Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 612/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1 i 2, art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 92a ust. 1,  art. 4 pkt 22
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 listopada 2016 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w S. z dnia [...] nr [...], II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. na rzecz skarżącej Spółki A. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...]Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym(Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 z późn.zm.) dalej zwaną "u.t.d." nałożył na Spółkę A karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu stwierdzonym w toku kontroli przestrzegania przepisów związanych z prowadzeniem przez tego przedsiębiorcę przestrzegania wynikających z ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414), przepisów ruchu drogowego (ustawa Prawo o ruchu drogowym Dz.U. z 2012 r., poz. 1137), przestrzegania przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy (ustawa o czasie pracy kierowców Dz.U. z 2012 r., poz. 1155), rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31 grudnia 1985 r.) (obejmującej okres od 10.12.2013 r. do 10.12.2014 r.) następujących naruszeń, opisanych w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym:

- lp. 5.3 - skrócenie dziennego czasu odpoczynku; o czas powyżej 15 minut do jednej godziny,

- lp.6.3.7 - nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych

z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu,

- lp 5.6 - przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni,

- lp.1.4 - niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych o których mowa w art. 7a i art. 8 w wymaganym terminie,

- lp.6.1.4. - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji,

- lp. 6.3.11. - naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy,

- lp. 6.3.12. - naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego.

W momencie kontroli strona posiadała ważną licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego rzeczy i zatrudniała średnio 20 kierowców.

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie w całości

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zdaniem skarżącej, wydając decyzję, organ rażąco naruszył art. 107 § 3 K.p.a. poprzez oparcie jej na części materiału dowodowego, nadto naruszono art. 7 w związku z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez pominięcie istotnych okoliczności mających na celu prawidłowe ustalenie stanu faktycznego.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz.23) dalej: K.p.a., art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1 i 3 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 z późn.zm.) dalej: u.t.d. oraz lp. 1.4, lp. 5.3, lp. 6.3.7, lp. 6.1.4., lp. 6.3.11, lp. 6.3.12, załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 7, art. 8, art. 13 ust. 1 lit. h rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz. UE L. 102 z dnia 11.04.2006 r.),art. 1, art. 13, art. 14, ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.), art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych

w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85

w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady

w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1), art. 25, art. 29 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. Nr 92, poz. 879 ze zm.), § 2 pkt 2, § 4-6 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz.U. z 2007 r. Nr 159, poz. 1128 z poń. zm.), art. 34 Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz.U. UE L 2014 60.1 ze zm.) Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu, po przytoczeniu przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie, organ odniósł się do poszczególnych, stwierdzonych nieprawidłowości.

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku organ II instancji wskazał, że w myśl art. 8 ust. 1- 4 i 8 ww. Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24-godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca może wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24-godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny karą pieniężną w wysokości [..] zł i za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości [...] zł.

Organ odwoławczy po ponownym przeprowadzeniu postępowania stwierdził,

że słuszna była decyzja organu I instancji, ponieważ na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stwierdzono, że:

- kierowca Z. E. w dniu [...] r. o 01:56 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, odebrał odpoczynek dzienny od 16:54 w dniu 16.05.2014 r. do 01:56 w dniu 17.05.2014 r. w wymiarze 8 godzin i 30 min., w sytuacji gdy koniecznym było odebranie nieprzerwanego odpoczynku w wymiarze 11 godzin, co oznacza, że skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godz. i 30 min.,

- kierowca P. K. w dniu [...] r. o godz. 06:28 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, odebrał odpoczynek dzienny od godz. 20:34 w dniu 30.05.2014 r. do godz. 06:28 w dniu 31.05.2014 r. w wymiarze 9 godz. i 54 min., gdy koniecznym było odebranie nieprzerwanego odpoczynku w wymiarze 11 godzin, co oznacza, że skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godz. i 6 min.,

- kierowca M. Ż. w dniu [...] r. o godz. 02:00 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, odebrał odpoczynek dzienny od godz. 14:52 w dniu 23.04.2014 r. do godz. 02:00 w dniu 24.04.2014 r. w wymiarze 10 godz. i 42 min., gdy koniecznym było odebranie nieprzerwanego odpoczynku w wymiarze 11 godzin, co oznacza, że skrócił dzienny czas odpoczynku o 18 min.,

- kierowca A. K. w dniu [...] r. o godz. 07:08 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, odebrał odpoczynek dzienny od godz. 22:41 w dniu 20.05.2014 r. do godz. 07:08 w dniu 21.05.2014 r. w wymiarze 8 godz. i 7 min., gdy koniecznym było odebranie nieprzerwanego odpoczynku w wymiarze 11 godzin, co oznacza, że skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godz. i 53 min.,

- kierowca J. L. w dniu [...] r. o godz. 06:35 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, odebrał odpoczynek dzienny od godz. 19:44 w dniu 06.05.2014 r. do godz. 06:35 w dniu 07.05.2014 r. w wymiarze 10 godz. i 37 min., gdy koniecznym było odebranie nieprzerwanego odpoczynku w wymiarze 11 godzin, co oznacza, że skrócił dzienny czas odpoczynku o 23 min.

W trakcie kontroli nie okazano dokumentu, wykresówki, wydruku uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, dlatego w oparciu o powyższe ustalenia organ odwoławczy uznał nałożoną karę w łącznej wysokości [...] zł za prawidłową.

Organ natomiast uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej naruszenia polegającego na niezgłoszeniu na piśmie organowi, który udzielił licencji zmiany danych o których mowa w art. 7a ustawy w wymaganym terminie lp. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d., wyjaśniając, że pojazd o nr rej. [...] został sprzedany

w dniu [...] r., tj. przed nowelizacją ustawy o transporcie drogowym co skutkowało brakiem podstaw do nałożenia w tym zakresie kary na Spółkę.

W przypadku naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji (lp. 6.1.4. załącznika nr 3 do u.t.d.), organ II instancji podał, że stosownie do rozdziału I lit. f Załącznika IB rozporządzenia nr [...] "kalibracja" oznacza: aktualizację lub potwierdzenie parametrów pojazdu przechowywanych w pamięci danych. Parametry pojazdu obejmują identyfikacje pojazdu (numery VIN, VRN i kod rejestrującego Państwa Członkowskiego) i charakterystyki pojazdu (w,k, l, wielkość opon, ustawienie ogranicznika prędkości, bieżący czas UTC, bieżąca wartość licznika kilometrów); do kalibracji urządzenia rejestrującego potrzebna jest karta warsztatowa. Funkcja kalibracji umożliwia m.in. automatyczne sparowanie czujnika ruchu z VU, cyfrowe dostosowanie stałej urządzenia rejestrującego do współczynnika charakterystycznego pojazdu, regulację bieżącego czasu, regulację bieżącego wskazania licznika kilometrów, aktualizację danych identyfikacyjnych czujnika ruchu zapisanych w pamięci danych, aktualizację lub potwierdzenie innych parametrów używanych przez urządzenie rejestrujące. Zgodnie z rozdziałem VI ust. 4 załącznika IB rozporządzenia nr [...] przeglądy okresowe urządzeń zainstalowanych w pojazdach przeprowadza się po każdej naprawie urządzenia lub po jakiejkolwiek zmianie współczynnika charakterystycznego pojazdu lub skutecznego obwodu tocznego opon, lub gdy czas UTC urządzenia różni się od czasu UTC o więcej niż 20 min. lub przy zmianie numeru VRN i przynajmniej w okresie dwóch lat od ostatniej kontroli. Przeglądy okresowe obejmują następujące kontrole: czy urządzenie rejestrujące działa prawidłowo, włącznie z funkcją gromadzenia danych na kartach do tachografów, czy zachowana jest zgodność z wymaganiami rozd. III pkt 2.1 i 2.2 co do maksymalnych tolerancji przy instalacji, czy urządzenie rejestrujące opatrzone jest znakiem homologacji typu, czy zamocowana jest tabliczka instalacyjna, czy plomby na urządzeniu i innych częściach instalacji są nienaruszone, sprawdzenie rozmiaru opon i wyznaczenie faktycznego obwodu tocznego kół W ramach przeglądu okresowego wykonuje się kalibrację. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest naruszenie określone lp.6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenia rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji kara pieniężna w wysokości [...] zł.

Organ stwierdził, że w trakcie kontroli ustalono, że pojazd o nr rej. [...] nie posiada ważnego sprawdzenia okresowego, ponieważ termin badania upływał w dniu 30 listopada 2014 r., podczas gdy z przedłożonej faktury VAT wynika, że zostało ono przeprowadzone w dniu [...] r., czyli 12 dni po terminie.

Mając na uwadze powyższe ustalenia organ II instancji w powyższym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję (kara pieniężna w wysokości [...] zł.)

Odnośnie naruszenia polegającego na nieokazaniu podczas kontroli

w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień (lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym) organ II instancji wskazał,

że według art. 13 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r., pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie,

z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy,

w przypadku, gdy kierowca zobowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony

w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB.

Zgodnie z art. 14 ust. 2 ww. rozporządzenia przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

W myśl art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców z dnia 16 kwietnia 2004r. pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie:

1) zapisów na wykresówkach;

2) wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego;

3) plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego;

4) innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności;

5) rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4. Ewidencję czasu pracy, o której mowa w ust. 1, pracodawca:

1) udostępnia kierowcy na jego wniosek;

2) przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego.

Konsekwencją powyższego jest treść lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy

o transporcie drogowym, który sankcjonuje nieokazanie podczas kontroli

w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu karą pieniężną

w wysokości [...] zł za każdy dzień.

Kontrolowana Spółka nie posiadała danych z karty kierowcy L. M., natomiast z danych pobranych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] wynika, że kierowca prowadził pojazd w okresie od 01.04.2014 r. do 30.04.2014 r. Analiza danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego wykazała, że przedsiębiorca nie posiada danych kierowcy za dni 01.04, 02.04., 03.04 04.04., 08.04., 09.04., 10.04., 11.04., 12.04., 14.04., 15.04., 16.04., 17.04., 18.04., 22.04., 23.04., 24.04., 25.05., 28.04., 29.04., 30.04.2014 r., tj. łącznie 21 dni.

Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy uznał, za zasadne nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł ([...] zł).

Kolejne stwierdzone naruszenie z lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na przekroczeniu całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej jednej godziny do czterech godzin oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę wynikało z analizy danych pobranych z karty kierowcy i urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia, która wykazała, że kierowca A. K. w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym od dnia 05.05.2015 r. do dnia 18.05.2015 r. prowadził pojazd przez 91 godz. i 20 min., co oznacza, że przekroczył 90 godzinny okres prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym o 1 godz. i 20 min. Powyższe skutkowało wymierzeniem kary pieniężnej w wysokości [..] zł.

Odnosząc się do naruszenia obowiązku wczytywania danych z kary kierowcy - za każdego kierowcę (lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym) organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych

z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2010 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych

i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni (...).

Zgodnie z § 5 ust. 1 przywołanego rozporządzenia pobrane dane, (...), podmiot przechowuje w oryginalnym formacie przez okres co najmniej dwunastu miesięcy licząc od daty ich zarejestrowania w tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy.

Konsekwencją powyższego jest treść lp. 6.3.11 załącznika do ustawy

o transporcie drogowym, który sankcjonuje naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy kara pieniężną w wysokości [...] zł - za każdego kierowcę.

Przedsiębiorca nie okazał do kontroli danych z karty cyfrowej kierowcy L. M., jednak na podstawie ewidencji czasu pracy i zapisów urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej [...], ustalono, że kierowca w dniach 01.04.2014 r. – 30.04.2014 r. wykonywał przewozy używając swojej karty kierowcy, zatem przedsiębiorca miał obowiązek pobrać dane z karty kierowcy

w terminie do 28 dni.

Ponadto ustalono, że przedsiębiorca nie dokonał terminowego wczytania danych z karty, uchybiając obowiązkowi terminowego ich wczytania, następujących kierowców: - Z. E., poprzedni odczyt danych z karty kierowcy był w dniu 19.04.2014 r. oraz 05.07.2014 r. - kierowcy W. K., gdyż poprzedni odczyt z karty kierowcy miał miejsce 29.08.2014 r.; kierowcy A. K. – poprzedni odczyt danych z karty kierowcy był w dniu 04.08.2014 r., - kierowcy J. L. - poprzedni odczyt danych z karty kierowcy był w dniu 21.06.2014 r., - kierowcy A. R. - poprzedni odczyt danych z karty kierowcy był w dniu 13.06.2014 r., - kierowcy M. Ż. – poprzedni odczyt danych z karty kierowcy był w dniu 05.07.2014 r., 17.05.2014 r. oraz 21.03.2014 r., - kierowcy S. S. – poprzedni odczyt danych z karty kierowcy był w dniu 14.06.2014 r. i 25.04.2014 r., - kierowcy K. K. – poprzedni odczyt danych z karty kierowcy był w dniu 13.06.2014 r. i 05.05.2014 r., kierowcy Z. R. – poprzedni odczyt danych z karty kierowcy w dniu 25.05.2014r.

W odniesieniu do żadnego z kierowców Spółka podczas kontroli nie przedstawiła dowodów podważających brak wczytania danych z karty kierowcy w okresie 28 dni poprzedzających dzień kontroli. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt. 1 przywołanego rozporządzenia dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni. Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w łącznej wysokości [...] zł, została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

W przypadku naruszenia obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd (lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym) organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2010 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni (...).Zgodnie z § 5 ust. 1 przywołanego rozporządzenia pobrane dane,(...),podmiot przechowuje w oryginalnym formacie przez okres co najmniej dwunastu miesięcy licząc od daty ich zarejestrowania w tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy.

Konsekwencją powyższego jest treść lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy

o transporcie drogowym który sankcjonuje naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego kara pieniężną w wysokości [...] zł - za każdy pojazd.

Na podstawie materiału dowodowego okazanego do kontroli, ustalono,

iż przedsiębiorca nie dokonał wczytania danych z urządzenia rejestrującego

w następujących pojazdach: - nr rej. [...] - wg danych pobranych z tachografu cyfrowego dane zostały wczytane w dniu 01.08.2014 r., a poprzedni odczyt był w dniu 21.02.2014 r., - nr rej [...] – wg danych z pobranych z tachografu cyfrowego dane zostały wczytane w dniu 04.08.2014 r., poprzedni odczyt był w dniu 19.04.2014 r., - nr rej. [...] – wg danych pobranych z tachografu cyfrowego dane zostały wczytane w dniu 22.08.2014 r., poprzedni odczyt był w dniu 21.03.2014 r., - nr rej. [...] – wg danych pobranych z tachografu cyfrowego dane zostały wczytane w dniu 22.08.2014 r., poprzedni odczyt był w dniu 26.12.2011 r.,- nr rej. [...]– wg danych pobranych z tachografu cyfrowego dane zostały wczytane w dniu 26.08.2014 r., a poprzedni odczyt był w dniu 14.03.2014 r., - nr rej. [..] – wg danych pobranych z tachografu cyfrowego dane zostały wczytane w dniu 30.11.2014 r., a poprzedni odczyt był w dniu 18.05.2012 r., - nr rej. [...] – wg danych pobranych z tachografu cyfrowego dane zostały wczytane w dniu 22.08.2014 r., a poprzedni odczyt był w dniu 26.03.2014 r., - nr rej. [...] – wg danych pobranych z tachografu cyfrowego dane zostały wczytane w dniu 26.11.2014 r., - nr rej. [...] – wg danych pobranych z tachografu cyfrowego dane zostały wczytane w dniu 26.11.2014 r.

Odnośnie żadnego z wymienionych pojazdów Spółka nie przedłożyła dowodu wskazującego na wcześniejsze wczytanie danych z tachografu. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 1 przywołanego rozporządzenia dane z jednostki zainstalowanej w pojeździe podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni.

Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny

w wysokości [...] zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Organ odwoławczy za bezzasadny uznał zarzut naruszenia art. 107 § 1 K.p.a. oraz art. 7, 77 § 1, art. 80 i art. 81 K.p.a. wskazując, iż decyzja zawiera wszystkie wymagane elementy, a zgromadzony materiał dowodowy jest kompletny i poddany został obiektywnej ocenie.

Ustosunkowując się do podnoszonej przez skarżącą Spółkę niemożliwości pobrania danych z karty L. M., organ zaznaczył, że zgodnie z umową

o pracę z dnia [...] r. kierowca został zatrudniony w dniu [...] r.,

a rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło w dniu [...] r. Spółka w żaden sposób nie dyscyplinowała pracownika do wykonywania swoich obowiązków, kierowca prowadził pojazd w okresie od 01.04.2014 r. do 30.04.2014 r., a umowa o pracę została z nim rozwiązana dopiero w dniu [...] r. co świadczy o braku należytej dyscypliny pracy albo o przyzwoleniu pracodawcy na niewykonywanie obowiązków przez przewoźnika jakie nakłada u.t.d.

Organ nie znalazł również podstaw do zastosowania art. 92b u.t.d. zgodnie

z twierdzeniem skarżącej Spółki, iż zapewnia właściwą organizację pracy, uzasadniając, iż odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych tj. rozporządzenia (EWG)

nr 3821/85 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006

z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG)

nr 3820. Spółka jako profesjonalny przedsiębiorca powinna mieć nadzór i kontrolę nad sposobem wykonywania pracy przez kierowców oraz nad pojazdami będącymi jej własnością. Powinna zatem organizować pracę kierowcy w taki sposób aby zadania przewozowe nie kolidowały jednocześnie z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. Powyższe powinno zatem uwzględniać długość tras koniecznych do pokonania przez kierowcę jak też czynności przewidziane w trakcie załadunku i rozładunku pojazdu. Sam fakt przeprowadzenia szkoleń nie zwalnia przedsiębiorcy z odpowiedzialności w tym zakresie. Organ podkreślił, że obowiązkiem pracodawcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi, przedsiębiorca powinien każdorazowo sprawdzać pojazd przed wysłaniem kierowcy w zadanie przewozowe oraz mieć kontakt telefoniczny z kierowcą, który jest w trasie. Tymczasem skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu.

Końcowo organ zaznaczył, że w niniejszej sprawie nie zaszły okoliczności określone w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej o której mowa w art. 92a ust. 1 na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a nastąpiło ono wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności, mogących obalić ustalenia organu I instancji, w tym również oparte na protokole zeznań kierowcy.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją Spółka A zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Wnosząc o jej uchylenie zarzuciła jej naruszenie:

- prawa materialnego poprzez wadliwe zastosowanie przepisów ustawy z dnia

6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez błędną wykładnię art. 92b i 92c,

- art. 6 K.p.a. w związku z art. 47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych

w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85

w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady

w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego poprzez powoływanie się na nieaktualne w chwili orzekania przepisy prawa,

- art. 7 K.p.a. poprzez nierzetelne rozpatrzenie materiału dowodowego, mającego wpływ na wadliwość skarżonego rozstrzygnięcia,

- art. 77 § 1 K.p.a. poprzez oparcie decyzji na niejednoznacznym materiale dowodowym.

W uzasadnieniu skarżąca w pierwszej kolejności wskazała na sprzeczność między sentencją rozstrzygnięcia, w której organ podał, że w całości utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji a uzasadnieniem decyzji, w którym uchylił część dotyczącą kary za naruszenie uregulowane w lp. 1.4. załącznika nr 3 do u.t.d.

Skarżąca nie zgodziła się z wysokością kary nałożoną w oparciu o lp. 6.1.4. załącznika nr 3 do u.t.d., wskazując, że powołany przepis za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie przeszło badania okresowego przewiduje karę pieniężną w wysokości [...] zł. Organ nakładając karę dwukrotnie wyższą naruszył art. 6 K.p.a. w stopniu istotnym z punktu widzenia rozstrzygnięcia. Wskazana przyczyna, tj. fakt wykonania kontroli okresowej 12 dni po upływie terminu ważności poprzedniego dowodu kontroli okresowej, zdaniem skarżącej jest bez znaczenia, ponieważ istotną kwestią jest jedynie wykonywanie przewozów drogowych pojazdem wyposażonym w tachograf bez ważnego dowodu kontroli okresowej. Wbrew obowiązkom wynikającym z art. 107 § 1 K.p.a. organ nie wskazał, czy pomiędzy upływem terminu poprzedniej kontroli okresowej tachografu a wykonaniem kolejnej kontroli pojazdem o nr rej. [...] były realizowane przewozy drogowe, a wyłącznie ta okoliczność pozwalała na nałożenie sankcji.

Skarżąca Spółka nie zgodziła się również ze stwierdzonym przez organ naruszeniem lp.6.3.11.i lp.6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d. wywodząc, że z uwagi na zmianę obowiązujących w tym zakresie przepisów oraz zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych organ w rozliczeniu terminów na odczyt danych z karty kierowcy oraz z pamięci tachografu cyfrowego, uwzględniając dni kalendarzowe zamiast robocze, dokonał błędnej wykładni prawa materialnego, skutkiem czego była niewłaściwa ocena stanu faktycznego, a co za tym idzie błędnie nałożona kara pieniężna.

Spółka zakwestionowała też stwierdzone przez organ naruszenie lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na nieokazaniu podczas kontroli wykresówki danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia w odniesieniu do kierowcy L. M. zarzucając istotne błędy w ustaleniu stanu faktycznego i zastosowanej przez organ I instancji sankcji. Zarówno z protokołu kontroli jak i uzasadnienia decyzji wynika, że Spółka nie okazała do kontroli kart kierowcy za okres od 01.04 do 30.04.2014 r., tymczasem skarżąca przedstawiła organowi dokumenty potwierdzające fakt, iż kierowca konsekwentnie mimo wezwania odmawiał okazania karty do odczytu, następnie przed rozwiązaniem stosunku pracy przebywał na zwolnieniu lekarskim i nie było możliwości skontaktowania się z nim w celu przekazania przedmiotowych danych. W tej sytuacji obowiązkiem organu było ustalenie, czy brak rzeczonych danych wynikał z określonego działania bądź zaniechania strony oraz, czy miała ona realna możliwość dokonania odczytu karty kierowcy i podjęcie określonych działań np. przesłuchanie kierowcy w charakterze świadka. Tymczasem organ biernie czekał na dowody przedłożone przez stronę i nie podejmował żadnych działań w oparciu o przepis art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Dodatkowo zastosowanie sankcji określonej w lp. 6.3.7. załącznika nr do u.t.d. jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy przedsiębiorca w toku kontroli nie okaże jakichkolwiek danych dotyczących pracy kierowcy za okres podlegający kontroli. W toku kontroli zażądano okazania zarówno danych z kart kierowców jak i z tachografów cyfrowych, Spółka okazała komplet danych z tachografów cyfrowych oraz niepełne dane z kart kierowców, a zatem udokumentowała aktywności danego kierowcy w poszczególnych dniach i organ miał pełna możliwość dokonania skutecznej analizy zasad przestrzegania norm określonych w przepisach rozporządzenia 561/2006.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:

Kontrola sądowoadministracyjna, stosownie do przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy

z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2016 r.

poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz.718., dalej P.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem, tj. legalności zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do badania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy administracyjnej (czyli na treść decyzji) i procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik, ewentualnie czy decyzja nie jest dotkniętymi wadami powodującymi jej nieważność z przyczyn wskazanych w art. 156 K.p.a. lub postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało z naruszeniem prawa dającym podstawę do jego wznowienia (art. 145 § 1 P.p.s.a.).

Dokonywana przez sąd administracyjny ocena legalności działań administracji publicznej następuje według stanu faktycznego i prawnego sprawy z dnia wydania kontrolowanego aktu i w oparciu o akta administracyjne z tego stanu sprawy (art. 133

§ 1 P.p.s.a.). Zakres kontroli sądowej wyznacza przepis art. 134 § 1 P.p.s.a.

W konsekwencji sąd kontroluje całokształt sprawy administracyjnej, gdyż nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną skargi.

Przedmiotem zaskarżenia i rozpatrzenia w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji o nałożeniu kary administracyjnej za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w Spółce A zakresie przestrzegania przez to przedsiębiorstwo obowiązków i warunków przewozu drogowego wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 tej ustawy.

Przechodząc zatem do oceny legalności spornej decyzji stwierdzić należy,

iż część zarzutów skargi okazała się zasadna, co zadecydowało o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji. Przystępując do ich rozpatrzenia przypomnieć należy,

iż zgodnie z przepisem art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie.

Stosownie do art. 4 pkt 22 u.t.d., przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy,

a także rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r.

w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31.12.1985, dalej: rozporządzenie nr 3821/85).

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do cytowanej ustawy (art. 92a ust. 6).

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu skargi dotyczącego nałożenia kary w wysokości [...] zł za naruszenie wskazane w lp. 6.1.4. załącznika nr 3 do u.t.d. wyjaśnić należy, że według pkt f rozdziału I załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 "kalibracja" oznacza aktualizację lub potwierdzenie parametrów pojazdu przechowywanych w pamięci danych. Parametry pojazdu obejmują identyfikację pojazdu (numery VIN. VRN i kod rejestrującego państwa członkowskiego) i charakterystyki pojazdu, (w, k, l, wielkość opon, ustawienie ogranicznika prędkości (w stosownych przypadkach), bieżący czas UTC, bieżąca wartość licznika kilometrów). Aktualizację lub potwierdzenie jedynie czasu UTC uważa się za regulację czasu, a nie za kalibrację, pod warunkiem, że nie jest to sprzeczne z wymaganiem 256. Do kalibracji urządzenia rejestrującego potrzebna jest karta warsztatowa.

Stosownie do pkt 4 rozdziału VI załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG)

nr 3821/85 przeglądy okresowe urządzeń zainstalowanych w pojazdach przeprowadza się po każdej naprawie urządzenia lub po jakiejkolwiek zmianie współczynnika charakterystycznego pojazdu lub skutecznego obwodu tocznego opon lub gdy czas UTC urządzenia różni się od czasu UTC o więcej niż 20 minut lub przy zmianie numeru VRN (numery identyfikujące pojazd: numer rejestracyjny pojazdu z oznaczeniem Państwa Członkowskiego i numer identyfikacyjny pojazdu (VIN) i przynajmniej raz w okresie dwóch lat (24 miesięcy) od ostatniej kontroli. Stosownie do art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca obowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść: Ip. 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym

w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji karą pieniężną

w wysokości [...] złotych.

Z treści przywołanych regulacji jednoznacznie wynika, iż sankcji podlega brak ważności badania okresowego tachografu zainstalowanego w pojeździe, a wysokość przewidzianej z tego tytułu kary wynosi [...] zł.

Tymczasem organ odwoławczy, utrzymując w tym zakresie w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, który prawidłowo nałożył karę w wysokości [...] zł za naruszenie polegające na wykonaniu badań okresowych tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...], użył nieprawidłowego sformułowania, przeczącego treści powołanego przepisu, wskazując, że badania okresowego nie posiadał pojazd o nr rej. [...]. Co również istotne organ odwoławczy, wbrew regulacji lp. 6.1.4. załącznika nr 3 do u.t.d. wymierzył z tego tytułu karę w wysokości [...] zł. Powyższe powoduje, iż wydana decyzja jest w tym zakresie nieprawidłowa.

Badając dalej rozstrzygnięcie w zakresie naruszeń związanych z przypisaniem stronie naruszeń opisanych w lp.6.3.12 i6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. z powodu błędnego uwzględnienia przy rozliczeniu terminów na odczyt danych z karty kierowcy oraz z pamięci tachografu cyfrowego dni kalendarzowych zamiast roboczych, Sąd podzielił stanowisko skarżącej, iż organy administracji publicznej obu instancji,

w odniesieniu do objętych decyzją ustaleń prowadzących do przypisania skarżącemu naruszeń opisanych w lp. 6.3.12 i 6.3.11 załącznika do u.t.d. i wymierzenia za te naruszenia kary, dokonały niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego

i w efekcie niewłaściwie przepisy te zastosowały.

Organ odwoławczy odnosząc się w swej decyzji do zarzutów naruszenia

lp. 6.3.12 oraz Lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. wyjaśnił, że rozporządzenie Komisji nr 581/2010 określa maksymalne okresy wczytywania danych z kart kierowców oraz danych z tachografów pojazdów i powołał się na treść § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2010 zmieniającego rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania danych.

Zgodnie z tym rozporządzeniem dane z tachografów cyfrowych (§ 3) podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni, a dane z karty kierowcy (§ 4) co najmniej raz na

28 dni, przy czym organ wyraźnie wskazuje w uzasadnieniu swojej decyzji, że okresy te odnosi do dni kalendarzowych. Tymczasem, organy orzekające w sprawie pominęły w swoich rozważaniach pkt 3 preambuły do Rozporządzenia Komisji (UE)

Nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. U. UE L z dnia 2 lipca 2010 r.), który stanowi: "Określając maksymalne okresy na wczytywanie danych należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności".

Co do omawianych naruszeń istota sporu sprowadza się zatem do oceny czy

i jaki wpływ na wykładnię prawa krajowego ma pkt 3 preambuły wskazanego wyżej rozporządzenia. Kwestią zasadniczą jest bowiem to, czy przy realizacji obowiązków pobierania danych z tachografów cyfrowych i z kart kierowców, podmiot obowiązany powinien uwzględnić każdy dzień kalendarzowy czy też wyłącznie dni zarejestrowanej działalności.

Po pierwsze, w ocenie Sądu, pojęcie "dni zarejestrowanej działalności" należy odnosić do dni zarejestrowanej działalności przez jednostkę pojazdową i dni zarejestrowanej działalności na karcie kierowcy, gdyż tylko takie rozumienie wynika

z pkt 1 tejże preambuły. Wyklucza to jakąkolwiek inną wykładnię, chociażby taką, jak prezentowana niekiedy w orzecznictwie (np. w wyroku WSA w Kielcach z dnia

9 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Ke 347/15), która nawiązuje do dni zarejestrowanej działalności przedsiębiorcy.

Po drugie, w kontekście pkt 3 preambuły do wyżej wskazanego Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r., za w pełni zasadny uznać należy zarzut naruszenia zasady pierwszeństwa prawa unijnego nad prawem krajowym. Skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wyrażone w przywołanym w skardze wyroku z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 1556/14. W wyroku tym Sąd, który badał zgodność z prawem przypisanego stronie naruszenia lp 6.3.11. załącznika Nr 3 do u.t.d. stwierdził, że: "rozporządzenie Komisji nie mogło zostać pominięte przez GITD przy ustalaniu okresu, w jakim skarżący miał sczytywać dane z kart kierowców. O obowiązku stosowania się organu do przepisów rozporządzenia Komisji, decydowała treść art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz związana z tym przepisem zasada zobowiązująca organy administracji do przestrzegania pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego i odmowy stosowania prawa krajowego niezgodnego z prawem wspólnotowym. Strona skarżąca słusznie zwraca uwagę na treść art. 2 rozporządzenia Komisji, w myśl którego rozporządzenie to wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z traktatami. Naruszając zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym GITD pominął, iż dniami zarejestrowanej działalności (pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji) są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowy obowiązek rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe jak przyjął to GITD, kierując się wyłącznie przepisami krajowymi. Zdaniem WSA, nie można wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg sczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał (...) Może wchodzić w grę stosowanie sankcji administracyjnej (np. kary pieniężnej) tyko wówczas gdy istnieje w porządku prawnym wyraźna norma prawna podlegająca sankcjonowaniu (norma sankcjonowana). Ponieważ nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy z okresem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, to nie można karać za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu lub nie jest obowiązany odpocząć od wykonywania przewozu."

Wyżej cytowane stanowisko znalazło pełną aprobatę w dotyczącym innej sprawy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2015 r. sygn. akt II GSK 2396/14. Nie ulega też wątpliwości, że taka sama argumentacja, jak przywołana w cytowanym wyżej wyroku WSA w R., odnosi się do rozumienia obowiązku pobierania danych z tachografów cyfrowych pojazdów, jako do dni zarejestrowanej działalności tychże pojazdów.

W tym stanie sprawy za zasadne uznać należy stanowisko skarżącej, że do rozliczenia czasu na odczyt danych z tachografu oraz z karty kierowcy stosuje się wyłącznie dni zarejestrowanej działalności, a co za tym idzie trafny jest zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną interpretację w zakresie naruszeń objętych lp 6.3.11 i 6.3.12 oraz przepisów postępowania administracyjnego w zakresie dokonania ustaleń faktycznych co do tych naruszeń.

Stwierdzenie powyższych naruszeń stanowiło podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie ustalenie stanu faktycznego dotyczącego naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym w zakresie objętym w lp.6.3.11 i 6.3.12 załącznika Nr 3 do tej ustawy, z uwzględnieniem powyższych zapatrywań Sądu co do sposobu obliczania obowiązujących okresów sczytywania przez zobowiązany podmiot danych z tachografów cyfrowych oraz z kart kierowców i wydanie rozstrzygnięcia odpowiednio do wyników tych ustaleń.

Sąd nie znalazł natomiast podstaw do uwzględnienia pozostałych zarzutów skargi, w tym w szczególności braku wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sankcjonowanego karą określoną w lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Podkreślić należy, że ciężar udowodnienia okoliczności wymienionych w art. 92b i art. 92c ustawy spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy, bowiem musi on wykazać, a nie tylko stwierdzić, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Należy pamiętać, że nie wystarczy wykazanie braku winy przedsiębiorstwa, lecz wymagane jest pozytywnie udowodnione podjęcia wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa, przy czym okoliczności objęte hipotezą przepisów art. 92b i art. 92c ustawy powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu. To na przedsiębiorcę nałożony został obowiązek wyboru właściwych rozwiązań organizacyjnych dotyczących dyscyplinowania osób wykonujących na jego rzecz usługi kierowania pojazdem; przedsiębiorcę obciążają kwestie właściwego doboru osób współpracujących, właściwego systemu motywacyjnego czy szkoleniowego.

Obowiązkiem organu, jako gospodarza postępowania administracyjnego, jest przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez stronę dla wykazania okoliczności, jej zdaniem istotnych, dla zwolnienia się przez nią z odpowiedzialności, jak też wnikliwe i wszechstronne zbadanie zebranego w sprawie materiału dowodowego celem ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Przeprowadzając proces badania materiału dowodowego organ winien kierować się przepisami art. 7 i 77 § 1 k.p.a. i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.).

Zauważyć należy, że skarżąca zarzucając organowi bierność i brak przesłuchania kierowcy, nie wnioskowała o przeprowadzenie dowodu w tym zakresie, natomiast organ oceniając zebrany materiał dowodowy słusznie zaznaczył, że skoro kierowca L. M. zatrudniony był w Spółce 8 lat, a nieusprawiedliwioną nieobecność w pracy odnotowano w dniach 20.06 – 27.06.2014 r. i na tej podstawie rozwiązano z nim umowę o pracę, to istniała możliwość, przy dołożeniu należytej staranności, wcześniejszego pobrania danych z karty kierowcy.

Nieuzasadniony jest też zarzut skarżącej odnośnie sprzeczności pomiędzy sentencją rozstrzygnięcia a jej uzasadnieniem polegająca na tym, że organ odwoławczy stwierdził, iż "po przeanalizowaniu sprawy postanowił uchylić decyzję administracyjną w części dotyczącej kary za lp.1.4 załącznika nr 3 (...)", a mimo to utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji w zakresie wysokości kary wynoszącej [...] zł. Takie rozstrzygnięcie na gruncie art. 92 ust. 3 pkt 2 u.d.p. jest możliwe, albowiem kara [...] zł jest karą maksymalną (czyli ograniczoną do tej kwoty przy zatrudnieniu od 11 do 50 kierowców w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli.

Jak wynika z treści decyzji organu I instancji suma wymierzonych kar za wszystkie stwierdzone przez ten organ naruszenia wyniosła [...] zł. Tak więc uchylenie kary za naruszenie wskazane w lp.1.4 (niezgłoszenie zmiany danych

o których mowa w art. 7a i art. 8 w wymaganym terminie) w wysokości [...] zł mogło nie mieć wpływu na ogólną wysokość wymierzonej kary. Wpływ ten może jednak mieć analiza wykonana przez przedsiębiorcę obowiązku wczytywania danych z urządzeń rejestrujących i z karty kierowcy, co wskazano wyżej.

Mając na uwadze poczynione rozważania Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1

lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę rzeczą organów będzie uwzględnienie wyrażonej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wynikające

z niniejszego uzasadnienia.

Skutkiem uwzględnienia skargi pozostawało rozstrzygnięcie o kosztach, podjęte na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a.