Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 113/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Straż pożarna
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 1, art. 26 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2009 nr 12 poz 68
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej - tekst jednolity.
article: art. 3 ust. 1, art. 4, art. 7 ust.1 i 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: par. 122, par. 123 ust. 1 i 2, par. 133, par. 134, par. 3 ust. 4. par. 110 ust. 2, par. 4 ust. 1 pkt 2, par, 1 pkt 2 , 3, 10 i 15
journal: Dz.U. 2005 nr 243 poz 2063
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw  płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie2)
article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 147 poz 1229
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2013 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w P. z dnia [...] 2012 r. Nr [...] Znak [...] w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej oddala skargę


UZASADNIENIE

W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolno – rozpoznawczych Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w K. wydał w dniu [...] 2012 r. decyzję nr [...], w której działając m. in. na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 Ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz. U. z 2009 r., Nr 12, poz. 68 z późn. zm. dalej u.P.S.P.), art. 104, art. 107 § 1 i 3, art. 108 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej k.p.a.) oraz § 97 pkt 2, § 122 i § 124 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r., Nr 243, poz. 2063, z późn. zm), zobowiązał M. K. do:

1. usunięcia z terenu stacji paliw LPG położonej w K. przy ul. P. [...], cysterny służącej do magazynowania i przetłaczania gazu płynnego LPG,

2. umiejscowienia zgodnie z obowiązującymi przepisami znajdujący się na terenie stacji kontener ażurowy z butlami 11 kg z gazem propan – butan,

3. przeprowadzenia okresowej kontroli przewodów dymowych, spalinowych i wentylacyjnych lub przedłożenie aktualnych protokołów z tych badań.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w toku postępowania administracyjnego, na terenie stacji paliw LPG przy ul. P. [...] w K. stwierdzono obecność cysterny drogowej z gazem LPG (bez ciągnika siodłowego) o pojemności 25.000 litrów. Cysterna ta oddalona była w odległości 2,8 metra od budynku roboczego znajdującego się w obrębie stacji, przy czym od strony zachodniej cysterna przylegała do ogrodzenia, które graniczyło bezpośrednio z sąsiednią działką i drogą dojazdową do sąsiedniej posesji. Organ I instancji ustalił, że cysterna była trwale przymocowana do podłoża i budynku oraz że zasilano ją gazem LPG z innej cysterny, przetłaczanym dalej do zbiorników naziemnych znajdujących się na tej samej działce.

Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w K., powołując się na treść § 122 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, wskazał, iż gaz płynny może być magazynowany wyłącznie w stacjach paliw płynnych w zbiornikach podziemnych o pojemności do 20 m³ i łącznej pojemności do 40 m³, zbiornikach naziemnych o pojemności do 5 m³ i łącznej pojemności do 10 m³ oraz w butlach stalowych o łącznej masie gazu płynnego do 1350 kg w magazynach do tego celu przeznaczonych.

Dalej organ zauważył, iż zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 20 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 r., Nr 109, poz.719), w obiektach i na terenach przyległych do nich nieprzeznaczonych do tego celu zabroniona jest dystrybucja i przeładunek ropy naftowej i produktów naftowych.

Mając powyższe na uwadze Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w K. stwierdził, iż stosowanie cysterny jako kolejnego zbiornika z gazem oraz nagromadzenie w niej tak dużej ilości materiału niebezpiecznego w postaci gazu propan – butan w miejscu do tego nieprzeznaczonym i nieprzystosowanym, może stanowić istotne zagrożenie dla osób mogących przebywać i pracować w budynku obsługi stacji LPG lub osób znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie.

Z powyższą decyzją nie zgodził się M. K. i w zakresie nałożenia obowiązku usunięcia z terenu stacji paliw LPG cysterny służącej do magazynowania i przetłaczania gazu płynnego LPG złożył odwołanie do Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w P.. Odwołujący się podniósł, iż określona w punkcie 1 decyzji podstawa prawna dotyczy baz gazu płynnego, a nie stacji paliw płynnych. Strona wskazała, iż w toku czynności kontrolno – rozpoznawczych stwierdzono nieprawidłową lokalizację przedmiotowej cysterny jako zbiornika gazu LPG. Dalej odwołujący się podał, że lokalizacja cysterny ma charakter czasowy tj. tylko na czas opróżnienia cysterny.

W wyniku rozpoznania odwołania Wielkopolski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w P. decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] uchylił pkt 1 zaskarżonej decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w K. i orzekając w tym zakresie zakazał M. K. magazynowania gazu płynnego w cysternie samochodowej zlokalizowanej na terenie stacji, zaś w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, po przeanalizowaniu stanu prawnego i faktycznego sprawy, Wielkopolski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w P. wskazał, że zgodnie ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, cysterna jest ustawiona na terenie stacji powyżej miesiąca. Cysternę odłączono od ciągnika siodłowego i połączono ją ze stacjonarnym zbiornikiem LPG za pomocą przewodu elastycznego przeprowadzonego przez otwory w ścianach. W ocenie organu odwoławczego, określony w § 122 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, katalog sposobów magazynowania gazu płynnego ma charakter zamknięty, a zatem magazynowanie gazu w cysternie samochodowej narusza obowiązujące przepisy. Dodatkowo cysterna ustawiona jest bezpośrednio przy granicy działki, w odległości 2,8 metra od budynku studia meblowego, którego ściana posiada otwory okienne od strony cysterny. Lokalizacja cysterny wraz z jednoczesnym wykorzystywaniem jej w sposób niezgodny z przeznaczeniem (tj. do magazynowania, a nie transportu gazu płynnego) stwarza zagrożenie dla osób przebywających w budynku studia meblowego oraz korzystających ze stacji LPG.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję wniósł M. K., reprezentowany przez pełnomocnika, który zaskarżając decyzję organu odwoławczego w zakresie punktu 1, zarzucił obrazę prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 122 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż powyżej cytowany przepis Rozporządzenia wskazuje jedynie, iż gaz płynny może być magazynowany w stacjach paliw płynnych lub samodzielnych stacjach gazu płynnego, spełniających podane tam wymagania i nie zawiera norm stanowiących o tym, w jakich warunkach nie można składować gazu płynnego. W ocenie skarżącego cysterna samochodowa nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego, a tym samym nie można do niej stosować § 122 w/w Rozporządzenia. Nadto skarżący wskazał, iż przepis wykonawczy jakim jest rozporządzenie Ministra Gospodarki wydane w oparciu o art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nie daje podstaw do stosowania wykładni rozszerzającej, prowadzącej do ustanowienia powszechnie nieakceptowanej reguły, że zakazane jest wszystko to co nie zostało wyraźnie dozwolone. Zdaniem skarżącego obowiązuje reguła odwrotna wskazująca, że dozwolone jest to co nie zostało wyraźnie zakazane.

W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w P. wniósł o jej oddalenie podnosząc, że wymieniony w § 122 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. katalog sposobów magazynowania gazu płynnego ma charakter zamknięty i magazynowanie gazu w cysternie samochodowej narusza obowiązujące przepisy. Ponadto wskazał, iż przedmiotowa cysterna jest odłączona od ciągnika siodłowego i połączona ze stacjonarnym zbiornikiem LPG oraz zabezpieczona przed przesunięciem podporami, co świadczy o jej wykorzystywaniu wyłącznie do magazynowania. Lokalizacja cysterny wraz z jednoczesnym wykorzystywaniem jej w sposób niezgodny z przeznaczeniem, stwarza zagrożenie dla osób przebywających w sąsiednim budynku oraz korzystających ze stacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej przepisu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest jedynie sprawdzenie, czy zaskarżony akt został wydany zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy jego podejmowaniu nie zostały naruszone w sposób istotny przepisy postępowania administracyjnego. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm – dalej p.p.s.a.). Ponadto Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednocześnie związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny rozpoznawanej skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie

Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w P. z dnia [...] 2012 r. nr [...] zakazująca M. K. magazynowania gazu płynnego w cysternie samochodowej zlokalizowanej na terenie należącej do niego stacji LPG. Podstawę materialnoprawną decyzji organu II instancji z dnia 30 listopada 2012 r. stanowiły m. in. przepisy ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz § 122 i § 124 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r., Nr 243, poz. 2063, z późn. zm – dalej rozporządzenie).

I tak w myśl art. 23 ust. 1 u.P.S.P. - w celu rozpoznawania zagrożeń, realizacji nadzoru nad przestrzeganiem przepisów przeciwpożarowych oraz przygotowania do działań ratowniczych, Państwowa Straż Pożarna przeprowadza czynności kontrolno-rozpoznawcze w zakresie kontroli przestrzegania przepisów przeciwpożarowych (ust. 3 pkt 1 u.P.S.P.). Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych uprawniony jest do nakazania w drodze decyzji administracyjnej właścicielom, zarządcom, użytkownikom bądź kierującym kontrolowaną jednostką organizacyjną usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. Wskazany przepis stanowi o kompetencji organu Państwowej Straży Pożarnej do nałożenia obowiązku oraz określa również dodatkowy składnik decyzji administracyjnej w postaci ustalenia terminu usunięcia stwierdzonych uchybień. Stosownie do tego stwierdzić należy, że organ straży pożarnej ustalając ten termin winien wziąć pod uwagę realną możliwość wykonania w nim nałożonego obowiązku (zob. wyrok WSA w Opolu z 22 marca 2012 r., II SA/Op 2/12, LEX nr 1131977).

Stosownie do art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (tekst jednolity - Dz. U. z 2002 r., Nr 147, poz. 1229 ze zm) ochrona przeciwpożarowa polega na realizacji przedsięwzięć mających na celu ochronę życia, zdrowia i mienia przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem poprzez zapobieganie powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia. Co istotne, odpowiedzialność za naruszenie przepisów przeciwpożarowych w trybie i na zasadach określonych w innych przepisach, ponoszą właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu lub terenu (art. 3 ust. 2 ww. ustawy).

Nie budzi w niniejszej sprawie wątpliwości – w świetle ustalonego stanu faktycznego - iż skarżący magazynował na terenie stacji paliwo LPG w cysternie na podwoziu samochodowym. Okoliczności ujawnione w toku kontroli wskazują, że cysterna ta w istocie pełniła funkcję zbiornika naziemnego. Skarżący nie kwestionował, iż przedmiotowa cysterna samochodowa przez większość czasu stoi na przedmiotowej stacji, w szczególności w toku rozprawy stwierdził, iż cysterna ta "więcej stoi niż jeździ". Kontrola dokonana w toku postępowania administracyjnego wykazała, iż paliwo LPG na stacji najpierw było przetaczane do cysterny samochodowej, a następnie systematycznie za pomocą przewodu elastycznego do zbiorników naziemnych o pojemności 4850 litrów każdy (k.15).

W przypadku stacji paliw płynnych jak i samodzielnych stacji gazu płynnego istnieje obowiązek wyposażenia je w specjalistyczny sprzęt przeciwpożarowy (tj. w odpowiednie gaśnice i koce gaśnicze – § 120 i § 133 rozporządzenia), przy czym przy przebudowie obiektów budowlanych lub ich części, przeznaczonych do magazynowania, przeładunku i dystrybucji ropy naftowej oraz produktów naftowych, warunki techniczne w zakresie bezpieczeństwa pożarowego mogą być spełnione w inny sposób niż określone w Rozporządzeniu, jeżeli tylko zapewnią one niepogorszenie warunków technicznych w zakresie bezpieczeństwa pożarowego obiektów lub ich części (§ 3 ust. 4 Rozporządzenia). Nadto, zgodnie z § 110 ust. 2 Rozporządzenia, zbiorniki w stacjach paliw płynnych przeznaczone do magazynowania gazu płynnego powinny spełniać wymagania bezpieczeństwa dotyczące urządzeń ciśnieniowych i zespołów urządzeń ciśnieniowych (§ 4 ust. 1 pkt 2). Wymagania te są w sposób szczegółowy określone w rozdziale III Rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 grudnia 2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla urządzeń ciśnieniowych i zespołów urządzeń ciśnieniowych (Dz. U. z 2005 r., Nr 263, poz. 2200).

Treść powołanych wyżej regulacji wskazuje, iż obiekty tej kategorii podlegają szczególnym wymaganiom techniczno-budowlanym i przeciwpożarowym, z czym związana jest m.in. potrzeba szybkiego i skutecznego wyeliminowania przez właściwe organy administracji wszelkich ujawnionych zagrożeń, w tym zwłaszcza zagrożeń pożarowych. Ze wskazanych unormowań wynika również, iż jakkolwiek przepisy Rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r. zostały wydane w oparciu o delegację ustawową wskazaną w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), to ogólną kompetencję do przeprowadzania kontroli przestrzegania norm i warunków technicznych związanych z magazynowaniem gazu płynnego i wydawania decyzji w przedmiocie ustalenia spełnienia tych warunków mają organy Państwowej Straży Pożarnej (a nie np. wyłącznie organy nadzoru budowlanego).

W niniejszej sprawie Wielkopolski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w P. w następstwie przeprowadzonych czynności kontrolno – rozpoznawczych (protokół – k. 6 – 8 akt administracyjnych) ujawnił na terenie stacji LPG położonej w K. przy ul. P. [...] należącej do skarżącego szereg nieprawidłowości pożarowych, w tym m.in. obecność służącej do magazynowania gazu propan - butan cysterny samochodowej. Efektem dokonanych czynności, opisanych w ww. protokole, było wydanie dwóch stosownych decyzji adresowanych do właściciela obiektu.

Decyzja Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w P. nr [...] zawierała zakaz magazynowania gazu płynnego w cysternie samochodowej zlokalizowanej na terenie stacji. Organ II instancji miał na uwadze treść § 122 rozporządzenia stanowiącego, że gaz płynny może być magazynowany w stacjach paliw płynnych lub samodzielnych stacjach gazu płynnego w:

1) zbiornikach podziemnych o pojemności do 20 m3 i łącznej pojemności do 40 m3;

2) zbiornikach naziemnych o pojemności do 5 m3 i łącznej pojemności do 10 m3;

3) butlach stalowych o łącznej masie gazu płynnego do 1.350 kg w magazynach do tego celu przeznaczonych.

W ocenie Sądu, fakt magazynowania przez właściciela stacji gazu płynnego w cysternie samochodowej w sposób rażący naruszał dyspozycję powołanego wyżej przepisu rozporządzenia i bezsprzecznie pozwalał na wydanie decyzji w trybie art. 26 ust. 1 u.P.S.P. Powołany przepis rozporządzenia dopuszcza bowiem magazynowanie gazu płynnego wyłącznie w stacjach paliw płynnych lub samodzielnych stacjach gazu płynnego. Pojęcie stacji paliw płynnych zostało zdefiniowane w Rozporządzeniu jako "obiekt budowlany, w skład którego mogą wchodzić: budynek, podziemne zbiorniki magazynowe paliw płynnych, podziemne lub nadziemne zbiorniki gazu płynnego, odmierzacze paliw płynnych i gazu płynnego, instalacje technologiczne, w tym urządzenia do magazynowania i załadunku paliw płynnych oraz gazu płynnego, instalacje wodno-kanalizacyjne i energetyczne, podjazdy i zadaszenia oraz inne urządzenia usługowe i pomieszczenia pomocnicze". Z kolei samodzielną stacją gazu płynnego jest "obiekt budowlany, usytuowany poza stacją paliw płynnych, w skład którego mogą wchodzić: budynek, podziemne lub nadziemne zbiorniki gazu płynnego, odmierzacze gazu płynnego, instalacje technologiczne, w tym urządzenia do magazynowania gazu płynnego, instalacje wodno-kanalizacyjne i energetyczne, podjazdy i zadaszenia oraz inne pomieszczenia pomocnicze" (§ 1 pkt 2 i 3 Rozporządzenia). Z powyższych definicji wynika w sposób jednoznaczny, iż gaz płynny może być magazynowany tylko w szczególnego rodzaju obiektach budowlanych, a mianowicie takich, które spełniają wszelkie określone wyżej parametry bezpieczeństwa przeciwpożarowego.

Cysterna drogowa rozumiana jako "zbiornik wraz z wyposażeniem obsługowym i konstrukcyjnym umieszczony w sposób trwały na podwoziu samochodowym, naczepie lub przyczepie, a także kontener zbiornikowy" (§ 1 pkt 10 rozporządzenia), nie spełnia tak przedstawionych kryteriów. Nie jest ona bowiem ani obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego, ani też zbiornikiem podziemnym w rozumieniu § 1 pkt 15 rozporządzenia. Może być traktowana jako zbiornik naziemny, ale wówczas zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu musiałaby mieć maksymalną pojemność do 5m3 (zgodnie z § 122 rozporządzenia) i spełniać dodatkowe wyżej opisane wymogi w zakresie bezpieczeństwa. W przedmiotowej sprawie cysterna miała pojemność 25.000 litrów (k.16) co już wykluczało uznanie jej jako dopuszczalnego do stosowania na stacji zbiornika naziemnego i to bez wnikania, czy spełnia ona pozostałe warunki bezpieczeństwa. Wielkość ww. parametru cysterny przekraczała również znacznie wartości przewidziane dla butli stalowych (1350 kg - § 122 pkt 3 rozporządzenia).

Zarzuty skargi zmierzają do wykazania, iż przepis § 122 rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, ma zastosowanie jedynie do wskazanych w nim obiektów i tym samym nie dotyczy cystern samochodowych, które mogą służyć do magazynowania gazu płynnego niezależnie od faktu spełnienia parametrów technicznych dotyczących stacji paliw płynnych.

Zdaniem Sądu, taka interpretacja przepisu § 122 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Gospodarki, jest błędna.

Po pierwsze dlatego, że zarówno usytuowanie tego przepisu w rozdziale dotyczącym magazynowania i dystrybucji gazu płynnego jak i jego treść dowodzą, że zawarta w nim reguła odnosi się do wszelkich metod magazynowania wskazanego tam paliwa. Niedopuszczalne jest ze względu na zakaz wykładni per non est takie ustalenie znaczenia przepisu, przy którym pewne jego zwroty traktowane są jako niemające znaczenia. Wykładnia uznająca, iż § 122 rozporządzenia zawiera otwarty katalog sposobów magazynowania gazu płynnego przeczyłaby założeniu racjonalności ustawodawcy leżącym u podstaw poprawnej wykładni przepisów prawa, albowiem umożliwiłaby ona przedsiębiorcom łatwe obchodzenie wymogów dotyczących bezpieczeństwa magazynowania paliw, w tym zwłaszcza wymogów dotyczących bezpieczeństwa przeciwpożarowego, poprzez magazynowanie tych paliw w innych zbiornikach (np. cysternach).

Po drugie, unormowanie zawarte w § 122 stanowi wyjątek od wyrażonej w art. 4 Prawa budowlanego zasady wolności budowlanej (prawa do zabudowy). Z wyjątkami wiąże się zasada exceptiones non sunt extendendae. Nakazuje ona przy interpretacji stosowanie reguł wykładni ścisłej, literalnej, opartej na dyrektywach językowych, bez sięgania do racji celowościowych czy utylitarnych, te bowiem zawsze prowadzą do szerszego rozumienia znaczenia normy prawnej.

Po trzecie, jeżeli norma ma znajdować zastosowanie w ściśle określonych okolicznościach, w przepisie prawnym należy wówczas określić okoliczności jej zastosowania. Okoliczności te jednoznacznie i wyczerpująco wskazuje się w przepisie prawnym przez rodzajowe ich określenie, jeżeli norma ma znajdować zastosowanie tylko w tych okolicznościach. Takie okoliczności nie zostały wskazane w § 122 rozporządzenia (por. § 148 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" - Dz. U. Nr 100, poz. 908).

Reasumując należy zwrócić uwagę, iż zgodnie z § 134 rozporządzenia, przedmiotowa cysterna może służyć jedynie do zasilania zbiorników magazynowych stacji paliw płynnych w paliwa płynne. Gdyby intencją ustawodawcy było umożliwienie przedsiębiorcy również magazynowanie gazu płynnego w cysternie samochodowej, to uprawnienie takie znalazłoby wyraz w treści odpowiedniego przepisu rozporządzenia. Powyższe przesądza, iż de lege lata cysterny samochodowe mogą służyć wyłącznie do transportu i zasilania zbiorników stacji paliw płynnych w gaz płynny, zaś ich wykorzystywanie w inny sposób, na przykład w celu magazynowania paliwa, stanowi naruszenie powołanych przepisów wykonawczych.

W niniejszej sprawie zarówno usytuowanie przedmiotowej cysterny (tj. ustawienie jej w granicy działki w odległości 2,8 m od budynku znajdującego się na sąsiedniej działce, którego ściana posiada otwory okienne od strony cysterny), jak i wykorzystywanie jej w sposób niezgodny z przeznaczeniem, niewątpliwie stwarzało zagrożenie pożarowe dla osób postronnych, a tym samym legitymowało właściwy organ do wydania decyzji o zakazie magazynowania gazu płynnego w urządzeniu do tego technicznie nieprzystosowanym.

Mając na uwadze powyższe rozważania uznać należy, iż decyzja organu II instancji wydana została zgodnie z prawem. Organ odwoławczy prawidłowo zastosował uregulowania Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie katalog sposób magazynowania gazu płynnego, wydając swoje rozstrzygnięcie po wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, opierając je na protokołach kontroli oraz dokumentacji fotograficznej. W świetle art. 7 i 77 k.p.a. postępowanie administracyjne organu administracji przeprowadzone zostało w sposób w pełni prawidłowy i w stosunku do wydanego rozstrzygnięcia jakichkolwiek zarzutów postawić nie można.

Zważywszy wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu orzekł jak w sentencji wyroku działając na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.