Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 463/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Alicja Palus, Sędziowie Sędzia WSA - Olga Białek, Sędzia WSA - Anna Siedlecka (spr.), , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. na decyzję Wojewody D. z dnia 9 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

U Z S A D N I E N I E

Pismem z dnia 3 listopada 2014 r. J. P. wniósł o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi, z wyłączeniem przyłączy, przewidzianej do realizacji przy ul. M./Z. we W. (dz. nr 80/2, 73/11 i 73/5 [...], obręb [...])

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. P. pozwolenia na budowę dla w/w inwestycji.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. sp. z o.o., wskazując w nim, że budynek objęty decyzją będzie przesłaniał jej budynek, projektowany na działkach nr 73/9, 73/3, 79/1, 78/1 [...], obręb [...], wobec tego inwestor budynku przesłaniającego powinien uzyskać odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych.

Podczas postępowania organ odwoławczy uzyskał informację o wydaniu przez Prezydenta W. na rzecz A. sp. z o.o. decyzji z dnia [...] r. r. Nr [...] o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalno-biurowo-usługowego z parkingiem podziemnym przy ul. Z. we W. (na działkach nr 73/3, 73/9, 78/1, 79/1, część dz. nr 61/2, 73/8 i 78/2 AM 24, obręb [...]).

Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że aspektem, którego nie mógł pominąć był fakt zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla budynku planowanego do realizacji przez A. sp. z o.o., który to budynek oddziałuje i podlega oddziaływaniu budynku objętego zaskarżoną decyzją. Powołując się na przepisy art. 4 i art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, wskazał, że poszanowanie interesów osób władających nieruchomościami znajdującymi się w sąsiedztwie inwestycji, gwarantowane jest - między innymi - przestrzeganiem norm wynikających z przepisów techniczno-budowlanych.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję wniósł J. P., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, przeprowadzenia szeregu dowodów z zawnioskowanych dokumentów, na okoliczności powołane w treści skargi, zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

1. art. 138 § 2 k.p.a. i art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że na skutek wydania decyzji organu I instancji doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich, tj. właściciela działek nr 73/3, 73/9, 78/1, 79/1, części dz. nr 61/2, 73/8 i 78/2, mimo że w dacie wydania decyzji Wojewody D. działki te były niezabudowane, a okoliczność ewentualnego zabudowania tych działek była i pozostaje zdarzeniem przyszłym i niepewnym,

2. art. 138 § 2, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 140 k.p.a., oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji kasacyjnej, pomimo tego, że kwestie oddziaływania inwestycji skarżącego na nieruchomości znajdujące się w obszarze oddziaływania obiektu zostały należycie przeanalizowane przez organ I instancji, co uzasadniało wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta,

3. art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu decyzji wyjaśnienia, na podstawie jakich dowodów organ II instancji ustalił, że nie przeanalizowano oddziaływania obiektu na nieruchomości znajdujące się w obszarze jej oddziaływania, brak wyjaśnienia z jakich powodów organ odwoławczy nie uwzględnił innych dowodów znajdujących się w aktach oraz brak powołania przepisów prawnych, które zostały naruszone na skutek wydania decyzji przez organ I instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem doszło do naruszenia prawa o jakim mowa w art. 145 § 1 ust. 1 lit. c u.p.s.a., dającego podstawę do jej uchylenia. Jednakże argumentacja zawarta w skardze nie została przez Sąd w całości podzielona.

Kwestią pierwszoplanową, która podlegała kontroli sądowej, było zbadanie zasadności zastosowania przez organ drugiej instancji przepisu art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z treścią którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zawarte w zaskarżonej decyzji motywy - w ocenie Sądu – nie czynią jednak zadość treści art. 138 § 2 k.p.a.. W niniejszej sprawie organ odwoławczy ani nie wskazał żadnych przepisów postępowania, których naruszenia miałby się dopuścić organ I instancji przy wydawaniu decyzji, ani nie wykazał, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. To zaś prowadzi do wniosku, że został naruszony art. 138 § 2 zd. 1 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W przypadku zatem zastosowania przepisu art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy powinien zatem w sposób jednoznaczny wskazać nie tylko wadliwości postępowania przed organem I instancji, ale i powody, dla których nie jest możliwe w danej sprawie zastosowanie art. 136 k.p.a.. W niniejszej sprawie Wojewoda nie wskazał na powody, dla których nie jest możliwe zastosowanie art. 136 k.p.a..

Uwzględniając powyższe przepisy i okoliczności sprawy, przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Sąd zalecił aby organ odwoławczy wskazał – jeśli podejmie decyzję kasacyjną – do jakiego naruszenia przepisów postępowania doszło przy wydawaniu przez organ I instancji decyzji, czy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, z jakich powodów nie było możliwe zastosowanie art. 136 k.p.a. oraz jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jeżeli natomiast stwierdzi, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania jak i że przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie wzajemnego oddziaływania na siebie budynku planowanego w niniejszej sprawie i budynku A. sp. z o.o. mieści się w jego kompetencji (art. 136 k.p.a.), winny będzie wydać decyzję co do istoty sprawy.

Odnosząc się zaś do samej kwestii zasadności analizowania wzajemnego oddziaływania budynków planowanych przez skarżącego i A. sp. z o.o., Sąd podzielił stanowisko organu II instancji, że nie można pominąć faktu zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla budynku planowanego do realizacji przez A. sp. z o.o. i ewentualnego ich wzajemnego oddziaływania w przyszłości. Słusznie organ wskazał, powołując się na przepisy art. 4 i art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, że poszanowanie interesów osób władających nieruchomościami znajdującymi się w sąsiedztwie inwestycji, gwarantowane jest - między innymi - przestrzeganiem norm wynikających z przepisów techniczno-budowlanych. W przepisach tych określono zasady wzajemnego usytuowania budynków w aspekcie zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego, zapewnienia minimalnego czasu nasłonecznienia oraz nieprzesłaniania okien pomieszczeń, przeznaczonych na pobyt ludzi. Jednakże organ II instancji nie powołał się na żadne okoliczności, które nie pozwalają mu na samodzielne przeprowadzenie tej analizy i zajęcie własnego stanowiska w sytuacji, gdy orzecznictwo sądowoadministracyjne jest w tym względzie niejednolite.

Ponadto Sąd stwierdził, że chociaż podziela pogląd prezentowany w wyrokach powołanych w skardze co do zasady, że organ administracyjny w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę badając zgodność projektowanej inwestycji z § 13 powołanego rozporządzenia nie ma obowiązku odnoszenia się do przyszłych budynków, których usytuowanie na sąsiednich działkach nie jest jeszcze znane, jednakże w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją wyjątkową, bowiem od pewnego momentu prowadzono jednocześnie dwa postępowania w sprawie udzielenie pozwolenia na budowę. W związku z tym w tej konkretnej sprawie organy winne są rozważyć usytuowanie jak i parametry obu planowanych inwestycji. Przeciwne stanowisko doprowadziłoby do uprzywilejowania jednej ze stron, co godziłoby w konstytucyjną zasadę równości oraz jej szczególną postać dotyczącą równej dla wszystkich ochrony prawa własności. Brak uwzględnienia planowanej na sąsiedniej działce inwestycji doprowadzić by mogło do uprzywilejowanego traktowania właściciela, który jako pierwszy podejmując inwestycję uzyska premię w postaci możliwości szerszego wykorzystania swego prawa własności.

Za szerszym niż wskazywałaby na to wykładnia gramatyczna stosowaniem § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przemawia też to, że jest to przepis wykonawczy do ustawy, co nakazuje wykładać go przez pryzmat przepisów tej ustawy. Prawo budowlane nie różnicuje zaś zakresu ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, gdy mówi o konieczności ich uwzględnienia podczas procesu inwestycyjnego, z uwagi na pierwszeństwo (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego).

Słusznym jest też pogląd, że ochrona interesów w procesie inwestycyjnym (prawo zabudowy) nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Sąd zgadza się również z twierdzeniem, że w celu niejako "rezerwacji" możliwości realizacji dla siebie przyszłej inwestycji w najbardziej odpowiednim miejscu na nieruchomości, niedopuszczalne jest blokowanie zamierzenia inwestycyjnego właściciela działki sąsiedniej, w sytuacji, gdy zamierzenie to jest zgodne z przepisami Prawa budowlanego.

Te zasadnicze kwestie w ocenie Sądu, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały pominięte przez organ II instancji w skarżonej decyzji mimo, że organ ten był zobligowany je rozważyć i zająć swoje stanowisko, a nie uchylać się od rozstrzygnięcia sprawy przez przekazanie jej organowi I instancji bez szczegółowego w tym względzie uzasadnienia.

Ponownie rozpatrując sprawę z odwołania A. sp. z o.o. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Wojewoda powołując się na przepis art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane podniósł, że organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku spełnienia wymagań, określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 tej ustawy.

W niniejszej sprawie inwestor złożył wniosek oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczeniem tym objął teren inwestycji, tj. działki nr 80/2, 73/11 i 73/5 oraz działkę nr 79/3 stanowiącą jego własność i tworzącą z nim jedną nieruchomość.

Obszar inwestycji objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w rejonie Planu Wolności, w części B, w obrębie [...] we W., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. i ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Woj. Doln. Nr [...]. Obszar inwestycji oznaczono w tym planie symbolem 1 UX-M/3. Organ odwoławczy przytoczył również treść zapisów planu miejscowego odnoszącego dla tej jednostki planistycznej.

Teren inwestycji, obejmujący działki nr 80/2, 73/11 i 73/5 zajmuje zachodni kraniec terenu 1UX-M-3. Od zachodu teren inwestycji graniczy z ul. Z. (dz. nr 80/1 i 73/8 – oznaczona w planie jako 4KDW), od południa z z ul. H. M. (dz. nrr 1/2 AM33);poza granicami omawianego planu), od północy z uliczką -łącznikiem pomiędzy ul. Z. a Pl. F. (dz. nr 73/10 i 73/4); oznaczona w planie rwaz z Pl. F. jako 9KDS), od wschodu z działką nr 79/3 oraz dz. nr 81. Działka nr 79/3 należy do inwestora a działka nr 81 do spółki [...] S.A.

Działka nr 79/3 jest działką niezabudowaną a część granicząca z terenem inwestycji oznaczona jest na planie miejscowym jako wydzielenie wewnętrzne – P.

Działka nr 81, przylegająca granicą do ul. M. -[...], w części wschodniej jest zabudowana istniejącym budynkiem. W części zachodniej tej działki, graniczącej z terenem inwestycji, wyodrębniono wydzielenie wewnętrzne (ZP2).

Wymienione działki zaliczono do obszaru oddziaływania inwestycji a ponadto również działki nr 73/3 i 73/9, położone na północ od terenu inwestycji i oddzielone uliczką-łącznikiem pomiędzy ul. Z. a Pl. F.. Obie te działki należą do skarżącej spółki A..

Teren inwestycji graniczy z trzech stron z ulicami. Także z czwartej, wschodniej strony sąsiednie tereny nie są zabudowane. Działki skarżącej spółki A. także nie są zabudowane, jednakże dla tej działki opracowano projekt budowlany, zatwierdzony decyzją Prezydenta W. z [...] r. (nr [...]), którą udzielono skarżącej pozwolenia na realizację tej inwestycji,obejmującej budowę budynku mieszkalno-biurowo- usługowego z parkingiem podziemnym. Wojewoda D. decyzją z dnia 15 czerwca 2015 r. uchylił wymienioną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, ta zaś została uchylana wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 20 października 2015 r. (sygn.akt II SA/Wr 520/15. W sprawie tej na dzień wydania niniejszej decyzji, sprawa nie została rozstrzygnięta ostatecznie.

Znany jest projekt budowlany A., jest zatem możliwe dokonanie analizy oddziaływania obu projektowanych budynków w zakresie usytuowania budynków ze względu na bezpieczeństwo pożarowe i ze względu na analizę warunków oświetlenia naturalnego oraz nasłonecznienia.

Z przeprowadzonej analizy usytuowania budynków ze względu na bezpieczeństwo ppoż. wynika, że cała ściana północna (biegnąca wzdłuż projektowanego budynku A.) z wyjątkiem cofniętej ściany parteru, będzie wykonana jako ściana oddzielenia pożarowego REI 120, do której nie ma zastosowania § 271 rozporządzenia w/s usytuowania budynków, gdyż tylko jedna ściana stanowi ścianę oddzielenia przeciwpożarowego (wymagane są dwie).

Analizując natomiast problem przesłaniania budynku objętego niniejszą decyzją, wskazano że w elewacji północnej znajduje się tylko jedno okno, które nie jest przesłaniane. Okna w pozostałych elewacjach omawianego budynku także nie będą przesłaniane, gdyż od zachodu i południa brak jest zabudowy mogącej stanowić obiekty przesłaniające.

Po wschodniej stronie omawianej inwestycji znajduje się istniejący na działce nr 81 (ul. [...]), przy placu F. budynek obecnie remontowany (przedsięwzięcie spółki [...] S.A.). Ponadto na działce nr 79/3 (działka inwestora) przy Pl. F. inwestor planuje kolejną zabudowę. Oba te budynku uwzględniono w analizach, które wykazują że spełnione zostaną warunki przesłaniania z § 13 i nasłonecznienia z § 60 ww. rozporządzenia.

W kwestii natomiast przesłaniania przez budynek inwestora projektowanego budynku A., wykazano, że warunek z § 13 rozporządzenia nie będzie spełniony w niewielkim zakresie, w odniesieniu do czterech pomieszczeń na pierwszym piętrze budynku, posiadającego okna w elewacji południowej tego budynku. Analizując projekt budowlany A. łatwo zauważyć, że jedynie na tej kondygnacji zaprojektowano ciąg niewielkich pomieszczeń posiadających po jednym oknie w elewacji południowej. Na pozostałych zaś kondygnacjach tej elewacji przestrzeń pozostaje otwarta (tzw. open space) i spełnione są wobec pozostałych pomieszczeń wymagania omawianego przepisu.

Spełnienie wymagań określonych w przepisie § 13 rozporządzenia zależy od wysokości, szerokości i usytuowania obiektu przesłaniającego oraz od wewnętrznego układu i przeznaczenia pomieszczeń w budynku przesłanianym, jak również rozmieszczenia przynależnych do tych pomieszczeń okien.

Analizując projektowany budynek objęty niniejszą decyzją w kontekście istniejącego i projektowane zagospodarowania terenów sąsiednich organ stwierdził, że inwestor przedłożył materiały przedstawiające wprowadzone przez niego ograniczenia do zabudowy swojego terenu, które umożliwiają sąsiadowi (A.) zabudowę jego terenu w jak największym stopniu. Inwestor wykazał, że zrezygnował z zabudowy swojej nieruchomości składającej się z działek: 80/2, 73/11, 73/5 i 79/3 [...], obręb [...] wzdłuż Pl. Franciszkańskiego i uliczki, łączącej go z ul. Z.. Zamiast jednego budynku, zaplanował dwa osobne, z których zachodni objęty jest niniejszą decyzją. Następnie inwestor zrezygnował z okien w elewacji północnej tego budynku, a w kolejnym kroku zaprojektował elewację północną jako ścianę oddzielenia pożarowego.

Powyższe wskazuje, że inwestor uwzględnił projektowaną na działkach A. zabudowę poprzez zaprojektowanie własnej zabudowy w sposób umożliwiający realizację zamierzenia budowlanego na działce skarżącego.

Zdaniem organu odwoławczego, wprowadzone ograniczenia gwarantują, że inwestor w dostateczny sposób przy realizacji własnego zamierzenia budowlanego uwzględnił interes A. polegający na prawie do zabudowy tej nieruchomości w sposób uwzględniający ustalenia obowiązującego planu miejscowego. Nałożenie na inwestora usunięcia kolizji przesłaniania 4 pomieszczeń w budynku A., naruszałoby równe prawo do zagospodarowania nieruchomości, bowiem przerzucałoby w całości obowiązek dostosowania obu projektowanych inwestycji do wymagań § 13 rozporządzenia na jednego tylko inwestora. Z tego też względu organ odwoławczy uznał, że możliwe jest zaakceptowanie zamierzenia budowlanego, objętego niniejsza decyzją.

Wobec nieostateczności uzyskanego przez A. pozwolenia na budowę, dostosowanie projektu budowlanego do wymagań przepisu § 13 rozporządzenia możliwe będzie do rozważenia w odrębnym toczącym się postępowaniu. W tamtym to postępowaniu możliwe będzie do rozważenie niezgodności przedłożonego projektu budowlanego i ewentualne przeprojektowanie układu pomieszczeń na pierwszym piętrze budynku, ewentualnie na udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych.

Rozstrzygnięcie w przedstawiony sposób omawianej kolizji między zamierzeniami na nieruchomościach sąsiednich, w ocenie Wojewody spełni cel, jaki realizują przepisy prawa sąsiedzkiego ( w tym § 13 rozporządzenia), tj. zapewnienie harmonijnego wykonywania najszerszego prawa do korzystania z nieruchomości jakim jest prawo własności. Rozstrzygniecie to uwzględnia także zasadę równej ochrony prawa własności, szczegółowo omówioną w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 20 października 2015r. (sygn.akt II SA/Wr 520/15).

Organ przeanalizował także kwestię wymogów § 12 cyA. rozporządzenia dotyczącego sytuowania budynków i niektórych budowli od sąsiedniej działki.

Wschodnia ściana projektowanego budynku usytuowana jest na granicy dwóch działek, ale trzech obszarów w punku widzenia m.p.z.p. W części południowej (dz. 81) jest to teren 1UX-M/3 i wydzielenie wewnętrzne (ZP2). Plan miejscowy nie przewiduje tu żadnej zabudowy, gdyż teren ten ma być zagospodarowany zielenią. W części środkowej (dz. 81) jest to teren 1UX-M/3. W części północnej (dz. 79/3) jest to teren 1UX-M/3, wydzielenie wewnętrzne (P). Te dwa obszary przewidziane są w planie pod zabudowę. Na granicy z dz. 79/3 usytuowany jest fragment ściany z oknami. Powołany przepis § 12 nie przewiduje możliwości sytuowania budynku ściną z otworami okiennymi na granicy z inną działką budowlaną. Inwestor prezentuje stanowisko, że działki podlegające zainwestowaniu wraz z działką nr 79/3 objęte są jedną księga wieczystą, stanowią jedna nieruchomość, a zatem jedna działkę budowlaną. Organ I instancji uznał to stanowisko za słuszne a organ odwoławczy to akceptuje.

Ponadto część działki nr 81, z którą graniczy projektowany budynek, ma rózny status w świetle ustaleń planu miejscowego. Część północna faktycznie przeznaczona jest pod zabudowę, spełnia zatem wymogi działki budowlanej. Zgodnie z § 16 pkt 2 m.p.z.p. dopuszcza się sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednia działką budowlaną w odległości 1,5 m od tej granicy lub bezpośrednio przy tej granicy. Zatem ten fragment wschodniej ściany projektowanego budynku usytuowany jest zgodnie z obowiązującym planem.

Południowa część działki nr 81 (wydzielenie wewnętrzne ZP2) przeznaczona jest na rekreację i teren zieleni parkowej. Wobec powyższego zabudowa na tej części działki jest wykluczona i nie znajduje tu zastosowania przepis § 12 wym. rozporządzenia.

Zdaniem strony postępowania spółki [...] (zarzuty w piśmie z dnia 3 marca 2016 r.) usytuowanie ściany z otworami okiennymi na granicy z działką należącą do niej uniemożliwi w przyszłości zabudowanie tej części działki. Organ odwoławczy ustosunkowując się do tej kwestii wskazał, że usytuowanie budynku jest zgodne z przepisami, co wykazał powyżej. Organ dodał także, że z dokumentacji jaką dysponuje odnośnie działki nr 81 a dotyczącej obecnie prowadzonej inwestycji na tej działce wynika, że spółka [...] nie projektuje w zachodniej części działki żadnej zabudowy. Organ prowadzi w zakresie inwestycji [...] na działce nr 81 odrębne postępowanie nieważnościowe.

Odnoście projektowanego dachu, dojścia i dojazdu do budynku, projekt nie narusza obowiązujących przepisów. Projekt nie przewiduje dojazdu dla samochodów indywidualnych, gdyż nie przewidziano dla nich miejsc postojowych. Przewiduje się korzystanie przez użytkowników budynku z przyległego kilkuset-stanowiskowego garażu pod N. na zasadach komercyjnych. Plan miejscowy określa na tym terenie minimalną liczbę miejsc postojowych jedynie dla hoteli oraz widowiskowych obiektów kultury, zatem zaproponowane rozwiązanie nie jest sprzeczne z ustaleniami planu.

Projekt planu sporządziły osoby posiadające właściwe kwalifikacje i należące do izb samorządów zawodowych. Projekt jest kompletny, zgodny z przepisami w tym mp.z.p.

Spółka [...] zarzuciła ponadto, że zlokalizowana na działce sąsiedniej nr 79/3 stacja transformatorowa kontenerowa narusza przepisy ww. rozporządzenia, nie wskazała jednakże jakie konkretnie przepisy zostały naruszone. Z projektu budowlanego wynika, że przedmiotowa stacja transformatorowa w projekcie budowlanym zapisana została "do przeniesienia". Przepisy dotyczące stacji transformatorowych wymienione w § 182 rozporządzenia dotyczą innych sytuacji niż badana, gdyż przepis ten dotyczy pomieszczeń stacji transformatorowych sytuowanych w budynkach o innym przeznaczeniu. Nie znajduje on zastosowania w niniejszej sprawie.

Organ odwoławczy nadmienił przy tym, że posiada informacje, że przeniesienie opisanej stacji transformatorowej planowane jest w ramach odrębnego zamierzenia inwestorskiego tego samego inwestora, na co uzyskał decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r.(nr [...]) o pozwoleniu na budowę. Od tej decyzji spółka [...] odwołała się i toczy się w tej sprawie odrębne postępowanie.

Przepis § 209 rozporządzenia w/s sytuowania budynków dotyczy kwestii bezpieczeństwa pożarowego. Projekt budowlany, zarówno część architektoniczno-budowlana jak i projekt zagospodarowania terenu uzyskał uzgodnienie rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, należało zatem uznać, że spełnia te przepisy.

Kwestia zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, a kat należy zakwalifikować zagadnienie zaprojektowania wystarczającej liczby powierzchni okien dla poszczególnych pomieszczeń, nie podlega badaniu organu zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Kolejnym zarzutem [...] jest naruszenie ustaleń m.p.z.p. (§ 21 ust. 5 pkt 6 )w zakresie zaprojektowania na działce budowlanej mniej niż 5% pow. biologicznie czynnej. Organ wyjaśnił, że ustalenie to dotyczy wydzielenia wew. (P) na terenie 1UX-M/3. Wydzielenie to nie obejmuje terenu inwestycji.

Poruszona przez [...] kwestia zgodności zamierzenia budowlanego, objętego niniejszą decyzją z koncepcjami przedstawionymi przez inwestora na etapie przetargu w umowie kupna-sprzedaży nie podlega badaniu organu w postępowaniu o pozwolenie na budowę.

W skardze na powyższą decyzję A. sp. z o.o. z/s we W. zarzuciała:

1) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na pominięciu, że wymagania m.p.z.p. przewidują ciągłą linię zabudowy, a w przedmiotowym budynku zaprojektowano ściany, które nie są sytuowane na tych liniach,

2) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na pominięciu, że projekt przedmiotowego budynku nie spełnia wymagań rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie odległości posadowienia budynku od granicy sąsiednie działki budowlanej oraz zapytania cyA. " ? gdzie jest ta niezgodność ?",

3) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na pominięciu, że projekt budynku nie spełnia wymagań § 94 m.p.z.p. w zakresie sytuowania budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości 1,5 m od tej granicy lub bezpośrednio przy tej granicy,

4) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na pominięciu, że projekt budynku nie spełnia wymagań § 2 m.p.z.p. w zakresie szczególnych wymagań architektonicznych elewacji północnej omawianego budynku,

5) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na pominięciu, że projekt budynku nie spełnia wymagań § 13 rozporządzenia w zakresie ograniczenia możliwości zabudowy na działce sąsiedniej,

6) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na pominięciu, że projekt budynku nie spełnia wymagań § 232 rozp. W zakresie posiadania przez fasadę w parterze klasy podporności ogniowej,

7) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na pominięciu, że projekt budynku nie spełnia wymagań m.p.z.p. w zakresie ilości miejsc postojowych,

8) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na pominięciu, że projekt budynku nie spełnia wymagań § 92, 93 i 94 rozporządzenia w zakresie stawianych mieszkaniom budynkach wielorodzinnych,

9) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na pominięciu, że projekt budynku nie spełnia wymagań § 152 rozporządzenia w zakresie lokalizacji czerpni,

10) naruszenie przepisów prawa budowlanego , tj. art. 35 ust. 1 poprzez przyjęcie, że projekt spełnia wymogi prawa budowlanego.

Wobec powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od Wojewody D. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm i kosztów od pełnomocnictwa. Ponadto złożono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia.

Uczestnik postępowania – inwestor J. P. w piśmie z dnia 25 sierpnia 2016 r. zatytułowanym "Odpowiedź na wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji" wniósł o oddalenie skargi i nierozpoznanie wniosku przez Sąd z uwagi na wskazanie skarżącego, iż składa wniosek na podstawie art. 61 § 2 p.p.s.a. W kolejnym piśmie procesowym z dnia 15 września 2016 r. podtrzymał wszystkie swoje twierdzenia i wnioski zawarte w poprzednim piśmie procesowym oraz zawnioskował o dopuszczenie dowodu z wymienionych w piśmie dokumentów na okoliczności podane w treści pisma. Jednocześnie inwestor szczegółowo i szeroko odniósł się do każdego z zarzutów skargi wskazując na ich bezzasadność.

W sprawie niniejszej dwukrotnie Wojewódzki Sąd Administracyjny odraczał rozprawy na zgodny wniosek stron, uzasadniony faktem prowadzenia przez strony negocjacji co do sprzedaży terenu inwestycji a w związku z czym i dotyczących losów przyszłej inwestycji.

Na rozprawie w dniu 19 stycznia 2017 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał zarzuty i wnioski zawarte w skardze a ponadto oświadczył, że inwestor po wydaniu decyzji przez organ II instancji sprzedał działkę nr 79/3 spółce [...] S.A. Wskazuje, że obecnie jest to odrębna działka budowlana, jednocześnie przedłożył aktualny wypis z KW dla tej działki oraz mapkę z zaznaczoną działką.

Pełnomocnik uczestnika postępowania J. P. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Obecny uczestnik J. P. poprał wniosek o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do art.153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej p.p.s.a, w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Przepis art.153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, stąd ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny - ponownie orzekając w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 17 października 2012 r., I SA/Ol 259/12). Skoro sąd administracyjny wyraża swoją ocenę prawną, to przy ponownym rozpoznawaniu sprawy zakres tej oceny nie jest już przedmiotem kolejnego rozpoznania (wyrok NSA z dnia 15 lutego 2007 r., II FSK 274/06). Dodatkowo – polemika z oceną prawną (dopuszczalna oczywiście na etapie składania skargi kasacyjnej bezpośrednio od pierwszego wyroku), ale już na etapie kontroli przez WSA sposobu wywiązania się przez właściwy organ z obowiązku wykonania wcześniejszego wyroku w sprawie jest niedopuszczalna.

Mając na uwadze powyższe unormowanie, podkreślenia wymaga fakt związania organu i sądu obecnie orzekającego w niniejszej sprawie prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 20 października 2015 r. (sygn. akt II SA/Wr 519/15). Wojewódzki Sąd Administracyjny w wymienionym wyroku stwierdził, że chociaż podziela co do zasady pogląd, że organ administracyjny w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę badając zgodność projektowanej inwestycji z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie ma obowiązku odnoszenia się do przyszłych budynków, których usytuowanie na sąsiednich działkach nie jest jeszcze znane, jednakże w rozpoznawanej sprawie "mamy do czynienia z sytuacją wyjątkową, bowiem od pewnego momentu prowadzono jednocześnie dwa postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę". W związku z tym w tej konkretnej sprawie organ winny jest rozważyć usytuowanie jak i parametry obu planowanych inwestycji. Przeciwne stanowisko doprowadziłoby do uprzywilejowania jednej ze stron, co godziłoby w konstytucyjną zasadę równości oraz jej szczególną postać dotyczącą równej dla wszystkich ochrony prawa własności. Sąd wskazał tutaj także na istotne znaczenie zasady dobrego sąsiedztwa i uwzględnienia interesów osób trzecich podczas procesu inwestycyjnego, wskazując jednocześnie, że niedopuszczalne jest blokowanie zamierzenia inwestycyjnego właściciela działki sąsiedniej, w sytuacji, gdy zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa, tylko niejako w celu "rezerwacji" możliwości realizacji dla siebie przyszłej inwestycji w najbardziej odpowiednim miejscu na nieruchomości.

Ponownie rozstrzygając Wojewoda D. trafnie uchwycił intencję Sądu zawartą w tym wyroku, kładącą nacisk na obowiązek przestrzegania konstytucyjnej zasady równości stron - inwestorów (art. 32 ust. 1 Konstytucji) w procesie budowlanym, która stanowi jedną z naczelnych zasad państwa prawa, przez którą należy wykładać treść przepisów Prawa budowlanego, które mają wpływ na prawo sąsiedzkie. W zgodzie z konstytucyjnymi zasadami: ochrony własności (art. 64 ust. 1 Konstytucji), równej dla wszystkich ochrony prawa własności (art. 64 ust. 2 Konstytucji) i równego traktowania przez władze publiczne (art. 32 ust. 1 Konstytucji) należy traktować prawo sąsiedzkie spełniające istotną rolę w zakresie wzajemnych stosunków właścicieli nieruchomości sąsiednich. Podstawowym bowiem jego celem jest zapewnienie harmonijnego wykonywania najszerszego prawa do korzystania z nieruchomości, jakim jest prawo własności. Nie bez znaczenia pozostaje w tej kwestii także przepis art. 144 K.c.

Z powyższego wynika, że zadaniem organu było takie wyważenie interesów stron, aby inwestycja realizowana była w sposób nie naruszający uzasadnionych interesów właściciela działki sąsiedniej, ale z zachowaniem uprawnień inwestora. Innymi słowy organ zobowiązany był ocenić, czy właściciel sąsiedniej nieruchomości będzie mógł zabudować swoją nieruchomość przy zastosowaniu porównywalnych ustępstw w projektowaniu swojego obiektu budowlanego jakie już poczynił inwestor w swoim projekcie budowlanym wobec możliwości zabudowy nieruchomości sąsiedniej.

Badając niniejszą sprawę Sąd stwierdził, że Wojewoda D. w pełni zastosował się do zaleceń WSA zawartych w wyroku z dnia 20 października 2015 ( sygn. Akt II SA/Wr 519/15), dokonał wszechstronnej analizy projektu budowlanego nie tylko w oparciu o obowiązujące przepisy ale również w kontekście zarzutów zawartych w odwołaniach, co doprowadziło ten organ do poprawnych w ocenie Sądu ustaleń oraz słusznych wniosków.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów zawartych w skardze, Sąd stwierdza że są one w całości bezzasadne.

Przede wszystkim nie jest trafny zarzut naruszenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. Nr [...]) w zakresie usytuowania ścian, które nie są według skarżacego posadowione na linii zabudowy, gdyż jak wynika to z projektu na całej długości od strony ulic: Pl. W., M. i Z. linia ta została zachowana i faktu tego nie zmienia częściowe cofnięcie dwóch ostatnich kondygnacji przy zaprojektowanym tarasie na części elewacji w stosunku do granicy działki oraz częściowe lokalne cofnięcia w parterze (tworzące podcienia) nad wejściami do budynku ze względu na obowiązek sytuowania zadaszenia nad wejściami do budynków. To, że na pewnych wysokościach ściana ma pewne cofnięcia nie oznacza, że pozostała jej część nie została zaprojektowana na linii ciągłej zabudowy. Przesądza o tym zapis § 2 pkt 4 m.p.z.p, który stanowi, że nieprzekraczalna linia zabudowy nie dotyczy m.in. balkonów, loggi i innych podobnych elementów ( np. tarasów, podcieni).

Kolejny zarzut, zresztą nie do końca jasny a dotyczący umiejscowienia okien od strony wschodniej – działki nr 79/3 (stanowiącą własność inwestora) także nie jest słuszny, gdyż kwestia ta została przeanalizowana dokładnie przez organ i zawiera w uzasadnieniu decyzji właściwą argumentację, a dodatkowo wzmocniona została treścią zawartą w piśmie procesowym z dnia 15 września 2016 r. (przesłanym do pełnomocnika skarżącego), gdzie inwestor oświadczył, że w wyniku dyspozycji projektanta budynku – wprowadzonych do dziennika budowy i opisanych na rysunku projektu budowlanego dla pięter 1-6, okna w ścianie budynku od strony z działką nr 79/3 zostaną usunięte jako "zmiana nieistotna" z punku przepisów prawa budowlanego.

Zarzut zawarty w pkt 3 skargi, tj. naruszenia § 94 m.p.z.p. jest chybiony, gdyż plan ten nie zwiera przepisu o takim numerze jednostki redakcyjnej. Skarżący wskazuje, że zaprojektowanie okien w ścianie budynku przy osiach C/304 jest niezgodne w tym przepisem m.p.z.p. W ocenie Sądu chodzi tutaj o ścianę budynku od strony z działką nr 81, która to działka ma różne przeznaczenie, nie tylko samo 1UX-M/3 ale co istotne także wydzielenie wewnętrzne ZP2, na wysokości którego zaprojektowano okna w budynku. Teren oznaczony symbolem ZP2 nie podlega w ogóle zabudowie, nie jest to teren zaliczany do działki budowlanej (jedynie do działki ewidencyjnej), nie ma więc w tym zakresie sprzeczności z zapisami m.p.z.p. taka zabudowa.

Gołosłowny jest zarzut strony skarżącej, jakoby ściana północna nie spełnia szczególnych wymagań architektonicznych, bowiem nie został poparty żadną argumentacją.

Skarżący zarzuca, że projekt budowlany narusza przepis § 13 ww. rozporządzenia w zakresie częściowego przesłaniania budynku zaprojektowanego na jego działce. W tym zakresie Wojewoda D. szeroko wypowiedział się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, analizując szczegółowo oba projekty budowlane (inwestora i skarżącej), z uwzględnieniem zasady równego traktowania stron-inwestorów w procesie budowlanym i zasadą równej ochrony każdego prawa własności. Wnioski wyciągnięte przez organ w tym przedmiocie są słuszne, uwzględniające przy tym szczegółowe zalecenia WSA zawarte w wyroku z dnia 20 października 2015 r. Istotne jest również to, że w chwili orzekania w niniejszej sprawienie przez Wojewodę, nie była jeszcze ostatecznie rozstrzygnięta przez niego sprawa z odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. (nr [...]) dotycząca inwestycji A., a więc nie był jeszcze znany rezultat rozstrzygnięcia. Niemniej organ dokonując analizy przesłaniania obu zaprojektowanych inwestycji musiał odnieść się niewątpliwie do wymienionych powyżej zasad konstytucyjnych na potrzebę równego traktowania stron i równej ochrony ich własności, przez pryzmat których należało dokonać – bowiem w tym szczególnym przypadku obie nieruchomości nie są zabudowane – interpretacji przepisu § 13 ww. rozporządzenia. Organ z tego zalecenia wywiązał się należycie. Sąd nie dopatrzył się w tym przypadku naruszeń, które stanowiłyby podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Informacyjnie już tylko dodać należy - choć nie ma to zupełnie wpływu na rozstrzygnięcie Sądu - że decyzja Prezydenta W. nr [...] została uchylona przez Wojewodę D. decyzją z dnia [...] r. nr [...] , a następnie skarga A. na tą decyzję została oddalona przez WSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 22 grudnia 2016 r. sygn.. akt II SA/Wr 613/16 z powodu istotnych uchybień zawartych w projekcie budowlanym.

Zarzut naruszenia przepisów m.p.z.p. w zakresie ilości miejsc postojowych dla obiektów hotelowych nie jest słuszny, gdyż projekt dotyczy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi. Zarzuty zaś skarżącej sugerujące, iż projekt architekoniczno-budowlany zawiera rozwiązania dotyczące pomieszczeń hotelowych a nie mieszkalnych jest tylko gołosłownym twierdzeniem strony skarżącej. Podkreślenia wymaga, że ani organ architektoniczno-budowlany ani tym bardziej Sąd nie są uprawnione do badania rozwiązań architektoniczno-budowlanych zawartych w projekcie budowlanym, lecz są uprawnione jedynie do badania jego zgodności z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p.

Powyższe wynika z treści art. 35. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu " Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7."

Kolejny zarzut dotyczący lokalizacji rzekomej "czerpni" nie może być uznany za skuteczny w tych samych przyczyn, które wskazano w poprzednim omówieniu, tj. z uwagi na brak podstaw prawnych dla organu i Sądu do badania zgodności projektu arch.-bud. z przepisami techniczno-budowlanymi.

Reasumując, Sąd nie stwierdził aby zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca naruszały przepisy postępowania lub przepisy prawa materialnego.

Wobec powyższego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.