Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1949/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Rada Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 5 art. 6 ust. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 464
law: Ustawa z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 11 kwietnia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie sędzia NSA Barbara Adamiak /spr./ sędzia del. WSA Tomasz Grossmann Protokolant starszy sekretarz sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2871/15 w sprawie ze skargi L. Z. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do wykonywania zawodu lekarza oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 kwietnia 2016r. sygn. akt VII SA/Wa 2871/15, po rozpoznaniu sprawy ze skargi L. Z. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z [...] października 2015r. znak: [...] w przedmiocie przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza, oddalił skargę.

Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy.

Kontroli Sądu podlegała uchwała Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z [...] października 2015 r. Nr [...] utrzymująca w mocy uchwałę Okręgowej Rady Lekarskiej w Łodzi z [...] czerwca 2015 r. Nr [...] w sprawie odmowy przyznania L. Z. prawa wykonywania zawodu lekarza i wpisu na listę członków Okręgowej Rady Lekarskiej w Ł.

Oceniając materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy, Sąd przede wszystkim miał na uwadze treść art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2008 r. Nr 136, poz. 857). Przepis ten ustanawia w pkt 5 jako jeden z bezwzględnych warunków przyznania przez okręgową radę lekarską prawa wykonywania zawodu lekarza albo prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty wykazanie nienagannej postawy etycznej. W świetle powyższego, niezasadnym jest zarzut skargi, że w związku z przedstawionym przez skarżącego materiałem dowodowym nie jest wystarczającą przesłanką odmowy przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza fakt złożenia oświadczenia wymaganego przepisem art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy.

Stosownie do § 4 ust. 1 pkt 7 uchwały Nr 30/10/VI Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia 3 września 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania w sprawach przyznawania prawa wykonywania zawodu lekarza i lekarza dentysty oraz prowadzenia rejestru lekarzy i lekarzy dentystów - organ izby w przypadku, gdy uzyska wiarygodną informację dotyczącą postawy etycznej, w tym również informację dotyczącą zdarzeń, które wystąpiły poza terytorium RP mogących mieć wpływ, po sprawdzeniu prawdziwości tych informacji może podjąć uchwałę o odmowie przyznania prawa wykonywania zawodu. Organ podjął się ustalenia i potwierdzenia nienagannej postawy lek. L. Z.

Jak wykazał organ w toku postępowania – skarżący w przebiegu pracy zawodowej dopuścił się szeregu uchybień i zaniedbań podczas prowadzenia praktyki lekarskiej, co zostało potwierdzone licznymi zaświadczeniami -wbrew twierdzeniom skarżącego- działającymi na jego niekorzyść w kwestii oceny nienagannej postawy etycznej lekarza.

W odniesieniu do zarzutów skargi, które odnoszą się w zasadzie w każdym punkcie do niewłaściwej oceny nienagannej postawy etycznej skarżącego jako lekarza w świetle przepisu art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty – Sąd podkreślił, iż charakter uchybień i zaniedbań jakich dopuszczał się skarżący, zagrażających zdrowiu i życiu ludzkiemu, godzi w podstawowe cele zawodu lekarza i jest nie do pogodzenia z etyką lekarską.

Z akt sprawy wynika, że skarżący kilkakrotnie doprowadził w czasie swojej praktyki zawodowej do sytuacji, w której prawo wykonywania przez niego zawodu lekarza poddane było -przez właściwe organy nadzorujące- krytyce.

W aktach sprawy znajduje się pismo Towarzystwa Lekarskiego Kantonu [...]z 11 lipca 2014 r., z treści którego wynika, że lekarz L. Z. utracił na terytorium Szwajcarii prawo wykonywania zawodu z uwagi na niedopełnienie obowiązków staranności w wykonywaniu zawodu i utratę przymiotu bycia godnym zaufania. Również pismo Austriackiej Izby Lekarskiej z 3 czerwca 2014 r., które wskazuje, że lekarz L. Z. na terenie Austrii został usunięty z rejestru Austriackiej Izby Lekarskiej ponieważ nie był godny zaufania i nie może wykonywać zawodu lekarza na terenie Austrii. Na potwierdzenie tych okoliczności Austriacka Izba Lekarska załączyła orzeczenie Trybunału Austriackiego z 20 kwietnia 2010 r. w sprawie zażalenia na decyzję wydaną przez premiera rządu krajowego związkowego V. z 25 stycznia 2010 r. o wygaśnięciu prawa wykonywania zawodu zgodnie z § 59 austriackiej ustawy o wykonywaniu zawodu lekarza oraz wyciąg z rejestru postępowań karnych lub dyscyplinarnych toczących się przeciwko lekarzowi L. Z. Także pismo z 17 czerwca 2009 r. dotyczące przesłania przez Urząd Krajowy V. do Departamentu Zdrowia [...] w Szwajcarii informacji o pozbawieniu dr Z. prawa wykonywania zawodu na terenie Austrii; skan tłumaczenia pisma z działu prawnego do Departamentu Zdrowia [...] w Szwajcarii o wszczęciu postępowania przeciwko ww. wymienionemu; skan tłumaczenia pisma kierowanego przez szwajcarskiego pełnomocnika strony do Departamentu Zdrowia Kantonu [...] w sprawie prewencyjnego odebrania uprawnień.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (z załączonych przez skarżącego dokumentów i zaświadczeń) wynika, że istniała możliwość posłużenia się przez lekarza L. Z. personelem pomocniczym w zakresie świadczeń zdrowotnych, która miała charakter incydentalny pod ścisłym nadzorem lekarza i dotyczyła prostych zabiegów przy pacjentach – co wskazuje jednoznacznie na wykonywanie pewnych zabiegów przy pacjentach przez osobę nieposiadającą uprawnień do ich wykonywania; nieprzestrzeganie przepisów dotyczących utylizacji i wywozu nieczystości i odpadów medycznych w okresie 01-01-1988 do 18-12-2014. Organ ustalił również treść prawomocnego skazania za wykroczenie w sprawie karnej z 16 marca 2007 r. wydane przez starostę, dotyczące wyrzucenia odpadów medycznych do pojemników na odpady komunalne, co wynika z treści orzeczenia Trybunału Administracyjnego. Materiał dowodowy wykazuje ponadto niekonsekwencję lekarza L. Z. w przekazywaniu informacji organom, prowadzeniu dokumentacji (oraz jej niszczeniu) oraz przekazywaniu materiału histopatologicznego Centrum Patologii. Sam L. Z. na przesłuchaniu potwierdził, iż próbki histopatologiczne wysyłał do 2008 r., jednocześnie wskazał, iż okres przechowywania dokumentacji wynosi 5 lat - zgodnie zatem z logiką wypowiedzi lekarza L. Z. dokumenty powinny być niszczone od najstarszych, dlatego słusznie w ocenie organu dokument ten świadczy, iż w pozostałym okresie czasu skarżący nie przekazywał próbek histopatologicznych, co z kolei koresponduje ze stanem faktycznym podanym w uzasadnieniu orzeczenia Trybunału Administracyjnego w Austrii. Z zaświadczenia z 28 czerwca 2004 r. dotyczącego badania sterylizatora, po przeprowadzeniu kontroli wykazano nieprawidłowości w stosowaniu autoklawu MELAG 23, jak również braku dokumentacji procesów sterylizacji oraz nie usunięcie zaleceń pokontrolnych. Z zaświadczenia z 1 września 1998 r. wynika, że strona nie wykazała właściwego zaopatrzenia w materiały jednorazowe w okresie pracy gabinetu do 2009 r., skoro z zamieszczonych w uzasadnieniu wyroku Trybunału Administracyjnego w Austrii streszczeń kontroli wynika, iż kontrolujący zwracali uwagę na brak rękawiczek oraz niewłaściwe i przeterminowane środki dezynfekujące. W dokumentacji znajdują się również działające na korzyść skarżącego zaświadczenia i certyfikaty – i tego Sąd ani organy nie negują. Jednak certyfikat uzyskany od spółki prawa handlowego, a nie od Austriackiej Izby Lekarskiej nie może być w tej sprawie w pełni wiarygodnym dowodem. Dlatego prawidłowo organ uznał za wiarygodny w tym zakresie stan faktyczny podany w treści uzasadnienia orzeczenia Trybunału Administracyjnego w Austrii. Również opinie i zeznania świadków nie będących osobami wyznaczonymi przez Radę Lekarską a będących osobami do których o opinię zwrócił się sam skarżący rzutują na ich obiektywizm, co zauważyły organy i dlatego zasadnie nie wzięły ich pod uwagę.

Za organem Sąd wskazał, że wobec wykonujących zawody zaufania publicznego, do których należy zawód lekarza stosuje się do oceny na podstawie całokształtu postawy, jaką dany człowiek sobą reprezentuje. Dlatego też zakres pojęcia postawy etycznej należy rozumieć largissimi sensu tj. w kontekście życia zawodowego, przestrzegania deontologii zawodowej ale również życia prywatnego, przestrzegania prawa jak i przestrzegania uznanej powszechnie obyczajowości. Art. 1 ust. 3 Kodeksu Etyki Lekarskiej stanowi, iż naruszeniem godności zawodu jest każde postępowanie lekarza, które podważa zaufanie do zawodu.

Sąd przyjął, że pojedyncze lub rzadkie naruszenie zasad higieniczno-sanitarnych nie może doprowadzić do pozbawienia prawa wykonywania zawodu lekarza. W sprawie prawidłowo jednak organy uznały, że mimo, iż lekarz L. Z. nigdy nie został skazany za przestępstwo karne związane z wykonywaniem zawodu na terenie Szwajcarii i Austrii o czym świadczy materiał dowodowy zebrany w sprawie to jednak w ocenie organu jego postępowanie jako lekarza w praktyce zawodowej na terenie Austrii i Szwajcarii narusza wymóg nienagannej postawy etycznej.

Biorąc pod uwagę całokształt materiału dowodowego, a zatem również całokształt praktyki zawodowej lekarza L. Z. Sąd stwierdził, że skarżący dopuszczał się wielokrotnie naruszeń i uchybień w pracy lekarza. Okoliczności stwierdzanych kontrolami braków higienicznych miały charakter stały. Poszczególne uchybienia wymienione powyżej również nie należą do błahych – jak choćby doprowadzanie do podejmowania czynności zawodowych i wykonywania przy pacjencie pewnych zabiegów osobom nieposiadającym uprawnień, utrata prawa wykonywania zawodu zarówno na terenie Austrii jak i na terenie Szwajcarii. Wszystkie te okoliczności podważają zaufanie publiczne, jakim cieszy się zawód lekarza i naruszają godność nie tylko konkretnego lekarza ale również lekarzy jako grupy zawodowej. Takie działanie również narażało pacjenta na szkodę co zostało potwierdzone w sporządzonej w wyniku kontroli ekspertyzie z 19 marca 2007 r. Za organem Sąd stwierdził, że znamienne jest dla oceny postawy etycznej to, iż mimo wielu kontroli nie udało się doprowadzić skarżącemu praktyki do stanu, w którym kontrolujący nie mieliby żadnych wątpliwości co do zmian. To pozwala zgodzić się z organami orzekającymi w sprawie, że również w chwili obecnej skarżący nie byłby w stanie spełniać tych norm. Ponadto negatywnie na postawę etyczną lekarza rzutuje nieprzestrzeganie decyzji administracyjnych o zakazie wykonywania zawodu oraz dopuszczenie do iniekcji narkozy osoby bez stosownego wykształcenia. Rodzi to zarzut nieprzestrzegania porządku prawnego.

Niezbędny element wykonywania zawodu lekarza stanowi kryterium podwyższonego zaufania, które może zostać spełnione tylko w przypadku szczególnych kwalifikacji osobistych, obywatelskich, etycznych i moralnych. Z tego względu, jak podniesiono na wstępie, ustawodawca zawarł wprost w ustawie wymóg wykazania nienagannej postawy etycznej przez osobę ubiegającą się o prawo wykonywania zawodu lekarza. W ocenie Sądu, z uwagi na wykonywanie zawodu lekarza w warunkach wielu uchybień i zaniedbań, organy obu instancji prawidłowo oceniły jako nieetyczne i odmówiły skarżącemu przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza ze względu na brak wypełnienia niezbędnej przesłanki wykazania nienagannej postawy etycznej, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty.

Statuowana w art. 65 ust. 1 Konstytucji RP zasada wolności wyboru wykonywania zawodu nie ma charakteru absolutnego. Ustawowa reglamentacja wykonywania poszczególnych zawodów jest niezbędna i oczywista, a określając w ustawie z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty warunki dopuszczenia do wykonywania zawodu, ustawodawca kierował się interesem innych podmiotów, zwłaszcza zaś - dobrem i ochroną praw pacjenta oraz potrzebą stworzenia gwarancji, że świadczący usługi medyczne będą wykonywać je należycie. (por. wyrok Naczelny Sąd Administracyjny z 7 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1436/06).

Odnosząc się zatem do wszystkich zarzutów skargi Sąd wskazał, że skarżący przedłożył szereg oświadczeń i dokumentów, z których całokształtu wynika, że nie prezentuje nienagannej postawy etycznej jako lekarz; oświadczenie złożone przez skarżącego w trybie art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy podlega weryfikacji przez organ co też organy w sprawie uczyniły - wynik weryfikacji jest zaś niekorzystny dla skarżącego domagającego się przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza na terytorium RP; uchwała nie była podjęta na podstawie dowolnych ustaleń lecz organy odniosły się do wszystkich dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wyczerpująco tłumacząc swoje stanowisko; ustalenia organów zostały dokonane na podstawie całkowicie i kompletnie zebranego materiału dowodowego a nie na podstawie ogólnikowych twierdzeń i informacji jak twierdzi skarżący; pominięcie zeznań świadków nastąpiło z uwagi na brak ich wiarygodności i obiektywizmu co rzetelnie organy wyjaśniły i opisały które dowody uznały za wiarygodne a którym wiarygodności odmówiły i dlaczego; organy rozpoznały również wszystkie zarzuty podnoszone przez skarżącego.

Sąd stwierdził, że prowadzona przez skarżącego dotychczasowa praktyka zawodowa oraz postawa jako lekarza nie spełnia wymogów określonych art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, dlatego prawidłowo organy orzekły o odmowie przyznania skarżącemu prawa wykonywania zwodu lekarza na terytorium RP oraz wpisu na listę Okręgowej Rady Lekarskiej w Ł.

W ocenie Sądu kontrola zaskarżonej uchwały wykazała, że nie narusza ona prawa. Organy przeprowadziły postępowanie w sposób nie naruszający zasad wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., organ w sposób nie budzący wątpliwości przytoczył fakty istotne dla rozstrzygnięcia, odniósł się do zarzutów skarżącego.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a zatem nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę jako nieuzasadnioną oddalił.

L. Z. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

1) przepisu prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy w postaci art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 grudnia 1996r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, poprzez przyjęcie, iż Skarżący nie wykazuje się nienaganną postawą etyczną, w sytuacji gdy przedłożył on szereg oświadczeń i dokumentów, z których wynika, ze legitymuje się nienaganną postawa etyczną ;

2) przepisu prawa materialnego w postaci art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 grudnia 1996r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, poprzez uznanie, iż pomimo złożenia przez Skarżącego oświadczenia stanowiącego podstawę przyjęcia, że posiada nienaganną postawę etyczną, Naczelna Izba Lekarska mogła przyjąć, iż takiej postawy nie posiada, pomimo tego, iż Rada nie dysponowała żadnymi konkretnymi, wiarygodnymi informacjami, dowodami na to, że Skarżący posiada naganną postawę etyczną; Drobne uchybienia higieniczne stwierdzone w gabinecie i usunięte zaraz po kontroli lub w jej trakcie nie mogą być oceniane jako naruszenie zasad etyki lekarskiej , a to z tego względu, że nie stwierdzono żadnych ujemnych skutków tych uchybień wobec konkretnego pacjenta kontrolowanego gabinetu. W związku z tym w/w uchybienia nie mogą skutkować zastosowania wobec lekarza najwyższej sankcji, z pominięciem gradacji kar.

3) uznanie przez Sąd I instancji, iż organy administracyjne obu instancji nie przekroczyły granicy uznania administracyjnego i nie podjęły uchwały na podstawie dowolnych ustaleń, nie popartych konkretnymi informacjami, dowodami, a jednocześnie szczątkowymi, ogólnikowymi informacjami, nie dotyczącymi postawy etycznej lekarza;

4) dokonanie niewłaściwych ustaleń na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, a mianowicie uznanie , że Skarżący nie posiada nienagannej postawy etycznej, w sytuacji gdy z dowodów zgromadzonych w sprawie nie wynikają informacje, które pozwalałyby na takie ustalenia;

5) nie uzasadnione pominięcie dowodów z zeznań świadków oraz pisemnych oświadczeń lekarzy, zgłoszonych przez Skarżącego, którzy świadczyli o nienagannej postawie etycznej Skarżącego; Pisemne oświadczenia lekarzy nie były oświadczeniami grzecznościowymi lecz wynikały z przekonań osobistych wynikłych z naocznych doświadczeń;

6) nie rozpoznanie wszystkich zarzutów zgłoszonych przez Skarżącego w tym m.in. zarzutu zatarcia kary pozbawienia prawa wykonywania zawodu w Austrii, jak również braku oceny postawy etycznej Skarżącego w chwili obecnej, tj. na dzień złożenia wniosku i orzekania w sprawie przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza.

7) naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 106 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez pozbawienie Strony możliwości swobodnego wypowiedzenia się na rozprawie, złożenia wyjaśnień, przedłożenia dodatkowych dokumentów, Sąd I instancji pozbawił Skarżącego prawa głosu.

II. Mając na uwadze powyższe wnosił o:

1) zmianę w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wydział VII z dnia 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2871/15 i przyznanie Skarżącemu prawa wykonywania zawodu lekarza oraz wpisania Skarżącego na listę członków Okręgowej Izby Lekarskiej;

2) zasądzenie na rzecz Skarżącego od pozwanego organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych oraz kosztów postępowania prze Sadem I instancji;

3) rozpoznanie sprawy pod nieobecność Skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. ), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy z 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza i lekarza dentysty ( tj. Dz. U. z 2015r. poz. 464) regulujący przesłanki przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty nie jest zasadny. Jedna z wyliczonych przesłanek w tej regulacji, warunkująca przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty, jest przesłanka wykazania przez osobę ubiegającą się o przyznanie tego prawa nienagannej postawy etycznej. Według art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty " Za wystarczające w zakresie spełnienia wymagania: o którym mowa w art. 5 ust.1 pkt 5 – uznaje się złożenie oświadczenia następującej treści: " Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia oświadczam, że nie byłem karany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz , że nie toczy się przeciwko mnie postępowanie karne w sprawie o umyślne popełnione przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, oraz że nie zachodzą okoliczności, które zgodnie z Kodeksem Etyki Lekarskiej oraz innymi przepisami prawa, w rozumieniu wymogu określonego w art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, mogłyby mieć wpływ na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza dentysty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej". Oświadczenie powinno również zawierać nazwisko i imię lekarza, oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia oraz podpis lekarza". Złożone oświadczenie korzysta z domniemania prawidłowości. Nie oznacza to, że domniemanie to nie może zostać podważone. Nienaganna postawa etyczna znajduje potwierdzenie w całym okresie wykonywania zawodu lekarza. Zdarzenia zatem z okresu poprzedzającego ustalenie stanu faktycznego, od którego spełnienia uzależnione jest prawo wykonywania zawodu lekarza, nie mogą nie zostać uwzględnione. Przesądzają o postawie etycznej, a zatem nie można uznać, że ulegają przedawnieniu przez fakt zatarcia pozbawienia prawa wykonywania zawodu w Austrii. Zgodnie z art. 34 ust. 1 pkt 7 uchwały Nr 30/10/VI Naczelnej Izby Lekarskiej, z 3 września 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania w sprawach wykonywania zawodu lekarza i lekarza dentysty oraz prowadzenia rejestru lekarzy i lekarzy dentystów , wydanej na podstawie upoważnienia ustawowego, obalenie domniemania złożonego oświadczenia o braku okoliczności, które zgodnie z Kodeksem Etycznym mogłyby mieć wpływ na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza dentysty są informacje o zdarzeniach mogących mieć wpływ na wykonywanie zawodu w innych niż Rzeczypospolita Polska państwie członkowskim UE. W skardze kasacyjnej nie podważono tych faktów a jedynie prowadzi się polemikę co do znaczenia tych zdarzeń. Nie można zatem przyjąć, że brak było w tych zdarzeniach okoliczności, które podważyły domniemanie co do wykonywania zawodu zgodnie z regułami Kodeksu Etyki Lekarskiej.

Nie są zasadne zarzuty co do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego postawione wyłącznie w zakresie naruszenia art. 106 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, a ocenia zgodność z przepisami prawa procesowego postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej. Sąd dokonał w pełni oceny prawidłowości ustaleń stanu faktycznego w sprawie, w oparciu o przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. W skardze kasacyjnej nie wskazano podstaw prawnych naruszenia przepisów postępowania na podstawie, których Sąd przeprowadził ocenę zgodności z prawem ustaleń stanu faktycznego. Tym samym nie ma podstaw do zakwestionowania ustaleń stanu faktycznego. Znaczenie ograniczenia możliwości szerokiego wypowiedzenia się Skarżącego należało ocenić w świetle stanu faktycznego wynikającego z akt sprawy. Zgromadzony materiał dowodowy w aktach sprawy nie daje podstawy do stwierdzenia, że przesądziło to o wyniku sprawy, a zatem nie miało wpływu na wynik sprawy.

W tym, stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.