Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 2987/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Halina Święcicka Sędziowie: Sędzia NSA (del.) Zdzisław Romanowski Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant: Kinga Płociak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2004 r., sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2002 r., Nr [...] w przedmiocie uznania gier za gry na automatach - oddala skargę -


UZASADNIENIE

W dniu [...] lutego 2002 r. do Ministerstwa Finansów wpłynęło pismo z Urzędu Kontroli Skarbowej w [...], nr sprawy: [...], zawierające wniosek o rozstrzygnięcie w trybie art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach losowych, zakładach wzajemnych i grach na automatach (Dz.U. z 1998 r. Nr 102. poz. 650 ze zm.), charakteru gier prowadzonych na automatach stanowiących własność N. Sp. z o.o. z siedzibą w B. Z pisma UKS w [...] wynikało, iż w toku kontroli przeprowadzonej przez UKS w [...] - Ośrodek Zamiejscowy w [...] w dniu [...].12.2001 r. w lokalu Firmy Handlowo-Usługowej D. K. przy ul. [...] w [...], w których znajdowały się automaty do gier, stwierdzono prowadzenie gier na automacie do gier typu bębnowego o nazwie [...], należącym do spółki N. Sp. z o.o. Na podstawie zebranego materiału dowodowego inspektor kontroli skarbowej ustalił m.in., że w/w automat do gier nie posiadał elementów umożliwiających wypłatę wygranych pieniężnych ani rzeczowych (wymontowano z niego mechanizmy pozwalające na wypłatę wygranej pieniężnej bezpośrednio przez automat). Inspektor stwierdził również, iż wygrywając, grający otrzymuje wygraną w postaci kredytów - punktów o określonej wartości (np. 20 punktów, których wartość w tej grze wynosi 5 zł), tym samym umożliwia to dalszą grę bez dokonywania dodatkowej opłaty. W sytuacji przegranej liczba kredytów -punktów przysługująca grającemu jest odpowiednio zmniejszana do zera. Gra kończy się z chwilą, gdy gracz nie posiada już kredytów - punktów do wykorzystania, a chcąc kontynuować grę musi dokonać ponownej opłaty. Ponadto do swojego wniosku UKS dołączył pismo zawiadamiające o możliwości wypłaty pieniędzy przez obsługę lokalu, w którym eksploatowane są automaty.

W związku z powyższym Minister Finansów w dniu [...] kwietnia 2002 r. pismem nr [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia, czy gry na automatach stanowiących własność N. Sp. z o.o. z siedzibą w B., są grami na automatach w rozumieniu przepisów powołanej wyżej ustawy, wzywając jednocześnie stronę do przedstawienia wyjaśnień w tej sprawie, a w szczególności do przedstawienia szczególnych zasad i opisu gjer prowadzonych na w/w automatach.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie organu administracji strona przesłała w dniu [...] maja 2002 r. swoje wyjaśnienia wraz z opinią rzeczoznawcy, opisujące działanie przedmiotowych urządzeń, oraz stwierdziła, iż w jej ocenie - z uwagi na brak mechanizmów służących do wypłacania wygranych pieniężnych i rzeczowych - gry na nich prowadzone nie są grami na automatach w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach losowych, zakładach wzajemnych i grach na automatach. Z załączonej opinii wynikało, iż urządzenie (bez wskazania jakiejkolwiek konkretnej nazwy automatu) będące jej przedmiotem, jest zmodyfikowanym automatem losowo-zręcznościowym, z którego trwale wymontowano mechanizm dokonujący wypłaty wygranej.

Po przeprowadzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie, Minister Finansów wydał w dniu [...] maja 2002 r. decyzję Nr [...], na podstawie której rozstrzygnął, iż gry prowadzone na urządzeniach typu [...], a także innych działających na takich samych zasadach stanowiących własność spółki N. Sp. z o.o. z siedzibą w B., są grami na automatach w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach losowych, zakładach wzajemnych i grach na automatach.

W dniu [...] czerwca 2002 r. strona wniosła do Ministra Finansów wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 127 § 3 k.p.a. Strona wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez ustalenie, że gry będące przedmiotem rozstrzygnięcia nie są grami na automatach w rozumieniu w/w przepisów prawa.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Minister Finansów, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa, wydał w dniu [...] lipca 2002 r. decyzję Nr [...], na podstawie której utrzymał mocy w swą wcześniejszą decyzję z dnia [...] maja 2002 r. W uzasadnieniu organ administracji podniósł, iż w decyzji rozstrzygającej charakter gier Minister Finansów odniósł się do obu elementów koniecznych dla uznania danej gry za grę na automatach. W wyniku tego stwierdził, iż przedmiotowe gry bezspornie prowadzone są na urządzeniach, o których mowa w art. 2 ust. 2a w/w ustawy i występują wygrane. W opinii Ministra Finansów interpretacja przepisu art. 2 ust. 2a ustawy dokonana została m.in. w oparciu stanowisko zajęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 września

2000 r., sygn. akt II SA 1779/99, z którego wynika, iż możliwość dalszej gry bez

wnoszenia nowej opłaty uznawana jest za wygraną w rozumieniu przepisów w/w

ustawy. Minister w uzasadnieniu swojej decyzji powołał się ponadto na wyrok NSA z

dnia 18 maja 1999 r., sygn. akt II SA 453/99, jak również na uchwałę Sądu

Najwyższego z dnia 24.11.1999 r., I KZP 39/99, OSNKW z 2000 r., z.1-2, poz. 9,

według której wygraną rzeczową w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca

1992 r. o grach losowych i zakładach wzajemnych jest nie tylko uzyskanie własności

rzeczy, lecz również nabycie uprawnienia do korzystania z rzeczy na podstawie innego

tytułu. Minister Finansów przytoczył fragment uzasadnienia przedmiotowego

orzeczenia SN, według którego zakresu pojęcia "wygrana rzeczowa" nie można

sprowadzać jedynie do wygrania rzeczy, tj. uzyskania jej własności. Przez "wygraną

rzeczową" rozumieć trzeba - zdaniem SN - wygraną związaną z rzeczą, co w

płaszczyźnie prawa przekłada się na uzyskanie uprawnień do korzystania z rzeczy w

sposób określony w umowie zawartej pomiędzy urządzającym grę i grającym. Może to

być uzyskanie własności wygranej rzeczy (art. 140 k.c), prawo do jej używania (art.

710 k.c. - np. poprzez posługiwanie się określonym narzędziem lub urządzeniem) albo

na użytkowaniu (art. 252 k.c), przy czym chodzić może zarówno o rzecz ruchomą jak

nieruchomość. W opinii Ministra Finansów samo wymontowanie elementów

umożliwiających wypłatę pieniędzy i nazwanie automatów urządzeniami

rozrywkowo-zabawowymi, nie zmienia charakteru prowadzonych na nich gier.

Minister nadmienił ponadto w uzasadnieniu decyzji, iż wygrana uzyskana przez

grającego w postaci punktów kredytowych przepisywanych do tzw. banku, przez co

zwiększa się ogólna pula dostępnych kredytów. Sytuacja ta umożliwia grającemu dalszą grę (korzystanie z automatu) bez ponoszenia dodatkowych kosztów. Zdaniem Ministra Finansów podmioty eksploatujące automaty do gier bez wymaganego zezwolenia, przerabiając je w prosty sposób przez pozbawienie ich urządzeń realizujących wypłaty, zamierzają ominąć wymogi definicji gry na automatach wynikające z w/w ustawy.

W dniu [...] sierpnia 2002 r. N. Sp. z o.o. z siedzibą w B. zaskarżyła ostateczną decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2002 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra skarżący zarzucił jej niezgodność z art. 2 ust. 2a ustawy o grach losowych, zakładach wzajemnych i grach na automatach przez uznanie, że możliwość dalszej gry na automacie bez wnoszenia dodatkowej opłaty stanowi wygraną rzeczową w rozumieniu w/w przepisów, jak również naruszenie art. 89 § 2 i art. 7 k.p.a. przez nie przeprowadzenie rozprawy z udziałem świadków obsługi lokalu, w którym ustawione były automaty, oraz strony w celu wyjaśnienia, czy faktycznie była możliwość wypłaty pieniędzy jako wygranej na automacie. W uzasadnieniu skarżąca spółka podniosła, iż zagadnieniem spornym w przedmiotowej sprawie jest wykładnia pojęcia "wygranej rzeczowej". Stanowisko Ministra Finansów jest - w ocenie skarżącego - całkowicie błędne, gdyż urządzenia rozrywkowo-zabawowe należące do skarżących nie dają możliwości wygranej rzeczowej. Zdaniem skarżącej spółki z o.o. z powołanej przez Ministra uchwały Sądu Najwyższego z dnia 24.11.1999 r., I KZP 39/99, nie sposób wyciągnąć wniosku o tym, aby możliwość kontynuowania gry na automacie można było uznać za wygraną rzeczową. W ocenie skarżącego w przedmiotowej sprawie osoba grająca na urządzeniu nie nabywała ani prawa własności, ani jakiegokolwiek innego prawa do używania wygranej rzeczy, albowiem nie było żadnej wygranej rzeczy. Nie można przy tym przyjąć - jak stwierdził skarżący, iż wygraną rzeczową może być prawo do używania samego aparatu. Istotą gry na przedmiotowych automatach nie było - zdaniem skarżącego - uzyskanie możliwości przebywania przy automacie, ale uzyskanie przy odpowiednich umiejętnościach i szczęściu odpowiedniej ilości punktów, które bez wątpienia nie mają charakteru rzeczy. Ponadto skarżący podniósł, iż nie można grać na aparacie nie korzystając z niego, gdyż to właśnie aparat umożliwia samą grę. Zatem możliwość korzystania z aparatu nie może zostać uznana za wygraną rzeczową. Skarżący stwierdził również, iż przedmiotowa uchwała SN wydana była w sytuacji, gdy z automatu była możliwość uzyskania żetonu, natomiast w sytuacji skarżących nie ma możliwości wydawania żetonów ani nawet pokwitowań (wydruków) uzyskanych za wygraną. Skarżący wskazali w związku z tym, iż możliwość wygrania punktów umożliwiających kontynuowanie gry nie może być uznana za wygraną rzeczową. Gdyby ustawodawca chciał objąć hipotezą normy wskazanej w art. 2 ust. 2a cyt. ustawy wszelkie wygrane, to zapewne - zdaniem skarżących - uczynił by to, a nie zawężał katalogu wygranych do wygranych pieniężnych i rzeczowych. Spółka N. Sp. z o.o. podniosła także, iż w toku postępowania nie wyjaśniono znaczenia pisma powołanego w uzasadnieniu decyzji Ministra Finansów dotyczącego możliwości wypłaty pieniędzy przez obsługę lokalu, w którym eksploatowane były automaty, jak również nie ustalono, czy pismo to odnosiło się do urządzeń należących do skarżącego. W celu wyjaśnienia tych wątpliwości należało - zdaniem skarżącego - wyznaczyć rozprawę z udziałem strony i świadków z obsługi lokalu, czego organ zaniechał z naruszeniem art. 89 § 2 k.p.a. i art. 7 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w uzasadnieniu swe dotychczasowe stanowisko w całości. Minister stwierdził, iż wygraną w rozumieniu cyt. przepisów jest fakt możliwości dalszego kontynuowania gry bez konieczności wrzucania nowych monet. Minister powołał się ponadto na będącą w posiadaniu organu opinię biegłego płk rez. dr inż. M. D. z [...], z której wynika, że podstawowa różnica między automatami zabawowymi a automatami do gier polega jedynie na tym, iż wewnątrz automaty zabawowe nie posiadają urządzeń realizujących wypłaty pieniężne lub rzeczowe. Minister dodał ponadto w swej odpowiedzi na skargę, iż jego stanowisko podzielił również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lipca 2002 r., sygn. akt II SA 253/01, w którym stwierdził m.in., iż dokonanie zmian konstrukcyjnych automatów poprzez wyłączenie funkcji wygranej, niewątpliwie ukierunkowane na obejście przepisów cytowanej ustawy, nie ma w sprawie istotnego znaczenia. W szczególności, co wymaga podkreślenia, w/w wykonane przeróbki mają jedynie przejściowy charakter i nie powodują trwałego uszkodzenia lub istotnej zmiany zasad działania automatów. W uzasadnieniu powołanego przez Ministra wyroku, NSA stwierdził również, że w świetle przepisów ustawy o grach losowych, zakładach wzajemnych i grach na automatach, decydujące znaczenie dla kwalifikacji prawnej danej gry ma jej rzeczywisty cel i ostateczny efekt, dlatego ani modyfikacje techniczne, ani dodatkowe czynności (fazy), odmienne od tradycyjnych form, czy też nazwy mające na celu obejście rygorów ustawowych, nie mogą zmieniać ostatecznej kwalifikacji danej gry. Ponadto sposób realizacji wygranych (za pośrednictwem samego automatu do gry, czy też w inny sposób) ma znaczenie drugorzędne dla oceny, czy dane urządzenie jest automatem. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów art. 89 § 2 i art. 7 k.p.a., Minister Finansów stwierdził, iż zastosowanie formy rozprawy nie jest konieczne w każdym przypadku prowadzenia postępowania dowodowego, lecz uzależnione jest od potrzeby wyjaśnienia sprawy w celu przyspieszenia lub uproszczenia postępowania. W przedmiotowej sprawie Minister Finansów nie uznał, aby dla wyjaśnienia sprawy konieczny był udział świadków, przeprowadzenie opinii biegłego oraz oględzin, czy też przesłuchanie strony, albowiem oględziny automatu zostały przeprowadzone przez inspektora kontroli skarbowej, strona dostarczyła opinię techniczną i nie zaprzeczała, że w przypadku gier na automatach będących jej własnością, istnieje możliwość uzyskania wygranej w postaci kontynuowania gry bez konieczności dokonywania nowej opłaty. W ocenie organu zgodnie z przepisem art. 7 k.p.a. zostały podjęte wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i przeprowadzone postępowanie wyjaśniające.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu

Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Skarżąca spółka wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu [...] sierpnia 2002 r.. a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki N. Sp. z o.o. z siedzibą w B. podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Finansów nie narusza prawa.

Przedmiotowa decyzja Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2002 r., Nr [...], nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w art. 2 ust. 2a i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach losowych, zakładach wzajemnych i grach na automatach, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1. art. 80 i 81, art. 86 i art. 89 k.p.a., a także art. 107 § 3 kpa w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynika sprawy.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest przepis art. 2 ust. 2a ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach losowych, zakładach wzajemnych i grach na automatach, który stanowi, iż grami na automatach są gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych.

Zgodnie z art. 3 tej ustawy urządzenia i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie.

Na mocy art. 2 ust. 3 wspomnianej ustawy Minister Finansów został powołany do rozstrzygania w drodze decyzji, czy gra losowa, zakład wzajemny lub gra na automacie jest grą losową, zakładem wzajemnym lub grą na automacie.

Zdaniem Sądu należy podzielić stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Ministra Finansów, albowiem z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż skarżąca spółka z o.o. nie posiada zezwolenia Ministerstwa Finansów na urządzanie gier na automatach, zaś urządzenia będące jej własnością bezspornie należy zakwalifikować jako urządzenia, o których mowa w art. 2 ust. 2a w/w ustawy, natomiast gry urządzane na tych urządzeniach stanowią "gry o wygrane rzeczowe" w rozumieniu powołanego przepisu prawa.

Zdaniem Sądu należy z całą stanowczością podkreślić, iż w następstwie nowelizacji ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych wprowadzonej mocą ustawy z dnia 26 maja 2000 r. o zmianie ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2000 r. Nr 70, poz. 816), dla określenia -w dniu wydawania przez Ministra Finansów zaskarżonej decyzji-charakteru gry na automatach nie miał znaczenia fakt, iż wynik gry może zależeć od sprawności manualnej grającego, albowiem definicja gry na automatach nie zawiera od dnia w/w nowelizacji warunku, iż wynik tej gry musi zależeć od przypadku, koncentrując się wyłącznie na warunkach prowadzenia gier na urządzeniach, o których mowa w art. 2 ust. 2a przedmiotowej ustawy.

Na podstawie analizy zebranego w toku postępowania materiału dowodowego oraz dotychczasowych poglądów orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego, Sąd nie uznał za słuszne argumentów przytoczonych przez skarżących w skardze z dnia [...] sierpnia 2002 r., według których - w sytuacji gier zakwestionowanych przez organ administracji publicznej - nie ma możliwości uzyskania wygranej rzeczowej.

W wyniku postępowania wyjaśniającego, w tym przede wszystkim ustaleń kontroli UKS w [...] - Oddział Zamiejscowy w [...] oraz wyjaśnień samej skarżącej spółki z o.o., Sąd uznał, iż stan faktyczny ustalony przez Ministra Finansów jednoznacznie wskazuje na naruszenie przez skarżącą spółkę postanowień ustawy o grach losowych, zakładach wzajemnych i automatach na grach.

W ocenie Sądu w aktach sprawy znajdują się materiały zgromadzone w ramach postępowania wyjaśniającego, do których szczegółowo ustosunkował się Minister Finansów zarówno w zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2002 r., jak i. w poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] maja 2002 r. Sąd nie stwierdził zatem, by w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia art. 7, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i 81, jak również art. 107 § 3 kpa

Zdaniem Sądu z uwagi na to, iż skarżący nie dostosowali się do postanowień przepisu art. 3 w zw. z art. 2 ust. 2a cyt. ustawy z dnia 29 lipca 1992 r.. Minister Finansów, jako organ właściwy w sprawie, prawidłowo zastosował przepis art. 2 ust. 2a i ust. 3, wydając zaskarżoną decyzję Nr [...].

Stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zgodne jest z dotychczasową linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym m.in. z powołanym przez Ministra wyrokiem NSA z dnia 18 maja 1999 r., sygn. akt II SA 453/99, wyrokiem NSA z dnia 6 września 2000 r., sygn. akt II SA 1779/99, czy też wyrokiem NSA z dnia 12 lipca 2002 r., sygn. akt II SA 253/01. Ponadto - zdaniem Sądu - Minister Finansów prawidłowo odniósł się w uzasadnieniu obu zaskarżonych decyzji do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 1999 r., I KZP 39/99, OSNKW z 2000 r., z. 1-2, poz. 9.

Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd Sądu Najwyższego, iż "wygraną rzeczową" w rozumieniu art. 2 ust. 2a cyt. ustawy z 1992 r. jest nie tylko uzyskanie własności rzeczy, lecz również nabycie uprawnienia do korzystania z rzeczy na podstawie innego tytułu prawnego, albowiem pojęcia wygranej rzeczowej nie można sprowadzać wyłącznie do wygrania rzeczy, tj. uzyskania jej własności.

Odnośnie zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia przepisu art. 89 § 2 k.p.a. Sąd uznał, iż zastosowanie formy rozprawy nie jest konieczne w każdym przypadku prowadzenia postępowania dowodowego, lecz uzależnione jest od potrzeby wyjaśnienia sprawy w celu przyspieszenia lub uproszczenia postępowania. W przedmiotowej sprawie Minister Finansów prawidłowo przyjął, że dla wyjaśnienia sprawy nie jest konieczny udział świadków (pracowników lokalu), jak również przeprowadzenie opinii biegłego i oględzin urządzeń, czy też przesłuchanie strony, albowiem - w ocenie Sądu -z zebranego w toku postępowania materiału dowodowego jasno wynikał bezsporny stan faktyczny na podstawie, którego należało jedynie dokonać prawidłowej oceny prawnej charakteru urządzeń będących własnością skarżącej spółki. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podnoszony przez N. Sp. z o.o. zarzut niewyjaśnienia przez organ wątpliwości dotyczących treści pisma powołanego w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji Ministra Finansów dotyczącego możliwości wypłaty pieniędzy przez obsługę lokalu, nie ma istotnego znaczenia w niniejszej sprawie, albowiem to, czy realizacja wygranych jest dokonywana przez sam automat, czy też przez takiego czy innego pracownika ma znaczenie zupełnie drugorzędne dla rozstrzygnięcia charakteru gier będących własnością skarżącego. W ocenie Sądu istotny jest fakt, iż gra na automacie toczy się o wygrane w rozumieniu stosownych przepisów cyt. ustawy, zaś sposób ich realizacji jest kwestią nie mającą znaczenia dla oceny prawnej prowadzonej przez skarżącego działalności.

Zdaniem Sądu należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.