Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 207/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3, art. 49 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Mirella Łent po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. U. "P." sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał

w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.

Zgodnie z zarządzeniem z dnia 23 lutego 2015 r. Sąd wezwał stronę skarżącą do usunięcia w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Sąd jednocześnie pouczył,

że nieusunięcie wskazanego braku formalnego skargi w terminie spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie zostało doręczone stronie w dniu 18 marca 2015 r. Skarżący podał wartość przedmiotu zaskarżenia w piśmie z dnia 24 marca 2015 r., które nadał na adres Dyrektora Izby Celnej w T.. Organ po otrzymaniu pisma przesłał je zgodnie

z właściwością do tut. sądu w dniu 09 kwietnia 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na uchybienie terminu do uzupełnienia jej braków formalnych.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę, gdy pomimo wezwania nie uzupełniono jej braków formalnych. Zgodnie z poglądem wyrażonym w postanowieniu powiększonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2008 r., sygn. akt I GSK 2039/06, niewskazanie w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia na wezwanie przewodniczącego wydziału sądu administracyjnego o uzupełnienie braku formalnego skargi w terminie określonym w art. 49 § 1 p.p.s.a. jest obwarowane rygorem odrzucenia skargi, określonym w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Rygor ten dochodzi do skutku, jeżeli strona nie zastosowała się do doręczonego jej wezwania.

Z akt sprawy wynika, że wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi, poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, zostało doręczone stronie w dniu

18 marca 2015 r. (data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki). Termin do usunięcia braku formalnego skargi upływał zatem z dniem 25 marca 2014 r. Strona podała wprawdzie wartość przedmiotu zaskarżenia w piśmie z dnia 24 marca 2015 r., przedmiotowa przesyłka została jednak nadana w dniu 25 marca 2015 r. na adres Dyrektora Izby Celnej w T., który po otrzymaniu korespondencji, przesłał ją zgodnie z właściwością na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Bydgoszczy w dniu 09 kwietnia 2014 r. (data stempla pocztowego na kopercie,

w której nadano pismo).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, zgodnie z którym,

w przypadku złożenia przez skarżącego skargi do sądu lub organu niewłaściwego

(w tym do organu pierwszej instancji), sąd lub organ powinien przesłać ją właściwemu organowi administracji publicznej celem nadania biegu. W tej sytuacji o zachowaniu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd lub organ niewłaściwy w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu administracji publicznej (por. postanowienia NSA: z dn. 27 lutego 2009 r., sygn. akt I FSK 1597/08; z dnia 12 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1918/08; z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 234/09; z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1433/07). Zdaniem Sądu, pogląd ten należy odnieść do sytuacji, gdy pismo stanowiące odpowiedź na wezwanie sądu do uzupełnienia braków formalnych zostaje wniesione do organu, którego decyzja jest przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że o dacie zachowania terminu wyznaczonego wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych decyduje - w przypadku złożenia go organowi odwoławczemu - data nadania tego pisma przez ten organ na adres właściwego sądu (por. postanowienie NSA z dnia

19 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 3870/14; postanowienie WSA w Gliwicach z dnia

29 sierpnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 736/14; postanowienie WSA w Gdańsku z dnia

18 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 281/14).

Podnieść należy, że sformułowanie wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia było jasne, precyzyjne

i chociaż nie wskazano w nim wprost, że pismo uzupełniające brak formalny należy wnieść bezpośrednio do sądu, to całokształt jego treści wskazywał na to w sposób oczywisty - w nagłówku wezwania, w lewej części pisma, podano adres sądu, nigdzie nie podano adresu organu. Wniosek o złożenie pisma do sądu wyprowadzić można również z okoliczności wystosowania wezwania do uzupełnienia braku formalnego przez sąd, nie zaś przez organ celny.

W tej sytuacji, wobec wysłania przesyłki na adres organu, dla oceny czy strona uzupełniła brak skargi w terminie, kluczowa jest data nadania przesyłki przez organ do tut. sądu. Bez znaczenia jest natomiast fakt, iż przesyłka wskazująca wartość przedmiotu zaskarżenia została nadana w dniu 25 marca 2015 r., a więc jeszcze przed upływem zakreślonego siedmiodniowego terminu. Zasadniczą dla niniejszej sprawy jest okoliczność, iż pismo skarżącego uzupełniające brak formalny skargi zostało przekazane przez organ podatkowy do tut. sądu w dniu 09 kwietnia 2015 r., a więc już po upływie siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braku skargi.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.