Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 2120/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 70c w zw. z art. 70 § 6 pkt 1,  art. 240 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia WSA (del.) Marzena Łozowska (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 czerwca 2021 r. sygn. akt I SA/Po 85/21 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 25 listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do lipca 2010 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 15.06.2021 r., sygn. akt I SA/Po 85/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A. P. (dalej jako: skarżący, strona, podatnik) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 25.11.2020 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do lipca 2010 roku.

Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, że w sprawie zasadne było odmówienie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 29 sierpnia 2016r., nr [...] w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 240 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm. – dalej: "O.p."), bowiem w sprawie wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 241 § 2 pkt 1 O.p., uniemożliwiające wznowienie postępowania, tj. wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie dłuższym niż miesiąc od powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji organ prawidłowo ustalił, że strona o wydaniu decyzji ostatecznej dowiedziała się w dniu 2.09.2016 r., tj. w dacie jej doręczenia.

Natomiast żądanie wznowienia postępowania zostało złożone pismem z dnia 5.03.2020 r. Ewidentne jest, że miesięczny termin, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1 O.p. został uchybiony.

Sąd wyjaśnił, że treść art. 241 § 2 pkt 1 O.p. wymagała od organu zbadania, kiedy strona powzięła wiadomość o wydaniu decyzji ostatecznej oraz czy wniosek o wznowienie postępowania wniesiono z zachowaniem miesięcznego terminu od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Ustalenie tych okoliczności faktycznych zostało przeprowadzone zgodnie z regułami procesowymi wskazanymi w O.p.

Strona dowiedziała się o istnieniu decyzji ostatecznej w dniu jej doręczenia.

W konsekwencji, zastosowanie art. 241 § 2 pkt 1 O.p. musiało doprowadzić do odmowy wznowienia postępowania. Okoliczności podnoszone przez stronę mogłaby być przedmiotem oceny jedynie w sytuacji, gdyby podatnik złożył wniosek o wznowienie postępowania w ustawowym terminie. Tak się jednak nie stało.

Z tych względów, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) [dalej: P.p.s.a.], Sąd pierwszej instancji oddalił skargę.

2. W skardze kasacyjnej od ww. orzeczenia podatnik Sądowi pierwszej instancji zarzucił:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego - tj. art. 70c w zw. z art. art. 70 § 6 pkt 1 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez organ, a następnie przez Sąd pierwszej instancji, że zawiadomienie z dnia 27.08.2015 r. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec 2010 r. zostało prawidłowo doręczone podatnikowi, wobec czego bieg terminu przedawnienia powyższych zobowiązań został zawieszony w dniu 29.06.2015 r. w związku ze wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowej, tj. z wystąpieniem przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., w sytuacji w której zawiadomienie z dnia 27.08.2015 r. nie zostało doręczone pełnomocnikowi podatnika, wobec czego nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec 2010 r., a w konsekwencji upłynął termin przedawnienia ww. zobowiązań podatkowych;

II. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 240 § 1 pkt 4 O.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez organ, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania, w sytuacji w której brak zawiadomienia pełnomocnika podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec 2010 r. wywołuje konsekwencje tożsame z pominięciem strony postępowania [tj. podatnika], a zatem uznać należy, iż strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Mając powyższe na uwadze, pełnomocnik podatnika wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz przyznanie kosztów pomocy prawnej z urzędu, jednocześnie oświadczając, iż koszty te nie zostały dotychczas zapłacone w całości lub w części.

2.1. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

3.1. Na wstępie wskazać należało, że w myśl art. 193 zdanie drugie P.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Mając na uwadze tę zmianę Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych zarzutów (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2018 r., sygn. akt I FSK 1825/17, dostępny, podobnie jak i pozostałe przywołane w tym uzasadnieniu orzeczenia, na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

3.2. Uwzględniając treść zarzutów skargi kasacyjnej, przypomnieć wypada, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny jest bowiem związany zawartymi w niej podstawami i wnioskami (art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 P.p.s.a.). Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku sądu pierwszej instancji, której strona nie zaskarżyła. Związanie natomiast podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą.

3.3. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na zarzutach naruszenie przepisów prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a).

Zdaniem strony, w sprawie doszło do naruszenia art. 70c w zw. z art. art. 70 § 6 pkt 1 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez organ, a następnie przez Sąd pierwszej instancji, że zawiadomienie z dnia 27.08.2015 r. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec 2010 r. zostało prawidłowo doręczone podatnikowi, wobec czego bieg terminu przedawnienia powyższych zobowiązań został zawieszony w dniu 29.06.2015 r. w związku ze wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowej, tj. z wystąpieniem przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., w sytuacji w której zawiadomienie z dnia 27.08.2015 r. nie zostało doręczone pełnomocnikowi podatnika, wobec czego nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec 2010 r., a w konsekwencji upłynął termin przedawnienia ww. zobowiązań podatkowych.

Strona podnosi też zarzut naruszenia przepisu art. 240 § 1 pkt 4 O.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez organ, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania, w sytuacji w której brak zawiadomienia pełnomocnika podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec 2010 r. wywołuje konsekwencje tożsame z pominięciem strony postępowania [tj. podatnika], a zatem uznać należy, iż strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

3.4. Przystępując do oceny powyższych zarzutów przypomnieć należy, że skarżący pismem z dnia 5.03.2020r. wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 29.08.2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do lipca 2010 r.

Uzasadniając wniosek wskazał, że stan faktyczny sprawy zakończonej ww. decyzją jest identyczny ze sprawą skarżącego dotyczącą roku 2009, gdzie prawomocnym wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 3.07.2019 r., sygn. I SA/Po 391/16 uchylił zaskarżoną decyzję nr [...] dotyczącą zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2009 oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Poznaniu z dnia 13 października 2014 r., o nr [...]. Powodem uchylenia decyzji był brak zawiadomienia pełnomocnika o wszczęciu postępowania karnego skarbowego.

3.5. Dyrektor IAS w Poznaniu badając wniosek strony uznał, że w sprawie wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 241 § 2 pkt 1 O.p. uniemożliwiające wznowienie postępowania, tj. wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie dłuższym niż miesiąc od powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji, co musiało skutkować odmową wznowienia postępowania z uwagi na uchybienie terminowi na zgłoszenie żądania wznowienia. Skoro zatem wznowienie postępowania okazało się niedopuszczalne z przyczyn formalnych, organ nie miał możliwości badania czy spełniona została przesłanka z art. 240 § 1 pkt 4 O.p., tj. czy strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Organ wskazał, że strona wiedzę o wydaniu przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu ostatecznej decyzji z dnia 29.08.2016 r., nr [...] uzyskała w dniu 2.09.2016 r., tj. w chwili jej doręczenia. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi podatnika – R. S. (na adres wskazany przez pełnomocnika) - umocowanemu pełnomocnictwem z dnia 9.07.2015 r. do złożenia w imieniu skarżącego odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 26.06.2015 r. dot. podatku od towarów i usług za rok 2010 – [...]. Pełnomocnictwo obejmowało postępowanie dwuinstancyjne - także przed Dyrektorem Izby Skarbowej w Poznaniu w przedmiotowej sprawie. Potwierdzeniem powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji ostatecznej był również fakt wniesienia przez stronę w dniu 23.09.2016 r. skargi na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Skarga została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31.05.2017r., sygn. akt I SA/Po 1528/16.

3.6. Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku w pełni podzielił powyższe stanowisko organu.

3.7. Podkreślić należy, że skarżący w skardze kasacyjnej nie zakwestionował powyższych ustaleń w zarzutach skargi kasacyjnej.

W podniesionych zarzutach kasacyjnych strona odwołuje się do okoliczności uchylenia decyzji dotyczącej zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2009 r. z powodu braku zawiadomienia pełnomocnika o wszczęciu postępowania karnoskarbowego.

Zdaniem skarżącego podobne uchybienie związane z niedoręczeniem pełnomocnikowi zawiadomienia o wszczęciu postępowania karnego skarbowego miało miejsce w postępowaniu zakończonym objętą wnioskiem o wznowienie decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 29.08.2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do lipca 2010 r., co wyczerpuje przesłankę wznowieniową z art. 240 § 1 pkt 4 O.p.

Skarżący zarzuca, że wobec wystąpienia ww. okoliczności brak wznowienia postępowania narusza przepis art. 240 § 1 pkt 4 O.p. i art. 70c w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

3.8. Jak już zasygnalizowano na wstępie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36). Ponadto zarzuty kasacyjne powinny zawierać uzasadnienie, a w przypadku zarzutów naruszenia przepisów procesowych także wskazanie jaki wpływ na wynik sprawy miało zarzucane uchybienie procesowe. Sąd nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne. Należy przy tym podkreślić, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - doradców podatkowych (art. 175 § 1 i § 3 P.p.s.a.), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 4 sierpnia 2010 r., I FSK 1353/09; 30 marca 2010 r., II FSK 1961/08; 29 stycznia 2010 r., I FSK 2048/08, CBOSA). W tym zakresie zmian nie wprowadziła uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1), w której stwierdzono, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (zob. wyrok NSA z dnia 12.02.2021 r., sygn. akt I FSK 1601/20).

3.9. Mając powyższe na uwadze zaznaczyć trzeba, że w przedmiotowej sprawie wydana została decyzja o odmowie wznowienia postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do lipca 2010 r.

Rozstrzygnięcie powyższe wydano na podstawie przepisu art. 241 § 2 pkt 1 O.p., zgodnie z którym wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji.

Podkreślić zatem należy, że zaskarżona decyzja ma charakter formalny i sprowadza się do stwierdzenia, że postępowanie wznowieniowe nie może zostać przeprowadzone z uwagi na złożenie wniosku o wznowienie po terminie określonym w art. 241 § 2 pkt 1 O.p.

W takiej sytuacji organ nie może dokonywać oceny czy w sprawie występują przesłanki z art. 240 § 1 O.p., gdyż taka ocena taka może nastąpić tylko w toku postępowania w sprawie wznowienia postępowania (art. 243 § 2 O.p.), które w niniejszej sprawie nie może zostać przeprowadzone z uwagi na złożenie wniosku o wznowienie po terminie.

Skarżący nie zakwestionował wskazanych przez organ okoliczności, z których wynika, że wystąpiła negatywna przesłanka wznowienia postępowania.

W skardze kasacyjnej w żaden sposób nie podważono okoliczności doręczenia ostatecznej decyzji będącej przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania oraz faktu powzięcia o niej wiadomości przez stronę w innym czasie niż termin doręczenia.

Z bezspornych ustaleń w tym zakresie wynika, że strona wiedzę o wydaniu przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu ostatecznej decyzji z dnia 29.08.2016 r., nr [...] uzyskała w dniu 2.09.2016 r., tj. w chwili jej doręczenia. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi podatnika – R. S.

Tym samym okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują, że wiedzę o decyzji objętej wnioskiem o wznowienie skarżący powziął w dniu 2.09.2016 r. (data doręczenia decyzji pełnomocnikowi strony). Pismem z dnia 5.03.2020 r. skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania. Zatem nie budzi wątpliwości, że wniosek został złożony po terminie jednego miesiąca od powzięcia przez skarżącego wiedzy o wydaniu decyzji, określonym w art. 241 § 2 pkt 1 O.p.

Powyższe niekwestionowane ustalenia oznaczają, że prawidłowo Sąd pierwszej instancji przyjął, że organ zasadnie wydał decyzję o odmowie wznowienia postępowania, zaś zarzuty skarżącego zmierzające do wykazania wystąpienia przesłanki wznowienia z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. nie mogą podlegać tu ocenie, gdyż wznowienie postępowania okazało się niedopuszczalne z przyczyn formalnych, a zatem nie było możliwości merytorycznego badania czy spełniona została przesłanka z art. 240 § 1 pkt 4 O.p., tj. czy strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Zarzuty zmierzające do wykazania wystąpienia przesłanki wznowienia z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. zostały powtórzone również w skardze kasacyjnej, w związku z czym pozostają one poza granicami kontroli legalności zaskarżonej decyzji wydanej na podstawie art. 241 § 2 pkt 1 O.p.

3.10. Z tych samych przyczyn bezzasadny okazał się także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego tj. art. 70c w zw. z art. art. 70 § 6 pkt 1 O.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez organ, a następnie przez Sąd pierwszej instancji, że zawiadomienie z dnia 27.08.2015 r. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec 2010 r. zostało prawidłowo doręczone podatnikowi, wobec czego bieg terminu przedawnienia powyższych zobowiązań został zawieszony w dniu 29.06.2015 r. w związku ze wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowej. W sprawie niniejszej przedmiotem rozważań organów podatkowych ani Sądu pierwszej instancji nie była kwestia przedawnienia zobowiązania podatkowego, gdyż jak już podkreślono powyżej, zaskarżone rozstrzygnięcie organów ma charakter formalny i sprowadza się do stwierdzenia, że postępowanie wznowieniowe nie może zostać przeprowadzone z uwagi na złożenie wniosku o wznowienie po terminie określonym w art. 241 § 2 pkt 1 O.p. Stąd brak było możliwości merytorycznego badania wniosku skarżącej dotyczącego przedawnienia zobowiązania podatkowego.

3.11. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego (360 zł) orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).

Wyjaśnić tu należy, że Sąd podziela stanowisko, że za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną przysługuje wynagrodzenie określone na zasadach wynikających z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (zob. wyrok NSA z dnia 9.11.2018 r., sygn. akt I FSK 2070/16).

Końcowo wskazać należy, że NSA nie orzekł w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika z urzędu ustanowionego dla skarżącego, gdyż wynagrodzenie to przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.