Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2021/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 138d § 1, art. 138e, art. 138j § 1 pkt 2, art. 169 § 1 i § 4
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala (sprawozdawca), Sędzia NSA del. Zbigniew Romała, po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej O. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Gl 1077/17 w sprawie ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 20 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie uzupełnienia postanowienia w sprawie zarachowania nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 31 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Gl 1077/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę O. S.A z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Spółka"). na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: "SKO") z 20 lipca 2017 r., utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Z. (dalej: "Organ pierwszej instancji ") z 26 maja 2017 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o uzupełnienie postanowienia w sprawie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. Treść uzasadnienia tego wyroku dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku stan sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał, że organ pierwszej instancji postanowieniem z 25 października 2016 r. dokonał zarachowania nadpłaty należnej Spółce z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r. na poczet podatku od nieruchomości za 2016 r. – raty 10., 11., 12. Pismem z 7 listopada 2016 r. Spółka wniosła o uzupełnienie powyższego postanowienia o rozstrzygnięcie w zakresie odsetek od nadpłaty. Wniosek o uzupełnienie postanowienia podpisał doradca podatkowy A. L. (dalej: doradca podatkowy) oraz dołączył pełnomocnictwo z 31 marca 2014 r. , które upoważniało go do reprezentowania Spółki przed organami podatkowymi, egzekucyjnymi oraz sądami administracyjnymi w sprawach z zakresu postępowań dotyczących należności powstałych z tytułu podatku od nieruchomości.

Postanowieniem z 12 grudnia 2016 r. organ pierwszej instancji wezwał doradcę podatkowego o uzupełnienie wniosku przez przedłożenie pełnomocnictwa szczególnego na aktualnym, obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. druku PPS-1, do reprezentowania Spółki w postępowaniu podatkowym w sprawie uzupełnienia postanowienia w zakresie odsetek od nadpłaty. W wezwaniu organ wskazał, że nieuzupełnienie braków formalnych w wyznaczonym terminie 7 dni spowoduje pozostawienie sprawy bez rozpatrzenia. W podstawie prawnej wezwania organ pierwszej instancji powołał się na art. 169 § 1, art. 143 § 1 oraz 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm., dalej: O.p.) W odpowiedzi na powyższe wezwanie doradca podatkowy w piśmie z 6 grudnia 2016 r. wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie Spółka przedłożyła uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa ogólnego, a złożone pełnomocnictwo zawiera wszystkie niezbędne elementy. Ponadto wskazał, że pełnomocnictwo to zostało udzielone przed wejściem w życie przepisów wprowadzających wzór pełnomocnictwa ogólnego, co oznacza, że pełnomocnictwo to było i pozostaje ważne. Doradca podatkowy w piśmie nadmienił, że przepisy, które wprowadziły wzór pełnomocnictwa ogólnego obowiązują dopiero od 1 lipca 2016 r. Postanowieniem z 23 lutego 2017 r. organ pierwszej instancji ponowił wezwanie do przedłożenia pełnomocnictwa szczególnego, wskazując, że w Centralnym Rejestrze Pełnomocnictw Ogólnych nie widnieje pełnomocnictwo ogólne, na które powołuje się doradca podatkowy. W odpowiedzi doradca podatkowy w piśmie z 29 marca 2017 r. podtrzymał swoje stanowisko, że wystarczającym jest pełnomocnictwo przedłożone wraz z wnioskiem o uzupełnienie decyzji i dodatkowo wskazał, że w dniu jego udzielenia nie było wymogu wprowadzania pełnomocnictwa do Centralnego Rejestru Pełnomocnictw Ogólnych. Postanowieniem z 26 maja 2017 r. organ pierwszej instancji pozostawił bez rozpatrzenia wniosek z 7 listopada 2016 r. o uzupełnienie postanowienia z 25 października 2016 r.

Rozpatrując sprawę SKO wyjaśniło, że przepisy dotyczące pełnomocnictw ogólnych obowiązują od 1 lipca 2016 r. Pełnomocnictwo Spółki dla doradcy podatkowego z 31 marca 2014 r. zostało udzielone w czasie, gdy nie obowiązywały jeszcze znowelizowane przepisy Ordynacji podatkowej o pełnomocnictwie ogólnym, zostało natomiast złożone do akt sprawy dotyczącej określenia wysokości nadpłaty przy piśmie z 7 listopada 2016 r., tj. po wejściu w życie tych przepisów jak również po wejściu w życie przepisów dotyczących pełnomocnictw szczególnych. Uzasadniając rozstrzygnięcie SKO stwierdziło również, że organy podatkowe byłyby zobowiązane respektować umocowanie pełnomocnika wynikające z pełnomocnictwa ogólnego udzielonego przed 1 lipca 2016 r., o ile takie zostałoby złożone do akt konkretnej sprawy podatkowej, w której pełnomocnik miałby reprezentować podatnika, przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw. W dalszej części uzasadnienia SKO podkreśliło, że skoro pełnomocnictwo z 31 marca 2016 r. zostało złożone do akt sprawy już po wejściu w życie nowych przepisów, to nie może ono być traktowane jako pełnomocnictwo szczególne w rozumieniu art. 138e O.p. Na podstawie tego dokumentu nie można wywodzić, że pełnomocnik Spółki posiada pełnomocnictwo ogólne do reprezentowania Spółki w sprawach podatkowych - pełnomocnictwo ogólne musiałoby zostać zgłoszone w odpowiedniej formie do Centralnego Rejestru Pełnomocnictw Ogólnych. Natomiast pełnomocnictwo ogólne do reprezentowania Spółki przez doradcę podatkowego nie zostało zgłoszone do Centralnego Rejestru Pełnomocnictw Ogólnych. W skardze, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik Skarżącej zaskarżonemu postanowieniu organu odwoławczego zarzucił naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 w zw. z art. 169 § 4 O.p. przez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji o pozostawieniu wniosku Skarżącej bez rozpatrzenia, w sytuacji gdy Skarżąca przedłożyła w przedmiotowej sprawie uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa ogólnego, upoważniającego doradcę podatkowego do reprezentowania skarżącej w postępowaniach w przedmiocie podatku od nieruchomości, obejmującego również postępowania dotyczące zarachowania nadpłaty na poczet podatku od nieruchomości, co w konsekwencji oznacza, iż organ bezzasadnie wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku z dnia 7 listopada 2016 r. i następnie pozostawił ten wniosek bez rozpatrzenia. Stawiając powyższy zarzut pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego i postanowienia organu pierwszej instancji oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając skargę pełnomocnik Skarżącej podniósł, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 169 § 4 O.p. W ocenie autora skargi Skarżąca przedłożyła uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa ogólnego, upoważniającego pełnomocnika do reprezentowania Spółki w postępowaniach w przedmiocie podatku od nieruchomości oraz odpis z KRS. Pełnomocnictwo to zostało udzielone przed wejściem w życie przepisów wprowadzających wzór pełnomocnictwa ogólnego, tj. przed 1 lipca 2016 r., co oznacza, iż pełnomocnictwo to było ważne i nadal takie pozostaje. Ponadto w uzasadnieniu skargi, pełnomocnik wskazał, że przed 1 lipca 2016 r. nie było wymogu wprowadzania pełnomocnictwa do Centralnego Rejestru Pełnomocnictw Ogólnych. Zdaniem autora skargi dokument zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 138c § 1 O.p. Ponadto pełnomocnik wywodził, że pełnomocnictwo złożone do akt sprawy podatkowej dotyczącej 2010 r. jest skuteczne również w postępowaniu w przedmiocie zarachowania nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r., chyba że konkretna treść pełnomocnictwa stanowić będzie odmiennie. Pełnomocnictwo złożone w sprawie wymiarowej za 2010 r. nie wyłączało z zakresu jego działania postępowania w przedmiocie zarachowania nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r., dlatego też wezwanie organu pierwszej instancji z dnia 23 lutego 2017 r. było bezzasadne.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wyrokiem z 31 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Gl 1077/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę wniesioną przez Spółkę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, podkreślił że przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące m.in. pełnomocnictw zostały znowelizowane ustawą z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 1649). W związku z nowelizacją ustawy pełnomocnictwo ogólne podlega zgłoszeniu w formie dokumentu elektronicznego Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej (do 1 marca 2017 r. ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych). Informacje o udzieleniu pełnomocnictwa ogólnego znajdują w Centralnym Rejestrze Pełnomocnictw Ogólnych. Zgłoszenie takiego pełnomocnictwa powoduje, że nie ma obowiązku składania dokumentu pełnomocnictwa do akt każdej sprawy podatkowej. Natomiast pełnomocnictwo szczególne składa się do akt sprawy według wzoru określonego w przepisach (art. 138e § 3 O.p.). Pełnomocnictwo szczególne może być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone ustnie do protokołu (art. 138e § 2 O.p.). Pełnomocnictwo szczególne udzielone na piśmie oraz zawiadomienie o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu składa się do akt sprawy według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 138j § 1 pkt 2, w oryginale lub jego notarialnie poświadczony odpis (art. 138e § 3 O.p.). Sąd pierwszej instancji wskazał również, że przepisy dotyczące pełnomocnictw ogólnych obowiązują od 1 lipca 2016 r., natomiast przepisy dotyczące pełnomocnictw szczególnych obowiązują od 1 stycznia 2016 r. WSA orzekł, że pełnomocnictwo z 31 marca 2014 r. nie mogło zostać potraktowane jako pełnomocnictwo ogólne, gdyż musiałoby zostać zgłoszone w odpowiedniej formie do Centralnego Rejestru Pełnomocnictw Ogólnych. Sąd uznał że organy podatkowe zasadnie wezwały doradcę podatkowego o uzupełnienie wniosku poprzez przedłożenie pełnomocnictwa szczególnego na aktualnym, obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. druku PPS-1 . W ocenie sądu pierwszej instancji, organy podatkowe prawidłowo zastosowały art. 169 O.p. Braki wskazane w art. 169 § 1 O.p. należy rozumieć szeroko i mogą one dotyczyć również pełnomocnictwa. Niezłożenie dokumentu pełnomocnictwa w ogóle, jak i złożenie pełnomocnictwa w formie lub treści nieodpowiadającej wymogom określonym przepisom prawa stanowi brak, o którym mowa w art. 169 § 1 O.p. WSA zauważył również, że doradca podatkowy mimo dwukrotnego wezwania do uzupełnienia braku formalnego wraz z pouczeniem o konsekwencjach jego nieuzupełnienia nie przedłożył pełnomocnictwa szczególnego na stosownym druku. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał działania organu pierwszej instancji oraz organu odwoławczego za prawidłowe. Spółka wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt. 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej powoływanej jako p.p.s.a. zarzucono naruszenie:

1) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj. niewyjaśnienie dlaczego nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja autora skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, że pełnomocnictwo złożone do akt sprawy podatkowej dotyczącej 2010 r. jest skuteczne również w postępowaniu w przedmiocie zarachowania nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r., co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż - z jednej strony - uniemożliwia w tym zakresie sformułowanie merytorycznych zarzutów kasacyjnych wobec zaskarżonego wyroku, z drugiej zaś - wskazuje na niedostateczne wyjaśnienie zasadności zastosowania w przedmiotowej sprawie normy zawartej w art. 169 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (dalej: "O.p.");

2) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 169 § 1 i 4 O.p., przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 26 maja 2017 r. o pozostawieniu wniosku Skarżącej z dnia 7 listopada 2016 r. bez rozpatrzenia, w sytuacji gdy Skarżąca przedłożyła w przedmiotowej sprawie uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa, które niewątpliwie uprawniało doradcę podatkowego do reprezentowania Skarżącej w postępowaniach w przedmiocie podatku od nieruchomości, w tym również w postępowaniach dotyczących zarachowania nadpłaty na poczet podatku od nieruchomości, co w konsekwencji oznacza, iż organ bezzasadnie wezwał Skarżącą do uzupełnienia wniosku z dnia 7 listopada 2016 r. i następnie pozostawił ten wniosek bez rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko prezentowane w toku postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Sąd z urzędu bierze pod uwagę przesłanki nieważności postępowania, które są wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w tej sprawie nie wystąpiły. Oznacza to, że kontrola instancyjna orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego sprawowana jest w ramach zakreślonych przez podstawy kasacyjne, określające rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres, wskazane i uzasadnione w skardze kasacyjnej. Zakres kontroli sprawowanej przez Sąd drugiej instancji wyznaczają przyczyny wadliwości wyroku sądu pierwszej instancji, które zostaną wskazane w skardze kasacyjnej.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy pełnomocnictwo ogólne z 31 marca 2014 r. udzielone doradcy podatkowemu przez Skarżącą, złożone do akt sprawy dotyczącej określenia wysokości nadpłaty przy piśmie z 7 listopada 2016 r., obowiązywało po 1 lipca 2016 r. tj. od momentu obowiązywania znowelizowanych przepisów Ordynacji podatkowej o pełnomocnictwie ogólnym. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że z dniem 1 czerwca 2016 r. ustawodawca zmienił regulacje prawne dotyczące pełnomocnictw w sprawach podatkowych. Na skutek zmian wprowadzono na gruncie Ordynacji podatkowej trzy rodzaje pełnomocnictw: pełnomocnictwo ogólne (art. 138d O.p), pełnomocnictwo szczególne (art.138eO.p.)oraz pełnomocnictwo do doręczeń (art. 138f O. p.). Pełnomocnictwo ogólne, zgodnie z art. 138d §1 O. p. uprawnia pełnomocnika do działania w imieniu mocodawcy we wszystkich sprawach podatkowych oraz innych sprawach należących do właściwości organów podatkowych dotyczących mocodawcy. Pełnomocnictwo to jest zarejestrowane w Centralnym Rejestrze Pełnomocnictw Ogólnych (także jego zmiany i odwołanie) prowadzonym przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej i w sprawach objętych pełnomocnictwem organ podatkowy sam uwzględnia fakt działania strony przez pełnomocnika. Pełnomocnictwo szczególne natomiast, zgodnie z art.138e O.p. upoważnia do działania we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego (§1). Pełnomocnictwo szczególne udzielone na piśmie oraz zawiadomienie o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu składa się do akt sprawy wg wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 138j § 1 pkt. 2 w oryginale lub jego notarialnie poświadczony odpis. Przepisy Ordynacji podatkowej obowiązujące przed 1 lipca 2016 r., tj. przed nowelizacją Ordynacji podatkowej w zakresie pełnomocnictw, nie rozróżniały pełnomocnictwa szczególnego i ogólnego. Dominował pogląd, że dokument pełnomocnictwa powinien być dołączony do akt konkretnego, zindywidualizowanego postępowania. (por. wyroki NSA: z dnia 11.04.2008r., sygn. akt II FSK 128/08; z dnia 30.04.2009r., sygn. akt I FSK 131/09; z dnia 12.05.2009r., sygn. akt II FSK 519/08; z dnia 8.07.2009r., sygn. akt II FSK 690/08; z dnia 18.11.2009r., sygn. akt I FSK 1843/07; z dnia 17.12.2015r., sygn. akt II FSK 2739/13). Pełnomocnik strony obowiązany jest dołączyć do akt konkretnej sprawy oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa, przy czym przez akta, o których mowa w tym przepisie, należy rozumieć akta konkretnego postępowania podatkowego albo kontroli podatkowej. Sąd pierwszej instancji mając na względzie, że przepisy dotyczące pełnomocnictw ogólnych obowiązują od 1 lipca 2016 r., natomiast przepisy dotyczące pełnomocnictw szczególnych obowiązują od 1 stycznia 2016 r. prawidłowo uznał, że pełnomocnictwo z 16 lutego 2016 r. nie mogło zostać potraktowane jako pełnomocnictwo ogólne, gdyż musiałoby zostać zgłoszone w odpowiedniej formie do Centralnego Rejestru Pełnomocnictw Ogólnych, co w sprawie nie miało miejsca. W rozpatrywanej sprawie pełnomocnictwo zostało udzielone doradcy podatkowemu, gdy nie obowiązywały jeszcze znowelizowane przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące pełnomocnictw ogólnych, ale zostało ono złożone do akt sprawy dotyczącej określenia wysokości nadpłaty dopiero 7 listopada 2016 r., tj. po wejściu w życie tych przepisów jak również po wejściu w życie przepisów dotyczących pełnomocnictw szczególnych. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że organy podatkowe w pełni zasadnie zastosowały art. 169 § 1 i § 4 O.p. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut związany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Artykuł ten wskazuje, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powołany przepis określa elementy, z jakich powinno składać się uzasadnienie orzeczenia. Jest więc przepisem o charakterze formalnym. O jego naruszeniu można mówić przede wszystkim wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wyżej wymienionych warunków. Na gruncie uchwały NSA z dnia 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 9/09 przyjmuje się, że art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto aby zarzut taki mógł stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej, wskazana wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że może to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. Orzeczenie Sądu I instancji nie będzie się poddawało takiej kontroli w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi i standardy, o których stanowi omawiany przepis. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, zrelacjonowano sformułowane w skardze zarzuty oraz wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia. Na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną (wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2243/11). Ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu nie stanowi o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wyrok NSA z dnia 20 marca 2013r., sygn. akt II FSK 2230/13). Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 19 czerwca 2020 r., sygn. akt I FSK 658/20.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.