Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2893/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-04 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: przewodniczący – sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Powiatu K. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej p o s t a n a w i a: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2015 r. skarżący Powiat K. wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2014 r., zobowiązującej Powiat do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2010 r. w wysokości 126.303,00 zł.

W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządziłoby mu szkodę majątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia.

Wskazano, że w latach 2012 i 2013 na terenie powiatu kamiennogórskiego miały miejsce znaczne zniszczenia w infrastrukturze drogowej spowodowane intensywnymi opadami deszczu. Zgodnie z protokołami komisji do spraw szacowania szkód powodziowych straty w infrastrukturze drogowej oszacowano na łączną kwotę 29.200.000,00 zł. Na dzień wniesienia skargi do naprawienia pozostały szkody wyceniane na kwotę 13.330.000,00 zł. Ponadto skarżący podniósł, że zmuszony jest do spłaty zadłużenia przejętego szpitala. W budżecie na 2015 r. kwota dotycząca spłaty i obsługi zaciągniętych zobowiązań zdrowotnych wynosi 2.259.000,00 zł. Inną istotną pozycją wydatków budżetu mającą wpływ na płynności finansową Powiatu jest realizacja zadań w zakresie oświaty i edukacji. Na ten cel zabezpieczono w budżecie kwotę 11.500.000,00 zł.

Na koniec wskazano na wysokie bezrobocie na terenie Powiatu, które w marcu 2015 r. wyniosło 17,2% i jest wyższe w stosunku do grudnia ubiegłego roku o prawie 1,5%. Skarżący podkreślił, że zubożenie społeczeństwa powoduje, że wydatki związane z ochroną zdrowia, pomocą i opieką społeczną sukcesywnie rosną.

Na wezwanie Sądu skarżący nadesłał uchwałę z dnia 30 grudnia 2014 r. w sprawie budżetu powiatu kamiennogórskiego na 2015 r. oraz uchwały w sprawie dokonania zmian planowanych dochodów i wydatków budżetu powiatu kamiennogórskiego na 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.

Sąd wydając orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania decyzji, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, badając wystąpienie bądź też niewystąpienie przesłanek wstrzymania aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny (por. postanowienie z 27 lipca 2011 r. sygn. akt II GZ 371/11) gmina jako jednostka samorządu terytorialnego jest specyficzną instytucją działającą na podstawie i w granicach określonych przepisami prawa, a jej swoboda w dysponowaniu środkami pieniężnymi jest znacznie ograniczona i odmienna niż w przypadku przedsiębiorstw prywatnych działających w ramach swobody działalności gospodarczej. Powyższe zasady dotyczą również innych jednostek samorządu terytorialnego, w tym powiatów.

Wskazać należy, iż z nadesłanej uchwały budżetowej powiatu na rok 2015 wynika, że deficyt w budżecie miał wynieść 600.000,00 zł oraz, że miał on zostać pokryty z zaciągniętego na ten cel kredytu. Z uchwał zmieniających budżet wynika natomiast, że deficyt ten został znacznie przekroczony i wyniósł według stanu na wrzesień 2015 r. około 1.500.000,00 zł. Dodać należy, że w uchwale budżetowej przewidziano co prawda rezerwę budżetową w kwocie 267.000,00 zł, jednak zgodnie z załącznikiem do uchwały budżetowej rezerwa ta miała zostać w całości przeznaczona na realizację celów statutowych powiatu.

W tej sytuacji należało uznać, że obowiązek natychmiastowego uregulowania środków wynikających z zaskarżonej decyzji, tj. kwoty 126.303,00 zł spowodowałby dodatkowe zakłócenie w finansach powiatu, konieczność wprowadzenia zmian do uchwalonego już budżetu i dokonywania w tym zakresie przesunięć środków, których powiat nie planował. Powyższe mogłoby spowodować konieczność zmniejszenia środków m.in. na realizację zadań publicznych na rzecz ogółu mieszkańców wspólnoty samorządowej, a w perspektywie ograniczenie wykonywania niezbędnych zadań należących do kompetencji powiatu. Z tych względów zasadnym jest wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozpoznania skargi przez Sąd.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a. postanowił jak w sentencji