Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 627/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 28 ust. 2, art. 32, art. 34, art. 35
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 7, art. 10 par. 1, art. 77, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 20 października 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2015 roku sprawy ze skarg J. C., T. R. i M. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę rozlewni gazu płynnego oddala skargi. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołań J.C., T. R. oraz M. R., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.) utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] Nr [...], zatwierdzającej na wniosek T. B. projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę rozlewni gazu płynnego (obiekty kategorii VIII, XIX i XXII), na działkach o nr ewid. 619, 620, 621 w U. przy ul. A 35.

Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił T. B. pozwolenia na budowę opisanego zamierzenia budowlanego. Jednakże po rozpatrzeniu odwołania J. C. – właścicielki działki nr 662, usytuowanej w sąsiedztwie działki inwestora o nr ewid. 621, decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił ww. decyzję Starosty [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, wskazując m. in. że inwestor winien uzupełnić wniosek o prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane poprzez wskazanie, że posiada zgodę S. B. współwłaścicielki działek o nr ewid. 619, 620, 621, na realizację przedmiotowej inwestycji. Ponadto inwestor winien był m.in. doprowadzić projekt zagospodarowania działki do zgodności z wymogami określonymi w § 8 i § 11 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej Infrastruktury z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. poz. 462, ze zm.), tj. sporządzić go na mapie do celów projektowych w skali 1:500, obejmującej pas szerokości 30 m obszaru; uzupełnić projekt zagospodarowania terenu inwestycji o informacje na temat istniejącej stacji gazu (autogazu LPG); wskazać łączną masę gazu płynnego w butlach i ujednolicić rodzaj zastosowanych zbiorników na magazynowanie gazu płynnego. Ponownie rozpatrując sprawę Starosta [...], postanowieniem z [...], nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia złożonej dokumentacji i usunięcia wyżej wskazanych nieprawidłowości. W dniu 18 lutego 2015 r. inwestor uzupełnił wszelkie wskazane braki wyszczególniając przedkładane dokumenty i odnosząc się do poszczególnych punktów postanowienia.

Decyzją z [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił T.B. pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Organ I instancji przypomniał w uzasadnieniu dotychczasowy przebieg postępowania i wyjaśnił, iż ustalając strony postępowania, stosując się do wskazań organu II instancji, stwierdził, że stronami obok inwestora są zgodnie z art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa), właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Po zasięgnięciu informacji z ewidencji gruntów organ zawiadomił wszystkie strony o przystąpieniu do ponownego rozpatrzenia sprawy, następnie o możliwości zapoznania się z materiałem i zgłoszenia uwag. W odpowiedzi wpłynęły pisma M.R. oraz B. M., właścicieli działki nr 2350 graniczącej z działkami inwestora o nr 620 i 621, w których autorzy zwracają głównie uwagę na utratę wartości ich nieruchomości, jednocześnie sugerując zasadność wykupienia ich działki przez inwestora. Analizując zastrzeżenia stron organ I instancji wyjaśnił, iż podnoszone kwestie nie mogą być przedmiotem badania w tym postępowaniu. Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z warunkami określonymi w decyzji ustalającej warunki zabudowy oraz warunkami technicznymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekobieżne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych (Dz.U. z 2005 r., nr 243, poz. 2063 ze zm.) Reasumując organ I instancji stwierdził, iż inwestor spełnił wszystkie wymogi określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy niezbędne do uzyskania pozwolenia na budowę.

W terminie prawem przewidzianym odwołanie złożyła J. C. zarzucając naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w związku z art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 ustawy poprzez niewyjaśnienie szczegółowo w uzasadnieniu decyzji przyczyn przyjęcia za strony postępowania właścicieli działek wskazanych w tym uzasadnieniu; art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy oraz rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej Infrastruktury z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu nieodpowiadającego tym przepisom; art. 35 ust. 1 ww. rozporządzenia poprzez brak dokonania sprawdzeń, o których mowa w tym przepisie; art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nienależyte i niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego skutkujące zatwierdzeniem projektu nieodpowiadającego wymogom art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy oraz przepisów rozporządzenia; art. 8, art. 9, art. 11 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w związku z art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy oraz ww. rozporządzenia poprzez niewskazanie szczegółowo czy złożony projekt odpowiada warunkom określonym w art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy oraz rozporządzenia; art. 8, art. 9, art. 11 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 ustawy poprzez niewyjaśnienie czy organ dokonał sprawdzeń, o których mowa w art. 35 ust. 1 ustawy. Odwołująca wniosła o uchylenie decyzji w całości i wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Odwołanie od decyzji organu I instancji złożyła również T. R. i M. R. zarzucając naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 72 ust. 1 ustawy o ochronie środowiska, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 247 § 1 pkt 2 i 3 ordynacji podatkowej. Odwołujący wnieśli o uchylenie decyzji i odmowę udzielenia pozwolenia na budowę.

Opisaną a wstępie decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ II instancji w toku prowadzonego postępowania odwoławczego, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy zwrócił uwagę, iż stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno - budowlanej sprawdza, między innymi:

- zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

- zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno -budowlanymi,

- kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7,

- wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy.

Wojewoda podkreślił, iż dla przedmiotowej inwestycji została wydana ostateczna decyzja Burmistrza Miasta U. o warunkach zabudowy z dnia 26 marca 2015 r. Zamierzenie budowlane jest zgodne zarówno z warunkami ustalającymi rodzaj inwestycji (zabudowa usługowa - budynek rozlewni i zbiornik podziemny na gaz płynny o pojemności do 20 m³) jak również warunkami i szczegółowymi zasadami zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji wynosi ok. 5% (max. 18%); powierzchnia biologicznie czynna 45 % (dopuszczalna min. 45% pow. terenu inwestycji); szerokość elewacji frontowej 4,5 m (dopuszczalna 9 m z tolerancją do 20%); wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu, attyki lub okapu 3,71 m (dopuszczalna od 3,5 m do 6 m); dach o konstrukcji dwuspadowej ze spadkiem połaci 25° (dopuszczalny 25°- 40°); kalenica główna 4,35 m prostopadła do frontu działki (max. 7 m, prostopadła do frontu działki). Zaprojektowano cztery miejsca postojowe, w tym stanowisko autocysterny. Część opisowa projektu zagospodarowania terenu została uzupełniona o informacje dotyczące odległości inwestycji od poszczególnych elementów zagospodarowania zarówno terenu inwestycji, jak i terenów sąsiednich, istniejących, tj. m.in. budynków, budowli oraz innych obiektów budowlanych i elementów zagospodarowania trenu a powyższe wykazało, że zostały zachowane wszelkie wymogi zawarte w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. Inwestycja jest zatem zgodna ze szczegółowymi przepisami techniczno-budowlanymi, określonymi dla tego rodzaju obiektu.

Wojewoda podkreślił, iż przedmiotowa budowa została zaprojektowana przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy oraz które złożyły stosowne oświadczenie, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Nadto wniosek o pozwolenie na budowę inwestor złożył wraz z niezbędnymi dokumentami w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Z akt administracyjnych wynika, iż inwestor spełnił wymagania przewidziane w art. 33 ust. 2 ustawy. Dołączony do wniosku projekt jest kompletny i odpowiada wymogom określonym w art. 34 ust. 3 ustawy. Prawidłowe jest również ustalenie organu administracji, że projektowana budowa zgodna jest z przepisami techniczno - budowlanymi.

Odnosząc się do zarzutów Państwa R. dotyczących nieprzedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia Wojewoda wyjaśnił, że inwestycja nie wymaga uzyskania takiej decyzji. Inwestycja polega na budowie budynku rozlewni oraz zbiornika gazu płynnego o pojemności 20 m³, obsypanego warstwą ziemi o grubości co najmniej 0,5 m a zatem zaliczany jest do zbiorników podziemnych. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do podziemnego magazynowania gazów łatwopalnych, z wyłączeniem zbiorników na gaz płynny o pojemności nie większej niż 20 m³. Wobec powyższego, przedsięwzięciami mogącymi potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko będą instalacje do podziemnego magazynowania gazów łatwopalnych (w przypadku gazu płynnego) o pojemności większej niż 20 m³. Należy zaznaczyć, że przepis wyłącza zbiorniki o pojemności mniejszej niż 20 m³, nie odwołując się do pojemności łącznej. Wynikiem tego jest fakt, że nie obejmuje on samodzielnych stacji gazu płynnego, w których gaz płynny może być magazynowany w zbiornikach podziemnych o pojemności do 20 m³.

Ponadto organ zauważył, że w dniu 18 lutego 2015 r. inwestor uzupełnił dokumentację o informacje dotyczące m.in. łącznej masy gazu płynnego w butlach, rodzaju zastosowanych zbiorników na magazynowanie gazu płynnego i pozostałych wskazanych braków a dokonując poprawek w projekcie budowlanym naniósł dodatkowe wyjaśnienia i szczegółowo opisał przedkładane dokumenty, co wynika z akt sprawy.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu w zakresie naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. organ odwoławczy przyznał, iż organ I instancji niedostatecznie uzasadnił i rozwinął podjęte rozstrzygnięcie, jednak wyjaśnienie poruszanych przez skarżących kwestii wynika z akt sprawy, dlatego też ich pominięcie nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto uzasadnienie takie zawarł organ odwoławczy w niniejszym rozstrzygnięciu, analizując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na zarzut dotyczący naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wyjaśnił, iż nie jest on zasadny, bowiem dopiero wykazanie, że konkretne naruszenie uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, która miała istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie strony postępowania mogły zarówno w toku postępowania przed organem I instancji jak i przed organem odwoławczym składać wnioski i uwagi a także miały prawo wglądu w akta sprawy, a pomimo tego z prawa powyższego nie skorzystały.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła J. C.. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nienależyte i niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy skutkujące zatwierdzeniem projektu budowlanego nieodpowiadającego wymogom art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy oraz przepisów rozporządzenia; art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżącej o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów oraz zgłoszonych żądań; art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w związku z art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 ustawy poprzez niewyjaśnienie szczegółowo w uzasadnieniu przyczyn przyjęcia za strony postępowania osób wymienionych jako adresaci decyzji; art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy oraz przepisów rozporządzenia. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych. Przedmiotowa skarga została oznaczona w sądzie sygnaturą akt II SA/Łd 627/15.

Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi również T. i M. R.. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 35 ust. 1 ustawy poprzez pominięcie przez organ odwoławczy braku obligatoryjnych wymagań, które nie zostały spełnione; art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, na co wskazuje organ odwoławczy przyznając, iż uzasadnienie faktyczne i prawne jest wadliwe; art. 9 k.p.a. poprzez pominięcie przez organ odwoławczy konsekwencji wynikających z faktu niewywiązania się przez organ I instancji z obowiązku wynikającego z art. 107 § 3 k.p.a.; art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez pominięcie, iż decyzja organu I instancji została wydana z rażącym naruszeniem prawa; art. 9 i art. 10 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie przez organ odwoławczy, iż w ramach postępowania pierwszoinstancyjnego nie wywiązano się z obowiązku informowania stron. Przedmiotowa skarga została oznaczona w sądzie sygnaturą akt II SA/Łd 628/15.

W odpowiedzi na skargi Wojewoda [...] podtrzymując dotychczasowe stanowisko wniósł o oddalenie skarg.

Na rozprawie w dniu 6 października 2015 r. Sąd postanowił, na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi połączyć sprawę o sygn. akt II SA/Łd 627/15 ze sprawą o sygn. akt II SA/Łd 628/15 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i dalej sprawę prowadzić za numerem II SA/Łd 627/15.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji we wskazanych powyżej granicach sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] zatwierdzającą na wniosek T. B. projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę rozlewni gazu płynnego (obiekty kategorii VIII, XIX i XXII), na działkach o nr ewid. 619, 620, 621 w U. przy ul. A 35.

Na wstępie podkreślić należy, że stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Jak wyżej wskazano, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli jest zatem wyłącznie kwestia legalności kontrolowanych aktów. W przypadku badania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotem kontroli nie jest merytoryczna poprawność sporządzonego projektu budowlanego. W zakresie, w jakim jego poprawność zależy od uwzględnienia wiedzy technicznej, kontrola sądu nie jest ani możliwa, ani dopuszczalna, odpowiedzialność w tym zakresie spoczywa bowiem na projektancie i osobach sprawdzających projekt (art. 20 ustawy).

Przechodząc do kontroli zaskarżonych decyzji podkreślić trzeba, iż zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy, roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. I co istotne, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy). Użyty w art. 35 ust. 4 ustawy zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno - budowlanej, w razie spełnienia przesłanek, jest związany i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 ustawy uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę (wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 lipca 2013 r., sygn.akt II SA/Łd 454/13 - dostępny, jak i pozostałe orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu, w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z kolei przepis art. 32 ust. 4 ustawy przewiduje, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy, jeśli jest ona wymagana oraz złożył pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie budzi wątpliwości sądu, że dla potrzeb przedmiotowej inwestycji wydana została ostateczna, funkcjonująca w obrocie prawnym decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...]. Organ architektoniczny związany jest ustaleniami zawartymi w tejże decyzji. Jak wynika to z uzasadnienia rozstrzygnięcia i dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone należycie i organ prawidłowo ustalił, że parametry przedmiotowej inwestycji przewidziane w projekcie budowlanym odpowiadają szczegółowym dyspozycjom i danym określonym w warunkach zabudowy, wskazując i porównując przy tym konkretne dane liczbowe. Inwestor złożył nadto oświadczenie o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością zajętą pod inwestycję. Przepis art. 33 ust. 2 ustawy wskazuje natomiast jakie dokumenty winny być załączone do wniosku o pozwolenie na budowę. Dokumenty te, jak wynika z analizy materiału dowodowego zostały złożone bezpośrednio z wnioskiem o wydanie kontrolowanej obecnie decyzji a część w ramach realizacji obowiązków nałożonych przez organ, zgodnie z wytycznymi sformułowanymi przez organ. Analiza przedłożonej dokumentacji projektowej, uzupełnionej na wezwanie organu, nie budzi zastrzeżeń i wątpliwości co do zgodności z obowiązującymi przepisami w tym techniczno – budowlanymi, jak również z postanowieniami szczególnymi rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej Infrastruktury z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekobieżne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych. Złożona dokumentacja projektowa pozwala na pozytywną jej weryfikację, nadto złożona w ramach uzupełnienia mapa obrazująca oddziaływanie projektowanego przedsięwzięcia na nieruchomości sąsiadujące z terenem inwestycji umożliwiła ustalenie prawidłowego kręgu stron postępowania, co czyni zadość wymogom wynikającym z art. 28 ust. 2 ustawy oraz wcześniejszym wytycznym organu odwoławczego – zawartym w decyzji z dnia 27 listopada 2014 r. nie budzi również wątpliwości sądu, iż wyjaśnione i uzupełnione zostały pozostałe wytyczne, na które wówczas zwrócił uwagę organ II instancji. Obecnie pełna analiza obszernej dokumentacji niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości co do jej prawidłowości, co za tym uzasadnione było wydanie zaskarżonej decyzji.

W świetle zgromadzonego materiału sprawy i analizy czynności podejmowanych przez organ nie sposób podzielić zarzutu skarżących co do naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. Tym bardziej, iż zarzut ten nie został przez skarżących w żaden sposób uzasadniony, wykazany. Skarżący podnoszą, iż umożliwiono im podjęcie czynności, przy czym nie wyjaśnili o jakie czynności chodzi a przede wszystkim jaki wpływ ma wynik sprawy ma pominięcie tychże. Jak natomiast wynika z utrwalonego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądu, zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebranym materiale dowodowym i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane naruszenie uniemożliwiało jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (patrz: wyroki NSA: z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05; z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1279/09; z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 575/10; z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2572/12; z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1098/13). Gołosłowne sformułowanie zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. nie mogło zatem odnieść oczekiwanego przez skarżących skutku w postaci wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Podobnie jak i pozostałe z zarzutów, tym bardziej, iż część z nich nie została poparta żadną merytoryczną argumentacją, zaś zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania zostały uzasadnione jedynie ogólnymi uwagami bez odniesienia do stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy. Nie sposób podzielić zarzutu naruszenia art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. gdyż owszem organ odwoławczy zwrócił uwagę na pewne niedociągnięcia w tej kwestii ze strony organu I instancji, niemniej jednak czyniąc zadość wymogom stawianym przez art. 15 w związku z art. 138 k.p.a. wydając zaskarżoną decyzję sporządził jej uzasadnienie faktyczne i prawne w sposób wyczerpujący wymogi art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Nie znajduje oparcia w analizie materiału dowodowego również zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż materiał zgromadzony w sprawie jest wyczerpujący i stanowi jasne odzwierciedlenie dla podjętego rozstrzygnięcia.

Jak wyjaśnił organ odwoławczy w swych argumentach zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do podziemnego magazynowania gazów łatwopalnych, z wyłączeniem zbiorników na gaz płynny o pojemności nie większej niż 20 m³. Przedsięwzięciami mogącymi potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko będą zatem instalacje do podziemnego magazynowania gazów łatwopalnych (w przypadku gazu płynnego) o pojemności większej niż 20 m³. Przepis wyłącza zbiorniki o pojemności mniejszej niż 20 m³, nie odwołując się do pojemności łącznej. Wynikiem tego jest fakt, że nie obejmuje on samodzielnych stacji gazu płynnego, w których gaz płynny może być magazynowany w zbiornikach podziemnych o pojemności do 20 m³. Co za tym dla projektowanego zamierzenia decyzji środowiskowa nie jest wymagana, dodatkowe wymagania w tym zakresie nie mogą być zatem nakładane na inwestora. Nie są zasadne sformułowane w tym zakresie zarzuty naruszenia art. 72 ust. 1 ustawy o ochronie środowiska i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W piśmie procesowym z dnia 5 października 2015 r. pełnomocnik skarżącej J. C. sformułował dodatkowe zarzuty, przy czym nie sprecyzował szeregu wymienionych przepisów poprzez wskazanie jednostek redakcyjnych i nie odniósł ich do warunków i okoliczności niniejszej sprawy. Dotyczy to w szczególności zarzutu naruszenia § 13 – 16, § 25 – 27, § 29, § 65 - 67 rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekobieżne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych. Sąd nie jest natomiast obowiązany do wyręczania w tym zakresie strony. Tym bardziej, iż w istocie zarzuty te w znacznej mierze były już podnoszone w toku postępowania odwoławczego i Wojewoda przeanalizował je w ramach swej kontroli, czemu dał wyraz w argumentacji zaskarżonej decyzji i co niewątpliwie wynika z lektury materiału dowodowego (uzgodnienia branży elektrycznej i p.poż zawarte w projekcie świadczące o spełnieniu warunków § 32 – 33 i § 67 wymienionego rozporządzenia).

W ocenie sądu organ wydający kontrolowane pozwolenie na budowę zasadnie stwierdził, że inwestor spełnił wszystkie wymagania przewidziane w art. 32 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy. A skoro tak, a nadto uznając, że materiał dowodowy nie budzi wątpliwości, organ nie miał podstaw aby odmówić wydania pozwolenia na budowę, gdyż po spełnieniu wymogów przewidzianych w przywołanych przepisach nie zezwala na to przepis art. 35 ust. 4 ustawy. Użyty w tym ostatnim przepisie zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia wymienionych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 ustawy uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. W tym też zakresie powołany przepis nie dopuszcza jakiegokolwiek uznania przy wydawaniu pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2581/11; wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 497/11).

Reasumując wskazać wypada, iż organy w sposób należyty i wyczerpujący przedstawiły argumenty przemawiające za zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem inwestorowi pozwolenia na budowę. Jednocześnie organy administracji architektoniczno – budowlanej w sposób kompleksowy rozstrzygnęły wszystkie zarzuty podnoszone przez skarżących w toku postępowania.

W tej sytuacji, sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego oraz nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd orzekł o oddaleniu skargi.

a.tp.