Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 32/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
658
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 4, art. 3 par 2 pkt 4,5
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 106a, art. 107
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wstrzymania wypłaty zasiłku stałego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Z. W. wniósł w dniu [...] kwietnia 2019 r. (data wpływu) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy w sprawie "wstrzymania wypłaty zasiłku stałego wg decyzji [...] [...]/50/2004 z [...] maja 2004 r. od [...] lutego 2005 r. w wysokości [...] zł do [...] lutego 2009 r.

Skarga została poprzedzona wezwaniem (ponagleniem) z dnia [...] marca 2019r. (data wpływu).

W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że działanie organu było "na gębę", a nie na piśmie, co mógłby skarżący zaskarżyć; poza tym organy, a także sądy administracyjne obu instancji stale naruszają prawo wydając niekorzystne dla skarżącego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Przepis art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz.1302, ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona, a więc gdy zachodzi powaga rzeczy osądzonej (res iudicata).

Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie.

Skarga Z. W. z dnia [...] kwietnia 2019 r. dotyczy bowiem sprawy, która między tymi samymi stronami została już osądzona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia [...] grudnia 2011r., sygn. akt II SAB/Lu [...], którym Sąd oddalił skargę Z. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie zasiłku stałego, a skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona przez NSA wyrokiem z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 738/12.

Z akt wynika, że tamta sprawa dotyczyła bezczynności Wójta Gminy polegającej na niewypłaceniu skarżącemu za okres od [...] lutego 2005 r. do [...] stycznia 2009 r. zasiłku stałego w kwocie [...]zł, przyznanego decyzją Wójta Gminy z dnia [...] maja 2004 r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że na podstawie tej decyzji wypłacano skarżącemu zasiłek stały do lutego 2005 r., a następnie wypłatę świadczenia wstrzymano na skutek powzięcia wiadomości, że skarżący wraz z przyznanym zasiłkiem stałym pobiera od [...] grudnia 2002 r. rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Wypłacony za okres od [...] maja 2004 r. do [...] stycznia 2005 r. zasiłek stały stał się świadczeniem nienależnie pobranym. Następnie po przeprowadzeniu postępowania z urzędu, decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. organ uchylił decyzję z dnia [...] maja 2004 r. i odmówił skarżącemu zasiłku stałego. WSA stwierdził jednoznacznie, że przedmiotem żądania skarżącego w tamtej sprawie była bezczynność dotycząca wypłaty skarżącemu zasiłku stałego i mając na uwadze, że pojawiła się przesłanka negatywna prawa do tego zasiłku w postaci przyznania skarżącemu w tym samym okresie renty z ZUS, Sąd oddalił skargę na bezczynność. WSA wyjaśnił przy tym, że co do zasady czynność materialnotechniczna polegająca na wypłacie przyznanego decyzją administracyjną świadczenia, nie należy do czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a więc i bezczynność polegająca na niepodjęciu takiej czynności nie podlega zaskarżeniu do WSA. Niemniej jednak w tej sprawie zostało wydane przez Sąd Okręgowy w L. II Wydział Cywilny Odwoławczy postanowienie z dnia [...] maja 2011 r. (II Cz [...]) oddalające zażalenie Z. W. na postanowienie Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] listopada 2010 r. (II C [...]) o odrzuceniu pozwu skarżącego o zapłatę kwoty [...]zł z tytułu niewypłaconego zasiłku stałego za okres od [...] lutego 2005r. do dnia [...] stycznia 2009 r. przyznanego skarżącemu decyzją Wójta Gminy z dnia [...] maja 2004 r. W postanowieniach tych sądy powszechne stwierdziły, że właściwą drogą do dochodzenia przedmiotowych roszczeń jest postępowanie w przedmiocie bezczynności organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., dlatego WSA w Lublinie uznał, że jest związany tym stanowiskiem, dlatego nie odrzucił skargi, lecz po jej rozpatrzeniu merytorycznym, oddalił ją jako nieuzasadnioną; stanowisko to podzielił następnie Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanym wyżej wyroku z dnia 21 czerwca 2012r., sygn. akt I OSK 738/12 oddalającym skargę kasacyjną.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga ma ten sam przedmiot.

Skarżący ponownie domaga się stwierdzenia bezczynności Wójta Gminy polegającej na niewypłaceniu skarżącemu kwoty [...]zł tytułem zasiłku stałego za okres od [...] lutego 2005 r. do [...] lutego 2009 r. Wprawdzie skarżący formułuje żądanie skargi jako bezczynność Wójta Gminy "w sprawie wstrzymania wypłaty zasiłku stałego", akcentując "wstrzymanie", to jednak z treści skargi, jak również z treści poprzedzającego tę skargę wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (k.21 akt admin.) wynika jasno, że skarżący domaga się wypłaty zasiłku stałego.

Sprawa "nie – wypłaty", czyli bezczynności w zakresie materialno-technicznej czynności wypłaty zasiłku (za ten sam okres i w tej samej wysokości), była już - jak wyżej wyjaśniono - przedmiotem kontroli przez sądy administracyjne obu instancji, które oddalając skargę jednoznacznie stwierdziły, że nie można organowi zarzucić zasadnie bezczynności, gdyż wobec pobierania przez skarżącego renty z ZUS, pojawiła się negatywna przesłanka prawa do zasiłku stałego, dlatego należało przestać wypłacać (wstrzymać) taki zasiłek.

Wprawdzie aktualnie istnieje na gruncie ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz.1508) instytucja wstrzymania wypłaty świadczeń, regulowana w różnych przepisach tej ustawy (np. art. 106 a, który wszedł w życie w 2010 r., czy art. 107, który wszedł w życie w 2013r.), to jednak z niniejszej skargi nie wynika, by skarżący domagał się stwierdzenia bezczynności organu polegającej na niepodjęciu właściwych czynności bądź na niewydaniu odpowiedniego orzeczenia, wynikających z tych przepisów. W przepisie art. 106a jest mowa o wstrzymaniu wypłaty świadczeń w związku z niepodejmowaniem świadczeń pieniężnych przez stronę przez dwa kolejne miesiące, zaś w przepisie art. 107 jest mowa o wstrzymaniu świadczeń z powodu niewyrażenia zgody przez stronę na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego.

Skarżący w niniejszej sprawie jednoznacznie zarzuca organowi faktyczne wstrzymanie wypłaty zasiłku stałego w związku z pobieraną przez niego rentą z ZUS, a więc nie chodzi mu o żadną z wymienionych w tych przepisach sytuacji (niezależnie od tego, że przepisy te nie obowiązywały jeszcze w okresie, kiedy organ wstrzymał skarżącemu wypłatę zasiłku). Oznacza to, że przedmiot skargi jest taki sam, jak w sprawie, która została już rozpatrzona merytorycznie przez sądy administracyjne obu instancji w przytoczonych wyżej wyrokach. W świetle art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. ponowne rozpatrywanie kolejnej skargi w tym samym przedmiocie jest niedopuszczalne. Podkreślić przy tym należy, że instytucja powagi rzeczy osądzonej nie narusza prawa strony do sądu, a służy jedynie pewności prawa i zapobiega notorycznemu inicjowaniu sporów "o to samo", między tymi samymi stronami, o ten sam przedmiot.

Z powyższych względów Sąd odrzucił skargę.