Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 198/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie: sędzia NSA Marek Gorski sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Protokolant Robert Daduń po rozpoznaniu w dniu 28 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 10 lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę 1. 499 zł.,-( jeden tysiąc czterysta dziewięćdziesiąt dziewięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Agencja Celna Nr [...] [...] działając w imieniu "A" Sp. z o.o. zgłosiła do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towar opisany w polu 31 zgłoszenia celnego E 13 [...] jako "zupy błyskawiczne z makaronem" w ilości 1300 kartonów. Zgłaszający dla przedmiotowego towaru zadeklarował kod PCN 2104 10 10 0 ze stawką celną 25 %.

Decyzją z dnia 7 listopada 2003 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej pól 33 i 47 oraz zaklasyfikował przedmiotowy towar do pozycji 1902 30 10 0 ze stawką celną w wysokości 40 %. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, iż zgodnie z regułą 3b Ogólnych Reguł Interpretacji Systemu Zharmonizowanego towar objęty zgłoszeniem winien być klasyfikowany do pozycji 1902 30 10 0 Taryfy celnej, która stanowi, że jeżeli towary pozornie mogą być klasyfikowane do dwu lub więcej pozycji, klasyfikacji dokonać należy w ten sposób, iż do wyrobów stanowiących mieszaniny wyrobów składających się z różnych materiałów lub wytworzonych z różnych komponentów oraz wyrobów stanowiących komplety do sprzedaży detalicznej, których klasyfikacji nie może być przeprowadzona, należy stosować pozycję obejmującą materiał lub komponent decydujący o zasadniczym charakterze wyrobu, jeżeli takie kryterium jest możliwe do zastosowania.

Od przedmiotowej decyzji strona złożyła odwołanie, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez pominięcie reguły 2a w związku z regułą 1, zawartych w części I lit. C reguły 1 Taryfy Celnej, stanowiącej, iż klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzemieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów. W uzasadnieniu wskazano, iż sam towar jak i nazwa określają go w sposób pełny oraz nie budzący zastrzeżeń, zatem winny być klasyfikowane zgodnie z nazwą własną, odpowiadającą brzmieniu pozycji. Strona podała, iż w świetle postanowień reguły 3a klasyfikacja towaru do pozycji 2104 10 10 0 realizuje postulat klasyfikowania do pozycji określającej towar w sposób najbardziej szczegółowy. Przyjęcie zaś przez organ, iż makaron jako część składowa towaru przesądza o jego charakterze jest niezasadne w świetle specyficznej procedury produkcji towaru oraz kontroli dokonanej przez Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych.

Decyzją z dnia 10 lutego 2004 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż stosowana w Polsce Taryfa celna przyjęła nazewnictwo oraz pełne zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów wprowadzonej w życie Konwencją w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzoną w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983 r. Tym samym określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. W celu dokonania prawidłowej klasyfikacji taryfowej towarów należy kierować się brzmieniem Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, które są zamieszczone na początku taryfy i stanowią z nią integralną część. Zgodnie z regułą I Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z regułami 2 - 6; należy przy tym wyjaśnić, iż brzmienie pozycji i kodów oraz uwago do sekcji i działów z nim związanych jest najważniejsze, co oznacza, iż ma ono podstawowe znaczenie przy ustalaniu prawidłowej klasyfikacji. Dalej organ odwoławczy podał, iż zgodnie z regułą 3(b) do wyrobów stanowiących mieszaniny wyrobów składających się z różnych materiałów lub wytworzonych z różnych komponentów oraz wyrobów stanowiących komponenty do sprzedaży detalicznej, których klasyfikacja w myśl reguły 3 (a) nie może być przeprowadzona, należy stosować pozycję obejmującą materiał lub komponent decydujący o zasadniczym charakterze wyrobu, jeżeli takie kryterium jest możliwe do zastosowania; zgodnie zaś z regułą 6 klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji winna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane, a odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej.

Dalej organ drugiej instancji wskazał, iż w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, iż jednostkowe opakowanie składa się ze sprasowanego spiralnie makaronu oraz dwóch niewielkich saszetek – jedna zawiera susz przyprawowy, gruda oleistą ciecz. Tego typu produkty zgodnie z zasadami Nomenklatury Scalonej oraz z Ogólnymi Regułami Nomenklatury Scalonej klasyfikuje się do pozycji, 1902 Taryfy celnej, gdyż przemawia za tym skład produktu, którego głównym elementem nadającym mu zasadniczy charakter jest suchy makaron instant. W ocenie organu odwoławczego przy klasyfikowaniu towaru nie pominięto reguły 1 i 2a ORINS, gdyż Taryfa celna nie różnicuje towarów w zależności od ich przeznaczenia, z wyjątkiem kiedy brzmienie pozycji tak stanowi, a klasyfikacji towarów dokonuje się w oparciu o zakres przedmiotowy towaru.

Stąd też dopiero analiza wszystkich komponentów, stanowiących komplet do sprzedaży detalicznej pozwala w oparciu o regułę 3(b) dokonać prawidłowej klasyfikacji towaru, bezspornie bowiem makaron instant nadaje zasadniczy charakter całemu produktowi.

Organ odwoławczy wskazał, iż pozycja 1902 obejmuje ciasto makaronowe, nawet gotowane lub nadziewane (mięsem lub innymi substancjami) lub przygotowane inaczej, takie jak paghetti, makaron, kluski, lasagne, gnocchi, ravioli, cannelloni; kuskus, przygotowany lub nie. Z "Wyjaśnień do Taryfy celnej" wynika, iż ciasta makaronowe objęte pozycją 1902 są produktami otrzymanymi z semoliny lub mąki pszennej, kukurydzianej, ryżowej, ziemniaczanej, itd., które mogą zawierać również inne składniki. Z informacji zawartej na opakowaniu zupy błyskawicznej dotyczącej składu klusek instant, w ich skład wchodzą: mąka pszenna, olej palmowy, sól, cukier, tapioka i substancje spulchniające. Zatem tapioka jest obok mąki pszennej jednym ze składników klusek instant.

Nadto niezasadne w ocenie organu odwoławczego jest wskazywanie przez odwołującego jako dowód potwierdzający prawidłową klasyfikację towaru w zgłoszeniu celnym na świadectwo jakości towarów importowanych z uwagi na okoliczność, iż Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych nie jest organem powołanym do przeprowadzania postępowania klasyfikacyjnego, a zadanie jego polega na badaniu jakości handlowej importowanych towarów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku "A" Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędne zastosowanie reguły 1 zawartej w części I lit. C reguły 1 Taryfy celnej, a w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia o regułę 3b oraz naruszenie art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 ustawy – Kodeks celny.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że tak sam towar jak i jego nazwa określają go w sposób pełny i nie budzący zastrzeżeń, a więc winny być klasyfikowane zgodnie z nazwą własną odpowiadającą brzmieniu pozycji. Tymczasem organ zupełnie dowolnie przyjął, iż makaron będący składową towaru przesądza o jego charakterze, a więc towar należy klasyfikować jako makaron. Następnie skarżąca wskazała, iż jako metodę dokonania prawidłowej taryfikacji przyjąć należy właściwe badanie składu produktu oraz uwzględnić odmienności płynące ze schematu technologicznego klusek instant. I tak skarżąca podniosła, iż makaron nie zawiera przede wszystkim tapioki, która nie zalicza się do semoliny ani innych rodzajów mąki wymienionych w Wyjaśnieniach do Taryfy celnej – pozycja 1902, ale również cukru czy glutaminianu sodu. Kolejną różnicą jest odmienna technologia produkcji klusek wchodzących w skład zupy błyskawicznej.

Skarżąca podniosła nadto, iż organ wydający decyzję podważa treść świadectwa wydanego przez organ standaryzacyjny, który dokonywał stosownej kontroli jakości handlowej sprowadzonego produktu. Nie bez znaczenia pozostaje również dotychczasowa praktyka organów administracji celnej, które nie kwestionowały określonego klasyfikowania towaru. Zmiana postępowania w tym zakresie w ocenie skarżącej narusza zaufanie obywateli do trwałości i stałości, tak przepisów prawa jak i ich stosowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W uzasadnieniu organ drugiej instancji wskazał, iż importowany przez skarżącego towar ani składem, ani postacią produktu nie odpowiada opisowi pozycji 2104. Nadto w fakturze zakupu towaru załączonej do zgłoszenia celnego towar określony został jako "instant noodle" tj. makaron instant, a zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej Taryfa Celna nie przewiduje klasyfikacji towarów według ich nazwy handlowej. Wobec faktu, iż klasyfikacji dokonuje się w oparciu o zakres przedmiotowy towaru, w odniesieniu do jego stanu w chwili dokonania zgłoszenia, w stosunku do gotowego zestawu obiadowego nie można stosować reguły 2a ORIPNS.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w omówionym zakresie Sąd uznał zarzuty skargi za zasadne.

Dla oceny prawidłowości postępowania organów administracji celnej zasadniczego znaczenia nabierają postanowienia części I lit. C rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 226, poz. 1885 ze zm.), określającej Ogólne Reguły Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej w świetle komentarza do pozycji 1902 i 2104 zawartego w "Wyjaśnieniach do Taryfy celnej", stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. (Dz. U. Nr 74, poz. 830).

Zgodnie z brzemieniem reguły 1 i 2 dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, oraz o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, przy czym wszelkie informacje o wyrobie zawarte w treści pozycji dotyczą wyrobu niekompletnego lub niegotowego, pod warunkiem, że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. Informacje te dotyczą także wyrobu kompletnego lub gotowego (oraz wyrobu uważanego za taki w myśl postanowień niniejszej reguły), znajdującego się w stanie nie zmontowanym lub rozmontowanym. W myśl reguły 2b wszelkie informacje zawarte w treści pozycji o materiale lub substancji odnoszą się do tego materiału lub substancji bądź w stanie czystym, bądź w mieszaninie lub w połączeniu z innymi materiałami lub substancjami. Również każda informacja o wyrobach z określonego materiału lub substancji odnosi się także do wyrobów wykonanych w całości lub w części z tego materiału lub substancji.

Klasyfikowanie wyrobów stanowiących mieszaniny lub składających się z różnych materiałów lub substancji należy zaś ustalać według zasad określonych w regule 3.

Zgodnie z ogólnym brzmieniem reguły interpretacyjnej 3, jeżeli stosując regułę 2 (b) lub z innego powodu towary pozornie mogą być klasyfikowane do dwu lub więcej pozycji, klasyfikacji dokonać należy w oparciu o regułę 3a lub 3b.

Wskazać należy, iż w niniejszej sprawie spór koncentruje się wokół przyjęcia, czy zastosowanie winna mieć reguła 3a czy też reguła 3b.

Zgodnie z postanowieniem reguły 3a, na którą powołuje się skarżąca, pozycja określająca towar w sposób najbardziej szczegółowy, ma pierwszeństwo przed pozycjami określającymi towar w sposób bardziej ogólny. W przypadku gdy dwie lub więcej pozycji odnosi się tylko do części materiałów czy substancji zawartych w mieszaninie lub w wyrobie złożonym albo tylko do części towarów w zestawach przeznaczonych do sprzedaży detalicznej, pozycje te należy uważać za równorzędne, nawet gdy jedna z nich określa dany wyrób w sposób bardziej szczegółowy lub bardziej pełny.

W myśl reguły 3b, na którą wskazują organy administracji celnej do wyrobów stanowiących mieszaniny wyrobów składających się z różnych materiałów lub wytworzonych z różnych komponentów oraz wyrobów stanowiących komplety do sprzedaży detalicznej, których klasyfikacja w myśl reguły 3 (a) nie może być przeprowadzona, należy stosować pozycję obejmującą materiał lub komponent decydujący o zasadniczym charakterze wyrobu, jeżeli takie kryterium jest możliwe do zastosowania.

W przedmiotowej sprawie organy celne dokonały samodzielnej oceny właściwości spożywczych towaru oznaczonego przez stronę jako zupa, przyznając, iż towar objęty przedmiotem sporu stanowi produkt składający się z makaronu oraz saszetek zawierających olej i przyprawy. Ustalono także, iż bez wątpienia materiałem nadającym wyrobowi zasadniczego charakteru jest suchy makaron instant, na co wskazuje chociażby faktura zakupu, w której określono towar jako "instant noodle" – makaron instant. W oparciu o kryterium komponentu decydującego o zasadniczym charakterze wyrobu oraz mając na uwadze skład produktu a także jego stan w chwili dokonania zgłoszenia celnego i brak możliwości klasyfikacji przedmiotowego towaru ze względu na jego przeznaczenie w ocenie organów celnych winien on być klasyfikowany do pozycji 1902 30 10 0, tj. makarony, również gotowane lub nadziewane (mięsem lub innymi substancjami) lub przygotowane inaczej, takie jak spaghetti, rurki, nitki, lasagne, gnocchi, rawioli, canneloni; kuskus przygotowany lub nie.

Z kolei skarżąca kwestionując przyjęte stanowisko organu drugiej instancji wskazywała na okoliczność, iż przy badaniu składu produktu jako metodzie dokonania prawidłowej taryfikacji winno się uwzględniać specyficzną procedurę technologiczną produkcji, w wyniku której otrzymuje się nie makaron, a kluski instant; nadto skarżąca podniosła, iż prawidłowe oznaczenie towaru zostało potwierdzone świadectwem jakości towarów importowanych wydanym przez Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych.

Istota sporu sprowadza się zatem do ustalenia, który ze składników znajdujących się w opakowaniu nadaje produktowi zasadniczy charakter.

Wskazać należy, iż nie tylko w Polsce ale też w innych krajach europejskich brak jest jednolitego kwalifikowania towaru "zupa błyskawiczna" do właściwej pozycji Taryfy celnej.

Z uwagi na brak jednolitej praktyki europejskiej, która jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lutego 2001 r., (V SA 305/00, baza Lex nr 51 327) mogłaby stanowić ważną wskazówkę interpretacyjną, na organach administracji celnej spoczywa obowiązek zachowania szczególnej wnikliwości oraz staranności przy dokonywanej kwalifikacji.

Zgodnie z art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 – Kodeks celny (Dz. U. Nr 75, poz. 802 ze zm.) do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepis art. 12 oraz przepisy działu IV ustawy - Ordynacja podatkowa. W myśl art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe (w niniejszej sprawie organy celne) podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Z kolei zgodnie z art. 187 § 1 w/w aktu prawnego organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W/w zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego, a wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą stanowi przesłankę warunkującą trafne zastosowanie przepisu prawa. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 października 1984 r. na gruncie przepisów art. 7 i 77 k.p.a., stanowiących unormowania analogiczne do art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej (II SA 1205/84, publ. ONSA 1984/2/98) obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie administracyjne; nie oznacza to, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza iż nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Co ważne, organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; rozumieć przez to należy uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych lub możliwych do przeprowadzenia w postępowaniu, jak również uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, mających znaczenie dla oceny ich mocy oraz wiarygodności.

Sąd w składzie orzekającym wskazuje, iż w przypadku gdy cechy sprowadzanego towaru budzą wątpliwości, co w niniejszej sprawie ma miejsce, i trudne jest precyzyjne oraz jednoznaczne ustalenie kryteriów rozgraniczenia klasyfikacji towarów, postępowanie administracyjne winno prowadzić w oparciu o przepisy prawa przy zastosowaniu wszelkich środków dowodowych do ustalenia kryterium odrębnej klasyfikacji. Co istotne, nie ma żadnych przeszkód, aby w sprawie w której konieczną jest określona wiedza specjalistyczna organy administracji celnej dopuściły dowód z opinii biegłego z zakresu żywienia; Sąd0 administracyjny wskazuje przy tym, iż niezwykle istotną kwestią byłoby w takim przypadku sprecyzowanie tezy, której opinia ma dotyczyć. Nadto ekspertyza nie może dokonywać klasyfikacji badanego towaru, gdyż ta zastrzeżona jest do kompetencji władz celnych. Wyjaśnieniu podlegać powinna specjalistyczna kwestia dotycząca ustalenia, który ze składników ma zasadnicze znaczenie dla klasyfikacji wyrobu.

Sąd orzekający zwraca także uwagę iż, organy celne bezpodstawnie wskazały jako podstawowe kryterium klasyfikacji towaru kryterium komponentu decydującego o zasadniczym charakterze wyrobu. Czynnik, który rozstrzyga o zasadniczym charakterze towaru może być bowiem różny dla odmiennych wyrobów oraz zależny od roli jaką ma przy zastosowaniu towaru. Niewątpliwie dla zastosowania przedmiotowego towaru znaczenie mają także saszetki, w których znajduje się olej oraz przyprawy, stanowiące w istocie koncentrat zupy. Nie wykazano bowiem w sprawie w sposób nie budzący wątpliwości czy przedmiotowy towar stanowi makaron błyskawiczny z dodatkiem tłuszczu i przypraw czy też samodzielne danie obiadowe o charakterze zupy z makaronem. W przypadku bowiem gdy ma się do czynienia z produktami spożywczymi w postaci suchej (pozbawionej wody) można mieć istotne wątpliwości czy o charakterze produktu może przesądzać główny (w tym przypadku suchy) składnik towaru. Organ celny nie wykazał także jednoznacznie, czy przyprawy oraz aromatyzowany olej znajdujące się w stosownych saszetkach mogą nadawać potrawie o charakterze zupy cech sensorycznych czy też takiej funkcji w żaden sposób nie spełniają.

W przypadku istniejących wątpliwości organ celny miał również możliwość zgromadzenia określonych informacji z Systemu Europejskiej Wiążącej Informacji Taryfowej (European Binding Tariff Information System) i poddać zgromadzone w ten sposób dowody ocenie w toku postępowania zapewniającego czynny udział strony.

W sprawie nie wyjaśniono nadto w sposób dogłębny zarzutu strony w kwestii klasyfikacji badanego towaru jako zupy błyskawicznej przez służby standaryzacyjne w świetle obowiązujących przepisów, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, iż Inspektor Jakości Handlowej Produktów Rolno – Spożywczych nie ma prawa do dokonywania klasyfikacji taryfowej.

Wobec powyższego należy podnieść, iż zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji wydana została poprzez błędne zastosowanie Reguły 3b, z naruszeniem przepisów prawa materialnego – Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej, a także w warunkach niewłaściwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego i dowodowego, tj. z naruszeniem art. 122, art. 187 § 1, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 w zw. z art. 209 powołanej ustawy.

Jednocześnie na mocy art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd stwierdził w wyroku, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W ocenie Sądu wykładnia celowościowa prowadzi do wniosku, że art. 152 w/w ustawy odnosi się do aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu. Ratio legis niniejszego przepisu wskazuje, że jego stosowanie ma zabezpieczyć stronę, której skarga została uwzględniona przed ewentualnym wykonaniem przez organ, przed uprawomocnieniem się wyroku, aktu uchylonego przez Sąd. Istnieją zatem podstawy aby odnieść się do kwestii jej wykonalności do czasu uprawomocnienia się orzeczenia.