Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 337/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 360  ust. 2  pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1668
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stypendium dla młodego naukowca oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego (zwany dalej "Ministrem") decyzją z [...] listopada 2019r. Nr [...] umorzył w całości wszczęte [...] maja 2019r. postępowanie w sprawie przyznania stypendium ministra dla wybitnych młodych naukowców dr hab. inż. D. P. (zwany dalej "Skarżącym"). W podstawie prawnej powołano art. 105 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018r., poz. 2096 ze zm., zwana dalej "k.p.a.") w związku z art. 360 ust. 1-5 ustawy z 20 lipca 2018r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U., poz. 1668 ze zm., zwana dalej "u.P.s.w.n.").

Minister w uzasadnieniu wskazał, że [...] maja 2019r. na elektroniczną skrzynkę podawczą Ministerstwa wpłynął wniosek Rektora Politechniki [...] o przyznanie Skarżącemu stypendium ministra dla wybitnych młodych naukowców. Zgodnie z informacjami zawartymi we wniosku, Skarżący uzyskał stopień doktora [...] października 2012r., nie przebywał na urlopach, o których mowa w art. 360 ust. 3 u.P.s.w.n. ani nie pobierał wymienionych w tym artykule zasiłków lub świadczeń. Minister na podstawie tych informacji ustalił, że okres, w którym Skarżący posiadał status młodego naukowca, o którym mowa w art. 360 ust. 2 pkt 2 u.P.s.w.n. upłynął [...] października 2019r.

Skoro od uzyskania stopnia doktora upłynęło 7 lat, Skarżący nie spełnia warunku określonego w art. 360 ust. 2 pkt 2 u.P.s.w.n., uprawniającego do otrzymania stypendium Ministra dla wybitnego młodego naukowca za znaczące osiągnięcia w działalności naukowej. Art. 360 ust. 1 u.P.s.w.n. stanowi, że stypendium to może otrzymać wyłącznie młody naukowiec, a więc osoba spełniająca przesłanki określone w art. 360 ust. 2 u.P.s.w.n. na dzień wydania decyzji. Minister nie może zatem wydać decyzji w sprawie przyznania stypendium osobie posiadającej stopień doktora, od uzyskania którego upłynęło więcej niż 7 lat, z uwzględnieniem okresów, o których mowa w art. 360 ust. 3 u.P.s.w.n. Wobec tego, wszczęte w tej sprawie postępowanie, jako bezprzedmiotowe, podlega umorzeniu.

2. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie ww. decyzji w całości i przekazanie Ministrowi sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, z uwagi na naruszenie:

a) art. 8 § 1 k.p.a. - przez jego niewłaściwe zastosowanie, objawiające się naruszeniem zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania przez umorzenie postępowania, gdy Skarżący w okresie składania wniosków spełniał warunki formalne do przyznanie stypendium dla wybitnych młodych naukowców;

b) art. 11 k.p.a. - przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odstąpieniu od wyjaśnienia stronie przesłanek skutkujących umorzeniem postępowania w przedmiocie przyznania stypendium dla wybitnych młodych naukowców pomimo spełnienia przez skarżącego warunków formalnych do jego otrzymania w okresie składania wniosków o jego przyznanie,

c) art. 105 § 1 k.p.a. - przez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na umorzeniu postępowania, mimo braku istnienia ku temu uzasadnionych podstaw,

d) art. 360 ust. 2 pkt 2 u.P.s.w.n. - przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że Skarżący nie spełniał warunku definiującego młodego naukowca, gdy w okresie rozpisania konkursu i zgłaszania kandydatur Skarżący charakteryzował się przymiotem młodego naukowca w rozumieniu ww. przepisu, bo [...] maja 2019r. nie upłynął jeszcze siedmioletni termin od dnia uzyskania przez Skarżącego stopnia naukowego doktora.

Skarżący w uzasadnieniu wskazał, że wprawdzie uzyskał stopień naukowy doktora [...] października 2012r., ale w okresie, w którym rozpisano konkurs i składano wnioski z 31 maja 2019r. legitymował się statusem młodego naukowca. Stypendium określone w art. 360 u.P.s.w.n. może uzyskać młody naukowiec, przy czym nie chodzi tu o wiek naukowca, ale o jego dokonania naukowe - co stanowi zasadniczą różnicę w stosunku do definicji młodego naukowca w art. 2 pkt 19 u.z.f.n., gdzie podstawowe znaczenie miała granica wieku (do 35 lat).

Zgodnie z art. 360 ust. 2 u.P.s.w.n., młodym naukowcem jest doktorant lub nauczyciel akademicki nieposiadający stopnia naukowego doktora albo ten, który posiada stopień doktora, od uzyskania którego nie upłynęło 7 lat - zatrudniony w uczelni publicznej lub niepublicznej, ale także w pozostałych podmiotach prowadzących działalność naukową w sposób samodzielny i ciągły. Do okresu 7 lat nie wlicza się okresów wyszczególnionych w ust. 3 ww. przepisu, czyli nie wlicza się urlopów związanych z macierzyństwem i rodzicielstwem oraz okresów choroby. Ustawodawca w wiążący sposób nie zdefiniował, czy upływ 7-letniego okresu, definiujący młodego naukowca, ustalany jest na dzień wydania decyzji w przedmiocie przyznania stypendium, czy na dzień upływu terminu do składania takich wniosków. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Minister skłania się ku pierwszemu z wariantów - istnienie tej przesłanki w dacie wydania decyzji. W takim przypadku organ poniekąd arbitralnie stymuluje wynikami rozpisanego konkursu. Minister wydał decyzję po upływie blisko 6 miesięcy od granicznej daty składania wniosków. W takiej sytuacji może wyeliminować określoną liczbę potencjalnych stypendystów, którym upływa ww. siedmioletni okres od uzyskania tytułu naukowego doktora.

Stanowisko Ministra jest błędne także w przypadku skutecznego zakwestionowania decyzji o odmowie przyznania świadczenia. Jeśli Minister z przyczyn merytorycznych wyda decyzję odmowną, Skarżący ją zaskarży, co będzie skutkować jej uchyleniem. Wówczas organ będzie zobowiązany wydać nową decyzję i umorzyć postępowanie wskutek niespełnienia przez wnioskodawcę już nie jak pierwotnie wymogów merytorycznych a formalnoprawnych (upływ 7-letniego okresu od daty uzyskania tytułu naukowego), co w konsekwencji będzie skutkować umorzeniem postępowania, z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Takie postrzeganie obliczania ww. terminu stoi w opozycji do celów ustawodawcy i poddaje w wątpliwość ukształtowanie procesu składania wniosków w przedmiocie przyznania stypendiów. Wnioskodawca składając taki wniosek pozbawiony jest możliwości zweryfikowania czy i kiedy decyzja zostanie podjęta i czy mimo spełniania warunków formalnych na etapie składania wniosków zostanie ono pozytywnie rozstrzygnięty. W szczególności, że wskutek przedłużającego się postępowania w zakresie merytorycznej oceny wniosków warunki formalne nie będą już spełnione (np. upływ ww. terminu). Takie działania wypaczają wyrażoną w art. 8 § 1 k.p.a. zasadę proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.

3. Minister w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i wskazał, że przyznanie stypendium przewidzianego art. 360 ust. 1 u.P.s.w.n. możliwe jest jedynie w odniesieniu do młodego naukowca, zaś osoba, w przypadku której upłynęło więcej niż 7 lat od uzyskania stopnia doktora, młodym naukowcem nie jest. Stypendium otrzymuje młody naukowiec na podstawie decyzji administracyjnej o jej przyznaniu. Do otrzymania stypendium niezbędne jest zatem posiadanie statusu młodego naukowca w dacie podjęcia decyzji ([...] listopada 2019r.), a nie tylko w dacie składania wniosku o stypendium. Po upływie terminu nie można wydać decyzji na mocy art. 360 ust. 1 u.P.s.w.n., co skutkuje bezprzedmiotowością postępowania. Brak przedmiotu postępowania uzasadnia zaś umorzenie postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek strony.

Ewentualne przyznanie przez organ stypendium osobie, która posiada stopień doktora, od uzyskania którego upłynęło więcej niż 7 lat, mogłoby mieć miejsce jedynie wówczas, gdyby kandydat do stypendium przebywał w tym okresie na urlopie macierzyńskim, urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopie ojcowskim, urlopie rodzicielskim lub urlopie wychowawczym, udzielonym na zasadach określonych w ustawie z 26 czerwca 1974r. - Kodeks pracy, lub pobierał zasiłek macierzyński lub świadczenie rodzicielskie, albo pobierał zasiłek chorobowy lub świadczenie rehabilitacyjne w związku z niezdolnością do pracy, w tym spowodowaną chorobą wymagającą rehabilitacji leczniczej. Skarżący nie dołączył do wniosku ww. dokumentów wskazujących na korzystanie z ww. urlopów lub zasiłków. Wprawdzie Skarżący posiadał status młodego naukowca w okresie składania wniosków o przyznanie stypendium ministra, ale okoliczności tej nie można uznać za przesłankę uprawniającą do zaliczenia go do grona młodych naukowców, także w dniu wydawania decyzji Ministra w sprawie przyznania stypendium – [...] listopada 2019r. Nie pozwalają na to ani przepisy u.P.s.w.n., w zakresie w jakim obejmują regulacje dotyczące stypendium ministra dla wybitnych młodych naukowców, ani przepisy rozporządzenia, regulującego tę materię. Nieuzasadnione jest domniemanie, że spełnienie przesłanki bycia młodym naukowcem w okresie składania wniosków jest wystarczające do legitymowania się tym statusem przez cały okres toczącego się postępowania, nawet gdy w okresie pomiędzy złożeniem wniosku, a wydaniem rozstrzygnięcia, osoba ubiegająca się o stypendium status ten utraciła.

Minister, odnosząc się do stanowiska z uzasadnienia skargi o stymulowaniu wynikami konkursu, wskazał, że termin rozpatrzenia wniosków w sprawie przyznania ww. stypendiów jest określony w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Zgodnie bowiem z § 17 ust. 4 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 1 kwietnia 2019r. w sprawie stypendiów ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki dla studentów i wybitnych młodych naukowców (Dz. U. poz. 658, zwane dalej: "Rozporządzeniem"), wnioski złożone do 31 maja 2019r. były rozpatrywane do 30 listopada 2019r. Ustawodawca nieprzypadkowo określił taki termin na wydanie rozstrzygnięcia, z uwagi na specyfikę postępowania w przedmiocie przyznania stypendium Ministra dla wybitnych młodych naukowców. Jest to postępowanie o charakterze konkursowym, które z uwagi na dużą liczbę wniosków (w czternastej edycji konkursu wpłynęły 1482 wnioski) i konieczność dokonania oceny formalnej i merytorycznej osiągnięć wskazanych we wnioskach jest postępowaniem długotrwałym. Konkursowy charakter postępowania wymaga, aby wszystkie wnioski rozpatrzyć w tym samym terminie, bo na podstawie wyników ocen sporządzane są listy rankingowe wniosków według liczby przyznanych punktów. Minister wydał decyzję dwa tygodnie przed terminem – [...] listopada 2019r., więc nie naruszył terminu wynikającego z przepisów prawa. Tym samym zarzut arbitralnego stymulowania wynikami konkursu jest całkowicie bezzasadny.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. skarga nie ma uzasadnionych podstaw.

2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym, z uwagi na treść art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a."), gdyż Skarżący w piśmie z 15 lipca 2020r. wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym w związku ze światową pandemią zakaźnej choroby COVID-19, wywoływanej przez koronawirusa SARS-CoV-2, zaś Minister w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku przez Skarżącego nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Sąd stwierdza ponadto, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2294 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") sprawowana jest przez Sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej (np. decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w niej do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.).

3. Sąd, oceniając zaskarżoną decyzję Ministra w świetle wskazanych wyżej kryteriów, stwierdził, że odpowiadała ona prawu, zarówno materialnemu, jak i procesowemu. Minister, orzekając w sprawie, nie naruszył żadnego ze wskazanych przez Skarżącego przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym żaden z podniesionych w skardze zarzutów nie mógł być uznany za zasadny.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 105 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Umorzenie postępowania nie jest zależne ani od woli organu administracji, ani tym bardziej pozostawione do uznania organu – organ ten jest zobowiązany do umorzenia postępowania w przypadku stwierdzenia jego bezprzedmiotowości. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (por. wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi z 27 stycznia 1998r. sygn. akt I SA/Łd 1025/96, LEX nr 1690657).

Decyzja o umorzeniu postępowania w całości nie rozstrzyga merytorycznie sprawy – wydanie takiej decyzji zamyka drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków stron i kończy bieg postępowania w określonej instancji administracyjnej (por. wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z 5 września 2002r. sygn. akt SA/Sz 3020/00, LEX nr 1693598).

Okoliczności powodujące bezprzedmiotowość muszą być stwierdzone i wykazane w decyzji o umorzeniu postępowania (M. Wolanin, Bezprzedmiotowość a bezzasadność roszczenia o zwrot nieruchomości wywłaszczonej, PS 2000, nr 7–8, s. 18). Okoliczności stanowiące podstawę do umorzenia postępowania mogą pojawić się zarówno przed wszczęciem postępowania, jak również w jego trakcie. Dodatkowo stwierdzić też należy, że bezprzedmiotowość postępowania może być spowodowana zmianą stanu prawnego sprawy, albo być wynikiem zmiany stanu faktycznego sprawy. Postępowanie musi być uznane za bezprzedmiotowe wskutek ustania stanu faktycznego podlegającego uregulowaniu przez organ administracji w drodze decyzji (por. uzasadnienie wyroku NSA z 29 września 1987r. sygn. akt IV SA 220/87, ONSA 1987, nr 2, poz. 67).

Wskazać ponadto należy, że w orzecznictwie i w doktrynie wielokrotnie wskazywano na różnicę między bezprzedmiotowością postępowania, a brakiem przesłanek do uwzględnienia żądania strony. Warto też pokreślić, że wbrew stanowisku Skarżącego prezentowanemu w skardze, organ administracji – w rozpoznawanej sprawie Minister - nie był uprawniony do oceny, jakie rozstrzygnięcie byłoby korzystniejsze w sprawie z punku widzenia Skarżącego. Takie stanowisko jest ugruntowane w judykaturze (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 1997r. sygn. akt I SA/Łd 435/96, LEX nr 29801). Organ, który umorzył postępowanie miał natomiast obowiązek wyjaśnić, z jakich powodów zasadne było umorzenie postępowania w sprawie w odniesieniu do okoliczności faktycznych, wynikających z akt. Minister obowiązkowi temu podołał, gdyż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikają motywy, którymi kierował się organ, stosując przepis art. 105 § 1 k.p.a. Niezasadny jest więc zarzut podniesiony w skardze o naruszeniu art. 11 k.p.a.

Sąd zgadza się ze Skarżącym, że organ administracji, stwierdzając bezzasadność żądania strony, nie może umorzyć postępowania, gdyż będzie to niezgodne z prawem uchylanie się od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, ale jest zobowiązany do wykazania bezzasadności żądania strony w decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego Komentarz do art. 105, pkt 8, i przytoczone tam orzecznictwo). Tym niemniej Sąd wskazuje, że Minister w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie powoływał się na brak możliwości uwzględnienia żądania strony, lecz na koniczność umorzenia postępowania. Trafnie ponadto wskazał Minister w uzasadnieniu zajętego w sentencji decyzji stanowiska, że w dacie wydawania zaskarżone decyzji odpadła istniejąca w dacie złożenia przez Skarżącego ww. wniosku z [...] maja 2019r. o przyznanie stypendium dla wybitnych młodych naukowców, przesłanka wynikająca z art. 360 ust. 2 pkt 2 u.P.s.w.n. W chwili wydawania zaskarżonej decyzji doszło bowiem do upływu siedmioletniego okresu od uzyskania przez Skarżącego stopnia doktora.

Sąd w związku z tym stwierdza, że skoro w toku postępowania administracyjnego Skarżący utracił zdolność do nabycia uprawnień o charakterze osobistym, o przyznanie których wnioskował, stosownie do art. 360 ust. 1 i 2 pkt 2 u.P.s.w.n. – niemożliwe było przyznanie Mu stypendium dla wybitnych młodych naukowców i zasadne było umorzenie postępowania, a nie merytoryczne rozpatrywanie sprawy.

W piśmiennictwie podkreśla się bowiem, że bezprzedmiotowość postępowania może być wynikiem zmiany sytuacji prawnej strony. Po pierwsze, strona może utracić zdolność do nabycia uprawnień o charakterze osobistym (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks..., art. 105, pkt 7). Po drugie, strona może uzyskać uprawnienia dalej idące niż to uprawnienie, o którego uzyskanie ubiega się w ramach konkretnego postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania może być także wynikiem zmiany stanu faktycznego sprawy. Postępowanie musi być uznane za bezprzedmiotowe wskutek ustania stanu faktycznego podlegającego uregulowaniu przez organ administracji w drodze decyzji (por. uzasadnienie wyroku NSA z 29 września 1987r. sygn. akt IV SA 220/87, ONSA 1987, nr 2, poz. 67).

W tym kontekście nie sposób za zasadny uznać zarzutu naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie. Minister, wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył ani zasady proporcjonalności, ani bezstronności ani równego traktowania. Doszło bowiem do prawidłowego umorzenia postępowania, z uwagi na zmianę stanu faktycznego, która spowodowała, że Skarżący, jakkolwiek w okresie składania wniosku o przyznanie stypendium dla wybitnych młodych naukowców spełniał warunki formalne, tym niemniej w chwili wydawania zaskarżonej decyzji utracił zdolność do nabycia uprawnień o charakterze osobistym. Ww. stypendium jest ściśle powiązanie z osobą stypendysty, a ponadto ma celowy, ukierunkowany charakter. Wprawdzie z prawnego punktu widzenia pojęcie stypendium nie jest sprecyzowane w u.P.s.w.n., ale można przyjąć, że na gruncie tej ustawy oznacza ono okresową pomoc finansową dla studentów, pracowników naukowych. Zgodnie z definicją słownikową jest "zapomogą pieniężną wypłacaną przez określony czas, zwykle z funduszów społecznych lub państwowych przeznaczoną dla uczącej się młodzieży, osób zajmujących się działalnością twórczą lub na prace specjalne". Stypendium przyznawane przez Ministra wybitnym młodym naukowcom, na mocy art. 360 ust. 2 pkt. 2 u.P.s.w.n., ma więc charakter osobisty.

Zgodnie z art. 360 ust. 2 u.P.s.w.n., młodym naukowcem jest doktorant lub nauczyciel akademicki nieposiadający stopnia naukowego doktora albo ten, który posiada stopień doktora, od uzyskania którego nie upłynęło 7 lat - zatrudniony w uczelni publicznej lub niepublicznej, ale także w pozostałych podmiotach prowadzących działalność naukową w sposób samodzielny i ciągły. Do okresu 7 lat nie wlicza się okresów wyszczególnionych w ust. 3 ww. przepisu, czyli nie wlicza się urlopów związanych z macierzyństwem i rodzicielstwem oraz okresów choroby.

Sąd wskazuje, że jakkolwiek ustawodawca w wiążący sposób nie zdefiniował, czy upływ siedmioletniego okresu, definiujący młodego naukowca, ustalany jest na dzień wydania decyzji w przedmiocie przyznania stypendium, czy na dzień upływu terminu do składania takich wniosków. Tym niemniej należało wskazać, że organ nie może wydać decyzji wbrew oczywistej treści art. 360 ust. 1 i 2 pkt 2 u.P.s.w.n. Z ustaleń Ministra wynikało natomiast, że Skarżący uzyskał stopień doktora [...] października 2012r., nie przebywał na urlopach, o których mowa w art. 360 ust. 3 u.P.s.w.n., ani nie pobierał wymienionych w tym artykule zasiłków lub świadczeń. Okres, w którym Skarżący posiadał status młodego naukowca, o którym mowa w art. 360 ust. 2 pkt 2 u.P.s.w.n. upłynął więc [...] października 2019r. Po [...] października 2019r. niemożliwe było więc wydanie innej decyzji niż zaskarżona, o umorzeniu postępowania, na mocy art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 360 ust. 1 i 2 pkt 2 oraz ust. 3 u.P.s.w.n. Przyznanie stypendium przewidzianego art. 360 ust. 1 u.P.s.w.n. możliwe jest jedynie w odniesieniu do młodego naukowca, zaś osoba, w przypadku której upłynęło więcej niż 7 lat od uzyskania stopnia doktora, młodym naukowcem nie jest. Stypendium otrzymuje – na podstawie decyzji administracyjnej, wydawanej na konkretny dzień - młody naukowiec. Do otrzymania stypendium niezbędne jest zatem posiadanie statusu młodego naukowca w dacie podjęcia decyzji ([...] listopada 2019r.), a nie tylko – jak twierdzi Skarżący - w dacie składania wniosku o przyznanie stypendium. Po upływie siedmioletniego terminu, o którym mowa w art. 360 § 2 pkt 2 u.P.s.w.n. nie można wydać decyzji na mocy art. 360 ust. 1 u.P.s.w.n., co skutkuje bezprzedmiotowością postępowania, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a.

Warto też wskazać, że zgodnie z § 17 ust. 4 ww. Rozporządzenia wnioski złożone do [...] maja 2019r. powinny zostać rozpatrzone przez Ministra do [...] listopada 2019r. Organ, wydając zaskarżoną decyzję i powołując się w niej na ww. przepis, nie naruszył więc terminu w nim przewidzianego. Zaskarżona decyzja została wydana bowiem [...] listopada 2019r., czyli 14 dni przed upływem ww. terminu. Zarzuty skargi z tego zakresu nie mogły być zatem uznane przez Sąd za zasadne. Minister przy wydawaniu ww. decyzji kierował się obowiązującym porządkiem prawnym, wyjaśniając Skarżącemu przesłani, które spowodowały brak merytorycznego rozpatrzenia sprawy w stopniu dostatecznym. Sąd wskazuje, że jakkolwiek motywy zaskarżonej decyzji mogłyby być bardziej rozbudowane, tym niemniej ten rodzaj wadliwości proceduralnej nie mógł mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

W okolicznościach faktycznych sprawy nieuzasadnione jest bowiem postulowane przez Skarżącego domniemanie, że spełnienie przesłanki bycia młodym naukowcem w okresie składania wniosku o przyznanie stypendium dla wybitnych młodych naukowców jest wystarczające do legitymowania się tym statusem przez cały okres toczącego się postępowania administracyjnego o przyznanie tego stypendium. Upływ siedmioletniego terminu, o którym mowa w art. 360 ust. 2 pkt 2 u.P.s.w.n. jest niezależny ani od Ministra, ani Skarżącego. Jest to zatem okoliczność obiektywna i niezależna, którą organ miał obowiązek wziąć pod rozwagę, wydając zaskarżoną decyzję przed upływem terminu, o którym mowa w § 17 ust. 4 ww. Rozporządzenia. Zasadne było więc zastosowanie w rozpoznawanej sprawie przez Ministra art. 105 § 1 k.p.a. Należy bowiem jeszcze raz podkreślić, to co Sąd, wyraził na wstępie, że umorzenie postępowania nie jest zależne ani od woli organu administracji, ani nie zostało pozostawione do uznania organu administracyjnego. Minister był zatem zobowiązany do umorzenia postępowania, gdy stwierdził jego bezprzedmiotowości.

Sąd tym samym nie uznał za zasadne zarzutów skargi o naruszeniu przepisów wskazanych w skardze, a przede wszystkim art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 360 ust. 2 pkt 2 u.P.s.w.n., jak również art. 8 i art. 11 k.p.a.

4. Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie na mocy art. 151 i art. 132 P.p.s.a., oddalił skargę.