Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1241/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 122, 187, 191
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2015 r. przy udziale - sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. (dalej: organ I instancji) z dnia 1 grudnia 2014r. nr [...] określającą M. P. (dalej: strona, skarżący) kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług za wrzesień 2008r. w wysokości 210 zł.

Organ I instancji, na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. z 2011r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie, dalej: ustawa VAT), ww decyzją, zmienił rozliczenie podatku VAT za wrzesień 2008r. określając kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości innej niż wykazana przez stronę w deklaracji VAT-7

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, iż strona zawyżyła podatek naliczony we wrześniu 2008r., gdyż zaewidencjonowała w rejestrach zakupów VAT oraz dokonała odliczenia podatku naliczonego wynikającego łącznie z 3 faktur VAT wystawionych przez firmę – "A" , [...] , ul. [...] NIP [...] dot. usług outsourcingowych, które to czynności nie zostały rzeczywiście dokonane przez ich wystawcę.

W odwołaniu pełnomocnik strony, wnosząc o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, przeprowadzenie rozprawy przez organ odwoławczy, zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 122, art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 613 w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie, dalej: o.p.), poprzez niepodjęcie wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz brak kompletnego materiału dowodowego,

2) art. 123 o.p. w zw. z art. 188 o.p. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych strony,

3) art. 191 o.p. poprzez wybiórczą, jednostronną ocenę materiału dowodowego sprawy,

4) art. 121 o.p. poprzez prowadzenie postepowania w sposób naruszający zasadę zaufania,

5) art. 88 ust. 3a pkt 4a ustawy VAT poprzez zakwestionowanie prawa do odliczenia podatku naliczonego pomimo niewykazania przez organ fikcyjności faktur.

Zaskarżoną organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W motywach uzasadnienia wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło przedawnienie, co umożliwiało załatwienie sprawy co do istoty. Zgodnie z art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Uwzględniając zatem, że analizowana sprawa dotyczyła rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2008r., to ustawowy termin przedawnienia przypadał na 31 grudnia 2013r.

Jednak przed dniem 31 grudnia 2013r. zaistniały przesłanki skutkujące zawieszeniem biegu terminu przedawnienia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za w/w miesiąc wskutek wszczęcia przez organ I instancji wobec skarżącego dochodzenia za okres od lipca 2008r. do kwietnia 2009r. w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 76 § 2 kks i 62 § 2 kks w zw. z art.7 § 1 kks dotyczące prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące czerwiec, lipiec i wrzesień 2008r. (postanowienie z dnia 12 grudnia 2013r. sygn. akt. [...] ). Ponadto pismem z dnia 12 grudnia 2013r. nr [...] skarżący został wezwany do osobistego stawiennictwa w charakterze podejrzanego w sprawie o przestępstwo skarbowe, a pismo to zostało doręczone stronie 16 grudnia 2013r.

Organ odwoławczy wskazał także, że organ I instancji pismem z dnia [.. .]r . nr [...] , działając na podstawie art. 70c o.p., poinformował stronę o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od lipca 2008r. do kwietnia 2009r. wskazując art. 70§ 6 pkt 1 ww. ustawy.

Dalej organ odwoławczy argumentował, że w wydanej decyzji, w oparciu o art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy VAT nie uznał prawa podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT, na których jako wystawca figurowała firma "A" , w wyniku stwierdzenia, że sporne faktury nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy stronami wskazanymi w fakturach.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a ustawy VAT, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.

Organ podatkowy podkreślił, że nie zakwestionował rzeczywistego obrotu usługami, lecz dowiódł, że firma "A" nie wykonała na rzecz strony usług outsourcingowych wskazanych w zakwestionowanych fakturach VAT. Zwrócił również uwagę, że dla pozbawienia podatnika prawa do obniżenia podatku należnego nie jest konieczne dowiedzenie, że dana transakcja w ogóle nie miała miejsca, ale wystarczy wykazanie, że transakcja ta nie odbyła się między podmiotami wskazanymi na fakturze, a zatem pozbawienie prawa do obniżenia podatku nie musi być równoznaczne z zakwestionowaniem samej transakcji (por. wyrok NSA z 20 listopada 2012r., sygn. akt I FSK 2115/11).

Z analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynikało, że zostały zawarte umowy pomiędzy stroną a firmą "A" w dniu [...] r. w zakresie wykonania robót budowlanych związanych z budową domu jednorodzinnego położonego w D. ul. [...] oraz [...] r. w zakresie świadczenia usług outsourcingu zgodnie z zapotrzebowaniem.

Zawarta w dniu [...] r. umowa zawierała zapis stwierdzający, że na przedmiot umowy obejmował: stan zerowy, parter stanu surowego, dach wraz z konstrukcją więźby, stolarka okienna i drzwiowa, tynki, okładziny posadzki, elewacja bez wyprawy cienkowarstwowej, poziomy kanalizacyjne. Szczegółowy zakres robót ujęto w kosztorysie ofertowym stanowiącym załącznik do tej umowy. Wskazano termin rozpoczęcia robót 12 czerwca 2007r. oraz termin zakończenia 30 września 2008r.

Natomiast w zawartej w dniu 1 lutego 2008r. umowie stwierdzono, że zleceniobiorca zobowiązuje się świadczyć usługi outsourcingu zgodnie z zapotrzebowaniem. Umowa została zawarta na okres od 1 lutego 2008r. do 31 grudnia 2008r. Do przedmiotowej umowy dołączono wykaz osób z firmy "A" (tj. A. M., A. M., J.M., S. N., G. S.. Przesłuchani w charakterze świadków (z wyjątkiem A. M., który pomimo wielokrotnie wysyłanych do niego wezwań nie zgłosił się na przesłuchanie oraz nie złożył wyjaśnień) na okoliczność sporządzonej umowy outsourcingowej stwierdzili oni, że nie wykonali przedmiotowych prac.

Organu II instancji podkreślił, że w toku postępowania nie przedstawiono żadnych dowodów, które stwierdzały pobyt w/w pracowników w miejscu wykonywania usługi budowlanej przy ul. [...] w D. , takich jak koszty delegacji pracowniczych, faktur za przejazdy pracowników z miejsca zamieszkania/ pracy do miejsca świadczenia usług.

Dokonując oceny samej treści umowy outsourcingu organ II instancji wyjaśnił, że przedmiot tej umowy został zawarty w jednym zdaniu, a strona nie dążyła do określenia szczegółowo wszystkich czynności wchodzących w skład realizowanej umowy oraz określenia skutków naruszenia umowy. Zatem, samo zawarcie tej umowy nie było uzasadnione ekonomicznie.

Zdaniem tego organu zeznania ww świadków jednoznacznie potwierdzają, że umowa o outsourcing /pośrednio umowa o roboty budowlane/ pomiędzy firmą "A" a stroną nie została zrealizowana przez pracowników wskazanych w tej umowie. W trakcie prowadzonego postępowania organ podatkowy ustalił również, że na przedmiotowej budowie nie wykonywali prac inni pracownicy niż wymienieni w tej umowie. Powyższe wynikało z korespondencji prowadzonej z A. W.. W wezwaniu nr [...] z [...] r. organ I instancji wskazał pytanie :

-"czy miała miejsce taka sytuacja, że wskazani w umowie outsourcingowej z 1 lutego 2008r. pracownicy wykonywali prace gdzie indziej, a w ich miejsce prace na przedmiotowej budowie wykonywały inne osoby, niż wskazane w umowie ?" A.W. odpowiedziała w piśmie z [...] r.: "nie przypominam sobie takiej sytuacji".

- "jeżeli prace na przedmiotowej budowie wykonywały inne osoby niż wymienione w umowie outsourcingowej z 1 lutego 2008r., proszę o wskazanie przyczyny takiego stanu rzeczy oraz wskazanie pracowników wykonujących te prace (dane osobowe i adresowe)". A.W. w piśmie z [...] r. pozostawiła pytanie "bez odpowiedzi".

W kontekście wskazanych powyżej wyjaśnień A.W. bezpodstawny był zarzut strony, że roboty budowlane zostały wykonane przez innych pracowników firmy "A" , czy też inne osoby działające na zlecenie tej firmy. Nie sposób zgodzić się, iż organy obu instancji dokonując oceny zgromadzonych dowodów pominęły fakt, iż firma "A" zatrudniała inne osoby niż wskazane w umowie z 1 lutego 2008r., bowiem akta sprawy zawierały protokoły przesłuchań pozostałych pracowników tej firmy, które zostały włączone do postępowania podatkowego postanowieniem nr [...]z [...]. Pracownicy ci nie potwierdzili, że wykonywali usługi budowlane.

Organ II instancji podkreślił, że nie zakwestionowano rzeczywistego wykonania robót budowlanych w D. przy ul. [...], lecz dowiedziono, że firma "A" nie wykonała tych usług na rzecz strony. Z akt sprawy bezsprzecznie wynikało, że 16 czerwca 2008r. budynek mieszkalny w stanie surowym został sprzedany, co potwierdza akt notarialny. Niemniej podkreślił, że tylko faktura rzetelna od strony podmiotowej i przedmiotowej, tzn. dokumentująca rzeczywistą czynność opodatkowaną podatnika, przez niego wykonaną i udokumentowaną tą fakturą, daje jej odbiorcy uprawnienie do odliczenia wykazanego w niej podatku. Oznacza to, że nie jest wystarczające wykazanie, iż doszło do wykonania czynności, ale że czynność miała miejsce między podmiotami wskazanymi w fakturze, z której podatnik wywodzi swe prawo do odliczenia.

W ocenie organu odwoławczego, nie ulegało wątpliwości, że zestawienie treści protokołów odbioru robót a w szczególności dat ich sporządzenia, podpisanych zarówno przez stronę jak i A. W. , z dziennikiem budowy prowadzonym przez kierownika budowy potwierdziło, że prace opisane w protokołach odbioru podpisanych w miesiącach lipcu 2008r. ( w dniach 3 lipca 2008r., 22 lipca 2008r., 29 lipca2008r.) i wrześniu 2008r. (w dniach 5 września 2008r., 20 września 2008r., 26 września 2008r.) faktycznie zostały wykonane w innych datach (nawet rok wcześniej), co wynika z dziennika budowy. Zapisy wynikające z dziennika budowy dokonane przez kierownika budowy nie korelują z protokolarni odbioru, co zdaniem organu II instancji potwierdzało, że prace budowlane zostały wykonane, lecz nie przez firmę A. W. .

A zatem protokoły odbioru nie odzwierciedlały faktycznego przebiegu procesu budowlanego, stąd nie mogły stać się podstawą do wystawienia zakwestionowanych

W protokole z dnia [...]r. z technicznego odbioru robót spisanego z udziałem kierownika budowy, strony oraz nabywców tej nieruchomości, potwierdzono, że roboty zostały wykonane pod względem technicznym dobrze, nie wskazano żadnych usterek, które należałoby naprawić, a także, że dotrzymano też planowanego czasu ukończenia robót, tj. roboty rozpoczęto 6 czerwca 2007r. a zakończono 3 lipca 2008r.

Dalej organ II instancji argumentował, że skarżący, składając w dniu 29 maja 2013r. zeznanie stwierdził, iż:

- po zakończeniu kolejnego etapu budowy kierownik uzupełniał dziennik budowy natomiast potem okazywało się, że były nieprawidłowości w wykonaniu prac i dokonywane były poprawki,

- we wszystkich sprawach w zakresie wykonywania usług budowlanych i outsourcingu rozmawiał tylko z A. W. ,

- na zadane w trakcie przesłuchania pytanie, dlaczego w 2008r. nie zwrócił uwagi, że A. W. wystawiła faktury VAT dot. umowy outsourcingu zamiast w tytule wskazać umowę z 10 czerwca 2007r. odpowiedział, że mieli się pożegnać z panią W. , gdyż dotychczasowe osoby pracujące na budowie były nierzetelne; umowa z 1 lutego 2008r. miała stanowić aneks do umowy z 10 czerwca 2007r., dlatego zostali wskazani z imienia i z nazwiska rzetelni pracownicy; stąd nie podważał tytułu wystawienia faktur za lipiec i wrzesień 2008r.,

- na zadane w trakcie przesłuchania pytanie, jak objawiało się świadczenie usług outsourcingu zgodnie "z zapotrzebowaniem" odpowiedział, że zapotrzebowanie odbywało się na bieżąco, gdyż pracownicy wykonujący prace byli nierzetelni i musiał na bieżąco wskazywać " na konieczność dokonywania poprawek",

- na zadane w trakcie przesłuchania pytanie, dlaczego zapis umowy - ,,zleceniobiorcy za wykonanie czynności określonych w pkt I przysługuje wynagrodzenie zgodnie z wykonanym zakresem prac", został sporządzony tak ogólnie, odpowiedział, że umowa outsourcingu dotyczyła zmiany nierzetelnych pracowników,

- na zadane pytanie, kiedy zostały wykonane ławy fundamentowe, parter stanu surowego itd., odpowiedział, że wszystko powinno wynikać z dziennika budowy; jeśli jest wpis w dzienniku oznacza to, że prace były wykonywane; niekoniecznie wykonane prawidłowo, z uwagi na poprawki,

- fakturę na sprzedaż domu wystawił 16 czerwca 2008r. natomiast faktury dotyczące umowy outsourcingu A. W. wystawiła w lipcu oraz we wrześniu 2008r. dlatego, że chodziło o poprawki. Po sprzedaży domu, A. W. dokonywała poprawek,

- protokół technicznego odbioru robót podpisany został 3 lipca 2008r. w związku z koniecznością uzyskania kredytu na zakup domu przez aktualnych właścicieli,

- na zadane w trakcie przesłuchania pytanie, czy poszukiwał wykonawców robot domu jednorodzinnego, czy to A. W. zaoferowała swoje usługi odpowiedział, że A. W. zaoferowała swoje usługi,

- nie sprawdzał kwalifikacji A. W. jak również czy posiada ona zaplecze w zakresie budowy domów.

Jak z powyższego wynika wszyscy wykonawcy byli nierzetelni i skarżący musiał na bieżąco wskazywać jakie czynności miały te osoby wykonywać, a jednak skarżący nie odstąpił od pierwszej umowy a następnie podpisał drugą, która nie redukowała kosztów budowy lecz je zwiększała.

W ocenie organu II instancji, biorąc pod uwagę opisane okoliczności sprawy bez wątpienia stwierdzić należy, że transakcje zawierane przez stronę obarczone były dużym ryzykiem gospodarczym, świadczy o tym w szczególności:

- brak sprawdzenia kwalifikacji A. W. w zakresie robót budowlanych jak również czy posiada ona zaplecze w tym zakresie,

- przyjęcie zaoferowanych usług przez A. W. bez porównywania ofert innych wykonawców tym bardziej, że skarżący doskonale był zorientowany w temacie budowy domów, gdyż jak sam zeznał wcześniej prowadził działalność w zakresie wznoszenia budynków.

Dalej organ II instancji wskazał, iż z powyższych okoliczności wynikał brak szczególnej przezorności strony zajmującej się przecież wcześniej wznoszeniem budynków (wybudował dwa budynki), odnośnie zakwestionowanych transakcji. Nawiązując współpracę z firmą A. W. strona nie zachowała należytej staranności przy weryfikacji kontrahenta chociażby poprzez wykorzystanie uprawnień wynikających z art. 96 ust. 13 ustawy VAT, dających podstawę do uzyskania aktualnych informacji o kontrahentach, jako podatnikach VAT. Z brzmienia art. 96 ust. 13 ww. ustawy wynika bowiem, że na wniosek zainteresowanego naczelnik urzędu skarbowego jest obowiązany potwierdzić, czy podatnik jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny lub zwolniony. Podkreślił, że wybór kontrahenta zawsze związany jest z ryzykiem. Profesjonalny podmiot gospodarczy powinien wykazać się starannością w doborze kontrahentów oraz mieć świadomość możliwości podjęcia współpracy z podmiotem pozorującym swoje usługi w obrocie gospodarczym. Nie można zatem przyjąć, że strona dochowała należytej staranności podejmując współpracę z firmą, o której nie wie czy posiada ona wykwalifikowanych pracowników oraz czy dysponuje odpowiednim sprzętem technicznym.

Organ odwoławczy zauważył, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdził, iż A. W. świadczyła usługi księgowe na rzecz strony i to właśnie ona zaproponowała mu wykonywanie usług budowlanych (protokół przesłuchania strony z dnia [...] .).

Zatem, dysponowanie przez organy obu instancji protokołami odbioru robót, które nie są zgodne z dziennikiem budowy, zeznaniami czterech z pięciu osób, które zostały wymienione w umowie outsourcingu i zeznali, że nie wykonywali w D. usług budowlanych, zeznaniem skarżącego, wyjaśnieniami złożonymi przez A. W. , uprawniało do przyjęcia uzasadnionej tezy, że sprzedawcą przedmiotowych usług outsourcingu związanych z usługami budowlanymi nie była firma A. W. .

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług przewidzianego z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług dokonanych przez innego podatnika - wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury, dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. W przypadku, gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku ( por. wyroki WSA sygn. akt: III SA/G1 1401/12 z 22 października 2012r., III SA/G1 359/12 z 2 sierpnia 2012r. oraz III SA/G1 449/12 z 30 października 2012r.).

Dalej organ II instancji argumentował, iż z akt sprawy wynikało, że organ I instancji wielokrotnie wzywał A. W. do złożenia zeznań jak i wyjaśnień:

- pismem z [...]r. wezwał do złożenia zeznań: w odpowiedzi poinformowała, że przebywa na zwolnieniu lekarskim, załączając kserokopię tego dokument,

- pismem z [...] r. wezwał do złożenia zeznań: w odpowiedzi poinformowała, że przebywa na zwolnieniu lekarskim, załączając kserokopię tego dokumentu,

- pismem z [...] r. wezwał do złożenia wyjaśnień redagując konkretne pytania m. in. wskazania, czy posiada listy obecności zatrudnionych, pracowników - w razie posiadania prosił o ich przedłożenie; wskazania, czy w 2008r. zatrudnieni przez nią J. M., S. N., A. M., G. S., A. M. wykonywali inne prace niż wynikające z zawartych umów o pracę, a mianowicie czy w 2008r. zawierała umowy użyczenia własnych pracowników - jeżeli tak proszono o wskazanie komu, w jakim okresie pracownicy byli użyczeni i jakiego rodzaju prace wykonywali.

W odpowiedzi na te pytania pismem z [...] r. poinformowała, że wszystkie dokumenty jakie nie zostały zabrane przez UKS w K. zostały przekazane i dostarczone do urzędu skarbowego podczas kontroli; zatrudnieni w 2008r. pracownicy wykonywali różne prace nie związane z zawartymi umowami o pracę. Dokładne informacje prześle w terminie późniejszym. Załączyła również następne zwolnienie lekarskie. W kolejnej odpowiedzi poinformowała, że w związku z uszkodzeniem serwera w danym momencie nie jest w stanie odpowiedzieć na pozostałe pytania jednocześnie załączyła zwolnienie lekarskie. Również w następnej odpowiedzi na to samo wezwanie nadmieniła, że przebywa nadal na zwolnieniu lekarskim.

Następnie pismem z dnia [...] r. organ wezwał A. W. do złożenia pisemnych wyjaśnień redagując konkretne pytania m. in. wskazania, czy posiada ona listy obecności zatrudnionych pracowników - w razie posiadania proszono o ich przedłożenie; wskazania czy protokoły odbioru wykonanych robót, przedłożone do kontroli przeprowadzonej przez pracowników z US w Z. w 2012r. są kompletne, czy posiada dodatkowe dokumenty w tym zakresie, w przypadku posiadania dodatkowych dokumentów proszono o ich przedłożenie.

W odpowiedzi A. W. poinformowała, że na pierwsze pytanie odpowiedziała w piśmie z [...] r.; nie posiada innych dokumentów niż te które zostały okazane w US w Zabrzu, resztę dokumentów przetrzymuje UKS w K. ; przyznała, że posiada listy obecności, jednak z uwagi na zwolnienie lekarskie nie może ich dostarczyć; umowa outsorsingowa nie obejmowała dostarczania materiałów. Prace wykonywane przez pracowników jej firmy nie wymagały sprzętu specjalistycznego. Ponadto organ:

- pismem z [...] r. wezwał do złożenia zeznań; w odpowiedzi poinformowała, że przebywa na zwolnieniu lekarskim, załączając kserokopię tego dokument,

-pismem z [...]r . wezwał do złożenia wyjaśnień oraz dokumentów redagując konkretne pytania:

* dlaczego w wystawionych przez siebie fakturach powołała pani umowę z 1 lutego 2008r. zamiast umowę z 10 czerwca 2007r. dołączając do tych faktur protokoły odbioru robót; odpowiedź brzmiała: nie potrafię w tej chwili w rozsądny sposób uzasadnić błędu. Nie dysponuję też dokumentami by móc to sprawdzić;

* czy w ramach umowy o roboty budowlane materiały i maszyny oraz urządzenia zapewniała pani jako wykonawca? Jeżeli nie to kto je zapewniał?; Odpowiedź brzmiała: o ile sobie przypominam bywało różnie, aleja też zapomniałam;

* czy miała miejsce taka sytuacja, że wskazani w umowie outsourcingowej pracownicy wykonywali prace gdzie indziej a w ich miejsce prace na przedmiotowej budowie wykonywały inne osób, niż wskazane w umowie? Odpowiedź brzmiała: nie przypominam sobie takiej sytuacji;

* jeżeli prace na przedmiotowej budowie wykonywały inne osoby niż wymienione w umowie outsourcingowej, proszę o wskazanie przyczyny takiego stanu rzeczy oraz wskazanie pracowników wykonujących te prace (dane osobowe i adresowe). Odpowiedź brzmiała: bez odpowiedzi;

* czy posiadała pani listy obecności zatrudnionych pracowników - w razie posiadania proszę o ich przedłożenie? Odpowiedź brzmiała: wszystkie dokumenty, w tym kadrowe, zostały zatrzymane bądź przekazane do UKS w K. .

Powyższa korespondencja prowadzona przez organ I instancji z A. W. jednoznacznie wykazywała, że zajęła ona stanowisko w najważniejszej kwestii tj.: czy inni pracownicy czy też inne podmioty na zlecenie świadka nie wykonały tych prac. Zatem, nieuzasadniony jest zarzut strony o nieprzesłuchaniu A. W. . Organy obu instancji miały prawo dopuścić jako dowód każdy dokument, który przyczyni się do wyjaśnienia sprawy, a nie był sprzeczny z prawem. Ocena wyjaśnień złożonych przez świadka doprowadziła do poprawnych wniosków zgodnie z zasadą oceny dowodów. Tym bardziej nieuzasadniony był zarzut strony, że nie przesłuchanie w/w osoby naruszyło zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu.

Organ odwoławczy podkreślił, iż niemożność przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka A. W. nie wynikała z braku działań organów podatkowych w tym zakresie. Faktem jest, że postawa świadka - A. W. , wielokrotne przedstawianie organowi skarbowemu zwolnień lekarskich oraz brak pamięci co do niektórych faktów na przedstawione na piśmie pytania, utrudniała prowadzenie postępowania wyjaśniającego. Jednak w przedmiotowej sprawie zgromadzono materiał dowodowy w takim zakresie, w jakim był niezbędny do dokonania wskazanych wyżej ustaleń. Postępowanie organu podatkowego w zakresie gromadzenia materiału dowodowego, nie musi tym samym pozostawać w zgodzie z oczekiwaniami trony, co do wyboru środków dowodowych. Wbrew twierdzeniu strony, przesłuchanie A. W. nie stanowiło najistotniejszego dowodu w prowadzonym postępowaniu, bowiem zgromadzony materiał dowodowy (w tym właśnie wyjaśnienia złożone przez A. W. ), był wystarczający do podjęcia przedmiotowego rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zarzutu nie przesłuchania wszystkich pracowników, ze szczególnym uwzględnieniem pracowników fizycznych zatrudnionych w firmie "A" w okresie od lipca 2008r. do października 2008r. na okoliczność wykonania robót budowlanych na rzecz strony udokumentowanych fakturami wystawionymi przez "A" , organ odwoławczy wyjaśnił, że w świetle zgromadzonych dowodów oraz wskazanych w zaskarżonej decyzji okolicznościach, firma A. W. nie mogła wykonać usług budowlanych wykazanych w zakwestionowanych fakturach.

Dokonana przez organy obu instancji ocena dowodów nie wykracza poza granice wynikające z art.191 o.p., nie nosiła cech dowolności, czy powierzchowności.

Dalej organ II instancji wskazał, iż sama okoliczność, że strona przedłożyła umowę outsourcingową nie świadczyła o faktycznym zrealizowaniu tych usług przez firmę A. W. . Zgłoszenie wniosków dowodowych nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia. Nakaz taki nie wynika z treści art. 188 o.p.. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczania każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody (por. wyrok NSA sygn. akt II FSK 1313/08 z 20 stycznia 2010r., I FSK 1892/09 z 5 listopada 2011r.).

Zasada zupełności materiału dowodowego z art. 187 § 1 o.p. nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia także wówczas, gdy należyta ocena zebranego materiału dowodowego prowadziłaby do nieodmiennej konstatacji, tj. że z innych dowodów, poza ujawnionymi, nie należy oczekiwać zmiany ustalonego stanu faktycznego ( por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 22 stycznia 2015r. sygn. akt I SA/Łd 998/14).

Organ odwoławczy stwierdził, że nie można zgodzić się z zarzutem, iż organ prowadzący postępowanie naruszył wyszczególnione w skardze przepisy Ordynacji podatkowej, a mianowicie art. 122 oraz art. 180, art. 187 o.p. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 listopada 2011r., sygn. akt I FSK 180/11 gromadzenie materiału dowodowego nie może polegać na zbieraniu wszelkich informacji dotyczących zjawisk i zdarzeń. Skuteczność prawna żądania przeprowadzenia dowodu uzależniona jest od stwierdzenia, że przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a jednocześnie okoliczność ta nie została potwierdzona innym dowodem. Organ podatkowy jest zobowiązany do zgromadzenia dowodów w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Oznacza to, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Bezwzględne stosowanie zasad wynikających z art. 122 i art. 187 § 1 o.p. prowadziłaby do faktycznej niemożności ukończenia jakiegokolwiek postępowania podatkowego z obawy przed pominięciem jakiegoś dowodu, niezależnie od jego wartości dowodowej oraz w związku z wzajemnymi oczekiwaniami stron co do konieczności przeprowadzenia dowodu przez przeciwnika w sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik strony, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, zarzucił organowi naruszenie przepisów:

a/ art. 122 o.p., art. 123 o.p., art. 180 § 1 o.p., art. 187-188 o.p. oraz art. 200a § 1 pkt 2 i § 3 o.p., poprzez nie podjęcie wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie zebranie kompletnego materiału dowodowego jak również nierozpatrzenie w całości zebranego w sprawie materiału dowodowego i oddalenie wniosku strony o przeprowadzenie rozprawy oraz odmowę przeprowadzenia dowodów wskazanych w odwołaniu w sytuacji, gdy przeprowadzenie rozprawy oraz przeprowadzenie wnioskowanych dowodów było konieczne dla oceny wiarygodności innych dowodów, a także pozwalało na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego,

b/ art. 191 o.p., poprzez wybiórczą, jednostronną niekorzystną dla strony ocenę dowodów wyrażającą się m. in. w nie uwzględnieniu dowodów korzystnych dla strony w postaci zeznań świadka A. W. oraz zeznań strony potwierdzających wykonanie robót budowlanych wskazanych w fakturach wystawionych przez "A" ,

c/ art. 121 o.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

d/ art. 88 ust. 3a pkt 4a ustawy VAT, poprzez zakwestionowanie prawa do odliczenia podatku pomimo niewykazania fikcyjności robót budowlanych wykonanych na rzecz strony.

W odpowiedzi na skargę, organ II instancji podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo wyjaśnił, że strona wniosek o przeprowadzenie rozprawy oparła wyłącznie na wnioskowaniu o przeprowadzenie dowodów, co nie stanowi przesłanki do jej przeprowadzenia. Wskazując na etapie skargi rozbieżności w zeznaniach świadków, strona nie wskazała, w zeznaniach których świadków istnieją sprzeczności; czyli jakie konkretnie rozbieżności chciała wyjaśnić w trakcie rozprawy administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

W pierwszej kolejności rozważyć należy zarzut przedawnienia określonej zaskarżoną decyzją nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za wrzesień 2008r., do której regulacje art. 70 o.p., w świetle uchwały NSA z dnia 29 czerwca 2009r. sygn. akt I FPS 9/08, mają zastosowanie. Uznanie bowiem, że uległa ona przedawnieniu w konsekwencji oznaczałoby niemożność orzekania przez organy podatkowe w sprawie.

W ocenie Sądu, mając na uwadze stan faktyczny sprawy i obowiązujące regulacje prawne, nie ma podstaw do przyjęcia, że z końcem 2013r. nastąpiło przedawnienie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za wrzesień 2008r. określonej zaskarżoną decyzją, albowiem bieg terminu przedawnienia został skutecznie zawieszony na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c o.p.

Wskazać należy, że przed dniem 31 grudnia 2013r. zaistniały przesłanki skutkujące zawieszeniem biegu terminu przedawnienia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za w/w miesiąc na skutek wszczęcia w dniu 12 grudnia 2013r. wobec skarżącego za okres od lipca 2008r. do kwietnia 2009r. sprawy o przestępstwo skarbowe dotyczące rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące czerwiec, lipiec i wrzesień 2008r.

Pismem z [...] r. nr [...] skarżący został wezwany do osobistego stawiennictwa (w dniu 19 grudnia 2013r.) w charakterze podejrzanego w sprawie o przestępstwo skarbowe, a pismo zostało doręczone stronie [...] r.

Ponadto organ I instancji pismem z dnia [...], r., działając na podstawie art. 70c o.p., poinformował stronę o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od lipca 2008r. do kwietnia 2009r. wskazując art. 70 § 6 pkt 1 o.p.

Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że sporna w sprawie jest kwestia prawa do odliczenia podatku naliczonego z trzech faktur stwierdzających zakup usług outsourcingowych, wystawionych przez firmę A. W. , które w ocenie organu nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Skarżący kwestionuje zarówno dokonane przez organy podatkowe ustalenia faktyczne, jak i ich ocenę prawną.

Rozpoznając sprawę Sąd nie dopatrzył się jednak naruszenia przez organ odwoławczy przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem dokonane ustalenia stanu faktycznego przyjął za podstawę rozstrzygnięcia sprawy. Strona nie wykazała również skutecznie aby organ odwoławczy naruszył przepisy prawa materialnego.

Mając na uwadze powyższe oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy, Sąd uznał za prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonej decyzji i przyjął je za podstawę rozstrzygnięcia, albowiem trafnie organy obu instancji przyjęły, że zakwestionowane faktury wystawione przez A. W. stwierdzają usługi outsourcingowe, które nie zostały przez nią wykonane.

Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał skutecznie naruszenia przez organ art. 121 w zw. z art. 180 § 1 o.p. 187 § 1 188 i 191 o.p.). W szczególności brak podstaw do przyjęcia, że postępowanie podatkowe nie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.).

Z akt sprawy wynika, że organy podatkowe mając na uwadze, wynikający z art. 122 o.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w art. 122 o.p., zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 o.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 o.p.

Tylko w sytuacji gdy ustalenia organów podatkowych można uznać za w pełni odpowiadające prawu możliwe jest przesądzenie czy przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT. Jeżeli faktury nie dokumentowały dostaw dokonanych faktycznie przez ich wystawcę - zaakceptowanie konsekwencji takich ustaleń - w postaci pozbawienia prawa do odliczenia podatku naliczonego ze wskazanych faktur, pozostaje w zgodności z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 marca 2015 r., III SA/Gl 168/15 LEX nr 1676820). Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie.

Tylko faktura rzetelna od strony podmiotowej i przedmiotowej, tzn. dokumentująca rzeczywistą czynność opodatkowaną podatnika, przez niego wykonaną i udokumentowaną tą fakturą, daje jej odbiorcy uprawnienie do odliczenia wykazanego w niej podatku. Nie stanowi jej natomiast faktura, która nie odzwierciedla rzeczywistych zdarzeń gospodarczych (wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2014 r., I FSK 1647/13, LEX nr 1636821).

Za utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych uznać należy pogląd, że w przypadku, gdy kwota wskazana jako podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanej w niej kwoty.

Przypomnieć także należy, że prawo do odliczenia podatku naliczonego stanowi emanację zasady neutralności i gwarantować ma faktyczne opodatkowanie konsumpcji, a nie stanowić ciężar ekonomiczny dla podatnika tego podatku. W konsekwencji Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 4 lipca 2014 r., że nadużyciem prawa są transakcje, które formalnie spełniają warunki określone w dyrektywy Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: Dyrektywa 112) i w ustawie o VAT, ale mają na celu uzyskanie korzyści sprzecznych z celem tych przepisów (I FSK 1199/13, LEX nr 1498560, G. Prawna 2014/165/2).

W świetle art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy VAT nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.

Na podstawie powołanego przepisu nie można uznać za prawidłową faktury, gdy sprzecznie z jej treścią wykazuje zdarzenie gospodarcze, które nie zaistniało pomiędzy podmiotami wskazanymi na tej fakturze podmiotami, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Dysponowanie fakturą przez nabywcę towaru stanowi jedynie warunek formalny, który nie uprawnia podatnika do skorzystania z prawa do odliczenia podatku, jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie innego warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności, rodzącej u wystawcy faktury obowiązek podatkowy z tytułu jej realizacji.

Wskazać także należy, że stanowiący podstawę prawną zaskarżonej decyzji art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy VAT winien być interpretowany zgodnie z celem regulacji, tj. zapobiegania nadużyciom podatkowym.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy, uznać należy, że z dokonanych ustaleń wynika, że roboty stwierdzone zakwestionowany fakturami nie zostały wykonane przez A. W. .

O prawidłowości ustaleń faktycznych świadczą: protokoły odbioru robót, które nie są zgodne z dziennikiem budowy (zestawienie zapisów dziennika z protokołami odbioru robót – str. 9 i 10 zaskarżonej decyzji), zeznania czterech z pięciu osób (str. 7-8 zaskarżonej decyzji), wymienionych w umowie outsourcingu, a którzy zeznali, że nie wykonywali w D. usług budowlanych, zeznaniem skarżącego (str. 11 -12 zaskarżonej decyzji), wyjaśnieniami złożonymi przez A. W. (str. 13-14 zaskarżonej decyzji). Powyższe uprawniało organy podatkowe do przyjęcia, że sprzedawcą przedmiotowych usług outsourcingu związanych z usługami budowlanymi nie była firma A. W. . Sama umowa outsourcingowa, ograniczająca się do jednego zdaniu, nie była uzasadniona ekonomicznie.

Zauważyć należy, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, iż A. W. świadczyła usługi księgowe na rzecz strony i to właśnie ona zaproponowała mu wykonywanie usług budowlanych (protokołu przesłuchania strony z dnia 29 maja 2013r.).

Art. 180 § 1 o.p. stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Jak trafnie wskazał WSA w Opolu w prawomocnym wyroku z dnia 27 listopada 2013r. sygn. akt I SA/Op 652/13, LEX nr 1466661, granice dowodzenia określone w art. 180 § 1 O.p. zostały wyznaczone "przyczynianiem się" danego środka dowodowego do wyjaśnienia sprawy oraz brakiem jego sprzeczności z prawem.

Postępowanie dowodowe powinno doprowadzić do zrekonstruowania konkretnego prawnopodatkowego stanu faktycznego, czyli winno obejmować fakty i dowody, które mają prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej.

Z przepisu art. 188 § 1 O.p. wynika, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem.

Jeżeli strona zgłasza dowód, to w świetle art. 188 O.p. organ podatkowy może nie uwzględnić wniosku, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony; jeżeli jednak strona wskazuje na dowód, który ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym jest zgłoszony na tezę dowodową odmienną, taki dowód powinien być dopuszczony (tak NSA w wyroku z dnia 9 stycznia 2013r., sygn. akt II FSK 1071/11, LEX nr 1341492, por. także prawomocny wyrok WSA z dnia 20 stycznia 2014r., sygn. akt SA/Bd 922/13, LEX nr 1457232).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że Sąd podziela pogląd organu, iż przesłuchanie A. W. nie stanowiło najistotniejszego dowodu w prowadzonym postępowaniu, albowiem zgromadzony materiał dowodowy (w tym właśnie wyjaśnienia złożone przez A. W. ), był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, gdyż istotne dla sprawy okoliczności zostały wystarczająco stwierdzone innymi dowodami. Podkreślić także należy, że niemożność przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka A. W. nie wynikała z braku działań organów podatkowych w tym zakresie, a postawy samego świadka wielokrotne przedstawianie organowi skarbowemu zwolnień lekarskich oraz brak pamięci co do niektórych faktów na przedstawione na piśmie pytania, utrudniało prowadzenie postępowania wyjaśniającego. Podkreślić należy, że strona nie wykazała, że takim postępowaniem organ II instancji naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu.

Odnosząc się do zarzutu nie przesłuchania wszystkich pracowników, ze szczególnym uwzględnieniem pracowników fizycznych zatrudnionych w firmie "A" w okresie od lipca 2008r. do października 2008r. na okoliczność wykonania robót budowlanych na rzecz strony udokumentowanych fakturami wystawionymi przez "A" , trafnie organ odwoławczy wyjaśnił, że nie było to konieczne, gdyż w świetle zgromadzonych dowodów oraz wskazanych w zaskarżonej decyzji okolicznościach, firma A. W. nie mogła wykonać usług budowlanych wykazanych w zakwestionowanych fakturach.

Obowiązek organu podatkowego do zgromadzenia dowodów wyznacza zakres, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Oznacza to, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczania każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody.

W konsekwencji zarzuty strony dotyczące nie przeprowadzenia wskazanych przez nią dowodów okazały się niezasadne, a strona nie wykazała, że mogło to mieć wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu polemika strony z organem sprowadza się w zasadniczej mierze do odmiennej oceny tych dowodów, co nie przesądza jeszcze o naruszeniu art. 191 o.p. Ustalenia stanu faktycznego i ich ocena powinna być dokonana na podstawie kompletnego, prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego (art. 191 o.p.). Aby ocena zgromadzonego materiału nie została uznana za dowolną, organ ma obowiązek rozpatrzenia wszystkich dowodów, każdego z osobna i we wzajemnym związku, zgodnie z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego i logiki. Ocenić musi, czy i na ile dany dowód potwierdza określone fakty (wyrok NSA z 13 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2671/11, LEX nr 1493833), co też organ odwoławczy uczynił.

Przyjęcie za niepodważony stan faktyczny sprawy, czyli uznanie za prawidłowe ustaleń, że transakcje nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych determinuje konieczność badania przez organ podatkowy dobrej wiary podatnika.

Zarówno orzecznictwo TSUE jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje na potrzebę zindywidualizowanego rozpatrywania każdej sprawy w zakresie pozbawienia podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego w aspekcie jego wiedzy lub możliwości wiedzy, że w ramach zakwestionowanej przez organy transakcji dostawca dopuścił się przestępstwa lub że inna transakcja w łańcuchu dostaw, dokonana przed transakcją przeprowadzoną przez owego podatnika lub po niej, miała miejsce z naruszeniem przepisów o podatku VAT (tak NSA w wyrokach z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt I FSK 814/13, I FSK 815/13, I FSK 816/13, I FSK 708/13, I FSK 709/13, I FSK 711/13, I FSK 712/13, CBOSA).

Trybunał wielokrotnie przypominał, zarówno na gruncie VI Dyrektywy jak i obecnie obowiązującej Dyrektywy 112, że zwalczanie oszustw podatkowych, unikania opodatkowania oraz ewentualnych nadużyć jest celem uznanym i wspieranym przez dyrektywy i że podmioty prawa nie mogą powoływać się na przepisy prawa Unii w celu dopuszczania się oszustwa lub nadużycia swoich uprawnień (zob. w szczególności wyroki: z dnia 21 lutego 2006 r. w sprawie C-255/02 Halifax i in., Zb.Orz.s. I-1609, pkt 68 i 71; z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 Mahagében i Dávid, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 41, a także ww. wyrok w sprawie Bonik, pkt 35 i 36). Zatem organy administracyjne i sądowe powinny odmówić prawa do odliczenia, jeżeli zostanie udowodnione na podstawie obiektywnych przesłanek, że prawo to podnoszone jest w celach wiążących się z przestępstwem lub nadużyciem (zob. podobnie wyrok z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawach połączonych C-439/04 i C-440/04 Kittel i Recolta Recycling, Zb.Orz.s. I-6161, pkt 55; a także ww. wyroki w sprawach połączonych Mahagében i Dávid, pkt 42; w sprawie Bonik, pkt 37).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie działał w dobrej wierze. Po pierwsze stwierdzić należy, że skarżący nie dochował należytej staranności. Po drugie okoliczności sprawy wskazują, że podatnik wiedział, że zakwestionowane faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

W kontekście powyższego wskazać należy, iż nawiązując współpracę z firmą A. W. strona nie dokonała weryfikacji kontrahenta chociażby poprzez wykorzystanie uprawnień wynikających z art. 96 ust. 13 ustawy VAT, zgodnie z którym na wniosek zainteresowanego naczelnik urzędu skarbowego jest obowiązany potwierdzić, czy podatnik jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny lub zwolniony. Nie można zatem przyjąć, że strona dochowała należytej staranności podejmując współpracę z firmą, o której nie wie czy posiada ona wykwalifikowanych pracowników oraz czy dysponuje odpowiednim sprzętem technicznym. A. W. świadczyła usługi księgowe na rzecz strony i to właśnie ona zaproponowała mu wykonywanie usług budowlanych (protokołu przesłuchania strony z dnia [...] r.).

W ocenie Sądu również zarzut skarżącego dotyczący nieuwzględnienia wniosku strony o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej nie zasługuje na uwzględnienie. Po pierwsze: wniosek o przeprowadzenie rozprawy strona oparła wyłącznie na wniosku o przeprowadzenie dowodów, a okoliczność ta nie stanowi przesłanki do jej przeprowadzenia rozprawy. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, rozprawa administracyjna nie może bowiem być formą wyjaśnienia zasadniczych wątpliwości stanu faktycznego sprawy. Po drugie, dopiero na etapie skargi pełnomocnik strony podniósł, że w niniejszej sprawie występują rozbieżności w zeznaniach świadków. Jednak strona nie wskazała, w zeznaniach których świadków istnieją sprzeczności; czyli jakie konkretnie rozbieżności chciała wyjaśnić w trakcie rozprawy administracyjnej. Po trzecie, jak wskazano wyżej, istotne dla sprawy okoliczności zostały stwierdzone innymi dowodami.

W konsekwencji powyższe okoliczności stanowią wystarczające przesłanki odmowy przeprowadzenia rozprawy. Art. 200a § 3 o.p. stanowi bowiem, że organ odwoławczy może odmówić przeprowadzenia rozprawy, jeżeli przedmiotem rozprawy mają być okoliczności nie mające znaczenia dla sprawy albo okoliczności te są wystarczająco potwierdzone innym dowodem.

Prezentując powyższe stanowisko, Sąd w całości podziela argumentację zawartą w nieprawomocnych wyrokach tut. Sądu dotyczących innych miesięcy rozliczeniowych skarżącego w sprawach o sygn. III SA/G/ 1239/15 i III SA/GL 1240/15.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.