Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2900/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 1, art. 40 ust. 12 pkt 1, art. 40 ust. 13, art. 40d ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 470
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2022 r. sprawy ze skargi P. Sp. j. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] września 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej "SKO") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] (dalej "organ I instancji") z [...] stycznia 2021r., nr [...], którą wymierzono P. Sp. Jawna z siedzibą w W. (dalej "skarżąca", "spółka") karę pieniężną w wysokości 13.568,40 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. [...] w dniach od 24 września 2019 r. do 7 listopada 2019 r. poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści: "[...]" o powierzchni 8,16 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na mocy art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej "k.p.a.") oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (j. t. Dz. U. z 2018 r., poz. 570).

Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne:

W dniu [...] września 2019 r. pracownicy Wydziału Kontroli Pasa Drogowego Zarządu Dróg Miejskich przeprowadzili kontrolę pasa drogowego ul. [...] w rejonie nr [...], podczas której stwierdzono umieszczenie w nim szyldu reklamowego o treści: "[...]". Wykonali dokumentację fotograficzną oraz sporządzili protokół, w którym zapisali zmierzoną powierzchnię reklam. Kolejne kontrole przeprowadzone w dniach 18 i 26 października 2019 r. oraz 7 listopada 2019 r. potwierdziły funkcjonowanie przedmiotowej reklamy.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. Prezydent [...] wymierzył spółce karę pieniężną w wysokości 13.586,40 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. [...] w dniach od 24 września 2019 r. do 7 listopada 2019 r. poprzez umieszczenie w nim szyldu reklamowego o treści: "[...]" o powierzchni 8,16 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi.

Strona postępowania wniosła odwołanie od tej decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. uchyliło ww. decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu swojej decyzji SKO wskazało, że organ I instancji nie zgromadził materiału dowodowego, który jednoznacznie wskazywałby, że przedmiotowa reklama znajdowała się w pasie drogowym.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, Prezydent [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2021r., nr [...], wymierzył P. Sp. Jawna z siedzibą w W. (dalej "skarżąca", "spółka") karę pieniężną w wysokości 13.568,40 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. [...] w dniach od 24 września 2019 r. do 7 listopada 2019 r. poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści: "[...]" o powierzchni 8,16 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi.

Decyzję wydano na podstawie art. 104 i 107 k.p.a., art. 20 pkt 8, art. 40 ust. 12 pkt 1 i ust. 13 w zw. z art. 40d ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2020 r" poz. 470 z późn. zm.), uchwały Rady [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. w sprawie statutu Zarządu Dróg Miejskich oraz uchwały Rady [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2004 r. Nr [...], poz. [...] z p. zm.).

W złożonym w terminie odwołaniu od ww. decyzji strona zarzuciła naruszenie:

1) art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

2) art. 77 k.p.a. poprzez niewyczerpujące i niewnikliwe zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego;

3) art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego i bezpodstawne przyjęcie, żel zgromadzony w sprawie materiał jest wystarczający do udawania faktu zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie reklamy;

4) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu wszystkich jego elementów, w tym niewykazanie w sposób wyczerpujący dowodów, na których organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie.

5) art. 189F § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że zgromadzony materiał dowodowy świadczy o ciągłym, a nie incydentalnym zajmowaniu przez stronę pasa drogowego.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję z [...] stycznia 2021 r. SKO wskazało na przepisy ustawy o drogach publicznych, które normują pojęcie pasa drogowego oraz czym jest jego zajęcie. Wskazało też na stanowisko reprezentowane w orzeczeniach sądów administracyjnych.

Zdaniem SKO, w sytuacji, jak w niniejszej sprawie, gdy budynek przylega do chodnika, który jest częścią drogi dzielącą ten budynek od innych jej obiektów, urządzeń i jezdni, jest oczywiste, że granica pasa drogowego biegnie po ścianie/obrysie/froncie tego budynku i wszystko co poza tę ścianę/obrys/front budynku wystaje/wchodzi w przestrzeń nad chodnikiem, należy uznać za umieszczone w pasie drogowym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 851/16).

Organ wskazał m.in., że droga mieści się w pasie drogowym, przy czym na terenie zabudowy droga ma charakter ulicy (art. 4 pkt 2 i 3 udp), która składa się z jezdni stanowiącej część drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów i chodnika, który jest częścią drogi przeznaczoną do ruchu pieszych (art. 4 pkt 5 i 6 udp). W ramach pasa drogowego zawiera się droga, drogą zaś jest zarówno jezdnia jak i chodnik. Pas drogowy obejmuje chodnik, a także przestrzeń nad i pod nim (por. wyrok NSA z 15 maja 2013 r. II GSK 444/12). Umieszczenie reklamy nad chodnikiem bez zezwolenia implikuje zatem nałożenie kary pieniężnej z tytułu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, skoro chodnik wchodzi w skład drogi, a tym samym należy do pasa drogowego.

Działka ewidencyjna nr [...] w całości opisana jest użytkiem "dr" - drogi, zatem nie ma podstaw do innego określania granic pasa drogowego. W niniejszej sprawie granicę pasa drogowego wyznacza granica działki nr [...], biegnąca w miejscu zlokalizowania nośnika wzdłuż budynku, na ścianie którego była umieszczona sporna reklama, a więc znajdowała się w pasie drogowym. Dla zasadności wymierzenia kary podstawowe znaczenie ma ustalenie, w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, następujących okoliczności: czy zajęty został pas drogowy drogi publicznej, jaka jest kategoria drogi publicznej, kto dokonał zajęcia, w jaki sposób, jaka była powierzchnia zajęcia i w jakim okresie, czy takie zajęcie nie było objęte zezwoleniem zarządcy drogi.

Kolegium Odwoławcze oceniło, że w niniejszej sprawie Zarząd Dróg Miejskich był uprawniony do kontroli pasa drogowego ul. [...] w rejonie nr [...] oraz nałożenia kary za nielegalne zajęcie tego pasa. Jak wynika z wypisu z ewidencji gruntów działka ewidencyjna nr [...] jest publiczną drogą powiatową i stanowi własność [...], nad którą trwały zarząd sprawuje Zarząd Dróg Miejskich. Powyższe wynika wprost z wypisu z ewidencji gruntów, który to ma walor dokumentu urzędowego. SKO stwierdziło, że w niniejszej sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego drogi powiatowej, co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy wypis i wyrys z ewidencji gruntów. Organ pierwszej instancji przeprowadził w dniu [...] września 2019 r. kontrolę pasa drogowego ul. [...] w [...] podczas której ujawniono zajęcie pasa drogowego przez szyld reklamowy o treści "[...]" o powierzchni 8,16 m2 (10;20 m x 0,80 m). Kolejne kontrole pasa drogowego przeprowadzone 18, 26 października i 7 listopada 2019 r. potwierdziły funkcjonowanie szyldu reklamowego. Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy, tj. Protokoły kontroli i dokumentacja fotograficzna.

Zdaniem SKO, w niniejszej sprawie granicę pasa drogowego wyznacza ściana budynku, na którym była umieszczoną reklama, a więc znajdowała się ona w pasie drogowym.

SKO uznało, że wykonany podczas kontroli materiał fotograficzny wskazuje, że powierzchnia zajęcia pasa drogowego przez reklamy nie ulegała zmianie i pozostawała taka sama w całym okresie za który wymierzono karę.

Budynek został wykazany na wyrysie z mapy ewidencyjnej, który wskazuje, gdzie przebiega granica działki ewidencyjnej nr [...]. Dokumentacja fotograficzna załączona do akt sprawy potwierdza ten fakt oraz wskazuje niezmienność położenia nielegalnie zamontowanych w pasie drogowym nośników przez określony czas. Dlatego Kolegium uznało, że organ I instancji zasadnie wymierzył skarżącej karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rejonie nr [...] w [...].

Kolegium Odwoławcze stwierdziło prawidłowość ustalenia opłaty przez organ I instancji, która naliczana została na podstawie uchwały nr [...] Rady [...] z [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...] z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2004 r. Nr [...], poz. [...]; z 2005 r. Nr [...], poz. [...]; z 2006 r. Nr [...], poz. [...]; z 2008 r. Nr [...], poz. [...], Nr [...], poz. [...]; z 2010 r. Nr [...], poz. [...]; z 2011 r. Nr [...], poz. [...]; z 2013 r., poz. [...]; z 2014 r. poz. [...]; z 2015 r. poz. [...]). Przechodząc do kwestii liczby dnia zajęcia pasa drogowego przez sporny nośnik reklamowy bez zezwolenia zarządcy drogi, SKO stwierdziło, że zarządca drogi zasadnie wymierzył karę pieniężną za okres od 24 września 2019 r. do 7 listopada 2029 r. Skarżąca w odwołaniu nie podnosiła, by reklamy były demontowane w okresie między kontrolami, a podczas kolejnych kontroli nadal były ujawniane jako istniejące w ww. pasie drogowym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: art. 7 i art. 8 k.p.a. art. 8 § 2 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym; art. 7, 8 i 9 i 77 k.p.a. poprzez poinformowanie strony o wszczęciu postępowania dopiero w dniu [...] lutego 2020 r., pomimo, że pierwsze oględziny miały miejsce dnia [...] stycznia 2020 r.; niewyczerpujące oraz niewnikliwe zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz art. 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego i bezpodstawne przyjęcie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do udowodnienia faktu zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie reklamy, nie zawarcie w uzasadnieniu wszystkich jego elementów, w tym niewskazanie w sposób wyczerpujący dowodów, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu skargi Spółka rozwinęła przedstawione zarzuty.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie od organu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.

SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, - Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, pas drogowy jest to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.

Stosownie do art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej za zajęcie pasa drogowego. Zatem okolicznościami istotnymi w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia są: ustalenie faktu zajęcia pasa drogowego przez dany obiekt, podmiotu który dokonał zajęcia, braku stosownego zezwolenia oraz powierzchni zajętego pasa i liczby dni zajmowania pasa bez zezwolenia.

Z przywołanego przepisu nie wynikają jakiekolwiek inne warunki nałożenia kary. Istotne zaś w sprawie okoliczności powinny być ustalone przez organ zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.), zasadą informowania stron (art. 9 k.p.a.) i z zasadą szybkości i ograniczonego formalizmu postępowania (art. 12 k.p.a.).

W orzecznictwie przyjmuje się, że stroną postępowania w przedmiocie umieszczenia reklamy w pasie drogowym, a zatem podmiotem obowiązanym do uzyskania stosownej decyzji zarządcy drogi jest właściciel danej reklamy. Zatem to właściciel reklamy umieszczonej w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi jest biernie legitymowany w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej toczącym się w trybie przepisu art. 40 ust. 12 u.d.p. (wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., II GSK 560/08).

W niniejszej sprawie organy prowadzące postępowanie prawidłowo ustaliły, że to Skarżąca zajęła pas drogowy poprzez umieszczenie w jego obrębie szyldu reklamowego - bez zezwolenia zarządcy drogi, a zatem, że to skarżąca jest podmiotem ponoszącym odpowiedzialność administracyjną z tego tytułu. Podnoszone przez skarżącą okoliczności, że nie ustalono, iż istotnie doszło do zajęcia pasa drogowego nie znajdują uzasadnienia.

Sąd stwierdza, że prowadzące postępowanie organy administracji obu instancji wykazały, że strona skarżąca dopuściła się zajęcia pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. [...] w dniach od 24 września 2019 r. do 7 listopada 2019 r. bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi. Zarząd Dróg Miejskich był uprawniony do kontroli pasa drogowego ul. [...] w rejonie nr [...] oraz nałożenia kary za nielegalne zajęcie tego pasa.

Jak bezspornie wynika z wypisu z ewidencji gruntów działka ewidencyjna nr [...] jest publiczną drogą powiatową i stanowi własność [...], nad którą trwały zarząd sprawuje Zarząd Dróg Miejskich. Powyższe wynika wprost z wypisu z ewidencji gruntów, który to wypis ma walor dokumentu urzędowego.

Zajęcia przedmiotowego fragmentu pasa drogowego potwierdza znajdujący się w aktach sprawy wypis i wyrys z ewidencji gruntów. Organ pierwszej instancji przeprowadził w dniu [...] września 2019 r. kontrolę pasa drogowego ul. [...] w [...] podczas której ujawniono zajęcie pasa drogowego przez szyld reklamowy o treści "[...]" o powierzchni 8,16 m2 (10;20 m x 0,80 m). Kolejne kontrole pasa drogowego przeprowadzone 18, 26 października i 7 listopada 2019 r. potwierdziły funkcjonowanie szyldu reklamowego. Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy, tj. Protokoły kontroli i dokumentacja fotograficzna.

Sąd uznaje słuszność stanowiska organu administracji, że w niniejszej sprawie granicę pasa drogowego wyznacza ściana budynku, na którym była umieszczoną reklama, a więc znajdowała się ona w pasie drogowym.

Wykonany podczas kontroli materiał fotograficzny wskazuje, że powierzchnia zajęcia pasa drogowego przez reklamę nie ulegała zmianie i pozostawała taka sama w całym okresie za który wymierzono karę.

Budynek został wykazany na wyrysie z mapy ewidencyjnej, który wskazuje, gdzie przebiega granica działki ewidencyjnej nr [...]. Dokumentacja fotograficzna załączona do akt sprawy potwierdza ten fakt oraz wskazuje niezmienność położenia nielegalnie zamontowanej w pasie drogowym reklamy przez określony czas. Zasadnie zatem wymierzono skarżącej karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rejonie nr [...] w [...] bez wymaganego zezwolenia.

O fakcie tym świadczą takie dowody z akt sprawy, jak wypis z rejestru gruntów, wyrys z mapy ewidencyjnej. Na podstawie ww. dowodów można określić przebieg linii pasa drogowego oraz usytuowanie w granicach tego pasa reklamy skarżącej.

Zdaniem Sądu wartość tych dowodów nie została skutecznie podważona przez stronę skarżącą, co oznacza, że istotne dla rozstrzygnięcia fakty mogły być na ich podstawie przez organ ustalone.

Dla porządku wskazać należy, że do orzeczenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia wystarczające jest powołanie się przez organ na znajdujący się w aktach sprawy miarodajny dokument, z którego wynika przebieg granic takiego pasa. Organ nie ma zaś obowiązku fizycznego wydzielania pasa drogowego na nieruchomości, czy w inny sposób - z urzędu - informowania, że określony teren stanowi pas drogowy i jego zajęcie wymaga uprzedniego zezwolenia zarządcy drogi. Ustalenie ww. okoliczności należało do Skarżącej, którą - jako przedsiębiorcę - obowiązują podwyższone standardy staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Także okres zajęcia pasa drogowego został prawidłowo w postępowaniu administracyjnym ustalony na podstawie znajdujących się w aktach dowodów. Należy zauważyć, że pierwszy dzień okresu, za który naliczono karę w oparciu o przepis art. 40 ust. 12 u.d.p. wyznacza dzień, w którym po raz pierwszy stwierdzono obecność reklamy w pasie drogowym. Koniec okresu, za który naliczono skarżącej karę, to dzień kontroli pasa drogowego, podczas której po raz ostatni odnotowano istnienie reklamy w pasie drogowym. Na podstawie znajdujących się w aktach dokumentów należy stwierdzić, że okres zajęcia pasa drogowego został obliczony prawidłowo. Udokumentowanie bowiem, że reklama skarżącej znajdowała się w pasie drogowym w określonych (konkretnych) dniach pozwalało - uwzględniając zasady doświadczenia życiowego oraz logiki - na sformułowanie wniosku, że obiekt ten znajdował się w pasie drogowym nieprzerwanie w całym okresie, o którym mowa w decyzji.

Również wysokość kary pieniężnej została wyliczona prawidłowo, tj. w sposób określony w art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, tj. z uwzględnieniem stawki wynikającej z uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg na obszarze [...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych.

W świetle powyższego, zdaniem Sądu, istotne w sprawie okoliczności zostały przez organy wykazane prawidłowo.

Podkreślić należy, że decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej jest decyzją związaną, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, na zarządcy drogi spoczywa obowiązek wymierzenia kary pieniężnej. Odpowiedzialność ta ma charakter zobiektywizowany, a ustawową przesłanką nałożenia kary pieniężnej jest zajęcie pasa drogowego. Dla powstania odpowiedzialności z tego tytułu niezbędne jest jedynie wykazanie zaistnienia określonych w tym przepisie znamion działania lub zaniechania przez sprawcę tego deliktu administracyjnego (tak: np. wyroki NSA z dnia 25 lutego 2015 r., II GSK 2326/13, wyrok z 14 października 2016 r., II GSK 773/15, wyrok z dnia 19 września 2018 r., II GSK 2553/16).

W niniejszej sprawie okoliczności warunkujące nałożenie na Skarżącą kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi są bezsporne i zostały ustalone bez naruszenia prawa. W ocenie Sądu, zebrane przez organ w niniejszej sprawie dowody, w tym dokumenty urzędowe i dokumentacja fotograficzna, potwierdzają zajęcie przez skarżącą we wskazanym okresie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

Odpowiedzialność za zajęcie pasa drogowego jest odpowiedzialnością obiektywną, którą ponosi osoba zajmująca tenże pas. Zaznaczyć trzeba, że ustawodawca nie przewidział żadnej możliwości miarkowania kary pieniężnej lub innych mechanizmów prawnych dających możliwość jej oceny z punktu widzenia właściwych np. prawu karnemu zasad współmierności kary.

W postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia organ ma za zadanie ustalić, że nastąpiło bezprawne zajęcie pasa drogowego. W niniejszej sprawie, w oparciu o całokształt materiału dowodowego i w sposób wyczerpujący zostały wyjaśnione motywy podjętego rozstrzygnięcia. W zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów procesowych.

Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 1 kpa, w szczególności zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne - stosownie do wymogów art. 107 § 3 kpa.

Stan faktyczny sprawy opisany w decyzji nie wymaga dodatkowych ustaleń, jest jednoznaczny, natomiast uzasadnienie prawne wyjaśnia podstawy prawne zaskarżonej decyzji.

Okoliczność, że strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu administracji, nie przesądza o tym, że w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.