Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1236/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87, art. 92 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 31
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 879
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2008 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...]

o nałożeniu na P. S. (dalej także skarżący, strona skarżąca) kary pieniężnej

w wysokości 500 (słownie: pięćset) złotych za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy

w odpowiednie dokumenty.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1, ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.

z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej zwaną K.p.a.) oraz art. 87, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U.

z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.; dalej także u.t.d.) oraz lp. 1.7 załącznika do tej ustawy, art. 15 ust. 7 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. Wspólnot Europejskich nr L 370 z 31.12.1985 r. str. 8-21, ze zm.), art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r., Nr 92, poz. 879 ze zm.).

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia dokonane podczas kontroli pojazdu marki V. o nr rej. [...] przeprowadzonej w dniu

[...] lutego 2008 r. w O. [...]. W toku kontroli stwierdzono, iż pojazdem wykonywany jest międzynarodowy transport drogowy rzeczy. Kierowca – P. M. okazał do kontroli dokument potwierdzający nieprowadzenie pojazdu, niezgodny ze wzorem UE, była to żółta tarcza wypełniona ręcznie długopisem za dni od 09.02.2008 r. do 13.02.2008 r.

Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...] lutego

2008 r. wydał decyzję administracyjną o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej

w wysokości 500 złotych za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty.

W odwołaniu z [...] lutego 2008 r. skarżący, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, wskazał na fakt, że podczas kontroli drogowej kierowca przedstawił wszystkie wymagane dokumenty, jak również potwierdzenie pracodawcy na żółtej tarczy, że w dniach od 09.02.2008 r. do 13.02.2008 r. pojazdu nie prowadził. Organ dokonujący kontroli nie uznał tego potwierdzenia, wskazując, że jedyną możliwą formą poświadczenia określonego stanu faktycznego jest wypełniony formularz, w sposób zgodny z decyzją Komisji z dnia 12 kwietnia 2007 r.

nr 2007/230/WE w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym.

Skarżący podkreślił w odwołaniu, iż wymieniony formularz Komisja Europejska rekomenduje stosować tylko w wypadkach, kiedy kierowca miał wolne z powodu choroby lub przebywał na urlopie albo w przypadku, kiedy kierowca prowadził inny pojazd, wyłączony z zakresu właściwości rozporządzenia. Komisja, zdaniem strony skarżącej, nie umożliwia nawet, by formularz, zgodnie z Wytyczną nr 5 do rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dyrektywy 2006/22/WE oraz rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, był zmieniany, względnie dopełniany. Z uwagi na fakt, że kierowca nie spełniał ani jednego z wymienionych warunków, dla których formularz Komisji Europejskiej jest przeznaczony, nie mógł tego formularza użyć. Dlatego, jak wskazuje skarżący, kierowca skorzystał z innej możliwości potwierdzenia,

a mianowicie z wypełnionej ręcznie, długopisem, żółtej tarczy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia

[...] kwietnia 2008 r. utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji wskazał na niesporne ustalenia faktyczne dokonane

w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Kontrola drogowa wykazała, że dokument, który okazał kierowca, był niezgodny ze wzorem UE. Żółta tarcza, w myśl przepisów obowiązujących na terytorium RP, nie stanowi dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w określonym czasie. Podtrzymał ocenę prawną co do wykonywania przez stronę transportu drogowego

z naruszeniem obowiązków objętych art. 92 ust. 1 pkt 2 i 8 u.t.d., nie podzielając argumentów odwołania. W konsekwencji organ uznał za prawidłowe nałożenie kary pieniężnej w oparciu o art. 92 ust. 1 i ustalonej na podstawie l.p. 1.7 załącznika do u.t.d.

W skardze na powyższą decyzję P. S. – reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o zmianę zaskarżonych decyzji i uchylenie nałożonej kary pieniężnej, z uwagi na brak możliwości zastosowania art. 31a ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców wobec obcokrajowców, ewentualnie o uchylenie decyzji organu I i II instancji jako naruszających prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Pełnomocnik skarżącego podtrzymał argumentację wyrażaną na etapie postępowania administracyjnego. Wskazał na fakt okazania do kontroli tzw. żółtej tarczki wypełnionej zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami, respektowanej w krajach unii w określonych sytuacjach. Podniósł, iż nieokazanie właściwego formularza wynikało z niezaistnienia okoliczności określonych

w cytowanej wcześniej Wytycznej nr 5, w zamian przedstawił do wglądu inny dokument, zgodny z prawem wspólnotowym i respektowany na terenie krajów unii. W skardze zaznaczono, że przy sporządzaniu protokołu z kontroli, jak również przy wydaniu decyzji nie podano żadnego przepisu, który potwierdzałby niezgodność

z prawem okazanego dokumentu.

W skardze nie podniesiono zarzutów co do naruszenia przepisów prawa procesowego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosząc

o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż ustawowa norma art. 92 ust. 1 pkt 2 i 8 u.t.d. jednoznacznie nakłada na przewoźników wykonujących przewóz drogowy określone obowiązki. Konsekwencją naruszenia tych zasad jest nałożenie kary pieniężnej.

Podkreślił również, że w toku postępowania administracyjnego starannie dokonano ustaleń faktycznych i stosownie do tego zastosowano obowiązujące przepisy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności

z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Stosownie do art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, kierowca wykonujący przewóz drogowy, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia (WE)

nr 561/2006 lub Umowy AETR, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które zawiera następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, nieużytkowania karty kierowcy lub niesporządzenia wydruków, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, miejsce i datę wystawienia, podpis pracodawcy lub podmiotu, na rzecz którego kierowca wykonywał przewóz. Przepis ten usytuowany został w rozdziale zatytułowanym Zasady stosowania norm dotyczących okresów prowadzenia pojazdów, obowiązkowych przerw w prowadzeniu i gwarantowanych okresów odpoczynku, określonych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 oraz Umową AETR, w związku z tym twierdzenia skarżącego jakoby nie miał on zastosowania do przewoźników zagranicznych są, zdaniem Sądu, bezpodstawne.

Zgodnie z art. 31 ww. ustawy w przypadku, gdy kierowca przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby, na urlopie wypoczynkowym lub gdy prowadził inny pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE)

nr 561/2006, podmiot wykonujący przewóz drogowy wystawia zaświadczenie,

o którym mowa w ust. 1 na elektronicznym oraz przeznaczonym do druku formularzu, o którym mowa w decyzji Komisji nr 2007/230/WE z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 99 z 14.04.2007, str. 14),

a kierowca to zaświadczenie podpisuje. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przypadku, gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli. Przepisy ust. 1-2a stosuje się odpowiednio do kierowcy niezatrudnionego przez przedsiębiorcę, lecz wykonującego osobiście przewozy na jego rzecz oraz do przedsiębiorcy osobiście wykonującego przewozy drogowe, z tym że przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy drogowe przedkłada stosowne oświadczenie.

W przypadku przewozu dokonywanego na terytorium Polski, kierowca wykonujący przewóz drogowy, powinien okazać formularz dotyczący działalności określony decyzją Komisji z dnia 12 kwietnia 2007 r., a w przypadku gdy nie ma podstaw do wydania ww. świadectwa, dokument o jakim mowa w art. 31 ustawy

o czasie pracy kierowców.

Z art. 31 ww. ustawy jasno wynika, iż wymagane zaświadczenie powinno zawierać w szczególności następujące dane:

imię i nazwisko kierowcy,

okres, którego dotyczy,

wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek,

miejsce i datę wystawienia,

podpis pracodawcy lub podmiotu, na którego rzecz kierowca wykonywał przewóz. "Żółta tarczka" przedstawiona przez kierowcę za dni od 09.02.2008 r. do 13.02.2008 r. nie spełnia, zdaniem Sądu, powyższych wymogów. Nie zawiera bowiem wszystkich danych wymaganych dla zaświadczenia, a przede wszystkim nie stanowi, zgodnie z obowiązującymi na terytorium RP przepisami, dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu we wskazanym wyżej okresie. Dlatego też została nałożona na skarżącego kara pieniężna w wysokości 500 złotych zgodnie z lp. 1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

W ocenie sądu organy I i II instancji podjęły w ramach postępowania wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i na podstawie całego zebranego materiału dowodowego wydały rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

W tych warunkach Sąd, nie stwierdzając by doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak

w sentencji.