Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 156/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 47 § 1 pkt 4, art. 57 § 1, art. 29, art. 49 § 1, art. 58 § 1 kt 3, art 58 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 28 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2011 w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Spółka z ograniczona odpowiedzialnością Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w R. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 roku, nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania budynku - postanawia - I. odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 23 lutego 2011 roku Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wezwał stronę skarżącą – A. Spółka z ograniczona odpowiedzialnością Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w R., do usunięcia braków formalnych skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 roku, nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania budynku poprzez nadesłanie aktualnego – na dzień wniesienia skargi – odpisu z KRS, z którego wynikałoby, że osoba, która podpisała skargę jest umocowana do reprezentacji skarżącej spółki. Do wezwania dołączono stosowne pouczenie, że procesową konsekwencja jego niewykonania w terminie 7 dni licząc od doręczenia będzie odrzucenie skargi. Wezwanie zostało doręczono stronie skarżącej w dniu 9 marca 2011 roku. Mimo upływu zakreślonego terminu skarżąca spółka nie nadesłała odpisu z KRS.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nierozerwalnie łączy się

z żądaniem oceny legalności działania bądź bezczynności administracji publicznej.

Do wszczęcia tego postępowania niezbędne jest wniesienie skargi w sposób skuteczny, a więc taki, który pozwala na stwierdzenie, że skarga spełnia określone

w ustawie warunki formalne, bez których nadanie jej właściwego biegu nie jest możliwe. Stosownie do treści art. 47 § 1 pkt 4 w zw. art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a. skarga powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jeżeli skarga wniesiona została przez spółkę prawa handlowego, podpis ten winien być złożony przez osoby uprawnione do działania w jej imieniu. Normatywną podstawą weryfikacji uprawnień do działania w imieniu osób prawnych przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi - w tym uprawnień do podpisania skargi - jest art. 29 P.p.s.a. Nakłada on obowiązek udokumentowania umocowania przy pierwszej czynności

w postępowaniu. Nieprzedłożenie dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. w odniesieniu do spółek prawa handlowego, polega na przedłożeniu aktualnego odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Niewykonanie nałożonego przez Sąd obowiązku przedłożenia dokumentu w terminie powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/2004, publ. ONSAiWSA 2005, nr 5, poz. 91.

Ponieważ skarżąca spółka mimo prawidłowo skierowanego wezwania oraz pouczenia o procesowych skutkach jego niewykonania, nie przedłożyła odpisu

z Krajowego Rejestru Sądowego, Sąd nie mógł zweryfikować, czy osoba, która podpisała skargę była uprawniona do działania w imieniu spółki. Z tych przyczyn Sąd nie mógł nadać skardze dalszego biegu, a ją samą, jako obarczoną brakami formalnymi zobligowany był odrzucić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.