Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 460/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 86
law: Ustawa z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Lidia Błystak, Asesor WSA Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca), Protokolant Marta Klimczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 lipca 2008 r. sprawy ze skargi "A" Spółka Akcyjna Oddział w L. (w dniu złożenia skargi) - obecnie " A" we W. Oddział w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy J. z dnia [..] r. nr [...], II. stwierdza, że decyzje oznaczone w pkt I nie podlegają wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz strony skarżącej kwotę 357,00 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [...] Nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., które po rozpoznaniu odwołania z dnia [...]. wniesionego przez "A" Koncern Energetyczny SA Oddział w L. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006 r.

Wójt Gminy J. decyzją z dnia [...]. Nr FK. [...] zakwestionował Spółce "A" Koncern Energetyczny zadeklarowany podatek od nieruchomości za 2006 r. w wysokości 145.523 zł i określił go w kwocie 146.168 zł. W uzasadnieniu podał, że Spółka nie wykazała w podstawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości obiektów budowlanych, tj. transformatorów o wartości 81.441 zł, zaniżając tym samym zobowiązanie o kwotę 1.628,82 zł. Organ podatkowy I instancji uznał bowiem, że transformatory, są częścią budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Od decyzji Wójta Gminy J. Spółka złożyła odwołanie, w wyniku którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uchyliło i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy nakazał organowi I instancji ustalić gdzie zlokalizowane są opodatkowane urządzenia stacji transformatorowych. Od tego bowiem uzależnił zakwalifikowanie ich do budowli i opodatkowanie w sposób przewidziany dla tego rodzaju przedmiotów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało również na konieczność ustalenia przez organ I instancji czy opodatkowane urządzenia stacji energetycznej stanowią urządzenia budowlane umożliwiające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem czy też są to jedynie instalacje lub inne urządzenia techniczne niezwiązane bezpośrednio z danym obiektem budowlanym.

W wyniku przeprowadzonego ponownego postępowania i dokonania dodatkowych ustaleń Wójt Gminy J. decyzją z dnia [...]. Nr [...] określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006 r. w kwocie 146.578 zł. W uzasadnieniu ponownie wskazał, że Spółka w złożonych deklaracjach nie wykazała do opodatkowania obiektów budowlanych (transformatorów) o wartości 81.441 zł, zaniżając należne zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006 r. w kwocie 1.628,82 zł.

Od decyzji Wójta Gminy J. z dnia [...] r. Spółka złożyła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. z 2002 r. Dz. U. Nr 9, poz. 84 ze zm.) (dalej zwanej upol), polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że transformatory są budowlą w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. z 2003 r. Dz. U. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), które podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, co spowodowało nieprawidłowe ustalenie podatku od nieruchomości za 2006 r. Wobec tego Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej opodatkowania budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy poprzez ustalenie podatku od nieruchomości na 2006 r. w części dotyczącej budowli Na poparcie swojego stanowiska Spółka wskazał na przedłożoną w trakcie postępowania opinię biegłego sądowego dotyczącą kwalifikacji urządzeń wchodzących w skład stacji elektroenergetycznych oraz pisma Ministerstwa Finansów z dnia 31 stycznia 2007 r. i z dnia 11 maja 2007 r.

W uzasadnieniu odwołania podatnik podniósł, że transformatory jako elementy rozdzielni napowietrznych będące urządzeniami energetycznymi pozbawionymi części budowlanych nie spełniają wymogów definicji budowli i tym samym nie powinny być objęte opodatkowaniem. Transformatory, bowiem stanowią samodzielne od całej stacji elektroenergetycznej elementy i nie powinny być kwalifikowane jako obiekty budowlane tylko dlatego, że zostały ustawione na fundamencie, który sam w sobie spełnia definicję obiektu budowlanego oraz w otoczeniu innych elementów o charakterze budowlanym. W ocenie podatnika do urządzeń technicznych wchodzących w skład całej stacji elektroenergetycznej spełniających definicję budowli można zaliczyć jedynie drogi, kanały kablowe, przepusty, sieci kablowe podziemne, sieci instalacyjne podziemne (kanalizacja deszczowa), fundamenty, konstrukcje wsporcze pod aparaturą oraz konstrukcje wysokie. Natomiast urządzenia energetyczne takie jak: sterowniki obiektowe, wyłączniki, transformatory, dławiki i kondensatory statyczne, będące częściami składowymi napowietrznych rozdzielni napięcia, nie spełniają definicji budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w taki sposób, by podlegały przyjęciu do podstawy opodatkowania. Dalej strona wskazała, że transformatory są urządzeniami energetycznymi umożliwiającymi funkcjonowanie stacji elektroenergetycznych, lecz nie mają one charakteru budowli. Zamontowane na fundamentach nie są jednak z nimi trwale związane co powoduje, że bez szkody dla fundamentu można je odłączyć, przenieść w inne miejsce i zamontować ponownie bez dokonywania dodatkowych prac, podczas gdy cechą charakterystyczną budowli jest brak możliwości wykonania takich czynności. Strona nie podzieliła stanowiska organu podatkowego uznającego transformatory za gospodarczą całość z budowlą, gdyż takie rozumowanie skutkowałoby przyjęciem wszystkich składników stanowiących majątek gospodarczy Spółki za powiązany ze sobą i służący celowi gospodarczemu podatnika. Przyjęcie takiego rozumowania prowadziłoby do opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie tylko budowli, ale całości sieci technicznych funkcjonalnie ze sobą związanych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję wskazując w uzasadnieniu, że zgodnie z art. 2 ust. 1 upol, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty,

2) budynki lub ich części,

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy zdefiniowano pojęcie "budowli", którą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Powyższy przepis ustawy o opłatach lokalnych odwołuje się do pojęcia budowli w przepisach prawa budowlanego.

Art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane stanowi, że przez obiekt budowlany należy rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczno -użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Zaś w pkt 3 art. 3 ustawy zdefiniowano pojęcie "budowli" przez co należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, tunele, przepusty techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolnostojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Natomiast według art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego urządzenia budowlane są to urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

Organ odwoławczy podkreślił, że analiza powyższych przepisów wskazuje, iż celem ustawodawcy było znaczne rozszerzenie pojęcia budowli w związku z włączeniem do tej definicji urządzeń budowlanych. Zatem przez budowlę należy więc rozumieć nie tylko sam obiekt, lecz i urządzenia z nim powiązane, które umożliwiają jego funkcjonalne użytkowanie.

Na potwierdzenie swojego stanowiska Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało się na pismo Ministerstwa Finansów Departamentu Podatków Pośrednich i Opłat Lokalnych z dnia 31 stycznia 2007 r. Nr PL 833/13/PP/07/183 w którym podano, że dokonując kwalifikacji poszczególnych elementów sieci można kierować się stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w wyroku z 28 czerwca 2002 r. sygn. akt I CK 5/02, zgodnie z którym "o tym, czy określone elementy rzeczy złożonej stanowią części składowe jednej rzeczy rozstrzyga obiektywna ocena gospodarczego znaczenia fizycznego i funkcjonalnego powiązania między nimi. Jeśli tworzą razem gospodarczą całość, stanowią części składowe jednej rzeczy złożonej, choćby całość ta dała się technicznie łatwo zdemontować".

Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów Spółki wskazał, że w przedmiotowej sprawie należące do Spółki transformatory nie były umiejscowione w budynkach lecz zostały zamontowane na betonowych żerdziach (fundamentach) i składały się na całość techniczno - użytkową specyficzną dla budowli. Stacja transformatorowa jest bowiem integralną częścią całego zespołu budowli elektroenergetycznych, na które składają się budowle wykorzystywane do wytwarzania, rozdzielania i przesyłania energii elektrycznej. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska podatnika, że stacja transformatorowa stanowiąca jeden z tych elementów nie jest budowlą tylko dlatego, że w każdym czasie składające się na nią elementy można wymontować i przenieść w inne miejsce. W ten sposób można postąpić z większością obiektów budowlanych, choćby z energetycznymi liniami napowietrznymi, które są przecież budowlą i czego Spółka nie kwestionuje.

W sprawie pisma z dnia 11 maja 2007 r. Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów J. D. organ odwoławczy stwierdził, że nie jest ono urzędową interpretacją przepisów prawa podatkowego i dotyczy innych kwestii, niż występujące w rozpatrywanej sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika zarzuciła zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 upol, polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że transformatory są budowlą w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, co spowodowało nieprawidłowe ustalenie podatku od nieruchomości za 2006 r.,

2. naruszenie przepisów procesowych tj. art. 122 i art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. z 2005 r. Dz. U. Nr 8 poz. 60 ze zm.) w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy poprzez zgromadzenie niedostatecznych dowodów.

Wobec tego Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej opodatkowania budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Skarżąca Spółka podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko prezentowane w toku postępowania, a w szczególności wyrażone w odwołaniu od decyzji organu l instancji. Nadto wskazując na złożony charakter definicji budowli określonej w Prawie budowlanym podniosła, że dla oceny pod jej kątem niniejszego przypadku wymagane są wiadomości specjalistyczne i uznała za konieczne powołanie biegłego sądowego, który dokona prawidłowej kwalifikacji spornych urządzeń w oparciu o przepisy Prawa budowlanego. Strona przedstawiła dowód z opinii biegłego M. R., który uznał, że transformatorów nie można zaliczyć do obiektów budowlanych. Organy podatkowe nie uwzględniły przedłożonej opinii. Jednocześnie nie przeprowadziły dowodu z innego biegłego w celu wydania prawidłowej decyzji. Dalej strona skarżąca zakwestionowała wiedzę organów podatkowych co do wiadomości specjalistycznych w zakresie budownictwa, potrzebnych do zakwalifikowania spornych transformatorów.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie ponawiając motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej skrót u.p.s.a. podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, gdyż stoi ono na straży podmiotowych praw podatnika, zapewniając stronie w procesie stosowania prawa podatkowego pozycję gwarantującą skuteczną obronę jej praw. Zasadność tych zarzutów należy ocenić w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b i c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tylko bowiem w przypadku naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (lit. b), lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c") - sąd uwzględnia skargę.

Sąd uznał skargę za uzasadnioną.

Kwestią zasadniczą dla rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy transformatory mieszczą się w kategorii przedmiotowej objętej pojęciem budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Na wstępie należy podkreślić, że w tym celu należy oprzeć się na przepisach rozdziału 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji.

Stosownie do ust. 1 art. 2 upol zakreślającego granice przedmiotowe opodatkowania podatkiem od nieruchomości, opodatkowaniu tym podatkiem podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty,

2) budynki lub ich części,

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 upol. zawiera definicję terminu budowla dla potrzeb opodatkowania podatkami i opłatami lokalnymi, przyjmując, że jest to "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem". Definicja ta jak już wcześniej wskazano odwołuje się wprost do przepisów Prawa budowlanego, ale tylko w takim zakresie, w jakim jego normy precyzują pojęcia: obiekt budowlany i urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym. Prawo budowlane zostało potraktowane przez upol pomocniczo, gdyż z tej ostatniej ustawy wyizolowano niejako definicję obiektu budowlanego i urządzenia budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym należy przez to rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Natomiast za budowlę uważa się, stosownie do pkt 3 art. 3, każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, tunele, przepusty techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Przepis art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego za urządzenia budowlane uznaje natomiast urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

Dokonana przez organy podatkowe wykładnia systemowa wskazuje, że "transformatory zamontowane na betonowych żerdziach składały się na całość techniczno-użytkową dla budowli", stanowią swoiste "urządzenia budowlane" i kwalifikuje ją do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b upol.

Natomiast strona skarżąca nie kwestionuje, że transformatory są elementami rozdzielni napowietrznych, ale nie przyjmuje stanowiska organów podatkowych co do uznania ich za budowlę, ponieważ są urządzeniami energetycznymi pozbawionymi części budowlanych.

Zdaniem Sądu w związku z istniejącymi wątpliwościami interpretacyjnych zaistniałymi na gruncie definicji językowej pojęć zawartych w ustawie zasadne było dokonanie wykładni systemowej, a na końcu celowościowej stosownych przepisów . Niewątpliwie przeprowadzona przez organy podatkowe wykładnia systemowa prowadzi do wniosku, że stacje transformatorowe stanowią swoiste urządzenia budowlane. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. z 1999 r. Nr 112 poz. 1317 ze zm.) transformatory zostały zaliczone do Grupy 6 "urządzenia techniczne" podgrupy "urządzenia elektroenergetyczne przetwórcze i zasilające". W opisie Grupy 6 "urządzenia techniczne" podano, że o zaliczeniu urządzenia technicznego do odpowiedniej podgrupy środków trwałych decyduje jego przeznaczenie, konstrukcja oraz wyposażenie.

Za odrębny obiekt uważa się samodzielne maszyny, aparaty, agregaty, zespoły techniczne itp., które w niniejszej klasyfikacji określa się jako urządzenia techniczne.

Nie jest sporne w sprawie , że transformatory są urządzeniami elektroenergetycznymi i stanowią element rozdzielni napowietrznej zamontowane na fundamentach za pomocą uchwytów poprzez podwieszenie lub na konstrukcji wsporczej.

Zatem należy przychylić się do stanowiska strony skarżącej, że transformatory są urządzeniami energetycznymi umożliwiającymi funkcjonowanie stacji elektroenergetycznych.

Według Klasyfikacji Środków Trwałych w Grupie 6 "Urządzenia techniczne", w rozdziale 613, a więc z wyraźnym pominięciem Grupy I "Budynki i lokale", zostały wymienione stacje transformatorowe stałe i przewoźne, do których zalicza się stacje miejskie, wiejskie i przemysłowe, z wyłączeniem stacji słupowych, posiadające więcej niż pięć pól rozdzielczych wysokiego napięcia oraz przewoźne i ruchome stacje transformatorowe.

Według KŚT i dodatkowo Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), w której w Sekcji II Obiekty inżynierii lądowej i wodnej, dział 22, Grupa 221, Klasa 2214 "linie energetyczne dalekiego zasięgu" stacje transformatorowe zostały zaliczone do linii elektroenergetycznych, stanowiących budowlę w rozumieniu prawa podatkowego.

Podobne stanowisko zaprezentowano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 kwietnia 2007 r., I SA/Sz 717/06, w którym zważono, że "organy podatkowe słusznie zatem uznały, iż stacje transformatorowe należą do urządzeń technicznych (budowlanych), nie zaś do budynków. Zaprezentowanemu stanowisku trudno odmówić słuszności, tym bardziej że obie klasyfikacje posługują się pojęciami tożsamymi i taki sposób interpretacji przepisów znajduje odzwierciedlenie w utrwalonym już orzecznictwie sądowym (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2005 r., II FSK 871/05, LEX nr 188456").

Z kolei odnosząc się do unormowań ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w ramach wykładni celowościowej należy przede wszystkim mieć na uwadze, że na gruncie tej ustawy, ustawodawca dokonał rozróżnienia przedmiotu opodatkowania ze względu na to, w jaki sposób te przedmioty są wykorzystywane i od tego uzależnił stawkę podatku lub rodzaj opodatkowania, co wynika z art. 5 tej ustawy. W tym kontekście warto posłużyć się poglądem Sądu Najwyższego, zgodnie z którym o tym czy określone elementy rzeczy składowej stanowią części składowe jednej rzeczy, rozstrzyga obiektywna ocena gospodarcza istniejącego między nimi fizycznego i funkcjonalnego powiązania, jeżeli więc są one powiązane fizycznie i funkcjonalnie razem w gospodarczą całość, stanowią części składowe jednej rzeczy złożonej, choćby całość ta dała się technicznie łatwo zdemontować (por. wyrok SN z dnia 28 czerwca 2002 r., sygn. akt I CK 5/02).

Analogiczne kwestie, lecz na tle innego przedmiotu opodatkowania rozstrzyga wyrok

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2007 r. II FSK 777/06. Wskazano w nim "odnosząc się do pojęcia budowli na gruncie ustawy - Prawo budowlane, że zaliczono do niej także "sieci techniczne", jednak nie można tracić z pola widzenia, że są one budowlą w rozumieniu ustawy - Prawo budowlane i obiektem budowlanym w rozumieniu tej ustawy tylko wtedy, gdy stanowią całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami albo urządzeniami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane. Poza tym muszą one spełniać kryterium własności lub posiadania samoistnego (art. 3 ust. 1 u.p.o.l. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Oznacza to, że kable sieci technicznych umiejscowione w ziemi lub na słupach albo przebiegające przez kanalizację techniczną są urządzeniami budowlanymi umożliwiającymi użytkowanie tych obiektów budowlanych (słupów kanalizacji technicznej) zgodnie z jego przeznaczeniem, wówczas gdy budowla stanowi przedmiot opodatkowania. Jeżeli natomiast takie kable stanowią jedynie instalacje lub inne urządzenia techniczne niezwiązane bezpośrednio z danym obiektem budowlanym i nie spełniają kryterium urządzenia budowlanego, wówczas nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, chyba że są częścią składową całości techniczno-użytkowej budowli. Tym samym można skonstatować, że sieci techniczne (światłowody) mogą być przedmiotem opodatkowania (art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo budowlane, art. 3 pkt 3 i 9 tej ustawy) tylko jako budowla (część składowa) stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami albo jako część składowa urządzenia budowlanego (art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego) ale nigdy samodzielnie".

Odnosząc powyższe rozważania do rozstrzyganej sprawy należy zatem zgodzić się z poglądem skarżącego, że transformatory są urządzeniami energetycznymi umożliwiającymi funkcjonowanie stacji elektroenergetycznych, lecz nie mają one charakteru budowli, co powoduje konieczność uchylenia decyzji jako naruszającej prawo materialne

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd stwierdził, że decyzje te nie podlegają wykonaniu (pkt II sentencji wyroku).

O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono w oparciu o art. 200 upsa. Na zasądzone kwoty składa się kwota wpisu 100 zł, opłata za pełnomocnictwo 17 zł, oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 240 zł.