku rozpoznawania sprawy oraz stopień przekroczenia terminów (por. wyrok WSA z 19 listopada 1913 r., sygn. akt I SAB/Wa 415/13, dostępny orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie przekroczenie terminu nie było znaczne, bo wyniosło 28 dni. Samo przekroczenie ustawowego terminu nie jest wystarczająca przesłanką do stwierdzenia czy w rozpoznawanej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa. Musi być ono znaczne bądź też przejawiać się w braku reakcji organu na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Tymczasem Organ po złożeniu skargi, nie kwestionując swojego obowiązku w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na złożony wniosek, załatwił go. Nie można zatem przyjąć, że bezczynność organu była spowodowana lekceważeniem skarżącego, czy też celowym przedłużeniem postępowania. W związku z powyższym Sąd orzekł jak w punkcie 2. wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a.

14. Sąd orzekł o kosztach na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a.

w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 490). Sąd postanowił zasądzić zwrot kosztów od Organu pomimo likwidacji Straży Gminnej, z uwagi na to,

że Straż była jednostką organizacyjną Gminy , która będzie zobowiązana ponieść zasądzone koszty. Zdaniem Sądu Skarżący nie może ponosić kosztów sądowych z powodu likwidacji ww. Organu.