Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 344/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 83 ust. 3, art. 88 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 151 poz 1220
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Grażyna Jeżewska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 września 2011 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej " [...]" w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie krzewów bez wymaganego zezwolenia 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 16 listopada 2010 r., nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu na rzecz [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] kwotę 374 (trzysta siedemdziesiąt cztery) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 30 marca 2010 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. zwanej dalej K.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w O. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta Opola z 16 listopada 2010 r., nr [...], wymierzającej karę administracyjną w wysokości 9346,68 zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 14 m² krzewów z gatunku ligustr pospolity, z terenu działki nr A. k.m. [...], położonej w O. przy ul. [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

Pismem z 21 kwietnia 2009 r. [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w O. (OSM "[...]") wystąpiła do Urzędu Miasta O. o wyrażenie zgody na wycięcie obumarłego żywopłotu z terenu nieruchomości położonej przy ul. [...] w O.. Do wniosku dołączyła kserokopię wypisu z rejestru gruntów na dzień 11 kwietnia 2004 r., z którego wynika, że właścicielem nieruchomości oznaczonej geodezyjnie działki nr A. położonej przy ul. [...] jest Gmina O., zaś użytkownikiem wieczystym jest OSM "[...]".

Na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu 25 maja 2009 r. organ pierwszej instancji zwrócił się do wnioskodawcy o złożenie dodatkowych wyjaśnień w sprawie. W odpowiedzi OSM "[...]" podała, że dokonała przesadzenia krzewów w 2008 r. w związku z planowaną w tym rejonie modernizacją linii kablowej niskiego napięcia oraz poszerzeniem chodnika, a ponieważ przesadzony żywopłot nie zachował żywotności, dlatego wystąpiła z wnioskiem z 21 kwietnia 2009 r. o zezwolenie na jego usunięcie. W ocenie Spółdzielni, przesadzenie krzewów nie wymagało uprzedniej zgody organu, stąd nie występowała o wydanie zezwolenia w 2008 r.

Na podstawie powyższych ustaleń Prezydent Miasta Opola wszczął postępowanie w sprawie usunięcia krzewów bez wymaganego zezwolenia i jednocześnie zawiadomił OSM "[...]" o zaplanowanych na dzień 18 sierpnia 2009 r. oględzinach przedmiotowej nieruchomości.

Z przeprowadzonych w obecności przedstawicieli OSM "[...]" oględzinach nieruchomości został sporządzony protokół, z którego wynika, że wiosną 2008 r. usunięto (przesadzono) żywopłot z ligustru o łącznej powierzchni 21m w związku z zaplanowanym poszerzeniem chodnika i modernizacją linii niskiego napięcia, który obumarł. Wskazano, że usunięcia dokonał Zakład Usługowo Budowlany [...] z siedzibą w Ł.. Odnosząc się do poczynionych ustaleń OSM "[...]" wskazała na błędy popełnione przy obliczaniu powierzchni usuniętych krzewów, przedstawiając własne wyliczenia w tym zakresie.

W dniu 24 listopada 2009 r. przeprowadzono ponowne oględziny na przedmiotowej nieruchomości, w wyniku których ustalono gatunek usuniętych krzewów (ligustr pospolity) oraz powierzchnię rzutu ich koron (łącznie 14,0365m²). W trakcie przeprowadzonych czynności potwierdzono dokonanie nasadzeń z ligustru pospolitego o długości 50,9m i szerokości 0,20m. Stwierdzono, że jest on w dobrym stanie zdrowotnym.

Decyzją z dnia 16 listopada 2010 r., nr [...], Naczelnik Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta Opola, na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.) w związku z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 22 września 2004 r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni, zadrzewień albo drzew lub krzewów (Dz. U. Nr 219, poz. 2229) oraz obwieszczeniem Ministra Środowiska z dnia 14 października 2008 r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz kar za zniszczenie zieleni na rok 2009 (MP Nr 82, poz. 725), w punkcie pierwszym wymierzył [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w O. przy ul. [...], karę administracyjną w wysokości 9346,68 zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 14 nr krzewów z gatunku ligustr pospolity z terenu działki nr A. k.m. [...], położonej w O. przy ul. [...] i podał sposób wyliczenia kwoty ww. kary. W punkcie drugim określił miejsce i termin jej uiszczenia, a w punkcie trzecim poinformował Spółdzielnię o możliwości przymusowego ściągnięcia wymierzonej kary w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W uzasadnieniu organ I instancji za bezsporne uznał, że żywopłot z gatunku ligustr pospolity rosnący na nieruchomości przy ul. [...] w O., na działce nr A., obumarł w wyniku przesadzenia, dokonanego w związku z poszerzaniem chodnika i modernizacją linii niskiego napięcia, przez Zakład Usługowo-Budowlany "[...]" z siedzibą w Ł.. Organ wskazał, że jednostka ta działała w tym zakresie za zgodą i na zlecenie strony. Ustalono również, że powierzchnia rzutu korony zajmowała łącznie 14m i taką wielkość przyjęto do obliczeń należnej kary, przyjmując jednostkową stawkę w wysokości 222,54 zł za 1 m². Poza tym organ pierwszej instancji, w oparciu o przepis art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody wyjaśnił, że przesadzenie krzewów jest specyficznym rodzajem ich usunięcia, uwarunkowanym przesadzeniem w inne miejsce i podlega obowiązkowi uzyskania zezwolenia. W odniesieniu do tego uznał, że zasadne było stwierdzenie, że przesadzenia przedmiotowego żywopłotu dokonano bez zezwolenia organu, co skutkowało nałożeniem administracyjnej kary pieniężnej. Opierając się na zgromadzonych dowodach organ wskazał, że kara mogła być nałożona tylko na [...] Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" w O., gdyż tylko ona, jako posiadacz działki, na której znajdował się żywopłot, mogła uzyskać zezwolenie na jego usunięcie, pod warunkiem przesadzenia.

Od tej decyzji odwołała się OSM "[...]", która wniosła o jej uchylenie. Spółdzielnia opisała okoliczności przesadzenia żywopłotu podkreślając, że jest to jedna z czynności wykonywanych w ramach podstawowych zabiegów pielęgnacji roślin i nie powinna być utożsamiana z usuwaniem krzewów. Wniosła o umorzenie nałożonej kary lub jej odroczenie na trzyletni okres, wskazując na możliwość nałożenia obowiązku posadzenia krzewów na podstawie art. 88 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu omówioną na wstępie decyzją utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, nie uwzględniając odwołania Spółdzielni. W obszernym uzasadnieniu decyzji Kolegium podzieliło ustalenia faktyczne i prawne organu pierwszej instancji. Opisując stan faktyczny sprawy Kolegium uznało, że organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie administracyjne zgodnie z obowiązującymi przepisami. Postępowanie prowadzone było bowiem przy czynnym udziale strony, która miała możliwość uczestniczenia w przeprowadzonych oględzinach, a przed wydaniem decyzji miała możliwość zapoznać się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz wnieść swoje zastrzeżenia i dowody w sprawie. W ramach postępowania przeprowadzono także oględziny potwierdzające fakt usunięcia (przesadzenia) krzewów z gatunku ligustr pospolity rosnących na terenie nieruchomości, a ustalenia z oględzin ujęto w spisanych na tę okoliczność protokołach z dnia 18 sierpnia 2009 r. i 24 listopada 2009 r., ustalając niezbędne okoliczności usunięcia krzewów przez użytkownika wieczystego nieruchomości w 2008 r. Zaakcentowało, że okoliczności tych nie negowała OSM "[...]" na żadnym etapie prowadzonego postępowania. Przytaczając treść przepisów które miały zastosowanie w sprawie Kolegium stwierdziło, że wysokość kary została naliczona zgodnie z regulacjami art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.), w oparciu o zwaloryzowane stawki opłat określone w obowiązującym w dniu usunięcia krzewów obwieszczeniu Ministra Środowiska z dnia 14 października 2008 r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz kar za zniszczenie zieleni na rok 2009 (M.P. Nr 219, poz.2229). Poza tym Kolegium podało, że podziela stanowisko organu pierwszej instancji, że przesadzenie krzewów jest specyficznym rodzajem ich usunięcia, warunkowanym przesadzeniem w inne miejsce, i wymaga uprzedniego zezwolenia właściwego organu. Dodało, że nie jest możliwe "przesadzenie" okazów w inne miejsce bez uprzedniego ich "usunięcia" z dotychczasowej lokalizacji. Odnosząc się do odwołania Kolegium odnotowało, że dokonanie nowych nasadzeń w miejsce usuniętego żywopłotu nie może być wzięte pod uwagę jako argument warunkujący uchylenie zaskarżonej decyzji.

W skardze na powyższą decyzję [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w O. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzuciła organom naruszenie art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody przez przyjęcie, że skarżąca bez zezwolenia usunęła krzewy z nieruchomości. W uzasadnieniu skargi podniosła, że nie kwestionuje faktów ustalonych w zaskarżonej decyzji Kolegium i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Opola, zauważyła jednak, iż w ustawie o ochronie przyrody nie zostało zdefiniowane zarówno pojęcie "przesadzenie drzew i krzewów", a także pojęcie "usunięcia drzew lub krzewów", zatem należy posłużyć się wykładnią językową. W ocenie skarżącej, pojęcia te są różne znaczeniowo i "przesadzenie" oznacza wykopanie rośliny z ziemi i umieszczenie jej w innym miejscu, natomiast termin "usunięcie" oznacza eliminację, kasację. Stąd nie miał racji organ administracji, mówiąc że termin "przesadzenie" krzewów jest "specyficznym rodzajem usunięcia". Wskazała, że w polskim prawie obowiązuje zasada pierwszeństwa wykładni językowej, która dopuszcza odstępstwa od wyniku jej zastosowania wówczas, gdy wynik ten prowadzi albo do absurdu albo rażąco niesprawiedliwych lub irracjonalnych konsekwencji. Ponadto skarżąca podniosła, iż przesadzenie krzewów nastąpiło w obrębie tej samej nieruchomości, natomiast w ustawie o ochronie przyrody jest mowa o usunięciu "z nieruchomości", a to oznacza, że chodzi o inną nieruchomość.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz nie z powodów w niej przedstawionych.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 P.p.s.a skarga podlega oddaleniu.

Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wynika konsekwencja, co do tego, iż sąd ten rozważa wyłącznie prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji (por. w wyroku NSA z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. III SA 4731/97 – LEX nr 37180).

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Legalność decyzji bada się zarówno pod względem formalnym jak też i materialonoprawnym. Trzeba stwierdzić także, iż sąd administracyjny nie jest uprawniony, ani też władny do zastępowania organów administracji państwowej w rozstrzyganiu spraw administracyjnych.

Przeprowadzona przez Sąd według wskazanych wyżej kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji wykazała, że nie odpowiadają one wymogom prawa.

Przyjdzie przypomnieć, że przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 marca 2010 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z 16 listopada 2010 r., wymierzającą karę administracyjną w wysokości 9346,68 zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 14 m² krzewów z gatunku ligustr pospolity, z terenu działki nr A. k.m. [...], położonej w O. przy ul. [...].

Na wstępie należy stwierdzić, że wniesienie odwołania przenosi na organ drugiej instancji kompetencję do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej. Stosownie do treści art. 138 § 1 K.p.a., rozstrzygnięcie merytoryczne organu odwoławczego może polegać na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości lub części i w tym zakresie wydaniu orzeczenia co do istoty sprawy bądź uchyleniu tej decyzji i umorzeniu postępowania pierwszej instancji, bądź też umorzeniu postępowania odwoławczego. Istota, bowiem administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu sprawy, nie zaś tylko na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. NSA w wyroku z 14 sierpnia 1987r., sygn. akt IV SA 385/87, podkreślał, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Celem, bowiem postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej ją, co do istoty, czyli orzeczenia, co do tych interesów prawnych lub obowiązków, które legitymowały określone osoby i podmioty prawa do udziału w postępowaniu jako strony (art. 104 K.p.a.).

W kontrolowanej sprawie organ odwoławczy przyjął za własne ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organ pierwszej instancji, uznając tym samym, że doszło do dokładnego i pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie istnieje potrzeba, ani konieczność przeprowadzania dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Takie stanowisko organu odwoławczego znajduje uzasadnienie w materiale dowodowym zebranym w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, lecz uszło jego uwadze, że organ pierwszej instancji w treści wydanego rozstrzygnięcia umieścił dodatkowe elementy. Przyjdzie dostrzec, że niewątpliwie na organie ciąży obowiązek określenia w decyzji rodzaju i zakresu obowiązków nakładanych na podmiot, jednakże z art. 107 § 1 i 2 K.p.a. wynika, jakie składniki powinna zawierać decyzja. Dodatkowe składniki, jak np. termin czy warunek mogą być zawarte w osnowie decyzji o ile przewidują to przepisy szczególne, a więc gdy przepisy uprawniają organ do ich zamieszczenia w decyzji. W świetle art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 z późn. zm.- zwaną dalej ustawą), właściwy organ uprawniony jest do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia. Pozostałe składniki, które składają się na rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, jak przedstawienie sposobu wyliczenia wysokości wymierzonej kary, określenie miejsca i terminu jej uiszczenia, jak też informacja o możliwości wyegzekwowania kary w drodze egzekucji administracyjnej powinny znaleźć się w uzasadnieniu decyzji, a nie w jej osnowie. Zamieszczenie w decyzji takich elementów przy braku przepisów prawa skutkuje jej wadą, zatem dokonując oceny rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu pierwszej instancji w tym zakresie obowiązkiem organu odwoławczego było jej usunięcie, czego w niniejszej sprawie organ odwoławczy nie uczynił.

Poza tym nie dostrzegło również Kolegium, że organ pierwszej instancji błędnie ustalił i wymierzył wysokość kary na dzień wszczęcia postępowania administracyjnego, a nie jak to przyjęło Kolegium, akceptując w tym zakresie stanowisko organu w swoim uzasadnieniu, na dzień usunięcia krzewów. Co do zasady zaprezentowane stanowisko Kolegium w tej kwestii jest prawidłowe, lecz Prezydent Miasta Opola, wymierzając karę administracyjną do ustalenia jej wysokości zastosował obwieszczenie Ministra Środowiska z dnia 14 października 2008 r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz kar za zniszczenie zieleni na rok 2009 (M.P. Nr 82, poz. 725). Tymczasem, co jest bezsporne w sprawie, do usunięcia krzewów doszło wiosną 2008 r. Wprawdzie przywołane obwieszenie przez oba organy zostało wydane w 2008 r., jednak zwaloryzowane stawki opłat ustalone w tym akcie dotyczą roku 2009. Organ pierwszej instancji winien zatem ponownie ustalić wysokość kary na podstawie obwieszczenia Ministra Środowiska z 2007 r., tj na dzień popełnienia deliktu. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 12 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 543/09, gdzie zawarto tezę, że "Do obliczenia kary za wycięcie drzew bez zezwolenia nie powinny mieć zastosowanie stawki określone przepisami obowiązującymi w dacie orzekania" zaś " Działanie jeżeli jest karalne to jest zagrożone dokładnie określoną karą. Późniejsza zmiana przepisów, w tym dotyczących kary, ma taki wpływ na jej wymiar, że nowe przepisy mogą mieć zastosowanie o ile są dla sprawcy względniejsze." (opubl. LEX nr 597681).

Odnosząc się do argumentacji skargi to Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, że organy naruszyły art. 83 ust. 3 ustawy, błędnie przyjmując, że Spółdzielnia bez zezwolenia usunęła krzewy z nieruchomości. W myśl art. 83 ust. 1 ustawy usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości. Obowiązek uzyskania zezwolenia nie obejmuje m.in. drzew i krzewów, których wiek nie przekracza 10 lat (art. 83 ust. 6 pkt 4 ustawy). Za usunięcie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną (art. 88 ust.1 pkt 2 ustawy). W niniejszej sprawie bezsporne jest, że wiek krzewów przekraczał 10 lat (posadzony w latach 70 -tych XX wieku), zatem nie były zwolnione z obowiązku uzyskania zezwolenia. Zdaniem Sądu, zarówno usunięcie jak i przesadzanie drzew lub krzewów wymaga uzyskania pozwolenia organu. Z akt sprawy wynika, co zresztą przyznaje skarżąca, że przesadzenia krzewów dokonała samowolnie. Zgodnie natomiast z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy prezydent miasta zobowiązany jest do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia. Zatem usunięcie drzew, krzewów, bez uzyskania stosownego zezwolenia skutkuje obowiązkiem po stronie organu wymierzenia kary administracyjnej, gdyż kara ma charakter obligatoryjny, i nie ma możliwości od jej odstąpienia. Rację mają organy, że fakt przesadzenia krzewów oznacza, że doszło do ich usunięcia. Wbrew temu co sugeruje skarżąca termin "usunięcie" nie oznacza tylko eliminację, kasację, ale także "zabrać (zabierać) coś skądś, aby nie zawadzało lub zrobić miejsce, odsunąć, (odsuwać) odstawić (odstawiać), uprzątnąć (uprzątać) na bok" (por. w Uniwersalnym słowniku języka polskiego, str. 290, Wydawnictwo Naukowe PWN W-wa 2003 r.). Przeto, stosując wykładnię językową, na którą wskazuje skarżąca, niewątpliwie pojęcie "przesadzenie" mieści się w terminie "usuwanie" użytym ww. przepisie. Wobec tego w zakresie przedmiotowym usunięcia krzewów wymagającym uzyskania zezwolenia wydawanego, na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy, mieści się również ich przesadzenie bez względu na to, czy jest ono dokonywane w granicach tej samej nieruchomości, czy też nie. Nadto z postanowień art. 84 ust. 4 ustawy wynika wprost, że przesadzenie jest formą usunięcia drzewa, która może mieć wpływ na zachowanie przez nie żywotności, a co za tym idzie wpływać na konieczność ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska. Przesadzenie krzewów wymaga zatem uzyskania zezwolenia. W świetle powyższego argumentacja skargi nie zasługuje na uwzględnienie.

Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z przedstawionych rozważań.

W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1a P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200, a orzeczenie w przedmiocie niewykonania decyzji, przepis art. 152 P.p.s.a.