Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 236/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 2, art. 3, art. 4, art. 39
journal: Dz.U. 2015 poz 163
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.
article: Art. 7, art. 77, art. 80, art. 107
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Tadeusz Wołek (spr.) Protokolant Starszy referent Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2015 r. sprawy ze skargi K. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokat Z. M. Kancelaria Adwokacka ul. [...] w K kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] przyznał K. Ś. zasiłek celowy w kwocie 50 zł na dofinansowanie do zakupu leków na miesiąc listopad 2014 r. oraz w kwocie 50 zł na dofinansowanie do zakupu środków czystości i środków higienicznych na miesiąc listopad 2014 r. – na podstawie art. 104, art. 107, art. 108 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "K.p.a.", art. 3 ust. 3 i 4, art. 4, art. 8, art. 14, art. 17 ust. 1 pkt. 5, art. 36 pkt 1 lit. c, art. 39 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 102, art. 104, art. 106, art. 109 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.; obecnie Dz.U. z 2015 r., poz. 163 ze zm.), dalej "u.p.s.", § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2012 r., poz. 823).

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na podstawie wywiadu środowiskowego i zebranej dokumentacji dotyczącej sytuacji materialnej i rodzinnej wnioskodawcy stwierdzono, że prowadzi on jednoosobowe gospodarstwo domowe. Uzyskiwany przez niego dochód nie przekracza ustalonego kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej tj. 542 zł. Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że znajduje się w trudnej sytuacji bytowej i nie jest w stanie samodzielnie zaspokoić niezbędnych potrzeb życiowych.

Wysokość świadczenia została ustalona w oparciu o przedstawione przez niego potrzeby przy uwzględnieniu ograniczonych środków finansowych będących w dyspozycji Ośrodka Pomocy Społecznej.

Organ stwierdził, że wnioskodawca zobowiązany jest do przedłożenia faktur za zakupione leki, środki czystości i środki higieniczne do dnia 31.12.2014 r.

K. Ś. wniósł od powyższej decyzji odwołanie, wnosząc o wyznaczenie mu adwokata lub pełnomocnika do napisania profesjonalnego odwołania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 stycznia 2015 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji - na podstawie art. 2, art. 3, art. 4, art. 7, art. 8, art. 39 u.p.s. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa.

Organ odwoławczy przywołał treść art. 39 i art. 7 pkt 2-15 u.p.s. i wskazał, że jak wynika z akt sprawy K. Ś. ma 50 lat i prowadzi 1-osobowe gospodarstwo domowe pod adresem ul. C w K. Skarżący ma pięcioro dzieci, na które nieregularnie płaci alimenty, ale utrzymuje kontakty z dwiema matkami tych dzieci. Skarżący przyczynia się do wychowywania dwójki dzieci przez udzielanie im noclegu w swoim mieszkaniu, przy czym prowadzą gospodarstwo domowe oddzielenie, tj. ze swoją matką, która zobowiązana jest zadbać o zaspokojenie ich podstawowych potrzeb. K. Ś. leczy się neurologicznie. W miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, czyli w październiku 2014 r. miał dochód w łącznej wysokości 635,5 zł na co się składał zasiłek stały w kwocie 529 zł oraz zasiłek okresowy w kwocie 106,5 zł. Poważnym wydatkiem w budżecie skarżącego są alimenty, które uiścił w kwocie 400 zł i które należy odliczyć od jego dochodu. Zatem stronie pozostawała kwota 235,5 zł na życie. Poważnym obciążeniem w budżecie domowym strony są opłaty mieszkaniowe w kwocie 550 zł miesięcznie, których nie reguluje na bieżąco i z tego tytułu ma zaległości w kwocie 19 873,16 zł na dzień 30 września 2014 r. Ponadto strona w dniu 5 września 2014 r. miała do opłacenia rachunek za prąd w kwocie 300,57 zł i o opłacenie którego zwróciła się do organów pomocy społecznej. Wysokie rachunki za prąd wynikają z faktu, że mieszkanie strony ogrzewane jest prądem.

Organ pierwszej instancji uwzględnił żądanie strony częściowo, bo przyznał pomoc w formie zasiłku celowego na dofinansowanie do zakupu leków w listopadzie 2014 r. w kwocie 50 zł i zasiłek celowy na dofinansowanie do zakupu środków czystości i środków higienicznych w listopadzie 2014 r. w kwocie 50 zł.

Decyzja dotycząca przyznania świadczenia z pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego jest decyzją podejmowaną w granicach tzw. uznania administracyjnego polegającego na możności dokonania przez organ wyboru jednego z kilku dopuszczalnych przez ustawę równowartościowych prawnie rozwiązań po dokonaniu właściwego ustalenia stanu faktycznego i jego oceny oraz na skutek uznania przez ten organ celowości konkretnego rozstrzygnięcia w świetle całokształtu sytuacji życiowo-bytowej osób korzystających z pomocy społecznej. Organ zaznaczył, że inaczej niż w sytuacji np. zasiłku stałego, udzielając wnioskowanego w niniejszej sprawie zasiłku celowego organ administracyjny nie ma obowiązku jego udzielenia w świetle przepisów tylko w następstwie stwierdzenia, że w sprawie występują okoliczności uzasadniające jego przyznanie.

Organ przywołał art. 2 ust. 1 u.p.s. Wskazał, że bezzasadne jest wysuwanie roszczeń o pokrywanie przez organy udzielające pomocy społecznej całości kosztów utrzymania się danej osoby. Natomiast jednym z zadań organów przyznających pomoc jest na tyle dobrze rozeznać sytuację beneficjenta pomocy, żeby nie udzielać mu pomocy na całość kosztów utrzymania, ale tylko na te, które są niezbędne w danej chwili.

W związku z powyższym nie są usprawiedliwione - a pojawiające się w zebranej dokumentacji - zarzuty skarżącego o nieuwzględnieniu jego sytuacji i nieudzielenie mu, lub udzielenie zbyt małej pomocy, albo wnioskowanej pomocy na opłacenie rachunku za prąd, zakup leków, czy dofinansowanie do zakupu laptopa. Organy pomocy społecznej w dniu 3 grudnia 2014 r. udzieliły stronie pomocy w formie zasiłku celowego w kwocie 2 x po 50 zł na zakup leków i dofinansowanie do zakupu środków czystości i środków higienicznych, w kwocie 206,5 zł w postaci zasiłku okresowego, w kwocie 150 zł w postaci zasiłku celowego na opłacenie prądu oraz pokrycie kwoty 54,84 zł. Natomiast innymi decyzjami z dnia 3 grudnia 2014 r. odmówiono udzielenia pomocy w formie zasiłku celowego na pokrycie czynszu za mieszkanie za listopad 2014 r. w kwocie 550,04 zł, oraz odmówiono dofinansowania do zakupu laptopa, a także na pokrycie kosztów usługi fryzjerskiej.

Wyjaśniając przyjęte stanowisko, organ stwierdził, że warunkiem starania się o wnioskowaną pomoc przypadek strony powinien być nadzwyczajny i to na tle innych osób starających się o udzielenie pomocy społecznej. Zarówno organ pierwszej instancji, jak i odwoławczy nie doszukały się po stronie K. Ś. występowania szczególnie uzasadnionego przypadku, który uzasadniałby staranie się o pomoc na miesiąc listopad 2014 r. na dofinansowanie w kwocie większej niż: 50 zł do zakupu leków oraz 50 zł do zakupu środków czystości i środków higienicznych.

Wyznacznikami przyznania i ustalania rodzaju pomocy jest nie tylko sytuacja materialna wnioskodawcy i cel, któremu ta pomoc ma służyć, lecz także możliwości finansowe organów pomocy społecznej. Oznacza to, że nie wszystkie potrzeby finansowe potrzebujących mogą zostać zaspokojone. W przedmiotowej sprawie organ przeprowadzając postępowanie wyjaśniające, badał ogólną sytuację wnioskodawcy zgodnie z zasadą określoną w art. 3 u.p.s.

Organy pomocy społecznej muszą miarkować z udzielaniem pomocy, i w pierwszej kolejności udzielać jej osobom nie posiadających żadnych dochodów lub mającym dochody poniżej kryterium ustawowego oraz osobom, które mają dużo większe trudności w ich przezwyciężeniu niż wnioskodawca. Zatem, w ocenie organu I instancji, którą podziela także organ odwoławczy, rozmiar i rodzaj wnioskowanej pomocy przekraczałyby możliwości finansowe ośrodka pomocy społecznej i mógłby zniweczyć pomoc wobec innych osób, znajdujących się w jeszcze trudniejszej sytuacji osobistej i finansowej niż skarżący.

Organ odwoławczy uważa ponadto, że skarżący powinien współpracować z organami pomocy społecznej na każdym etapie realizacji pomocy, a nie zawężać swojej aktywności tylko do składania odpowiednich wniosków i pobierania świadczeń. Aktywność strony powinna zmierzać do racjonalnego gospodarowania posiadanymi środkami pieniężnymi i ewentualnie do znalezienia sobie zarobkowego źródła utrzymania.

K. Ś. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w której wykazał ogólne niezadowolenie z wydanych decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium wyjaśniło, że skarżący w skardze wykazał ogólne niezadowolenie z wydanych decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze .

Nie są usprawiedliwione pojawiające się w zebranej dokumentacji zarzuty skarżącego o nieuwzględnieniu jego sytuacji i nieudzielenie lub udzielenie zbyt małej pomocy. Organy pomocy społecznej w dniu 3 grudnia 2014 r. udzieliły skarżącemu pomocy w formie zasiłku celowego w kwocie 2 x po 50 zł na zakup leków i dofinansowanie do zakupu środków czystości i środków higienicznych, w kwocie 206,5 zł w postaci zasiłku okresowego.

Co do zarzutów o nieważności podjętych przez organ pierwszej instancji, jak i odwoławczy decyzji i postanowień, Kolegium wyjaśniło, że podstawy nieważności są enumeratywnie wymienione w art. 156 K.p.a. Ich katalog jest zamknięty, co oznacza, że nie można żądać stwierdzenia nieważności decyzji z innych przyczyn, nawet jeżeli w odczuciu skarżącego są one obarczone poważnymi uchybieniami. W ocenie Kolegium twierdzenia skarżącego są pozbawione podstaw; zresztą skarżący nie podnosi zarzutów, które mogłyby wskazywać, że ww. decyzje i postanowienia są obarczone poważnymi uchybieniami.

W piśmie procesowym z dnia 28 września 2015 r. ustanowiony w ramach prawa pomocy profesjonalny pełnomocnik skarżącego w uzupełnieniu skargi wskazał, że zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 2 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 i ust. 3 w związku z art. 39 ust 1 u.p.s. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że niekwestionowana jest okoliczność, iż skarżący spełnia ustawowe przesłanki uprawniające do uzyskania zasiłku celowego a sporna pozostaje jego wysokość. Odwołując się do zasad uznania administracyjnego wskazał, że załatwiając sprawę dotyczącą przyznania zasiłku celowego, organ winien kierować się interesem obywatela, interesem społecznym oraz własnymi środkami. Organ w pierwszej kolejności powinien ustalić, czy przyznanie zasiłku spełnia przesłanki określone w art. 30 ust. 1 u.p.s. oraz czy jego otrzymanie umożliwi wnioskodawcy życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wskazał, że powinnością państwa w sferze gospodarczej i społecznej jest przestrzegania zasad sprawiedliwości społecznej. W kontekście całej sprawy nie sposób przyjąć, że zapewnia to kwota zasiłku w wysokości 50 zł, która nie spełnia ustawowego wymogu wsparcia zapewniającego zaspokojenie niezbędnych potrzeb i godnego życia. Skarżący jest osoba chorą zmuszona do regularnego przyjmowania lekarstw. Tymczasem suma przyznanego zasiłku nie pozwala skarżącemu nawet na wykup przepisanych przez lekarza medykamentów.

Przyznany zasiłek nie wystarczy skarżącemu także na pokrycie wydatków koniecznych ze względu na zakup wnioskowanych środków higienicznych i czystości.

Skarżący jest osoba ubogą, nie posiada żadnego majątku, jest obciążony obowiązkiem alimentacyjnym, nie jest w stanie regulować opłat z tytułu wynajmowanego lokalu. Sytuacja życiowa skarżącego nie wynika z jego złej woli, lecz nieporadności życiowej i braku wsparcia. Nie przyjmuje on pozycji roszczeniowej wobec państwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 P.p.s.a.

Zastosowanie powyższego kryterium legalności do sprawy poddanej kontroli Sądu wskazuje, że skarga nie jest uzasadniona.

W sprawie organ I instancji decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] przyznał K. Ś. zasiłek celowy w kwocie 50 zł na dofinansowanie do zakupu leków na miesiąc listopad 2014 r. oraz w kwocie 50 zł na dofinansowanie do zakupu środków czystości i środków higienicznych na miesiąc listopad 2014 r., które to stanowisko podzielił organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Zatem przyznane zostało świadczenie, o którym mowa w art. 39 u.p.s., który stanowi, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

Istota sporu sprowadza się do wysokości przyznanego świadczenia, przy bezspornych ustaleniach stanu faktycznego.

Z ustaleń tych wynikało, że K. Ś. ma 50 lat i prowadzi 1-osobowe gospodarstwo domowe pod adresem ul. C w K. Skarżący ma pięcioro dzieci, na które nieregularnie płaci alimenty, ale utrzymuje kontakty z dwiema matkami tych dzieci. Skarżący przyczynia się do wychowywania dwójki dzieci przez udzielanie im noclegu w swoim mieszkaniu, przy czym prowadzą gospodarstwo domowe oddzielenie, tj. ze swoją matką, która zobowiązana jest zadbać o zaspokojenie ich podstawowych potrzeb. K. Ś. leczy się neurologicznie. W miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, czyli w październiku 2014 r. miał dochód w łącznej wysokości 635,5 zł na co się składał zasiłek stały w kwocie 529 zł oraz zasiłek okresowy w kwocie 106,5 zł. Poważnym wydatkiem w budżecie skarżącego są alimenty, które uiścił w kwocie 400 zł i które należy odliczyć od jego dochodu. Zatem skarżącemu pozostawała kwota 235,5 zł na życie. Poważnym obciążeniem w budżecie domowym skarżącego są opłaty mieszkaniowe w kwocie 550 zł miesięcznie, których nie reguluje na bieżąco i z tego tytułu ma zaległości w kwocie 19 873,16 zł na dzień 30 września 2014 r. Ponadto strona w dniu 5 września 2014 r. miała do opłacenia rachunek za prąd w kwocie 300,57 zł i o opłacenie którego zwróciła się do organów pomocy społecznej. Wysokie rachunki za prąd wynikają z faktu, że mieszkanie strony ogrzewane jest prądem.

Nie ulega wątpliwości, że decyzja dotycząca przyznania świadczenia z pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego jest decyzją podejmowaną w granicach tzw. uznania administracyjnego polegającego na możności dokonania przez organ wyboru jednego z kilku dopuszczalnych przez ustawę równowartościowych prawnie rozwiązań po dokonaniu właściwego ustalenia stanu faktycznego i jego oceny oraz na skutek uznania przez ten organ celowości konkretnego rozstrzygnięcia w świetle całokształtu sytuacji życiowo-bytowej osób korzystających z pomocy społecznej.

Podkreślić należy, że kontrola legalności rozstrzygnięcia o charakterze uznaniowym sprowadza się do zbadania, czy w toku postępowania w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy, czy dokładnie zostały wyjaśnione okoliczności faktyczne. Istotne jest także zbadanie, czy po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego dokonano prawidłowej oceny przesłanek warunkujących zastosowanie dobrodziejstwa przepisu. Wydawanie decyzji opartych na uznaniu administracyjnym nie może oznaczać dowolności czy arbitralności. Zakres uznania wyznaczony jest zawsze przepisem prawa, ramy uznania określają normy kompetencyjne, przepisy o postępowaniu administracyjnym i przepisy prawa materialnego. Wydając decyzję o charakterze uznaniowym organ jest związany nie tylko przepisem, ale i celem ustanowionego przepisu oraz normami etycznymi. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale jednocześnie nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2000 r., I SA 945/00).

Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom i argumentacji skargi wydane w sprawie decyzje nie przekraczają granic uznania administracyjnego.

W sprawie organy, działając w granicach uznania administracyjnego, czyli w granicach pozwalających dokonać im wyboru co do rozstrzygnięcia, wyboru tego nie dokonały w sposób dowolny. Przejawiało się to m.in. w dokładnych ustaleniach organów odnośnie sytuacji bytowej skarżącego, którego sytuacja materialna i życiowa jest doskonale znana pracownikom opieki społecznej, bowiem skarżący korzysta ze stałego wsparcia finansowego Ośrodka Pomocy Społecznej, co bezsprzecznie wynika z akt sprawy.

Trafnie w sprawie organ zaznaczył, że inaczej niż w sytuacji np. zasiłku stałego, udzielając wnioskowanego w niniejszej sprawie zasiłku celowego organ administracyjny nie ma obowiązku jego udzielenia w świetle przepisów tylko w następstwie stwierdzenia, że w sprawie występują okoliczności uzasadniające jego przyznanie. Spełnienie przez skarżącego ustawowych przesłanek do przyznania zasiłku celowego nie oznacza, że istnieje obowiązek przyznana takiego świadczenia. Takiej decyzji nie można bowiem podjąć z pominięciem ogólnych zasad wynikających z art. 2-4 u.p.s.

Wynikająca z art. 2 u.p.s. zasada subsydiarności wskazuje, że Państwo powinno wspomagać jednostki, rodziny, grupy i nie powinno przejmować zadań, które mogą one samodzielnie wykonywać.

Z kolei art. 3 u.p.s. ustanawia kolejne zasady i cele pomocy społecznej z których wynika, że sprowadzenie celu pomocy społecznej wyłącznie do zaspokajania niezbędnych potrzeb życiowych beneficjentów przez dostarczanie im określonych dóbr nie jest poprawne oraz, że wspieranie świadczeniobiorców w wysiłkach prowadzących do zaspokojenia potrzeb bytowych wskazuje na subsydiarną rolę pomocy społecznej. W szczególności uwzględnienia wymaga także sytuacja finansowa samego organu wykonującego zadania publiczne, a także potrzeby innych osób wnioskujących o pomoc.

Ponadto zgodnie z art. 4 u.p.s. osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej.

Trafnie zatem organy wskazywały, że organy pomocy społecznej muszą miarkować z udzielaniem pomocy, i w pierwszej kolejności udzielać jej osobom nie posiadających żadnych dochodów lub mającym dochody poniżej kryterium ustawowego oraz osobom, które mają dużo większe trudności w ich przezwyciężeniu niż skarżący. Zatem, w ocenie organu I instancji, którą także podzielił organ odwoławczy, rozmiar i rodzaj wnioskowanej pomocy przekraczałyby możliwości finansowe ośrodka pomocy społecznej i mógłby zniweczyć pomoc wobec innych osób, znajdujących się w jeszcze trudniejszej sytuacji osobistej i finansowej niż skarżący.

Organ odwoławczy trafnie też wskazał, że skarżący powinien współpracować z organami pomocy społecznej na każdym etapie realizacji pomocy, a nie zawężać swojej aktywności tylko do składania odpowiednich wniosków i pobierania świadczeń. Aktywność strony powinna zmierzać do racjonalnego gospodarowania posiadanymi środkami pieniężnymi i ewentualnie do znalezienia sobie zarobkowego źródła utrzymania.

W takiej sytuacji w ocenie Sądu, w toku prowadzonego przed organami obu instancji postępowania nie doszło do naruszenia art. 39 u.p.s. ani też art. 7 i 77 § 1, 80 i 107 § 1 K.p.a. Organy obu instancji wydały bowiem prawidłowe orzeczenia, które zostały oparte na wystarczającym dla rozstrzygnięcia materiale dowodowym. Ustalenia faktyczne dokonane przez organy w toku postępowania administracyjnego, a związane z osobą skarżącego, uzasadniały bowiem trafność wydanych w tej sprawie decyzji, co w konsekwencji nie pozwalało uznać ich za decyzje dowolne.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, dlatego Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.

O wynagrodzeniu wyznaczonego dla skarżącego adwokata orzeczono na podstawie art. 250 P.p.s.a. w związku z art. 29 ust.1 ustawy z dnia z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (t.j. Dz.U. z 2015 r., nr 615), określając ich wysokość na podstawie § 19 pkt 1 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 461).