Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 1099/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 12 ust. 4 pkt 1 lit. b, par. 4 ust. 1 pkt 4 i 5
journal: Dz.U. 2013 poz 361
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń / spr./ Sędziowie WSA Jarosław Szaro SO del. Piotr Popek Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 lutego 2015r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2014r. nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na 2013 rok - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Oddział Regionalny utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] dotyczącej przyznania E. Sz. ( dalej: Skarżącej ) płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał m.in.: art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r. Nr 98, poz. 634 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267)- dalej w skrócie K.p.a., § 2 ust. 1, § 4 ust 1 pkt. 4, ust 2 pkt. 1, § 5 ust. 1, § 18 ust 1 pkt 1, § 12 ust. 4, § 38 ust. 8 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361 ze zm.)- dalej określanego jako rozporządzenie rolnośrodowiskowe oraz załącznik nr 3 do wyżej wymienionego rozporządzenia (Dz. U. z 2009 r. nr 33, poz. 262 ze zm.), art. 21, art. 31 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2013 r., poz. 173) – dalej określana jako ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, art. 10 ust. 1 i 2, art. 11 ust. 1 i 3, art. 16 ust. 3 i 5 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 roku ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. UE L 25 z 28.01.2011 r. str. 8 ze zm.)- dalej określane jako Rozporządzenie Komisji nr 65/2011, art. 15 ust 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30/16 z 31 stycznia 2009 r.)- określanego dalej jako Rozporządzenie Nr 73/2009.

Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 15 maja 2013 r. Skarżąca zwróciła się o przyznanie m.in. płatności rolnośrodowiskowej (PROW 2007-2013). W formularzu: "Deklaracja pakietów rolno-środowiskowych w ramach PROW 2007-2013 w roku 2013", zadeklarowała realizację:

Pakietu nr 2 - Rolnictwo ekologiczne, i w jego ramach:

• Wariant nr 2.2 - Uprawy rolnicze (w okresie przestawiania) na powierzchni 3,96 ha;

Wariant nr 2.6 - Uprawy warzywne (w okresie przestawiania) na powierzchni 0,41 ha;

• Wariant nr 2.10 - Uprawy sadownicze i jagodowe (w okresie przestawiania) na

powierzchni 1,11 ha;

Pakietu nr 4 - Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000, i w jego ramach:

Wariant nr 4.1 - ochrona siedlisk lęgowych ptaków na powierzchni 8,23 ha.

W trakcie kontroli administracyjnej stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności w ramach Pakietu 4 jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku na 2013 r.

Pełnomocnik Skarżącej zwrócił się do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z prośbą o zweryfikowanie powierzchni PEG na działce ewidencyjnej nr 594. Oświadczył, że "powierzchnia PEG na powyższej działce nie uległa zmianie, a widoczne zakrzaczenia zostały usunięte".

W dniu 26 marca 2014 r. przeprowadzono wizytację terenową na działce ewidencyjnej nr 594, podczas której ustalono powierzchnię PEG dla działki rolnej Ł - 1,03 ha oraz dla działki rolnej ŁŁ- 0,23 ha. Na działce stwierdzono ugór oraz pozostałości po karczowaniu.

Po zapoznaniu się z raportem z wizytacji, pełnomocnik Skarżącej oświadczył, że "późne koszenie, mocniejsza konkurencja roślin gorszej jakości w stosunku do tych bardziej pożądanych, częściowe niekoszenie oraz wpływ chwastów rosnących na działkach sąsiednich wpływa na stopień degradacji tej działki jako łąki."

Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] przyznał płatność z tytułu realizowanych wariantów w następujący sposób:

Płatność w ramach Pakietu 2: Rolnictwo ekologiczne i w jego ramach:

Wariant 2.2 - Uprawy rolnicze (w okresie przestawiania) - do powierzchni 3,96 ha w kwocie 2.661,12 zł. po uwzględnieniu zmniejszenia płatności o kwotę 665,28 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości.

Wariant nr 2.6 - Uprawy warzywne (w okresie przestawiania)- do powierzchni 0,41 ha w kwocie 508,40 zł. po uwzględnieniu zmniejszenia płatności o kwotę 127,10 zł. ze względu na stwierdzone nieprawidłowości.

Wariant nr 2.10 - Uprawy sadownicze i jagodowe (w okresie przestawiania)-do powierzchni 1,11 ha w kwocie 1.598,40 zł. po uwzględnieniu zmniejszenia płatności o kwotę 399,60 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości.

Płatność w ramach Pakietu nr 4: Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000, i w jego ramach:

Wariant nr 4.1 - ochrona siedliska lęgowych ptaków - do powierzchni 6,97 ha w kwocie 4.272,00 zł po uwzględnieniu zmniejszenia płatności o kwotę 4.092,00 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości.

Łącznie przyznana kwota płatności to 9.039,92 zł.

Skarżąca nie zgodziła się z kwotą zmniejszenia. W odwołaniu wskazała, że decyzja jest "skrajnie niesprawiedliwa", gdyż nie uwzględnia obostrzeń wynikających z programu rolnośrodowiskowego (wariant 4.1) (...). Jeszcze raz podniosła, że na degradację działki ewidencyjnej nr 594 ma wpływ częściowe niekoszenie działki oraz chwasty rosnące na działkach sąsiednich, a ponadto, że zarzuty kontroli odnoszą się do powierzchni zwiększonej, która nie była deklarowana w 2013 roku.

Zarzutów tych nie podzielił Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, który wspomnianą na wstępie decyzją utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że Skarżąca nie wywiązała się z zobowiązania rolno środowiskowego- nie zachowała trwałych użytków zielonych zadeklarowanych w ramach wariantu 4.1 – Ochrona siedlisk lęgowych ptaków, co zostało stwierdzone w trakcie przeprowadzonej wizytacji terenowej, podczas której na działce ewidencyjnej nr 594 ujawniono ugór, brak koszenia oraz pozostałości po karczowaniu – pozostawiono wycięte siewki drzew. Na podstawie dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas wizytacji terenowej organ odwoławczy stwierdził, że działka ewidencyjna nr 594 nie była użytkowana rolniczo od dłuższego czasu, karczowanie drzew i usuwanie zakrzaczeń dowodzi natomiast tego, że działka jest przywracana do użytkowania rolniczego.

Wobec powyższego organ stwierdził, że Skarżąca na działkach rolnych Ł, ŁŁ położonych na działce ewidencyjnej nr 594 nie realizuje wynikającego § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego obowiązku zachowania występujących w gospodarstwie rolnym i określonych w planie działalności rolnośrodowikowej trwałych użytków zielonych w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady ( WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina

( Dz.Urz. UE L 316/65 z 2 grudnia 2009 )- określanego dalej jako rozporządzenie nr 1120/2009, pomimo tego, że składając wniosek o przyznanie płatności w sekcji IX wniosku "Oświadczenia i zobowiązania" oświadczyła, że znane są jej zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności oraz, że jest świadoma konsekwencji niewykonania zobowiązań wynikających z realizacji programu rolnośrodowiskowego. Skarżąca nie przedłożyła również żadnych dowodów, które mogłyby zakwestionować ustalony przez organ stan faktyczny pomimo tego, że na podstawie art. 21 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich spoczywał na niej obowiązek udowodnienia faktów, z których wywodzi skutki prawne.

W skardze wniesionej do tutejszego Sądu Skarżąca wskazała, że zaskarża decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w części dotyczącej działek rolnych Ł, ŁŁ nr ewidencyjny 594 położonych w miejscowości D., gmina S., powiat P., jako sprzeczną ze stanem faktycznym i zasadami sprawiedliwości społecznej.

W uzasadnieniu podniosła, że powierzchnia deklarowana do dopłat na działce nr 594 nie przekracza powierzchni uprawnionej, czyli powierzchni użytkowanej rolniczo. Podobnie jak w odwołaniu podniosła, że obostrzenia rolnośrodowiskowe dotyczące tej działki są bardzo restrykcyjne. Umożliwiają tylko jednorazowe koszenie w terminie od 1 sierpnia do 30 września każdego roku, zakaz wykonywania jakichkolwiek zabiegów agrotechnicznych w okresie całego sezonu wegetacji roślin. Pozostawienie powierzchni niekoszonej co roku - 5 do 10 % działki rolnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów wskazał, że pomniejszenie płatności rolnośrodowiskowej nie wynika z przedeklarowania powierzchni działki tylko z niezachowania w gospodarstwie Skarżącej trwałych użytków zielonych zadeklarowanych w ramach wariantu 4.1 – Ochrona siedlisk lęgowych ptaków. Wskazał, że powyższych ustaleń dokonano w oparciu o dołączoną do akt dokumentację fotograficzną obejmującą ponumerowane zdjęcia oraz szkice kontrolowanej działki, które odzwierciedlają miejsca wykonania pomiaru, tzw. "ślady GPS" z oznaczeniem miejsca i kierunku wykonania zdjęcia. Obrazują kontrolowaną działkę, są możliwe do zweryfikowania przez porównanie z dołączonym do wniosku o płatność załącznikiem graficznym przedstawiającym działkę ewidencyjną nr 594. Z dokumentacji fotograficznej wynika, że działa nr 594 nie była użytkowana rolniczo od dłuższego czasu, zaś karczowanie drzew i usuwanie zakrzaczeń dowodzi, że część działki jest przywracana do użytkowania rolniczego. Na dołączonych do raportów szkicach kontrolowanej działki widać, że powierzchnia przywracana do użytkowania znajduje się w granicach pomierzonej działki ewidencyjnej nr 594.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych polega na zbadaniu, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie zaś z art. 135 stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia stanu naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w wyżej wskazanych granicach, Sąd nie znalazł podstaw do jej uchylenia. Zarówno poczynione przez organ ustalenia stanu faktycznego, jak i dokonana na jego podstawie analiza prawna, są prawidłowe.

Kontrolowana decyzja dotyczy przyznania płatności rolno środowiskowych z tytułu rolnictwa ekologicznego w wariantach: uprawy warzywne, uprawy sadownicze i jagodowe, uprawy rolnicze oraz z tytułu realizacji pakietu ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000 w wariancie 4.1 ochrona siedlisk lęgowych ptaków.

Spór sprowadzał się natomiast do zasadności przyznania płatności rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości ze względu na brak realizacji zobowiązania objętego programem ogólnośrodowiskowym dotyczącym pakietu nr 4- ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000 i w jego ramach wariant nr 4.1 – ochrona siedlisk lęgowych ptaków, ze względu na niezachowanie zadeklarowanych trwałych użytków zielonych.

Brak realizacji zobowiązania w tym pakiecie miał bezpośredni wpływ na zmniejszenie płatności w pakiecie rolnictwo ekologiczne i wskazanych w nim wariantach.

Zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 1 lit. b rozporządzenia rolnośrodowiskowego w przypadku pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 4 i 5 płatność rolnośrodowiskowa, jest przyznawana do działek rolnych użytkowanych, jako trwałe użytki zielone, na których występują zbiorowiska roślinne wykazujące cechy jednostek fitosocjologicznych i siedlisk przyrodniczych wymienione w ust. 2 pkt 2-9 załącznika nr 4 do rozporządzenia - w przypadku wariantu drugiego, trzeciego, czwartego, piątego, szóstego, siódmego, ósmego i dziewiątego tych pakietów.

Zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego: rolnik realizujący zobowiązanie rolnośrodowiskowe zachowuje występujące w gospodarstwie rolnym i określone w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałe użytki zielone w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 1120/2009, oraz elementy krajobrazu rolniczego nieużytkowane rolniczo, tworzące ostoje dzikiej przyrody.

Przez trwały użytek zielony, zgodnie z art. 2 lit. c rozporządzenia 1120/2009 należy rozumieć grunt wykorzystywany w sposób ciągły ( przez przynajmniej pięć lat wstecz) do uprawy bylin paszowych, zarówno uprawnych ( siewnych), jak również zasianych naturalnie, nie włączony do systemu płodozmianu w gospodarstwie.

Mając na uwadze przedstawione regulacje przez "nie zachowanie któregokolwiek z występujących w gospodarstwie rolnym i określonych w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałych użytków zielonych i elementów krajobrazu rolniczego nieużytkowanych rolniczo" należy rozumieć, zdaniem Sądu, dokonanie zmiany uprawy lub zniszczenie uprawy dotychczasowej, w wyniku którego grunt nie będzie już zajęty pod uprawę traw lub innych upraw roślin zielonych, ewentualnie nie będzie już gruntem nieużytkowanym rolniczo. Takie rozumienie przywołanych zapisów uwzględnia cel analizowanej regulacji, jakim jest zachowanie gruntów stanowiących trwałe użytki zielone oraz zajętych pod elementów krajobrazu rolniczego nieużytkowane rolniczo.

Jak wynika z akt sprawy Skarżąca zwróciła się między innymi z wnioskiem o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych dla Pakietu 4 ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000, wariant 4.1 ochrona siedlisk lęgowych ptaków. W dołączonej do wniosku deklaracji pakietów lub wariantów wskazała powierzchnię działek 8,23 ha, obejmującą następujące działki: Ł o powierzchni 1,02 ha, nr ewid, działki 594, N o powierzchni 0,93 ha, nr ewid. 704/2, O o powierzchni 0,78 ha, nr ewid. 826/2, P o powierzchni 3,19 ha, nr ewid. 875, R o powierzchni 0,41 ha nr ewid. 447/1, ŁŁ o powierzchni 0,22 ha, nr ewid. 594, NN o powierzchni 0,24 ha, nr ewid. 704/2, PP o powierzchni 1,44 ha, nr ewid. 875. W przypadku wszystkich działek w plonie głównym wskazano – łąka trwała – trwałe użytki zielone. W tabeli "uwagi" zamieszczono określenie "kośny".

W planie działalności rolnośrodowiskowej na lata 2012-2017 w opisie trwałych użytków zielonych wskazano, że działka 594 to: "płaska łąka w otoczeniu innych łąk i nieużytków. Znakomite siedlisko dla derkaczy z racji zarośnięcia okolicznych obszarów przez niezwykle ekspansywną nawłoć kanadyjską. Brak zakrzaczeń, brak drzew. Położona na wysokości 190-195 m z lekkim nachyleniem wschodnim. Od strony północnej graniczy z pasem zadrzewień, podobnie od zachodu. Od południa droga polna. W runi występują nieliczne miękko listne trawy darniowe, wśród których przeważa rajgras wyniosły, tymotka łąkowa, wyczyniec łąkowy. Trawom towarzyszy liczna grupa gatunków dwuliściennych. W najwyższej warstwie notuje się: bodziszka łąkowego, jastruna właściwego, przytulię właściwą, świerzbnicę polną, dzwonka rozpierzchłego oraz niższe trawy".

Z dołączonej do akt dokumentacji fotograficznej i sporządzonej do niej legendy wynika zaś, że na działce 594 znajdowały się tereny zalesione i zakrzewione.

W trakcie kontroli na miejscu, dokonanej w dniu 26 marca 2014 r. stwierdzono, że działka nie była od dłuższego czasu użytkowano rolniczo. Stwierdzono również wykarczowane drzewa i usunięte zakrzaczenia, ponadto ujawniono ugór jak również brak koszenia, pomimo zadeklarowania obowiązku jego dokonania.

Powyższe znajduje potwierdzenie w dołączonej do akt dokumentacji fotograficznej.

Porównując opis trwałych użytków zielnych, zamieszczony w planie działalności rolno środowiskowej, ze stanem stwierdzonym podczas kontroli nie można przyjąć, że Skarżąca swoim działaniem zmierza do ich zachowania. Brak koszenia i ugór, a także czynności karczowania przeczą temu.

Ze zgromadzonej dokumentacji fotograficznej wynika, że Skarżąca pomimo zadeklarowania w programie rolnośrodowiskowym obowiązku koszenia nie wywiązywała się z niego – zdjęcia: 140 i 180, ponadto na zdjęciu nr 157 widoczne są ślady po karczowaniu.

Dokonane ustalenia podczas wizytacji terenowej wskazują, że działka ewidencyjna nr 594 nie była użytkowana rolniczo od dłuższego czasu. Podejmowane zaś działania na tej działce jak karczowanie i usuwanie zadrzewień świadczą o tym, że jej powierzchnia jest przywracana do użytkowania rolniczego.

Powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, dały podstawę Agencji do stwierdzenia, że Skarżąca na działkach rolnych Ł i ŁŁ położonych na działce ewidencyjnej 594 nie realizuje wynikającego z § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego obowiązku zachowania występujących w gospodarstwie rolnym i określonych w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałych użytków zielonych w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia Komisji ( WE) nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r.

Skarżąca nie przedstawiła dowodów przeczących tym ustaleniom, pomimo spoczywającego na niej zgodnie z art. 21 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Takim dowodem nie mogą być jej twierdzenia, że złożone na przedmiotowej działce gałęzie pochodzą z prac na innych działkach, czy też, że dotyczą obszaru zwiększenia. Jak wynika z akt sprawy, Skarżąca faktycznie dokonała zwiększenia działki deklarowanej w wariancie 2,2 z czego później się wycofała. Zwiększenie dotyczyło powierzchni działki nr ewidencyjny 321/2 o powierzchni 1,45 ha. Ze zdjęć nie wynika jednak by działka ta było położona w pobliżu działki nr 594, by móc powziąć wątpliwość, czy stwierdzone nieprawidłowości dotyczą działki 594 czy 321/2.

Brak jest podstaw do podważenia wyników przeprowadzonej przez organ kontroli na miejscu. Wbrew zarzutom Skarżącej niepowiadomienie jej o terminie przeprowadzenia kontroli nie stanowiło uchybienia organu. Na raporcie weryfikacji zamieszczono adnotację: "Rolnik nie był powiadomiony o kontroli. Powiadomienie o kontroli zagrażałoby celowi kontroli".

Takie działanie organu jest zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Wprost stanowi o tym art. 27 ust. 1 rozporządzenia 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.Urz UE L. z 2009 r., Nr 316, poz. 65 ), do którego odsyła ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, w zakresie badania niezgodności. Zgodnie z powołanym przepisem: "kontrole na miejscu mogą być zapowiadane, jeżeli nie zagraża to celowi kontroli". Również w art. 4 ust. 7 rozporządzenia 65/2011 wskazano, że kontrole można zapowiadać, z zastrzeżeniem art. 20 ust. 4, czyli z wyłączeniem sytuacji, gdy przepisy prawa wymagają, by kontrola była niezapowiedziana.

Z powyższego wynika, że organ nie miał obowiązku zawiadamiania rolnika o prowadzonej kontroli. Przepisy unijne nakazują natomiast sporządzić z kontroli na miejscu sprawozdanie i doręczyć go kontrolowanemu rolnikowi, któremu w związku z jego doręczeniem przysługują odpowiednie uprawnienia. Powyższym obowiązkom organ uczynił zadość.

Wobec powyższego niczym niepoparte twierdzenia Skarżącej nie mogą podważyć wyników kontroli i dołączonych do niej zdjęć.

Odnosząc się z kolei do podnoszonych w skardze argumentów, że w stosunku do działki 594 przewidziane są duże restrykcje w tym wymóg jednorazowego koszenia w terminie jesiennym od 1 sierpnia do 30 września każdego roku, zakaz wykonywania zabiegów agrotechnicznych w okresie całego sezonu wegetacji roślin, oraz pozostawienie nieskoszonej powierzchni co roku 5 do 10 % działki rolnej, wskazać należy, że wymogi te dotyczą wyłącznie działek przeznaczonych w planie rolnośrodowiskowym do Pakietu 5 – Ochrona Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000 ( załącznik nr 3 do rozporządzenia z 2013 r.), których przedmiotowy wniosek nie obejmował. Rozporządzenie nie przewiduje zaś takich restrykcji do objętego wnioskiem Pakietu nr 4 Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000.

W świetle powyższego prawidłowo organy ustaliły wysokość płatności w Pakiecie 4 na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego w zw. z art. 16 ust. 3 i 4 rozporządzenia Komisji ( UE) nr 65/2011. Niezachowanie zaś określonych w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałych użytków zielonych i elementów krajobrazu rolniczego nieużytkowanych rolniczo spowodowało, zgodnie z § 38 ust. 8 rozporządzenia rolno środowiskowego, przyznanie płatności w pozostałym zakresie w wysokości zmniejszonej o 20% w roku, w którym zostało stwierdzone takie uchybienie.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.