Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 63/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 185 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimierz Brzeziński po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "[...]" Sp. z o.o. w Warszawie na postanowienie o zwrocie kosztów postępowania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2005 r. sygn. akt V SA 4897/03 w sprawie ze skargi "[...]" Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 20 października 2003 r. sygn. akt [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i w tym zakresie przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zażaleniowego. U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2005 r. sygn. akt V SA 4897/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę Spółki "[...]" w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i zasądził kwotę 800,00 zł tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania. Uzasadniając rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania Sąd, powołując się na art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.), podał, że zasądzając częściowy zwrot kosztów zastępstwa procesowego uwzględniono okoliczność, że pełnomocnik - radca prawny - reprezentuje stronę w kilkudziesięciu sprawach o bardzo zbliżonym stanie faktycznym i prawnym, dlatego wynagrodzenie określono według stawek niższych aniżeli wynikają z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania Spółka "[...]" w Warszawie wniosła o zmianę tego rozstrzygnięcia i zasądzenie wynagrodzenia według stawki minimalnej, tj. kwoty 1.200,00 zł, oraz kosztów postępowania zażaleniowego. W zażaleniu Spółka podniosła zarzut naruszenia art. 200 P.p.s.a. przez przyjęcie, że przepis ten umożliwia orzeczenie o kosztach według stawki niższej aniżeli stawka minimalna, którą określa wskazane wyżej rozporządzenie. W konsekwencji wadliwie zastosowano w sprawie art. 205 § 2 i § 3 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 oraz § 6 powyższego rozporządzenia. W uzasadnieniu powyższego zarzutu podniesiono, że strona poniosła koszty wynagrodzenia pełnomocnika według stawek umownych, które określono na poziomie minimalnych stawek przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości. Obowiązujące przepisy, w razie uwzględnienia skargi w całości, nie pozwalają na zasądzenie zwrotu kosztów postępowania poniżej stawek minimalnych. Zasądzenie kosztów postępowania według stawek niższych niż minimalne byłoby możliwe tylko wówczas, gdyby takie stawki przewidywała umowa pomiędzy stroną i pełnomocnikiem. Podstawę prawną dla takiego porozumienia zawiera § 3 ust. 2 rozporządzenia i jest to jedyny przepis, który uzasadnia odstąpienie od stosowania stawek minimalnych. Odwołujący się powołał się także na upoważnienie ustawowe do wydania przez Ministra Sprawiedliwości rozporządzenia regulującego wysokość opłat za czynności radców prawnych, z którego wynikał obowiązek uwzględnienia rodzaju i zawiłości sprawy. Okoliczności powyższe zostały już zatem uwzględnione w wydanym rozporządzeniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Spółce [...]" należy się zwrot kosztów postępowania na podstawie art. 200 P.p.s.a, gdyż skarga Spółki została uwzględniona. Zwrot kosztów postępowania obejmuje wyłącznie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw. Do kosztów niezbędnych należy zaliczyć między innymi wynagrodzenie pełnomocnika. Wynagrodzenie to nie może być wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach, które to przepisy określają zasady ustalania wysokości należności podlegających zwrotowi (art. 205 § 2 i 3 P.p.s.a.). Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu określa między innymi wysokość opłat za czynności radców prawnych przed organami wymiaru sprawiedliwości oraz stawki minimalne opłat. Opłaty ustalane są w drodze umownej między radcą prawnym a klientem, przy czym zasadą jest, że zasądzeniu przez sąd podlegają opłaty nie wyższe niż stawki minimalne (§ 2 pkt 1 rozporządzenia). Opłaty stanowiące podstawę zasądzenia przez sąd kosztów zastępstwa prawnego jedynie wyjątkowo mogą być wyższe niż stawki minimalne (§ 2 pkt 2 rozporządzenia). Rozporządzenie ustanowiło także zasadę, że przy ustalaniu w umowie opłaty między pełnomocnikiem a mocodawcą bierze się pod uwagę rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz wymagany nakład pracy radcy prawnego (§ 3 pkt 1 rozporządzenia). Należy również podkreślić, że rozporządzenie nie wyklucza zawarcia z pełnomocnikiem umowy według stawek niższych niż minimalne, a nawet odstąpienie od ustalenia wynagrodzenia. Zgodnie z § 3 pkt 2 rozporządzenia szczególnie uzasadnione okoliczności, gdy przemawia za tym sytuacja materialna lub rodzinna klienta albo rodzaj sprawy, pozwalają na ustalenie opłaty niższej a nawet rezygnację z opłaty w całości. Powyższe okoliczności musiały stanowić podstawę dla porozumienia stron co do ustalenia opłaty. Okoliczności podmiotowe (sytuacja materialna i rodzinna) oraz przedmiotowe (rodzaj sprawy) są przesłankami podlegającymi zatem uwzględnieniu przez strony przy ustalaniu wynagrodzenia pełnomocnika. Te okoliczności musiały także zostać uwzględnione w umowie między Spółką "[...]" a reprezentującym Spółkę pełnomocnikiem. W zażaleniu podniesiono, że strona poniosła koszty wynagrodzenia pełnomocnika według stawek umownych, które określono na poziomie minimalnych stawek przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości. Sąd I instancji nie ustalił, by stawki opłaty za czynności pełnomocnika zostały uzgodnione poniżej stawek minimalnych. W tym stanie rzeczy brak było przesłanek przewidzianych w § 3 pkt 3 cytowanego rozporządzenia do zasądzenia kosztów postępowania w wysokości niższej aniżeli przewidują stawki minimalne. Nadzwyczajne okoliczności podmiotowe (sytuacja materialna i rodzinna) oraz przedmiotowe (rodzaj sprawy), o których mowa w § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, uzasadniają zasądzenie kosztów zastępstwa wynagrodzenia pełnomocnika poniżej stawek minimalnych tylko wówczas, gdy takie stawki zostały uzgodnione w umowie pomiędzy pełnomocnikiem a klientem. Kompetencja sądu do zasądzenia zwrotu wynagrodzenia poniżej stawek minimalnych na podstawie § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości dotyczy zatem wyłącznie tych sytuacji, w których pełnomocnik ustalił stawkę opłaty niższą niż stawka minimalna przewidziana w rozporządzeniu. Z tych względów na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 198 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.


UZASADNIENIE

P O S T A N O W I E N I E

Dnia 5 maja 2005 r.

Naczelny Sąd Administracyjny

w składzie:

Przewodniczący Sędzia NSA Kazimierz Brzeziński

po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2005 r.

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej

zażalenia "[...]" Sp. z o.o. w Warszawie

na postanowienie o zwrocie kosztów postępowania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

z dnia 20 stycznia 2005 r. sygn. akt V SA 4897/03

w sprawie ze skargi "[...]" Sp. z o.o. w Warszawie

na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie

z dnia 20 października 2003 r. sygn. akt [...]

w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe

postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i w tym zakresie przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zażaleniowego.

U Z A S A D N I E N I E

Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2005 r. sygn. akt V SA 4897/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę Spółki "[...]" w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i zasądził kwotę 800,00 zł tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania. Uzasadniając rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania Sąd, powołując się na art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.), podał, że zasądzając częściowy zwrot kosztów zastępstwa procesowego uwzględniono okoliczność, że pełnomocnik - radca prawny - reprezentuje stronę w kilkudziesięciu sprawach o bardzo zbliżonym stanie faktycznym i prawnym, dlatego wynagrodzenie określono według stawek niższych aniżeli wynikają z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania Spółka "[...]" w Warszawie wniosła o zmianę tego rozstrzygnięcia i zasądzenie wynagrodzenia według stawki minimalnej, tj. kwoty 1.200,00 zł, oraz kosztów postępowania zażaleniowego. W zażaleniu Spółka podniosła zarzut naruszenia art. 200 P.p.s.a. przez przyjęcie, że przepis ten umożliwia orzeczenie o kosztach według stawki niższej aniżeli stawka minimalna, którą określa wskazane wyżej rozporządzenie. W konsekwencji wadliwie zastosowano w sprawie art. 205 § 2 i § 3 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 oraz § 6 powyższego rozporządzenia. W uzasadnieniu powyższego zarzutu podniesiono, że strona poniosła koszty wynagrodzenia pełnomocnika według stawek umownych, które określono na poziomie minimalnych stawek przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości. Obowiązujące przepisy, w razie uwzględnienia skargi w całości, nie pozwalają na zasądzenie zwrotu kosztów postępowania poniżej stawek minimalnych. Zasądzenie kosztów postępowania według stawek niższych niż minimalne byłoby możliwe tylko wówczas, gdyby takie stawki przewidywała umowa pomiędzy stroną i pełnomocnikiem. Podstawę prawną dla takiego porozumienia zawiera § 3 ust. 2 rozporządzenia i jest to jedyny przepis, który uzasadnia odstąpienie od stosowania stawek minimalnych. Odwołujący się powołał się także na upoważnienie ustawowe do wydania przez Ministra Sprawiedliwości rozporządzenia regulującego wysokość opłat za czynności radców prawnych, z którego wynikał obowiązek uwzględnienia rodzaju i zawiłości sprawy. Okoliczności powyższe zostały już zatem uwzględnione w wydanym rozporządzeniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Spółce [...]" należy się zwrot kosztów postępowania na podstawie art. 200 P.p.s.a, gdyż skarga Spółki została uwzględniona. Zwrot kosztów postępowania obejmuje wyłącznie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw. Do kosztów niezbędnych należy zaliczyć między innymi wynagrodzenie pełnomocnika. Wynagrodzenie to nie może być wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach, które to przepisy określają zasady ustalania wysokości należności podlegających zwrotowi (art. 205 § 2 i 3 P.p.s.a.). Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu określa między innymi wysokość opłat za czynności radców prawnych przed organami wymiaru sprawiedliwości oraz stawki minimalne opłat. Opłaty ustalane są w drodze umownej między radcą prawnym a klientem, przy czym zasadą jest, że zasądzeniu przez sąd podlegają opłaty nie wyższe niż stawki minimalne (§ 2 pkt 1 rozporządzenia). Opłaty stanowiące podstawę zasądzenia przez sąd kosztów zastępstwa prawnego jedynie wyjątkowo mogą być wyższe niż stawki minimalne (§ 2 pkt 2 rozporządzenia). Rozporządzenie ustanowiło także zasadę, że przy ustalaniu w umowie opłaty między pełnomocnikiem a mocodawcą bierze się pod uwagę rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz wymagany nakład pracy radcy prawnego (§ 3 pkt 1 rozporządzenia). Należy również podkreślić, że rozporządzenie nie wyklucza zawarcia z pełnomocnikiem umowy według stawek niższych niż minimalne, a nawet odstąpienie od ustalenia wynagrodzenia. Zgodnie z § 3 pkt 2 rozporządzenia szczególnie uzasadnione okoliczności, gdy przemawia za tym sytuacja materialna lub rodzinna klienta albo rodzaj sprawy, pozwalają na ustalenie opłaty niższej a nawet rezygnację z opłaty w całości. Powyższe okoliczności musiały stanowić podstawę dla porozumienia stron co do ustalenia opłaty. Okoliczności podmiotowe (sytuacja materialna i rodzinna) oraz przedmiotowe (rodzaj sprawy) są przesłankami podlegającymi zatem uwzględnieniu przez strony przy ustalaniu wynagrodzenia pełnomocnika. Te okoliczności musiały także zostać uwzględnione w umowie między Spółką "[...]" a reprezentującym Spółkę pełnomocnikiem. W zażaleniu podniesiono, że strona poniosła koszty wynagrodzenia pełnomocnika według stawek umownych, które określono na poziomie minimalnych stawek przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości. Sąd I instancji nie ustalił, by stawki opłaty za czynności pełnomocnika zostały uzgodnione poniżej stawek minimalnych. W tym stanie rzeczy brak było przesłanek przewidzianych w § 3 pkt 3 cytowanego rozporządzenia do zasądzenia kosztów postępowania w wysokości niższej aniżeli przewidują stawki minimalne. Nadzwyczajne okoliczności podmiotowe (sytuacja materialna i rodzinna) oraz przedmiotowe (rodzaj sprawy), o których mowa w § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, uzasadniają zasądzenie kosztów zastępstwa wynagrodzenia pełnomocnika poniżej stawek minimalnych tylko wówczas, gdy takie stawki zostały uzgodnione w umowie pomiędzy pełnomocnikiem a klientem. Kompetencja sądu do zasądzenia zwrotu wynagrodzenia poniżej stawek minimalnych na podstawie § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości dotyczy zatem wyłącznie tych sytuacji, w których pełnomocnik ustalił stawkę opłaty niższą niż stawka minimalna przewidziana w rozporządzeniu.

Z tych względów na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 198 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.