Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2468/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13g ust. 1.
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2013 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

K. W. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą K. W. P.P.U.H. "[...] " zwany dalej "skarżącym" reprezentowany przez radcę prawnego wniósł do tutejszego Sądu skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD) z dnia [...] września 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 19020 złotych, za wykonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 13g ust 1, ust. 1a, ust. 1b pkt 1, ust. 2, art. 40c ust. 1, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., Dz. U. z 2011 r. Nr 222, poz. 1321), Ip. 6 pkt 9 lit. d) i e), Ip. 9 pkt 15 lit. d) załącznika nr 2 do ww. ustawy oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm., Dz. U. z 2011 r.

Nr 222, poz. 1321), art. 5 ust. 2 w zw. z art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r., Nr 222, poz. 13).

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] września 2011 r. na drodze powiatowej nr [...] w miejscowości [...] przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu [...] o nr rej. [...].

Kontrolowanym pojazdem wykonywano krajowy transport drogowy rzeczy - ładunku żwiru na trasie [...] w imieniu i na rzecz K. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą PPUH [...] K. W.. Kierowcą był D. P.. Ważenia pojazdu dokonano w punkcie ważenia znajdującym się przy drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...]. Powyższe zostało udokumentowane protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] września 2011 r.

Pierwsza decyzja [...] WITD z dnia [...] listopada 2011 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 19020 złotych za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi oraz dmc pojazdu została uchylona przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] a sprawę przekazano do rozstrzygnięcia organowi I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...] lipca 2012 r. wydał decyzję nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 19020 złotych.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzuca, że w jego ocenie organ I instancji bezpodstawnie odmówił przeprowadzenia szeregu wniosków dowodowych uniemożliwiając w ten sposób realizację podstawowej zasady wynikającej z art. 7, 78 i 80 k.p.a. Twierdzi, iż przyjęcie założenia, że kierowca był pełnomocnikiem strony postępowania, nie zostało poparte ani w sentencji decyzji ani w jej uzasadnieniu żadną podstawą prawną, stanowi naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Podnosi, iż odpowiedzialnym za stwierdzone naruszenie pozostaje załadowca dokonujący załadunku, który jednocześnie jest odbiorcą przewożonego towaru.

Uznając zarzuty skarżącego za niezasadne Główny Inspektor Transportu Drogowego opisaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] września 2012 r. utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji.

Wskazał, że stosownie do art. 41 ust. 4 i 5 ww. ustawy wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2010 r. (odpowiednio: Dz. U. Nr 138, poz. 932 i poz. 933 ze zm.). Organ odwoławczy podniósł, iż drogi powiatowe nie zostały w tych rozporządzeniach uwzględnione. Zastosowanie znajduje więc przepis art. 41 ust. 6, w myśl którego drogi inne niż określone na podstawie ust. 4 i 5 stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t.

Organ stwierdził, że w przypadku podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m dopuszczalny jest nacisk osi do 14,5 t włącznie w myśl zapisów lp. 6 pkt 9 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. W załączniku tym określone są wysokości kar pieniężnych (o których mowa w powołanym wyżej art. 13g ust. 1 ww. ustawy), za przekroczenie dopuszczalnej masy oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach.

GITD podniósł, że w przypadku czteroosiowego pojazdu samochodowego z dwoma osiami kierowanymi, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w opony bliźniacze, a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 t dopuszczalna masa całkowita może wynosić do 32 t włącznie w myśl zapisów lp. 9 pkt 15 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy organ podniósł, że w wyniku ważenia oraz pomiarów pojazdu stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

- nacisk 27,34 t na podwójnej osi napędowej pojazdu - przekroczenie o 12,84 t,

- masa całkowita pojazdu 42,73 t - przekroczenie o 10,73 t,

- przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Według GITD powyższe potwierdza protokół kontroli nr [...] z dnia [...] września 2011 r.

Uzasadniając wysokość kary organ podniósł, że wysokość kar za przekroczenie dopuszczalnej masy pojazdów oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, określona jest w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych. Kary te wynoszą odpowiednio:

Lp. 6: Za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t:

- pkt 9 dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 i mniejszej niż 1,8 m o sumie nacisków osi:

- lit. d) powyżej 16,5 t do 17,5 t: 1740 zł

- lit. e) za każde rozpoczęte przekroczenie o 1,0 t powyżej 17,5 t dodatkowo: 1440 zł

Lp. 9 pkt 15) Za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej czteroosiowego pojazdu samochodowego z dwoma osiami kierowanymi, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w opony bliźniacze a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5t:

- lit. d) powyżej 42 t do 52 t 2880 zł.

Według organu w niniejszej sprawie kara wynosi:

-za przekroczenie nacisku na podwójną napędową oś pojazdu: 16140 zł

(1740 +10 x 1440)

- za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów: 2880 zł

Razem: 19020 zł.

Odwołując się do §11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2009 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego (Dz. U. Nr 145, poz. 1184) GITD podniósł, że stwierdzone w toku kontroli naruszenia uzasadniające nałożenie kary pieniężnej kontrolujący zamieszcza w protokole kontroli, który stanowi podstawę do wydania decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej.

Z kolei, stosownie do treści art. 68 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kontroli, o której mowa w art. 50 i 87, z zastrzeżeniem ust. 2, podlegają kierowcy wykonujący transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne. Wyniki kontroli są przesyłane stronie wraz z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania administracyjnego.

Według GITD w rozpatrywanej sprawie nie może być mowy o niezapewnieniu stronie czynnego udziału w postępowaniu. Strona została prawidłowo zawiadomiona o wszczęciu postępowania oraz pouczona o prawie wglądu w akta sprawy oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie, z czego wielokrotnie korzystała.

Organ wyjaśnił, że przepis art. 13g ust. 1b pkt 2 ustawy o drogach publicznych przewiduje, w zależności od okoliczności sprawy, możliwość dodatkowego nakładania kar pieniężnych także na podmioty inne niż wykonujący przejazd - mianowicie na nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku. Niemniej jednak kara taka mogłaby być nałożona równolegle na te podmioty. Nie wyklucza to odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd, jak oczekuje skarżący.

Zaliczenie natomiast drogi powiatowej nr [...] do kategorii dróg, na których dopuszczalne są naciski pojedynczej osi do 8 t, nie powinno zdaniem GITD podlegać dyskusji. Drogi powiatowe nie zostały uwzględnione w rozporządzeniu rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2010 r. (odpowiednio: Dz. U. Nr 138, poz. 932 i poz. 933 ze zm.). Drogi powiatowe z mocy prawa (art. 41 ust. 6 ustawy o drogach publicznych) zostały zaliczone do sieci dróg, po których - mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t., albowiem zastosowanie znajduje więc przepis art. 41 ust. 6, w myśl którego drogi inne niż określone na podstawie ust. 4 i 5 stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. W tej sytuacji argumentacja skarżącego odnośnie dopuszczalnego nacisku osi do 10 t czy też 11,5 t na drogach powiatowych jest całkowicie pozbawiona podstaw prawnych. Z kolei dyrektywa nr 96/53 z dnia 25 lipca 1996 r. zwana "dyrektywą naciskową" stanowi jedynie zalecenie dla państw członkowskich UE i nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego na terytorium RP.

Dyrektywy w wielu kwestiach pozostawiają krajom członkowskim Unii znaczną swobodę wyboru rozwiązań. Tym samym skoro polski ustawodawca nie stworzył nowych ram określających możliwość zmiany dopuszczalnego nacisku na poszczególnych drogach, nie sposób przyjąć, iż należy automatycznie i bezpośrednio stosować dyrektywę powołaną przez skarżącego.

Odwołując się do przepisów pozwalających na umorzenie postępowania wobec podmiotu wykonującego przejazd, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przejazd:

a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem,

b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub

2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu na przejazd pojazdu nienormatywnego, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu przy przewozie ładunków sypkich oraz drewna.

Organ stwierdził, że w rozpatrywanym przypadku przewożono ładunek żwiru, który jest ładunkiem sypkim, jednakże kontrola drogowa wykazała przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, w związku z czym nie znajduje zastosowania art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw.

Zdaniem organu odwoławczego mając na uwadze powyższe regulacje prawne oraz treść zgłaszanych przez stronę wyjaśnień w przedmiotowej sprawie nie zachodzi możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności. Według GITD strona w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Zdaniem organu odwoławczego brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Wskazane w zebranym materiale dowodowym okoliczności popełnienia zarzuconych naruszeń przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi na drodze, na której dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8t, dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych, były okolicznościami, które podmiot wykonujący przejazd powinien był przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.

Podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a więc działalność w celach zarobkowych, zawodowo i we własnym imieniu, zobowiązany jest dołożyć maksimum staranności by była ona prowadzona zgodnie z przepisami prawa, w przeciwnym razie przedsiębiorca winien liczyć się z konsekwencjami jakie przewiduje ustawodawca, za naruszenie przepisów, w tym przypadku ustawy o drogach publicznych.

Zdaniem organu II instancji, strona postępowania administracyjnego nie przedstawiła przed organem I i II instancji dowodów potwierdzających, iż dochowała należytej staranności, nie miała wpływu na powstanie naruszenia.

Natomiast dopracowanie się sprawnego systemu załadunku pojazdów, w którym powinien uczestniczyć zarówno załadowca jak i podmiot wykonujący przejazd, tak by nieprzekraczane były normy wymagane przepisami o drogach publicznych, leży niewątpliwie w interesie podmiotu wykonującego przejazd. Normy w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący, a fakt ich naruszenia skutkuje koniecznością nałożenia kary pieniężnej.

Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i karę pieniężną w wysokości 19020 (dziewiętnaście tysięcy dwadzieścia) złotych nałożył zgodnie z przepisami prawa.

W skardze do tutejszego Sądu na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2012 r. zarzucono naruszenie art. 7, 68, 77 § 1 art. 80, oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Skarżący wniósł o:

• uchylenie ww. decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także

• zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że K. W. w trakcie prowadzonego postępowania, w celu wykazania okoliczności mających zasadniczy wpływ na kwalifikację prawną stanu faktycznego sprawy, złożył szereg wniosków dowodowych, których przeprowadzenia organ bezpodstawnie odmówił uniemożliwiając w ten sposób realizację zasady prawdy obiektywnej bezpośrednio powiązanej zasadą kompletności postępowania dowodowego i nakazu dokonywania oceny stanu faktycznego na podstawie wyczerpująco zebranego materiału dowodowego zawartych w art. 78 i 80 ww. ustawy.

Strona akcentuje, że odmowa przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania świadka - kierowcy kontrolowanego samochodu, którego wyjaśnienia w sprawie miały dotyczyć innych okoliczności, niż stwierdzone w protokole kontroli, takie jak przebieg załadunku i kontrola załadunku przez wagowego załadowcy. A więc okoliczności istotnych w świetle art. 5 ust. 2 Ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z dnia 18 października 2011 r. nr 22) a jednocześnie wbrew twierdzeniu organu I instancji, nie objęte opisem zawartym w protokole kontroli.

Tymczasem organ I instancji, odmówił przeprowadzenia argumentując, iż okoliczności wskazane we wniosku dowodowym pokrywają się w całości z ustaleniami poczynionymi w protokole kontroli co jest błędem.

Organ zaś II instancji w uzasadnieniu skarżonej decyzji w ogóle nie odniósł się do twierdzeń skarżącego w tej kwestii zawartych w odwołaniu od decyzji I instancji.

Bez uzasadnienia prawnego pozostaje przyjęcie przez organ I instancji założenia i zaakceptowanie takiego stanowiska w skarżonej decyzji, iż kierowca podpisując protokół kontroli działał jako przedstawiciel strony dlatego też przyjęcie przez kierowcę bez zastrzeżeń ustaleń zwartych w protokole, oznacza tym samym ich akceptację przez stronę a w konsekwencji nie ma potrzeby dopuszczenia dowodu z przesłuchania kierowcy jako świadka.

Argumentacja powyższa nie została poparta w sentencji decyzji organu I instancji ani też w jej uzasadnieniu żadną podstawą prawną. W tym przypadku organ II instancji w skarżonej decyzji nie odniósł się do stanowiska skarżącego zawartego w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa.

Zgodnie z art. 13 g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19 poz. 115 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień kontroli ([...] września 2011 r.) za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej.

Przy czym w myśl ust. 1 b tego artykułu karę tę nakłada się na:

1. podmiot wykonujący przejazd;

2. nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego.

W rozpatrywanej sprawie nie jest kwestionowane, że kara za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia została nałożona na skarżącego K. W., prowadzącego działalność gospodarczą pn. PPHU [...], jako podmiot wykonujący w chwili kontroli przejazd drogowy (art. 13g) ust. 1b) pkt 1 u.o.d.p.). Pojazd poddany kontroli przewoził materiał sypki - żwir a przeprowadzone pomiary nacisków oraz masy pojazdu wykazały naruszenia dopuszczalnych norm w zakresie nacisku na oś oraz dmc.

Odnotowania także wymaga, iż w toku niniejszego postępowania administracyjnego doszło do zmiany stanu prawnego albowiem w dniu 18 października 2011 r. wszedł w życie art. 5 ust 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2011 r. Nr 222. poz. 1321). Przepis ten stanowi, że postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej dotyczącej przejazdu pojazdu nienormatywnego, prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, umarza się wobec podmiotu wykonującego przejazd, jeżeli:

1. okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przejazd:

a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem,

b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub

2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lubi wielkości określonej w zezwoleniu na przejazd pojazdu nienormatywnego, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu przy przewozie ładunków sypkich oraz drewna.

Powyższe uregulowanie ma zastosowanie wobec skarżącego wyłącznie w zakresie opisanego wyżej punktu 1 lit) a oraz lit) b gdyż przekroczone było dmc pojazdu.

W tym stanie rzeczy organ I instancji, po decyzji kasacyjnej GITD z dnia [...] stycznia 2012 r. prawidłowo uczynił przeprowadzając postępowanie w kierunku ustalenia czy skarżący dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem ewentualnie czy miał wpływ na powstanie naruszenia. W razie bowiem ustalenia powyższych okoliczności organ powinien był umorzyć postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia przedmiotowej kary pieniężnej. Jak wynika z akt sprawy, organ pouczył skarżącego o treści powyższego przepisu i wezwał K. W. do przedłożenia dowodów wskazujących na możliwość zwolnienia się od odpowiedzialności (v. wezwanie nr [...] z dnia 1 lutego 2012 r.). W odpowiedzi skarżący złożył wyjaśnienia oraz wnioski dowodowe (v. pisma skarżącego z dnia: 16 maja 2012 r.).

Zdaniem Sądu, należy podzielić stanowisko organu, że argumenty skarżącego ocenione wespół z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie nie pozwalały na przyjęcie, iż skarżący dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem. Nie można również uznać za wadliwe stanowisko organu, który stwierdził, że K. W. nie wykazał, iż nie miał wpływu na powstanie opisanych w decyzji naruszeń. W tej sprawie załadowca (firma [...]) złożył pisemne wyjaśnienia dotyczące przebiegu załadunku (v. pismo [...] z [...] marca 2012 r. stanowiące odpowiedź na wezwanie organu z dnia 21 lutego 2012 r.) Ponadto [...] wskazała, że z powodu awarii komputera obsługującego system wagowy która miała miejsce po dniu 12 marca 2012 r. nie jest w stanie wygenerować informacji na temat ważeń pojazdów dokonanych przez załadowcę m.in. w dniu kontroli. Jednocześnie firma ta wykluczyła, że awaria wagi miała miejsce w dniu kontroli tj.[...] września 2011 r. (v. pismo [...] z dnia 19 czerwca 2012 r. znak [...]).

Skarżący nie zakwestionował podanych przez firmę [...] informacji.

W toku postępowania administracyjnego argumentował natomiast, że w interesie [...] (jako załadowcy i odbiorcy ładunku) było wprowadzić w błąd kierowcę, co do wagi ładunku, gdyż w ten sposób uzyskiwał korzyść w postaci mniejszej ilości kursów za które musiał uiścić wynagrodzenie (v. odwołanie od decyzji WITD z dnia [...] lipca 2012 r.). Taką argumentację nie sposób podzielić, gdyż kara pieniężna za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia może być nałożona na załadowcę niezależnie od kary pieniężnej nałożonej na przewoźnika. Nie ma zatem znaczenia który z podmiotów ponosi odpowiedzialność za naruszenie, gdyż każdy z nich odpowiada za swoje działanie. Jak wynika z protokołu kontroli, kierujący pojazdem nie dysponował żadnym dokumentem z którego wynikałaby zadeklarowana masa przewożonego ładunku. Również w toku postępowania administracyjnego skarżący nie przedłożył organowi takiego dokumentu. Skoro przewoźnik nie zadbał aby załadowca wystawił mu dokument potwierdzający ilość wydanego towaru, ponadto nie wykazał (a nawet nie uprawdopodobnił), że poczynił próby ustalenia faktycznej masy załadowanego towaru trudno przyjąć, iż przewoźnik dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem albo, że nie miał wpływu na powstanie opisanych w decyzji naruszeń. Zdaniem Sądu, przyjmując zlecenie przewozu ładunku skarżący winien brać pod uwagę normy dopuszczalnych parametrów pojazdu.

Zdaniem Sądu, zarzut skarżącego, że organ nie wskazał , który akt prawny pozwala uznać, iż pracownik - kierowca pojazdu poddanego kontroli, jest jednocześnie pełnomocnikiem pracodawcy nie może prowadzić do uwzględnienia skargi.

Sporządzenie protokołu z kontroli znajduje umocowanie w art. 74 u.t.d. W myśl powołanego przepisu z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, a jego kopię doręcza się kontrolowanemu (ust. 1). Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Do protokołu kontroli, kontrolowany może wnieść zastrzeżenia (ust. 2). Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego odnotowuje się w protokole (ust. 3).

Jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania, stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Protokół korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Dlatego podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną protokołu stanowi dowód w sprawie. Orzecznictwo sądowe przywiązuje istotne znaczenie do funkcji dowodowej protokołu z kontroli drogowej (m.in. wyrok WSA w Warszawie z 8 września 2005 r., VI SA/Wa 1224/04 LEX nr 205475, wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 maja 2004 r., sygn. akt II SA 4151/02, LEX nr 148941).

W niniejszej sprawie protokół kontroli, podpisany przez kontrolowanego kierowcę bez uwag, potwierdza przekroczenia opisane w decyzji.

Zdaniem Sądu, protokół z przedmiotowej kontroli nie pozostawia żadnych wątpliwości, co do okoliczności kontroli, stwierdzonych uchybień i naruszeń.

W konsekwencji uznać należy, iż protokół ten odzwierciedla stan faktyczny sprawy. Sąd zwraca uwagę, że wiarygodnym i rzeczywistym obrazem parametrów zatrzymanego pojazdu może być wyłącznie pomiar dokonany w toku kontroli drogowej, na zalegalizowanych urządzeniach pomiarowych, w miejscu ważenia legitymującym się dokumentem potwierdzającym spełnienie wszelkich warunków koniecznych do wykonywania pomiarów nacisków oraz masy pojazdów. Tylko taki tryb kontroli parametrów pozwala stwierdzić nienormatywność kontrolowanego pojazdu w chwili jego zatrzymania. Zatem Inspektorzy Transportu Drogowego weryfikują stan faktyczny zastany w chwili kontroli drogowej używając wyłącznie urządzeń o ważnej legalizacji.

Mając to na uwadze Sąd uznał, na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy, że kontrola drogowa, w toku, której dokonano ważenia pojazdu, została przeprowadzona w sposób prawidłowy, miejsce ważenia legitymowało się dokumentem potwierdzającym spełnienie wszelkich warunków koniecznych do wykonywania pomiarów nacisków oraz masy pojazdów, wagi miały świadectwo legalizacji a kierowca nie kwestionował wyniku ważenia i nie wnosił o jego powtórzenie. W tym stanie rzeczy wyniki przeprowadzonych pomiarów mogły stanowić podstawę do nałożenia kary pieniężnej na skarżącego.

Organ wyjaśnił w decyzji pierwszo instancyjnej swoje stanowisko w zakresie dowodów zgłoszonych przez stronę. Należy przyznać rację skarżącemu, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do twierdzeń skarżącego w tej kwestii zawartych w odwołaniu od decyzji I instancji. GITD poprzestał jedynie na stwierdzeniu, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego. Nie ulega wątpliwości, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji mogło bardziej wyczerpująco odnosić się do stanu faktycznego i prawnego sprawy. Nie można jednak przyjąć by wskazane mankamenty były tego rodzaju, by mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy bowiem zaakcentować, że dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji (odwoławczej) Sąd nie powinien czynić tego w oderwaniu od treści decyzji wydanej w pierwszej instancji na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 grudnia 2012 r. sygn. akt II GSK 553/11.

W przywołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że stwierdzenie to pozostaje w ścisłym związku z ustanowioną w art. 78 Konstytucji RP zasadą dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Powołany przepis prawa uprawnia organ odwoławczy do utrzymania zaskarżonej decyzji w mocy, a taka sytuacja stanowi przedmiot rozważań w niniejszej sprawie, jedynie w sytuacji, gdy zaskarżona odwołaniem decyzja wydana została zgodnie z prawem. W tym stanie rzeczy, skoro organ wydał decyzję w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., to tym samym uznał, że decyzja wydana w I instancji była zgodna z prawem, w tym także co do powołanej podstawy prawnej i wskazanego w tej decyzji trybu oceny postępowania wywołanego wnioskiem uprawnionego.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę powyższe stanowisko w pełni podziela.

Według WSA w Warszawie, w niniejszej sprawie organ I instancji zasadnie uznał, że zgłoszony przez stronę wniosek dowodowy: o przesłuchanie kierowcy pojazdu na okoliczność przebiegu załadunku, kontroli załadunku przez osobę wyznaczoną przez właściciela kopalni żwiru nie zasługiwał na uwzględnienie. Jak wynika z uzasadnienia tego wniosku zawartego w piśmie strony z dnia 8 lutego 2012 r., opisany przez stronę przebieg załadunku pokrywa się z opisem przedstawionym przez załadowcę tj. firmę [...] w piśmie tego podmiotu z dnia 12 marca 2012 r. znak [...] znajdującym się w aktach administracyjnych (k.12). O możliwości zapoznania się z pismem [...] z dnia 12 marca 2012 r. (oraz innymi dodatkowymi materiałami zgromadzonymi w toku postępowania) skarżący został poinformowany przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej (k. 29- 30). Nie skorzystał z przysługującego mu prawa do ustosunkowania się do tego materiału dowodowego. W szczególności nie podważał prawdziwości oświadczenia firmy [...], co do przebiegu załadunku.

W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, nie można uczynić WITD zarzutu, że nie uwzględnił wniosku dowodowego strony o przesłuchanie kierowcy w charakterze świadka na okoliczności stwierdzone innymi dowodami, skoro jak już wyżej wskazano, okoliczności dotyczące przebiegu załadunku były w istocie niesporne.

Reasumując powyższe stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja nie narusza unormowań kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7, 68, 77 § 1 , 80 oraz 107 § 1 i §3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ustalona we wskazany sposób sytuacja faktyczna i jej implikacje prawne uzasadniały nałożenie na skarżącego kary za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. Również wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwego przepisu załącznika do ustawy o drogach publicznych.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).