Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 624/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-11-27 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art 61 par 1 i 3, art 61 par 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Mirella Łent po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2017r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W skardze do Sądu strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że był tzw. małym przedsiębiorcą, a prowadzone czynności egzekucyjne skutecznie uniemożliwiły mu dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Niemożność faktycznego prowadzenia działalności oznacza dla skarżącego utratę głównego źródła utrzymania siebie oraz rodziny. Aktualnie w wyniku zawarcia umowy o pracę skarżący otrzymuje najniższe krajowe wynagrodzenie, które jednak nie zaspokaja w pełni potrzeb jego oraz jego rodziny. Zdaniem skarżącego, powyższe okoliczności uzasadniają występowanie po stronie skarżącego przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm. - dalej "p.p.s.a"). Końcowo strona wskazała, że w przypadku uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji zwrot zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji nie spowoduje rekompensaty zaistniałej szkody, gdyż z oczywistych względów skarżący nie będzie w stanie dalej prowadzić działalności na dotychczasowych zasadach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 61 § 1 p.p.s.a, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).

W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek wstrzymania zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/2004). Wobec powyższego, w tym zakresie nie wystarczy ogólny wywód strony. Twierdzenia strony powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków. Wywody w tej materii powinny być poparte nie tylko szczegółową argumentacją, ale także materiałem dowodowym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 stycznia 2012r., sygn. akt II FSK 2910/11, System Informacji Prawnej LEX nr 1104112).

Tymczasem wraz z wnioskiem skarżący nie przedstawił dokładnie stanu swoich finansów. Niemniej z dokumentacji złożonej do wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że jego sytuacja finansowa jest obecne trudna. Nie posiada on żadnego majątku. Prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną oraz córką, którego miesięczny dochód wynosi 2.918,96 zł. Nie posiada oszczędności, papierów wartościowych oraz przedmiotów wartościowych.

Pomimo powyższych ustaleń Sąd uznał, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sytuacja finansowa, nie może sama w sobie świadczyć o spełnieniu przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji, nawet opiewającej na znaczną kwotę, nie może stanowić przesłanki przesądzającej o zasadności wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty zaległego podatku i związane z tym uszczuplenie majątku są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem skarżącego było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji zaległości grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, czy też do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Skarżący tego jednak nie wykazał. Przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są przesłankami tożsamymi z tymi przewidzianymi w ramach przyznania prawa pomocy.

W przypadku prawa pomocy Sąd wydaje pozytywne rozstrzygnięcie dla strony, która znajduje się w takiej sytuacji finansowej, że w razie braku zwolnienia od kosztów sądowych nie mogłaby skorzystać z konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu. Natomiast w przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ubiegający się o takie wstrzymanie powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego aktu narazi go na znaczną szkodę lub niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 17 lutego 2016 r. sygn. akt II GZ 116/16).

Skarżący we wniosku podał jedynie, że w przypadku uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji zwrot zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji nie spowoduje rekompensaty zaistniałej szkody, gdyż z oczywistych względów skarżący nie będzie w stanie dalej prowadzić działalności na dotychczasowych zasadach. Odnosząc się do powyższego stwierdzenia wskazać w pierwszej kolejności należy, że obecnie skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej, zatem argumentacja strony o niemożności prowadzenia jej na dotychczasowych zasadach nie zasługuje na uwzględnienie. Po drugie podnieść należy, że w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 599), wprowadzone zostały ograniczenia w prowadzeniu egzekucji (art. 8 – 10). Ograniczenia te gwarantują zachowanie zobowiązanemu i jego rodzinie warunków wystarczających, według ustawodawcy do humanitarnej egzystencji - choć niewątpliwie w gorszych standardach niż przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Pogorszenie jednak warunków egzystencji wnioskodawcy nie stanowi jeszcze powodu, aby wstrzymywać wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej (zob. postanowienie NSA z dnia 24 października 2005 r., II GZ 111/05, postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11).

W konsekwencji, w ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.