Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2315/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 166 ust. 1 i 2; art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 4-5; art. 255 ust. 1 pkt 3; art. 154; art. 256 ust. 1;art. 170 ust. 2;
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
article: art. 7; art. 77 par 1; art. 80; art. 107 par 3;
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2018 r. sprawy ze skargi I. z siedzibą w S. (USA) na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2016 r. nr [...] [...] [...] w przedmiocie punktów 1, 2 i 4 zaskarżonej decyzji, dotyczących stwierdzenia wygaśnięcia praw ochronnych na znaki towarowe "[...]" o numerach [...], [...], [...] oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] września 2016 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej Urząd Patentowy) w sprawach o sygn. akt: [...], [...], [...] po rozpoznaniu wniosków [...] Sp. z o. o. z siedzibą w G. (obecna nazwa [...]);

1.stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy "[...]" o numerze [...] z dniem 28 czerwca 2007 r. w zakresie następujących towarów zawartych w klasie 9: "monitory, urządzenia wizyjne, wizyjne płytki drukowane, wizyjne produkty systemowe, aparaty do testowania i kalibrowania podzespołów komputerowych, urządzenia umożliwiające odbiór programów telewizyjnych, pogramy komputerowe do projektowania stron w Web, kamery, słuchawki nagłowne", ([...]);

2.stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy "[...]" o numerze [...] z dniem 30 września 2007 r. w zakresie następujących towarów zawartych w klasie 9: "kamery, sprzęt fotograficzny, sprzęt komputerowy i oprogramowanie komputerowe do obrazowania i do celów fotograficznych z wyłączeniem procesów, dyski fotograficzne, CD - ROMy do obrazowania i do celów fotograficznych, sensory zobrazowania, skanery oraz interakcyjne gry komputerowe i gry wideo" ([...]),

3.w pozostałym zakresie wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy "[...]" o numerze [...] oddalił ([...]);

4.stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy "[...]" o numerze [...] z dniem 30 kwietnia 2009 r. w zakresie następujących towarów zawartych w klasie 9: "urządzenia i przyrządy naukowe, żeglarskie, geodezyjne, elektryczne, fotograficzne, kinematograficzne, optyczne, wagowe, pomiarowe, sygnalizacyjne, kontrolne, do ratowania życia i do celów dydaktycznych, aparaty do nagrywania, transmisji lub reprodukcji dźwięku lub obrazu, automaty sprzedające i mechanizmy do urządzeń uruchamianych przez wrzucenie monety, kasy sklepowe, schowki internetowe, internetowe urządzenia ww., takie jak osobiste cyfrowe notesy (asystenci), tabliczki i manetki, a także inne urządzenia umożliwiające dostęp do Internetu lub www", ([...]).

W pkt 6, 7 i 8 decyzji organ w każdej z tych spraw orzekł o kosztach postępowania w ten sposób, że w każdym z tych punktów przyznał [...] Sp. z o. o. z siedzibą w G. od [...], S., Stany Zjednoczone Ameryki kwotę w wysokości 1900 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania

Jako podstawę skarżonego rozstrzygnięcia wskazano m.in. art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 1410), dalej p.w.p.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

I.

W dniu 11 czerwca 2015 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynęły trzy wnioski [...] z siedzibą w G. (dalej "wnioskodawca"):

- o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy [...] o nr [...] na rzecz [...] z siedzibą w S., Stany Zjednoczone Ameryki ( dalej "uprawniony", "skarżący") w zakresie takich towarów jak: "monitory, urządzenia wizyjne płytki drukowane, wizyjne produkty systemowe, aparaty do testowania i kalibrowania podzespołów komputerowych, urządzenia umożliwiające odbiór programów telewizyjnych, programy komputerowe do projektowania stron web, kamery, słuchawki nagłowne" w części z dniem 28 czerwca 2007 r. z powodu jego nieużywania w ww. zakresie. Sprawa ta została oznaczona sygnaturą [...].

- o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy [...] o nr [...] na rzecz [...] z siedzibą w S., Stany Zjednoczone Ameryki w zakresie takich towarów jak; "kamery, sprzęt fotograficzny, sprzęt komputerowy i oprogramowanie komputerowe do obrazowania i do celów fotograficznych z wyłączeniem procesorów, dyski fotograficzne, CD - ROMy do obrazowania i do celów fotograficznych, sensory zobrazowania, skanery oraz interakcyjne gry komputerowe gry wideo, procesory", zawartych w klasie 9 z dniem 30 września 2007 r. z powodu nieużywania znaku. Sprawa ta została oznaczona sygnaturą [...].

- o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy [...] o nr [...] na rzecz [...] z siedzibą w S., Stany Zjednoczone Ameryki. Wnioskodawca wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego z dniem 30 kwietnia 2009 r. z powodu jego nieużywania w zakresie takich towarów jak: "urządzenia i przyrządy naukowe, żeglarskie, geodezyjne, elektryczne, fotograficzne, kinematograficzne, optyczne, wagowe, pomiarowe, sygnalizacyjne, kontrolne, do ratowania życia i do celów dydaktycznych, aparaty do nagrywania, transmisji lub reprodukcji dźwięku lub obrazu, automaty sprzedające i mechanizmy do urządzeń uruchamianych przez wrzucenie monety, kasy sklepowe, schowki internetowe, internetowe urządzenia www, takie jak osobiste cyfrowe notesy (asystenci), tabliczki i manetki, a także inne urządzenia umożliwiające dostęp do internetu lub www". Sprawa ta została oznaczona sygnaturą [...].

II.

W związku z wpływem trzech ww. wniosków o wygaśnięcie praw ochronnych oraz jednoczesnym złożeniem sprzeciwu (sprawa [...]) organ wskazał, że myśl art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p. sprawy o unieważnienie prawa ochronnego, na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny, Urząd Patentowy rozpatruje w trybie postępowania spornego.

Analogicznie, sprawy o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy Urząd Patentowy rozpatruje w trybie postępowania spornego na podstawie art. 255 ust. 1 pkt 3 p.w.p.

Zgodnie z treścią 166 ust. 1 p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy nie może być unieważnione na tej podstawie, że znak jest podobny do wcześniejszego znaku towarowego, jeżeli ten ostatni nie był używany w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5 p.w.p. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 zarzut unieważnienia znaku towarowego może zostać podniesiony tylko łącznie z wnioskiem o stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego. Zarzuty te podlegają łącznemu rozpoznaniu wraz z wnioskiem o unieważnienie.

Organ wskazał, że w niniejszym postępowaniu został złożony sprzeciw wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy i [...] o nr [...] na rzecz [...] Sp. z o. o. z siedzibą w G. m.in. w oparciu o art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. z uwagi na zarzut podobieństwa ww. znaku spornego do znaków renomowanych należących do wnoszącego sprzeciw, tj., między innymi, znaku towarowego [...] o nr [...], znaku towarowego [...] o nr [...], znaku towarowego [...] o nr [...].

Jednocześnie uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o nr [...], w oparciu o art. 166 p.w.p. podniósł zarzut nieużywania znaków towarowych [...] o nr [...], [...] o nr [...], [...] o nr [...], występując jednocześnie z wnioskami o stwierdzenie wygaśnięcia tych praw ([...], [...], [...]).

Zdaniem organu w tej sytuacji zachodziły podstawy do łącznego rozpatrzenia ww. spraw. Połączenie spraw skutkuje rozpatrzeniem w pierwszej kolejności wniosków o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...] o nr [...], znak towarowy [...] o nr [...], znak towarowy [...] o nr [...]. Taki porządek rozpatrywania wniosków wynika bezpośrednio z brzmienia przytoczonego art. 166 ust. 1 p.w.p.

III.

Przystępując do rozpoznania spraw organ wskazał, że w złożonych wnioskach strona podnosiła, iż sporny znak towarowy w ww. zakresie nie był używany na terytorium Polski ponieważ uprawniony do dnia złożenia przedmiotowego wniosku nie oferował na terytorium Polski wymienionych powyżej towarów.

W zakresie interesu prawnego wnioskodawca powołał się na toczące się pomiędzy stronami postępowanie przed Urzędem Patentowym o unieważnienie prawa na znak towarowy wnioskodawcy, tj. "[...]" ze sprzeciwu wniesionego przez uprawnionego do spornego prawa ochronnego. W sprawie tej został podniesiony zarzut nieużywania znaku towarowego [...], wskazanego jako przeciwstawienie w sprawie oznaczonej sygnaturą [...]. Wobec powyższego, w ocenie wnioskodawcy, posiada on interes prawny w domaganiu się stwierdzenia wygaśnięcia spornego prawa ochronnego.

W odpowiedzi na powyższe wnioski o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na ww. znaki uprawniony wniósł o ich oddalenie w całości.

Uprawniony wskazał , że kwestionowane znaki [...] były i są używane w popularnej postaci słowno-graficznej. Dodał, że wspólnym elementem odróżniającym znaku [...] oraz pozostałych znaków jest słowo "[...]" , które z uwagi na światową renomę i powszechną znajomość znaku [...] cechuje się zdolnością odróżniającą najwyższego stopnia, co oznacza, że zdolność odróżniającą z zasady każdego znaku towarowego należącego do uprawnionego zawierające słowo [...] zamyka się w tym słowie i z uwagi na zdolność odróżniającą o mocnym charakterze, dodanie innych elementów do tego słowa nie powoduje osłabienia lub przeniesienia zdolności odróżniającej członu [...] na te elementy.

Urząd Patentowy uznał, że wnioskodawca posiada interes prawny.

Następnie, rozpoznając złożone wnioski Urząd Patentowy poczynił uwagi natury ogólnej, szeroko odwołując się do orzecznictwa i doktryny.

Przede wszystkim organ wskazał, że uprawniony ze spornego prawa wyłącznego, aby skutecznie odeprzeć zarzut o nieużywanie znaku, musiałby wykazać rzeczywiste, poważne i jednoznaczne używanie spornego znaku dla towarów objętych jego ochroną na terenie Polski, względnie udowodnić istnienie ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie tego znaku. Zgodnie, bowiem z art. 169 ust. 6 p.w.p. w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o wygaśniecie prawa ochronnego obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego.

W aktualnym orzecznictwie przyjmuje się, że znak towarowy jest "rzeczywiście używany" wówczas, gdy korzysta się z niego zgodnie z jego podstawową funkcją, jaką jest zagwarantowanie, że towary i usługi, dla których został on przeznaczony, pochodzą z określonego przedsiębiorstwa, w celu wykreowania lub zachowania rynku zbytu dla tych towarów i usług, z wyłączeniem przypadków używania o charakterze symbolicznym, mającym na celu jedynie utrzymanie praw do znaku towarowego. Ocena rzeczywistego używania znaku towarowego musi opierać się na wszystkich aspektach stanu faktycznego i okoliczności właściwych dla ustalenia jego faktycznego wykorzystania handlowego w obrocie, a w szczególności używania uznawanego w danym sektorze gospodarczym za uzasadnione dla utrzymania lub tworzenia udziałów w rynku dla towarów lub usług chronionych znakiem towarowym, charakteru tych towarów lub usług, cech rynku, skali i częstotliwości używania znaku towarowego (jak w sprawie [...], pkt 43, w sprawie [...] vs [...], pkt 70, a także w postanowieniu w sprawie [...], pkt 27 - wszystkie przywołane w sprawie [...]). Ponadto, w orzecznictwie sądów polskich przyjmuje się, że rzeczywiste używanie powinno cechować się pewnością i stałością, a w celu osiągnięcia tych cech obecność znaku na rynku powinna wskazywać na poważne rozmiary (w ten sposób w wyroku NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. II GSK 70/06 oraz z dnia 12 marca 2009 r., sygn. II GSK 762/08). Aby dowieść rzeczywistego używania uprawniony powinien przedłożyć dowody. Jak podkreśla się w piśmiennictwie, takimi dowodami są dokumenty, zwłaszcza zamówienia, faktury, potwierdzenia dostawy lub sprzedaży, a także etykiety, opakowania i podobne dowody rzeczowe świadczące o rzeczywistym występowaniu towarów lub usług w obrocie. Decydujące znaczenie mają przy tym faktury, gdyż same etykiety, przywieszki, wieszaki, torebki czy plomby do odzieży oraz zdjęcia sklepów nie dowodzą rzeczywistej sprzedaży towarów ze znakiem, ani nie obrazują jej rozmiarów. Bez faktur same materiały reklamowe, np. kalendarzyki, lub wizytówki, zdjęcia z logo, mogą odgrywać jedynie rolę pomocniczą (por. M. Trzebiatowski w: Obowiązek używania znaku towarowego Studium z prawa polskiego na tle prawno porównawczym Wyd. C.H. Beck Warszawa 2007 r., s. 472 przywołany w wyroku z dnia 15 października 2010 r. WSA w Warszawie sygn. VI SA/Wa 1425/10).

IV.

W sprawie nr [...] organ wskazał, że żądanie stwierdzenia wygaśnięcia prawa na znak [...] obejmuje takie towary jak: "monitory, urządzenia wizyjne, wizyjne płytki drukowane, wizyjne produkty systemowe, aparaty do testowania i kalibrowania podzespołów komputerowych, urządzenia umożliwiające odbiór programów telewizyjnych, programy komputerowe do projektowania stron WWW., kamery słuchawki nagłowne", zawarte w klasie 9.

Uprawniony, przedłożył na okoliczność używania znaku towarowego [...] o nr [...] następujące dowody:

- na okoliczność używania takich towarów jak: "monitory, urządzenia wizyjne, wizyjne płytki drukowane, wizyjne produkty systemowe" uprawniony przedłożył wydruki ze stron internetowych (k. 209 - k. 223 akt sprawy [...]). Organ wskazał, że materiały te dotyczą po pierwsze okresu późniejszego, niż jest wymagany w przedmiotowej sprawie, bowiem zostały one opatrzone datą 1 października 2015 r., zatem już po wszczęciu niniejszego postępowania, a ponadto informacje w nich zawarte nie odnoszą się w żaden sposób do okresu wcześniejszego, oraz dotyczą one tylko i wyłącznie procesorów. Zatem, wskazane dowody nie świadczą o używaniu w sposób rzeczywisty znaku spornego dla towarów takich jak: monitory, urządzenia wizyjne, wizyjne płytki drukowane, wizyjne produkty systemowe", w wymaganym okresie i na terenie Polski. Nie budzi wątpliwości, że żaden z analizowanych towarów (monitory; urządzenia wizyjne; wizyjne płytki drukowane; wizyjne produkty systemowe) nie jest procesorem. Porównywane towary mają odmienny byt, co niewątpliwie zauważy potencjalny odbiorca, który odróżni np. monitor i procesor, tym bardziej, że wszystkie te towary (w tym procesory) mogą być przedmiotem samodzielnego obrotu. Mając powyższe na względzie organ uznał, że nie zostało wykazane rzeczywiste używanie spornego znaku we wskazanym zakresie.

- na okoliczność używania aparatów do testowania i kalibrowania podzespołów komputerowych uprawniony przedłożył wydruki ze stron internetowych (k.189 - k. 207 akt sprawy [...], materiał ten został przedłożony w języku angielskim). Organ stwierdził, że z przedłożonego materiału nie wynika nawet, iż dotyczy on terytorium Polski, co w przedmiotowej sprawie jest istotne. Nie wskazuje on także na rzeczywiste wprowadzenie jakichkolwiek towarów do obrotu.

- na okoliczność używania urządzeń umożliwiających odbiór programów telewizyjnych uprawniony przedłożył wydruki ze stron internetowych (k. 172 - k. 187), w tym materiał w języku angielskim (k.172 - k. 183 akt sprawy [...]). W ocenie organu materiał ten także nie dowodzi rzeczywistego używania ww. towarów w wymaganym okresie. Materiał ten (k.184 - k. 187) odnosi się do oprogramowania, procesorów, które są umieszczane w tych towarach i mimo, iż są one nieodłącznym elementem tych towarów, to jednak nie są to urządzenia samodzielnie umożliwiające odbiór programów telewizyjnych, które, jak wynika z przedłożonego materiału, dotyczą takich towarów jak: telewizory, komputery czy też laptopy i które to są opatrzone nazwą swojego producenta, tj. np. [...], [...], [...] itp. Zatem trudno na ich podstawie uznać rzeczywiste używanie takich towarów jak: urządzenia umożliwiające odbiór programów telewizyjnych. Pozostała część materiału, nie potwierdza używania wskazanych powyżej towarów w wymaganym okresie, nie wynika z niego nawet, że dotyczy on terytorium Polski, co w przedmiotowej sprawie jest istotne.

- na okoliczność używania programów komputerowych do projektowania stron w Web uprawniony przedłożył wydruki ze stron internetowych (k. 157 - k. 170 akt sprawy [...], materiał ten przedłożony został w języku angielskim). Organ stwierdził, iż materiał ten również nie potwierdza używania wskazanych we wniosku towarów w wymaganym okresie. Nie wynika z niego nawet, że dotyczy terytorium Polski, co w przedmiotowej sprawie jest istotne. Nie wskazuje także na wprowadzenia jakichkolwiek towarów do obrotu.

- na okoliczność używania kamer, słuchawek nagłownych uprawniony przedłożył wydruki ze stron internetowych (k. 112 - k. 155 w tym materiał w języku angielskim k. 133 - k. 135, k. 120 - k. 121, k. 112 - k. 116 akt sprawy [...]). Materiał ten dotyczy co prawda słuchawek nagłownych, lecz nie wynika z niego, iż towar ten był opatrywany oznaczeniem [...]. Z treści tych dowodów wynika, że producentem tych słuchawek jest [...] (k. 153 akt sprawy). Zatem trudno na ich podstawie uznać używanie znaku [...] w odniesieniu do słuchawek nagłownych. Materiał ten także nie dowodzi używania znaku spornego w odniesieniu do kamer w wymaganym okresie.

Oceniając materiały przedstawione w załączeniu do pisma z 9 grudnia 2015 r., w którym m.in. uprawniony przedłożył tłumaczenie załączników przedłożonych w języku angielskim oraz w załączeniu do pisma z 10 lutego 2016 r. gdzie przedłożył materiały na używanie znaku towarowego (k. 264 - k. 282 akt sprawy [...]), organ stwierdził, że materiały te w żaden sposób nie potwierdzają używania znaku spornego w odniesieniu do towarów objętych przedmiotowym wnioskiem. Uznał, że materiał ten dotyczy jedynie procesorów [...], a zatem towarów nieobjętych wnioskiem.

Po przeanalizowaniu zgromadzonych materiałów w sprawie [...] Urząd Patentowy stwierdził, że uprawniony nie wykazał rzeczywistego używania spornego znaku [...] o nr [...] w zakresie towarów wskazanych we wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa ochronnego.

Organ wyjaśnił, że przez rzeczywiste używanie należy rozumieć taki sposób używania, który zmierza do utrwalenia danej marki na rynku oraz w świadomości konsumentów i konkurentów (M. Kowalczyk, Obowiązek używania znaku towarowego, PUG 2003/3/22). Używanie to powinno być na tyle trwałe i intensywne, aby odniosło odpowiedni skutek komercyjny na rynku. Nie może to być więc działanie jednorazowe lub podejmowane w sposób sporadyczny. Przyjmuje się przy tym w orzecznictwie sądowo - administracyjnym, że przy ocenie poważnych rozmiarów należy brać pod uwagę takie czynniki jak: wielkość przedsiębiorstwa, charakter produktu, wielkość sprzedaży tych samych lub podobnych produktów pod innymi markami uprawnionego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 czerwca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 283/08). W tej sytuacji nie można wytyczyć z góry progów ilościowych decydujących o stwierdzeniu, iż używanie znaku towarowego miało rzeczywisty charakter.

W ocenie Urzędu Patentowego materiały wskazane i omówione powyżej nie świadczą o rzeczywistym używaniu znaku. Żaden z tych dokumentów nie pozwala bowiem na ustalenie ilości wprowadzonych towarów na rynek, a ponadto w zdecydowanej większości nie wynika z nich, że dotyczą one towarów objętych przedmiotowym wnioskiem. Materiał ten w znacznej części dotyczy także okresu późniejszego niż jest wymagany w przedmiotowej sprawie (po 11 czerwca 2015 r.), zatem nie pozwala on nawet określić skali używania w wymaganym okresie.

W związku z powyższym, wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa ochronnego w żądanym zakresie z dniem 28 czerwca 2007 r. z powodu nieużywania znaku był uzasadniony.

Kwestia kosztów w postępowaniu o sygn. akt [...] została rozstrzygnięta na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. W oparciu o § 8 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. (Dz.U. z 2003, nr 212 poz. 2076) w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych Kolegium przyznało kwotę 900 zł, czyli stawkę minimalną w sprawach o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego oraz kwotę 1000 zł wniesioną przez wnioskodawcę tytułem opłaty od wniosku stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa. Łącznie należało przyznać wnioskodawcy 1900 zł.

V.

W sprawie nr [...] żądanie stwierdzenia wygaśnięcia spornego prawa ochronnego obejmowało cały zakres ochrony tego znaku, a więc takie towary jak: "kamery, sprzęt fotograficzny, sprzęt komputerowy i oprogramowanie komputerowe do obrazowania i do celów fotograficznych, dyski fotograficzne, CD - ROMy do obrazowania i do celów fotograficznych, sensory zobrazowania, skanery oraz interakcyjne gry komputerowe i gry wideo".

Uprawniony, przedłożył na okoliczność używania znaku towarowego [...] o nr [...] następujące dowody: wydruki z internetu (k. 112 - k. 160, k. 180 - k. 193, k. 209 - k. 261, k. 279 - k. 282 akt sprawy [...],) oraz przedłożone w załączeniu do pisma z dnia 9 grudnia 2015 r. tłumaczenie złożonych dokumentów w języku angielskim.

W ocenie organu, materiał ten nie potwierdza rzeczywistego używania w większości wskazanych we wniosku towarów w wymaganym okresie na terytorium Polski. Zdaniem organu jedynie, takie towary jak: sprzęt komputerowy, mający dość szeroki zakres, mogą obejmować także "procesory", których dotyczy materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Z całokształtu zatem materiału dowodowego przedłożonego do akt sprawy, zarówno o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy [...], jak i o stwierdzenie wygaśnięcia praw ochronnych, [...], [...], [...], rozpatrywanych łącznie, organ uznał, że takie towary jak: "procesory" należało pozostawić w wykazie znaku towarowego [...].

Natomiast w pozostałym zakresie uprawniony nie wykazał rzeczywistego używania znaku towarowego [...] odniesieniu do kamer, sprzętu fotograficznego, pozostałego sprzętu komputerowego i oprogramowania komputerowego do obrazowania i do celów fotograficznych, dysków fotograficznych, CD - ROMów do obrazowania i do celów fotograficznych, sensorów zobrazowania, skanerów oraz interakcyjnych gier komputerowych i gier wideo. Materiały te (k. 112 - k. 160), to wydruki internetowe, które dotyczą po pierwsze, w większości okresu późniejszego, niż jest wymagany w przedmiotowej sprawie, a ponadto wskazane w nich informacje dotyczą używania znaku [...] samodzielnie, bądź z dodatkowym oznaczeniem, tj. np. [...] oraz dotyczą tylko i wyłącznie procesorów. Ponadto, materiał powyżej wymieniony nie wskazuje na wprowadzenia jakichkolwiek towarów do obrotu. Żaden w tych materiałów nie świadczy o wprowadzeniu do obrotu wyżej wymienionych towarów (opatrywanych znakiem [...]) na terytorium Polski. Materiał ten w większości dotyczy okresu po złożeniu przedmiotowego wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa ochronnego, tj. po dacie wszczęcia niniejszego postępowania, tj. 11 czerwca 2015 r.. Natomiast w tej części, w której informacje w nim zawarte odnoszą się do okresu wcześniejszego, tj. roku 2013 i roku 2014, organ stwierdził, że w żaden sposób nie potwierdzają one używania spornego znaku w odniesieniu to powyższych towarów, gdyż odnoszą się wyłącznie do procesorów.

Urząd Patentowy uznał, że materiał (k. 180 - k. 193) również nie potwierdza używania wskazanych we wniosku towarów w wymaganym okresie, bowiem są to także wydruki z internetu, mające wyłącznie charakter ofertowy, czy ogólnoinformacyjny lub też reklamowy, a wskazane w nich oznaczenie [...] odnosi sie jedynie do procesorów, np. k. 181 materiał dotyczy skanera ręcznego [...], w którym zastosowano technologię [...]. Zatem oznaczenie [...] nie odnosi się do samego produktu, jako skanera, lecz do zastosowanej w nim technologii.

Ponadto materiał (k. 209 - k. 261, k. 279 - k. 282) także nie wskazuje na użycie oznaczenia [...] w odniesieniu do towarów objętych wnioskiem, poza procesorami. Jak wynika bowiem z tego materiału dotyczy on również technologii [...], która jest stosowna w wielu tych towarach, produkowanych przez zupełnie innych producentów i opatrywanych innymi znakami towarowymi (np. komputery i laptopy opatrywane znakami [...], [...], [...], [...]). Materiał ten w większości jest również materiałem informacyjnym, reklamowym, który nie został opatrzony w ogóle żadną datą, z którego nie wynika ilość wprowadzonych towarów do obrotu (np. materiał dotyczący kamer), zatem także nie dowodzi on rzeczywistego używania znaku towarowego [...] w wymaganym dla niniejszej sprawy okresie, na terytorium Polski, towarów objętych przedmiotowym wnioskiem. Jednocześnie część tego materiału, pochodzi z okresu znacznie późniejszego, po dacie wszczęcia niniejszego postępowania, tj. po 11 czerwca 2015 r. i nie wynika z niego jakoby dotyczył okresu wcześniejszego, a ta cześć która odnosi się do okresu wcześniejszego, tj. 2014 r. nie wskazuje na wprowadzenia jakichkolwiek towarów do obrotu.

Po przeanalizowaniu zgromadzonych materiałów w sprawie [...] organ uznał, że uprawniony nie wykazał rzeczywistego używania spornego znaku [...] o nr [...] w zakresie towarów objętych ochroną tego znaku, z wyłączeniem takich towarów jak "procesory", uznając je jako część sprzętu komputerowego.

Organ wskazał, że przez rzeczywiste używanie należy rozumieć taki sposób używania, który zmierza do utrwalenia danej marki na rynku oraz w świadomości konsumentów i konkurentów (M. Kowalczyk, Obowiązek używania znaku towarowego, PUG 2003/3/22). Używanie to powinno być na tyle trwałe i intensywne aby odniosło odpowiedni skutek komercyjny na rynku. Nie może to być więc działanie jednorazowe lub podejmowane w sposób sporadyczny. Przyjmuje się przy tym w orzecznictwie sądowo - administracyjnym, że przy ocenie poważnych rozmiarów należy brać pod uwagę takie czynniki jak: wielkość przedsiębiorstwa, charakter produktu, wielkość sprzedaży tych samych lub podobnych produktów pod innymi markami uprawnionego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 czerwca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 283/08). W tej sytuacji nie można wytyczyć z góry progów ilościowych decydujących o stwierdzeniu, że używanie znaku towarowego miało rzeczywisty charakter.

W ocenie Urzędu Patentowego materiały wskazane i omówione powyżej nie świadczą o rzeczywistym używaniu znaku w zakresie towarów objętych ochroną tego znaku z wyłączeniem jedynie "procesorów". Żaden z tych dokumentów nie pozwala bowiem, na ustalenie ilości wprowadzonych towarów na rynek, a ponadto nie wynika z nich, iż dotyczą one towarów objętych przedmiotowym wnioskiem. Materiał ten w większości to wydruki z internetu, dotyczące okresu późniejszego niż jest wymagany w przedmiotowej sprawie, zatem nie pozwala on nawet określić skali używania w wymaganym okresie.

W przedmiotowej sprawie wnioskodawca we wniosku z dnia 11 czerwca 2015 r. o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa ochronnego z dniem 30 września 2007 r.

W związku z powyższym wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa ochronnego w zakresie towarów takich jak: "kamery, sprzęt fotograficzny, sprzęt komputerowy i oprogramowanie komputerowe do obrazowania i do celów fotograficznych z wyłączeniem procesorów, dyski fotograficzne, CD - ROMy do obrazowania i do celów fotograficznych, sensory zobrazowania, skanery oraz interakcyjne gry komputerowe gry wideo", zawartych w klasie 9 z dniem 30 września 2007 r., z powodu nieużywania znaku, jest uzasadniony, natomiast w pozostałym zakresie (procesory) wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa ochronnego należało oddalić.

Kwestia kosztów w postępowaniu o sygn. akt [...] została rozstrzygnięta na podstawie art. 100 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p., Zdaniem organu, w niniejszej sprawie wnioskodawca uległ w nieznacznym zakresie w związku z tym zasadne było obciążenie przeciwnika wniosku (uprawnionego) obowiązkiem zwrotu kosztów w całości (art. 100 k.p.c.). W oparciu o § 8 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. (Dz.U. z 2003, nr 212 poz. 2076) w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych Kolegium przyznało kwotę 900 zł, czyli stawkę minimalną w sprawach o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego oraz kwotę 1000 zł wniesioną przez wnioskodawcę tytułem opłaty od wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa. Łącznie należało przyznać wnioskodawcy 1900 zł.

VI.

W sprawie nr [...] żądanie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak [...] obejmuje takie towary jak: "urządzenia i przyrządy naukowe, żeglarskie, geodezyjne, elektryczne, fotograficzne, kinematograficzne, optyczne, wagowe, pomiarowe, sygnalizacyjne, kontrolne, do ratowania życia i do celów dydaktycznych, aparaty do nagrywania, transmisji lub reprodukcji dźwięku lub obrazu, automaty sprzedające i mechanizmy do urządzeń uruchamianych przez wrzucenie monety, kasy sklepowe, schowki internetowe, internetowe urządzenia www, takie jak osobiste cyfrowe, notesy (asystenci), tabliczki i manetki, a także inne urządzenia umożliwiające dostęp do internetu lub www", zawarte w klasie 9.

Uprawniony przedłożył na okoliczność używania znaku towarowego [...] o nr [...] następujące dowody:

- na okoliczność używania takich towarów jak: "urządzenia i przyrządy naukowe, żeglarskie, geodezyjne, elektryczne, fotograficzne, kinematograficzne, optyczne, wagowe, pomiarowe, sygnalizacyjne, kontrolne, do ratowania życia i do celów dydaktycznych" uprawniony przedłożył wydruki ze stron internetowych (k. 246 - k. 264 akt sprawy [...] w tym materiał w języku angielskim k.247, k. 247 oraz k. 259 - k. 261 akt sprawy [...]). Zdaniem organu, materiały te nie dotyczą używania znaku [...] w zakresie powyżej wskazanych towarów. Trudno na ich podstawie uznać, że znak sporny był używany do oznaczenia takich towarów jak: "urządzenia i przyrządy naukowe, żeglarskie, geodezyjne, elektryczne, fotograficzne, kinematograficzne, optyczne, wagowe, pomiarowe, sygnalizacyjne, kontrolne, do ratowania życia i do celów dydaktycznych", w wymaganym okresie i na terenie Polski. Materiał dotyczący używania smartwatchy [...], dotyczy towaru o nazwie [...], (zatem nie dotyczy towaru opatrywanego znakiem [...]), a po drugie dotyczy daty 2014 r. i jak wynika z niego, produkt o tej nazwie miał być dopiero wprowadzony na rynek. Nie wynika z tego materiału rzeczywiste używanie towaru na terytorium Polski w wymagany okresie. Materiał ten nie potwierdza używania wskazanych powyżej towarów w wymaganym okresie, nie wynika z niego nawet, że dotyczy om terytorium Polski, co w przedmiotowej sprawie jest istotce.

- na okoliczność używania aparatów do nagrywania, transmisji lub reprodukcji dźwięku i obrazu uprawniony przedłożył wydruki ze stron internetowych (k. 237 - k. 244, akt sprawy Sp. [...]). W ocenie organu materiał ten także nie dowodzi rzeczywistego używania ww. towarów w wymaganym okresie. W materiale tym oznaczenie [...] odnosi się do oprogramowania, procesorów, które są umieszczane w tych towarach i mimo, iż są one nieodłącznym elementem tych towarów, to jednak nie są to urządzenia umożliwiające samodzielnie odbiór programów telewizyjnych, które to, jak wynika z przedłożonego materiału, dotyczą, takich towarów jak: telewizory, komputery, czy też laptopy i które to są opatrzone nazwą swojego producenta, tj. np. [...], [...], [...], [...] itp. Zatem trudno na ich podstawie uznać rzeczywiste używanie takich towarów jak: aparaty do nagrywania, transmisji lub reprodukcji dźwięku i obrazu.

- na okoliczność używania magnetycznych nośników danych uprawniony przedłożył wydruki ze stron internetowych (k. 230 - k. 235, akt sprawy [...]). W ocenie organu, cześć tego materiału nie została opatrzona w ogóle żadną datą, natomiast ta część, która posiada datę, pochodzi z okresu późniejszego niż jest wymagany, bowiem z 2 października 2015 r. Trudno na jego podstawie ustalić skalę używania tego oznaczenia w odniesieniu do wyżej wymienionego produktu.

- na okoliczność używania dysków z nagraniami uprawniony przedłożył wydruki ze stron internetowych (k. 211 - k. 228), akt sprawy [...]. W ocenie organu materiał ten także nie dowodzi rzeczywistego używania ww. towarów w wymaganym okresie. Materiał ten (k.184 - k. 187) pochodzi z daty 1 października 2015 r., a więc z daty późniejszej niż jest wymagana, i nawet jeśli w jego treści zawarte jest odniesienie się do okresu wcześniejszego, tj. roku 2014, to nie wynika z niego, czy towary te zostały w ogóle wprowadzone do obrotu, zatem trudno na jego podstawie ustalić skalę używania tego oznaczenia w odniesieniu do wyżej wymienionego produktu.

- na okoliczność używania automatów sprzedających i mechanizmów do urządzeń uruchamianych przez wrzucenie monety uprawniony przedłożył wydruki ze stron internetowych (k. 188 - k. 209 akt sprawy [...]). W ocenie organu materiał ten mimo, że odnosi się do roku 2013, to nie wynika z niego używanie jakiegokolwiek towaru opatrzonego znakiem [...], a już tym bardziej w odniesieniu do wyżej wymienionego produktu, zatem trudno uznać materiał ten za wystarczający do wykazania rzeczywistego używania znaku towarowego w odniesieniu do wskazanych towarów.

- na okoliczność używania kas sklepowych uprawniony przedłożył wydruki ze stron internetowych (k. 176 - k. 185 akt sprawy [...]). W ocenie Kolegium materiał ten pochodzi z 2015 r., a z jego treści wynika, że odnosi się co najwyżej do roku 2014. Ponadto nie dowodzi używania znaku [...] w odniesieniu do kas fiskalnych, sklepowych. Wskazuje jedynie, że jednym z elementów tych kas są podzespoły komputerowe firmy [...]. Oznaczenie [...] nie odnosi sie natomiast do samych kas. Ponadto, jak wynika z tego materiału w samym artykule zawarta jest informacja, że naklejka z oznaczeniem [...] umieszczona na towarach odnosi się jedynie do podzespołów, które zostały zastosowane w tych kasach, a nie do samych kas, jako produktu końcowego, który jak wynika z tego materiału jest produkowany przez firmę [...], współpracującą z firmą [...]. Z materiału tego nie wynika rzeczywiste używanie, bowiem nie wskazuje on na rzeczywiste wprowadzenie towarów do obrotu.

- na okoliczność używania schowków internetowych uprawniony przedłożył wydruki ze stron internetowych (k. 145 - k. 174 w tym materiał w języku angielskim k. 166 - k. 174, k. 145 - k. 160 akt sprawy [...]). Zdaniem organu, materiał ten nie potwierdza używania wskazanych we wniosku towarów w wymaganym okresie, nie wynika z niego nawet, że dotyczy om terytorium Polski, co w przedmiotowej sprawie jest istotce. Ponadto, pochodzi on z okresu znacznie późniejszego, bowiem z daty 1 października 2015 r., tj. po wszczęciu niniejszego postępowania, a ponadto nie wynika z niego jakoby dotyczył okresu wcześniejszego. Nie wskazuje także na wprowadzenia jakichkolwiek towarów do obrotu. Część materiału, po pierwsze pochodzi z daty późniejszej, tj. 2015 r., a ponadto nie dowodzi używania znaku towarowego i w żaden sposób na jego podstawie nie można określić skali tego zjawiska w odniesieniu do towarów innych niż procesory.

- na okoliczność używania internetowych urządzeń ww., takich jak osobiste cyfrowe notesy (asystenci), tabliczki i manetki, a także inne urządzenia umożliwiające dostęp do Internetu lub www uprawniony przedłożył wydruki ze stron internetowych (k. 112 - k. 143 akt sprawy [...]). Z większości materiału (k. 117, k.120, k. 123, k. 126, k. 128) wynika, że oznaczenie [...] odnosi się tylko i wyłącznie do procesorów, natomiast pozostała cześć dotyczy albo specyfikacji produktu (k. 129 - k. 139), co nie dowodzi używania znaku, albo dotyczy towarów, w których zastosowano technologię [...], jako cześć podzespołów w nich występująca. Nie jest to natomiast materiał, który dowodzi używania wyżej wymienionych towarów. Na jego podstawie, bowiem, nie można nawet określić skali tego zjawiska. Ponadto większość z tych wydruków dotyczy okresu późniejszego niż jest wymagany w przedmiotowej sprawie.

W załączeniu do pisma z dnia 9 grudnia 2015 r. uprawniony przedłożył tłumaczenie materiału dowodowego przedłożonego w języku angielskim. W uzupełnieniu swojego stanowiska uprawniony dodatkowo w piśmie z dnia 10 lutego 2016 roku (k. 312 - k. 322 akt sprawy [...]) oraz w piśmie z dnia 17 czerwca 2016 roku (k. 338 - k. 395 akt sprawy [...]) oraz w piśmie z dnia 5 września 2016 roku (k. 415 - k. 419 akt sprawy [...]) przedłożył materiały w na okoliczność używania spornego znaku towarowego. Organ stwierdził, że materiały te w żaden sposób nie potwierdzają używania znaku spornego w odniesieniu do towarów objętych przedmiotowym wnioskiem. Materiał ten nie dotyczy po pierwsze wymaganego okresu, ponadto nie wynika z niego, iż dotyczy on towarów objętych winsokiem. W większości dotyczy on procesorów [...] używanych i wykorzystywanych do produkcji różnego rodzaju urządzeń elektronicznych produkowanych i ofertowych przez inne firmy niż [...]. Materiał ten nie wskazuje na rzeczywiste używanie znaku towarowego [...] w odniesieniu do wymienionych we wniosku towarów i sam w sobie nie może świadczyć o jakiejkolwiek skali tego zjawiska.

Urząd Patentowy, po przeanalizowaniu zgromadzonych materiałów w sprawie [...] uznał, że uprawniony nie wykazał rzeczywistego używania spornego znaku [...] o nr [...] w zakresie towarów wskazanych we wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa ochronnego.

Przez rzeczywiste używanie należy rozumieć taki sposób używania, który zmierza do utrwalenia danej marki na rynku oraz w świadomości konsumentów i konkurentów (M. Kowalczyk, Obowiązek używania znaku towarowego, PUG 2003/3/22). Używanie to powinno być na tyle trwałe i intensywne aby odniosło odpowiedni skutek komercyjny na rynku. Nie może to być więc działanie jednorazowe lub podejmowane w sposób sporadyczny. Przyjmuje się przy tym w orzecznictwie sądowo - administracyjnym, że przy ocenie poważnych rozmiarów należy brać pod uwagę takie czynniki jak: wielkość przedsiębiorstwa, charakter produktu, wielkość sprzedaży tych samych lub podobnych produktów pod innymi markami uprawnionego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 czerwca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 283/08). W tej sytuacji nie można wytyczyć z góry progów ilościowych decydujących o stwierdzeniu, iż używanie znaku towarowego miało rzeczywisty charakter.

W ocenie organu wskazane i omawiane powyżej materiały nie świadczą o rzeczywistym używaniu znaku. Żaden z ww. dokumentów nie pozwala bowiem na ustalenie ilości prowadzonych towarów na rynek, a nadto nie wynika z nich, że dotyczą one towarów objętych przedmiotowym wnioskiem. Materiał ten obejmuje wydruki ze stron internetowych, zawarte w nich artykuły prasowe, dotyczące głównie firmy [...], a także fotografie i specyfikacje towarów nienależących do uprawnionego. Ponadto materiał ten dotyczy okresu późniejszego niż jest wymagany w przedmiotowej sprawie, zatem nie pozwala on nawet określić skali tego używania w wymaganym okresie.

W przedmiotowej sprawie wnioskodawca we wniosku z dnia 11 czerwca 2015 r. o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa ochronnego z dniem 30 kwietnia 2009 r.

W związku z powyższym organ uznał, że wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa ochronnego w zakresie towarów wskazanych we wniosku, takich jak: "urządzenia i przyrządy naukowe, żeglarskie, geodezyjne, elektryczne, fotograficzne, kinematograficzne, optyczne, wagowe, pomiarowe, sygnalizacyjne, kontrolne, do ratowania życia i do celów dydaktycznych, aparaty do nagrywania, transmisji lub reprodukcji dźwięku lub obrazu, automaty sprzedające i mechanizmy do urządzeń uruchamianych przez wrzucenie monety, kasy sklepowe, schowki internetowe, internetowe urządzenia www, takie jak osobiste cyfrowe, notesy (asystenci), tabliczki i manetki, a także inne urządzenia umożliwiające dostęp do internetu lub ww.", zawartych w klasie 9 z dniem 30 kwietnia 2009 r., z powodu nieużywania znaku, jest uzasadniony.

Kwestia kosztów w postępowaniu o sygn. akt Sp. [...] została rozstrzygnięta na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. W oparciu o § 8 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. (Dz.U. z 2003, nr 212 poz. 2076) w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych organ przyznał kwotę 900 zł, czyli stawkę minimalną w sprawach o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego oraz kwotę 1000 zł wniesioną przez wnioskodawcę tytułem opłaty od wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa. Łącznie należało przyznać wnioskodawcy 1900 zł.

VII.

Uprawniony - [...] z siedzibą w S., Stany Zjednoczone Ameryki (dalej "skarżący"), niezgadzając się z decyzją Urzędu Patentowego RP w terminie zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie:

- art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. oraz błędną wykładnię art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. poprzez uznanie, że dowodem rzeczywistego używania znaku towarowego w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. mogą być tylko zamówienia, faktury lub dowody dostaw towarów oraz poprzez nieuwzględnienie dowodów o innym charakterze dotyczących używania znaków towarowych "[...]" o numerach [...], [...] oraz [...] zgromadzonych w sprawie;

- art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie twierdzeń i dowodów uzasadniających rzeczywiste używanie znaku towarowego "[...]" [...] w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p.;

- art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie twierdzeń i dowodów uzasadniających rzeczywiste używanie znaku towarowego "[...]" [...] w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p,.w.p.;

- art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie twierdzeń i dowodów uzasadniających rzeczywiste używanie znaku towarowego "[...]" [...] w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p.;

- art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. oraz błędną wykładnię art. 170 ust. 2 p.w.p. poprzez uznanie, że dowody złożone przez Skarżącego w toku postępowania są spóźnione w rozumieniu art. 170 ust. 2 p.w.p. oraz pominięcie tych dowodów, przy jednoczesnym zaniechaniu ustalenia czy używanie któregokolwiek ze znaków towarowych wskazanych w pkt 2-4 powyżej nastąpiło w wyniku zawiadomienia o wszczęciu postępowania o wygaszenie tego znaku.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części ( pkt 1 , 2 i 4 petitum decyzji ) oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący przedstawił argumentację na poparcie zarzutów skargi.

Skarżący zarzucił, że Urząd Patentowy RP nie uwzględnił specyfiki działalności skarżącego, specyfiki jego funkcjonowania na rynku w Polsce, a w konsekwencji specyfiki używania znaku [...].

Skarżący wyjaśnił, że specyfika jego działalności polega na tym, iż jest on przedsiębiorcą wytwarzającym komponenty służące do produkcji urządzeń wytwarzanych przez innych przedsiębiorców. Są to w szczególności procesory i mikroprocesory, tradycyjnie kojarzone ze skarżącym jako ich zasadniczym światowym wytwórcą, ale jest to też szereg innych produktów (np. płyty główne, moduły pamięci, urządzenia służące do wyświetlania obrazu (np. chipsety graficzne), komponenty sieciowe i Wi-Fi, oprogramowanie), a także całe technologie (np. technologia wyświetlania obrazu [...], obejmująca kamery i oprogramowanie). Cechą wspólną tych komponentów, urządzeń i technologii jest to, że z założenia nie są przeznaczone dla konsumentów tylko dla odbiorców profesjonalnych (innych przedsiębiorców), gdzie są wykorzystywane na kolejnych etapach produkcji innych urządzeń, głównie wszelkiego rodzaju komputerów.

Kolejną cechą specyficzną działalności skarżącego jest to, że dostarczane przezeń komponenty, urządzenia i technologie są montowane głównie wewnątrz urządzeń innych przedsiębiorców, zwłaszcza wszelkiego rodzaju komputerów. Oznacza to, że znak [...] znajdujący się na produktach skarżącego nie jest widoczny na zewnątrz, chyba że skarżący zapewni obecność tego znaku [...] na urządzeniu końcowym.

To oznacza, że zasadniczym sposobem korzystania ze znaku [...] w sposób określony w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. jest jego zamieszczanie przez innych przedsiębiorcach na produktach wytworzonych dzięki komponentom, urządzeniom lub technologii skarżącego. Jest to okoliczność w pełni akceptowana przez prawo (art. 169 ust. 4 pkt 3 p.w.p.).

W dalszej części uzasadnienia skargi zostały rozwinięte szczegółowe argumenty dotyczące poszczególnych towarów.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP, wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wnioskodawca - uczestnik postępowania wniosków [...] Sp. z o. o. z siedzibą w G. (obecna nazwa [...]) wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej, przyłączając się do stanowiska organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem kontroli sądowej skarżący uczynił decyzję Urzędu Patentowego RP, którą organ stwierdził wygaśnięcie praw ochronnych na znaki towarowe "[...]" o numerach [...], [...], [...]. Zaskarżone zostały punkty 1, 2 i 4 decyzji ( bez kosztów).

W niniejszej sprawie Urząd Patentowy RP uznał, że złożone przez skarżącego dowody nie świadczą o rzeczywistym używaniu znaku. Żaden z tych dokumentów nie pozwala bowiem na ustalenie ilości wprowadzonych towarów na rynek, a ponadto w zdecydowanej większości nie wynika z nich, że dotyczą one towarów objętych wnioskami. Materiały te w znacznej części obejmowały także okres późniejszy niż jest wymagany w przedmiotowej sprawie (po 11 czerwca 2015 r.), zatem nie pozwalały one nawet określić skali używania w wymaganym okresie.

Po drugie, w ocenie organu, materiał dowodowy w większości dotyczył procesorów [...] używanych i wykorzystywanych do produkcji różnego rodzaju urządzeń elektronicznych produkowanych i ofertowych przez inne firmy niż [...]. Materiał ten nie wskazuje na rzeczywiste używanie znaku towarowego [...] w odniesieniu do wymienionych we wnioskach towarów i sam w sobie nie może świadczyć o jakiejkolwiek skali tego zjawiska.

Natomiast, zdaniem strony skarżącej, rozpoznając sprawę Urząd Patentowy pominął fakt, że specyfika działalności skarżącego polega na tym, iż jest on przedsiębiorcą wytwarzającym komponenty służące do produkcji urządzeń wytwarzanych przez innych przedsiębiorców.

Przechodząc do oceny rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia ww. praw ochronnych na znak towarowy [...] Sąd podzielił stanowisko organu co do kolejności rozpoznawania wniosków, gdy w postępowaniu o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy, opartego na podstawie, że znak jest podobny do wcześniejszego znaku towarowego, został podniesiony zarzut nieużywania wcześniejszego znaku towarowego i zgłoszony wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego do tego ostatniego oznaczenia. Stanowisko zostało oparte na treści art. 166 ust. 1 i 2 p.w.p. Według tego uregulowania prawo ochronne na znak towarowy nie może być unieważnione na tej podstawie, że znak jest podobny do wcześniejszego znaku towarowego, jeżeli ten ostatni nie był używany w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5 (art. 166 ust. 1 p.w.p.), przy czym zarzut nieużywania znaku towarowego może zostać podniesiony tylko łącznie z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego i zarzut ten podlega łącznemu rozpoznaniu wraz z wnioskiem o unieważnienie (art. 166 ust. 2 p.w.p.). W takiej sytuacji najpierw podlega rozpoznaniu wniosek o wygaśnięcie prawa ochronnego (por. wyroki NSA z dnia: 10 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 528/15, 13 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 582/13, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Istotne jest, aby wśród podstaw wniosku o unieważnienie prawa ochronnego powołano taką, że zgłoszony znak jest podobny do wcześniejszego znaku. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, a organ miał obowiązek wniosek ten rozpoznać w jednym postępowaniu.

Zgodnie z art. 166 ust. 1 p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy nie może być unieważnione na tej podstawie, że znak jest podobny do wcześniejszego znaku, jeżeli ten ostatni nie był używany w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5 p.w.p. Zgodnie z art. 166 ust. 2 p.w.p. zarzut nieużywania może zostać podniesiony tylko łącznie z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego i podlega łącznemu rozpoznaniu wraz z wnioskiem o unieważnienie.

Na podstawie art. 255 ust. 1 pkt 3 p.w.p. organ rozstrzyga w trybie postępowania spornego sprawy o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, w przypadkach określonych w art. 169.

Prawidłowo przy tym organ stwierdził posiadanie przez wnioskodawcę interesu prawnego.

Przechodząc do meritum sprawy, Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że znak [...] był używany na terenie Polski w sposób rzeczywisty dla ww. towarów objętych wnioskami, za wyjątkiem procesorów.

Podstawę materialną wniosków stanowił art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p.

Zgodnie z tym przepisem prawo ochronne na znak towarowy wygasa na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania.

Urząd Patentowy przedstawił, w jaki sposób pojmuje sformułowania "rzeczywistego i nieprzerwanego nieużywania znaku towarowego". Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że znak towarowy jest rzeczywiście używany wówczas, gdy korzysta się z niego zgodnie z jego podstawową funkcją, jaką jest zagwarantowanie, że towary i usługi, dla których został zarejestrowany, pochodzą z określonego przedsiębiorstwa, w celu wykreowania lub zachowania rynku zbytu dla tych towarów i usług, z wyłączeniem przypadków używania o charakterze symbolicznym, mającym na celu jedynie utrzymanie praw do znaku towarowego. Ponadto przesłanka dotycząca rzeczywistego używania znaku towarowego wymaga, by znak ten w postaci, w jakiej jest chroniony na właściwym terytorium, był używany publicznie i w sposób skierowany na zewnątrz. Ocena rzeczywistego charakteru używania znaku towarowego powinna być oparta na wszystkich faktach i okolicznościach pozwalających na ustalenie, czy znak był faktycznie wykorzystywany handlowo, w szczególności zaś powinna ona uwzględniać sposoby korzystania ze znaku uznawane w danym sektorze gospodarczym za uzasadnione dla zachowania lub wykreowania rynku zbytu dla towarów lub usług chronionych danym znakiem towarowym, charakter tych towarów lub usług, cechy danego rynku oraz zasięg i częstotliwość używania znaku. Przy określaniu zakresu używania wcześniejszego znaku, należy mieć na uwadze w szczególności, z jednej strony, handlowy wymiar ogółu czynności stanowiących używanie oraz, z drugiej strony, długość okresu, w którym czynności te miały miejsce, jak również częstotliwość tych czynności. Przy ocenie przesłanki rzeczywistego używania znaku nie chodzi o ocenę sukcesu handlowego, ani kontrolę strategii gospodarczej danego przedsiębiorstwa, ani też zastrzeżenie ochrony znaków towarowych wyłącznie dla sytuacji, w których dochodzi do handlowego wykorzystania tych znaków na dużą skalę (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 375/13, Lex nr 1575487, pkt 21-24 wyroku TSUE z dnia 28 marca 2012 r., sygn. T-214/08 w sprawie Paul Alfons Rehbein (GmbH & Co.) KG v. Urząd Harmonizacji Rynku Wewnętrznego, Lex nr 1125062). Ta interpretacja jest zbieżna z argumentami Urzędu Patentowego.

Zarówno w judykaturze, jak i dotychczasowym piśmiennictwie przyjmuje się, że przyczyną wprowadzenia obowiązku używania znaku towarowego jest przede wszystkim zapobieżenie pozorowanemu wykonywaniu prawa do znaku towarowego i wyeliminowanie w ten sposób nieuczciwych praktyk polegających na ubieganiu się o rejestrację jedynie w celu uniemożliwienia nabycia prawa do znaku towarowego przez innych przedsiębiorców, zazwyczaj oferujących konkurencyjne produkty (tak m.in. WSA w Warszawie /w:/ wyrok z dnia 7 lutego 2006 r., sygn. akt VI SA/WA 1749/05). Ponadto, regulacja ta znajduje uzasadnienie także w zapobieżeniu zbędnemu obciążaniu rejestru znaków towarowych znakami, które nie spełniają swojej roli, skutkującemu wydłużeniem postępowania rejestracyjnego i utrudniającemu wybór marki podmiotom pragnącym zarejestrować znak towarowy (por. m.in. dr Jasińska /w:/ Prawo własności przemysłowej. Komentarz, pod red. P. Kostańskiego, wyd. 2, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2014 i powołana tam literatura).

Wprawdzie ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej nie definiuje pojęcia używania znaku towarowego, a tylko wskazuje postaci, jakie może przybrać wykonywanie prawa wyłącznego, to jednak wyraźnie wskazuje jedną cechę, która jest niezbędna do tego, aby mogła być mowa o używaniu znaku towarowego, rozumianym jako wykonywanie prawa ochronnego. Używanie to musi być bowiem używaniem rzeczywistym.

W świetle dotychczasowej literatury i orzecznictwa przyjmuje się, że używanie można uznać za rzeczywiste, gdy znak używany jest w obrocie gospodarczym względem towarów i w taki sposób, aby możliwe było powstanie i dalsze istnienie asocjacji pomiędzy nim a towarem (por. U. Promińska /w:/ Prawo własności przemysłowej, pod red. U. Promińskiej, s. 246). Ponadto, używanie musi mieć na celu odróżnianie towarów uprawnionego (musi być niedwuznaczne) oraz dotyczyć towarów wskazanych w rejestrze, a więc być zgodne z zasadą specjalizacji (por. U. Promińska /w:/ E. Nowińska, U. Promińska, M. du Vall, Prawo własności przemysłowej, Wydawnictwo LexisNexis, s. 380).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 lutego 2007 r., wydanym w sprawie sygn. akt VI SA/WA 1166/06, wyraził pogląd, że "używanie znaku polega na jego stosowaniu w celu odróżnienia w obrocie oznaczonych nim towarów lub usług jednego przedsiębiorstwa od tego samego rodzaju towarów lub usług innego przedsiębiorstwa. Obowiązkowi używania znaku czyni zadość jedynie jego używanie w związku z towarem lub usługą, albowiem znak towarowy to odbity w świadomości odbiorcy związek oznaczenia i towaru lub usługi. Używanie to musi być rzeczywiste i poważne oraz odbywać się w okresie wskazanym w ust. 1 art. 169 p.w.p. Przez używanie znaku, w znaczeniu wynikającym z art. 169 ust. 1 p.w.p., rozumie się również używanie znaku przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego". W podobnym tonie wypowiedział się także WSA w Warszawie w wyroku z dnia 7 lutego 2006 r., sygn. akt VI SA/WA 1749/05, w którym stwierdził, że "obowiązkowi rzeczywistego używania znaku towarowego czyni zadość jedynie takie używanie, które pozostaje w związku fizycznym lub pojęciowym z towarem lub usługą. Oznacza to nakładanie zarejestrowanego oznaczenia na towar i jego wprowadzanie do obrotu" (tak również Naczelny Sąd Administracyjny /w:/ wyrok z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 70/06, Legalis).

Należy zauważyć ponadto, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 października 2006 r., wydanym w sprawie sygn. akt II GSK 173/06, zwrócił uwagę, że "używanie znaku towarowego powinno pozostawać w zgodzie z działalnością przedsiębiorstwa, zaś obowiązkowi rzeczywistego używania czyni zadość jedynie używanie znaku w obrocie gospodarczym". Na konieczność używania znaku towarowego w obrocie gospodarczym oraz w zgodzie z działalnością przedsiębiorstwa zwrócił uwagę także WSA w Warszawie w wyroku z dnia 7 lutego 2006 r., sygn. akt VI SA/WA 1749/05.

W rozpoznawanej sprawie Sąd podzielił stanowisko organu, że skarżący nie wykazał, aby w sposób rzeczywisty używał towary objęte ww. wnioskami o wygaśnięcie.

W tym kontekście przypomnienia wymaga zatem definicja samego używania, jaka znajduje się w ustawie p.w.p.

Stosownie do art. 154. Używanie znaku towarowego polega w szczególności na:

1) umieszczaniu tego znaku na towarach objętych prawem ochronnym lub ich opakowaniach, oferowaniu i wprowadzaniu tych towarów do obrotu, ich imporcie lub eksporcie oraz składowaniu w celu oferowania i wprowadzania do obrotu, a także oferowaniu lub świadczeniu usług pod tym znakiem;

2) umieszczaniu znaku na dokumentach związanych z wprowadzaniem towarów do obrotu lub związanych ze świadczeniem usług;

3) posługiwaniu się nim w celu reklamy.

Jak podkreśla się w orzecznictwie rzeczywiste używanie znaku towarowego oznacza konkretne działanie, mające za przedmiot znak, a polegające na jego realnym odniesieniu do określonego towaru lub usługi. Używanie rzeczywiste ma polegać na bezpośrednim udostępnieniu towarów lub usług ich odbiorcom. Obowiązek używania wymaga pełnego korzystania ze znaku, przez udostępnienie towarów lub usług ze znakiem ich odbiorcom.( wyrok NSA z 20 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2634/15,LEX nr 2357933).

Dlatego też rzeczywiste towarów objętych rejestracją musi polegać na ich powiązaniu z konkretnym towarem. Przypomnieć w tym miejscu wypada, że celem rejestracji znaku towarowego jest właśnie używanie konkretnego znaku w powiązaniu z konkretnymi towarami. Jak już wyżej wspomniano, w ten sposób zakreśla się granice wyłączności i monopolu danego podmiotu obejmujące dane towary/usługi.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wywodził, że sam fakt nakładania oznaczenia [...] na sporne towary oznacza, że miało miejsce rzeczywiste używanie owych towarów. Jednakże skarżący nie przedstawił wymaganych dowodów świadczących o wprowadzaniu ich do obrotu. Zdaniem skarżącego nie wymagała tego "specyfika używania" polegała na tym, że: " (...) dostarczane przezeń komponenty, urządzenia i technologie są montowane głównie wewnątrz urządzeń innych przedsiębiorców, zwłaszcza wszelkiego rodzaju komputerów. Oznacza to, że znak [...] znajdujący się na produktach skarżącego nie jest widoczny na zewnątrz, chyba że skarżący zapewni obecność tego znaku [...] na urządzeniu końcowym".

Powstaje zatem pytanie, czy taka forma rzeczywistego używania znaku jest dopuszczalna i oznacza także rzeczywiste używanie produktu końcowego ( komputera, laptopa, kamery, itd.) jeśli producentami owych produktów końcowych są inni przedsiębiorcy( firmy [...], [...], [...], [...], [...]).

Bogata problematyka tego zagadnienia została szeroko omówiona w opracowaniu M. Trzebiatowskiego. (M. Trzebiatowski /w:/ Obowiązek używania znaku towarowego. Studium z prawa polskiego na tle prawnoporównawczym, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2007) Autor, zauważając ten problem wypowiada się przeciwko swobodnemu podejściu do tego zagadnienia. Uważa, że skoro znak służy do oznaczania tego rodzaju towarów i usług to powinien być używany ściśle wobec nich. ( s. 205).

"Faktem jest, że w niektórych przypadkach nie da się wykluczyć zadośćuczynienia obowiązkowi używania przez zastosowanie znaku w mało widocznym miejscu na produkcie lub w nietrwałych elementach opakowania. Będzie tak wtedy, gdy ze względu na specyfikę towaru nie będzie możliwe nałożenie znaku na jego widoczne miejsce. Może to dotyczyć np. mebli , parkietu, glazury oraz wymagających estetyki i pozbawienia napisów. Tym bardziej odnosi się to do towarów będących częściami składowymi urządzeń złożonych, nawet jeśli zostały opatrzone znakiem, ale są niewidoczne dla odbiorców.(...). Nie zwalnia to jednak z konieczności rzeczywistego posługiwania się znakiem, a więc jego zastosowania przez udostępnienie oznaczonych nim towarów lub usług odbiorcom na rynku. (M. Trzebiatowski, s. 140-141).

Autor nie podzielił też poglądu, że wypełnienie obowiązku używania znaku następuje przez samą obecność towarów ze znakiem na rynku. ((M. Trzebiatowski, s. 99). Zdaniem autora, także regułą jest, że części składowe podlegają samodzielnej dystrybucji.( (M. Trzebiatowski, s. 209).

Odnosząc się do stanowiska strony skarżącej, należy jednak przede wszystkim stanowczo stwierdzić, iż zarówno w dotychczasowej literaturze, jak i judykaturze zaprezentowano pogląd, że w przypadku konieczności wykazania rzeczywistego używania znaku towarowego należy przedstawić konkretne dowody potwierdzające używanie znaku w obrocie gospodarczym dla towarów objętych rejestracją. Do dowodów na rzeczywiste używanie znaku zaliczyć należy: katalogi, informacje handlowe, reklamy produktu opatrzonego znakiem, faktury i inne dowody sprzedaży towaru opatrzonego znakiem, archiwalne wydruki ze stron internetowych, orzeczenia sądów i zeznania świadków (ale jedynie uzupełniająco, a nie zamiast dowodu z dokumentów), badanie opinii publicznej (por. dr Joanna Sitko /w:/ T. Demendecki, A. Niewęgłowski, J. Sitko, J. Szczotka, G. Tylec, Prawo własności przemysłowej, LEX 2015).

Należy ponadto zwrócić uwagę na to, że wszystkie dokumenty przedstawiane w sprawie w charakterze materiału dowodowego muszą zawierać informacje pozwalające na ustalenie daty użycia znaku, formy, w jakiej znak został użyty, rodzaju towarów, dla jakich użyto znaku, oraz zakresu terytorialnego jego użycia (zob. szerzej na temat postępowania dowodowego w odniesieniu do rzeczywistego używania znaku: M. Trzebiatowski /w:/ Obowiązek używania znaku towarowego. Studium z prawa polskiego na tle prawnoporównawczym, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2007, s. 471-472 oraz s. 476-488).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Urząd Patentowy RP szczegółowo wyjaśnił jakie dowody mogą świadczyć, zdaniem organu, o rzeczywistym używaniu spornego znaku.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi Sąd zauważa, że do wykazania używania znaku towarowego przez osobę trzecią wystarczające jest przedłożenie przez uprawnionego dowodów, że osoba trzecia na podstawie udzielonej przez uprawnionego licencji - używała danego oznaczenia (w sposób rzeczywisty) dla omawianych towarów. Wykonywanie bowiem przez uprawnionego przysługującego mu prawa może przybrać postać nie tylko bezpośredniej eksploatacji znaku towarowego ale także eksploatacji pośredniej, która polega na czerpaniu korzyści z rozporządzenia prawem z rejestracji. Bezsporne zatem jest, że używanie znaku przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego powinno być zaliczone uprawnionemu z rejestracji. Jednakże również takie dowody nie zostały w sprawie złożone. Co prawda w aktach sprawy znajduje się internetowy wzór umowy o licencję ale skarżący nie wskazał, z kim zawarto konkretną umowę licencyjną w oparciu o ten wzór. Sąd jest zdania, że w tym zakresie nie można poprzestać na domysłach lub też ograniczyć się do faktu powszechnej znajomości bądź renomy danego znaku.

Ponadto, sam fakt zawarcia umowy licencyjnej nie dowodzi używania spornego znaku towarowego przez licencjobiorcę (podobnie m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. VI SA/Wa 1315/05).

Według Sądu, w zakresie towarów objętych wnioskami organ dokonał prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego nie przekraczając, wbrew zarzutom skargi, zasady swobodnej oceny dowodów.

Uznać należy również, że - wbrew stanowisku strony skarżącej - Urząd Patentowy RP, wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p., albowiem wyjaśnił wszystkie okoliczności istotne dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, a także dokonał właściwej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w zakresie przesłanki używania znaku towarowego w sposób rzeczywisty, jako zasadniczej podstawy do stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy w oparciu o przepis art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p..

W działaniu organu administracji publicznej, wydającego wskazaną powyżej decyzję, Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek istotnych nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Ponadto, Sąd uznał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP wyjaśnione zostały w sposób dostatecznie jasny i przekonywujący motywy jej podjęcia, zaś przytoczona w tym zakresie argumentacja jest wyczerpująca i w pełni odnosząca się do stanowiska strony skarżącej.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że w przedmiotowej sprawie przedłożone przez uprawnionego dowody nie potwierdziły rzeczywistego używania znaku towarowego [...] objętego spornymi prawami ochronnymi.

Nie ulega wątpliwości, że dla wykazania rzeczywistego używania spornego znaku towarowego, jak wskazano wyżej, najistotniejszymi dowodami są te, które potwierdzają, że oznaczony spornym znakiem towar został rzeczywiście wprowadzony do obrotu handlowego.

Zdaniem Sądu, przedłożone przez stronę materiały dowodowe nie potwierdzają, aby sporne towary były wprowadzane do obrotu z oznaczeniem [...], albowiem brak jest na tą okoliczność przedłożonych do akt sprawy faktur tego oznaczenia w jakimkolwiek kontekście.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego, w tym m.in. art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. oraz art.169 ust.1 pkt 1 p.w.p. i art. 170 ust. 2 p.w.p., należy stwierdzić, że są one bezpodstawne, albowiem Urząd Patentowy RP, wydając zaskarżoną decyzję, rozważył i ocenił szczegółowo wszystkie dokumenty przedstawione w toku postępowania przez stronę skarżącą.

Jednocześnie, nie ulega najmniejszej wątpliwości, że w związku z "odwróconym ciężarem dowodu", obowiązującym w toku kontradyktoryjnego postępowania spornego przed Urzędem Patentowym RP, to wyłącznie na stronie skarżącej, jako uprawnionej ze spornych praw ochronnych, ciążył obowiązek przedstawienia dowodów na rzeczywiste używanie przez nią lub licencjobiorcę określonego znaku towarowego.

Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że wydając zaskarżoną decyzję Urząd Patentowy RP nie dopuścił się w toku postępowania spornego jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które uniemożliwiłyby Sądowi dokonanie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do legalności (zasadności) podjętego rozstrzygnięcia.

Sąd uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi przewidziane przez ustawodawcę w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., gdyż w jej treści Urząd Patentowy RP wyraźnie wskazał, dlaczego - pomimo przedłożonych przez stronę skarżącą materiałów dowodowych - stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego na znaki towarowe [...].

W konsekwencji, wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść skarżonego rozstrzygnięcia, które ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.