Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 477/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f,  art. 33 ust. 4 pkt 1
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi W. Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W.Ł. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy (PUP) w C. w dniu 07 października 2008 r.. W dniu rejestracji strona oświadczyła m. in., że nie prowadzi, nie zawiesiła oraz nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej.

Decyzją z dnia [...] października 2008 r. organ I instancji uznał stronę za osobę bezrobotną od dnia 07 października 2008 r.. Następnie decyzją z dnia 12 grudnia 2008 r. Marszałek Województwa [...] przyznał stronie prawo do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 120% kwoty zasiłku podstawowego od dnia 06 stycznia 2009 r. (po upływie 90 dni od dnia rejestracji -art.75 ust.2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy) na podstawie przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, na zasadzie sumowania okresów zatrudnienia (praca w W.B.).

Z dniem 08 października 2009 r. W.Ł. utracił prawo do zasiłku w związku z upływem ustawowego okresu jego pobierania, a to na mocy ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia 13 października 2009 r.. Następnie ten sam organ – wydana na wniosek strony - decyzją z dnia 27 lipca 2010 r. orzekł o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej od dnia 23 lipca 2010 r..

W dniu 09 sierpnia 2010 r. wpłynęła do PUP w C. informacja Powiatowego Urzędu Pracy w K., z której wynika, że w dacie [...] sierpnia 2010 r. W.Ł. złożył w tamtejszym urzędzie oświadczenie, iż posiada zawieszoną działalność gospodarczą - wpis od dnia [...] stycznia 2000 r..

W związku z tym PUP w C. wnioskiem z dnia [...].08.2010r. wystąpił o informacje do Urzędu Miasta w C. W odpowiedzi na ten wniosek Burmistrz Miasta C. zaświadczył, że W.Ł. posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza Miasta C. pod nr [...] z dnia [...] 1994 r. (wykreślony z dniem [...] 1996 r.), a także wpis pod nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. (z datą rozpoczęcia działalności [...] stycznia 2000 r.) w przedmiocie sprzedaży zniczy, kwiatów i artykułów gospodarczych przemysłowych. O treści powyższej informacji PUP zawiadomił Marszałka Województwa [...], który decyzją z dnia 30 listopada 2010 r., wydaną w wyniku wznowienia postępowania, uchylił w całości ostateczną decyzję z dnia 12 grudnia 2008 r. przyznającą stronie prawo do zasiłku dla bezrobotnych i odmówił jej przyznania prawa do zasiłku.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. Starosta C. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 kodeksu postępowania administracyjnego wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzjami ostatecznymi z dnia 09 października 2008 r., z dnia 13 października 2009 r. oraz z dnia 27 lipca 2010 r.. Następnie ten sam organ decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., wydaną na podstawie art.151 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku uchylił ostateczne decyzje z dnia 09 października 2008 r., z dnia 13 października 2009 r. oraz z dnia 27 lipca 2010 r. oraz odmówił uznania strony za osobę bezrobotną od dnia 07 października 2008 r. i umorzył postępowania w sprawach zakończonych pozostałymi uchylonymi decyzjami. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że strona posiadała wpis do ewidencji działalności gospodarczej.

Od tej decyzji W.Ł. wniósł odwołanie, w którym podnosił, że PUP posiadał wszystkie dokumenty i pełną możliwość ich weryfikacji, aby wykluczyć ewentualny błąd lub przeoczenie petenta. Strona wskazywała także, że sprawa nigdy nie wyszłaby na jaw, gdyby nadal mieszkała w C., gdzie przez cały okres pozostawania w ewidencji bezrobotnych nie przedstawiono jej żadnej propozycji pracy, pomimo jej bardzo wysokich kwalifikacji. Odwołujący się podkreślił, że w dniu [...] grudnia 1999 r. zgłosił w Urzędzie Miejskim w C. posiadanie działki z małym kioskiem handlowym, co zostało błędnie zapisane jako zgłoszenie działalności gospodarczej. Strona podnosi, że nigdy przez cały ten czas nie prowadziła działalności i nie uzyskała z niej żadnego dochodu, gdyż działalność tę prowadzi H.Ł., płacąc z niej podatki i inne niezbędne opłaty. Ponadto odwołujący się podkreśla, że dopiero podczas rejestracji w PUP w K. poinformowano go o zapisie dotyczącym działalności gospodarczej, więc natychmiast dokonał wykreślenia wpisu, a wyrejestrowując się w PUP w C. na swoje pytanie, czy wszystko jest załatwione i czy nie ma żadnych nieścisłości, został poinformowany, że urząd działa fachowo i profesjonalnie, więc nie ma się czego obawiać.

Zaskarżoną tu decyzją nr [...] z dnia [...]r. wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 2 ust.1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) Wojewoda [...] orzekł utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu szczegółowo opisał dotychczasowy stan sprawy. Wskazał, iż zgodnie z treścią art. 2 ust.1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 26 października 2007 r. do dnia 31 stycznia 2011 r. bezrobotnym mogła być osoba, która nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej nadmieniono przy tym, iż przepis ten uległ zmianie od dnia 01 lutego 2011 r.. Zgodnie z nową treścią tego przepisu bezrobotnym jest osoba, która nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis:

-zgłosiła do ,ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo

-nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej.

Zaakcentowano, że w niniejszej sprawie powyższa zmiana treści przepisu art.2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy nie ma jednak znaczenia dla jej rozstrzygnięcia, albowiem z akt sprawy wynika, że strona nie spełniała przesłanek określonych zarówno w poprzednio obowiązującej, jak i aktualnie obowiązującej treści przepisu. Materiały sprawy wskazują bowiem, iż W.Ł. w okresie od [...] grudnia 1999 r. do [...] lipca 2010 r. posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej pod nr [...], wskazując jako datę rozpoczęcia działalności dzień [...] stycznia 2000 r.. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, iż ustalił, że w okresie posiadania tego wpisu W.Ł. nie składał w Urzędzie Miasta w C. wniosku o zawieszenie wykonywania działalności objętej wpisem.

W związku z powyższym Wojewoda uznał, iż strona w dacie rejestracji w PUP w dniu 07 października 2008 r. nie spełniała warunków statusu bezrobotnego określonych w/wym. przepisem. Podkreślono przy tym, że podnoszona przez stronę w odwołaniu okoliczność, iż działalność nie była przez nią prowadzona, w świetle treści art. 2 ust.1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Przepis ten kładzie bowiem nacisk na aspekt formalny, jakim jest wpis w ewidencji działalności gospodarczej, a nie na okoliczności dotyczące faktycznego prowadzenia działalności wpisanej do tej ewidencji, przy czym powyższy przepis w brzmieniu od dnia 01 lutego 2011 r. pozwala na zachowanie statusu bezrobotnego przez osoby posiadające wpis do ewidencji działalności gospodarczej jedynie w okresie zgłoszonego zawieszenia wykonywania działalności lub w okresie do dnia wskazanego jako dzień podjęcia działalności.

Co do podnoszonego w odwołaniu argumentu, że PUP posiadał wszystkie dokumenty i miał możliwość ich weryfikacji Wojewoda wskazał, iż z akt sprawy wynika, że dopiero w dacie [...] sierpnia 2010 r. organ I instancji powziął wiadomość o posiadaniu przez stronę wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Jednocześnie Wojewoda nadmienił, iż w postępowaniu w sprawie przyznania statusu osoby bezrobotnej PUP opiera się na oświadczeniach składanych przez osoby bezrobotne w dacie rejestracji, a w niniejszej sprawie strona w dniu 07 października 2008 r. oświadczyła, że nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący W.Ł. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem. Powtórzył argumentację zaprezentowana w treści odwołania. Wskazał na zły stan swojego zdrowia, pozostawanie w leczeniu psychiatrycznym, co wpływa na jego zachowanie i pamięć. Stąd też uważa, że zaistniała sytuacja nie była przez niego zawiniona, albowiem nie miał zamiaru wprowadzać w błąd organu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powielając wcześniej zaprezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje.

Przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa.

W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych.

Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając w tych granicach legalność zaskarżonego orzeczenia nie sposób dostrzec naruszenia przepisów prawa, nie sposób też było podzielić zarzutów skargi. Wydając zaskarżone orzeczenie organ działał zgodnie z przepisami procedury administracyjnej. W szczególności wyjaśnił sprawę w stopniu umożliwiającym jej rozstrzygnięcie. Dokonał poprawnych ustaleń stanu faktycznego, poczynił prawidłowe rozważania faktyczne i prawne, trafnie rozstrzygając występujące w sprawie zagadnienie, a swe stanowisko przekonująco umotywował. Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie pozostawia też wątpliwości co do jego zgodności z powołanymi przepisami prawa.

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu – w brzmieniu obowiązującym w dniu rejestracji skarżącego - bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej albo nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników.

Z treści powyższego przepisu płynie uprawniony wniosek, iż ustawodawca przyjął, że dla nabycia lub zachowania statusu bezrobotnego podstawowe znaczenie ma dzień wskazany w zgłoszeniu do ewidencji jako dzień dokonania wpisu o podjęciu działalności. Z chwilą nadejścia tej daty osoba nie powinna nabyć statusu bezrobotnego lub winna go utracić, albowiem jej obowiązkiem jest dokonanie ewentualnego przesunięcia daty rozpoczęcia działalności , jeśli w istocie działalności faktycznie nie podejmuje.

Przeto cytowany wyżej art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy stwarza domniemanie, iż zarejestrowana działalność gospodarcza została podjęta z dniem podanym we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Z treści wskazanego wyżej przepisu jednoznacznie wynika, że posiadanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej pozbawia statusu bezrobotnego.

Z akt administracyjnych sprawy wynika jednoznaczne, ż w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy strona skarżąca została prawidłowo pouczona o przesłankach, od których uzależnione jest posiadanie statusu osoby bezrobotnej, w tym o znaczeniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej (pkt 7 części C Karty

rejestracyjnej bezrobotnego).

Po myśli art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy, Starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2.

Z informacji zawartych w aktach administracyjnych sprawy wynika, że skarżący posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej Nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 r., który został wykreślony dopiero w dacie [...] lipca 2010 r..

Godzi się zaakcentować, że już samo sformułowanie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wskazuje, iż osoba, która uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej, musi wykazać nie tylko to, że nie podjęła tej działalności, ale także to, że działalności tej nie podjęła do dnia jej wyrejestrowania, co oznacza, iż wykazanie tych okoliczności jest związane z wykreśleniem wpisu z ewidencji.

Tak więc, mając niewyrejestrowaną działalność gospodarczą, strona skarżąca nie mogła utrzymać statusu bezrobotnego nawet w sytuacji faktycznego niewykonywania pozarolniczej działalności gospodarczej.

Trafnie przy tym organ odwoławczy zaakcentował, że w niniejszej sprawie zmiana (z dniem 01 lutego 2011 r.) treści przepisu art.2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy nie ma znaczenia dla jej rozstrzygnięcia, albowiem z akt sprawy wynika, że strona skarżąca nie spełniała przesłanek określonych zarówno w poprzednio obowiązującej, jak i aktualnie obowiązującej treści przepisu. Bezspornie bowiem ustalono, że w okresie posiadania tego wpisu W.Ł. nie składał w Urzędzie Miasta w C. wniosku o zawieszenie wykonywania działalności objętej wpisem.

Reasumując wskazać należy, iż strona skarżąca nie dochowała należytej staranności w dbałości o własny interes i w konsekwencji doprowadziła do powstania przedmiotowej sytuacji z przyczyn przez nią zawinionych. Status bezrobotnego wiąże się nie tylko z uprawnieniami, ale również z określonymi obowiązkami a każdy bezrobotny, bez względu na sytuację, w jakiej się znajduje, musi ponieść konsekwencje niedopełnienia owych obowiązków.

Przeto też w świetle całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego i wyżej naprowadzonych okoliczności , pomimo subiektywnych odczuć strony skarżącej, należy uznać podjęte w sprawie rozstrzygnięcie za prawidłowe.

W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).