Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1142/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1, art. 184, art. 174 pkt 2, art. 3 par. 1, art. 141 par. 4.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia WSA del. Anna Sokołowska, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Ol 814/10 w sprawie ze skargi T. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 27 września 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od T. H. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w O. kwotę 3.600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2011 r., I SA/Ol 814/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę T. H. (dalej powoływanego jako: "podatnik" lub "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. (powoływanego dalej jako: "Dyrektor IS") z dnia 27 września 2010 r., nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; w skrócie: p.p.s.a.). Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

2. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi (przedstawiony przez WSA w Olsztynie ):

2.1. Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku przebieg postępowania WSA w Olsztynie podał, że podatnik w 2007 r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług ślusarskich i opłacał zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej. Osiągnął również dochody ze stosunku pracy. W toku postępowania podatkowego (poprzedzonego kontrolą) organ pierwszej instancji stwierdził, że podatnik zarówno w ramach stosunku pracy, jak i w ramach działalności opodatkowanej w formie karty podatkowej, świadczył usługi spawalnicze częściowo poza granicami kraju, co wykluczało możliwość korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania.

2.2. Decyzją z dnia 18 września 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia 8 lutego 2007 r. o ustaleniu wysokości karty podatkowej na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2007 r. Organ stwierdził, że stosownie do art. 40 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.; dalej: u.z.p.d.f.) zaistniała podstawa do określenia wysokości podatku dochodowego za 2007 r. na zasadach ogólnych. Dokonując określenia zobowiązania, Naczelnik US powołał się na przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej: u.p.d.o.f.) regulujące zasady opodatkowania przychodów ze stosunku pracy i z działalności gospodarczej. Ponadto, wskazał na treść art. 7 polsko-norweskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania (Dz. U z 1979 r. Nr 27, poz. 157) oraz art. 7 polsko-holenderskiej konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania (Dz. U z 2003 r. Nr 216, poz. 2120) w związku z art. 3 ust. 1 i art. 4a u.p.d.o.f.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że osiągnięte przez podatnika przychody z usług wykonywanych na pokładzie norweskiego statku P. w stoczni D. w A. podlegają opodatkowaniu w Polsce. Na podstawie danych przedstawionych przez podatnika informacji pozyskanych od pracodawców i zleceniodawców oraz wystawionych faktur VAT Naczelnik US ustalił, że podatnik w 2007 r. osiągnął przychody w kwocie 280.015,37 zł: (a) z działalności gospodarczej 259.226,53 zł, (b) ze stosunku pracy 20.788,84 zł. Koszty uzyskania przychodów wyniosły 3.285,66 zł, przy czym ze stosunku pracy - 678,13 zł, a z działalności gospodarczej - 2.606,53 zł. Odnośnie do kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej organ podał, że ustalono je na podstawie prowadzonego przez podatnika dla celów VAT rejestru zakupów towarów i usług. Ponadto, uwzględniono prowizje bankowe za prowadzenie rachunku związanego z działalnością gospodarczą oraz zapłacone składki na Fundusz Pracy. Dochód z działalności gospodarczej wyliczono zatem na kwotę 256.619 zł, a ze stosunku pracy na 20.110,71 zł. Należny podatek wyniósł 90.068 zł. Przy obliczaniu należnego podatku organ podatkowy podstawę opodatkowania obniżył o zapłacone składki na ubezpieczenie społeczne, a podatek o składki na ubezpieczenie zdrowotne i ulgę z tytułu utrzymywania małoletniego dziecka. Odsetki od nieziszczonych w ciągu roku zaliczek na podatek dochodowy określono na kwotę 7.581 zł.

2.3. W odwołaniu podatnik zarzucił decyzji organu pierwszej instancji naruszenie art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: O.p.) przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań, które doprowadziłyby do dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz błędne przyjęcie, że podatnik prowadził działalność poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

2.4. Decyzją z dnia 27 września 2010 r. Dyrektor IS utrzymał w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że podatnik nie postawił żadnych zarzutów co do wysokości zobowiązania określonego przez organ pierwszej instancji, jak też wysokości odsetek od nieuiszczonych zaliczek na podatek dochodowy za rok 2007. Podał, że nie były kwestionowane ustalenia organu pierwszej instancji dotyczące przychodów uzyskanych w ramach stosunku pracy dla firm: Grupa O. sp. z o.o., S. sp. z o.o., R. sp. z.o.o. Natomiast co do kwestionowanego faktu wykonywania poza granicami kraju usług w ramach działalności gospodarczej na obecnym etapie postępowania organ pierwszej instancji w niniejszej sprawie był związany ostateczną decyzją Naczelnika US w P. z dnia 18 września 2009 r., nr [...] (stwierdzającą wygaśnięcie decyzji z dnia 8 lutego 2007 r. nr [...] o ustaleniu karty podatkowej), utrzymaną w mocy decyzją Dyrektora IS z dnia 30 kwietnia 2010 r., nr [...].

3. Stanowiska stron w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie:

3.1. W skardze skarżący wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora IS oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. Ponadto, wniósł o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy przed WSA w Olsztynie I SA/Ol 466/10, wskazując że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku tego postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: (1) art. 188 w związku z art. 187 § 1 i art. 122 O.p., polegające na odmowie dopuszczenia dowodów wnioskowanych przez skarżącego z uzasadnieniem, że stan faktyczny w sprawie został ustalony na podstawie innych dowodów, mimo że okoliczności, na które wnioskowane były dowody są istotne dla ustalenia stanu faktycznego (brak możliwości świadczenia przez skarżącego usług na terenie A. oraz brak wiarygodności przyjętych jako dowód dokumentów), nie zostały wykazane innymi dowodami; (2) sprzeczność istotnych ustaleń organu ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym poprzez przyjęcie, że skarżący wykonywał usługi, o których mowa w fakturach nr [...], [...], [...], [...] w A., podczas gdy nie wynikało to z treści faktur, a zeznania świadków – wspólników spółki cywilnej "R." w tym zakresie nie mogły zostać uznane za wiarygodne.

Uzasadniając wniosek o zawieszenie postępowania skarżący wskazał, że w sprawie I SA/Ol 466/10 WSA w Olsztynie oddalił skargę na decyzję utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika US w P., stwierdzającą wygaśnięcie decyzji ustalającej wymiar podatku dochodowego w formie karty podatkowej, od którego skarżący zamierza wnieść skargę kasacyjną. Gdyby orzeczenie dotyczące karty podatkowej zostało uchylone, to postępowanie niniejsze stałoby się bezprzedmiotowe, gdyż określenie należnego podatku dochodowego za 2007 r. nastąpiło przy założeniu, że podatnik utracił prawo do rozliczania się w formie karty podatkowej. W ocenie skarżącego zachodził bezpośredni i realny związek między postępowaniem w sprawie I SA/Ol 466/10, a niniejszą sprawą. Decyzje organów podatkowych zostały wydane na podstawie takich samych ustaleń. Bez wydania decyzji o wygaśnięciu decyzji ustalającej podatek w formie karty podatkowej nie zostałaby wydana decyzja określająca wysokość podatku za 2007 r. w zakresie działalności gospodarczej skarżącego.

3.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

4. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie (Sądu pierwszej instancji):

W ocenie WSA w Olsztynie nie zostały spełnione w sprawie przesłanki z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do zawieszenia z urzędu postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie I SA/Ol 466/10. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, wprawdzie istnieje związek między decyzją wygaszającą decyzję o ustaleniu wysokości karty podatkowej na dany rok a decyzją określającą wysokość zobowiązania określonego na zasadach ogólnych, ale o wydaniu pierwszej z decyzji decyduje stan faktyczny odnoszący się do warunków korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania, a zatem sposób wykonywania działalności, w drugiej decyzji przedmiotem rozstrzygnięcia są wyłącznie wyniki działalności: przychód i koszty jego uzyskania. Inne są też podstawy prawne decyzji. Związek między decyzjami jest taki, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji o wysokości podatku w formie karty podatkowej spowoduje konieczność stwierdzenia wygaśnięcia, jako bezprzedmiotowej decyzji określającej wysokość podatku na zasadach ogólnych. Rozstrzygnięcie w sprawie utraty warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej nie miało wpływu na treść decyzji określającej wysokość podatku dochodowego na zasadach ogólnych, a na byt tej decyzji. Nie zachodziła zatem sytuacja, w której rozstrzygnięcie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej mogłoby mieć wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawy.

WSA w Olsztynie zwrócił uwagę, że przedmiotem zaskarżenia była decyzja określająca wysokość podatku dochodowego za 2007 r. wydana na podstawie przepisów u.p.d.o.f., która podlegała ocenie Sądu pod względem zgodności z przepisami tej ustawy oraz z przepisami procedury podatkowej. Podkreślił, że w skardze, podobnie jak w odwołaniu, nie zgłoszono żadnych zarzutów odnośnie do wysokości podatku dochodowego za 2007 r. określonego decyzją organu pierwszej instancji, jak też wysokości odsetek od nieuiszczanych zaliczek na podatek. Sąd pierwszej instancji z urzędu nie dopatrzył się błędów w ustaleniach. Analiza akt podatkowych dała podstawę do oceny, że organ podatkowy pierwsze instancji uczynił zadość ciążącemu na nim obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W szczególności przychody z działalności gospodarczej określił na podstawie wystawionych przez skarżącego faktur VAT. Podobnie koszty przyjął wg przedłożonych faktur i własnych ustaleń. Z akt sprawy wynikało, że podatnik był wzywany do przedłożenia wszelkiej dokumentacji dotyczącej poniesionych kosztów działalności. Natomiast podniesione zarzuty naruszenia art. 188, art. 187 § 1 i art. 122 O.p., jako związane z błędnym (w ocenie skarżącego) ustaleniem faktu świadczenia usług poza terytorium kraju, nie były trafne w odniesieniu do zaskarżonej decyzji. Kwestia powyższa była przedmiotem oceny Sądu w sprawie I SA/Ol 466/10.

5. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym:

5.1. Wnosząc od w.w. wyroku WSA w Olsztynie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata) zaskarżył ten wyrok w całości, żądając uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Olsztynie oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, tj.: (1) art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 188, 187 § 1 i art. 122 O.p., poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organy podatkowe powołanych przepisów O.p. i oddalenie wniosków dowodowych skarżącego z uzasadnieniem, że stan faktyczny w sprawie został ustalony na podstawie innych dowodów, podczas gdy okoliczności, na które wnioskowane były dowody, są istotne dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie (brak możliwości świadczenia przez skarżącego usług na terenie A. oraz brak wiarygodności przyjętych jako dowód dokumentów), a nie zostały wykazane innymi dowodami; (2) art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy podatkowe art. 191 O.p., poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego i przyjęcie w zaskarżonej decyzji, że skarżący wykonywał usługi, o których mowa w fakturach nr [...], [...], [...] oraz [...] w A., podczas gdy nie wynikało to z treści faktur, a zeznania świadków – wspólników s.c. "R." w tym zakresie nie mogły zostać uznane za wiarygodne; (3) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez zastąpienie uzasadnienia wyroku w dużej mierze odwołaniem do oceny Sądu w sprawie I SA/Ol 466/10, podczas gdy wyrok w tamtej sprawie był nieprawomocny, a co więcej, nie było dopuszczalne zastąpienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia odwołaniem do nieprawomocnego wyroku Sądu wydanego w innej sprawie; (4) art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez odmowę zawieszenia postępowania, mimo że zaistniały wymienione w tym przepisie przesłanki do jego zawieszenia.

Uzasadniając skargę kasacyjną skarżący podał w pierwszej kolejności, że odmowa zawieszenia postępowania stanowiła naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w sytuacji, gdy Sąd pierwszej instancji w istocie potwierdził istnienie związku między postępowaniem I SA/Ol 466/10, a niniejszym postępowaniem. Skarżący podkreślił niewątpliwy związek między decyzją o wygaszeniu decyzji o ustaleniu karty podatkowej, a decyzją określającą wysokość podatku na zasadach ogólnych - bez decyzji pierwszej, nie byłoby decyzji drugiej, co potwierdził WSA w Olsztynie. Tym samym, istniał związek między postępowaniem I SA/Ol 466/10, a niniejszym postępowaniem. Jeżeli bowiem okazałoby się, że wyrok WSA w Olsztynie I SA/Ol 466/10, nie ostałby się w postępowaniu kasacyjnym, mogło to doprowadzić do uchylenia decyzji ustalającej wymiar podatku dochodowego w formie karty podatkowej. Skarżący zwrócił uwagę, że WSA w Olsztynie za bezsporne uznał, że rozstrzygnięcie w postępowaniu I SA/Ol 466/10 miało wpływ na byt decyzji, będącej przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu. Skoro tak, to oczywistym był związek między postępowaniami, uzasadniający zawieszenie postępowania. Określenie należnego podatku od osób fizycznych za 2007 r. przez organ pierwszej instancji zostało dokonane przy założeniu, że utracił on prawo do rozliczania się w formie karty podatkowej. Przychód z działalności gospodarczej stanowił zaś znaczną część przychodu podatnika w 2007 r. Skarżący dodał, że WSA w Olsztynie wskazał również na związek między postępowaniami, odnosząc się w uzasadnieniu do uzasadnienia nieprawomocnego wyroku w sprawie I SA/Ol 466/10.

W pozostałym zakresie (wg skarżącego) WSA w Olsztynie nie uzasadnił wyroku w sposób spełniający wymogi art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji ograniczył się bowiem do stwierdzenia, że nie zgłoszono zarzutów co do wysokości obliczonego podatku dochodowego, a w zakresie pozostałych zarzutów, odesłał do uzasadnienia wyroku w sprawie I SA/Ol 466/10.

5.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IS (reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego) wniósł o oddalenie tejże skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6.1. Zaskarżony wyrok WSA w Olsztynie pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu (art. 184 in fine p.p.s.a.), bowiem trafnie podniesiony przez skarżącego w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie miał istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 in fine p.p.s.a.), a to ze względu na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2012 r., II FSK 94/11. Wyrokiem tym oddalono skargę kasacyjną skarżącego od wyroku WSA w Olsztynie z dnia 21 października 2010 r., I SA/Ol 466/10, wydanego w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji dotyczącej ustalenia podatku dochodowego w formie karty podatkowej za 2007 r. W konsekwencji zaskarżony wyrok WSA w Olsztynie w sprawie I SA/Ol 466/10 stał się prawomocny.

6.2. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego błędnie WSA w Olsztynie ocenił, że w sprawie I SA/Ol 814/10 nie zaistniały przesłanki do zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do czasu rozpoznania przez NSA skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Olsztynie o sygn. akt I SA/Ol 466/10, a tym samym rozstrzygnięcia, czy prawidłowo WSA w Olsztynie ocenił kwestię wygaśnięcia decyzji o karcie podatkowej skarżącego za 2007 r. Nie można podzielić oceny Sądu pierwszej instancji, że rozstrzygnięcie w sprawie utraty warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej nie miało wpływu na treść decyzji określającej wysokość podatku dochodowego na zasadach ogólnych. Słusznie podnosi skarżący, że Sąd pierwszej instancji właściwie potwierdził istnienie związku między postępowaniem o sygn. I SA/Ol 466/10, a rozpoznawaną sprawą. Związek między decyzją o wygaśnięciu decyzji o ustaleniu karty podatkowej, a decyzją określającą wysokość podatku na zasadach ogólnych polegał na tym, że bez decyzji pierwszej, nie byłoby decyzji drugiej, co potwierdził WSA w Olsztynie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Tym samym, istniał związek między postępowaniem o sygn. I SA/Ol 466/10, a postępowaniem o sygn. I SA/Ol 814/10. Jeżeli okazałoby się, że wyrok WSA w Olsztynie o sygn. I SA/Ol 466/10 nie ostałby się w postępowaniu kasacyjnym, mogło to doprowadzić do uchylenia decyzji, którą stwierdzono wygaśnięcie decyzji ustalającej wymiar podatku dochodowego w formie karty podatkowej na 2007, co w konsekwencji byłoby przesłanką do uchylenia przez WSA w Olsztynie decyzji określającej skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r.

Oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji, należy wskazać, że art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. umożliwia sądowi administracyjnemu zawieszenie postępowania, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. Kluczowe w tym przepisie jest więc słowo "zależy", według którego, jeśli coś zależy od danej sytuacji, to ona decyduje o tym lub ma na to decydujący wpływ (Inny Słownik Języka Polskiego, praca zbiorowa pod red. M. Bańki, Wydawnictwo PWN, Warszawa 2000, Tom P-Ż, s. 1231). Nie chodzi przy tym o jakikolwiek wpływ, ale o wpływ przewidziany prawem, a nie np. o wpływ wynikający z autorytetu NSA. W konsekwencji zawieszenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym może mieć miejsce wtedy, gdy wyrok NSA wydany w innej sprawie ma decydujący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem pierwszej instancji. Owe "decydujące znaczenie" jest konsekwencją użycia przez ustawodawcę w analizowanym przepisie p.p.s.a. zwrotu "zależy". W rozpoznawanej sprawie prawidłowa kontrola przez Sąd pierwszej instancji wymagała nie tylko oceny jej treści zaskarżonej decyzji, ale także zasadności prawnego bytu tejże decyzji. Jeżeli nie byłoby podstaw faktycznych do wydania zaskarżonej decyzji w przedmiocie określenia skarżącemu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r., to prawidłowe wykonanie funkcji kontrolnej, o której mowa w art. 3 § 1 p.p.s.a., wymagałoby uchylenia takiej decyzji wyrokiem WSA w Olsztynie. Sąd pierwszej instancji powinien był więc zawiesić postępowanie w rozpoznawanej sprawie do czasu rozpoznania przez NSA skargi kasacyjnej, którą zapowiadał skarżący od wyroku w sprawie o sygn. I SA/Ol 466/10.

Trafność zarzutu naruszenia przez WSA w Olsztynie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie przesądza w rozpoznawanej sprawie o konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji o sygn. I SA/Ol 814/10, bowiem naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, co jest warunkiem uwzględnienia zarzutu kasacyjnego naruszenia przepisów postępowania, wyrażonym w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2012 r., II FSK 94/11, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącego od wyroku WSA w Olsztynie z dnia 21 października 2010 r., I SA/Ol 466/10, co przesądza kwestię prawidłowego stwierdzenia przez organy podatkowe wygaśnięcia decyzji dotyczącej ustalenia podatku dochodowego w formie karty podatkowej za 2007 r. Wynik tego postępowania w konsekwencji na gruncie rozpoznawanej sprawy prowadzi do wniosku, że zgodnie z prawem WSA w Olsztynie oddalił skargę skarżącego w sprawie I SA/Ol 814/10, bowiem w stanie faktycznym dotyczącym skarżącego zasadne było wydanie decyzji określającej zobowiązane podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r.

6.3. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej są pozbawione podstaw, przy czym część z nich jest bezprzedmiotowa w granicach rozpoznawanej sprawy. Przy pomocy zarzutu naruszenia art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 188, art. 187 § 1, art. 122 i art. 191 O.p., skarżący próbuje podważyć zasadność przyjęcia przez WSA w Olsztynie, że prawidłowo stwierdzono wygaśnięcie decyzji dotyczącej ustalenia wysokości karty podatkowej na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2007 r. Kwestia ta merytorycznie nie mieści się w graniach rozpoznawanej sprawy, gdyż dotyczy odrębnego przedmiotu postępowania, w którym rozstrzygnięcie wydał NSA ww. wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2012 r., II FSK 94/11. Sformułowane zarzuty kasacyjne nie dotyczą decyzji określającej skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od osób fizycznych za 2007 r., ale stanowią powtórzenie zarzutów podniesionych w sprawie o sygn. II FSK 94/11, w której zaskarżono wyrok WSA w Olsztynie z dnia 21 października 2010 r., I SA/Ol 466/10. W rozpoznawanej sprawie skarżący popełnia błąd utożsamienia z sobą odrębnych przedmiotów postępowań: (a) w sprawie karty podatkowej i (b) w sprawie określenia podatku od osób fizycznych za 2007 r. Błąd ten wystąpił już na etapie postępowania przed WSA w Olsztynie, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, odsyłając w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do oceny wyrażonej w wyroku WSA w Olsztynie w sprawie o sygn. I SA/Ol 466/10. Tym samym bezzasadny jest w rozpoznawanej sprawie zarzut naruszenia przez WSA w Olsztynie art. 141 § 4 p.p.s.a.

6.4. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270), Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 i 3 oraz art. 209 p.p.s.a.