Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 552/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art.156 § 1 pkt 2 oraz art.8 ust. 1, art.9 ust.1 i2,art. 28 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomosci niezbednych dla realizacji nardodowych planów gospodarczych (Dz.U. z 1954r.nr 4,poz. 31)
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.133 § 1, art.185 i art. 203 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska Sędziowie NSA Jolanta Rajewska (spr.) NSA Tadeusz Geremek Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Infrastruktury od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2007 r. sygn. akt I SA 1057/03 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od M. K. na rzecz Ministra Infrastruktury kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA 1057/03 uchylił decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] marca 2003 r., nr [...] oraz decyzję ją poprzedzającą z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy.

Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Białymstoku orzeczeniem z dnia [...] września 1955 r. nr [...], wydanym na podstawie przepisów dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952 r. Nr 4, poz. 31), wywłaszczyło na rzecz Państwa nieruchomość o pow. [...] m2 położoną w kol. B., stanowiącą własność S. M.

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...], rozpatrując wniosek spadkobierców S. M., odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Białymstoku z dnia [...] września 1955 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] poprzednią decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że wywłaszczenie przedmiotowej nieruchomości niewątpliwie nastąpiło z naruszeniem art. 8 ust. 1 powołanego dekretu. Przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego S. M. zaproponowano odstąpienie nieruchomości, ale skierowana do niego oferta nie zawierała konkretnej ceny oraz warunków jej zapłaty. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na przebieg postępowania wywłaszczeniowego, a tym samym nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa. S. M. nie był bowiem w ogóle zainteresowany zbyciem nieruchomości, bez względu na warunki. Wskazuje na to fakt, iż wcześniej złożono mu prawidłową ofertę dotyczącą innej nieruchomości, ale zgody na jej zbycie nie wyraził. W tej sytuacji oraz z uwagi na to, że instytucja stwierdzenia nieważności służy eliminowaniu z obrotu prawnego tylko wadliwego rozstrzygnięcia, nie zaś usuwaniu wad postępowania administracyjnego, brak jest podstaw do stwierdzenie nieważności wskazanego orzeczenia wywłaszczeniowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. K. domagał się uchylenia decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] marca 2003 r. i decyzji ją poprzedzającej oraz stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Białymstoku z dnia [...] września 1955 r. Skarżący podał, iż niewskazanie w wezwaniu do dobrowolnego odstąpienia nieruchomości ceny, za jaką nieruchomość mogłaby być nabyta, jest rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej powoływanej jako kpa) i pogląd ten znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA 1057/03, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, iż zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 powołanego dekretu wywłaszczeniowego wykonawca narodowych planów gospodarczych, który uzyskał zezwolenie na nabycie nieruchomości, obowiązany jest wezwać właściciela nieruchomości, niezbędnej dla realizacji planu, by odstąpił mu tę nieruchomość za cenę określoną na podstawie art. 28 przez wykonawcę, a zatwierdzoną przez prezydium wojewódzkiej rady narodowej. W wezwaniu skierowanym do S. M., a dotyczącym nieruchomości położonej w kol. B. o pow. [...] m2 nie określono ceny, mimo iż stanowiła ona, zgodnie z art. 8 ust. 1 dekretu, niezbędny wymóg wezwania właściciela do odstąpienia nieruchomości. Niedopełnienie tego warunku oznaczało, że nie wezwano skutecznie właściciela do odstąpienia nieruchomości. Zdaniem Sądu I instancji nie można zatem podzielić poglądu organu, iż wadliwość oferty, polegająca jedynie na złożeniu propozycji nabycia części nieruchomości, lecz bez podania ceny, nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, gdyż nie wpływała na przebieg postępowania wywłaszczeniowego. Skoro odmowa przyjęcia propozycji zawarcia umowy cywilnej sprzedaży nieruchomości miała uzasadniać wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, właściciel musiał wiedzieć, jaką konkretną cenę za nieruchomość mu się proponuje. Niepodanie stronie ceny w wezwaniu, co miało miejsce w niniejszej sprawie, skutkowało tym, że właściciel nieruchomości nie miał świadomości, jaką ofertę faktycznie mu złożono. Doszło więc do oczywistego naruszenia art. 8 ust. 1 dekretu, gdyż wszczęto postępowanie wywłaszczeniowe bez uprzedniego wezwania właściciela do odstąpienia nieruchomości, a wszczęcie takiego postępowania było dopuszczalne dopiero po złożeniu prawidłowej oferty nabycia takiej nieruchomości. Wskazane uchybienie, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ma charakter rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa (wyrok z dnia 19 stycznia 2001 r. sygn. akt I SA 2477/99, z dnia 29 czerwca 2001 r. sygn. akt I SA 220/2000, z dnia 12 marca 2002 r. sygn. akt I SA 1654/00, z dnia 6 maja 2003 r. sygn. akt I SA 406/01, z dnia 23 marca 2004 r., sygn. akt OSK 77/04). Weryfikowane orzeczenie dotknięte jest zatem wadą, która obligowała organ nadzoru do stwierdzenia jej nieważności.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Minister Infrastruktury, reprezentowany przez radcę prawnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasadzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art.174 pkt 1 P.p.s.a, zarzucił naruszenie

przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1954 r. Nr 4, poz. 31) w zw. z art. 156 §1 pkt 2 kpa, poprzez przyjęcie, że wezwanie do odstąpienia nieruchomości jedynie ze wskazaniem podstaw dla ustalenia ceny stanowiło rażące naruszeniem prawa.

Strona skarżąca, powołując art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zarzuciła ponadto naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.

1. art. 141 § 4 w zw. z art. 153 P.p.s.a., poprzez sformułowanie w uzasadnieniu kwestionowanego orzeczenia błędnej a wiążącej organ oceny prawnej, która może mieć wpływ na nieprawidłowe rozstrzygnięcie organu,

2. art. 133 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., poprzez podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego uwzględnionego w uzasadnieniu decyzji organu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jej autor podniósł, iż akty wykonawcze do dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. zostały wydane znacznie później niż dekret zaczął obowiązywać, a zatem jego zapisy pozostawałyby w znacznej mierze martwe, gdyż samo wywłaszczenie mogło się rozpocząć dopiero po skutecznym wezwaniu właściciela do odstąpienia nieruchomości. W sytuacji konieczności podania dokładnej ceny i braku rozporządzenia wykonawczego (art. 28 dekretu) określającego zasady ustalania wyceny nieruchomości, niemożliwym byłoby wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego.

Kasator wskazał, iż w pierwszej kolejności zaczął obowiązywać wzór wezwania ustalony (na podstawie art. 8 ust 3 dekretu) zarządzeniem Przewodniczącego PKPG z dnia 25 maja 1949 r. (MP. Nr 66, poz. 867) wydany natychmiast po wejściu w życie w dniu 4 maja 1949 r. dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie norm szacunkowych zostało natomiast wydane ponad rok później, tj. w dniu 3 czerwca 1950 r., i zaczęło obowiązywać z datą wsteczną od dnia 4 maja 1949 r. Tak więc odesłanie w art. 8 ust. 1 dekretu do art. 28 musiało być traktowane jedynie jako zasada do ustalania ewentualnej ceny w sytuacji zgody właściciela na odstąpienie nieruchomości. Samo natomiast wezwanie nie było ofertą w rozumieniu prawa cywilnego lecz raczej zaproszeniem do rokowań.

Dalej, autor skargi kasacyjnej stwierdził, iż dekret umożliwiał dokonywanie zbiorowych wezwań w drodze obwieszczeń, które mogły być ponadto skierowane również do adresata nieznanego z miejsca pobytu. Tym samym wezwania takie należy traktować bardziej jako wezwanie do sprzedaży wymuszonej niż jak ofertę. Wszak właściciel, który nie zgodził się na sprzedaż lub nie odpowiedział na wezwanie w terminie, musiał się liczyć z wywłaszczeniem nieruchomości, za którą dostawał dokładnie tą samą kwotę pieniędzy, jaką mógłby dostać w wyniku sprzedaży nieruchomości. Zatem to dopiero zgoda właściciela na odstąpienie mogła uruchamiać procedurę ustalenia ceny, natomiast wezwanie miało na celu uproszczenie, przyśpieszenie i odformalizowanie postępowania mającego na celu przejęcie nieruchomości niezbędnej dla realizacji narodowych planów gospodarczych. W motywach decyzji nadzorczych wykazano, że właściciel nie wyrażał zgody na odstąpienie nieruchomości, a zatem cena, za jaką miała być nabyta ta nieruchomość, nie miała znaczenia. Samo wskazanie konkretnej ceny w ofercie lub wezwaniu nie determinowało woli właściciela co do sprzedaży nieruchomości. Brak ceny nie stanowił również o wadliwości oferty, skoro przepisy dotyczące zobowiązań tego nie wymagały. Tym samym nie można wnioskować o rażącym naruszeniu prawa przez organ wywłaszczeniowy oraz podważać oceny dokonanej w tym zakresie przez organ nadzoru.

Istotną okolicznością, zdaniem kasatora, jest także to, iż zarówno w dotychczasowych wyrokach jak i w niniejszej sprawie sądy w ogóle nie odnosiły się do faktu powszechnego obowiązywania wzorca wezwania, który determinował stosowanie art. 8 ust. 1 dekretu, jaki i powinien determinować obecne rozumienie tego przepisu. Nie można stosować obecnie obowiązujących zasad przy wykładni przepisów, których wykonywanie następowało w zupełnie odmiennym systemie prawnym. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku orzeczenie z dnia z dnia 24 listopada 2003 r. sygn. akt I SA 3364/01 (nie publ.), w którym przyjął, że "organ nadzoru ocenia prawidłowość decyzji administracyjnej stosując przepisy i ich wykładnię obowiązującą w dacie wydania ocenianej decyzji, a nie dokonując aktualnie wykładni tych przepisów".

Autor skargi kasacyjnej zwrócił również uwagę, że ocena prawna naruszenia art. 8 ust. 1 dekretu wywołuje liczne rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wielu wyrokach wskazywano na brak naruszenia powyższego przepisu przy braku określenia ceny, a w innych orzeczeniach prezentowano opinię przeciwną, akcentując obowiązek wskazania określonej ceny w wezwaniu oraz rażące naruszenia prawa przy braku tej ceny. W świetle takich rozbieżności, zdaniem kasatora, uzasadnionym jest by Naczelny Sąd Administracyjny dokonał wykładni powyższego przepisu art. 8 ust. 1 ww. dekretu w odniesieniu do podnoszonych powyżej zarzutów jak i argumentów przytaczanych w wyrokach sądów administracyjnych w podobnych sprawach.

W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej, strona skarżąca podniosła, iż wyrażona w uzasadnieniu zaskarżonego ocena prawna dotyczaca właściwego zastosowania art. 8 ust. 1 jak i zanegowanie w wyroku oceny organu w ostatecznej decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w sytuacji braku innych jeszcze przesłanek nieważności samego wywłaszczenia spowoduje, iż organ nie będzie mógł dokonać odmiennych ustaleń, a ponadto prowadzi do wniosku, iż Sąd I instancji nie uwzględnił całokształtu okoliczności sprawy, obowiązujących wówczas przepisów, zebranych dokumentów oraz uzasadnionych twierdzeń organu, a tym samym naruszył także art. 133 §1 P.p.s.a.

W świetle powyższych rozważań oraz stanu faktycznego i prawnego brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, a zatem uchylając wskazane rozstrzygnięcie Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast Sąd I instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. K. wniósł o jej oddalenie, wskazując na trafność stanowiska Sądu I instancji, iż orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Białymstoku z dnia [...] września 1955 r. nr [...] zostało wydane z rażącym naruszeniem art. 8 ust.1 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstaw i podlega uwzględnieniu.

W rozpatrywanej sprawie kontroli kasacyjnej należy przede wszystkim poddać zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1954 r. Nr 4, poz. 31) w zw. z art. 156 §1 pkt 2 kpa. W związku z tym przypomnieć należy, iż art.8 ust.1 powołanego dekretu w dacie wydania orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Białymstoku z dnia [...] września 1955 r, stanowił, że "wykonawca narodowych planów gospodarczych, który uzyskał zezwolenie, przewidziane w art. 5, obowiązany jest wezwać właściciela nieruchomości, niezbędnej dla realizacji planu, by odstąpił mu tę nieruchomość za cenę, określoną na podstawie art. 28 przez wykonawcę, a zatwierdzoną przez prezydium wojewódzkiej rady narodowej. Zatwierdzając cenę, prezydium wojewódzkiej rady narodowej ustali jednocześnie warunki zapłaty. Cenę zatwierdza i ustala warunki zapłaty władza naczelna w przypadkach, kiedy sama jest nabywcą nieruchomości."

W sprawie bezsporne jest, że przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego S. M. zaproponowano nabycie części jego nieruchomości ale bez podania jej ceny. Podstawowy problem sprowadzał się zatem do rozstrzygnięcia kwestii czy w wezwaniu właściciela do odstąpienia nieruchomości, o którym mowa w art. 8 ust. 1 powołanego dekretu, wykonawca narodowych planów gospodarczych był zobowiązany wskazać konkretną cenę, zatwierdzoną przez prezydium wojewódzkiej rady narodowej, a ponadto czy ograniczenie się w wezwaniu do określenia ceny w nawiązaniu do art. 28 dekretu należy uznać za rażące naruszenie prawa, będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej.

Zagadnieniem tym zajął się Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów, który w sprawie sygn akt I OPS 2/08 dnia 21 kwietnia 2008 r. podjął następującą uchwałę:

1. "w wezwaniu właściciela do odstąpienia nieruchomości, o którym mowa w art. 8 ust. 1 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952 r. Nr 4, poz. 31), wykonawca narodowych planów gospodarczych był zobowiązany wskazać cenę konkretnie określoną, zatwierdzoną przez prezydium wojewódzkiej rady narodowej,

2. określenie ceny w wezwaniu, o którym mowa w art. 8 ust. 1 powołanego dekretu, przez odesłanie do art. 28 tego dekretu nie stanowiło naruszenia art. 8 ust. 1 dekretu, uzasadniającego z tego powodu stwierdzenie nieważności decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości".

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko zajęte w powołanej uchwale. Zbyteczne jest powtarzanie pełnej argumentacji zawartej w tej uchwale, gdyż została ona opublikowana w zbiorach ONSAiWSA 2008/5/76 oraz ZNSA 2008/5/126. Należy jedynie podkreślić, że za przyjętym poglądem przemawia wykładnia gramatyczna art. 8 ust. 1 dekretu, gdyż ze wskazanego przepisu jednoznacznie wynika, że wykonawca narodowych planów gospodarczych przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego zobowiązany był zaproponować właścicielowi nieruchomości konkretnie ustaloną cenę. Nie wystarczyło w tym zakresie odesłanie jedynie do treści art. 28 dekretu. Zaproponowana cena powinna spełniać wymagania określone rozporządzeniem wydanym na podstawie art. 28 dekretu i musiała być zatwierdzona przez określony organ, który był przy tym zobligowany także do jednoczesnego ustalenia warunków zapłaty. Podobny wniosek znajduje także uzasadnienie w wykładni systemowej. Treść art. 8 ust. 1 w zestawieniu z art. 9 ust. 1 i 2 dekretu wskazuje bowiem, że wezwanie, o jakim mowa w art. 8 ust. 1 omawianego aktu prawnego, stanowiło ofertę nabycia konkretnej nieruchomości za określoną cenę. Skoro cena stanowiła istotny element umowy między wykonawcą narodowych planów gospodarczych a właścicielem nieruchomości, to nie może ulegać wątpliwości, iż wykonawca ten zobowiązany był do wskazania konkretnej ceny nieruchomości, której odstąpienia żądał od właściciela.

Wydanie orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Białymstoku orzeczeniem z dnia [...] września 1955 r. nr [...] z oczywistym naruszeniem omawianego przepisu dekretu nie jest jednak równoznaczne z dopuszczalnością wyeliminowania tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Z rażącym naruszeniu prawa, jak przypomniał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej uchwale, mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy jest ewidentnie sprzeczne z wyraźnym i niebudzącym wątpliwości przepisem. Nie stanowi rażącego naruszenia prawa błędna interpretacja przepisów składających się na podstawę prawną, jeżeli jest to jedna z możliwych interpretacji przepisu (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 1994 r. sygn. akt I SA 1559/93, ONSA 1995, nr 1, poz. 51; wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1997 r. sygn. akt III SA 422-427/96, "Glosa" 1998, nr 10, s. 29, wyrok NSA z dnia 28 listopada 1997 r. sygn. akt III SA 1134/96, ONSA 1998, nr 3, poz. 101; wyrok NSA z dnia 21 listopada 1994 r. sygn. akt III SA 388/94, "Prawo Gospodarcze" 1995, nr 8, s. 10). Również rozbieżność w wykładni prawa nie stanowi przesłanki rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r. sygn. akt II SA 1531/94, ONSA 1996, nr 1, poz. 37; wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r. sygn. akt II SA 1642/94, "Prokuratura i Prawo" dodatek 1995, nr 7-8, poz. 70). Powołane przez strony orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że art. 8 ust. 1 dekretu w zakresie obowiązku wskazania ceny w wezwaniu do odstąpienia nieruchomości był interpretowany różnie. To zaś oznacza, że nie można uznać by stan prawny w tym zakresie był wystarczająco jasny, a tym samym by istniały przesłanki do uznania złamania tego przepisu za rażące naruszenie prawa. Za taką oceną przemawiają również zawarte w dekrecie regulacje dotyczące postępowania wywłaszczeniowego. Wynika z nich bowiem, że wezwanie przewidziane w art. 8 ust. 1 dekretu stanowiło warunek formalny wszczęcia takiego postępowania. Dekret nie zawierał natomiast unormowań, które wskazywałyby na negatywne skutki niedopełnienia wymagań przewidzianych w art. 8 ust.1. Dlatego okoliczność, że wykonawca narodowych planów gospodarczych, na podstawie art. 8 ust.1 dekretu, był obowiązany do zaproponowania przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego konkretnie ustalonej ceny, lecz - tak jak w rozpoznawanej sprawie - poprzestał na określeniu ceny w nawiązaniu do art. 28 dekretu, nie daje podstaw do przyjęcia tylko z tego względu, że decyzja wywłaszczeniowa rażąco narusza prawo.

W związku z powyższym podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 8 ust. 1 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1954 r. Nr 4, poz. 31) w zw. z art. 156 §1 pkt 2 kpa uznać należy za uzasadniony.

Usprawiedliwiony jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powiązany z zasadnym zarzutem naruszenia prawa materialnego oraz zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. w odniesieniu do podstaw ustaleń Sądu I instancji

Z wyżej przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 185 i art. 203 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.