Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1338/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6202 Zakłady opieki zdrowotnej
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 46 ust. 2, art. 49 ust. 1-8
journal: Dz.U. 2018 poz 160
law: Ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej - tekst jedn.
article: art. 90 ust. 1, art. 91 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 913
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa - tekst jedn.
article: par. 9 ust. 1 pkt 4, par. 12 ust. 1 pkt 2,3,4,6,7, par. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 393
law: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012 r. w sprawie sposobu przeprowadzania konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w  podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Podkarpackiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 1101/18 w sprawie ze skargi M. S. na uchwałę Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Zarządu Województwa Podkarpackiego na rzecz M. S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Wyrokiem z dnia 12 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 1101/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, w sprawie ze skargi M. S., dalej także: "skarżący", na uchwałę Zarządu Województwa Podkarpackiego, dalej także: "Zarząd Województwa", "Zarząd", z dnia 4 lipca 2018 r., nr 448/9406/18, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały oraz zasądził od Województwa Podkarpackiego na rzecz skarżącego M. S. kwotę 997 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym.

Uchwałą Nr 422/8834/18, z dnia 24 kwietnia 2018 r., Zarząd Województwa powołał Komisję konkursową, dalej także: "Komisja", do przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora Wojewódzkiego Zespołu Specjalistycznego w Rzeszowie.

W trakcie posiedzenia w dniu 11 czerwca 2018 r. Komisja konkursowa stwierdziła, że na konkurs wpłynęło 9 ofert, w tym jedna w kopercie nie zawierającej danych kandydata: imienia i nazwiska, adresu do korespondencji i numeru telefonu. W protokole posiedzenia wpisano, że po zasięgnięciu opinii radcy prawnego Komisja stwierdziła, że taka wadliwa koperta nie powinna być przez Komisję otwierana.

W dniu 21 czerwca 2018 r. do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Podkarpackiego, dalej także: "Urząd Marszałkowski", wpłynęło pismo skarżącego zatytułowane jako "protest" od czynności związanej z nierozpatrzeniem kandydatury skarżącego w ramach konkursu. Skarżący podniósł, że w trakcie postępowania konkursowego doszło do naruszenia § 4 ust. 1 pkt 4 oraz § 8 ust. 1 pkt 2 i 7 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012 r. w sprawie sposobu przeprowadzania konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą oraz innych przepisów prawa, co jest podstawą do stwierdzenia nieważności prowadzonego konkursu.

Uchwałą z dnia 4 lipca 2018 r., Zarząd Województwa, działając na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa i na podstawie § 8 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012 r. w sprawie sposobu przeprowadzenia konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą (Dz. U. z 2018 r. poz. 393), dalej także: "rozporządzenie z dnia 6 lutego 2012 r.", "rozporządzenie", odrzucił w całości wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności postępowania konkursowego na kandydata na stanowisko dyrektora Wojewódzkiego Zespołu Specjalistycznego w Rzeszowie.

W uzasadnieniu uchwały Zarząd Województwa stwierdził, że zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia z dnia 6 lutego 2012 r., stwierdzenie nieważności postępowania konkursowego następuje wyłącznie na wniosek, który zgłasza się do właściwego podmiotu nie później niż w terminie 14 dni od dnia wybrania przez komisję konkursową kandydata na stanowisko objęte konkursem. Natomiast przyczyny nieważności określone zostały w § 8 ust. 1.

Zarząd ustalił, że Komisja konkursowa w dniu 11 czerwca 2018 r. odbyła posiedzenie, podczas którego rozpatrzyła złożone przez kandydatów oferty oraz odbyła rozmowy z kandydatami.

Stwierdził, że zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia 6 lutego 2012 r., dokumenty konkursowe kandydaci zgłaszający się do konkursu składają właściwemu podmiotowi, na kopercie kandydat umieszcza swoje imię i nazwisko oraz adres i numer telefonu kontaktowego a także adnotację o treści "Konkurs na stanowisko ...". Zarząd podkreślił, że brak podania którejkolwiek ze wskazanej powyżej informacji stanowi poważne naruszenie przepisów przez osobę składającą i powoduje, że jego kandydatura nie będzie rozpatrywana. Taka wadliwa koperta nie powinna być otwierana przez Komisję. Zdaniem Zarządu Województwa, niemożliwym jest uzupełnienie danych na kopercie po terminie składania ofert. Przepisy nie przewidują żadnych czynności naprawczych, czy też uzupełnień wadliwie złożonych dokumentów konkursowych. Ponadto, skarżący podejmując próbę uzupełnienia błędów formalnych poprzez wystąpienia pisemne do komisji konkursowej w dalszym ciągu nie umieścił brakujących danych, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że dane teleadresowe nie uległy zmianie i są tożsame z pozostającymi w zasobach danych osobowych Urzędu Marszałkowskiego.

Zarząd Województwa podkreślił, że rola komisji jest ściśle określona w rozporządzeniu z dnia 6 lutego 2012 r. i do jej obowiązku nie należy ustalanie danych osób kandydujących. To kandydat na kopercie powinien wskazać wszystkie wymagane przepisami dane.

Skarżący wniósł skargę na powyższą uchwałę, zaskarżając ją w całości.

Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie przepisów postępowania, t.j.:

- art. 49 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 8 pkt 1 ustawy o działalności leczniczej w zw. z § 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia 6 lutego 2012 r. poprzez pozostawienie kandydatury skarżącego bez rozpatrzenia w sytuacji, gdy uchybienie temu przepisowi nie stanowi przesłanki do pozostawienia kandydatury bez rozpatrzenia,

- art. 49 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 8 pkt 1 ustawy o działalności leczniczej w zw. z § 8 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z dnia 6 lutego 2012 r. poprzez nie stwierdzenie nieważności postępowania lub bezskuteczności czynności Komisji Konkursowej wskutek pozostawienia kandydatury skarżącego bez rozpoznania i nie powiadomienia skarżącego o terminie posiedzenia Komisji pomimo przysługiwania mu statusu kandydata w postępowaniu konkursowym.

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa wniósł o jej oddalenie.

W dniu 12 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał powołany na wstępie wyrok. Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała podjęta została z istotnym naruszeniem art. 49 ust. 8 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały: Dz. U. z 2018 r. poz. 160 ze zm.), dalej także: "ustawa o działalności leczniczej", "u.d.l." w zw. § 8 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 4 ust. 1 pkt 4 i § 8 ust. 1 pkt 7 oraz w zw. z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia dnia 6 lutego 2012 r.

Sąd stwierdził nadto, że organ nie uwzględnił wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności postępowania konkursowego, pomimo, że w ocenie Sądu, zaistniały wady skutkujące nieważność postępowania konkursowego, o których mowa w § 8 ust. 1 pkt 2 i pkt 7 rozporządzenia dnia 6 lutego 2012 r.

Sąd ustalił, że skarżący złożył w dniu 22 maja 2018 r. kopertę zawierającą dane identyfikujące jego ofertę częściowo niezgodnie z wymogami wynikającymi z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia dnia 6 lutego 2012 r. W powyższym przepisie wyraźnie stwierdzono, że dokumenty konkursowe kandydaci zgłaszający się do konkursu składają właściwemu podmiotowi, a na kopercie kandydat umieszcza swoje imię i nazwisko oraz adres i numer telefonu kontaktowego, a także adnotację o treści: "Konkurs na stanowisko ..." (należy podać nazwę stanowiska objętego konkursem)". Skarżący składając osobiście w dniu 22 maja 2018 r. ofertę konkursową w sekretariacie Departamentu Ochrony Zdrowia i Polityki Społecznej Urzędu Marszałkowskiego zamieścił dokumenty konkursowe w kopercie, która nie zawierała danych dotyczących jego imienia, nazwiska, adresu oraz numeru telefonu kontaktowego.

Sąd przypomniał stanowisko organu, według którego, w takiej sytuacji ofertę skarżącego należało pozostawić bez rozpatrzenia, nie otwierając "anonimowej koperty" na posiedzeniu komisji konkursowej. Tym samym również – zdaniem organu – brak było możliwości zawiadomienia kandydata o terminie posiedzenia komisji konkursowej, skoro nie doszło do otwarcia koperty i zapoznania się z danymi kandydata, a formalne otwarcie kopert następuje dopiero w toku posiedzenia komisji konkursowej.

W ocenie Sądu, stanowisko skarżonego organu nie zasługuje na uwzględnienie w stanie faktycznym sprawy. Zdaniem Sadu, uwzględniając argumentację strony skarżącej trzeba było mieć na względzie, że strona ta była do dnia 23 marca 2018 r. Dyrektorem Wojewódzkiego Zespołu Specjalistycznego, którego to podmiotu dotyczył sporny konkurs. Skarżący, z racji zajmowanego stanowiska, był zatem osobą, której dane identyfikacyjne (co najmniej w zakresie imienia i nazwiska oraz danych kontaktowych) były znane pracownikom Departamentu Ochrony Zdrowia i Polityki Społecznej Podkarpackiego Urzędu Marszałkowskiego. Osobiste złożenie koperty przez skarżącego na ręce upoważnionego pracownika tego Departamentu nie budzi wątpliwości. Tym samym, niezależnie od ewentualnego zaniedbania obowiązku przełożonych co do pouczenia pracownika Urzędu Marszałkowskiego o przyjmowaniu jedynie prawidłowo opisanych kopert konkursowych, trudno uznać, że osoba lub osoby zatrudnione w Departamencie tego Urzędu, zajmujące się obsługą postępowania konkursowego, nie miały wiedzy co do tożsamości skarżącego, który sam w piśmie z dnia 6 czerwca 2018 r. potwierdził swoją tożsamość oraz – w celu usunięcia jakichkolwiek wątpliwości – załączył kserokopię złożonej wcześniej koperty oraz wskazał, że wszystkie konieczne dane osobowe są znane Przewodniczącemu Komisji Konkursowej, gdyż skarżący do dnia 23 marca 2018 r. zajmował stanowisko, którego dotyczył konkurs.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu pierwszej instancji, należy przyjąć, że najpóźniej 6 czerwca 2018 r. ustała przeszkoda do zawiadomienia skarżącego o posiedzeniu komisji konkursowej oraz do otwarcia koperty konkursowej. Na marginesie Sąd zauważył, że już sam fakt, że skarżący pomimo braku formalnych pism kierowanych do niego przez Komisję uzyskał wiedzę o wątpliwościach co do złożonej przez niego koperty oraz co do terminu posiedzenia Komisji (zob. pisma skarżącego z dnia 6 czerwca 2018 r. oraz z dnia 11 czerwca 2018 r.), świadczą jedynie o tym, że określone osoby związane z obsługą lub prowadzeniem postępowania konkursowego udzieliły skarżącemu niezbędnych informacji, nie mając wątpliwości co do jego tożsamości.

Wyznaczenie terminu posiedzenia Komisji na dzień 11 czerwca 2018 r. (pomimo wysłania do pozostałych kandydatów pism informujących o terminie posiedzenia już z dniem 24 maja 2018 r.) umożliwiało zatem zawiadomienie skarżącego o terminie tego posiedzenia. Skarżący w piśmie z dnia 11 czerwca 2018 r. wyraził gotowość stawienia się w tym dniu na posiedzenie Komisji Konkursowej. Pismo to pozostało jednak bez odpowiedzi Komisji, która ostatecznie nie zaprosiła skarżącego na posiedzenie i nie dokonała otwarcia jego koperty konkursowej, uznając ją za "anonimową".

Sąd wskazał, że warunkiem ważności postępowania konkursowego jest rozpatrzenie wszystkich kandydatur osób, które złożyły dokumenty, o których mowa w § 12 rozporządzenia Ministra Zdrowia dnia 6 lutego 2012 r. Jeżeli postępowanie konkursowe jest nieważne w przypadku rozpatrzenia kandydatury osoby, która nie złożyła jednego lub więcej dokumentów, o których mowa w § 12, to należy uznać, że podstawą do odmowy rozpatrzenia (nierozpatrzenia) kandydatury może i powinno być tylko niezłożenie dokumentu lub dokumentów, o których mowa w cyt. § 12.

W ocenie WSA, brak jest podstaw, aby dokonywać wykładni rozszerzającej § 8 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia dnia 6 lutego 2012 r., które w tym właśnie przepisie pośrednio ustanawia jedyną podstawę do nierozpatrzenia kandydatury i formalnego pozostawienia oferty konkursowej bez rozpoznania (pogrubienie w tekście uzasadnienia zaskarżonego wyroku). W tym zakresie, Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że do katalogu dokumentów konkursowych należy także koperta, o której mowa w § 12 ust. 2 rozporządzenia. Wymagane dokumenty konkursowe zostały wymienione jedynie w § 12 ust. 1 oraz w § 12 ust. 3 rozporządzenia. Według Sądu pierwszej instancji, przepis § 12 ust. 2 pełni inną funkcję. Ustanawia techniczne zasady składania dokumentów konkursowych, w tym wymóg, aby dokumenty te złożyć w odpowiednio opisanej kopercie. Sąd skonstatował, że taka regulacja nie jest pozbawiona racjonalności, jeśli zważy się, że komisja konkursowa otwiera koperty dopiero na posiedzeniu (§ 2 ust. 1 Ramowego Regulaminu Przeprowadzania Konkursu, stanowiącego załącznik do rozporządzenia z dnia 6 lutego 2012 r.).

W dalszych rozważaniach Sąd poruszył zagadnienie konsekwencji niezamieszczenia na kopercie konkursowej wymaganych danych osobowych (np. imienia lub nazwiska, adresu lub telefonu kontaktowego). Przyjął, że w takim wypadku – jeśli dane te są niewystarczające do powiadomienia kandydata o terminie posiedzenia komisji lub dane te nie są możliwe do ustalenia – trzeba przyjąć, że kandydat nie będzie mógł zostać powiadomiony o terminie posiedzenia. Okoliczność niezawiadomienia kandydata o terminie posiedzenia komisji konkursowej nie będzie stanowiła podstawy stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego (§ 8 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z dnia 6 lutego 2012 r.). Komisja konkursowa nie może jednak w takiej sytuacji uchylić się od obowiązku otwarcia koperty z dokumentami kandydata w celu dokonania formalnej oceny, czy kandydat złożył wymagany komplet dokumentów, o których mowa w § 12 ust. 1 i 3 rozporządzenia (zob. § 2 ust. 1 Ramowego Regulaminu Przeprowadzania Konkursu).

Sąd ocenił, że w przedmiotowej sprawie Komisja Konkursowa, nie powiadamiając skarżącego o terminie posiedzenia w dniu 11 czerwca 2018 r., pomimo, iż wiedzę na temat danych osobowych oraz kontaktowych dotyczących skarżącego posiadała co najmniej od 6 czerwca 2018 r., naruszyła bezpośrednio warunek ważności postępowania konkursowego, określony w § 8 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia. Również nierozpatrzenie kandydatury skarżącego przez nieotwarcie koperty z dokumentami konkursowymi oraz niedokonanie oceny ich kompletności oraz – w razie stwierdzenia, że wszystkie wymagane dokumenty zostały złożone – niedokonanie oceny merytorycznej tej kandydatury bezpośrednio naruszyło § 4 ust. 1 pkt 4 cyt. rozporządzenia, wyczerpując przyczynę nieważności postępowania konkursowego, o której mowa w § 8 ust. 1 pkt 2. W konsekwencji, skarżony organ był zobowiązany do stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego w związku z zaistnieniem powyższych przyczyn nieważności.

Sąd zwrócił także uwagę na podniesiony ogólnie w skardze problem ochrony danych osobowych skarżącego jako kandydata w spornym konkursie.

Po pierwsze stwierdził, że regulacja zawarta w § 12 cyt. rozporządzenia budzi poważne wątpliwości. Z jednej strony przepis § 12 ust. 2 nakazuje zamieścić dokumenty konkursowe w kopercie zawierającej podstawowe dane osobowe kandydata (nie tylko imię i nazwisko, lecz także adres i numer telefonu kontaktowego), z drugiej zaś przepis § 12 ust. 3 nakazuje kandydatowi złożenie odrębnego dokumentu zawierającego oświadczenie o wyrażeniu zgody na przetwarzanie danych osobowych w celu przeprowadzenia postępowania konkursowego. Ten ostatni przepis nie wskazuje jednak, czy powyższe oświadczenie ma zostać złożone odrębnie (poza kopertą), czy też ma zostać zamieszczone w kopercie. Jeśli oświadczenie zostanie złożone w kopercie (a tak było w przedmiotowej sprawie – zob. k. 133 akt administracyjnych), to przed jej otwarciem dochodzi już do przetwarzania danych osobowych, pomimo iż nie ma pewności, czy oświadczenie wyrażające zgodę na to przetwarzanie zostało złożone. Powstaje również wątpliwość, czy w sytuacji przesłania koperty drogą pocztową jest dopuszczalne wymaganie od kandydata, aby umieszczał na kopercie dane dotyczące numeru telefonu kontaktowego. Również w przypadku składania osobistego koperty krąg osób przetwarzających dane może być zbyt szeroki, w tym może obejmować osoby, które nie mają formalnego upoważnienia do przetwarzania danych osobowych kandydatów w zakresie postępowania konkursowego (np. pracownik sekretariatu departamentu urzędu marszałkowskiego nie jest upoważniony do przetwarzania danych osobowych w związku z postępowaniem konkursowym, chyba że dysponuje on imiennym upoważnieniem przewodniczącego komisji konkursowej).

Po drugie, zdaniem Sądu, należy pamiętać, że w toku przedmiotowego postępowania konkursowego (25 maja 2018 r.) weszło w życie rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych/RODO). Oznacza to, że od dnia 25 maja 2018 r. przetwarzanie danych osobowych kandydatów konkursowych zaczęło podlegać bezpośrednio regulacji wynikającej z powyższego rozporządzenia. Wszystkie podmioty zajmujące się przetwarzaniem danych miały zatem obowiązek przestrzegania zasad wynikających z rozporządzenia unijnego, w tym zasady integralności i poufności danych (art. 5 ust. 1 lit. f RODO). Przetwarzanie danych osobowych jest natomiast legalne w zakresie określonym w art. 6 RODO, co oznacza, że zasadniczo warunkiem rozpoczęcia zgodnego z prawem przetwarzania danych jest uprzednie uzyskanie zgody na to przetwarzanie od osoby, której dane dotyczą (por. art. 6 ust. 1 RODO). W przedmiotowej sprawie brak uprzedniego uzyskania zgody na przetwarzanie danych osobowych zawartych na kopercie uniemożliwiał legalne rozpoczęcie ich przetwarzania dla potrzeb postępowania konkursowego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Zarząd Województwa Podkarpackiego. Wyrok zaskarżył w całości. Zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego:

1) art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez przyjęcie, że z uwagi na fakt, iż skarżący pełnił funkcję kierownika podmiotu leczniczego (którego to stanowiska dotyczył konkurs) i był znany pracownikom oraz członkom Komisji Konkursowej i w związku z tym winien być potraktowany, z uwagi na wadliwie złożoną przez niego ofertę, w sposób bardziej uprzywilejowany niż innych nikomu nieznanych kandydatów składających równiej wadliwą ofertę, podczas gdy z art. 32 Konstytucji wynika zasada równego traktowania przez władze publiczne wszystkich adresatów norm prawnych charakteryzujących się w takim samym stopniu tą samą, relewantną cechą;

2) art. 49 ust. 8 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U. z 2018 r. poz. 2190) w zw. z § 8 ust. 1 pkt 2 i pkt 7 w zw. z § 4 ust. 1 pkt 4 oraz w zw. z § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012 r. w sprawie i sposobu przeprowadzania konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą (Dz.U. z 2018 r. poz. 393) poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że skarżący nie został powiadomiony przez Komisję konkursową o terminie posiedzenia, podczas gdy skarżący nie mógł zostać powiadomiony o posiedzeniu Komisji konkursowej z uwagi na wadliwie złożoną, ofertę i tym samym nie przysługiwał mu przymiot kandydata, a powiadomienie go o konkursie byłoby bezpodstawne i naruszałoby § 8 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia;

3) art. 49 ust. 8 ustawy o działalności leczniczej w zw. z § 8 ust. 1 pkt 4 w zw. z § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że koperta nie jest traktowana jako dokument w postępowaniu konkursowym oraz, że tak wadliwie złożoną ofertę (bez wymaganych przez § 12 ust. 2 rozporządzenia danych) należało rozpatrzyć, podczas gdy kopertę należy traktować jako dokument w postępowaniu konkursowym, zaś wadliwie złożona oferta spowodowała, że kandydatura skarżącego nie mogła być rozpatrzona;

4) art. 49 ust. 8 ustawy o działalności leczniczej w zw. z § 8 ust. 1 pkt 2 4 i 7 w zw. z § 4 ust. 1 pkt 4 oraz w zw. z § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez błędną interpretację i przyjęcie, że można było usunąć wady w złożonej ofercie po upływie terminu składania ofert poprzez oświadczenie kandydata oraz, że dane personalne skarżącego były znane, podczas gdy brak jest podstaw prawnych do takiego działania;

5) art. 49 ust. 8 ustawy o działalności leczniczej w zw. z § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez błędną interpretację tych przepisów polegającą na uznaniu, że przełożony powinien poinstruować pracowników sekretariatu o tym, iż ma przyjmować jedynie oferty prawidłowo wypełnione, podczas gdy brak było podstaw do takiej interpretacji;

6) art. 6 ust. 1 lit c) i e) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne Rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U.UE.L. z 2016, poz. 119, s. 1) dalej RODO w zw. z § 12 ust. 3 rozporządzenia poprzez błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż kandydat winien złożyć oświadczenie o zgodzie na przetwarzanie danych osobowych i że oświadczenie to jest podstawą do przetwarzania danych osobowych, podczas gdy zgoda ta nie jest wymagana, a przetwarzanie danych osobowych uczestników konkursu wynika wprost z przepisów;

7) art. 6 ust. 1 lit a) RODO w zw. z § 12 ust. 3 rozporządzenia poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że kandydat winien złożyć oświadczenie o zgodzie na przetwarzanie danych osobowych i że oświadczenie to jest podstawą do przetwarzania danych osobowych, podczas gdy zgoda ta nie jest wymaganą, a przetwarzanie danych osobowych uczestników konkursu wynika wprost z przepisów;

8) art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 922) w zw. z § 12 ust. 3 rozporządzania poprzez błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż kandydat winien złożyć oświadczenie o zgodzie na przetwarzanie danych osobowych i że oświadczenie to jest podstawą do przetwarzania danych osobowych podczas gdy zgoda ta nie jest wymagana, a przetwarzanie danych osobowych uczestników konkursu wynika wprost z przepisów;

9) art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 922) w zw. z § 12 ust. 3 rozporządzenia poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że kandydat winien złożyć oświadczenie o zgodzie na przetwarzanie danych osobowych i że oświadczenie to jest podstawą do przetwarzania danych osobowych, podczas gdy zgoda ta nie jest wymagana, a przetwarzanie danych osobowych uczestników konkursu wynika wprost z przepisów

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 133 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez oparcie przez Sąd orzeczenia na ustaleniach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, w szczególności poprzez ustalenie, że osoby związane z obsługą lub prowadzeniem postępowania konkursowego udzieliły skarżącemu niezbędnych informacji o terminie posiedzenia komisji konkursowej oraz, że 6 czerwca 2018 r. ustała przeszkoda do zawiadomienia skarżącego o terminie posiedzenia komisji oraz otwarcia kopert, że osoby pracujące w Departamencie czy też będące członkami komisji konkursowej znały tożsamość składającego ofertę oraz, że przełożony powinien poinstruować pracowników sekretariatu do przyjmowania jedynie ofert prawidłowo wypełnionych podczas gdy brak było podstaw do takich ustaleń co stanowi dokonywanie przez Sąd ustaleń wychodzących poza materiał dowodowy i jego zupełnie dowolną ocenę, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2) art. 151 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieoddalenie skargi mimo, że spełnione były przesłanki do jej oddalenia w całości

3) art. 147 §1 P.p.s.a przez niezasadne stwierdzenie nieważności uchwały, w sytuacji gdy jest ona zgodna z prawem.

W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi w całości; zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. S. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 10 września 2021 r., na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem, i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), skierowano sprawę na posiedzenie niejawne z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii, w związku z czym przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Jednocześnie poinformowano strony o możliwości przedstawienia na piśmie stanowiska w sprawie w terminie 7 dni.

Pismem z dnia 17 stycznia 2022 r., pełnomocnik wnoszącego skargę kasacyjną organu oświadczył, że zrzeka się rozprawy. W całości podtrzymał zarzuty i żądania zawarte w skardze kasacyjnej.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego z dnia 16 lutego 2022 r. doręczono organowi odpis oświadczenia skarżącego o zrzeczeniu się rozprawy i poinformowano o treści art. 182 § 2 P.p.s.a. W związku z tym, że nie zażądano przeprowadzenia rozprawy, skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przed dalszymi uwagami wskazać należy, że podstawą do wniesienia skargi był art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 913, ze zm.), dalej także: "u.s.w.". Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego.

Prawo wniesienia skargi na uchwały organów samorządu województwa nie ogranicza się do aktów prawa miejscowego. Stanowisko to wywodzone jest z brzmienia art. 91 ust. 1 u.s.w., zgodnie z którym, przepisy art. 90 stosuje się odpowiednio, gdy organ samorządu województwa nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Skarga w trybie art. 91 u.s.w. może być wnoszona w sytuacjach podejmowania przez organy samorządowe czynności prawnych innych niż stanowienie prawa miejscowego - przepis nie zawiera bowiem takiego ograniczenia. Do czynności tych należy zaliczyć m.in. wszelkie uchwały organów samorządu wojewódzkiego inne, niż akty prawa miejscowego w sprawie z zakresu administracji publicznej, które naruszają prawa osób trzecich. Jeżeli przyjąć, że czynnością prawną organu administracji publicznej jest objawienie woli przez ten organ w celu wywołania określonych skutków prawnych, a więc w celu powstania, zmiany lub zniesienia stosunków prawnych (patrz: Adrian Faruga [w:] "Ustawa o samorządzie województwa. Komentarz", pod red. B. Dolnickiego, WKP 2021, pkt 13 do art. 90, 91 oraz piśmiennictwo tam przywołane).

Pogląd co do dopuszczalności zaskarżania na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa innych, niż uchwały stanowiące akty prawa miejscowego, jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie sądowym (zob. wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 306/11; wyrok NSA z dnia 25 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 355/14; wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 1670/15; wyrok NSA z dnia 24 października 2018 r., sygn. akt II OSK 1243/18; wyrok NSA z dnia 27 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1753/18; wyrok NSA z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 231/19).

Taką czynnością prawną jest także zaskarżona uchwała Zarządu Województwa Podkarpackiego z 4 lipca 2018 r. W rezultacie, spełnione są także warunki dopuszczalności skargi określone w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a.

Podstawę prawną wydania zaskarżonego aktu stanowiły przepisy art. 49 ust. 1-8 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. w sprawie działalności leczniczej (Dz. U. z 2018 r. poz. 160 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012 r. w sprawie sposobu przeprowadzania konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą (Dz. U. z 2018 r. poz. 393).

Przed szczegółowym odniesieniem się do zarzutów skargi konieczne jest spostrzeżenie, że zagadnienia w nich poruszone odnoszą się do trzech następujących po sobie procedur poprzedzających niniejsze postępowanie kasacyjne. Chodzi o postępowanie konkursowe, postępowanie samorządowe oraz postępowanie sądowoadministracyjne przed Sądem pierwszej instancji.

Takie rozróżnienie procedur umożliwia zbadanie zarzutów kasacji odnoszących się do kilku zasadniczych kwestii związanych z różnymi przejawami działania administracji publicznej poddanymi kontroli sądu administracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie najistotniejsze dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały są właśnie działania komisji konkursowej.

Jak odnotował Sąd pierwszej instancji, czynności komisji konkursowej nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie jest to zresztą przesądzone postanowieniem z dnia 11 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1364/18. Nie oznacza to, że zgodność z prawem działania komisji konkursowej nie podlega badaniu. Weryfikacja ta odbywa się w ramach rozpoznania skargi na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego, w tym przypadku uchwałę Zarządu Województwa.

Czynności podejmowane w toku konkursu, na podstawie i w granicach prawa, przez organ administracji publicznej, a także przez powołaną przez ów organ komisję konkursową, mają charakter władczych czynności publicznoprawnych, których adresatem są uczestnicy konkursu realizujący swoje własne uprawnienia do udziału w konkursie. Przepisy rozporządzenia mają na celu zapewnienie przejrzystości procedury konkursowej, a ich adresatem jest w przypadku konkursu na stanowisko kierownika podmiot tworzący. Ogłoszenie konkursu i zgłoszenie w nim udziału przez określoną osobę nie jest źródłem powstania zobowiązaniowego stosunku prawnego pomiędzy uczestnikiem konkursu, a organem administracji publicznej lub komisją konkursową. Powstałe w związku z prowadzeniem konkursu stosunki prawne między uczestnikami konkursu, a organem administracji publicznej (i komisją konkursową), nie są oparte na równości (równorzędności) podmiotów. Sytuacja prawna uczestników konkursu jest kształtowana w drodze jednostronnych władczych rozstrzygnięć podejmowanych przez organ administracji publicznej oraz powołaną przezeń komisję konkursową (por. postanowienie NSA z dnia 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 857/12; postanowienie SN z dnia 13 stycznia 2000 r., sygn. akt III RN 123/99, OSNP 2000/21/779; a także orzeczenia WSA: wyrok z 28 października 2008 r., sygn. akt II SAB/Ol 32/08; wyrok z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Ke 596/07; wyrok z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Lu 516/07; postanowienie z dnia 8 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Go 689/08; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 1062/19).

Zagadnienie pierwsze, mające wpływ na ocenę zasadności zarzutów kasacji, można sformułować jako problem kwalifikacji uchybienia polegającego na nieumieszczeniu na kopercie danych, o których mowa w § 12 ust. 2 rozporządzenia. Jest niewątpliwe, że wymagania merytoryczne, jakie powinien spełniać kandydat wynikają z art. 46 ust. 2 pkt 1-4 ustawy o działalności leczniczej. Konieczność spełniania tych wymagań potwierdzają przepisy § 9 ust. 1 pkt 4, § 12 ust. 1 pkt 2, 3, 4, 6, 7, § 13 ust. 1 rozporządzenia.

Natomiast wymagania w stosunku do kandydata polegające na złożeniu przezeń podania, czy też stosownych dokumentów, mają niewątpliwej charakter warunków formalnych (§ 12 ust. 1 pkt 1-7 rozporządzenia).

Do tych wymogów o charakterze formalnym zaliczyć należy obowiązek unormowany w § 12 ust. 2 rozporządzenia, według którego, dokumenty, o których mowa w ust. 1, kandydaci zgłaszający się do konkursu składają właściwemu podmiotowi; na kopercie kandydat umieszcza swoje imię i nazwisko oraz adres i numer telefonu kontaktowego, a także adnotację o treści: "Konkurs na stanowisko ..." (należy podać nazwę stanowiska objętego konkursem).

Procedura przeprowadzenia konkursu, jakkolwiek mająca charakter publicznoprawny, nie jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu art. 1 pkt 1 K.p.a. Normy procesowe regulujące to postępowanie zawarte są w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012 r. Jak trafnie odnotował Sąd pierwszej instancji, w zakresie skutków niezachowania wymogów formalnych rozporządzenie zawiera jedynie regulację § 8 ust. 1 pkt 4, dotyczącą rozpatrzenia kandydatury osoby, która nie złożyła jednego lub więcej dokumentów, o których mowa w § 12.

Przepisy rozporządzenia nie normują natomiast sposobu działania komisji konkursowej w przypadku złożenia wniosku obarczonego brakiem formalnym w postaci nieumieszczenia na kopercie danych, o których mowa w § 12 ust. 2. W świetle powyższych uwag jest niewątpliwe, że nie wchodzi w grę bezpośrednie zastosowanie przepisów art. 64 § 1 i 2 K.p.a.

Nie ma jednak podstaw do przyjęcia, że jedynym skutkiem niedochowania takiego wymogu formalnego jest brak rozpatrzenia kandydatury przez komisję.

Analizę w tym zakresie rozpocząć można od przypomnienia, że z uwagi na sytuację, w której postępowanie konkursowe jest prowadzone przez komisję konkursową powołaną przez organ administracji publicznej, działania komisji, tak jak działania organu mają charakter władczy. Nadto, wykładnia norm rozporządzenia nie może być oderwana od zasadniczego uwarunkowania wskazanego w art. 49 ustawy o działalności leczniczej, kierowania się potrzebą zapewnienia przejrzystości procedury konkursowej.

Procedury o charakterze władczym, nie mogą być oderwane od standardów konstytucyjnych. Prawo do sądu, ustanowione normą art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, zabezpieczone normą art. 77 ust. 2, obejmuje prawo do odpowiedniego ukształtowania procedury (zgodnie z wymogami sprawiedliwości i jawności) – por. m.in. wyrok TK z 9 czerwca 1998 r., sygn. K 28/97, OTK ZU nr 4/1998, poz. 50; wyrok TK z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05, OTK-A 2006/3/27; wyrok TK z dnia 12 marca 2002 r., sygn. akt P 9/01. OTK-A 2002/2/14.

Na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie kontroli postępowania podatkowego zachowanie standardów procesowych określono w piśmiennictwie jako zagwarantowanie stronie rzetelnego procesu (patrz: Artur Mudrecki "Rzetelny proces podatkowy", LEX 2015, s. 21-28). Zauważyć warto, że jakkolwiek wywód przedstawiony w przywołanym opracowaniu dotyczy przede wszystkim postępowania sądowego, odwołano się do wypowiedzi, według której, ochrona praw podatnika w jej formach tradycyjnych to przede wszystkim kształtowanie instytucji z zakresu postępowania podatkowego, mających zagwarantować rzetelność tego postępowania (patrz: A. Mudrecki, op. cit., s. 27, za B. Szczurek "Koncepcja ochrony praw podatnika", Warszawa 2008, s. 19-20).

W doktrynie nadto stwierdzono, że zasadę prawa do sprawiedliwego i jawnego, szybkiego procesu należy odnieść odpowiednio do procesu administracyjnego w zakresie rozpatrzenia sprawy przez władzę publiczną sprawiedliwie, jawnie, bez nieuzasadnionej zwłoki, a bezpośrednio do postępowania administracyjnego (patrz: Barbara Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2017, s. 55).

Odnotować trzeba również głos krytyczny co do potrzeby posługiwania się regułą sprawiedliwości proceduralnej, w stosunku do ogólnego postępowania administracyjnego, z uwagi na to, że instytucje procesowe Kodeksu postępowania administracyjnego gwarantują ochronę praw strony w tym zakresie, np. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu (patrz: Andrzej Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel "Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego", LEX/el 2022, pkt 4 do art. 6).

Obaw tych nie można podzielić w odniesieniu do postępowań nieobjętych bezpośrednio zakresem przedmiotowym Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy opowiedzieć się za uwzględnieniem reguł wynikających z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP, w odniesieniu do stosowania procedur władczych nieuregulowanych bezpośrednio w Kodeksie postępowania administracyjnego, w tym także postępowań konkursowych.

W postępowaniach tych, w zakresie w jakim określonych sytuacji procesowych w przepisach szczególnych nie unormowano, nie ma podstaw do stosowania wprost przepisów ogólnej procedury administracyjnej. Nie powinno to jednak oznaczać pozbawienia stron tych postępowań podstawowych gwarancji procesowych.

Nadto, pamiętać trzeba, że postępowanie sądowoadministracyjne polega na kontroli administracji publicznej. Ta szczególna relacja powoduje, że w trakcie tej kontroli nie można poprzestać, oceniając zachowanie procesowych standardów konstytucyjnych, na przepisach regulujących postępowanie przed sądami administracyjnymi. Przyjęcie, że procesowe standardy konstytucyjne obowiązują w odniesieniu do postępowania sądowoadministracyjnego, ale nie dotyczy to kontrolowanej procedury, czyniłoby tę kontrolę iluzoryczną.

Przechodząc do istoty sporu w niniejszej sprawie odnotować należy, że polski system prawny, co do zasady, przewiduje możliwość uzupełnienia braków formalnych. Odnosi się to np. do procesu cywilnego, a także postępowania przed sądami administracyjnymi. Takim standardem w ogólnej procedurze administracyjnej są zaś wskazane powyżej przepisy art. 64 § 1 i 2 K.p.a.

Nie ma powodów aby w odniesieniu do braków o charakterze formalnym, których usunięcie jest możliwe przed rozpatrzeniem zgłoszonych kandydatur, nie stosować standardu obowiązującego w postępowaniu administracyjnym.

Od razu zastrzec trzeba, co trafnie zauważył i zaakcentował Sąd pierwszej instancji, że nie dotyczy to braku, o którym mowa w § 8 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, w odniesieniu do którego prawodawca ustanowił jasno określony skutek procesowy.

W odniesieniu do innych braków formalnych, w związku z koniecznością posługiwania się wyżej opisanym standardem rzetelnego procesu, należy w okolicznościach faktycznych i prawnych konkretnej procedury oraz indywidualnego przypadku, rozważyć możliwość uzupełnienia braku formalnego tak, aby braki możliwe do usunięcia nie tamowały zasadniczego celu procedury – w tym przypadku merytorycznego rozpatrzenia zgłoszonych kandydatur (w razie spełnienia wymagań określonych w § 12 ust. 1 pkt 1-7 rozporządzenia).

W stosunku do braku polegającego na nieopatrzeniu koperty danymi, o których mowa w § 12 ust. 2 rozporządzenia, mimo braku odesłania, możliwe jest odpowiednie posłużenie się stanowiskiem ustawodawcy, określającym postulat wobec organu administracji, sformułowany w art. 64 § 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego podanie i nie ma możliwości ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania.

Obowiązkiem organu, a także komisji dokonującej czynności procesowych z zakresu postępowania konkursowego, wynikającym z art. 49 ust. 8 ustawy (kierowanie się potrzebą zapewnienia przejrzystości procedury konkursowej), a także znajdującym oparcie w standardzie ustanowionym w art. 64 § 1 K.p.a., obowiązującym organy władzy publicznej, jest takie przeprowadzenie czynności procesowych proceduralnych, które umożliwiają rozpatrzenie zgłoszonych kandydatur w sposób merytoryczny. Jeśli zatem jest możliwe usunięcie braków formalnych zgłoszenia, obowiązkiem komisji jest podjęcie działań umożliwiających kandydatowi dokonanie stosownych czynności sanujących wniosek.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 49 ust. 8 ustawy o działalności leczniczej w zw. z § 8 ust. 1 pkt 4 w zw. z § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że koperta nie jest traktowana jako dokument w postępowaniu konkursowym oraz, że tak wadliwie złożoną ofertę (bez wymaganych przez § 12 ust. 2 rozporządzenia danych) należało rozpatrzyć, podczas gdy zdaniem organu kopertę należy traktować jako dokument w postępowaniu konkursowym, zaś wadliwie złożona oferta spowodowała, że kandydatura skarżącego nie mogła być rozpatrzona.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że koperty, o której mowa w § 12 ust. 2 rozporządzenia, nie można zakwalifikować jako dokumentu. Z zestawienia treści § 12 ust. 2 oraz § 12 ust. 1 należy wyciągnąć wniosek, że jako dokumenty traktowane są w tych przepisach dokumenty i materiały wymienione w § 12 ust. 1 pkt 1-7. W konsekwencji, jak już wyżej zasygnalizowano, do tych dokumentów, a nie do koperty, w której mają być złożone, odnosi się unormowanie § 8 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia.

Za bezpodstawny uznać należy zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji RP poprzez potraktowanie skarżącego w sposób uprzywilejowany. Każdy z kandydatów, znajdujący się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej jak skarżący miałby prawo do uzupełnienia braków formalnych, poprzez przekazanie Komisji konkursowej danych, które powinny znaleźć się na kopercie w terminie umożliwiającym merytoryczne rozpatrzenie kandydatury.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut art. 49 ust. 8 ustawy o działalności leczniczej w zw. z § 8 ust. 1 pkt 2 i pkt 7 w zw. z § 4 ust. 1 pkt 4 oraz w zw. z § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012 r. w sprawie i sposobu przeprowadzania konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że skarżący nie został powiadomiony przez Komisję konkursową o terminie posiedzenia, podczas gdy zdaniem organu, skarżący nie mógł zostać powiadomiony o posiedzeniu Komisji konkursowej z uwagi na wadliwie złożoną, ofertę i tym samym nie przysługiwał mu przymiot kandydata, a powiadomienie go o konkursie byłoby bezpodstawne i naruszałoby § 8 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia.

Zarzut ten ma aspekt procesowy i materialny. W odniesieniu do rozumienia normy § 8 ust. 1 pkt 4, w poprzedzających uwagach stwierdzono, że dyspozycja tego przepisu odnosi się do dokumentów, o których mowa w § 12 ust. 1 pkt 1-7 rozporządzenia. W stosunku do braku formalnego będącego przedmiotem sporu w niniejszej sprawie, ponownie stwierdzić należy, że skarżący nie tylko mógł, ale w razie uzupełnienia braku powinien być zawiadomiony o terminie posiedzenia Komisji konkursowej.

W znaczeniu procesowym zaś, jest bezsporne, że skarżący nie został powiadomiony o terminie posiedzenia.

Z dotychczasowych rozważań wynika, że bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 49 ust. 8 ustawy o działalności leczniczej w zw. z § 8 ust. 1 pkt 2 4 i 7 w zw. z § 4 ust. 1 pkt 4 oraz w zw. z § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez błędną interpretację i przyjęcie, że można było usunąć wady w złożonej ofercie po upływie terminu składania ofert poprzez oświadczenie kandydata, podczas gdy brak jest podstaw prawnych do takiego działania.

W przytoczonym zarzucie podniesiono także błędne przyjęcie, że dane kandydata były znane. Jest to zagadnienie prawidłowości ustaleń faktycznych omówione w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 133 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a.

Przepis § 12 ust. 2 stanowi, że dokumenty, o których mowa w ust. 1, kandydaci zgłaszający się do konkursu składają właściwemu podmiotowi. Natomiast według § 3 ust. 1, konkurs na stanowiska, o których mowa w § 1 pkt 1, przeprowadza komisja konkursowa powołana przez właściwy podmiot. Kompetencja komisji do podejmowania czynności procesowych jest unormowana w szeregu pozostałych przepisów rozporządzenia.

Oba przywołane unormowania wskazują na to, że o ile czynności organizacyjne spoczywają na właściwym podmiocie, o tyle czynności z zakresu procedury konkursowej należą do właściwości komisji. Z pewnością zatem pracownik Urzędu Marszałkowskiego, jako właściwego podmiotu w niniejszej sprawie, nie był upoważniony do oceny kompletności wniosku złożonego przez kandydata. Stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, że należało pouczyć pracownika Urzędu Marszałkowskiego o przyjmowaniu jedynie prawidłowo opisanych kopert konkursowych, nie może być rozumiane w oderwaniu od dalszej części wypowiedzi Sądu pierwszej instancji. Wypowiedź ta zmierzała zaś do konstatacji, według której, trudno uznać że osoba lub osoby zatrudnione w Departamencie tego Urzędu (wcześniej Sąd przytoczył pełną nazwę: Departament Ochrony Zdrowia i Polityki Społecznej Podkarpackiego Urzędu Marszałkowskiego), zajmujące się obsługą postępowania konkursowego, nie miały wiedzy co do tożsamości skarżącego.

Jeśli zatem pracownikowi przyjmującemu wniosek w imieniu właściwego podmiotu można przypisać, obok obowiązku przyjęcia wniosku, pewne inne obowiązki, to mogły mieć one jedynie charakter informacyjny, a nie władczy.

W tych okolicznościach, stwierdzenie Sądu pierwszej instancji nie stanowiło uchybienia, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 49 ust. 8 ustawy o działalności leczniczej w zw. z § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez błędną interpretację tych przepisów polegającą na uznaniu, że przełożony powinien poinstruować pracowników sekretariatu o tym, iż ma przyjmować jedynie oferty prawidłowo wypełnione, podczas gdy brak było podstaw do takiej interpretacji.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 133 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez oparcie przez Sąd orzeczenia na ustaleniach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy.

W myśl art. 133 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Wykładnia tego przepisu w sprawach ze skarg na akty jednostek samorządu terytorialnego nie może być oderwana od charakteru postępowania, w którym zaskarżony akt został wydany. W postępowaniu samorządowym, w tym przypadku, unormowanym w art. 90-91 ustawy o samorządzie województwa oraz w § 8 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia, nie prowadzi się postępowania wyjaśniającego uregulowanego w art. 75 i nast. K.p.a.

Jeśli ocena prawidłowości postępowania konkursowego jest uzależniona od oparcia się w trakcie procedury samorządowej na prawidłowo ustalonych zdarzeniach faktycznych, to w tym zakresie należy przeprowadzić postępowanie wyjaśniające przed Sądem pierwszej instancji, na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 P.p.s.a.), a jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, także na podstawie dowodów uzupełniających z dokumentów, przeprowadzonych z urzędu lub na wniosek stron (art. 106 § 3 P.p.s.a.), a także na podstawie wyjaśnień składanych w trybie art. 106 § 2 P.p.s.a.

Okolicznością istotną, z punktu widzenia możliwości uzupełnienia spornego braku formalnego było to, czy właściwy podmiot lub powołana przezeń Komisja konkursowa podjęła czynności zmierzające do umożliwienia skarżącemu uzupełnienie braku, a także to, czy rzeczywiście w dniu 6 czerwca 2018 r. brak został uzupełniony. W tym zakresie Sąd pierwszej instancji oparł się na dowodzie z dokumentu w postaci pisma skarżącego z dnia 6 czerwca 2018 r., złożonego w sekretariacie Departamentu Ochrony Zdrowia i Polityki Społecznej Podkarpackiego Urzędu Marszałkowskiego, a skierowanego do Przewodniczącego Komisji konkursowej.

Treść tego pisma oraz jego wpłynięcie do komórki obsługującej konkurs nie zostały przez organ podważone.

Podnoszona w opisie naruszenia kwestia ustalenia, że "6 czerwca 2018 r. ustała przeszkoda do zawiadomienia skarżącego o terminie posiedzenia komisji", jest zagadnieniem kwalifikacji prawnej tego faktu.

Od razu, nawiązując do zarzutów materialnych sformułowanych w punkcie 1.2), 3) i 4) skargi kasacyjnej, można stwierdzić, że od daty złożenia pisma wyjaśniającego w dniu 6 czerwca 2018 r., nawet uwzględniając okres potrzebny do przekazania pisma Przewodniczącemu z sekretariatu Departamentu, było możliwe zawiadomienie skarżącego o terminie posiedzenia Komisji. Było możliwe także merytoryczne rozpatrzenie kandydatury skarżącego.

Argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nawiązująca do szczególnych okoliczności niniejszej sprawy, w której skarżący był osobą znaną w komórce organizacyjnej właściwego podmiotu, tj. w Departamencie, z uwagi na dotychczasowe pełnienie funkcji Kierownika, nie jest sprzeczna z zasadami doświadczenia życiowego. Okoliczność ta potwierdza ocenę, według której, skarżący nie został powiadomiony o terminie posiedzenia nie dlatego, że nie było to możliwe, ale z powodu potraktowania braku formalnego (braku danych na kopercie) jako braku nieusuwalnego – jak to stwierdził organ w opisie naruszenia rozważanego zarzutu "nie mógł zostać powiadomiony o posiedzeniu Komisji Konkursowej z uwagi na wadliwie złożoną ofertę i tym samym nie przysługiwał mu przymiot kandydata".

To błędne stanowisko skutkowało, jak zasadnie uznał Sąd pierwszej instancji, istotnym naruszeniem § 8 ust. 1 pkt 7 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Wyczerpane zostały przesłanki z § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w związku z art. 49 ust. 8 ustawy o działalności leczniczej. W konsekwencji, zgodnie z dyspozycją z art. 147 § 1 P.p.s.a., Sąd pierwszej instancji był uprawniony do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały.

Zgodnie z § 12 ust. 3 rozporządzenia, kandydat zgłaszający się do konkursu składa oświadczenie, że wyraża zgodę na przetwarzanie danych osobowych w celach przeprowadzania postępowania konkursowego na dane stanowisko.

Takie oświadczenie zostało przez skarżącego złożone. Wbrew wątpliwościom Sądu pierwszej instancji, obawa przed przetworzeniem danych osobowych w celach innych, niż przeprowadzenie postępowania konkursowego, nie mogła stanowić podstawy do niezastosowania się skarżącego, jako zgłaszającego się do konkursu kandydata, do wymogu określonego w § 12 ust. 2 rozporządzenia.

Oświadczenie kandydata o wyrażeniu zgody na przetwarzanie danych osobowych w celach przeprowadzania postępowania konkursowego na dane stanowisko, o której mowa w § 12 ust. 3 rozporządzenia nie może być rozumiana jako zgoda nieobejmująca danych na kopercie, o których mowa w poprzedniej jednostce redakcyjnej przepisu, tj. § 12 ust. 2. Odmienne w tej mierze stanowisko Sądu pierwszej instancji stanowiło uchybienie, ale nie miało wpływu na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Koszty postępowania kasacyjnego zasądzono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).