Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 224/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia NSA Magdalena Jankowska-Szostak, Asesor WSA Anna Moskała, Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), , Protokolant starszy specjalista Katarzyna Jastrzębska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi S. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2019 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zarzutów egzekucyjnych oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi S. S. jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, organ drugiej instancji) w W. z dnia [...] marca 2019 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS, organ pierwszej instancji) w W. z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], stwierdzające bezprzedmiotowość zarzutów egzekucyjnych i umarzające postępowanie w tym zakresie.

Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] lipca 2017 r., opatrzonym adnotacją, że dotyczy ono egzekucji z zawiadomienia nr:[...], ZAR[...], ZAR [...], S. S. zakwestionował skuteczność zajęcia wierzytelności rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, wnosząc o uchylenie tych zajęć oraz zwolnienie rachunku firmowego jako przedwczesnych.

Pismo to ostatecznie zostało zakwalifikowane jako zawierające zarzut egzekucyjny z art. 33 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm., dalej: u.p.e.a.) skierowany do tytułów wykonawczych o numerach:[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...] i [...].

Postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. ZUS zarzut ten w całości uznał za nieuzasadniony. W uzasadnieniu wskazano, że wniosek strony o rozłożenie na raty zaległości pozostał bez rozpoznania i nie doszło do podpisania umowy układu ratalnego.

Jak również wynika z akt administracyjnych, po złożeniu pisma z dnia [...] lipca 2017 r., a przed wydaniem postanowienia o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów egzekucyjnych, tj. w piśmie z dnia [...] października 2017 r. skarżący zakwestionował dokonane w dniu [...] października 2017 r. zajęcie "kolejnego rachunku bankowego". Pismo to skarżący opatrzył adnotacją, że dotyczy ono zajęć egzekucyjnych o numerach: ZAR[...],[...] oraz [...]. Pismo to w części wstępnej zostało zatytułowane jako skarga na czynności egzekucyjne w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. w oparciu o tytuły wykonawcze:[...], [...], [...], [...] wraz z ponagleniem na bezczynność organu.

Początkowo, pismo skarżącego z dnia [...] października 2017 r. zostało zakwalifikowane jako skarga na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego (dokonanego na podstawie zawiadomień o zajęciu o numerach: ZAR[...], ZAR[...], ZAR[...]), którą ZUS oddalił jako nieuzasadnioną postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] lica 2018 r. postanowienie z dnia [...] kwietnia 2018 r. uchylił w całości i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał m.in. na konieczność wezwania strony do sprecyzowania wniosku z dnia [...] października 2017 r., który mógł stanowić wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 u.p.e.a. lub też inny środek prawny.

Kolejnymi wezwaniami – z dnia [...] stycznia 2018 oraz [...] stycznia 2018 r. ZUS wezwał skarżącego do sprecyzowania treści pisma z dnia [...] października 2017 r. Na wezwanie z dnia [...] stycznia 2018 r. skarżący nie odpowiedział. W piśmie z dnia [...] maja 2018 r. (stanowiącym zażalenie na postanowienie z dnia [...] kwietnia 2018 r.) podniósł, że udzielił odpowiedzi na to wezwanie, jednak, pomimo wezwania organu zawartego w piśmie z dnia [...] września 2018 r. do przedłożenia odpisu odpowiedzi na wezwanie ZUS z dnia [...] stycznia 2018 r. wraz z dowodem nadania, nie przedłożył takiego dowodu. W następstwie wezwania z dnia [...] września 2018 r., obligującego stronę do sprecyzowania charakteru pisma z dnia [...] października 2017 r. skarżący w piśmie z dnia [...] października 2018 r. oświadczył, że pismo to należy potraktować jako zarzuty z art. 33 § 1 u.p.e.a. na całe postępowanie egzekucyjne "bowiem w sprawie objętej okresem należności w egzekucji były one niewymagalne z powodu rozłożenia na raty w układzie ratalnym, to zaś skutkuje przedwczesnością egzekucji.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. (nr [...]), wydanym na podstawie art. 34 § 4 i art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: k.p.a.), ZUS stwierdził bezprzedmiotowość zarzutu wniesionego do tytułów wykonawczych:[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...] i [...] z uwagi na wcześniejsze już rozpatrzenie zarzutu rozłożenia na raty spłaty należności w postanowieniu z dnia [...] marca 2018 r. i umorzył postępowanie w tym zakresie.

Także postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. (nr[...]), ZUS uznał za nieuzasadniony zarzut strony dotyczący rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej z tytułu składek określonych w tytułach wykonawczych wystawionych przez ZUS w dniu [...] lutego 2017 r., tj.: o numerach:[...], [...], [...], [...], [...],[...].

W zażaleniu wniesionym na oba wyżej wymienione postanowienia z dnia [...] listopada 2018 r. strona podtrzymała zarzut przedwczesności egzekucji wobec faktu nierozpoznania jej wniosku o układ ratalny, względnie, prowadzenia egzekucji pomimo zawarcia per facta concludentia takiego układu i niewypowiedzenia tego układu przez ZUS. Podniosła, że nie otrzymała korespondencji ZUS. Zarzuciła, że bezskutecznie wzywa ZUS do doręczenia jej decyzji z projektem umowy układu ratalnego. Wskazała również, że jeżeli ZUS uznał, że skarżący nie wywiązał się z układu i propozycji (nie uiścił kosztów i bieżących składek) to ZUS powinien złożyć oświadczenie na piśmie, że wypowiada układ ze skutkiem natychmiastowym.

Powołanym na wstępie postanowieniem, wydanym na postawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 18 i art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2018 r. podzielając argumentację zawartą w tym postanowieniu.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący zaskarżył postanowienie organu drugiej instancji zarzucając, że zostało ono wydane z naruszeniem licznych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a także, ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Objęte skargą zarzuty dotyczyły naruszenia: art. 18 u.p.e.a w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a., art. 138 § 2 k.p.a., art. 105 § 1 k.p.a., art. 39 k.p.a., art. 6 k.p.a., art. 7a k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., a także – art. 136 k.p.a., art. 138 w zw. z art. 144 w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 104 i art. 107 k.p.a., a także - art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., art. 34 u.p.e.a., art. 56 u.p.e.a., art. 59 u.p.e.a. oraz art. 21 u.p.e.a.

Na tej podstawie skarżący wniósł o:

1. uchylnie w całości zaskarżonego postanowienia,

2. zasądzenie zwrotu od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego;

3. rozpoznania skargi na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, że z uwagi na różne daty wystawienia tytułów wykonawczych, różne daty dokonywania zajęć egzekucyjnych oraz różne daty wnoszenia pism przez skarżącego, w sprawie były prowadzone dwa postępowania, tj. dla jednej części tytułów wykonawczych oraz dla drugiej części tych tytułów. Wskazał, że w postanowieniach z dnia [...] marca 2019 r. oraz [...] listopada 2018 r. dokładnie wyjaśniono skarżącemu stan faktyczny sprawy oraz powody dla których prowadzone są dwa osobne postępowania z podziałem tytułów wykonawczych. Zwrócił uwagę, że o zasadności zarzutu egzekucyjnego zgłoszonego do tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] oraz od [...] do [...] wypowiedziano się w prawomocnym postanowieniu z dnia 28 marca 2018 r. Podkreślił, że postanowienie to zostało doręczone stronie w dniu [...] kwietnia 2018 r. i nie zostało przez nią zaskarżone. Nadmienił także, że zarzut zgłoszony do wspomnianych tytułów wykonawczych (wynikający z treści pisma [...] października 2017 r., sprecyzowanego pismem z dnia [...] września 2018 r.) został wniesiony po upływie terminu ustawowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, jako że zaskarżone postanowienie, utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, odpowiada prawu.

Procesową płaszczyznę sporu stanowi postanowienie ZUS z dnia [...] listopada 2018 r., wydane na podstawie art. 34 § 4 i art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 105 k.p.a. i skutkujące umorzeniem postępowania w sprawie rozpoznania zarzutu rozłożenia na raty należności objętych tytułami wykonawczymi o numerach:[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...] i [...].

W ocenie Sądu, analiza akt administracyjnych sprawy nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia mocą którego utrzymano w mocy postanowienie z dnia [...] listopada 2018 r. Okoliczności faktyczne wynikające z akt sprawy wskazują, że postanowienie z dnia [...] listopada 2018 r. zostało wydane w związku z treścią oświadczenia skarżącego zawartego w piśmie z dnia [...] października 2018 r., w którym skarżący w odpowiedzi na wezwanie organu wyjaśnił, że jego pismo z dnia [...] października 2017 r. należy potraktować jako zarzuty z art. 33 § 1 u.p.e.a. na całe postępowanie egzekucyjne "bowiem w sprawie objętej okresem należności w egzekucji były one niewymagalne z powodu rozłożenia na raty w układzie ratalnym, to zaś skutkuje przedwczesnością egzekucji". Skarżący w tym piśmie wskazał również, że zarzuty dotyczą "wszystkich tytułów wykonawczych objętych wszczętą egzekucją na dzień 20.10.2017 r."

Jakkolwiek wypowiedź skarżącego zawarta we wspomnianym piśmie nawiązywała w sposób bezpośredni do treści pisma z dnia [...] października 2017 r. ( w którym skarżący wskazywał na inne numery zawiadomień niż w piśmie z dnia [...] lipca 2017 r.), to wobec sformułowanego w piśmie z dnia [...] października 2018 r. oświadczenia skarżącego co do tego, że zgłoszone zarzuty dotyczą "wszystkich tytułów wykonawczych objętych wszczętą egzekucją na dzień [...].10.2017 r.", zasadnie organ egzekucyjny uznał, że oświadczenie skarżącego zawarte w piśmie z dnia [...] października 2018 r. odnosi się także do tytułów wykonawczych wymienionych w zawiadomieniach o zajęciu o numerach: ZAR[...], ZAR [...], ZAR[...] a zatem w tych zawiadomieniach, które zostały wskazane w piśmie skarżącego z dnia [...] lipca 2017 r. Zwrócić należy przy tym jednocześnie uwagę na to, że w części wstępnej pisma z dnia [...] października 2017 r. skarżący podniósł zarzut bezpodstawnego zajęcia rachunku bankowego w oparciu o tytuły wykonawcze:[...], [...], [...], [...], a zatem tytuły wykonawcze odnośnie do których zasadność wniesienia sprzeciwu była przedmiotem oceny organu egzekucyjnego w prawomocnym postanowieniu z dnia [...] marca 2018 r.

Jednocześnie, w związku z zawartym w piśmie z dnia [...] października 2018 r. zarzutem skarżącego, że w sprawie objętej egzekucją należności były "niewymagalne z powodu rozłożenia na raty w układzie ratalnym, to zaś skutkuje przedwczesnością egzekucji" zasadnie organ egzekucyjny uznał, że wypowiedź skarżącego zawarta w tym piśmie stanowi powtórzenie zgłoszonego już w piśmie z dnia [...] lipca 2017 r. zarzutu rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej z tytułu składek określonych w tytułach wykonawczych wystawionych przez ZUS w dniu [...] lipca 2017 r.

Dla przejrzystości dalszych wywodów Sądu niezbędne jest przedstawienie chronologii czynności przedsiębranych przez stronę oraz rozstrzygnięć organów.

W piśmie z [...] lipca 2017 r., skarżący, powołując się na zawiadomienia egzekucyjne o numerach: ZAR[...], ZAR[...], ZAR[...] zakwestionował skuteczność zajęcia wierzytelności rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, wnosząc o uchylenie tych zajęć oraz zwolnienie rachunku firmowego jako przedwczesnych. Pismo to, ostatecznie zostało zakwalifikowane jako zawierające zarzut egzekucyjny z art. 33 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm., dalej: u.p.e.a.) do tytułów wykonawczych o numerach:[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...] i [...].

Postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. ZUS zarzut ten w całości uznał za nieuzasadniony. Rozstrzygnięcie to nie zostało zaskarżone.

Oprócz pisma z dnia [...] lipca 2017 r. skarżący złożył także pismo z dnia [...] października 2017 r. w którym zakwestionował dokonane w dniu [...] października 2017 r. zajęcie "kolejnego rachunku bankowego". Pismo to skarżący opatrzył adnotacją, że dotyczy ono zajęć egzekucyjnych o numerach: ZAR[...],[...] oraz [...]. Pismo to w części wstępnej zostało zatytułowane jako skarga na czynności egzekucyjne w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. w oparciu o tytuły wykonawcze:[...], [...], [...],[...] wraz z ponagleniem na bezczynność organu.

Początkowo, pismo skarżącego z dnia [...] października 2017 r. zostało zakwa-lifikowane jako skarga na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego (dokonanego na podstawie zawiadomień o zajęciu o nume-rach: ZAR[...], ZAR[...], ZAR[...]), którą ZUS od-dalił jako nieuzasadnioną postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] lica 2018 r. uchylił w całości postanowienie z dnia [...] kwietnia 2018 r. i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał m.in. na konieczność wezwania strony do sprecyzowania wniosku z dnia [...] października 2017 r., który mógł stanowić wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 u.p.e.a. lub też inny środek prawny.

Kolejnymi wezwaniami – z dnia [...] stycznia 2018 oraz [...] stycznia 2018 r. ZUS wezwał skarżącego do sprecyzowania treści pisma z dnia [...] października 2017 r. Na wezwanie z dnia [...] stycznia 2018 r. skarżący nie odpowiedział, natomiast w odpowiedzi na wezwanie z dnia [...] września 2018 r. oświadczył, że pismo z dnia [...] października 2017 r. należy traktować jako "zarzuty na całe postępowanie egzekucyjne", dodając w końcowej części tego pisma, że zarzuty dotyczą "wszystkich tytułów wykonawczych objętych wszczętą egzekucją na dzień [...].10.17".

Mając na uwadze treść pisma skarżącego z dnia [...] października 2018 r. organ egzekucyjny uznał, że skarżący zakwestionował w ten sposób całą podstawę czynności windykacyjnych organu (wszystkie tytuły wykonawcze stwierdzające egzekwowany obowiązek pieniężny). W konsekwencji takiego stanowiska skarżącego organ procedował w dalszym ciągu w tak wyznaczonym, szerokim zakresie, wydając dwa postanowienia z [...] listopada 2018 r. W pierwszym z nich (oznaczonym numerem [...]) uznano zarzut rozłożenia należności na raty za niezasadny w całości (odnośnie do obowiązku stwierdzonego wymienionymi w tym orzeczeniu tytułami wykonawczymi). Natomiast w drugim (oznaczonym numerem [...]) stwierdzono bezprzedmiotowość tego zarzutu z uwagi na uprzednie rozpatrzenie zarzutu rozłożenia należności na raty i umorzono postępowanie w tym zakresie. Ostatnie z omówionych postanowień dotyczyło należności objętych następującymi tytułami wykonawczymi:[...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...] oraz [...]. Nie ulega tym samym wątpliwości, że rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania dotyczyło zarzutów odnoszących się do obowiązku stwierdzonego tymi tytułami wykonawczymi, które wymieniono w prawomocnym i ostatecznym postanowieniu z [...] marca 2018 r., w którym to zarzut rozłożenia należności na raty został uznany za niezasadny w całości.

W tych okolicznościach stanowisko organu pierwszej instancji, zajęte w postanowieniu z dnia [...] listopada 2018 r. o numerze [...], a dotyczące stwierdzenia bezprzedmiotowości zarzutów wniesionych do tytułów wykonawczych wymienionych w tym orzeczeniu i umorzenia postępowania w sprawie rozpoznania tych zarzutów, należy uznać za prawidłowe. Trzeba bowiem podkreślić, że to skarżący maksymalnie szeroko wyznaczył granice wniesionych zarzutów, precyzując w piśmie z [...] października 2018 r., że zarzuty te dotyczą całego postępowania egzekucyjnego. Kierując się tak zakreślonymi granicami zaskarżenia organ egzekucyjny odniósł się (w procesowej formie) nie tylko do zarzutu rozłożenia należności na raty w zakresie obowiązku stwierdzonego tymi tytułami wykonawczymi, które nie były dotychczas przedmiotem rozpoznania (czego dotyczy postanowienie z dnia [...] listopada 2018 r. o nr [...]), ale także podjął decyzję procesową w pozostałym zakresie. Zważywszy zaś, że prawomocne i ostateczne postanowienie z [...] marca 2018 r. rozstrzygnęło już zagadnienie zarzutu rozłożenia należności na raty w części obejmującej wystawione tytuły wykonawcze o numerach:[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...] oraz [...], nie było podstaw do ponownego rozpatrywania tej kwestii w omawianym zakresie. Trafnie zatem organ pierwszej instancji zdecydował o umorzeniu postępowania w tej części (na mocy art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.), zaś organ drugiej instancji zasadnie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Uzupełaniająco należy dodać, że skarżący w toku całego postępowania utrzymywał przedwczesność przymusowego egzekwowania zaległości w związku z toczącym się postępowaniem o rozłożenie na raty tych zaległości. Skarżący konsekwentnie kwestionował zasadność samego wszczęcia egzekucji, co zapewne rzutowało na dokonany przez niego wybór środka ochrony przed egzekucją, tj. zarzut z art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.

W tym kontekście należy wyjaśnić, że złożenie wniosku o rozłożenie na raty stanowi podstawę do uwzględnienia zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. i umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 w zw. z art. 34 § 4 i art. 33 § 1 pkt 2 tej ustawy jeżeli nastąpi przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 937/18 (CBOSA), że zamieszczenie w dwóch przepisach ustawy - art. 33 pkt 2 oraz art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. - jednoznacznego zapisu o rozłożeniu na raty zaległości jako przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego, prowadzi do wniosku, że jest to świadome rozwiązanie systemowe, pozwalające na prowadzenie postępowania egzekucyjnego do czasu pozytywnego rozpoznania wniosku o rozłożenie na raty. Takie rozwiązanie wynika z charakteru postępowania egzekucyjnego, które cechuje przymusowość, skuteczność, a także szybkość wykonania nałożonych na stronę administracyjną obowiązków publicznoprawnych.

Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, by na dzień wydawania postanowienia z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...], w obrocie prawnym istniało pozytywne i wiążące rozstrzygnięcie w sprawie rozłożenia należności na raty, co - na tym etapie postępowania - obligowałoby organ do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Z dokonanych przez organ ustaleń wynika, że skarżący nie spełnił warunków umowy układu ratalnego i z tego powodu ostatecznie nie doszło do zawarcia tego rodzaju umowy.

Podnoszone zaś przez stronę zarzuty odnoście do sposobu procedowania przez ZUS w przedmiocie wniosku o rozłożenie na raty zaległości z tytułu składek nie mogą rzutować na wynik rozpatrywanej sprawy. Zarzuty te skarżący powinien kierować do organu właściwego do rozpoznania tegoż wniosku, w odrębnym postępowaniu.

W nawiązaniu do zarzutów skargi należy zaznaczyć, że sąd administracyjny jest związany przedmiotem zaskarżenia. W uzasadnieniu skargi strona podnosi, iż zarzuty sformułowane w piśmie z [...] października 2017 r., dotyczą "całego postępowania egzekucyjnego" i obejmują zagadnienie niewymagalności świadczenia, wobec rozłożenia należności na raty. Skarżący jednoznacznie wskazał natomiast w skardze, że kwestionuje postanowienie Dyrektora Administracji Izby Skarbowej w W. z [...] marca 2019 r. nr [...], a więc orzeczenie, które utrzymuje w mocy postanowienie umarzające postępowanie. Przedmiotem zaskarżenia nie było tym samym rozstrzygnięcie zarzutów w części objętej postanowieniem z [...] listopada 2018 r., nr [...], w którym to organ merytorycznie ocenił, dotychczas nierozpoznane, zarzuty skarżącego. Zagadnienie zasadności zarzutów odnoszących się do innych tytułów wykonawczych nie było natomiast – co należy wyraźnie podkreślić – przedmiotem oceny Sądu. Ta kwestia nie jest bowiem objęta zaskarżonym rozstrzygnięciem organu drugiej instancji.

Nie ma przy tym racji strona, argumentując w uzasadnieniu skargi, że postanowienie z [...] marca 2018 r. dotyczyło "odmiennych tytułów". Skoro bowiem intencją skarżącego było złożenie zarzutów wobec całego postępowania egzekucyjnego (a zatem odnośnie do wszystkich tytułów wykonawczych realizowanych przez organ egzekucyjny), nie powinno budzić wątpliwości, że organ pierwszej instancji musiał podjąć decyzję procesową również odnośnie do tytułów wykonawczych opisanych w prawomocnym i ostatecznym postanowieniu z [...] marca 2018 r., skoro także i te tytuły stanowią podstawę prowadzonego przeciwko skarżącemu postępowania egzekucyjnego.

W nawiązaniu do zarzutu podniesionego w skardze, a dotyczącego nieustosunkowania się do zarzutu zażalenia w zakresie skuteczności doręczanej skarżącemu korespondencji ZUS, trzeba wskazać, że procesowy charakter podjętego przez organ rozstrzygnięcia wykluczał merytoryczną ocenę skuteczności złożonego przez skarżącego wniosku o rozłożenie na raty należności objętych egzekucją. Stwierdzając przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania organ ogranicza się bowiem do oceny przesłanek wymienionych w art. 105 § 1 k.p.a.

Utrzymując to postanowienie w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. organ drugiej instancji działał zatem na podstawie i w granicach prawa.

Kierując się przedstawioną argumentacją Sąd nie stwierdził zasadności podniesionych w skardze zarzutów naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a., art. 138 § 2 k.p.a., art. 105 § 1 k.p.a., art. 39 k.p.a., art. 6 k.p.a., art. 7a k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., a także – art. 136 k.p.a., art. 138 w zw. z art. 144 w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 104 i art. 107 k.p.a. Sąd nie podzielił również zasadności podniesionych w skardze zarzutów naruszenia ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., art. 34 u.p.e.a., art. 56 u.p.e.a. oraz art. 59 u.p.e.a. Należy dodać, że objęty zarzutami skargi przepis art. 21 został skreślony przez art. 1 pkt 18 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.01.125.1368), zmieniającej min. u.p.e.a. z dniem 30 listopada 2001 r.

Z tych wszystkich powodów, działając na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) Sąd oddalił w całości wniesioną w sprawie skargę.