Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1602/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Asesor WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi K. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

K. L. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2005r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. Nr 53, poz. 549 z późn. zm.).

Z przedstawionych przez organ akt administracyjnych wynika, iż skarżący posiadał pozwolenie na broń myśliwską od 1978 r.

W dniu [...] lutego 2005r. w P. w godzinach wieczornych samochód, którym kierował skarżący został zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji do kontroli drogowej. W samochodzie tym oprócz skarżącego jechali jako pasażerowie dwaj jego koledzy – myśliwymi. W trakcie tej kontroli ustalono, że zarówno kierujący, jak i pasażerowie są pod wpływem alkoholu i przewożą w samochodzie broń palną myśliwską, w tym należący do skarżącego - sztucer z lunetą. Badanie alkomatem wykazało u skarżącego najpierw 1,93 promila alkoholu, a następnie w czasie drugiego badania 2,04 promila alkoholu.

Komendant Wojewódzki Policji w [...], po uzyskaniu informacji o tym zdarzeniu, pismem z dnia [...] marca 2005 r. poinformował skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwska do celów łowieckich.

Skarżący w piśmie z dnia [...] marca 2005 r. skierowanym do Komendanta Wojewódzkiego w [...] przyznał, że w dniu [...] lutego 2005r. w drodze powrotnej z polowania udali się wraz z dwoma kolegami do baru, gdzie spożywali alkohol. Broń mięli w tym czasie schowaną w bagażniku samochodu, który ma specjalne zabezpieczenia, gdyż był wcześniej samochodem służbowym na wyposażeniu banku. Z baru tego miał odebrać ich syn kolegi. Z uwagi jednak na to, że kolega przewrócił się kalecząc sobie rękę i zaistniała potrzeba pilnego zawiezienia go do szpitala, skarżący zdecydował się wsiąść za kierownicę mimo, że spożywał wcześniej alkohol. Zostali wtedy zatrzymani do kontroli przez funkcjonariuszy Policji. Skarżący podkreślił, ze jest emerytowanym policjantem (był w przeszłości między innymi Komendantem Komisariatu Policji w P.), zawsze do tej pory przestrzegał przepisów ustawy o broni i amunicji, a łowiectwo jest w tej chwili jego jedynym zajęciem.

Sąd Rejonowy w [...] wyrokiem nakazowym z dnia [...] kwietnia 2005 r. wydanym w sprawie sygn. akt [...] uznał skarżącego K. L. winnym tego, że w dniu [...] lutego 2005r. będąc w stanie nietrzeźwości tj. 1,93 promila alkoholu posiadał przy sobie broń palną myśliwską sztucer nr [...] oraz, że w tym samym miejscu i czasie posiadając przy sobie broń palna myśliwską nie posiadał przy sobie wymaganego przepisami pozwolenia na broń tj. winnym popełnienia czynów z art. 51 ust. 2 pkt 4 oraz z art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, skazując go na karę nagany.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2005 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] poinformował skarżącego o zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską informując go jednocześnie o możliwości zapoznania się przez niego z materiałami postępowania i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów.

Skarżący zapoznał się z aktami postępowania administracyjnego w dniu [...] maja 2005 r. Po zapoznaniu się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym złożył pisemne oświadczenie, w którym stwierdził, że według niego w momencie zatrzymania przez funkcjonariuszy Policji mógł mieć najwyżej ok. 1 promila alkoholu, gdyż badanie alkomatem przeprowadzono dopiero po 48 minutach od zatrzymania.

Decyzją z dnia [...] maja 2005 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich powołując się na dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 4a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

W uzasadnieniu decyzji powołał się na skazujący wyrok karny Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. stwierdzając jednocześnie, że naruszenie przez skarżącego przepisów ustawy o broni i amunicji było wyjątkowo rażące.

Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji do Komendanta Głównego Policji.

W odwołaniu ponownie powołał się na okoliczności w jakich zdecydował się na jazdę samochodem po spożyciu alkoholu oraz zakwestionował ustalenia odnośnie zawartości alkoholu we krwi w momencie zatrzymania do kontroli przez funkcjonariuszy Policji. Podkreślił też, że przez wiele lat służył, najpierw w Milicji Obywatelskiej, a następnie w Policji. Powołał się na swoje zasługi zawodowe oraz pełnione funkcje kierownicze. Ponownie też podniósł , że myślistwo jest w tej chwili dla niego jedyną radością życia i pasją, a pozbawienie go możliwości jego uprawiania jest dla niego straszną karą.

Komendant Główny Policji rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...].

W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, a nie fakultatywny, co nakazuje organom Policji cofnięcie pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż dana osoba, będąc w stanie po użyciu alkoholu nosi przy sobie broń. Nie przewidziano żadnych wyjątków od tej zasady, a zatem nawet w przypadku okoliczności szczególnych, np. takich jak w tej sprawie, brak podstaw prawnych do odstąpienia od cofnięcia pozwolenia na broń. Nie ulega wątpliwości w tej sprawie, że skarżący będą pod wpływem alkoholu nosił przy sobie broń palną myśliwska (art. 10 ust. 4a ustawy o broni i amunicji), co potwierdza prawomocny wyrok skazujący sądu karnego. Skarżący nie skorzystał z możliwości wzruszenia tego wyroku w trybie przewidzianym przepisami prawa karnego. Długoletnia, nienaganna służba skarżącego w Policji, jego zasługi i odznaczenia za działalność społeczną oraz długoletnie członkostwo w Polskim Związku Łowieckim nie mogły być podstawą zmiany decyzji organu I instancji. Nawet podane przez skarżącego stężenie alkoholu wyczerpywało natomiast przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń.

Podkreślił też, że cofnięcie pozwolenia na broń z przyczyn określonych w art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji nie jest karą w rozumieniu przepisów prawa karnego, lecz administracyjnoprawną konsekwencją naruszenia przepisów tej ustawy.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

Zarzucił ,że organy administracji obu instancji rażąco naruszyły przepisy ustawy o broni i amunicji. Przyznał, że został skazany przez Sąd Rejonowy w [...] za popełnienie czynu z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji.

Według skarżącego jednak w zaistniałym stanie faktycznym nie było podstaw do przypisania mu czynu "noszenia broni w stanie nietrzeźwym". Posiadał wprawdzie przy sobie broń, ale jej nie nosił. Nie może mieć tu miejsca interpretacja rozszerzająca, która jest niedopuszczalna w prawie karnym. Skarżący stwierdził, że popełnił błąd nie odwołując się od wyroku karnego wydanego z naruszeniem prawa ale uważał , że nie pociągnie on za sobą skutku w postaci cofnięcia pozwolenia na broń. W konkluzji stwierdził, że nie została wypełniona dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, ponieważ nie nosił przy sobie broni, lecz przewoził ją w bagażniku samochodu.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu swojej decyzji. Powołując się na dyspozycję art. 10 ust. 4a ustawy o broni i amunicji wskazał, że noszenie broni o którym mowa w art. 51 ust. 2 pkt 4 tej ustawy, oznacza każdy sposób przemieszczania broni przez osobę posiadającą pozwolenie na broń. Nie ma znaczenia czy broń jest noszona w kaburze przez jej posiadacza, czy przewożona w samochodzie, ponieważ w obu przypadkach broń ta jest przez jej posiadacza przemieszczana, o czym stanowi ten przepis. Okoliczność, czy skarżący w stanie nietrzeźwym nosił broń przy sobie, czy ją przewoził, nie ma więc znaczenia dla interpretacji przepisu art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, który ma charakter obligatoryjny, a nie fakultatywny i nie przewiduje żadnego wyjątku.

W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2005 r. skarżący ponownie stwierdził, że przyjęta kwalifikacja prawna w wyroku Sądu Rejonowego w [...] tj. art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, była wadliwa, gdyż przepis ten mówi o noszeniu broni. Wyrok ten nie może wiązać organu administracji w tej sprawie, a posiadanie broni w stanie nietrzeźwym to nie wykroczenie. Na poparcie swojego twierdzenia skarżący dołączył kopię wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 2005r. sygn. akt [...], gdzie w podobnym stanie faktycznym sąd wydał rozstrzygnięcie korzystne dla obwinionego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne powołane są do badania legalności, czyli zgodności zaskarżonych decyzji lub postanowień z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji lub postanowienia.

Sąd administracyjny nie bada natomiast celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Skarga wniesiona przez K. L. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie stwierdził, aby decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2005 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2005 r. zostały wydane z naruszeniem prawa.

Argumenty podniesione w skardze nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż nie narusza ona ani prawa materialnego ani procesowego.

W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy obligował organ do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. Nr 53, poz. 549 z późn. zm.), zgodnie bowiem z tym przepisem właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub substancji psychotropowych albo podobnie działającego środka, nosi broń przy sobie.

Wbrew sugestiom skarżącego ustawodawca w art. 10 ust. 4a ustawy o broni i amunicji określił co oznacza zwrot "noszenie broni". Zgodnie z tym przepisem noszenie broni, o którym mowa, między innymi, w art. 18 ust. 1 pkt 4 oraz art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, oznacza każdy sposób przemieszczania broni przez osobę posiadającą pozwolenie na tę broń.

W niniejszej sprawie jest okolicznością bezsporną, że skarżący będąc pod wpływem alkoholu przewoził broń w samochodzie. Kwestią sporną podnoszoną przez skarżącego była natomiast interpretacja zwrotu "noszenie broni".

Wątpliwości, co do interpretacji tego zwrotu zostały jednak rozstrzygnięte przez ustawodawcę w sposób jednoznaczny zmianą wprowadzoną do ustawy o broni i amunicji z dniem 12 kwietnia 2003 r. polegającą na dodaniu do art. 10 ust. 4a, który w sposób szczegółowy określił znaczenie tego zwrotu jako "każdy sposób przemieszczania broni przez osobę posiadającą pozwolenie na tę broń".

Jednym ze sposobów przemieszczania broni jest niewątpliwie jej przewożenie samochodem.

Ustawa o broni i amunicji enumeratywnie wylicza przypadki, w których organ zobowiązany jest do cofnięcia pozwolenia na broń osobie, której takie pozwolenie wydano.

Ponieważ zachowanie skarżącego w dniu [...] lutego 2005 r. wyczerpywało dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, organ był zobowiązany do cofnięcia mu pozwolenia na broń.

Dodatkowo należy podkreślić, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. sygn. akt [...] za popełnienie wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, czyli za noszenie broni w stanie po użyciu alkoholu.

Skarżący nie skorzystał z możliwości wzruszenia tego wyroku w trybie przewidzianym przepisami prawa karnego.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności. Organ poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz należycie uzasadnił treść rozstrzygnięcia.

Posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi dobro reglamentowane, a więc dostęp jednostki do broni i amunicji poddany jest istotnym ograniczeniom. Osoby posiadające pozwolenie na broń powinny cechować się nieskazitelną postawą, dawać rękojmię przestrzegania bezpieczeństwa i porządku publicznego, a przed wszystkim bezwzględnie przestrzegać przepisy ustawy o broni i amunicji.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.