Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 56/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Leszek Tyliński po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lipca 2016 r. sprawy ze skargi E. S. na bezczynność Burmistrza G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza G. do rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia [...] o udostępnienie informacji publicznej, 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4. zasądza od Burmistrza G. na rzecz skarżącej 217 zł (dwieście siedemnaście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. E. S., reprezentowana przez radcę prawnego T. S., złożyła skargę na bezczynność Burmistrza G w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem skarżącej z dnia [...] r. Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w terminie 14 dniu od dnia otrzymania prawomocnego wyroku sądu oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż w dniu [...] r. skarżąca złożyła drogą elektroniczną do Burmistrza G (na adres burmistrz@gniewkowo.com.pl) wniosek o udostępnienie informacji w następującym zakresie:

1) wskazanie liczby pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę w Urzędzie Miejskim w G. na dzień [...].;

2) podanie całkowitej sumy wynagrodzenia brutto wszystkich pracowników zatrudnionych w Urzędzie Miejskim w G. w okresie od [...]. do [...].;

3) podanie całkowitej sumy odpraw emerytalnych wypłaconych przez Urząd Miejski w G. w okresie od [...]. do [...].;

4) podanie całkowitej sumy nagród jubileuszowych wypłaconych pracownikom zatrudnionym w Urzędzie Miejskim w G. w okresie od [...]. do [...].;

5) wskazanie, czy Urząd Miejski w G. jest płatnikiem podatku od nieruchomości;

6) wskazanie kwoty uiszczonej w [...] przez Urząd Miejski w G. z tytułu podatku od nieruchomości;

7) wskazanie, czy Urząd Miejski w G. zawierał w okresie od [...]. do [...]. umowy dotyczące obsługi prawnej lub/i zastępstwa procesowego, a jeśli takie umowy zostały zawarte, przesłanie skanów tych umów.

Jak wskazano w skardze, podmiot obowiązany do udostępnienia informacji do dnia wniesienia skargi nie odniósł się do wniosku skarżącej nie udostępniając informacji publicznej, jak również nie wydając decyzji odmownej. Organ nie poinformował ponadto skarżącej o powodach opóźnienia, nie wyznaczył też terminu do rozpoznania wniosku. Jak wskazała skarżąca, termin do udzielenia informacji publicznej minął w dniu [...].

W odpowiedzi na skargę Burmistrz G wniósł o oddalenie skargi ewentualnie o umorzenie postępowania.

Jak wskazano w uzasadnieniu pisma, skarżąca przesłała w dniu [...]. na adres Burmistrza G email, w którym wystąpiła o udzielenie informacji publicznej o kosztach pracowniczych za okres od [...] r. do [...] r. oraz informacji dotyczących podatku od nieruchomości. Burmistrz o emailu dowiedział się ze skargi, gdyż miał zapytanie w nieotwartej poczcie. Zdaniem organu, strona winna skierować email na adres urzędu, wówczas drukowany jest każdy email i rejestrowany z nadaniem daty wpływu, natomiast email strony Burmistrz przeoczył, gdyż był przesłany w sobotę o godz. 17.04.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę, Sąd uznał, że postępowanie prowadzone w przedmiocie wniosku o udzielenie informacji publicznej, podlegać winno umorzeniu.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 718) – p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd, o czym stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2010, s. 70).

W sprawie niniejszej ocenie podlegało, czy organ, do którego strona skarżąca zwróciła się z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej dopuścił się bezczynności. Niekwestionowane jest, że wnioskowana informacja stanowiła informację publiczną, a organ, jako organ administracji publicznej, zobowiązany był do jej udzielenia w myśl przepisów o dostępie do informacji publicznej.

W myśl art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. jedn. Dz.U. z 2015r. poz. 2058 ze zm.) udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Biorąc zatem pod uwagę okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że wniosek przesłany został na oficjalny adres e-mailowy Burmistrza G (burmistrz@gniewkowo.com.pl) w dniu [...] r. Jak wynika z odpowiedzi na skargę, żądane przez skarżącą informacje udzielone zostały w dniu [...]. Uznać zatem należy, iż organ przekroczył termin do udostępnienia wnioskowanej informacji. Podkreślenia wymaga, że w przypadku skargi na bezczynność Sąd bierze pod uwagę okoliczności istniejące w dniu rozpoznania skargi. Jedną z takich okoliczności jest istnienie przedmiotu zaskarżenia. Ujednolicona wskutek wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 26 listopada 2008r. uchwały siedmiu sędziów – I OPS 6/08 linia orzecznicza sądownictwa administracyjnego stanowi, że w sytuacji, w której po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności, zastosowanie ma art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 12 grudnia 2014 r. ,II SAB/Kr 367/14 (LEX nr 1602176) "Postępowanie staje się bezprzedmiotowe niewątpliwie w przypadku wydania przez organ administracji aktu lub interpretacji bądź też dokonania czynności po wniesieniu skargi na bezczynność organu, lecz przed jej rozpoznaniem przez sąd. Nie można, bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeśli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej dokonania. Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest bowiem stan z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności do tego momentu czyni postępowanie w sprawie bezczynności bezprzedmiotowym".

Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wniosek strony skarżącej rozpoznany został po wniesieniu skargi do Sądu, jednakże przed jej rozpoznaniem, co powoduje, że w toku zawisłej przed sądem sprawy sądowadministracyjnej odpadł przedmiot zaskarżenia, a zatem bezprzedmiotowość postępowania implikuje konieczność jego umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Niezależnie od powyższego Sąd uznał, że w niniejszej sprawie miała miejsce bezczynność organu, który nieznacznie przekroczył termin do wykonania obowiązku wynikającego wprost z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Będąc zobligowanym na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. do zbadania, czy zachowaniem swym organ rażąco naruszył prawo, Sąd uznał, że nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie kwalifikowana postać bezczynności, organ zatem nie naruszył prawa w sposób rażący. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja rażącej bezczynności nie zaistniała, albowiem bezczynność organu nie miała cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na ten organ przepisami u.d.i.p., a jedynie wynikała z przeoczenia tego wniosku zawartego w korespondencji elektronicznej skierowanej do organu.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. z uwzględnieniem art. 206 p.p.s.a Na sumę zwróconych kosztów złożyła się kwota uiszczonego wpisu (100 zł), opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnikowi pełnomocnictwa (17 zł) oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego, które Sąd ocenił na kwotę 100 zł., uwzględniając nakład pracy pełnomocnika i zasadę miarkowania przy zasądzaniu zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz strony skarżącej.

Wynagrodzenie pełnomocnika w niniejszym postępowaniu regulują przepisu rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015r., poz.1804). Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1a tego rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie - 480 zł. Uwzględniając jednakże zastosowanie określonej w art. 206 p.p.s.a. zasady miarkowania przy zasądzaniu zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącej Sąd wziął pod uwagę zawiłość sprawy, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a także nakład pracy pełnomocnika, który w postępowaniu niniejszym ograniczył się do wniesienia skargi, w której zawarł de facto treść złożonego wniosku i przytoczył treść obowiązujących przepisów. Charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika nie przyczyniły się zatem do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.

Podkreślenia wymaga wreszcie, że w bazie orzeczeń sądowoadministracyjnych CBOIS znajduje się sześć wyroków wydanych przez sądy administracyjne w Poznaniu, Gorzowie Wielkopolskim i Białymstoku (sygn. akt IV SAB/Po 4/16, IV SAB/Po 13/16, IV SAB/Po 8/16, II SAB/Go 7/16, II SAB/Go 14/16, II SAB/Bk 5/16) w sprawach ze skarg E. S. na bezczynność organów administracyjnych, w których w większości wnioski sporządzone były w tożsamy sposób, zatem sprawa niniejsza jest kolejną z serii spraw, w których skarżąca wnosi o udzielenie przez organy tych samych lub podobnych informacji. Również przed tutejszym Sądem zawisły dwie kolejne sprawy skarżącej, w których skarży ona bezczynność Wójta Gminy G. (II SAB/Bd 51/16) oraz Wójta Gminy Ś. (II SAB/Bd 62/16) w przedmiocie udzielenia informacji publicznej w zakresie niemalże identycznym do niniejszej skargi. W wszystkich tych sprawach skarżąca reprezentowana jest przez radcę prawnego T. S.. W ocenie Sądu, te wszystkie okoliczności usprawiedliwiają pogląd, że nakład pracy pełnomocnika skarżącej związany ze sporządzaniem kolejnych zbliżonych w treści skarg nie jest znaczny.

Z uwagi na powyższe okoliczności Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.