Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1094/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39  ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2015 poz 163
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant ref. stażysta Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 lutego 2016 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2015r. znak: [...] Prezydenta [...] na podstawie art. 2 ust.1, art. 3 ust. 1, 3 i 4, art. 4, art. 7, art.8 ust. 1 pkt 1 ust. 3 i 4 , art. 11 ust.3, art. 14, art. 39 ust. 1 i 2, art. 106 ust.4, i art. 107 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2015r., poz. 163), § 1 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2012r., poz. 823) oraz art. 104 kpa (Dz.U. z 201`3r, poz. 267) po rozpatrzeniu wniosków z dnia 22.06.2015r., 26.06.2015r., 29.06.2015r., 6.07.2015r. K. K. (zwanego dalej: Skarżącym) odmówił przyznania pomocy pieniężnej w formie zasiłku celowego na zwrot kosztów zakupu: żywności w łącznej kwocie 81,54 zł, znaczków pocztowych w wysokości 6,15 zł, drożdży w wysokości 3 zł, wkrętów i śrub w łącznej kwocie 16,63 zł, latarki w wysokości 10,49 zł, oprawki w wysokości 8 zł, kory w wysokości 8 zł, rynny w wysokości 22,91 zł, doładowań do telefonu w łącznej kwocie 20 zł, butów wodnych w wysokości 16,95 zł, zwrotu kosztów za uczestnictwo w wydarzeniu kulturalnym w wysokości 21 zł oraz zasiłku celowego z przeznaczeniem na nową instalację elektryczną wraz z montażem licznika w wysokości 300 zł i zasiłku celowego na usługę hydrauliczną w wysokości 400 zł.

W uzasadnieniu organ podał, że wskazanymi w decyzji wnioskami Skarżący wnioskował o pomoc pieniężną na pokrycie wskazanych w decyzji wydatków. Aktualizacja wywiadu środowiskowego została przeprowadzona u Skarżącego w dniu [...] lipca 2015r. Ustalono, że nadal prowadzi on samodzielne gospodarstwo domowe. Jedynym jego źródłem utrzymania w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosków tj. kwietniu 2015r. stanowi zasiłek okresowy z tytułu bezrobocia w wysokości 271 zł. Skarżący otrzymywał z tut. Ośrodka zasiłek okresowy w okresie od 1 maja 2015r. do 30 września 2015r. w wysokości 271 zł oraz zasiłek celowy na zakup żywności od maja 2015r. do września 2015r. w miesięcznej kwocie 400 zł. Skarżący z zasiłku okresowego nie ponosi żadnych opłat związanych z eksploatacja budynku. Od 2001r. zamieszkuje w altanie ogrodowej, która mieści się na terenie Rodzinnych Ogródków Działkowych w [...]. Prawnym właścicielem działki jest ojciec Skarżącego. Altana jest murowana i ocieplona. Składa się z jednego pokoju, aneksu kuchennego, wc oraz stryszku, brak łazienki. Skarżący ma możliwość korzystania z łazienki w domu swojego ojca. Do altany doprowadzona jest energia elektryczna i woda. Altana jest ogrzewana piecykiem na węgiel lub grzejnikiem olejowym na prąd. Skarżący leczy się psychiatrycznie, nie złożył wniosku o ustalenie stopnia niepełnosprawności. Jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy bez prawa do zasiłku. Nie poszukuje pracy we własnym zakresie.

Organ podał, że prawo do świadczeń z pomocy społecznej przysługuje osobom i rodzinom, których dochód nie przekracza kryterium dochodowego, które zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej oraz § 1 pkt 1 Rozporzadzenia Rady Ministrów w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 542 zł. Dochód Skarżącego nie przekracza kryterium dochodowego.

Organ podał, że od stycznia 2015r. do czerwca 2015r. Skarżący otrzymał wsparcie w wysokości 5982,66 zł, co w skali jednego miesiąca stanowi kwotę 997,11 zł. Otrzymał następująca pomoc: [...]

Organ podał, że nie widzi podstaw do zwrotu poniesionych nakładów finansowych na żywność w kwocie 81,54 zł w czerwcu 2015r., gdyż Skarżący na żywność w tym miesiącu otrzymał 400 zł, zatem zgłaszana potrzeba została już zabezpieczona. Organ nie widzi również podstaw do zwrotu poniesionych nakładów finansowych za dokonane zakupy w czerwcu 2015r. w formie zasiłków celowych na pokrycie kosztów zakupu: znaczków pocztowych w kwocie 6,15 zł, drożdży 0- 3 zł, wkrętów i śrub – 16,63 zł, latarki – 10,49 zł, oprawki – 8 zł, kory – 8 zł, rynny – 22,91 zł, doładowań do telefonu – 20 zł, butów wodnych – 16,95 zł. W ocenie organu koszt uczestnictwa w wydarzeniu kulturalnym w wysokości 21 zł nie jest niezbędną potrzebą życiową. Skarżący w okresie od maja do września 2015r. otrzymywał zasiłek okresowy w kwocie 271 zł i z tego mógł zabezpieczyć w/w potrzeby we własnym zakresie. Odnosząc się do wniosku o pomoc w zakresie montażu instalacji elektrycznej i przebudowy instalacji hydraulicznej organ ustalił, że instalacja elektryczna w miejscu zamieszkania Skarżącego jest sprawna, a fakt jej wymiany wynika wyłącznie z chęci przeniesienia licznika do wnętrza lokalu, gdyż Skarżący czuje się oszukany przez ROD. Zdaniem organu, co prawda zapewnienie dostępu do prądu i wody jest niezbędną potrzebą życiową, to nie można za taką potrzebę uznać chęci podniesienia standardu życia Skarżącego. Skarżący posiada dostęp zarówno do wody, jak i energii, a wszelkie remonty w tym zakresie ze strony ROD wykonywane są na bieżąco. Zdaniem organu wskazane we wnioskach potrzeby nie należą do kategorii niezbędnych potrzeb na zaspokojenie których przyznawane są zasiłki celowe. Zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu a także kosztów pogrzebu. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej "pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka, a jednocześnie forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Ponadto potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej" Organ podał również za WSA w Olsztynie, że pomoc społeczna realizowana w formie zasiłku celowego ma za zadanie jedynie wspomóc osoby potrzebujące wsparcia, nie jest natomiast świadczeniem stałym.

Skarżący – w terminie i formie prawem przewidzianej wniósł odwołanie od tej decyzji przedkładając dokumenty związane ze składanymi przez siebie pismami w innych sprawach.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2015r., znak: [...] na podstawie art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm, powoływanej dalej jako kpa) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ II instancji podzielił ustalenia organu I instancji. Podał, że zgłoszone przez Skarżącego potrzeby nie należą do niezbędnych potrzeb bytowych w rozumieniu art. 39 ustawy o pomocy społecznej. Podkreślił, że środki finansowe w postaci zasiłku celowego mogą być przyznane na zaspokojenie potrzeby niezbędnej, której strona we własnym zakresie, wykorzystując własne możliwości nie może zaspokoić. W ocenie organu brak podstaw do zakupu żywności na kwotę 81,54 zł, gdyż na ten cel została przyznana pomoc społeczna w postaci zasiłku celowego w wysokości 400 zł miesięcznie. Potrzeby w postaci zakupu znaczków pocztowych, drożdży, wkrętów i śrub, latarki, oprawki, kory, rynny, doładowań do telefonu, butów wodnych czy zwrotu kosztów za uczestnictwo w wydarzeniu kulturalnym nie są wskazane w ustawie o pomocy społecznej. Skoro zaś we własnym zakresie potrzeby te zostały przez Skarżącego zaspokojone, to oznacza, że we własnym zakresie mógł to uczynić i domaganie się zwrotu tych kosztów nie znajduje uzasadnienia. Organ podał, że zasiłek celowy może być przyznany na określony cel bytowy. Decyzja jest podejmowana z uwzględnieniem wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Sam fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej świadczenia w wysokości odpowiadającej jej oczekiwaniu. Organ rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego musi bowiem mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interes innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej. SKO podało, że organ I instancji wymienionymi w uzasadnieniu decyzjami zabezpieczył Skarżącemu niezbędne potrzeby życiowe, w szczególności pokrycie kosztów zakupu żywności i leków oraz opłacenie energii elektrycznej. Nie wszystkie wnioskowane potrzeby przez Skarżącego nalezą do niezbędnych potrzeb życiowych, na które przyznawane są zasiłki celowe.

K. K. nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem Kolegium i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Do skargi dołączył zbiór kserokopii artykułów prasowych i dokumentów.

W odpowiedzi na powyższą skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm, dalej powoływany jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności).

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja [...] ak i poprzedzająca ją decyzja [...] są zgodne z obowiązującymi w dacie ich wydania przepisami prawa materialnego oraz z przepisami postępowania.

Kontrolowana sprawa dotyczy świadczenia z pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego, który zgodnie z art. 39 ust. 1 u.p.s. (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 823 ze zm.; aktualnie: tekst jedn. Dz. z 2015 r., poz. 162 ze zm.) może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Dotyczy to w szczególności pokrycia części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (art. 39 ust. 2 u.p.s.). Zasiłek celowy przysługuje osobom spełniającym kryteria dochodowe określone w art. 8 ust. 1 u.p.s. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1 u.p.s.). Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej Państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 u.p.s.). Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 u.p.s.).

Sąd orzekający wskazuje, że rozstrzygnięcie w sprawie zasiłku celowego zapada w ramach uznania administracyjnego. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza, jak wynika z art. 7 K.p.a., załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela. Decyzja powinna w zakresie formalnym uwzględniać zasady ogólne określone w K.p.a., jak i szczególne zawarte w u.p.s. (art. 106 ust. 4 u.p.s.) oraz w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 czerwca 2012 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 712), a w zakresie meritum rozstrzygnięcia materialnoprawne zasady zawarte w u.p.s. Innymi słowy, organ przyznający zasiłek nie jest zobowiązany do spełnienia żądań strony, pozostawiając kwestię możliwości jego przyznania oraz jego wysokości swobodnemu uznaniu organu administracji publicznej.

Mając na względzie okoliczności sprawy poddanej sądowej kontroli, zakres i cel świadczeń, jakie skarżącemu już dotychczas przyznano, należało rozważyć, czy potrzeby, o jakich sfinansowanie z pomocy społecznej wystąpił skarżący, są "potrzebami niezbędnymi" (art. 39 ust. 1 u.p.s.).

W tym miejscu wskazać należy, że organy prawidłowo ustaliły, że przedmiotem wniosków Skarżącego z dnia 22.06.2015r., 26.06.2015r., 29.06.2015r., 6.07.2015r było przyznanie pomocy pieniężnej w formie zasiłku celowego na zwrot kosztów zakupu: żywności w łącznej kwocie 81,54 zł, znaczków pocztowych w wysokości 6,15 zł, drożdży w wysokości 3 zł, wkrętów i śrub w łącznej kwocie 16,63 zł, latarki w wysokości 10,49 zł, oprawki w wysokości 8 zł, kory w wysokości 8 zł, rynny w wysokości 22,91 zł, doładowań do telefonu w łącznej kwocie 20 zł, butów wodnych w wysokości 16,95 zł, zwrotu kosztów za uczestnictwo w wydarzeniu kulturalnym w wysokości 21 zł oraz zasiłku celowego z przeznaczeniem na nową instalację elektryczną wraz z montażem licznika w wysokości 300 zł i zasiłku celowego na usługę hydrauliczną w wysokości 400 zł. Organy prawidłowo również w oparciu o treść art. 62 kpa żądanie kilku wniosków Skarżącego wynikających z tego samego stanu faktycznego i tej samej podstawy prawnej rozpoznały w jednym postępowaniu (vide: wyrok NSA z 3.02.1999r., II SA 630/98, wyrok WSA w Warszawie z 26.02.2013r., V SA/Wa 2177/12). Nie budziły wątpliwości ustalenia organów, że Skarżący utrzymuje się wyłącznie ze środków z pomocy społecznej i w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku (art. 8 ust. 3 dochodem Skarżącego w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej był wyłącznie zasiłek okresowy w wysokości 271 zł. Organy wprawdzie jako taki miesiąc podały kwiecień a był nim maj 2015r., w obu tych miesiącach dochód Skarżącego był taki sam, co wynikało z decyzji z [...] maja 2015r. przywołanej w decyzji, uchybienie to nie ma więc wpływu na treść rozstrzygnięcia. Do dochodu Skarżącego nie wlicza się zasiłku celowego na żywność, które otrzymywał w maju 2015r. a jedynie zasiłek okresowy w wysokości 271 zł. Kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej nie zostało przekroczone.

W ocenie Sądu organy trafnie stwierdziły, że w konkretnych okolicznościach sprawy, wobec uzyskiwanej dotychczas pomocy, zgłaszane przez skarżącego potrzeby nie mieściły się w granicach niezbędnej potrzeby bytowej, przekraczając zadania i zakres pomocy społecznej. Zgodnie bowiem z intencją ustawodawcy celem pomocy społecznej jest jedynie udzielenie wsparcia, a nie zastąpienie indywidualnych wysiłków w dążeniu do poprawy swej sytuacji bytowej. Taką też funkcję spełnia zasiłek celowy, o którym mowa w art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego przyjmując, że poniesione przez Skarżącego dodatkowe wydatki na żywność w kwocie łącznej 81,54 zł winny być zaspokojone z przyznanego zasiłku celowego na żywność w kwocie po 400 zł miesięcznie. Zasiłek taki był przyznany Skarżącemu od stycznia do września 2015r. Organy prawidłowo uzasadniły odmowę przyznania Skarżącemu zwrotu za zakup znaczków pocztowych, drożdży, wkrętów i śrub, latarki, oprawki, kory, rynny, doładowań do telefonu, butów wodnych czy zwrotu kosztów za uczestnictwo w wydarzeniu kulturalnym. Wydatki te nie są wskazane w ustawie o pomocy społecznej. Skoro zaś we własnym zakresie potrzeby te zostały przez Skarżącego zaspokojone, to oznacza, że we własnym zakresie mógł to uczynić i domaganie się zwrotu tych kosztów nie znajduje uzasadnienia. Nie budzi wątpliwości również odmowa przyznania Skarżącemu zasiłku celowego z przeznaczeniem na nową instalację elektryczną wraz z montażem licznika w wysokości 300 zł i zasiłku celowego na usługę hydrauliczną w wysokości 400 zł ( na podłączenie wody i zlewu w kuchni) jak bowiem ustalono Skarżący posiada dostęp do wody i prądu, wszelkie remonty w tym zakresie wykonywane są przez Rodzinne Ogródki Działkowe, instalacja elektryczna jest sprawna a fakt jej wymiany wyłącznie wynika z chęci przeniesienia licznika do wnętrza lokalu, czego nie można uznać za niezbędną potrzebę bytową.

Jak trafnie zauważyły organy orzekające w sprawie, z treści przepisów art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. nie można w żadnym razie wyprowadzić wniosku o dopuszczalności uczynienia z pomocy społecznej stałego źródła utrzymania. Interpretacja taka byłaby niedopuszczalna jako całkowicie sprzeczna z intencją ustawodawcy, a zwłaszcza z ustanowioną w art. 2 ust. 1 u.p.s. zasadą pomocniczości (subsydiarności). Jak już to wyżej zostało wspomniane, decyzje w przedmiocie przyznania zasiłku celowego opierają się na uznaniu administracyjnym. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb. W szczególności, wobec danej osoby pewien zakres przyznanych już świadczeń organ może uznać za zaspokajający jej bieżące, niezbędne potrzeby życiowe. Stąd też w przypadku wielokrotnego występowania o świadczenia organ może uwzględniać te, które w danej sytuacji są najistotniejsze.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie istotną okolicznością jest to, że w momencie rozpatrywania wniosku o świadczenie celowe skarżącemu przysługiwał zasiłek okresowy w wysokości 271 zł miesięcznie i zasiłek na zakup żywności w kwocie 400 zł miesięcznie oraz zasiłki celowe na energię elektryczną leki, obuwie, usługę fryzjerską, zakup butli z gazem. W okresie od stycznia do czerwca 2015r. Skarżący otrzymał z pomocy społecznej łączną kwotę 5982,66 zł, czyli średnio miesięcznie prawie 1000 zł. W ocenie Sądu organ nie miał zatem podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego w zakresie udzielenia pomocy finansowej w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie kosztów zakupu towarów i usług w zakresie wskazanym we wnioskach.

W tym miejscu należy przypomnieć, że w ramach korzystania z instytucji zasiłku celowego nie można żądać od organów pomocy społecznej zaspokajania w sposób ciągły i we wszelkich sferach potrzeb osób potrzebujących. Nadto organ – o czym była już wcześniej mowa – oceniając sytuację materialną danej osoby, może wybrać sposób i formę pomocy najbardziej adekwatną, zważając na ograniczone możliwości pomocy społecznej jako instytucji. W przypadku skarżącego udzielane mu wsparcie realizowane jest w formie regularnych świadczeń w postaci przyznawania określonej pomocy finansowej.

Sumując dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, że w niniejszym stanie faktycznym organ uprawniony do rozpoznania wniosku o pomoc w formie zasiłku celowego przedsięwziął możliwe środki, aby ustalić jaka jest obecna kondycja materialno-finansowa skarżącego.

Nadto należy zwrócić uwagę i na to, że Skarżący jest objęty przez organ pierwszej instancji stałą pomocą finansową, stosunkowo wysoką, gdy uwzględni się realia funkcjonowania organu, liczbę podopiecznych i ograniczone środki finansowe, którymi organ dysponuje. Nie jest to wprawdzie przesłanka wyłączająca przyznanie świadczeń z pomocy społecznej, niemniej stanowi pewne wskazanie, pozwalające wykluczyć, by Skarżący został pozbawiony pomocy niezbędnej do egzystencji.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.