Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 870/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Olesińska po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Sp. z o.o. z siedzibą w S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r. postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji -


UZASADNIENIE

M. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (zwana dalej: "Skarżącą") wniosła w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2013 r.

Skarżąca we wskazanej skardze zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku Skarżąca wskazała, że znajduje się w ciężkiej sytuacji finansowej, spowodowanej w głównej mierze trzema postępowaniami kontrolnymi prowadzonym przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do grudnia 2013 roku. Wskazała, iż postępowania kontrolne zostały wszczęte z uwagi na nieświadome przez nas uczestniczenie w tzw. karuzeli podatkowej. Wyjaśniła, iż była pośrednikiem w sprzedaży towarów które stawały się przedmiotem ponownej sprzedaży, stając się nieświadomym uczestnikiem transakcji handlowych, wplątanym w proceder oszustwa.

Skarżący wskazała, iż organy skarbowe dokonały zabezpieczenia kwoty 450.000 zł na poczet zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji określających

zobowiązanie podatkowe do wpłaty w wysokości w kwocie 392.000 zł (okres kwiecień-czerwiec 2013 r.) oraz za okres październik-grudzień 2013 r., w wysokości 725.000 zł. Dokonanie zabezpieczenie spowodowało brak płynności finansowej. Spółka ma trudności z regulowaniem zobowiązań istniejących w stosunku do swoich kontrahentów, a także finansowaniem budowy urządzeń zamówionych przez klientów, co w konsekwencji może doprowadzić do zerwania kontraktów handlowych, z których uzyskanie zysków jest przewidziane na koniec roku 2017 r.

Ponadto zaznaczyła, iż sytuacja, w której będzie zmuszona do jednorazowej zapłaty całej kwoty zobowiązania podatkowego wynikającego ze zaskarżonej spowoduje niemożność realizacji zawartych kontraktów, stracenie źródeł dochodu, brak środków finansowych o w konsekwencji jej upadłość.

Podkreśliła, iż jest uczciwym podatnikiem, od lat regulującym na bieżąco wszystkie swoje zobowiązania publicznoprawne. Została natomiast "wplątana" przez swojego kontrahenta w nieuczciwy proceder, przez który ma kłopoty i zaczęto ją traktować jak oszusta podatkowego, mimo braku świadomości uczestniczenia w procederze wyłudzania podatku VAT przez inny podmiot.

W związku z brakiem możliwości zapłaty całej kwoty zobowiązania podatkowego wynikającego ze zaskarżonej Skarżąca w dniu 26 stycznia 2017 r. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z wnioskiem o rozłożenie na raty zaległości podatkowej za okres od kwietnia do grudnia 2013 r. w oparciu o art. 67b §1 pkt 2 w związku z art. 67a §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Powyższy wniosek nie został dotychczas rozpoznany.

Do wniosku Skarżąca przedłożyła bilans oraz rachunek zysków i strat za lata 2014 i 2015 oraz wstępny bilans oraz rachunek zysków i strat za rok 2016, oświadczenia potwierdzające odbiór towarów, zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym, zaświadczenia o pomocy de minimis.

Zaznaczyła, iż ewentualne oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji spowoduje konieczność zaciągnięcia kolejnych zobowiązań w celu wykonania zaskarżonej decyzji oraz pozbawi ją możliwości terminowego wykonania istniejących zobowiązań. Efektem czego to będzie niemożliwość efektywnego zarządzania przedsiębiorstwem oraz upadłość.

Argumentował również, że proces odbudowy upadłego przedsiębiorstwa jest natomiast procesem trudnym do odwrócenia, często wręcz niemożliwym. W jej ocenie nie powinna ponosić odpowiedzialności podatkowej za nieświadome uczestniczenie w procederze do którego został wciągnięty przez nieuczciwych podatników, w sytuacji gdy dokonywane transakcje zakupów i sprzedaży towarów w ramach WDT miały rzeczywisty charakter.

Końcowo wskazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji na obecnym etapie, ze względu na trudną sytuację finansową w jakiej znajduje się może doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków w postaci, braku płynności finansowej a w konsekwencji spowodowania upadłości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Powyższe oznacza, że o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia bowiem, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącą we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim wysokość zobowiązania podatkowego, do którego odnosi się zaskarżona decyzja oraz wskazywane przez Skarżącą zagrożenie utraty płynności finansowej, które wpłynie na możliwość dalszego prowadzenia jej działalności gospodarczej, a w konsekwencji może prowadzić do upadłości i likwidacji Skarżącej. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd podzielił pogląd Skarżącej, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i wyrządzić jej poważną szkodę.

Nawiązując do argumentacji strony skarżącej zawartej we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.