Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 392/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Sylwester Marciniak (sprawozdawca), Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędzia del. WSA Dominik Mączyński, Protokolant Anna Błażejczyk, po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt III SA/Gl 331/15 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 15 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. G. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok sądu pierwszej instancji (k. 52 i 60-74 akt)

1.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt III SA/Gl 331/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: sąd pierwszej instancji) oddalił skargę K. G. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach (dalej: organ odwoławczy) z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego.

1.2. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że przyczyną wydania decyzji o dokonaniu zabezpieczenia na majątku skarżącego należności z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące listopada, grudzień 2012 r. oraz styczeń, luty i październik 2013 r. było stwierdzenie, że zachodzi uzasadniona obawa, że nie zrealizuje on przewidywanych należności budżetowych. Organy podatkowe ustaliły, że dochody skarżącego, jak i obroty, w analizowanym okresie (lata 2009-2015) sukcesywnie malały, a zjawisko to przybrało na sile od momentu wszczęcia postępowania kontrolnego. Jednocześnie nie stwierdzono u skarżącego środków trwałych wykorzystywanych do działalności gospodarczej, a wszystkie urządzenia widniejące w ewidencji środków trwałych o wartości początkowej od 416,41 zł do 3 658,54 zł zostały zbyte lub zlikwidowane. Skarżący nie posiadał maszyn, urządzeń, placów, składów wykorzystywanych i pomocnych w prowadzeniu działalności gospodarczej. Jego jedyny majątek stanowił samochód osobowy o wartości w granicach od 22 900 zł do 26 300 zł. Organ podatkowy stanął na stanowisku, że osiągane przez skarżącego dochody w latach 2009-2014, które łącznie stanowiły kwotę 506 501,33 zł, nie dają gwarancji pokrycia przybliżonego zobowiązania określonego przez organ (ogółem 1 235 679 zł, odsetki 310 974 zł). Brak majątku odpowiadającego wysokości przybliżonej kwoty należności podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę uzasadniało zdaniem organu ustanowienie zabezpieczenia. Dodatkowo organy podatkowe obu instancji ustaliły, że skarżący mógł dopuść się nieprawidłowości podejmując działania zmierzające do uszczuplenia zobowiązań podatkowych (ewidencjonowania faktur nieodzwierciedlających rzeczywistych transakcji), co z kolei wypełnia przesłankę "uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania".

1.3. Sąd pierwszej instancji nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, uznając, że odpowiada ona prawu.

1.4. Po dokonaniu analizy instytucji zabezpieczenia określonej w art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. dalej: o.p.) i przesłanek jej zastosowania sąd pierwszej instancji uznał, że organy podatkowe spełniły warunki konieczne dla wydania decyzji zabezpieczającej. Określiły przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego i dowiodły w sposób dostateczny wystąpienia przesłanki "uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego". Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że katalog przesłanek wymieniony w tym przepisie ma charakter otwarty. Sąd pierwszej instancji zauważył, że ujawniony w toku kontroli podatkowej stan faktyczny wskazuje na to, że skarżący dokonał nieprawidłowego określenia wysokości zobowiązań podatkowych, zawyżając podatek naliczony ujęty w fakturach potwierdzających czynności, które nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji oraz zaniżając podatek należny z tytułu sprzedaży towarów. To z kolei uprawniało do przyjęcia, że ujawnione nieprawidłowości, tj. działania zmierzające do uszczuplenia zobowiązań podatkowych (ewidencjonowanie faktur nieodzwierciedlających rzeczywistych transakcji), uzasadniają obawę niewykonania zobowiązań w przyszłości. Potwierdzeniem zaistnienia przesłanki uzasadniającej zabezpieczenie był także wykazany spadek dochodów od 2013 r. oraz brak majątku, odpowiadającego wysokości przybliżonej kwoty zaległości podatkowych (dochody te w 2011 r. wynosiły 205 879,53 zł, a w 2014 r. 9 982,72 zł). Ponadto ustalono, że znacząco spadły obroty przyjmowane dla celów podatku VAT (w 2013 r. 25 301 563 zł, w 2014 r. 5 260 730 zł, a w styczniu i lutym 2015 r. 1 626 zł). Od dnia 27 maja 2015 r. skarżący zawiesił działalność gospodarczą. Skarżący nie zareagował na wezwanie organu do złożenia oświadczenia o swoim stanie majątkowym. Sąd pierwszej instancji zgodził się ponadto z organem odwoławczym odnośnie do sposobu obliczenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego.

1.5. Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w skardze sąd pierwszej instancji stwierdził, że postępowanie w przedmiocie zabezpieczenia nie jest postępowaniem wymiarowym, dlatego też w jego ramach nie prowadzi się pełnego postępowania dowodowego. Organ miał w tym postępowaniu za zadanie wyjaśnić, czy na dzień wydania decyzji zabezpieczającej zachodziło prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania podatkowego. Istotą zaskarżonej decyzji jest dokonanie zabezpieczenia w sytuacji istnienia obawy niewykonania w przyszłości zobowiązania podatkowego, a nie rozstrzygnięcie co do wysokości tego zobowiązania. Stąd też zarzuty skargi odnoszące się do art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. - o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: u.p.t.u.) zdaniem sądu pierwszej instancji były przedwczesne, zaś zarzuty naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 o.p. okazały się niezasadne.

2. Skarga kasacyjna (k. 82-87)

2.1. Skarżący zaskarżył opisany wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

2.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono zarówno naruszenie przepisów postępowania (pkt 1 skargi kasacyjnej), jak też przepisów prawa materialnego (pkt 2 skargi kasacyjnej), tj:

1) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p. poprzez błędną ocenę stanu faktycznego sprawy i bezpodstawne przyjęcie, że organy podatkowe w niniejszej sprawie prawidłowo wyjaśniły i ustaliły okoliczności faktyczne sprawy i w konsekwencji prawidłowo wykazały istnienie po stronie skarżącego przesłanki uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego w rozumieniu art. 33 § 1 o.p.,

2) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 33 § 1 o.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organy podatkowe w niniejszej sprawie wykazały ziszczenie się po stronie skarżącego przesłanek uzasadniających zabezpieczenie na jego majątku przyszłych zobowiązań podatkowych, z całkowitym pominięciem przez sąd okoliczności, że po stronie skarżącego brak jest przesłanek trwałego nieuiszczania wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonywania czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić przyszłą egzekucję, a nadto że organy podatkowe nie udowodniły, jakoby zakwestionowane faktury VAT nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji gospodarczych.

3. Odpowiedź na skargę kasacyjną (k. 106-107v)

3.1. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie tej skargi i zasądzenie kosztów zastępowania procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

4. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

5. Przed zbadaniem zasadności zarzutów kasacyjnych konieczne jest przypomnienie, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach (z niezachodzącym w przedmiotowej sprawie wyjątkiem zaistnienia przesłanek nieważności postępowania), nie mając uprawnień do uzupełniania bądź precyzowania zarzutów podnoszonych przez stronę, czy formułowanej na ich poparcie argumentacji. Zarówno z art. 183 § 1, jak i z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. wynika, że to do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten sąd rozważone czy ocenione. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej lub odniesienie się do nich w sposób ogólnikowy skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy podatkowe. Nadto, chcąc podnieść zarzuty uchybienia przepisom proceduralnym strona powinna uwzględnić przy konstruowaniu takich zarzutów, że w świetle art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podstawa kasacyjna obejmująca zarzut naruszenia przepisów postępowania może być skuteczna (tj. prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej) jedynie w przypadku, gdy zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wykazanie, że taki potencjalny istotny wpływ na rozstrzygnięcie zachodzi, należy również do strony, gdyż także w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny nie ma uprawnień do zastępowania jej w prawidłowym formułowaniu podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia.

Powyższe uwagi natury ogólnej mają istotne znaczenie przy rozpatrywaniu przedmiotowej skargi kasacyjnej, gdyż jej podstawy skonstruowane zostały w sposób ogólnikowy. Natomiast argumenty przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie odnoszą się do wywodów zaprezentowanych przez sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, a jedynie powierzchownie i ogólnie wskazują na błędną ocenę stanu faktycznego przez organy podatkowe i w istocie niewłaściwe zastosowanie środka prawnego w postacie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor powołał się na orzecznictwo sądowe w zakresie podstawowych zasad postępowania podatkowego, ale nie wskazał bezpośrednio, jaki wpływ ich ewentualne naruszenie miałoby mieć na zaskarżoną w sprawie decyzję w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego.

6. Przechodząc do oceny sformułowanych w niniejszej sprawie zarzutów kasacyjnych oraz ich uzasadnienia należy stwierdzić, że w istocie skarżący zarzuca sądowi pierwszej instancji bezkrytyczne przyjęcie ustalonego przez organy stanu faktycznego, z którego nie wynika przesłanka uzasadniająca zastosowanie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego określonego w art. 33 o.p.

Skarżący uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania ogólnie stwierdził, że organy podatkowe poczyniły jedynie pobieżne ustalenia na okoliczność umożliwiając im zastosowanie wobec niego zabezpieczenia, a każdą pojawiającą się wątpliwość rozstrzygały na jego niekorzyść. Nie wskazał jednak (ani w ramach zarzutów kasacyjnych ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej) na czym miałoby polegać niestaranne zebranie materiału dowodowego, a także jakich konkretnie dowodów nie dopuszczono. Brak jest również wskazania, które konkretnie wątpliwości zinterpretowano na niekorzyść skarżącego. Tego typu gołosłowne argumenty, zgodnie z opisana wyżej zasadą związania granicami skargi kasacyjnej, uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnego ich uwzględnienie. Zamierzonego efektu nie mogło przynieść również zacytowanie tezy z orzecznictwa sądów administracyjnych, zgodnie z którą postępowanie podatkowe musi być prowadzone z sposób staranny i przy uwzględnieniu równego traktowania interesów podatnika i Skarbu Państwa, ponieważ skarżący w żadnym miejscu skargi kasacyjnej nie powiązał ogólnych tez wynikających z utrwalonego orzecznictwa z realiami rozpoznawanej sprawy.

Z zestawienia zarzutów kasacyjnych oraz argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zdaje się wynikać natomiast, że skarżący błędnie utożsamia postępowanie w sprawie zabezpieczenia, które jest przedmiotem rozpoznawanej sprawy z postępowaniem wymiarowym. Co prawda nie jest a limine wykluczone korzystanie z argumentów właściwych, co do zasady, dla postępowania wymiarowego (czyli okoliczności towarzyszących powstaniu zobowiązań podatkowych i ocenianych ostatecznie w toku postępowania wymiarowego) w sprawie o zabezpieczenie, mogą one bowiem służyć wykazaniu, że zachodzi niebezpieczeństwo niewykonania zobowiązania podatkowego, ale podkreślenia jednocześnie wymaga, że w takich przypadkach twierdzenia organów nie mają charakteru przesądzającego i rozstrzygającego z punktu widzenia sprawy podatkowej, gdyż organ decydując o zabezpieczeniu nie przeprowadza postępowania dowodowego w zakresie wymaganym do wydania decyzji podatkowej. Powoływane w takim przypadku okoliczności mają jedynie uwiarygodnić istnienie ryzyka niewywiązania się z zobowiązania podatkowego. Rolą organu jest więc jedynie uprawdopodobnienie istnienia określonych zdarzeń (działań, okoliczności) na tle przesłanki zabezpieczenia. Z tego też względu w ramach postępowania w przedmiocie zabezpieczenia nie dokonuje się oceny prawidłowości ustaleń organów podatkowych jako ostatecznych i wiążących dla określenia zobowiązania podatkowego (zadania te realizowane są w toku postępowania wymiarowego i sądowoadministracyjnego mającego za przedmiot decyzję podatkową), a jedynie bada się, czy podane przez organ podatkowy okoliczności uzasadniają ryzyko niewykonania zobowiązania podatkowego (stan hipotetyczny). Wskazując, że organy w ramach postępowania zabezpieczającego powinny gromadzić materiał dowodowy, jak również zarzucając argumentom o wystawianiu na rzecz skarżącego fikcyjnych faktur, gołosłowność i przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, skarżący zdaje się nie dostrzegać sygnalizowanych przez sąd pierwszej instancji wzajemnych relacji między postępowaniem wymiarowym a zabezpieczającym i granic postępowania wyjaśniającego w tym ostatnim.

7. W rozpoznawanej sprawie sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania przyjmując, że ustalony w sprawie stan faktyczny uzasadniał zastosowanie w stosunku do skarżącego zabezpieczenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Wskazał bowiem, że ze stanu faktycznego ustalonego w ramach postępowania kontrolnego wynikało, iż z jednej strony skarżący zawyżał podatek naliczony ujęty w fakturach potwierdzających czynności, które nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji oraz zaniżał podatek należny z tytułu sprzedaży towarów, zaś z drugiej strony, że jego stan majątkowy powoduje stan uzasadnionej obawy, iż zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Okoliczności te zostały szczegółowo opisane zarówno w zaskarżonej decyzji, jak też w uzasadnieniu zakwestionowanego w niniejszej sprawie wyroku. Sąd pierwszej instancji wyraźnie wskazał na okoliczności ustalone w trakcie postępowania kontrolnego, które uzasadniały przyjęcie, że skarżący brał udział w procesie wystawiania pustych faktur, opisując szczegółowo przebieg kwestionowanych transakcji oraz sytuację i status jego kontrahentów. Prawidłowo ocenił również sytuację majątkową skarżącego (poprzez zestawienie jego dochodów z ostatnich lat, jego obrotów oraz ujawnionego stanu posiadania) stwierdzając, że uzasadnia on przyjęcie, że ewentualna przyszła egzekucja należności podatkowych może być utrudniona.

Tego typu okoliczności, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni uzasadniały zastosowanie przez organy podatkowe zabezpieczenia na majątku skarżącego. Ustalenia poczynione w postępowaniu kontrolnym w sposób dostateczny dawały podstawę zastosowania środka ochronnego w postaci zabezpieczenia. Stąd też zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p. należało uznać za nieuzasadniony. W szczególności, że skarżący nie wskazał, w jaki konkretnie sposób i na którym etapie organy podatkowe naruszyły zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie (art. 121 § 1 o.p.) i zasadę prawdy obiektywnej (art. 122 o.p.), a także zasadę oficjalności postępowania dowodowego (art. 187 o.p.) i zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 191 o.p.).

8. Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego, w ramach którego skarżący wskazał niewłaściwą wykładnię art. 33 § 1 o.p. w związku z pominięciem przez organy podatkowe i sąd braku przesłanek w postaci trwałego nieuiszczania wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonywania czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić przyszłą egzekucję.

9. Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że zgodnie z art. 33 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Jest to szczególny przepis pozwalający organowi podatkowemu zabezpieczyć w drodze decyzji wykonanie zobowiązania podatkowego w oparciu o przesłankę "uzasadnionej obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego. Ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia, a jedynie przykładowo wskazał, używając zwrotu "w szczególności", że opisana przesłanka zachodzi, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Jak słusznie zauważył sąd pierwszej instancji przypadki wymienione w art. 33 § 1 o.p. nie stanowią zamkniętego katalogu. Zatem wbrew twierdzeniom skarżącego, niewystępowanie okoliczności polegających na trwałym nieuiszczaniu zobowiązań podatkowych, bądź zbywaniu majątku, nie skutkuje automatycznie brakiem możliwości zabezpieczenia przez organ podatkowy zobowiązań jeszcze przed wydaniem decyzji określającej ich wysokość. Orzecznictwo sądowe wskazuje na różnorakie sytuacje usprawiedliwiające zaistnienie przesłanki "uzasadnionej obawy". Niejednokrotnie sądy wskazywały, że określone działania podatnika, takie jak ukrywanie dochodów czy uczestnictwo w procederze wystawiania pustych faktur, mogą usprawiedliwiać ustanowienie zabezpieczenia (zob. np. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 917/17; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 12 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Po 473/17; wyroki WSA w Gdańsku z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1216/17, i z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1208/17). W wyroku z dnia 21 czerwca 2017 r., I FSK 1963/15, NSA uznał, że udział w transakcjach karuzelowych z wykorzystaniem nierzetelnych faktur nakierowany jest na uzyskanie nienależnych zwrotów podatku VAT. Zatem uzasadnione podejrzenie udziału w takim procederze winno wzbudzać w organie podatkowym uzasadnioną obawę, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Ponadto, co należy podkreślić, wskazówką istnienia "uzasadnionej obawy" jest także sytuacja finansowa bądź - szerzej - majątkowa podatnika, świadcząca o tym, że nie dysponuje on odpowiednimi aktywami dla uiszczenia ewentualnego podatku dobrowolnie lub przymusowo, co zaistniało w sprawie.

10. Z uwagi na powyższe należy uznać, że sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia art. 33 § 1 o.p. ani poprzez jego błędną wykładnię (co zostało wyartykułowane w zarzucie kasacyjnym) ani poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (co zdaje się wynikać ze sposobu sformułowania zarzutu). Niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego polega bowiem polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej.

Na tle stanu faktycznego, który jak opisano wyżej, został prawidłowo ustalony, zarówno organy podatkowe, jak też sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosowały art. 33 § 1 o.p. Całokształt ustalonych w sprawie okoliczności, dotyczących m.in. sposobu prowadzenia działalności gospodarczej, przewidywana wysokość zobowiązania, sytuacja finansowa (bądź też szerzej – sytuacja majątkowa) skarżącego, a także charakter stwierdzonych w toku postępowań kontrolnych nieprawidłowości (udział w transakcjach karuzelowych z wykorzystaniem nierzetelnych faktur) został przez organ odwoławczy, przy akceptacji sądu pierwszej instancji, oceniony jako wystarczający do stwierdzenia uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego, określonego zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art. 33 § 1 o.p.

11. Wobec powyższego sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie prawidłowo oddalił skargę, a zatem zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. należało uznać jako całkowicie niezasadny.

12. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

13. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).