Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1826/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 70 § 6 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia NSA Andrzej Jagiełło (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Sylwester Golec, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 1397/15 w sprawie ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 13 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz O. S.A. z siedzibą w W. kwotę 2 400 (dwa tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

II FSK 1826/16

Uzasadnienie

1.1 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 lutego 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, sygn. akt: I SA/Łd 1397/15, uchylił zaskarżoną przez O. SA z siedzibą w W. (skarżąca, Spółka) decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 13 sierpnia 2015 r., w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. 1.2 Ze stanu sprawy przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 2 grudnia 2014 r. określającą Spółce zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2009 w wysokości 23.096 zł. W uzasadnieniu decyzji, dotyczącym zasadniczo meritum sprawy organ odwoławczy stwierdził, między innymi, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego uległ w rozpoznawanej zawieszeniu stosownie do art. 70 § 6 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r., Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ) - dalej O.p. Zgodnie z przywołanym przepisem bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. Organ wyjaśnił, że z treści pism Sądu Okręgowego Fz dnia 31 marca 2015 r. oraz z dnia 10 maja 2015 r. wynika, że doszło do wystąpienia z żądaniem ustalenia przez sąd powszechny stosunku prawnego wynikającego z umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia 31 stycznia 2009 r. zawartej przez T.S.A. (obecnie: O. S.A.) a P Sp. z o.o., która to umowa również w tej sprawie spowodowała zmianę zakresu i wysokości opodatkowania podatkiem od nieruchomości przedmiotów spółki w 2009 r. tj. : 1) w dniu 16 października 2014 r. przez Gminę [...] (sygn. akt IV C 1010/14), 2) w dniu 12 listopada 2014 r. przez Prezydenta Miasta [...] (sygn. akt IV C 1116/14), 3) w dniu 24 listopada 2014 r. przez Prezydenta [...] (sygn. akt IV C 1144/14), 4) w dniu 19 grudnia 2014 r. przez Prezydenta Miasta [...] (sygn. akt IV C 1250/14). W ocenie organu odwoławczego zawieszenie biegu terminu przedawnienia także w rozpoznawanej sprawie nastąpiło co najmniej od dnia 16 października 2014 r. i tym samym Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie mogło umorzyć tego postępowania jako bezprzedmiotowego z powodu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2009. 1.3 W skardze na powyższą decyzję Spółka wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta [...] z dnia 2 grudnia 2014 r. i zarzuciła naruszenie: 1) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 208 § 1 oraz w zw. z art. 70 § 1 O.p. przez dokonanie rozstrzygnięcia merytorycznego w sytuacji, gdy nastąpiło przedawnienie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r., w związku z czym należało uchylić decyzję pierwszoinstancyjną i umorzyć postępowanie w sprawie; 2) art. 210 § 4 w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 193 O.p. przez niewyjaśnienie przesłanek rozstrzygnięcia w zakresie podstawy opodatkowania od spornych budowli, co jest konsekwencją zaniechania ustaleń faktycznych w tym zakresie, w tym zwłaszcza zaniechania dowodu z ewidencji środków trwałych oraz nieuwzględnienia wyjaśnień strony; 3) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. i pkt 2 oraz w zw. z art. 3 ust. 1 pkt i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż w okresie luty-grudzień 2009 r. - ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się - nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na poparcie swojego stanowiska Spółka przywołała pogląd prawny wyrażony w uchwale NSA z dnia 29 września 2014 r., sygn. akt II FPS 4/13. W jej ocenie w dniu doręczenia decyzji zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2009 było już zobowiązaniem przedawnionym, bowiem w sprawie nie wystąpiły ani okoliczności skutkujące przerwaniem, ani zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. Podniosła, że pozwy do Sądu Okręgowego nie zostały wniesione przez Wójta Gminy [...], zatem nie zawieszały biegu terminu przedawnienia zobowiązania spółki wobec tej Gminy. W konsekwencji w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła sytuacja określona w art. 70 § 6 pkt 3 O.p. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie. 1.4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 3, art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 208 § 1 O.p. Stosownie do art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zatem na podstawie tego przepisu oraz w związku z art. 6 ust. 9 pkt ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w roku 2009, zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2009 przedawnia się, co do zasady z końcem roku 2014 r. Sąd argumentował, że w rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wskazało, że termin przedawnienia tego zobowiązania uległ zawieszeniu na podstawie art. 70 § 6 pkt 3 O.p., zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. Organ podatkowy wskazał, że z żądaniem, o którym mowa w cytowanym przepisie wystąpiło, do Sądu Okręgowego czterech wymienionych wcześniej prezydentów miast. Jednak w ocenie Sądu to strona skarżąca trafnie podniosła, że wśród tych organów nie ma Wójta Gminy [...], zatem okoliczność, że inne organy podatkowe wystąpiły z żądaniem ustalenia stosunku prawnego wynikającego z umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia 31 stycznia 2009 r., zawartej przez Spółkę z P. Sp. z o.o., nie ma wpływu na bieg terminu przedawnienia zobowiązania skarżącej Spółki wobec Wójta tej Gminy. W ocenie Sądu wyroki, jakie zapadną w postępowaniach przed Sądem Okręgowym z powództwa Prezydentów Miast: [...], będą miały wpływ wyłącznie na postępowania podatkowe prowadzone przez tych Prezydentów. Wyroki zapadłe w procesie opartym o powództwo przeciwko spółce, wytoczone na podstawie art. 189¹ k.p.c., nie będą korzystały z rozszerzonej prawomocności i nie będą wiążące dla organów podatkowych rozstrzygających w niniejszej sprawie. W konsekwencji Sąd przyznał rację skarżącej spółce i uznał, że nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, a zobowiązanie podatkowe za rok 2009 wygasło przez upływ okresu przedawnienia. Sąd dodał, że ponieważ termin przedawnienia upłynął po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, a przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, to drugi z wymienionych organów podatkowych zobowiązany był uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie w sprawie. Powyższe wynika z treści art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 208 § 1 O.p. Wobec uwzględnienia wskazanych powyżej przepisów dotyczących przedawnienia zobowiązania podatkowego, Sąd odstąpił od oceny pozostałych zarzutów skargi. 2.1 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ) – dalej p.p.s.a., zarzuciło naruszenie: 1) prawa materialnego tj. art. 70 § 6 pkt 3 O.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z dniem wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa nastąpi tylko wtedy gdy z żądaniem tym wystąpi ten sam organ podatkowy, który wydawał decyzję w pierwszej instancji - w sytuacji gdy z treści tego przepisu wcale nie wynika, że do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na tej podstawie potrzebne jest wystąpienie z żądaniem do sądu powszechnego przez ten sam organ podatkowy, który wydawał decyzję w pierwszej instancji, a prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nastąpi w przypadku gdy w stosunku do tego samego stosunku prawnego lub prawa także inny organ podatkowy wystąpi z tym żądaniem do sądu powszechnego, w szczególności organ podatkowy drugiej instancji; 2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 151 tej ustawy w zw. z art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 3, art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) i art. 208 § 1 O.p., - poprzez ocenę, że zobowiązanie podatkowe skarżącej Spółki z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2009 przedawniało się co do zasady z końcem roku 2014 r. i przez to, że nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania podatkowego i upłynął on po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, a przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, a więc organ podatkowy drugiej instancji zobowiązany był uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie w sprawie - w sytuacji gdy zebrany w sprawie i wiarygodny materiał dowodowy pozwalał na ocenę, że doszło do zawieszenia biegu terminu tego zobowiązania podatkowego na skutek wystąpienia przez inne organy podatkowe do sądu powszechnego z żądaniem ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, przez co organ podatkowy drugiej instancji zobowiązany był utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji, a więc wskazane przepisy O.p. nie zostały naruszone. Przy tak postawionych zarzutach organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2.2 Spółka w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3.1 Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Niezależnie od tego, że w skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty oparte na obu podstawach z art. 174 p.p.s.a. to zasadniczy problem jaki należało rozstrzygnąć rozpoznając te zarzuty, w tym przede wszystkim zarzut błędnej wykładni art. 70 § 6 pkt 3 O.p. dotyczy tego, czy wystąpienie przez Prezydentów Miast [...] do Sądu Okręgowego z żądaniem ustalenia istnienia (bądź nie) umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego zawartej pomiędzy Spółką , a P. Sp. z o.o. w dniu 31 stycznia 2009 r., stanowi okoliczność skutkującą, w rozpoznawanej sprawie, zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w rozumieniu art. 70 § 6 pkt 3 O.p. Zauważyć należy, że kwestia ta była już niejednokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wystarczy wskazać na wyrok z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt: II FSK 1221/16 w sprawie ze skargi kasacyjnej organu od wyroku w sprawie ze skargi Spółki (przywołane wyroki NSA dostępne są na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym Sąd między innymi uznał, że wniesienie powództwa do sądu powszechnego na podstawie art. 1891 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 101) – dalej: k.p.c., przez inny organ podatkowy w zakresie tego samego stosunku prawnego, nie skutkuje zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w rozumieniu art. art. 70 § 6 pkt 3 O.p. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą skargę kasacyjną pogląd wyrażony w powyższym wyroku w całości podziela. Sąd podziela również poglądy zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 3030/16, co uzasadnia odwołanie się do argumentacji zawartej w tych wyrokach.

Sąd pierwszej instancji, wbrew stanowisku organu, nie dokonał błędnej wykładni art. 70 § 6 pkt 3 O.p. Przepis ten stanowi, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, na bieg terminu przedawnienia zobowiązania strony skarżącej w podatku od nieruchomości za 2009 r., nie miała wpływu okoliczność wystąpienia przez organy podatkowe w innych sprawach z żądaniem ustalenia przez sąd powszechny stosunku prawnego wynikającego z umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia 31 stycznia 2009 r. Zauważyć wypada, że art. 70 § 6 pkt 3 O.p. koresponduje z art. 199a § 3 O.p., który zezwala organowi podatkowemu - w razie wystąpienia w sprawie wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe - na wystąpienie do sądu powszechnego na podstawie art. 1891 k.p.c. o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa. Wystąpienie przez organ podatkowy do sądu z powództwem na tej podstawie, skutkuje zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z dniem wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. Termin przedawnienia biegnie dalej dopiero od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się orzeczenia sądu powszechnego w sprawie ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa stosownie do art. 70 § 7 pkt 3 O.p.

Celem regulacji art. 70 § 6 pkt 3 O.p. jest umożliwienie uwzględnienia w toczącym się postępowaniu podatkowym rozstrzygnięcia sądu powszechnego. Przy braku tego typu regulacji możliwość występowania do sądu powszechnego na podstawie art. 1891 k.p.c. o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa byłoby pozbawione sensu, z uwagi na brak możliwości zastosowania się do uzyskanego w tym postępowaniu orzeczenia sądu powszechnego. W konsekwencji organ podatkowy może wystąpić z powództwem na podstawie art. 1891 k.p.c. tylko w toku prowadzonego postępowania podatkowego powiązanego bezpośrednio z czynnością prawną będącą przedmiotem sporu sądowego, jeżeli jest to niezbędne dla oceny jej skutków podatkowych (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 12 października 2006 r., sygn. akt I ACa 395/06, OSAB 2006, nr 2-3, poz. 3). Musi jednak istnieć bezpośredni związek pomiędzy prowadzonym postępowaniem podatkowym a rozstrzygnięciem sądu powszechnego oraz stronami tego postępowania.

Nie można przy tym pominąć kwestii zakresu związania organu podatkowego prawomocnym wyrokiem, wydanym w sprawie zainicjowanej powództwem o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego. W konsekwencji należy podnieść, że o związaniu organu podatkowego na podstawie art. 365 § 1 k.p.c. prawomocnym orzeczeniem zapadłym w sprawie z powództwa tego organu o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa, może być mowa w sytuacji tożsamości przedmiotowej i podmiotowej, zarówno w sprawie podatkowej, jak i w sprawie zawisłej przed sądem powszechnym. Sytuacja taka nie występuje jednak w analizowanym, bezspornym, stanie faktycznym. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, wyroki jakie zapadną we wskazanych postępowaniach przed sądem powszechnym z powództw innych organów, wytoczone na podstawie art. 189¹ k.p.c., nie będą korzystały z rozszerzonej prawomocności (erga omnes) i nie będą wiążące dla organu podatkowego rozstrzygającego w niniejszej sprawie. Stosownie bowiem do art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Natomiast art. 366 k.p.c. stanowi, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami.

Prawomocność materialna wyroku wydanego przez sąd w innej sprawie odnosi się do faktu jego istnienia i przejawia się w mocy wiążącej, ocenianej od strony podmiotowej oraz przedmiotowej. Granice przedmiotowe powagi rzeczy osądzonej określa przedmiot rozstrzygnięcia i jego podstawa faktyczna, natomiast jej granice podmiotowe obejmują tożsamość obydwu stron procesu, a więc powoda i pozwanego, a także ich następców prawnych. Zatem, związanie sądu prawomocnym orzeczeniem, zapadłym w innej sprawie, na podstawie art. 365 § 1 k.p.c. (rozumiane jako rozstrzygnięcie kwestii prejudycjalnej) występuje w zasadzie przy tożsamości nie tylko przedmiotowej, ale i podmiotowej obu tych spraw (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 14 sierpnia 2013 r., sygn. akt III AUa 1935/12).

Stwierdzenie, że art. 365 § 1 k.p.c. przypisuje prawomocnemu orzeczeniu sądu moc wiążącą nie tylko wobec stron i sądu, który je wydał, lecz również innych sądów, organów państwowych oraz organów administracji publicznej, a w wypadkach prawem przewidzianych także innych osób, oznacza jedynie tyle, że żaden z wymienionych podmiotów nie może negować faktu istnienia prawomocnego orzeczenia i jego treści, niezależnie od tego, czy był, czy nie był stroną tego postępowania.

Jeżeli zaś nie zachodzi tożsamość podmiotowa (tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie), to rozstrzygnięcie określonego zagadnienia prawnego w jednej sprawie, nie wyłącza dopuszczalności jego badania i oceny w innej sprawie. Oznacza to, że osoby niebędące stronami, których nie obejmuje rozszerzona prawomocność materialna wcześniejszego wyroku, nie są pozbawione możliwości realizowania przysługującego im prawa we własnej sprawie, również wtedy, gdy łączy się to z kwestionowaniem oceny wyrażonej w innej sprawie, w zakresie przesłanek orzekania. Wiąże się to z koniecznością zapewnienia stronie prawa do sądu umożliwiającego właściwą ochronę jej praw (por. wyrok SN z 19 września 2013 r., sygn. akt I CSK 727/12).

Odnosząc powyższą argumentację do rozpatrywanej sprawy, trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie można uznać, iż pozew wniesiony do sądu powszechnego przez inny podmiot, niż gmina, która jest beneficjentem należności podatkowej, rodzi na podstawie art. 70 § 6 pkt 3 O.p., skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia we wszystkich zobowiązaniach podatkowych Spółki w podatku od nieruchomości za 2009 r. Przypomnieć wypada, że wyroki zapadłe w postępowaniach wszczętych przez inne organy podatkowe, pomimo tożsamości przedmiotowej, nie będą korzystały z rozszerzonej prawomocności i nie będą wiążące dla organu podatkowego rozstrzygającego w rozpatrywanej sprawie. Rozstrzygnięcia sądów powszechnych, nie będą się wobec powyższego odnosiły do zobowiązania podatkowego Spółki w podatku od nieruchomości za 2009 r., które jest przedmiotem niniejszego postępowania. Warunkiem zaś zawieszenia biegu terminu przedawnienia w oparciu o art. 70 § 6 pkt 3 O.p., jest bezpośredni związek pomiędzy wytoczeniem powództwa a zobowiązaniem podatkowym, którego bieg terminu przedawnienia ma być zawieszony. Powtórzyć należy, że związek taki w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Dlatego też zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 70 § 6 pkt 3 O.p. w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. okazał się niezasadny. W konsekwencji tego, za pozbawiony podstaw prawnych należało uznać zarzut naruszenia art. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 151 tej ustawy w zw. z art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 3, art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) i art. 208 § 1 O.p. Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zawarł wszystkie wymagane w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy uzasadnienia wyroku oraz przedstawił w sposób rzetelny spójny i logiczny przesłanki, którymi kierował się wydając rozstrzygnięcie. Daje to rękojmię, iż Sąd ten dołożył należytej rozpoznając skargę oraz umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie oceny prawidłowości zaskarżonego wyroku.

Z tych samych względów, które przytoczone zostały przy ocenie zarzutu naruszenia prawa materialnego w sprawie nie doszło do naruszenia art. 70 § 1 O.p. Sąd nie naruszył też art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) i art. 208 § 1 O.p. w zakresie w jakim wskazał, że skoro termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. upłynął po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, a przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, to w konsekwencji tego organ podatkowy drugiej instancji zobowiązany był uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie w sprawie, stosownie do art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) oraz art. 208 § 1 O.p. Tym samym pozbawiony podstaw jest także zarzut naruszenia przez Sąd art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. 3.2 Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 209 w zw. art. 204 pkt 2, art. 205 § 2 i art. 207 § 2 p.p.s.a. Sąd miarkował należne Spółce koszty postępowania kasacyjnego wobec tego, że w sprawie niniejszej oraz rozpoznanej w tym samym dniu sprawie o sygn. akt II FSK 1856/16 zostały sporządzone jednobrzmiące odpowiedzi na skargę kasacyjną.