Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 138/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 260, art. 194 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 458/17 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

A. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie wymeldowania.

Postanowieniem z dnia 3 lipca 2017 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 26 października 2017 r. Sąd utrzymał w mocy to postanowienie. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2017 r. Sąd odrzucił również wniosek skarżącego o wyłączenie sądu. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 listopada 2017 r. Sąd odrzucił zażalenie skarżącego na to postanowienie. Postanowienia te zostały doręczone skarżącemu 4 grudnia 2017 r.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd wskazał, że stosownie do art. 260 § 1, § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu i rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie Sądu wydane na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., tj. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, zażalenie nie przysługuje.

W dniu 11 grudnia 2017 r. A. G. przesłał do Naczelnego Sądu Administracyjnego drogą elektroniczną pismo zatytułowane "Skarga na przewlekłość postępowania oraz bezczynność Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie". W treści pisma skarżący podniósł szereg argumentów dotyczących odmowy przyznania mu prawa pomocy przez Sąd I instancji. Wskazał, że sądy powszechne uwzględniły jego wnioski, gdyż lepiej znają jego trudną sytuację materialną. Referendarz sądowy chce uniemożliwić mu skuteczne dochodzenie jego praw. Jego zażalenie w tym przedmiocie zostało odrzucone, a skarżący działa bez pomocy adwokata.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Pomimo tego, że pismo skarżącego z dnia 10 grudnia 2017 r. zostało zatytułowane "Skarga na przewlekłość postępowania oraz bezczynność Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie", Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że jego treść wskazuje, iż stanowi ono w istocie zażalenie na postanowienie Sądu I instancji z dnia 29 listopada 2017 r. o odrzuceniu zażalenia skarżącego na postanowienie z dnia 26 października 2017 r., którym Sąd utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy.

Zażalenie to nie może jednak zostać uwzględnione, gdyż Sąd I instancji słusznie wskazał, iż w obecnym stanie prawnym jest ono niedopuszczalne. Na skutek wejścia w życie od dnia 15 sierpnia 2015 r. ustawy z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) na postanowienie sądu I instancji wydane na skutek wniesionego sprzeciwu od rozstrzygnięcia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Stanowi o tym wprost cytowany przez Sąd I instancji art. 260 § 2 in fine p.p.s.a. Wojewódzki sąd administracyjny orzeka bowiem w takiej sytuacji jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sformułowanie, że sąd orzeka jako "sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu" oznacza, że po pierwsze, postępowanie w tej sprawie jest dwuinstancyjne, po drugie, że na postanowienia wydane w tej sytuacji przez wojewódzki sąd administracyjny nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie przysługuje bowiem żaden środek zaskarżenia od postanowień wydanych przez sąd drugiej instancji. Ponadto w art. 194 § 1 p.p.s.a., w którym wskazuje się postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, na które przysługuje zażalenie, nie wymieniono postanowień wydawanych przez ten sąd w wyniku rozpoznania sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego. Także żaden przepis szczególny nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienia.

Postępowanie w przedmiocie prawa pomocy zostało zakończone w tej sprawie postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 października 2017 r., którym Sąd utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy. Żadne środki odwoławcze od tego postanowienia nie przysługują, a wniesione zażalenie prawidłowo zostało odrzucone przez Sąd I instancji.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.