Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 420/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6137 Ochrona środowiska morskiego
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej~Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 231/14 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 lutego 2014 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez [...] Sp. z o.o. w W. decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2013 r. o uchyleniu wcześniejszej decyzji tego organu z dnia [...] czerwca 2013 r. i wydaniu pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia "Morska farma wiatrowa o mocy 1090 MW zlokalizowana na wodach polskiej strefy ekonomicznej Morza Bałtyckiego".

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Spółka stwierdziła, że wykonanie decyzji w jej obecnym kształcie jest niemożliwe, natomiast konsekwencją pozostawienia w obrocie prawnym decyzji ostatecznej jest obowiązek wniesienia częściowej opłaty, o której mowa w art. 27b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz.U. z 2013 r. poz. 934). Opłata będzie wynosić 3.597.000 euro, co odpowiada kwocie 14.937.621,60 zł. Przedmiotowa opłata nie podlega zwrotowi wobec brzmienia art. 27b ust. 1e ustawy.

Badając przedmiotowy wniosek w kontekście przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd wskazał, że przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci zastosowania instytucji wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie postępowania egzekucyjnego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią rozstrzygnięcia zawartego w tym akcie. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie jest aktem zobowiązującym, ustalającym dla skarżącego nakaz określonego działania, lecz stanowi o przyznaniu stronie wnioskowanego uprawnienia w postaci pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla planowanego przedsięwzięcia. Obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej nie wynika z treści decyzji, lecz wprost z art. 27b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, i stanowi konsekwencję ubiegania się przez inwestora o stosowne pozwolenie. Nadto, jak zauważył Sąd, termin do uiszczenia opłaty dodatkowej określony w powyższym przepisie upłynął przed dniem wydania powyższego postanowienia.

W zażaleniu na powyższe postanowienie [...] Sp. z o.o., reprezentowana przez adwokata, zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. polegające na błędnym przyjęciu, że decyzja, o której mowa w art. 23 ust. 1 ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej nie podlega "wykonaniu" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania według norm przepisanych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe dotyczy również aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Podkreślić należy, że warunkiem wstrzymania wykonania decyzji przez sąd jest złożenie stosownego wniosku, w którym przytoczone zostaną okoliczności wskazujące na niebezpieczeństwo wystąpienia u wnioskodawcy przesłanek wymienionych w powołanym wyżej przepisie. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zatem zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które - raz zaistniałe - powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków

W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że Sąd I instancji rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp wyszedł z błędnego założenia, że decyzja ta nie może być przedmiotem wstrzymania, jako że nie podlega wykonaniu. Za trafny należy uznać podniesiony w zażaleniu zarzut dotyczący błędnego przyjęcia przez Sąd, iż decyzja o pozwoleniu na budowę sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich nie jest aktem ustalającym nakaz bądź zakaz określonego działania w kontekście obowiązków wynikających wprost z treści art. 27b ust. 1 pkt 1 ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej.

Tak sformułowane przez Sąd ustalenie, w kontekście powołanych we wniosku argumentów, należało uznać za wadliwe z uwagi na to, że w świetle art. 27b ust. 1 pkt 1 ww. ustawy wydanie pozwolenia na budowę przedsięwzięcia wiąże się z obowiązkiem uiszczenia opłaty dodatkowej, w wysokości 10 % pełnej kwoty opłaty w ciągu 90 dni od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 ust. 1, stała się ostateczna. W świetle powyższego należało uwzględnić, że wstrzymanie wykonania wydanego pozwolenia oznaczałoby wstrzymanie obowiązku ponoszenia tej opłaty. Brak jest zatem możliwości przyjęcia, by rozważań dotyczących możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można było odnosić do obowiązku uiszczania opłat z wydaniem tej decyzji związanych.

Pomimo odmiennej oceny zaprezentowanej w zaskarżonym postanowieniu, stwierdzić należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2013 r. nie zasługiwał na uwzględnienie z uwagi na upływ terminu, z jakim ustawa wiąże obowiązek uiszczenia opłaty w wysokości określonej w art. 27b ust. 1 pkt 1. Tym samym niecelowym są rozważania dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w kontekście powyższego obowiązku. Z uwagi zaś na brak powołania innych okoliczności mogących stanowić o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak jest w rozpoznawanej sprawie przesłanek, które nakazywałby zastosowanie w toku postępowania sądowego normy przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.