Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1085/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 3, art. 14 ust. 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent stażysta Jacek Zięba, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 marca 2018 r. sprawy ze skargi M. K. i H. Ł. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rada Miejska [...] w dniu [...] czerwca 2017 r. podjęła uchwałę nr [...], w sprawie zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...].

Uchwałę tę zaskarżyły M. K. i H. Ł. w części dotyczącej działek nr [...] w R.. Skarżące zarzuciły, że zaskarżona uchwała jest niegodna z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania miasta R., które przeznacza całość tych działek pod budownictwo mieszkaniowe i usługowe z wąskim pasem (około 20 metrów od strony stawu) przeznaczonym na tereny zielone. Natomiast zaskarżona uchwała "utrzymuje" dotychczasowe przeznaczenie części tych nieruchomości – pod usługi turystyczne, co narusza interes prawny skarżących. Powyższe świadczy również o nadużyciu przez Gminę przysługującego jej władztwa planistycznego.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżące wniosły o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej pozostawienia części nieruchomości działek [...] pod usługi turystyczne. Skarżące wskazały, że domagają się "aby cała nieruchomość została przeznczona pod budownictwo jednorodzinne (MN,U) tj. aby plan był uchwalony zgodnie ze [...] z dnia [...] czerwca 2015 r.".

W odpowiedzi na skargę Gmina R., reprezentowana przez Burmistrza [...], wniosła o odrzucenie skargi, z uwagi na jej wniesienie po terminie przewidzianym dla dokonania tej czynności procesowej. W przypadku zaś nieuwzględnienia tego żądania, Gmina wniosła o oddalenie skargi, podkreślając, iż nie przekroczyła granic przysługującego Gminie władztwa planistycznego podczas uchwalania zmiany planu oraz nie dopuściła się uchybień formalnych w toku procedury planistycznej. Organ wykonawczy gminy wskazał, że Rada Gminy podejmując zaskarżoną uchwałę nie naruszyła zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania miasta R.. Objęta zaskarżoną uchwałą część działek skarżących przeznaczona została bowiem – zgodnie ze studium – pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz usługowej, oznaczone symbolem 18 MN,U.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935; dalej: ustawa nowelizująca).

Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, przepisy art. 52 i art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") oraz przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1875 ze zm.; dalej: "u.s.g.") – w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej.

W konsekwencji do zaskarżonej uchwały, podjętej po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej zastosowanie mają przepis art. 52 i 53 p.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. – w nowym brzmieniu.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Istotne znaczenie ma przy tym, że przepis ten w dotychczasowym brzmieniu pozwalał na zaskarżenie uchwały rady gminy wyłącznie "po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa". Obecnie zatem nie budzi wątpliwości, że składając skargę na ten akt strona nie ma obowiązku wyczerpania tego środka zaskarżenia.

Ponadto, z art. 52 § 2a p.p.s.a. wynika, że w przypadku innych aktów niż określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a więc w odniesieniu m.in. do uchwał rady gminy, stanowiących akty prawa miejscowego, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie.

Oznacza to, że skarga złożona w niniejszej sprawie mogła zostać wniesiona "w każdym czasie", a zatem całkowicie bezzasadne było wyrażone w odpowiedzi na skargę stanowisko Gminy, iż skarga ta została wniesiona z uchybieniem terminu ustawowego i jako taka podlegała odrzuceniu.

Z powołanego wyżej art. 101 ust. 1 u.s.g. wynika, że skargę na uchwałę rady gminy w tym trybie może zatem wnieść ta osoba, której interes prawny (uprawnienie) zostały naruszone zaskarżoną uchwałą (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 186).

Nie budzi również wątpliwości Sądu, że skarżące spełniły również powyższy warunek wniesienia skargi na uchwałę rady gminy. Skarżące wykazały bowiem, że w wyniku podjęcia zaskarżonej uchwały naruszony został ich interes prawny wynikający z prawa własności działek [...] (należących do M. K.) oraz działki [...] (należącej do H. Ł.).

Odnosząc się natomiast merytorycznie do zarzutów skarżących należy wskazać, iż były one bezzasadne.

Przede wszystkim nie budzi wątpliwości, że zatwierdzone zaskarżoną uchwałą zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. dotyczące działek skarżących nie naruszają ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta R., którego zmiany zostały zatwierdzone uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. Podkreślenia wymaga, że zaskarżona uchwała, wbrew twierdzeniom skargi, nie przeznacza żadnego fragmentu działek nr [...] (powstałych w wyniku podziału działki nr [...]) w R. pod usługi turystyczne. Niewątpliwie przyjęte tą uchwałą zmiany planu miejscowego objęły jedynie część wspomnianych działek i ta część – co nie jest kwestionowane – weszła w "nowym" planie w skład terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej, o symbolu 18 MN,U. Pozostała część działek skarżących nie została objęta zaskarżoną uchwałą, a zatem przeznaczenie tej części wskazanych działek nie uległo zmianie i zgodnie ze "starym" planem znajdują się one w obszarze "usług turystycznych".

W ocenie Sądu, przyjęte w zaskarżonej uchwale przeznaczenie omawianej części działek skarżących pod zabudowę mieszkaniowo-usługową (symbolu "18 MN,U"), nie narusza zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta R., w którym działki te znajdują się w obrębie terenu o funkcji mieszkaniowo-usługowej, oznaczonego na rysunku studium symbolem "MN,U".

Zauważyć przy tym należy, że objęcie opisaną zmianą planu miejscowego jedynie części działek skarżących nie narusza przepisów prawa, gdyż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (bądź jego zmiana) może być uchwalony zarówno dla całego obszaru gminy, jak i dla części tego obszaru, w zależności od zamierzeń planistycznych gminy w tym zakresie. Zasadniczo bowiem od woli gminy zależy, czy przyjęcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego winno nastąpić dla całego terenu gminy, czy też dla określonego fragmentu tego terenu. Jedynie wyjątkowo, jak wynika z art. 14 ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073; dalej: u.p.z.p.), plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że przepisy odrębnych ustaw nie wprowadzają obowiązku uchwalenia planu miejscowego dla obszaru obejmującego nieruchomości skarżących.

Podnieść trzeba, że ustawodawca przyjął odmienne rozwiązania w odniesieniu do uchwalania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, albowiem przepis art. 9 ust. 3 u.p.z.p. stanowi, że studium sporządza się dla obszaru w granicach administracyjnych gminy. Przepis ten nie ma jednak zastosowania w niniejszej sprawie.

Za niezasadne należy uznać również zarzuty skargi odnoszące się do nadużycia władztwa planistycznego przez Gminę. Niewątpliwie bowiem, jak wskazano wyżej, Gmina nie miała prawnego obowiązku objęcia całości nieruchomości skarżących uchwaloną zmianą dotychczas obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...] lutego 2004 r. [...]

Oznacza to, że w ramach przysługującej Gminie – w tym zakresie – swobody planistycznej mieściło się decydowanie o uchwaleniu zmiany przeznaczenia części działek skarżących, w toku procedury kończącej się podjęciem zaskarżonej uchwały w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiącej akt prawa powszechnie obowiązującego na terenie Gminy.

Z tych wszystkich względów Sąd, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, działając w oparciu o art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.