Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 314/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77, art. 105 par. 1, art. 138 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 33 ust. 4 pkt 6
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi H. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta K. na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t. Dz. U. Nr 69 z 2006 r., poz. 415 ze zm.), zwanej dalej ustawą o promocji, orzekł o utracie przez H.O. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych – z dniem [...], podając w uzasadnieniu, że utrata statusu osoby bezrobotnej nastąpiła na wniosek strony.

W odwołaniu H. O. podniosła, że wniosek złożyła na skutek sugestii pośrednika pracy, do którego się zwróciła w związku z jej zamiarem przeprowadzenia się do G. Tymczasem w G. przyznano jej status osoby bezrobotnej, ale bez prawa do zasiłku. Strona wniosła o przywrócenie jej prawa do zasiłku.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że wniosek strony o pozbawienie statusu bezrobotnego jest jednoznaczny z rezygnacją z usług rynku pracy, wykonywanych przez urzędy pracy, a to z kolei oznacza brak gotowości do poszukiwania zatrudnienia oraz zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Tym samym strona nie spełnia warunków do posiadania statusu bezrobotnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H.O. zasadniczo powtórzyła treść odwołania.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, a dodatkowo powołał się na oświadczenia urzędników organu I instancji, złożone już po wydaniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom legalności, stanowiącej kryterium sądowej kontroli działalności administracji publicznej (art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U.

Nr 153 z 2002 r., poz. 1269 ze zm.). Otóż z punktu widzenia prawa materialnego całkowicie błędne są poglądy wyrażone przez Wojewodę, wiążące złożenie wniosku w trybie art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy o promocji ze zdolnością i gotowością do podjęcia zatrudnienia. Wskazany przepis nie wymaga od bezrobotnego przedstawienia motywów złożenia tego rodzaju wniosku, a mogą one być przecież różne, choćby nawet nieracjonalne. Można np. dopuścić sytuację, gdy dana osoba rezygnuje ze statusu bezrobotnego zniechęcona brakiem odpowiednich propozycji zatrudnienia. W takim przypadku wcale nie przestaje być ona zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia. Już ten przykład wskazuje, że wnioskowanie zaprezentowane w zaskarżonej decyzji dotknięte jest błędem logicznym. Koncentrowanie się przez organ odwoławczy na kwestii zdolności i gotowości skarżącej do podjęcia zatrudnienia nie było przy tym uzasadnione przedmiotem sprawy administracyjnej. Mianowicie pozbawienie statusu bezrobotnego na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy o promocji wolne jest od takich przesłanek. Do wydania decyzji przez starostę wystarczy ustalenie, że bezrobotny złożył wniosek o pozbawienie go tego statusu. Natomiast w sprawie wystąpiła inna okoliczność, która wymagała rozważenia w instancji odwoławczej, a którą Wojewoda całkowicie pominął. Otóż co prawda oświadczenie skarżącej z dnia [...], o rezygnacji z rejestracji w urzędzie pracy, można było potraktować jako złożenie wniosku o pozbawienie statusu bezrobotnego, jednak treść odwołania od decyzji I instancji wymagała oceny, czy przez tą czynność wniosek ten nie został cofnięty oraz jaka jest skuteczność tego ewentualnego cofnięcia. Podobnie, jak literalnie skarżąca nie wystąpiła o pozbawienie jej statusu bezrobotnego, tak i wprost nie podała w odwołaniu, że cofa wniosek. Jednakowoż taką intencję można wywnioskować z treści odwołania. Skoro bowiem skarżąca domagała się w nim przywrócenia prawa do zasiłku, prawo do którego jest pochodne od posiadania statusu osoby bezrobotnej, to odzyskanie prawa do zasiłku jest możliwe tylko w razie przywrócenia owego statusu. Bez znaczenia jest natomiast okoliczność, że cofnięcie wniosku miałoby miejsce dopiero w odwołaniu. Wobec dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 kpa), ostatecznie rozstrzyga sprawę dopiero organ II instancji, który zobowiązany jest ją rozpoznać w pełnym zakresie, z uwzględnieniem nowych okoliczności. Z tego też względu na wynik niniejszej sprawy administracyjnej nie mogła też oddziaływać decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia [...] o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną od dnia [...], skoro w tym czasie skarżąca musiała być uważana za bezrobotną na podstawie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...], skoro decyzja tego organu z dnia [...] nie była ostateczna, a zaskarżona decyzja, nosząca ten przymiot ostateczności, zapadła dopiero w dniu [...]. Jak już wcześniej podniesiono, organ odwoławczy w ogóle nie rozważył sprawy pod kątem cofnięcia przez skarżącą wniosku o pozbawienie statusu bezrobotnego, w związku z czym z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa kwestia koniecznej przesłanki z art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy o promocji, w postaci istnienia takiego wniosku, nie została wyjaśniona, a zatem musi to nastąpić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W jego trakcie organ odwoławczy, w razie wątpliwości, uzyska od skarżącej jednoznaczne stanowisko co do poruszonego zagadnienia cofnięcia wniosku, a w razie potwierdzenia się faktu dokonania tej czynności oceni, czy i jaki wpływ ma ona na dalszy tok postępowania administracyjnego w kontekście art. 138

§ 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 kpa, względnie też – przy braku cech bezprzedmiotowości postępowania – na merytoryczny wynik sprawy. Wobec braku jakiegokolwiek stanowiska organu odwoławczego w tym zakresie, Sąd nie może w odniesieniu do tego konkretnego przypadku wypowiadać się w sposób bardziej stanowczy.

Dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2003 r., poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.

SW