Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1470/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw od decyzji
Powołane przepisy: article: art. 151a par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2020 r. sprawy ze sprzeciwu S. W. (W.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany stosunków wodnych na gruncie oddala sprzeciw od decyzji.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej(dalej: "SKO", "Kolegium" lub "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołań K. P. i Wójta Gminy P., uchyliło w całości na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "K.p.a.") decyzję Burmistrza Miasta Z. (dalej: "Burmistrz" lub "organ I instancji" ) z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany stosunków wodnych na gruncie w obrębie działki nr 1 w Gminie P. (obręb C.) i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Wnioskiem z dnia 29 października 2018 r. K. P. zwrócił się do Wójta Gminy P. o wszczęcie postepowania w sprawie naruszenia stosunków wodno-prawnych poprzez utwardzenie drogi stanowiącej dojazd do posesji oraz jej obniżenie w stosunku do przyległych działek przez S. W. (W.) na działce nr ewid. 2 w C. powodując zakłócenie stosunków wodnych na gruntach sąsiednich, tj. na działce o nr ewid 3 będącej własnością wnioskodawcy oraz nr ewid. 1 zajętą pod drogę publiczną, której zarządca jest Wójt Gminy P.

Decyzją z dnia [...] SKO, po rozpatrzeniu odwołań K. P. i S. W. od decyzji Burmistrza z dnia [...] w przedmiocie zmiany stosunków wodnych na gruncie w obrębie działki nr 1 w Gminie P. (obręb C.) uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazało między innymi, że zanim organ I instancji dokona rozstrzygnięcia na podstawie przepisów prawa materialnego, winien przeprowadzić postepowanie administracyjne z zachowaniem procedury wynikającej z przepisów K.p.a. Zauważyło dalej, że organ I instancji nie przeprowadził w sposób rzetelny postępowania dowodowego. Nie odniósł się do kwestii podnoszonych przez stronę w piśmie procesowym. Kolegium wskazało również, że ocena stosunków wodnych wymaga, co do zasady wiadomości specjalnych.

Decyzją z dnia [...] . organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie zmiany stosunków wodnych na gruncie w obrębie działki nr 1 w Gminie P. Podstawą podjętego rozstrzygnięcia przez organ I instancji była przeprowadzona w dniu 24 kwietnia 2019 r. wizja terenowa z udziałem stron i przedstawiciela Gminy P. w czasie której ustalono iż S. W. (skarżąca) właściciel drogi dojazdowej nr 4 wykonała ją wraz ze zjazdem w 2007 r. bez zezwolenia, bez urządzeń odwadniających, doprowadzając do zmiany stosunków wodnych na drodze gminnej (1) – wody z drogi dojazdowej (4) i zjazdu wpływają na drogę gminną (1) i płynąc dalej wlewają się do przydrożnych posesji. Z dokonanych ustaleń wynika również, że przed wykonaniem drogi nie było takiego problemu, wody nie zalewały posesji, nie było skarg.

Powołując się na art. 234 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (t.j.Dz. U. z 2020 r. poz. 310 z późn. zm- dalej "P.w.") organ I instancji uznał, iż skarżąca poprzez budowę zjazdu z drogi gminnej zmieniła stan wody na gruncie, jednak doszło do tego co najmniej w 2013 r. t.j ponad 5 lat przed wszczęciem postępowania. W związku z powyższym organ I instancji uznał, że zaszła przesłanka określona w art. 105 § 1 K.p.a. i wydał decyzję o umorzeniu postępowania.

Z powyższą decyzją nie zgodzili się K. P. i Wójt Gminy P.

W odwołaniu od decyzji K. P. podniósł między innymi, że umorzenie postępowania jest sprzeczne z przedstawionymi dowodami i stanem faktycznym ponieważ to powstanie nowych budynków i podwyższenie terenu działek stało się główną przyczyną zmiany natężenia spływu wody, a wybudowanie zjazdu bez urządzeń odwadniających pogłębiło ten problem na sąsiednich działkach.

Wójt Gminy P. podniósł, że w sprawie nie może mieć zastosowanie art. 234 ust. 5 P.w. ponieważ właściciel działki nr 1 nie miał wiedzy o wykonaniu zjazdu i tym samym o naruszeniu stosunków wodnych. Gmina dowiedziała się o fakcie wykonania zjazdu i niszczenia drogo dopiero w 2018 r.

SKO wydając zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję, na wstępie przypomniało przebieg postępowania. Wskazało, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 roku Prawo wodne (t.j. Dz. U z 2018, poz. 2268 – dalej "P.w.") przede wszystkim art. 234 tej ustawy. Zgodnie z dyspozycją art. 234 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 P.w., właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: 1) zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej lub roztopowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich; 2) odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. Z mocy ust. 2 tego przepisu na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Natomiast przepis art. 234 ust. 3 prawa wodnego przesądza, iż jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom.

Dla rozpatrywanej sprawy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego doniosłe znaczenie ma treść art.234 ust.5 P.w., zgodnie z którym postępowania w sprawie decyzji, o której mowa w ust. 3, nie wszczyna się, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia, w którym właściciel gruntu sąsiedniego dowiedział się o szkodliwym oddziaływaniu na jego grunt. Brak wykazania czy choćby uprawdopodobnienia naruszenia stosunków wodnych ze szkodą na grunt domagającego się wszczęcia postępowania i jego wiedzy na ten temat, uprawnia organ do odmowy wszczęcia postępowania, a jeżeli postępowanie zostanie wszczęte a postępowanie wykażę, że wnioskodawca wiedzę o naruszeniu stosunków wodnych ze szkodą dla jego gruntu ma od ponad 5 lat lub, że nie doszło do naruszenia stosunków wodnych, daje organowi podstawę do umorzenia postępowania. Strona musi co najmniej uprawdopodobnić, że nastąpiło naruszenie stosunków wodnych na gruncie sąsiednim (na czym naruszenie to polegało) i od kiedy ma wiedzę, że wystąpiła szkoda jako skutek tego naruszenia na gruncie należącym do niego. Strona wnioskująca o wszczęcie postępowania nie może jedynie wykazywać czy uprawdopodabniać daty dowiedzenia się o szkodzie na gruncie bez wskazania, jaka była przyczyna tej szkody. Brak jej wykazania czy uprawdopodobnienia tej okoliczności, jest negatywną przesłanką do prowadzenia postępowania.

Z akt sprawy wynika, że wniosek o wszczęcie postępowania wpłynął do organu dnia 29 października 2018 r. i choć rzeczywiście jedna ze stron postępowania mogła posiadać wiedzę o szkodach dłużej niż 5 lat (tego Kolegium nie kwestionuje ) to należy zauważyć, że w sprawie przymiot strony posiada także Wójt Gminy P., który nie posiadał takiej wiedzy przez okres niezbędny do przedawnienia. W związku z powyższym umorzenie postępowania z przyczyny wymienionej w art.234 ust.5 P.w. było bezpodstawne.

Przechodząc do meritum sprawy Kolegium zauważyło, że przepis art. 234 ust. 3 P.w. nie nakłada na organ prowadzący postępowanie obowiązku ustalenia wszelkich przyczyn danego stanu wody na gruncie zgłaszającego roszczenie, ale nakazuje organowi wyjaśnienie, czy jest to następstwem zachowań osoby, co do której zgłoszono roszczenie. Oznacza to, że zanim organ I instancji dokona rozstrzygnięcia na podstawie przepisu prawa materialnego, winien przeprowadzić postępowanie administracyjne z zachowaniem procedury wynikającej z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Uregulowanie wynikające z art. 234 ust. 3 P.w. ma charakter bezwzględny i nie jest uzależnione od tego czy na nieruchomości sąsiedniej wystąpi szkoda czy też nie. Prowadzone postępowanie administracyjne powinno, zatem zmierzać do wyjaśnienia i ustalenia czy istnieją podstawy do nałożenia na właściciela obowiązków określonych w art. 234 ust. 3 P.w. Nałożenie obowiązku wynikającego z ust. 3 ustawy musi być zatem poprzedzone ustaleniem, że właściciel gruntu zmienił stan wody na gruncie. Wskazało, jakie działania mogą powodować zmianę stanu wody na gruncie. Zauważyło, że pomocnym dowodem do oceny czy w sprawie nastąpiła zmiana stosunków wodnych na gruncie, o ile organ nie jest w stanie sam dokonać tej oceny może być opinia biegłego.

W postępowaniu o naruszenie stosunków wodnych powinnością organu jest ustalenie, czy doszło do zmiany stosunków wodnych na gruncie. Jeżeli odpowiedź jest pozytywna, organ winien jednoznacznie ustalić, kto i kiedy zmiany tej dokonał, na czym ona polegała, jaki był stan wód przed dokonaniem zmiany i jaki po jej dokonaniu, oraz jak zmiana wpłynęła na stosunki wodne w terenie a przede wszystkim czy wpływ ten jest szkodliwy dla gruntów sąsiednich.

Kolegium podkreśliło, że w uzasadnieniu decyzji organ I instancji całkowicie pominął okoliczności wskazane przez stronę w odwołaniu, a ponadto przede wszystkim nie ustalił jak ukształtowane były stosunki wodne (przed wykonaniem drogi wewnętrznej) (ilość wód, kierunki odpływu, czy droga [...] posiada odwodnienie itp.), czy zaistniała  zmiana stanu wody na gruncie w wyniku realizacji drogi wewnętrznej i co najważniejsze czy zmiana oddziałuje szkodliwie na grunty sąsiednie. Okoliczności tych organ I instancji w ogóle się nie badał. Organ nie wyjaśnił również czy przedstawiony stan można sformułować jako nadzwyczajny, incydentalny. Kolegium stwierdziło, że decyzja organu I instancji została wydana bez prawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego mogącego mieć wpływ na wynik sprawy i w takim stanie faktycznym sprawy konieczne stało się podjęcie decyzji kasacyjnej z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały niewątpliwy wpływ na wynik sprawy.

W sprzeciwie od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak sprawy [...] skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 K.p.a. przez bezpodstawne uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zdaniem skarżącej SKO wadliwie wydało decyzję kasatoryjną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., bowiem podnoszone przez siebie wątpliwości mogło wyeliminować, przeprowadzając uzupełniające postępowanie dowodowe w trybie art. 136 K.p.a. Zdaniem skarżącej organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe i stwierdził, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania. Twierdzenie SKO o naruszeniu przez organ pierwszej instancji art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach faktycznych sprawy.

W odpowiedzi na sprzeciw, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Kolegium wniosło o jego oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej p.p.s.a.) od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw.

Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. (art. 64e p.p.s.a.), a zatem czy wydanie decyzji organu I instancji nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w zakresie niepodjęcia przez ten organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.), a także wyczerpującego zabrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.). Oznacza to, że Sąd nie rozpoznaje skargi na merytoryczną decyzję organu II instancji, którą rozstrzyga się sprawę co do jej istoty. SKO w niniejszej sprawie nie dokonało ostatecznego rozpoznania i rozstrzygnięcia wniosku o stwierdzenie naruszenia stosunków wodnych na wskazanych działkach, a istota jego decyzji sprowadza się do stwierdzenia konieczności ponownego rozpoznania sprawy przez organ I instancji, bo konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

W myśl art. 151a § 1 p.p.s.a., jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a., uchyla decyzję odwoławczą w całości. Natomiast gdy organ odwoławczy zasadnie wskazuje na braki w postępowaniu dowodowym w tak znacznym zakresie, że organ ten nie może sam go uzupełnić – Sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 K.p.a.). Skutkiem tego sprawa wraca do organu I instancji, by ten wykonał wskazania organu odwoławczego, usunął dostrzeżone braki w prowadzonym postępowaniu i prawidłowo rozpoznał sprawę w jej całokształcie.

Podkreślenia wymaga, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną jedynie wtedy, gdy organ I instancji, rozpoznając sprawę, nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w ogóle lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy (por. wyrok NSA z 14 lutego 2017 r., II OSK 1386/15, publ. CBOSA). Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Słusznie Kolegium uznało, że skoro wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie naruszenia stosunków wodnych na działkach wnioskodawcy i zarządcy drogi wpłynął do Wójta Gminy P. w dnia 29 października 2018 r. to twierdzenie, iż wskazany organ nie posiadał wiedzy o naruszeniu stosunków wodnych na gruncie przez okres niezbędny do przedawnienia jest zasadne. W związku z powyższym umorzenie postępowania z przyczyny wymienionej w art.234 ust.5 P.w. było więc bezpodstawne.

Słusznie również Kolegium uznało, że organ I instancji nie odniósł się do argumentów skarżącej podnoszonych w odwołaniu i nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz prawidłowości oceny, czy działania te doprowadziły do zmiany stosunków wodnych, mogących powodować szkody na gruntach sąsiednich. Kolegium uwzględniło zatem skarżącej zgłoszone w odwołaniu i wskazało na konieczność odniesienia się przez organ I instancji do argumentacji w niej zawartej. Kolegium podkreśliło, że organ I instancji przede wszystkim nie ustalił jak ukształtowane były stosunki wodne przed wykonaniem drogi wewnętrznej, czy zaistniała  zmiana stanu wody na gruncie w wyniku realizacji drogi wewnętrznej i co najważniejsze czy zmiana oddziałuje szkodliwie na grunty sąsiednie. Organ I instancji nie wyjaśnił również czy przedstawiony na zdjęciach stan można sformułować jako nadzwyczajny, incydentalny

Sąd stwierdza, że analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że Kolegium, uchylając decyzję organu I instancji, słusznie wskazało na braki postępowania organu I instancji. Wskazuje również, że stosownie do art. 234 ust. 1 P.w. właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może:

1) zmieniać kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych ani kierunku odpływu wód ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich;

2) odprowadzać wód oraz wprowadzać ścieków na grunty sąsiednie.

Jednocześnie w myśl art. 234 ust. 2 P.w. na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie na skutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, z urzędu lub na wniosek, w drodze decyzji, nakazuje właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, ustalając termin wykonania tych czynności. (art. 234 ust. 3 P.w.).

Przesłanką zastosowania art. 234 ust. 3 P.w. jest więc ustalenie przez organy w sposób niebudzący wątpliwości, że właściciel gruntu spowodował zmiany stanu wody na swoim gruncie i zmiany te wywierają szkodliwy wpływ na grunty sąsiednie. Wydanie takiej decyzji wymaga zatem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego celem ustalenia, czy i jakich zmian dokonał na swoim gruncie właściciel, czy spowodowały one zmiany stosunków wodnych i czy wywierają one niekorzystny wpływ na grunty sąsiednie. Jak podkreśla się w orzecznictwie, w postępowaniu dotyczącym naruszenia stosunków wodnych organ musi ustalić oraz wykazać istnienie związku przyczynowo - skutkowego między dokonaną zmianą na gruncie a wynikłą z powodu tej zmiany szkodą na gruncie sąsiednim. Ustalenie opisanego wyżej związku przyczynowo - skutkowego wymaga odpowiedniej wiedzy z zakresu gospodarki wodnej, hydrologii, postępowań wodnoprawnych i melioracji wodnych, tj. wiedzy specjalistycznej, wykraczającej poza wiedzę pracowników organu. Z tego powodu w postępowaniu takim przeprowadzany jest dowód z opinii biegłego, a treść opinii stanowi materiał dowodowy pozwalający organowi na poczynienie prawidłowych dla sprawy ustaleń. Opinia biegłego jest szczególnie istotna w sytuacji, gdy – tak jak w sprawie niniejszej - istnieje różnica stanowisk pomiędzy właścicielami gruntów sąsiednich w przedmiocie zakłócenia tych stosunków, a także w sytuacji istniejących wątpliwości co do istotnych w sprawie okoliczności faktycznych lub ich ocen merytorycznych. Należy też mieć na uwadze, że szkodliwe oddziaływanie zmiany stosunków wodnych na grunty sąsiednie to proces długotrwały, wymagający obserwacji, niejednokrotnie nie dający się stwierdzić w czasie jednorazowych, sporadycznych oględzin (por. wyrok WSA w Białymstoku z 3 lutego 2009 r. w sprawie II SA/Bk 609/08, publ. LEX 530466). W sprawie niniejszej dowód taki nie został przeprowadzony przez organ I instancji.

Zdaniem Sądu trafnie Kolegium uznało za niewystarczającego ustalenia stanu faktycznego sprawy, pozwalającego na prawidłowe zastosowanie w sprawie treści art. 234 P.w. Brak szczegółowych ustaleń w tym zakresie naraziło także organ I instancji na uzasadniony zarzut niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności w sprawie mających wpływ na jej rozstrzygnięcie. Słusznie SKO wskazało na konieczność dokonania wyczerpujących ustaleń, które z uwagi na ich zakres może mieć miejsce jedynie w ponownie przeprowadzonym postępowaniu tylko organ I instancji.

W ocenie Sądu ustalenie, czy doszło do spowodowania zmian w stosunkach wodnych oraz zaistnienia pozostającej w związku z tymi działaniami szkody na gruntach sąsiednich, do tej pory nie zostało jednoznacznie stwierdzone ze względu na nieustalenie przez organ I instancji pełnych okoliczności stanu faktycznego. Jednocześnie niezbędne jest ustosunkowanie się do wszelkich wniosków, zarzutów i zastrzeżeń odwołującego się w sposób możliwie szczegółowy, wyjaśniający tok postępowania, podjęte czynności, przeprowadzone dowody i przyczyny odmowy uwzględnienia dalszych wniosków dowodowych, zgodnie z treścią art. 107 § 3 K.p.a. Nie ulega wątpliwości, iż brak było podstaw do uznania bezprzedmiotowości postępowania. Ustalono bowiem, że zmiana stosunków wodnych poprzez budowę drogo dojazdowej do posesji skarżącej miało miejsce 2013 r., jednakże organ – zarządca drogi dowiedział się o tym fakcie w roku 2018. Ustalenia wymaga czy działanie skarżącej wyczerpuje przesłanki z art. 234 ust. 1- 3 P.w. W orzecznictwie oraz literaturze zwraca się uwagę, że organ administracji, stwierdzając bezzasadność żądania strony, nie może umorzyć postępowania, gdyż będzie to niezgodne z prawem uchylanie się od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, ale jest zobowiązany do wykazania bezzasadności żądania strony w decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks..., art. 105, pkt 8, i orzecznictwo tam przytoczone).

W okolicznościach badanej sprawy Kolegium wskazało, w czym upatruje wadliwości decyzji organu I instancji oraz w jaki sposób uchybienia te należy usunąć poprzez wskazania co do dalszego postępowania. Zarzuty Kolegium co do prawidłowości decyzji organu I instancji były uzasadnione i dawały podstawy do wydania decyzji kasacyjnej, o jakiej mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Zgodzić się bowiem z Kolegium należy, iż zakres okoliczności do wyjaśnienia jest znaczny i nie może być uzupełniony w trybie art. 136 § 1 K.p.a. Rozpoznając sprzeciw od decyzji, w zakresie zakreślonym art. 64e p.p.s.a., to jest istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., Sąd doszedł do przekonania, że wobec uchylenia decyzji organu I instancji postępowanie będzie prowadzone ponownie, co pozwoli na wyeliminowanie wszelkich nieprawidłowości.

Mając powyższe na uwadze zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a., oddalił sprzeciw, orzekając jak w wyroku.