Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 398/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 63 par. 2, art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos - Janusz (sprawozdawca), Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Starszy asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 listopada 2014 r. sprawy ze skargi D. L. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do załatwienia wniosku D. L. z dnia [...]. w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych sprawy po uprawomocnieniu się wyroku; II. stwierdza, że bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz D. L. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 12 września 2014 r. wpłynęła do Sądu skarga D. L. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w zakresie informacji publicznej. Skarżący wyjaśnił, że pismem z dnia 14 sierpnia 2014 r. (wysłanym drogą elektroniczną) zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o udostępnienie informacji publicznej w postaci jednej – dowolnie wybranej – decyzji administracyjnej z lipca 2014 r., jednak organ ten dotychczas nie udostępnił mu żądanej decyzji. Zdaniem skarżącego, twierdzenia organu, iż obowiązkiem skarżącego było wskazanie podstawy prawnej swego żądania są nieuzasadnione. Nadto, jak wskazał skarżący, opisane wyżej pismo zostało podpisane imieniem i nazwiskiem wnoszącego oraz oznaczono w nim adres i inne dane osobowe wnoszącego. Nadto w piśmie tym skarżący zwrócił się do organu o przesłanie żądanej decyzji na jego adres domowy.

W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Organ podkreślił, że pismem z dnia 2 września 2014 r. (wysłanym drogą elektroniczną) wezwał skarżącego – w trybie art. 64 § 2 w związku z art. 63 § 3 K.p.a. – do uzupełnienia jego wniosku z dnia 14 sierpnia 2014 r. między innymi poprzez jego własnoręczne podpisanie bądź złożenie podpisu elektronicznego, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Wezwanie to zostało doręczone stronie w dniu 2 września 2014 r. Wobec niewykonania przez skarżącego wezwania w zakreślonym terminie – Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 10 września 2014 r. pozostawił wspomniany wyżej wniosek bez rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4. Na podstawie tego przepisu skarga do Sądu przysługuje więc w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1-3) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, określone w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

Organ administracji pozostaje w bezczynności w szczególności w przypadku, gdy nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.; dalej także: "ustawa").

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem).

W sprawie jest niekwestionowanym, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] z mocy art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy jest podmiotem obowiązanym do udzielania informacji publicznej.

W świetle art. 1 ust. 1 ustawy informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Informacją publiczną jest więc każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z organem, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Zgodnie bowiem z art. 61 Konstytucji RP, prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Stąd prawo do informacji jest zasadą, a wyjątki od niego mogą być interpretowane wyłącznie ściśle.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że zawarte we wspomnianym wniosku z dnia 14 sierpnia 2014 r. żądanie dotyczy udostępnienia informacji publicznej. Skarżący domagał się udostępnienia mu odpisu dowolnie wybranej decyzji administracyjnej wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w lipcu 2014 r. W orzecznictwie sądowym jest ugruntowane stanowisko, że decyzje administracyjne, po ich zanonimizowaniu (to jest po usunięcie z ich treści danych chronionych przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, Dz. U. z 2014 r. poz. 1182) stanowią informację publiczną, o jakiej mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" tiret 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z przepisu tego wynika bowiem, że informacją publiczną jest między innymi informacja o danych publicznych, w tym "treść i postać dokumentów urzędowych", a zwłaszcza "treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć". Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w wyroku z dnia 14 czerwca 2012 r., I OSK 609/12 (Lex nr 1247188), iż niewątpliwie decyzję administracyjną należy uznać za dokument urzędowy, o jakim mowa w powołanych wyżej przepisach, skoro zawiera ona treść oświadczenia woli funkcjonariusza publicznego, utrwaloną i podpisaną przez niego.

Stosownie do art. 10 ust. 1 ustawy informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek.

Wskazane wyżej informacje żądane przez skarżącego we wniosku z dnia 14 sierpnia 2014 r. nie zostały udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej (por. http://www.pinbpowiat.lublin.pl/bip/). Organ był więc obowiązany do rozpoznania wniosku skarżącego zgodnie z przepisami ustawy, to jest do udostępnianie żądanych informacji bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 ustawy) bądź do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 ustawy).

W rozstrzyganej sprawie jest poza sporem, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nie udzielił skarżącemu żądanej informacji ani nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Organ ten pismem z dnia 2 września 2014 r. (wysłanym drogą elektroniczną), powołując się na art. 64 § 2 w związku z art. 63 § 3 K.p.a., wezwał wprawdzie skarżącego do uzupełnienia wskazanego wniosku z dnia 14 sierpnia 2014 r. między innymi poprzez jego własnoręczne podpisanie bądź złożenie podpisu elektronicznego, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, jednakże wezwanie to było bezzasadne.

W orzecznictwie sądowym wyrażony został pogląd, który skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że skoro przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie wymagają od podmiotu ubiegającego się o udostępnienie informacji publicznej – w trybie wnioskowym – spełnienia jakichkolwiek wymagań formalnych, to dopuszczalne jest złożenie wniosku za pośrednictwem poczty elektronicznej i to nawet wtedy, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny. Przepisy wspomnianej ustawy nie wymagają nawet od podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, albowiem żądając informacji nie musi się on wykazać jakimkolwiek interesem prawnym lub faktycznym (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r., I OSK 1277/08, ONSAiWSA 2010, nr 5, poz. 91).

Nadto podkreślić trzeba, że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone, co wynika z celu ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz z art. 10 ust. 2 tej ustawy, stanowiącego, iż informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku (por. wyroki NSA z dnia 16 marca 2009 r., I OSK 1277/08 oraz z dnia 30 listopada 2012r., I OSK 1991/12 – niepubl., dostępne w CBOSA).

Nie budzi również wątpliwości Sądu, że z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie wynika, by wniosek o udzielenie informacji publicznej stanowił podanie w indywidualnej sprawie administracyjnej w rozumieniu art. 63 K.p.a. (wyrok NSA z dnia 15 marca 2013 r., I OSK 2889/12, Lex nr 1339627).

Stosowanie przepisów K.p.a. w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej ma bowiem miejsce jedynie w ograniczonym zakresie wskazanym w art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 oraz w art. 15 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W konsekwencji wniosek o udzielenie informacji publicznej może mieć dowolną postać i nie może być uzupełniany w trybie art. 64 § 2 K.p.a.

Wynika z tego również, że podmiot do którego skierowano żądanie udostępnienia informacji publicznej bez sprecyzowania podstawy prawnej tego żądania, nie jest uprawniony do wezwania wnoszącego do usunięcia tego braku w trybie art. 64 § 2 K.p.a.

Oznacza to, że pozostawienie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wniosku skarżącego bez rozpoznania, na podstawie 64 § 2 K.p.a., było nieusprawiedliwione, co świadczy o bezczynności tego organu.

Mając powyższe na względzie Sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 14 sierpnia 2014 r. w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych sprawy po uprawomocnieniu się wyroku (zgodnie z art. 286 § 2 P.p.s.a.).

Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 zdanie 2 P.p.s.a., stwierdził, że bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę okoliczność Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym fakt, iż zachowanie organu nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na niego z mocy ustawy.

Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadniał art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.