Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 436/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 czerwca 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Woś Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel-Ziaja AWSA Wojciech Jakimowicz ( spr. ) Protokolant: Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2005r. sprawy ze skargi J. F. na uchwałę Rady Miasta G. z dnia [...] 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Miasta G. na rzecz skarżącej J. F. kwotę 300 (trzysta ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Na podstawie uchwały Rady Miasta Gorlice z dnia 28 czerwca 2000 r. Nr 214/XXVI/2000 przystąpiono do etapowego opracowania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego miasta Gorlice w granicach administracyjnych: 1) na całym obszarze miasta dla realizacji lokalnych ponadlokalnych celów publicznych - ETAP l, 2) w obszarach przedstawionych na załączniku graficznym, oznaczonych cyframi l, II, III - etapy kolejne.

Projekty tych planów zostały wyłożone do publicznego wglądu w dniach od 20 grudnia 2002 r. do 27 stycznia 2003 r. i od 28 kwietnia 2003 r. do 28 maja 2003 r. (etap II).

W ustawowym terminie zarzuty do w/w projektu wnieśli J.F. oraz S.M. M.M . Zarzuty z dnia [...] lutego 2003 r. dotyczą przeznaczenia części działki będącej własnością składających zarzut o nr ew. [...] do terenów zieleni izolacyjnej i zieleni ochronnej, oznaczonych na rys. planu symbolem Zł oraz ustaleniu dla terenów oznaczonych symbolem 93. MN minimalnej wielkości działek powstałych w wyniku podziału większych działek na 1000 m2 . Autorzy zarzutu wnioskowali o zmniejszenie powierzchni terenów dla realizacji zieleni izolacyjnej i zieleni ochronnej na działce nr [...] , ustalenie minimalnej wielkości działek powstałych w wyniku podziału większych działek na 800 m2 oraz przeprowadzenie linii zabudowy w odległości 4 metrów od granicy działki i wykreślenie zapisu w sprawie zakazu lokalizacji ogrodzeń wewnątrz pasów drogowych wyznaczonych liniami rozgraniczającymi. Zarzuty z dnia [...] czerwca 2003 r. dotyczą przebiegu przez działkę nr [...] linii rozgraniczającej drogi oznaczonej symbolem 2.KUg, ustalonej w projekcie planu nieprzekraczalnej linii zabudowy przebiegającej w odległości 7 metrów od linii rozgraniczającej w/w drogi 2.Kug, zapisu planu wprowadzającego zakaz realizacji ogrodzeń w linii rozgraniczającej drogi, braku zapisu w ustaleniach dla terenu oznaczonego symbolem 93.MN dotyczącego dopuszczenia do czasu realizacji kanalizacji sanitarnej indywidualnych rozwiązań gospodarki ściekowej.

Składający zarzut wskazują na naruszenie ich prawa własności na realizację celów publicznych w sytuacji, gdy cele te mogą być zrealizowane w inny sposób, tj. przede wszystkim na gruntach należących do gminy.

Rada Miasta w Gorlicach uchwałą z dnia 26 Listopada 2003 r. Nr 147/XIII/2003 odrzuciła powyższe zarzuty. Uzasadnienie tej uchwały zostało podzielone na "faktyczne" i "prawne". W części faktycznej wymieniono dokumenty wykorzystane przy podjęciu uchwały i stwierdzono, że działka nr [...] obejmuje teren sąsiadujący bezpośrednio od zachodu z ulicą [...] w ciągu drogi wojewódzkiej [...] , od północy z terenem zadrzewionego jaru, dnem którego przepływa bezimienny ciek wodny i od południa z istniejącą wewnętrzną drogą dojazdową. Na działce zlokalizowany jest w części południowo-wschodniej jeden budynek mieszkalny. Działka położona jest w obszarach zainwestowanych budownictwem mieszkaniowym jednorodzinnym, posiadających dostęp do sieci kanalizacji sanitarnej, sieci wodociągowej, gazowej i elektroenergetycznej.

Zgodnie z obowiązującym planem miasta z 1991 roku wymieniona w treści zarzutu działka znajduje się tak samo jak w wyłożonym do wglądu publicznego projekcie planu "Miasto Gorlice Plan Nr 2*" w terenach przeznaczonych dla realizacji budownictwa mieszkaniowego, jednorodzinnego. Również w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] w/w działka znajduje się w zasięgu strefy zainwestowania miejskiego, niskiej intensywności, której rozwój winien następować poprzez intensyfikację zabudowy głównie mieszkalnictwa i usług z wyłączeniem obiektów uciążliwych i przy zachowaniu rygorów ochronnych środowiska przyrodniczego i kulturowego. Zgodnie z ustaleniami studium w strefie tej obowiązuje kompleksowe wyposażenie w infrastrukturę techniczną.

Organ planistyczny podniósł, że uwzględniając zarzuty wniesione w trakcie I-go wyłożenia projektu planu "Miasto Gorlice - Plan Nr 2" do wglądu publicznego usunięto z południowej części działki nr [...] tereny przeznaczone dla realizacji zieleni izolacyjnej i zieleni ochronnej włączając w/w działkę w całości do terenów przeznaczonych dla realizacji budownictwa mieszkaniowego, jednorodzinnego oznaczonych na rys. planu symbolem 93.MN. Równocześnie ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy od istniejącego cieku wodnego w odległości 4 metrów od granicy działki. Uwzględniono również zarzut dotyczący ustalenia minimalnej wielkości działek powstałych w wyniku podziału większych działek na 800 m2. Pozostawiono natomiast wyznaczoną na rys. planu nieprzekraczalną linię zabudowy od istniejącej drogi wojewódzkiej oznaczonej na rys. planu symbolem 2.KUg oraz zapis w projekcie planu dotyczący zakazu lokalizacji ogrodzeń wewnątrz pasów drogowych. Ulica [...] jest bowiem ruchliwą trasą prowadzącą ruch tranzytowy w kierunku przejścia granicznego Konieczna, a jej szerokość w liniach rozgraniczających, jak również zakaz lokalizacji ogrodzeń w liniach rozgraniczających wynika z ewentualnej potrzeby jej przebudowy oraz realizacji lub przebudowy ciągów infrastrukturalnych służących obsłudze sąsiednich terenów zainwestowanych. Wymienione wyżej zmiany w projekcie planu nie uzyskały jednak palnej akceptacji właścicieli działki, którzy w trakcie drugiego wyłożenia projektu planu do wglądu publicznego wnieśli kolejne wyżej wskazane zarzuty.

Organ planistyczny podniósł, że teren oznaczony symbolem 93.MN, w obrębie którego położona jest działka nr [...] znajduje się w obszarach wyposażonych sieci kanalizacji sanitarnej. Zapis dotyczący możliwości jako tymczasowego indywidualnego rozwiązania gospodarki ściekowej zamieszczono w projekcie planu wyłącznie w terenach nie skanalizowanych, a przewidzianych w najbliższej przyszłości do objęcia zbiorczymi systemami kanalizacyjnymi. Prowadzona na terenie miasta od lat polityka w zakresie gospodarki wodno ściekowej zmierza do objęcia wszystkich terenów przeznaczonych do zainwestowania zbiorczymi systemami kanalizacyjnymi z odprowadzeniem ścieków do miejskiej oczyszczalni. W związku z powyższym rozwiązywanie indywidualne gospodarki ściekowej w terenach uzbrojonych jest niezgodne z polityką miasta w tym zakresie oraz z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i prowadzić może do powstawania zbiorników szczelnych w terenach posiadających dostęp do zbiorczych systemów kanalizacyjnych.

Wskazano, że ulica [...] przy której zlokalizowana jest działka nr [...] jest istniejącą ulicą klasy głównej w ciągu drogi wojewódzkiej, której szerokość w liniach rozgraniczających zgodnie z obowiązującymi przepisami wynosi min. 25 metrów. Zgodnie z obowiązującymi przepisami w liniach rozgraniczających drogi mogą znajdować się również urządzenia infrastruktury technicznej nie związane z funkcją komunikacyjną drogi. Dlatego też w celu minimalizowania konfliktów spowodowanych m.in. koniecznością rozbiórek ogrodzeń wynikającą z realizacji w linii rozgraniczającej drogi ciągu infrastrukturalnego, w projekcie planu zamieszczono zapis o zakazie realizacji ogrodzeń w w/w liniach rozgraniczających dróg. Zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych w planach zagospodarowania przestrzennego należy rezerwować pod przyszłą budowę lub modernizacje dróg pasy terenów o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego przed wzajemnym negatywnym oddziaływaniem. W związku z powyższym ze względu na Masę drogi i znaczną }e] uciążliwość dla sąsiednich terenów zainwestowanych przede wszystkim budownictwem mieszkaniowym jednorodzinnym ustalono w planie nieprzekraczalną linię zabudowy. W terenach pomiędzy linia rozgraniczającą drogi a w/w nieprzekraczalną linią zabudowy właściciele mogą realizować np. pasy zieleni izolującej tereny mieszkaniowe od ruchliwej trasy komunikacyjnej. Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się m.in. szczególne warunki zagospodarowania terenów, w tym zakazy zabudowy wynikające z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego, lokalne warunki i standardy kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym również linie zabudowy.

W części prawnej uchwały wskazano na akty prawne stanowiące podstawę podjętego rozstrzygnięcia i zacytowano niektóre z przepisów poszczególnych ustaw.

W dniu [...] stycznia 2004 r. skargę na powyższą uchwałę złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J.F. wnosząc o uchylenie uchwały, jako naruszającej interes prawny skarżącej.

Skarżąca podnosi, że zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny. Jak wynika z art. 2 ust. 1 tej ustawy ustalenie przeznaczenia i zasad gospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach. Skarżąca podnosi, że nieuwzględnieni jej zarzutów prowadzi do naruszenia wielu przepisów prawa.

Gdy chodzi o zarzut przebiegu przez działką nr [...] linii rozgraniczającej drogi oznaczonej symbolem 2.KUg oraz ustalonej nieprzekraczalnej linii zabudowy przebiegającej w odległości 7 metrów od linii rozgraniczającej, skarżąca wskazuje na art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, z którego wynika, iż wprowadzone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakazy zabudowy mogą dotyczyć wyłącznie przyczyn, o których mowa w tym przepisie, tj. potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego, kulturowego, zasobów wodnych i zdrowia ludzi, prawidłowego gospodarowania zasobami przyrody oraz ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz na art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych, z których wynika, iż w planach zagospodarowania przestrzennego województwa i miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego należy rezerwować pod przyszłą budowę lub modernizację dróg pas terenu o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem.

Zdaniem skarżącej, Rada Gminy uchwalając zakaz zabudowy w odległości 7 metrów od linii rozgraniczającej nie wskazała konkretnych przepisów prawa, które stosownie do treści powołanego art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym uzasadniają wprowadzenie powyższego zakazu. Rada Gminy również w żaden sposób nie uzasadniła dlaczego pas terenu o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem, o którym "mowa wart. 35 ust. 1 ustawy o drogach publicznych winien wynosić aż 7 metrów. Z tych względów - zdaniem skarżącej-Rada Gminy przekroczyła granice upoważnienia ustawowego.

Gdy chodzi o zarzut dotyczący zakazu lokalizacji ogrodzeń w linii rozgraniczającej drogi oznaczonej symbolem 2.KUg, skarżąca wskazuje na art. 35 ust. 1 oraz 3 ustawy o drogach publicznych, z którego wynika, iż w planach zagospodarowania przestrzennego województwa i miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego należy rezerwować pod przyszłą budowę lub modernizację dróg pas terenu o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem. W zarezerwowanym pasie terenu mogą być wznoszone tylko tymczasowe budynki lub konstrukcje budowlane. Z kolei art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż wprowadzone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakazy zabudowy mogą dotyczyć wyłącznie przyczyn, o których mowa w tym przepisie, tj. potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego i kulturowego i zdrowia ludzi, prawidłowego gospodarowania zasobami przyrody oraz ochrony gruntów rolnych i leśnych, a art. 10 ust. 1 pkt 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w zależności od potrzeb, winien określać tymczasowe sposoby zagospodarowania, urządzania oraz użytkowania terenu.

Zdaniem skarżącej, skoro w niniejszej sprawie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zarezerwowano pod przyszłą budowę lub modernizację drogi pas terenu o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem, to stosownie do treści powołanego powyżej przepisu art. 10 ust. 1 pkt 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz z uwagi na treść art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych w planie winny znaleźć się również rozwiązania wynikające z tych przepisów. Skarżąca podkreśla, iż tylko wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przyczyny mogą uzasadniać wprowadzenie tak daleko idącego ograniczenia prawa własności nieruchomości. Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynika, by w sprawie niniejszej zachodziła jakakolwiek z tych przyczyn. Podany natomiast w uzasadnieniu powód wprowadzenia zakazu budowy ogrodzeń, tj. w celu minimalizowania konfliktów spowodowanych m.in. koniecznością rozbiórek ogrodzeń nie mieści się w katalogu przesłanek ustawowych, o których mowa w powołanym powyżej przepisie.

Gdy chodzi o zarzut dotyczący braku zapisu dopuszczającego indvwidualne rozwiązania gospodarki ściekowej dla terenu oznaczonego symbolem 93. MN, skarżąca wskazuje na treść art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, z którego wynika, iż właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych, przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. Skarżąca wskazuje także na § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z którego wynika, iż w razie braku warunków przyłączenia sieci wodociągowej i kanalizacyjnej działka, o której mowa w ust. 1, może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody, a także zastosowania zbiornika bezodpływowego tub przydomowej oczyszczalni ścieków, jeżeli ich ilość nie przekracza 5 m3 na dobę. Jeżeli ilość ścieków jest większa od 5 m3, to ich gromadzenie lab oczyszczanie wymaga pozytywne'} opinii właściwego terenowo inspektora ochrony środowiska.

Zdaniem skarżącej nieuwzględnienie jej zarzutu dotyczącego braku zapisu dopuszczającego indywidualne rozwiązania gospodarki ściekowej dla nieruchomości stanowiącej jej współwłasność jest jednoznaczne z wprowadzeniem do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymogu stosowania systemów grupowego oczyszczania ścieków, do czego przecież zobowiązana jest Gmina. Z tych względów "adresowanie" tego obowiązku do właścicieli nieruchomości znajdujących się na terenie, dla którego uchwalono plan narusza ich interes prawny.

W świetle powyższej argumentacji skarżąca twierdzi, że zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny, bowiem ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta G. nie tylko ingerują w przysługujące jej, a podlegające konstytucyjnej ochronie, prawo własności, ale także nie znajdują oparcia we wskazanych powyżej przepisach prawa.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta w Gorlicach wniosła o jej oddalenie. Wymieniono tu tzw. "materiał dowodowy" zebrany w sprawie, omówiono przebieg podjętych czynności i opisano stan faktyczny, jaki został ustalony w oparciu o ten materiał. Powtórzono argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały oraz zawarto wyjaśnienia dotyczące zarzutów prezentowanych w skardze.

Na rozprawie w dniu [...] czerwca 2005 r. stawiła się skarżąca J.F. oświadczająca, że podtrzymuje skargę oraz przedstawiciele Burmistrza Miasta G. - A.F. i K.B. wnoszący o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) regulując kolejne etapy procesu planistycznego, zawiera szczególne rozwiązania w zakresie konfrontacji projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z interesami indywidualnymi. Rozwiązania' te polegają na możliwości zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Jak stanowi art. 24 ust. 3 cytowanej ustawy o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Oznacza to, że w uzasadnieniu uchwały powinna znaleźć się analiza złożonego zarzutu wraz z jej wynikami oraz wyjaśnienie podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do sytuacji faktycznej nieruchomości osoby wnoszącej zarzut oraz przytoczenie i wyjaśnienie przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie, a także przedstawienie sposobu interpretacji tych przepisów. Uzasadnienie uchwały nabiera szczególnego znaczenia, gdyż pozwala skontrolować sposób korzystania przez organy gminy z przysługującego im władztwa planistycznego, chociaż sama uchwała nie wywiera skutków prawnych w obrębie planu zagospodarowania przestrzennego.

Podkreślenia wymaga okoliczność, że skarga na uchwałę o odrzuceniu zarzutu do projektu planu nie może z istoty rzeczy dotyczyć rozwiązań planu (na uchwałę o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego służy odrębna skarga do sądu administracyjnego), skoro na etapie jej wnoszenia istnieje dopiero projekt planu. Skarga ta - jak wynika z powyższych uwag - może dotyczyć jedynie prawidłowości odpowiedzi na wniesiony zarzut.

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Na gruncie spraw ze skarg na uchwały o odrzuceniu zarzutów do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oznacza to, że sąd administracyjny ma jedynie kompetencje do zbadania, czy zaskarżona uchwała zawiera prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, pozwalające stwierdzić brak dowolności w działaniach organów planistycznych oraz ustalić prawidłowość trybu podjęcia zaskarżonej uchwały. Podkreślić przy tym należy, że ze względu na powyższą zasadę określoną w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz mając na uwadze treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną przedmiotem kontroli Sądu była wyłącznie uchwała o odrzuceniu zarzutów do projektu planu. Poza tak określonym przedmiotem kontroli Sądu pozostają zatem podniesione przez skarżącą okoliczności dotyczące samego projektu planu.

Uzasadnienie zaskarżonej uchwały - tak faktyczne, jak i prawne - nie jest prawidłowe. W pierwszej kolejności należy wskazać, że organ planistyczny nie ustosunkował się do treści wielu poszczególnych, zindywidualizowanych zarzutów. Nie wyjaśniono składającym zarzuty nie tylko konieczności ingerencji w ich prawo własności, ale także - na co zasadnie wskazano w skardze - nie wyjaśniono okoliczności uzasadniających przyjęte rozwiązania, a które to okoliczności w przekonaniu stron pozostają w istotnym związku z zakresem prawa własności ich nieruchomości. M.in. Rada Gminy nie uzasadniła dlaczego pas terenu o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem, o którym mowa wart. 35 ust. 1 ustawy o drogach publicznych winien wynosić aż 7 metrów, bądź też w jaki sposób podany w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały powód wprowadzenia zakazu budowy ogrodzeń, tj. w celu minimalizowania konfliktów spowodowanych m.in. koniecznością rozbiórek ogrodzeń wiąże się z katalogiem przesłanek ustawowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Nie wyjaśniono, czy stanowisko składających zarzut jest uzasadnione, podczas gdy mieli oni prawo uzyskać wyczerpującą odpowiedź faktyczną i prawną na podnoszone zarzuty. Udzielanie precyzyjniejszej odpowiedzi osobom wnoszącym zarzuty dopiero na etapie składania odpowiedzi na skargę wniesioną do sądu administracyjnego nie daje podstaw do uznania, że uzasadnienie zaskarżonej uchwały jest prawidłowe.

Podkreślić przy tym należy, że celem zarzutu, o którym mówi art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, jest ochrona interesu indywidualnego obywateli (jednostek organizacyjnych) w procesie planowania przestrzennego, co oznacza że rada gminy, rozpatrując zarzuty zgłoszone do projektu planu, nie może skutecznie powoływać się na interes ogólny jako podstawowe, a tym bardziej jedyne kryterium zasadności podejmowanych rozstrzygnięć planistycznych. Mając na względzie interes ogółu, rada gminy nie może tracić z pola widzenia interesów prawnych poszczególnych obywateli i jednostek organizacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2000 r., IV SA 2120/99, publ.: ONSAz2001 r., nr 4, póz. 166).

Również uzasadnienie prawne zaskarżonej uchwały nie jest prawidłowe. Organ ograniczył się do stwierdzenia, iż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Miasto Gorlice - Plan Nr 2" dotyczące przedmiotowych dziatek nie stanowią o naruszeniu prawa, gdyż są oparte na przepisach obowiązujących ustaw, po czym zacytował wybrane przepisy ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o drogach publicznych oraz ustawy Prawo ochrony środowiska. Uzasadnienie takie nie spełnia wymogu wyjaśnienia przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie, a także nie przedstawia sposobu interpretacji tych przepisów.

Uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie jest zatem poprawne. Wynika z niego, że organ planistyczny nie rozpatrzył okoliczności podniesionych w zarzucie, nie zbadał indywidualnej sytuacji wnoszących zarzuty i nie przedstawił argumentacji faktycznej i prawnej na uzasadnienie projektowanego rozwiązania planistycznego.

W tej sytuacji zasadnicze wątpliwości budzi to, czy uzasadnienie zaskarżonej uchwały odzwierciedla prawidłowo stan rzeczy. Nie można też przyjąć, że zgodnie z art. 24 ust. 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym spełnia ono swoją zasadniczą funkcję, jaką jest przekonanie adresatów uchwały o słuszności i prawidłowości jej podjęcia i wskazanie im motywów rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała jest sprzeczna z art. 24 ust. 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie podlega ona stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r, Nr 153, poz. 1270).

Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej uchwały jest zbędne.