Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 144/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3, art. 58 par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Antoni Hanusz po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 1084/21 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi T. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 5 marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji określającej przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. i 2015 r. oraz zabezpieczenie jej na majątku podatnika postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

1. Postanowieniem z 31 sierpnia 2021 r., III SA/Wa 1084/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi T.B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 5 marca 2021 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji określającej przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. i 2015 r. oraz zabezpieczenie jej na majątku podatnika, odrzucił skargę.

Z akt sprawy wynika, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III z 11 maja 2021 r., wezwaniem z 25 maja 2021 r. skierowanym na adres pełnomocnika skarżącego, wezwano go do uzupełnienia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego pisma, braku formalnego skargi poprzez złożenie oryginału lub potwierdzonego za zgodność z oryginałem odpisu pełnomocnictwa procesowego, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka powyższa została doręczona w dniu 11 czerwca 2021 r. pełnomocnikowi skarżącego, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. [...]). Pełnomocnik skarżącego osobiście podpisała potwierdzenie odbioru w tym dniu trzech dokumentów sądowych: odpisu odpowiedzi na skargę, wezwania do sprecyzowania wniosku o zastosowaniu ochrony tymczasowej, a także wezwania do przedłożenia pełnomocnictwa. Termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął z 18 czerwca 2021 r. Braki formalne skargi nie zostały uzupełnione. Sąd postanowieniem z 31 sierpnia 2021 r., w oparciu o art. 58 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), odrzucił skargę.

2. Skarżący, działając poprzez pełnomocnika, wniósł zażalenie na to postanowienie, zarzucając:

1. naruszenie przepisu art. 58 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi skarżącego na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 5 marca 2021 r, z powodu nieuzupełnienia w zakreślonym ustawowo terminie braku formalnego skargi w postaci złożenia pełnomocnictwa, w sytuacji gdy wezwaniem, które pełnomocnik odebrał 11 czerwca 2021 roku, WSA w Warszawie wzywał jednie do uzupełnienia braku w postaci wyraźnego wskazania (data i nr aktu) aktu, co do którego został złożony wniosek o wstrzymanie wykonania, a nie do złożenia pełnomocnictwa. Gdyby WSA zweryfikował jaka była zawartość przesyłki przed jej nadaniem nie mógłby wydać postanowienia o nieuzupełnieniu braku formalnego w ustawowym terminie w postaci nie nadesłania pełnomocnictwa a tym samym odrzucić skargi; co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

3. Zażalenie podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże możliwość przywrócenia terminu została ustanowiona w art. 86 § 1 p.p.s.a. i następuje na wniosek strony, jeżeli nie dokonanie czynności w terminie nastąpiło bez jej winy. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).

Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest ona możliwa, gdy strona dopuściła się choć lekkiego niedbalstwa. Może mieć miejsce zatem tylko wtedy, gdy nastąpiła wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (zob. w tej materii postanowienie NSA z 8 lipca 2008 r., II OZ 712/08).

Do okoliczności faktycznych, uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu, zalicza się stany nadzwyczajne takie jak problemy komunikacyjne, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na dokonanie czynności przy pomocy innej osoby, powódź, pożar. Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie winy należy rozumieć w sposób obiektywny - wymagając od strony staranności.

W niniejszej sprawie twierdzenia pełnomocnika skarżącej o braku wezwania do usunięcia braku formalnego skargi, nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu. W aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru (k. [...]), z którego wynika co znajdowało się w przesyłce adresowanej do pełnomocnika skarżącego, w tym "wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi". W orzecznictwie wskazuje się, że przepisy nie zabraniają doręczania jednej stronie w ramach jednej korespondencji (kopercie) kilku pism. Istotnym jest jedynie, aby z doręczanej korespondencji wynikało, że zawiera ona klika odrębnych pism. Dla prawidłowości doręczenia wymaga się, aby okoliczność przesłania w jednej przesyłce kilku pism wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru (zob. wyroki NSA: z 1 października 2015 r., I FSK 613/14; z 29 maja 2018 r., II FSK 1380/16). Podstawowym warunkiem prawidłowości doręczenia pisma przez pocztę istotne jest wysłanie pisma listem poleconym za potwierdzeniem odbioru. W formularzu potwierdzenia odbioru winna zostać wskazana data przesyłki, sygnatura akt sprawy oraz rodzaj przesyłki. Przesyłka taka może zawierać w sobie kilka pism sądowych, z tym tylko zastrzeżeniem, że fakt ten powinien zostać odnotowany na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki". Wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru, stanowi dokument, który korzysta z domniemania zgodności z prawdą. W interesie odbierającego przesyłkę jest sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia stronie przesyłki. Przyjęcie dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości, przeczyłoby sensowi potwierdzenia odbioru przesyłki. W każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby podnosić, że nie otrzymał żadnego dokumentu lub tylko niektóre z nich, innymi słowy, że odebrał kopertę pustą albo niepełną (zob. postanowienie NSA z 5 grudnia 2012 r., II FSK 2871/12). W tej sprawie skarżący nie obalił domniemania wynikającego z dokumentu, jakim jest potwierdzenie odbioru.

Z tych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.