Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 892/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Stwierdzono, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 4
journal: Dz.U. 2008 nr 116 poz 730
law: Ustawa z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i Wspólnicy Spółka komandytowa w K. na informację Ministra Gospodarki zawartą w piśmie z dnia ... lipca 2012 r., nr ... w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia Ministrowi Gospodarki, 2. zasądza od Ministra Gospodarki na rzecz A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i Wspólnicy Spółka komandytowa w K. kwotę ... zł (...) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

"A. sp. z o.o. i Wspólnicy" spółka komandytowa z siedzibą w K. złożyła wniosek o przyznanie premii technologicznej z Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (PO IG), lata 2007-2013, Działanie 4.3."Kredyt Technologiczny".

Pismem z dnia ... marca 2012 r. poinformowano wnioskodawcę o odmowie przyznania premii technologicznej ze względu na niezgodność wniosku z art. 3 ust. 4 i art. 5 pkt 3 pkt 2 lit. b i c ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 116, poz. 730 ze zm.) Stwierdzono, iż według przedstawionego projektu główne procesy technologiczne będą przebiegały w nabytych urządzeniach. Wnioskodawca zamierza jedynie zakupić gotowe urządzenia i stosować je zgodnie z przeznaczeniem. Technologia będąca przedmiotem projektu została już zastosowana przez producenta urządzeń, firmę A.S.A. Dalej wskazano, iż przedstawiona przez wnioskodawcę opinia nie uzasadnia w sposób właściwy konieczności nabycia środków trwałych oraz nie precyzuje zakresu niezbędnych nakładów inwestycyjnych. Ponadto projekt jest funkcjonalnie i ekonomicznie powiązany z projektem utylizacji biomasy, którego dotyczy drugi złożony przez Spółkę wniosek nr ... (opiera się na tej samej technologii i urządzeniach firmy A.S.A.), przy czym opinia nie zawiera "delimitacji" obu projektów. Powyższe skutkowało stwierdzeniem, że projekt nie spełnia kryteriów merytorycznych ujętych w Załączniku nr 1 do Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach PO IG, tj: - Projekt zgodny z celami i zakresem działania 4.3. PO IG oraz ustawą o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej.

Wnioskodawca uzyskał opinię wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat.

W zgłoszonym proteście wnioskodawca argumentował, iż technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji finansowanej kredytem technologicznym, została stworzona w ramach projektu racjonalizatorskiego będącego projektem wynalazczym, ma więc postać własności przemysłowej w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo własności przemysłowej, a przyjęte przez wnioskodawcę rozwiązania w projekcie racjonalizatorskim zostały przez niego zgłoszone do ochrony patentowej (np. P 395815). Podkreślono, że technologia A. S.A. pod nazwą "..." nie ma bezpośredniego związku z nową technologią spółki A. występującą pod nazwą "Sposób i instalacja do ciągłego wytwarzania energii elektrycznej i cieplnej poprzez utylizację odpadów organicznych i/lub biomasy", a także nie daje najważniejszego elementu, tj. uzysku energii elektrycznej lub energii cieplnej na skalę przemysłową. Zdaniem spółki, to właśnie różnicuje obie technologie i wyraźnie wskazuje na innowacyjność technologii spółki A.. Wnioskująca spółka powołała się na zawarte w opinii Rzecznika Patentowego informacje dotyczące nazwy technologii planowanej do wdrożenia, opisu technologii oraz jej źródła, właściwości, sposobu wdrożenia wraz z wykazem i uzasadnieniem wykorzystywania środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych, usług badawczo-rozwojowych oraz opisów towarów, procesów lub usług mających być wynikiem inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym. Podniesiono, że jedyną rzeczą łączącą oba projekty jest tożsamość wnioskodawcy oraz miejsce ich realizacji.

Pismem z dnia ... lipca 2012 r. Departament Funduszy Europejskich Ministerstwa Gospodarki poinformował Spółkę, że protest uznany został za niezasadny. Motywując to rozstrzygnięcie wskazano, że objęta wnioskiem technologia została już wdrożona w urządzeniach, które wnioskodawca planuje kupić. Argumentowano, że zgodnie z opinią Naczelnej Organizacji Technicznej "Zastosowanie innowacyjnej linii technologicznej umożliwi przetwarzanie odpadów niebezpiecznych w substancje o silnie zredukowanym wpływie na środowisko, bądź całkowicie dla niego obojętnym". Z informacji ze strony internetowej producenta planowanych do nabycia urządzeń wynika natomiast, że służą one do unieszkodliwiania odpadów i produkcji energii, czyli obejmują zakres projektu, określony w dokumentacji aplikacyjnej spółki A..

Dalej wskazano, że urządzenia, które zamierzał kupić wnioskodawca są "źródłem energii odzyskiwanej z utylizowanego materiału.

W ocenie instytucji, urządzenia te posiadają cechy (wytwarzanie energii), które miałyby stanowić o innowacyjności technologii zastosowanej przez wnioskodawcę, co w świetle art. 43 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej stanowi przesłankę odmowy udzielenia kredytu.

Wnioskodawcę poinformowano również, że skrótowy i ogólny opis cech urządzeń niezbędnych do realizacji projektu nie pozwala na weryfikację zasadności zastosowania wymienionych środków trwałych w projekcie w zakresie art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b i d ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, spółka wniosła o uchylenie negatywnego rozstrzygnięcia i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez instytucję zarządzającą.

Strona skarżąca podniosła, że ratio legis art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, było ograniczenie finansowania gotowych maszyn i urządzeń, których zakup sam w sobie nie wdraża nowej technologii. W zgłoszonym projekcie istnieje potrzebna zakupu urządzenia, które będzie elementem konkretnego procesu technologicznego. Celem tego procesu jest wytworzenie energii. Celem objętych ochroną patentową rozwiązań spółki A. jest natomiast unieszkodliwienie/utylizacja odpadów wybiorczych, zwłaszcza azbestu. Efektem ubocznym przy spalaniu jest powstawanie ciepłej pary, która ma być wykorzystana w kolejnym procesie utylizowania odpadów. Pomysł Spółki A. polega na uzyskaniu energii cieplnej na skalę przemysłową.

Rozwiązanie patentowe A.S.A nie jest zatem tożsame z rozwiązaniem A. ... sp. z o.o. i Wspólnicy.

Według stanowiska skarżącej we wniosku wyraźnie uwidoczniona została zasadność zastosowania wskazanych środków trwałych, poprzez wyczerpujące przedstawienie konstrukcji linii technologicznej potrzebnej do wdrożenia technologii. Podniesiono też, że efektem wdrożenia tej technologii będzie możliwość zaoferowania na rynku nowych produktów i usług, a zwłaszcza zwiększenie zdolności utylizacji odpadów biomasowych i innych odpadów organicznych, co wskazuje na spełnienie przesłanek zawartych w art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b powołanej ustawy.

Skarżąca argumentowała, że brak jest na rynku gotowego do wdrożenia systemu umożliwiającego przeprowadzenie automatycznego procesu termicznego przetwarzania biomasy i innych odpadów organicznych różnego rodzaju metodą pirolizy przy wykorzystaniu mikrofalowego reaktora pizolitycznego, spalinowego silnika gazowego, sprzężonego z generatorem prądu oraz systemem oczyszczania gazów podprocesowych wyposażonych w układ dopalania MOS.

W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o pozostawienie jej bez rozpatrzenia, względnie o jej oddalenie.

Rozpoznają sprawę po raz pierwszy tut. sąd wyrokiem z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1963/12 skargę oddalił.

Sąd pierwszej instancji przypomniał, iż sprawa została zainicjowana wnioskiem skarżącej Spółki o dofinansowanie w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-2013. Działanie 4.3 "Kredyt technologiczny" projekt pt. Termiczne przetwarzanie odpadów niebezpiecznych. Przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie Ministra Gospodarki (Instytucji Pośredniczącej) z dnia ... lipca 2010 r. stwierdzające, że protest Spółki wobec oceny merytorycznej wniosku został uznany za niezasadny. Organ stwierdził w nim, że z dokumentacji aplikacyjnej przedstawionej przez Spółkę wynika, że wdrożenie technologii opiera się na urządzeniach nabywanych od A. S.A., zatem technologia została już wdrożona w urządzeniach, które mają być zakupione. Powyższy wniosek Sąd pierwszej instancji uznał za zasadny, zauważył przy tym, że planowane do nabycia urządzenia służą do unieszkodliwiania odpadów i produkcji energii. A to jest właśnie przedmiotowy zakres projektu przedstawionego przez Skarżącą do wniosku o dofinansowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodził się również ze stwierdzeniem Instytucji Pośredniczącej, że skrótowy i ogólny opis urządzeń niezbędnych do realizacji projektu nie pozwala na późniejszą weryfikację zasadności zastosowania wymienionych w projekcie środków trwałych (art. 5 ust. 3 pkt 2 ustawy).

Według WSA, ocena wniosku o dofinansowanie została dokonana prawidłowo, zgodnie z Regulaminem przeprowadzania konkursu, który Spółka przystępując do konkursu zaakceptowała.

Sąd pierwszej instancji przyznał rację organowi, że fakt dokonania zgłoszenia patentowego nie przesądza, że środki trwałe finansowane z kredytu technologicznego nie posiadają wdrożonej już nowej technologii będącej przedmiotem inwestycji technologicznej. Zaznaczył, że opracowanie projektu racjonalizatorskiego nie jest tożsame z opracowaniem nowej technologii. Fakt, iż zdaniem wnioskującej spółki, technologia została opracowana w ramach projektu racjonalizatorskiego, nie wyklucza zasadności oceny IP i IW, że przedmiotem inwestycji są środki trwałe, w których została już wdrożona technologia będąca przedmiotem inwestycji w ramach kredytu technologicznego. Rację ma także organ zwracając uwagę, że IW lub IP nie jest związana treścią złożonej wraz z wnioskiem opinii sporządzonej przez podmiot do tego uprawniony.

W następstwie rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku sądu I instancji NSA orzeczeniem z dnia 11 stycznia 2013 r. sygn. akt II GSK 2033/12 uchylił tenże wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

W motywach własnego rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w zakresie odnoszącym się do jego warstwy prawnej zostało sporządzone w sposób wadliwy. Wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie powinno mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie przez sąd wyższej instancji, czy sąd orzekający nie popełnił z swoim rozumowaniu błędów.

NSA przypomniał, że w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka sformułowała zarzut naruszenia przez orzekający w sprawie organ art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz.U. Nr 116, poz. 730 ze zm.) poprzez przyjęcie, że technologia będąca przedmiotem projektu zgłoszonego do dofinansowania została już zastosowana przez producenta urządzeń A. SA. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, że Sąd pierwszej instancji stanowisko organu uznał za zasadne. Ocena Sądu w tym zakresie nie została umotywowana a powołanie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na ustalenia organu i zaakceptowanie wyciągniętych na tej podstawie wniosków bez określenia z jakich powodów okazały się one – w ocenie tego Sądu – zgodne z prawem, czyni niemożliwym przeprowadzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej.

NSA wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 4ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej kredyt technologiczny nie może być udzielany na zakup, leasing lub wynajem środka trwałego, w którym została wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej finansowanej za pomocą kredytu technologicznego. Uwzględniając ten przepis ocenić zatem trzeba, czy organ prawidłowo przyjął, iż technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej została wdrożona w urządzeniach A. S.A. wskazanych przez wnioskodawcę jako środki trwałe, które mają być finansowane z kredytu technologicznego. Zdaniem NSA wysoki poziom technologiczny projektu zgłoszonego do dofinansowania wymuszać może korzystanie z wyprodukowanych przez inne podmioty urządzeń. Określone w ustawie zasady wspierania działalności innowacyjnej nie wiążą udzielania kredytu technologicznego i premii technologicznej z warunkiem, aby wnioskodawca sam wymyślił i wytworzył wszystkie elementy składające się na całość, jaką stanowi inwestycja. Warunku takiego nie przewiduje również w swych założeniach PO IG na lata 2007-2013 działanie 4.3."kredyt technologiczny". Powołana regulacja – co do zasady – nie wyklucza ponadto wsparcia dla inwestycji technologicznej, wymagającej zastosowania środków trwałych, w których została wdrożona jakakolwiek nowa technologia. Wykorzystanie takich urządzeń w procesie technologicznym nie wyłącza bowiem a priori, możliwości uzyskania nowej technologii. Art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej nie pozwala jedynie na finansowanie kredytem technologicznym tych środków trwałych, w których została wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej finansowanej za pomocą kredytu technologicznego. Odmowa dofinansowania realizacji inwestycji na tej podstawie wymaga porównania technologii objętej całą inwestycją, z technologią wdrożoną w konkretnym środku trwałym. NSA przypomniał , iż to wnioskodawca ubiegający się o dofinansowanie inwestycji w ramach Programu Operacyjnego ma obowiązek wykazać zaistnienie okoliczności uzasadniających przyznanie żądanego wsparcia, ale również organ zobligowany jest do dokonania oceny wniosków z poszanowaniem określonych zasad, w tym przewidzianej w art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz przejrzystości reguł stosowanych. Zgodnie ze znajdującym zastosowanie w rozpatrywanej sprawie Regulaminem przeprowadzenia Konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka Priorytet 4. Inwestycje w innowacyjne przedsiębiorstwa Działanie 4.3. "Kredyt technologiczny" dokonujący oceny merytorycznej organ zwrócić się może do wnioskodawcy o dodatkowe informacje i wyjaśnienia treści wniosku. Organ ten dysponuje zatem odpowiednimi środkami, by uzyskać o danym projekcie wiedzę niezbędną do oceny wniosku zgodnie z powołanymi wyżej wymaganiami.

NSA wskazał, że w sprawie będącej przedmiotem rozpatrzenia Spółka przedstawiła planowaną inwestycję we wniosku, złożyła wymaganą opinię o nowej technologii sporządzoną przez Naczelną Organizację Techniczną, a – w ramach protestu – wyszczególniła te elementy, które jej zdaniem różnicują technologię objętej wnioskiem inwestycji od technologii wdrożonej w zakwestionowanych środkach trwałych tj. przetwarzanie "szerszej gamy" odpadów niebezpiecznych i uzyskiwanie energii cieplnej "na skalę przemysłową". Strona powołała się przy tym na przedstawioną dokumentację, w tym opinię rzecznika patentowego wskazującą na brak bezpośredniego związku technologii i instalacji do ciągłej utylizacji odpadów organicznych innych , niż biomasa oraz niektórych odpadów chemicznych, zgłoszonej przez Spółkę A. do ochrony w Urzędzie patentowym RP w dniu ... sierpnia 2012 r. pod nr ... z rozwiązaniami A. S.A., zastosowanymi w urządzeniach wykorzystanych w opiniowanej instalacji.

Zdaniem NSA zbadać należało zatem, w jaki sposób do okoliczności tych ustosunkował się organ w ramach przeprowadzonej wykładni art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. W tym zakresie wskazanie w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji w ślad za organem, że planowane do nabycia urządzenia służą do unieszkodliwiania odpadów i produkcji energii, co odpowiada zakresowi projektu przedstawionego przez skarżącą do wniosku o dofinansowanie i wskazuje na niezgodność z art. 3 ust. 4 nie jest – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – wystarczające. Zatem organ dokonując oceny wniosku z punktu widzenia art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej zobligowany był wziąć pod uwagę i rzeczowo ustosunkować się do argumentacji spółki wnioskującej, z uwzględnieniem stanowiska zawartego w opinii NOT, jak też w przedłożonej przez Spółkę opinii rzecznika patentowego.

W ocenie NSA wskazane wyżej kwestie pominięte zostały w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji, co powoduje, że nie czyni ono zadość warunkom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a, ani też nie realizuje celów i funkcji przypisanych uzasadnieniu, jako integralnemu elementowi rozstrzygnięcia sądowego

Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. nr 153, poz. 1270 ze zm;, dalej ppsa) sąd któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Rozpoznając sprawę niniejszą wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest zatem wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2013 r. sygn.akt II GSK 2033 /12 wydanym w następstwie rozpoznania skargi kasacyjnej spółki A. w K..

Badając zaskarżone rozstrzygnięcie we wskazanym wyżej zakresie uznać trzeba, iż skarga co do zasady zasługuje na uwzględnienie.

Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie pozostaje ocena zarzutu skarżącej naruszenia przez orzekający w sprawie organ art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz.U. nr 116, poz. 730 ze zm.) Otóż zdaniem skarżącej organ błędnie przyjął, że technologia będąca przedmiotem projektu zgłoszonego do dofinansowania została już zastosowana przez producenta urządzeń A. S.A.

Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że ocena sądu I instancji wyrażona w tym zakresie nie została należycie umotywowana albowiem tenże sąd ograniczył się w zasadzie do akceptacji stanowiska organu nie przedstawiając w tej materii własnych motywów.

W tym miejscu nie od rzeczy będzie przypomnienie treści w/w przepisu (art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 30 maja 2008 r.). Otóż zgodnie z nim kredyt technologiczny nie może być udzielony na zakup, leasing, lub wynajem środka trwałego, w którym została wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej finansowanej za pomocą kredytu technologicznego. W związku z jego treścią NSA jest zdania, że w przedmiotowej sprawie ocenić należy czy organ prawidłowo przyjął, iż technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej została wdrożona w urządzeniach A. S.A. wskazanych przez wnioskodawcę jako środki trwałe, które mają być finansowane z kredytu technologicznego.

Mało tego uważa, iż wysoki poziom technologiczny projektu zgłoszonego do dofinansowania wymuszać może korzystanie z wyprodukowanych przez inne podmioty urządzeń, co jest o tyle istotne, że określone w w/w. ustawie zasady wspierania działalności innowacyjnej nie wiążą udzielania kredytu technologicznego i premii technologicznej z warunkiem aby wnioskodawca sam wymyślił i wytworzył wszystkie elementy składające się na całość jaką stanowi inwestycja.

NSA przypomniał również, że to wnioskodawca ubiegający się o dofinansowanie inwestycji ma obowiązek wykazać istnienie okoliczności uzasadniających przyznanie wsparcia. Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie tylko przedstawiła planowaną inwestycję we wniosku, ale i złożyła stosowną opinię o nowej technologii sporządzoną przez Naczelną Organizację Techniczną. W toku trwającego postępowania wskazała również na te elementy, które jej zdaniem różnicują technologię objętej wnioskiem inwestycji od technologii wdrożonej w zakwestionowanych środkach trwałych. Powołała się również na opinię rzecznika patentowego. Dowody przedstawione przez stronę, które jej zdaniem przemawiały za uznaniem zasadności złożonego wniosku o dofinansowanie nie zostały jednak poddane należytej analizie i ocenie przez organ. Zwraca na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie wskazując, że organ dokonując oceny wniosku z punktu widzenia art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej zobowiązany był wziąć pod uwagę i rzeczowo ustosunkować się do całej argumentacji spółki w tym także tej która odnosiła się do stanowiska zawartego w opinii NOT jak i w przedłożonej przez spółkę opinii rzecznika patentowego.

Powyższe oznacza, iż w pierwszej kolejności to organ a nie sąd winien ocenić całą argumentację strony która jej zdaniem uzasadniała przyznanie dofinansowania. Dopiero ocena organu oraz wnioski z niej wynikające mogą być przedmiotem a zarazem podstawą wyrażenia opinii sądu.

Sąd nie może bowiem zastępować organu i czynić zamiast niego ustaleń oraz formułować na ich podstawie ocen prawnych.

W tym miejscu podkreślenia wymaga również i to, że sąd ocenia kwestionowane skargą rozstrzygnięcie oraz jego uzasadnienie, nie zaś argumentację przedstawioną przez organ w jego pismach przedłożonych chronologicznie później (np. w odpowiedzi na skargę). Pisma te nie są bowiem częścią wskazanych rozstrzygnięć. Poza tym chociażby z racji ram czasowych, w których zostały przedstawione nie mogą być podstawą zarzutów skargi.

Z powyższych względów na podstawie art. 30 c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. nr 84/2009 poz. 7-12- tekst jedn.) sąd skargę uwzględnił i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia Ministrowi Gospodarki uznając, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo.