Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 135/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Lidia Ciechomska – Florek po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 1016/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 1016/16 na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.,), odmówił G. G. (dalej: skarżący) wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z dnia 29 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w sprawie ze skargi na tę decyzję. WSA w Warszawie uzasadniając odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stwierdził, że skarżący nie wykazał, aby zastosowanie wobec niego środka prawnego w postaci tymczasowej ochrony było zasadne. W ocenie Sądu pierwszej instancji wykazanie straty z działalności gospodarczej nie uprawdopodabnia ryzyka wystąpienia skutków wykonania decyzji w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Strata powstaje wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Powstanie natomiast straty w jednym okresie rozliczeniowym nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sytuacji, kiedy jej wykonanie doprowadzi do narażenia działalności gospodarczej na wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków finansowych i znacznego pogorszenia płynności finansowej. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do upadłości jego działalności gospodarczej ponieważ sama utrata płynności finansowej skutkuje w istocie niemożnością jej prowadzenia.

Naczelny Sad Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie może zostać uwzględnione.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi odstępstwo od generalnej reguły wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W świetle powołanego przepisu prawa, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności. Tym samym wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu należy podkreślić, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi, tzn. takimi które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z 31 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 271/09). Wobec powyższego, skarżący zobowiązany jest do skonkretyzowania we wniosku rodzaju szkody, która mogłaby powstać na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w kwocie 12.000 zł. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że wykonanie decyzji nakładającej obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Natomiast zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny skarżący domagając się wstrzymania jej wykonania obowiązany jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje nadto, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. W zażaleniu co prawda stwierdził, że prowadzona przez niego działalność pozwoliła na osiągnięcie przychodu w wysokości 604 869,29 zł, a koszty uzyskania przychodu wynosiły 605 994,12 zł. w 2016 r., w związku z czym poniósł stratę, jednakże nie załączył do zażalenia żadnych dokumentów świadczących o jego trudnej sytuacji finansowej. Skarżący, oprócz powołanych ogólnych twierdzeń, wskazujących, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, polegającej na obowiązku ogłoszenia upadłości, nie powołał żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby powyższe potwierdzić.

Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że skarżący nie uprawdopodobnił, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niego nałożonej decyzją ostateczną kary pieniężnej. Sąd pierwszej instancji słusznie dokonał oceny zasadności wniosku stwierdzając, że wykazanie straty z działalności gospodarczej nie uprawdopodabnia ryzyka wystąpienia skutków wykonania decyzji w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Strata powstaje wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Powstanie natomiast straty w jednym okresie rozliczeniowym nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej.

Podsumowując, z przedstawionych przez skarżącego argumentów nie wynika, aby w aktualnej sytuacji egzekwowanie należności pieniężnych wynikających z wydanych w sprawie decyzji administracyjnych mogło wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu.

Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.