Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 712/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1, art. 180, art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stefan Babiarz, , , po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II Izby Finansowej zażalenia J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 sierpnia 2005 r., sygn. akt I SA/Gl 396/05 w zakresie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] grudnia 2004 r., Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a: odrzucić zażalenie


UZASADNIENIE

II FZ 712/05

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2005 r., sygn. akt I SA/Gl 396/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił sprzeciw strony skarżącej od postanowienia referendarza sądowego z dnia 8 czerwca 2005 r. w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] grudnia 2004 r., Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w dniu 8 czerwca 2005 r. referendarz sądowy wydał postanowienie w przedmiocie prawa pomocy z wniosku J. G., którym zwolnił skarżącą od kosztów sądowych w całości i jednocześnie oddalił wniosek o ustanowienie radcy prawnego. Odpis tego orzeczenia uznano za doręczony stronie skarżącej w dniu 22 czerwca 2005 r. Pismem z dnia 29 czerwca 2005 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) J. G. wniosła sprzeciw od w/w orzeczenia, wnosząc o jego zmianę poprzez ustanowienie dla skarżącej radcy prawnego.

Zarządzeniem z dnia 5 lipca 2005 r. Sąd wezwał skarżącą do usunięcia braku formalnego sprzeciwu przez jego podpisanie. Wezwanie przesłane na adres skarżącej, wskutek jej nieobecności awizowano w dniu 11 lipca 2005 r. i po raz drugi w dniu 19 lipca 2005 r. W konsekwencji przesyłkę sądową odebrano w dniu 20 lipca 2005 r. Przy piśmie z dnia 27 lipca 2005 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) nadesłano do sądu sprzeciw od wskazanego na wstępie postanowienia podpisany przez skarżącą.

Sąd zważył, że przepis art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.) przewiduje trzy przypadki uchybień przy wnoszeniu sprzeciwu od postanowień lub zarządzeń referendarza sądowego, które skutkują jego odrzuceniem. Stanowią je: wniesienie sprzeciwu po upływie siedmiodniowego terminu od dnia doręczenia orzeczenia, wniesienie sprzeciwu nie zawierającego uzasadnienia sporządzonego przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego i w końcu nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych. W myśl art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony, w tym kwalifikowane - jakim jest sprzeciw, powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Z tych względów wezwano w tej sprawie do usunięcia braku formalnego sprzeciwu, działając w oparciu o przywołane wyżej przepisy. Zasadą jest, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 do 72 p.p.s.a., pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 p.p.s.a.). W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu.

W niniejszej sprawie doręczenie przesyłki zawierającej wezwanie sądu nastąpiło z dniem 18 lipca 2005 r. Z tych względów termin do usunięcia braku formalnego sprzeciwu upłynął w tej sprawie w dniu 25 lipca 2005 r. Przesłanie zatem podpisanego sprzeciwu w dniu 27 lipca 2005 r. Sąd uznał za czynność spóźnioną i jako taką - bezskuteczną (art. 85 p.p.s.a.).

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego zmianę przez rozpoznanie sprzeciwu strony od postanowienia z dnia 8 czerwca 2005 r. w części dotyczącej oddalenia wniosku o ustanowienie radcy prawnego. Stwierdziła, że Sąd dopuścił się naruszenia przepisu art. 65 p.p.s.a., gdyż dokonał doręczenia przez pocztę, a wezwanie zostało doręczone stronie dnia 20 lipca 2005 r. strona odpowiedziała zgodnie z załączonym pouczeniem w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania Sądu.

Strona wskazała, że zgodnie z art. 65 § 2 p.p.s.a. do doręczania pism w postępowaniu sądowym przez pocztę stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym W tym postępowaniu stosuje się podwójne awizo, czyli trzyma się przesyłkę dla adresata przez 14 dni. Sąd nie zastosował przepisów o doręczaniu pisma w postępowaniu cywilnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jako niedopuszczalne należało odrzucić. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.) zażalenie przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a.

Jeżeli zatem ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego.

W niniejszej sprawie zażalenie dotyczy postanowienia o odrzuceniu sprzeciwu, na które ustawa nie przewiduje możliwości złożenia zażalenia. Samo błędne pouczenie Sądu o możliwości wniesienia zażalenia nie stworzyło skarżącemu prawa do zaskarżenia nie przewidzianego ustawą.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 w zw. z art. 180 i 197 § 2 p.p.s.a. należało zażalenie, jako niedopuszczalne, odrzucić.