Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 487/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 3  pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 219
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski sędzia del. WSA Tomasz Stawecki po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 października 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 804/18 w sprawie ze skargi [...] S.A. w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] maja 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Wyrokiem z dnia 2 października 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 804/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę [...] S.A. w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] maja 2018 r. znak: [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym.

Prezydent Miasta Krakowa, dalej także: "Prezydent", postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r., odmówił [...] S.A. w Warszawie, na jej wniosek z dnia 2 stycznia 2018 r., otrzymany 12 lutego 2018 r., wydania zaświadczenia o zgodności prac budowlanych na istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej (umieszczonej na istniejącym budynku położonym na działce nr A (powinno być B) obręb [...] - P. przy ul. Z. 10 w Krakowie) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ wskazał, iż odmowa wydania zaświadczenia wynika z niezgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - uchwały Nr LXXXI/1238/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 19 września 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Borek Fałęcki - Północ" (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2013 r.), dalej także: "Plan". Przepis § 19 ust. 4 pkt 6 ustaleń ww. Planu stanowi, że "wysokość zabudowy nie może przekraczać 12 m", gdy tymczasem dodane elementy umieszczone zostały zgodnie z dokumentacją na wys. 18,6 m.

Zażalenie złożyła [...] S.A. w Warszawie, podnosząc, iż przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej została zrealizowana w 2003 r. na podstawie stosownego zgłoszenia. Wysokość zgłaszanego do montażu masztu wynosi 8,5 m. W 2013 r. wykonano modernizację stacji polegającą na wymianie anten o wysokości do 3 m. Wprowadzona uchwała dotycząca miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Borek Fałęcki - Północ" (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2013 r.) obowiązuje "na przyszłość", dopiero uruchomienie procesu inwestycyjnego aktualizuje potrzebę dostosowania inwestora do uwarunkowań miejscowych. Inwestor nie może ponosić negatywnych skutków wprowadzenia zmiany planistycznej. Wskazano też na naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie podstawy prawnej i faktycznej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, dalej także: "SKO", postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r., nr [...], na podstawie art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), dalej także: "Prawo budowlane", w zw. z art. 219, z art. 138 § 1 pkt 1 oraz z art. 144 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

Organ ustalił, że anteny sektorowe zostały zamontowane na wieży na dachu budynku mieszkalnego przy ul. Z. 10 w Krakowie. Zgodnie z załączoną przez stronę dokumentacją, wysokość zawieszenia wynosi pomiędzy 16,9 - 18,6 m.n.p.t. (materiał dowodowy przekazany przez stronę - Kwalifikacja przedsięwzięcia stacji bazowej 51302 Kraków ul. Z., postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki z dnia [...].11.2017 r., dokumentacja fotograficzna), co oznacza przekroczenie wysokości dopuszczalnej przepisami Planu do 12 m, według § 19 ust. 4 pkt 6. Nadto, przywoływany § 16 pkt 8.2 Planu przewiduje możliwość lokalizowania infrastruktury telekomunikacyjnej stanowiącej inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w tym telefonii bezprzewodowej, w miejscach niepowodujących naruszenia ustaleń planu, z uwzględnieniem wymogów wynikających z przepisów odrębnych z zakresu wspierania rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych; w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dopuszcza się tylko infrastrukturę telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu w rozumieniu tych przepisów. Jednak dokonana rozbudowa stacji bazowej, w podanym zakresie, nie spełnia wymogów § 19 ust. 4 Planu miejscowego gdyż niewątpliwie jego wysokość jest inna, niż 12 m.

Skargę na powyższe postanowienie złożyła [...] S.A. zarzucając:

- wadliwą wykładnię § 16 pkt 8 ppkt 2) uchwały Nr LXXXI/1238/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 11 września 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Borek Fałęcki - Północ" (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2013 r., poz. 5647, dalej w skardze: "miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego") poprzez przyjęcie, że po rozbudowie stacja bazowa w podanej wysokości 16,9 m – 18,6 m.n.p.t., liczona wraz z zabudową budynkiem, przekracza dopuszczalną aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

- zaakceptowanie wadliwej wykładni § 19 ust. 4 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonanej przez Prezydenta Miasta Krakowa poprzez przyjęcie, że "rozbudowa jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż wysokość zabudowy nie może przekraczać 12 m (§ 19 ust. 4 pkt 6), a dodane elementy zostały umieszczone na wysokości 18,6 m",

- naruszenie przepisów postępowania art. 6, 7 i 77 K.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny materiału dowodowego przez organ administracji publicznej odnośnie kwalifikacji przedsięwzięcia jako urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę.

Sąd stwierdził, że sprawa wysokości zamieszczonych anten w rozbudowywanej bez stosownego pozwolenia stacji bazowej nr [...] przy ul. Z. w Krakowie została w aktach sprawy dostatecznie udokumentowana. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Borek Fałęcki - Północ", uchwalonego uchwałą Nr LXXXI/1238/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 11 września 2013 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 26 września 2013 r. poz. 5647), wnioskowany obiekt budowlany znajduje się w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - MN.5. W związku z tym, na podstawie § 19 ust. 4 pkt 6 tegoż Planu, wysokość zabudowy nie może przekraczać 12 m. Zgodnie natomiast z załączoną przez stronę dokumentacją, wysokość zawieszenia wynosi pomiędzy 16,9 - 18,6 m (dowód wypis i wyrys z Planu, postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie Powiat Grodzki z dnia [...] listopada 2017 r. [...], Kwalifikacja przedsięwzięcia - stacja bazowa [...] SA z maja 2017 r. k 3 - w aktach sprawy).

Przywoływany zaś w skardze przepis § 16 pkt 8.2 Planu przewiduje możliwość lokalizowania infrastruktury telekomunikacyjnej stanowiącej inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w tym telefonii bezprzewodowej, w miejscach niepowodujących naruszenia ustaleń planu, z uwzględnieniem wymogów wynikających z przepisów odrębnych z zakresu wspierania rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych; w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dopuszcza się tylko infrastrukturę telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu w rozumieniu tych przepisów. Jednak dokonana rozbudowa stacji bazowej w podanym zakresie nie spełnia wymogów § 19 ust. 4 Planu, gdyż niewątpliwie jego wysokość jest inna, niż 12 m – przekracza 12 m. Stąd, w ocenie Sądu, zasadne było wydanie postanowienia odmownego w kwestii wnioskowanego zaświadczenia o zgodności z Planem. Z uwagi na to, niezasadne są także zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania, gdyż organy dostatecznie udokumentowały swoją argumentację, odnosząc się do istoty sprawy.

Zdaniem Sądu, niezasadne jest także odwoływanie się przez stronę skarżącą do okoliczności realizacji inwestycji zgodnie z wymogami przepisów prawa budowlanego, czy skutków z art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co do możliwości dotychczasowego wykorzystywania terenów, których przeznaczenie plan zmienia, czy również obiekt można dalej użytkować.

W kontrolowanej sprawie, przedmiotem której jest wydanie zaświadczenia, istotą było dokonanie oceny, co do zgodności istniejącej zabudowy z przepisami obecnie obowiązującego Planu miejscowego i tylko te kwestie, zgodnie z wymogami postępowania o wydanie zaświadczenia, są w takim postępowaniu badane. Wydanie takiego zaświadczenia wymaga zatem wyłącznie zbadania, czy określona zabudowa jest zgodna z zapisami Planu na dzień wydania takiego zaświadczenia (czy na ten dzień obiekt jest zgodny z warunkami obowiązującego planu miejscowego). Nie ma natomiast w takim postępowaniu podstawy do badania legalności istnienia określonego obiektu, czy uruchomienia procesu inwestycyjnego, co może być przedmiotem innego, odrębnego postępowania, nie prowadzonego w trybie wydawania zaświadczenia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] S.A. w Warszawie. Wyrok zaskarżyła w całości, opierając skargę kasacyjną:

1) na podstawie naruszenia przepisów postępowania, mając na względzie, że uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 141 § 4 i art. 151 P.p.s.a. w zakresie konstrukcji uzasadnienia wyroku, mając na względzie, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia,

2) na podstawie naruszenia prawa materialnego, poprzez jego wadliwą wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie poprzez:

- wadliwą wykładnię § 16 pkt 8 ppkt 2) uchwały Nr LXXXI/1238/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 11 września 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Borek Fałęcki - Północ" (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2013 r. poz. 5647, dalej w skardze kasacyjnej: "miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego") poprzez przyjęcie, że "stacja bazowa w podanej wysokości 16,9 - 18,6 m.n.p.t. liczonej wraz z zabudową budynkiem przy ul. Z. 10, przekracza obecnie po dokonanej rozbudowie dopuszczalną aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego",

- zaakceptowanej wadliwej wykładni § 19 ust. 4 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonanej przez Prezydenta Miasta Krakowa poprzez przyjęcie, że "rozbudowa ww. stacji bazowej jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż "wysokość zabudowy nie może przekraczać 12 m" (§ 19 ust. 4 pkt 6 ustaleń planu), a dodane elementy umieszczone zostały (zgodnie z zał. dokumentacją) na wys. 18.6 m".

Wskazując na powyższe podstawy skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto skarżąca wniosła o przeprowadzenie rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zawiadomieniem z dnia 10 września 2021 r. poinformowano strony o ograniczeniach w orzekaniu wynikających z przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVI-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.). Poinformowano także o zmianie art. 15 zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090).

Pismem z dnia 27 września 2021 r. pełnomocnik wnoszącej kasację oświadczył, że posiada możliwości techniczne uczestniczenia w rozprawie zdalnej przy użyciu informatycznej aplikacji i wskazał adres poczty elektronicznej.

Pismem z dnia 29 września 2021 r. Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie wniosła o skierowanie sprawy ze skargi [...] S.A. na posiedzenie niejawne.

Zarządzeniem z dnia 29 października 2021 r., na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842), skierowano sprawę na posiedzenie niejawne.

W ocenie składu orzekającego, zachodziły przesłanki z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.

Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Bezpodstawny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez "niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 141 § 4 i art. 151 P.p.s.a. w zakresie konstrukcji uzasadnienia wyroku, mając na względzie, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia".

Sąd pierwszej instancji nie zastosował przepisu art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Wynika to z sentencji zaskarżonego wyroku, którym oddalono skargę, a więc zastosowano dyspozycję art. 151 P.p.s.a. Nadto, w opisie naruszenia omawianego zarzutu oraz w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie skonkretyzowano przyczyn określonych w art. 156 § 1 K.p.a. lub w innych przepisach, które zdaniem wnoszącej kasację, powinny skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a.

Uzasadnienie wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 P.p.s.a. Zawiera elementy wymienione w art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji przedstawił stan sprawy zgodnie ze stanem rzeczywistym. Uzasadnienie przedstawia jasne stanowisko Sądu co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd przedstawił podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Możliwa jest więc kontrola instancyjna takiego wyroku. W takiej sytuacji nie można mówić o naruszeniu art. 141 § 4 P.p.s.a. (por. m.in. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1271/19).

Wnosząca kasację wskazała w opisie naruszenia, że uchybienie w zakresie konstrukcji uzasadnienia wyroku dotyczyło kwalifikacji przedsięwzięcia. Tak sformułowany zarzut zawiera w sobie próbę oceny prawidłowości orzeczenia w zakresie zastosowania prawa materialnego. Tymczasem, z powołaniem się na zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można kwestionować trafności merytorycznej wyroku.

Niezależnie od tego można skonstatować, że wnosząca kasację nie sprecyzowała na czym polega naruszenie wiążące się z kwalifikacją przedsięwzięcia. Pojęcie to występuje zaś w aspekcie procesowym, jako dokument złożony przez stronę postępowania administracyjnego, jak i w znaczeniu materialnym, jako zaliczenie przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – Dz. U. z 2018 r. poz. 2061 ze zm.) – por. m.in. wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 419/13; Krzysztof Gruszecki "Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko", LEX/el 2020, pkt 2 do art. 59.

Niewątpliwie, w sprawie legalizacji samowolnej budowy, pojęcie kwalifikacji przedsięwzięcia wiąże się także z rodzajem wykonanych robót budowlanych. Warto odnotować, że związek ten określony został w art. 3 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z tym przepisem, przez przedsięwzięcie rozumie się zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że przedmiotem sprawy jest obiekt, który został rozbudowany. Takie podejście wynika z analizy parametrów, w tym wysokości zawieszenia anten, przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Badaniu podlegała zatem, w postępowaniu o wydanie zaświadczenia, a następnie w postępowaniu sądowym, zgodność rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej z Planem. Ten rodzaj robót został wskazany w postanowieniu PINB Nr 1026/2017 wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego.

We wniosku o wydanie zaświadczenia skarżąca określiła roboty będące przedmiotem sprawy jako prace instalacyjne w ramach rekonfiguracji stacji, obejmujące instalację dodatkowych 3 anten sektorowych, instalację 6 modułów RRU oraz instalacje wsporników (konstrukcji wsporczych oraz wsporników kablowych).

W uzasadnieniu postanowienia PINB Nr [...], z dnia [...] listopada 2017 r., zakwalifikowano wykonane roboty jako rozbudowę istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej. PINB stwierdził, że tezę tę uzasadnia rozbudowa stacji bazowej o nowe anteny sektorowe, jak i rozbudowa o nowe pasma. Zdaniem PINB, poprzez wykonaną rozbudowę mamy do czynienia z obiektem budowlanym o całkowicie odmiennych parametrach technicznych. Wynikające z postanowienia zobowiązanie do przedłożenia zaświadczenia o zgodności z Planem odnosiło się więc do rozbudowanego obiektu.

W konsekwencji, nie jest trafny merytorycznie zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez błędną kwalifikację obiektu, rozumiany jako zarzut wzięcia pod uwagę, w trakcie badania zgodności z Planem, rozbudowanej stacji bazowej, a nie tylko (jak sugeruje skarżąca) rozbudowanej części stacji bazowej.

Stanowisko organów rozpatrujących wniosek o wydanie zaświadczenia jest w tej mierze pochodną zobowiązania wynikającego z postanowienia PINB wydanego w postępowaniu legalizacyjnym. Dodać można, że stanowisko to odpowiada utrwalonemu w orzecznictwie poglądowi, według którego, zwiększenie lub ogólna zmiana sumaryczna mocy pojedynczych anten są traktowane jako rozbudowa stacji bazowej (patrz m.in. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 789/17; wyrok NSA z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt II OSK 3341/14; wyrok NSA z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1494/15; wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1224/14).

Ponadto, skoro rozbudowa prowadzi do powstania, w miejsce poprzednio istniejącego obiektu, nowego obiektu o odmiennych parametrach, to weryfikacji pod względem zgodności z ustaleniami planu miejscowego podlega rozbudowany obiekt budowlany, a więc obiekt o nowych parametrach (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 95/19).

W rezultacie nie ma także podstaw do kwestionowania ustalenia, zgodnie z którym, wysokość zawieszenia anten sektorowych wynosi po rozbudowie od 16,9 m n.p.t. do 18,6 m n.p.t.

Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji, ustalenie to wynika z przedłożonej przez skarżącą Kwalifikacji przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano na dwie okoliczności świadczące, zdaniem skarżącej, o niewłaściwym zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 141 § 4 i art. 151 P.p.s.a.

Po pierwsze, skarżąca, sugerując, że z mocy art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania będą wiążące, zakwestionowała wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowisko, według którego, wydanie zaświadczenia wymaga wyłącznie zbadania, czy określona zabudowa jest zgodna z zapisami planu na dzień wydania zaświadczenia; w postępowaniu tym nie ma natomiast podstawy do badania legalności istnienia określonego obiektu, co może być przedmiotem odrębnego postępowania.

Najpierw warto zauważyć, że reguła wynikająca z art. 153 P.p.s.a. nie miała w niniejszej sprawie zastosowania. Organy i Sąd pierwszej instancji nie były związane wyrokiem poprzednio wydanym w niniejszej sprawie gdyż takiego wyroku nie było. Skoro zaś zaskarżonym wyrokiem oddalono skargę, to stanowisko prawne Sądu nie stanowi oceny i wskazań co do dalszego postępowania w rozumieniu art. 153 P.p.s.a. Są to przecież okoliczności określające zakres związania wyrokiem uwzględniającym skargę.

Przypominając zaś, że poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można skutecznie podważyć merytorycznej prawidłowości wyroku, można skonstatować, że przedmiotem kontrolowanego postępowania o wydanie zaświadczenia była zgodność zabudowy z ustaleniami planu miejscowego. Jest oczywiste, że w postępowaniu tym, prowadzonym na podstawie art. 217 § 2 K.p.a. w związku z art. 48 ust. 3 pkt 1 oraz art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, nie rozstrzygano o legalności wykonanych robót budowlanych, będących przedmiotem postępowania legalizacyjnego prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie. W postępowaniu tym PINB, na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, wydał postanowienie Nr 1026/2017, z dnia 29 listopada 2017 r., zobowiązujące skarżącą do przedłożenia m.in. zaświadczenia Prezydenta Miasta Krakowa o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zakres urzędowego potwierdzenia stanu prawnego przez organ wydający zaświadczenie został jasno określony w art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego – jest to zgodność budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stanowisko Sądu pierwszej instancji co tego zakresu jest zatem w oczywisty sposób zgodne z przywołaną normą art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego.

Jeśli natomiast chodzi o moc wiążącą zaświadczenia lub postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia o zgodności zabudowy z ustaleniami planu, w postępowaniu legalizacyjnym, celowe wydaje spostrzeżenie, że moc ta wynika z charakteru każdego z tych dokumentów. Ograniczając wywód, z uwagi na granice kasacji, do oddziaływania zaskarżonego postanowienia odmownego, należy stwierdzić, że oddalenie skargi oznacza uzyskanie przez postanowienie cechy prawomocności. Rzecz jasna stanowisko Sądu pierwszej instancji, oceniające zaskarżone postanowienie jako zgodne z prawem, ma w tym aspekcie znaczenie dla mocy wiążącej postanowienia. Nie jest to jednak związanie, o którym mowa w art. 153 P.p.s.a. Natomiast prawomocne postanowienie odmawiające wydania postanowienia o zgodności zabudowy z planem miejscowym jest jednym z dokumentów stanowiących podstawę rozstrzygania w postępowaniu prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego w trybie art. 48 i art. 49 Prawa budowlanego.

Po drugie, skarżąca w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniosła, że rozstrzygnięcie sprawy nie zostało umotywowane dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Jest to teza bezpodstawna. Rozważając zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia, Sąd pierwszej instancji odniósł się do konkretnej inwestycji – stacji bazowej nr [...] przy ul. Z. w Krakowie. Opierając się załączonej przez stronę dokumentacji zbadał prawidłowość ustalenia w zakresie wysokości zawieszenia anten. Dane wynikające z dokumentacji odniósł do § 18 ust. 4 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Borek Fałęcki – Północ", uchwalonego uchwałą Nr LXXXI/1238/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 11 września 2013 r. Te konkretne dane w zakresie wysokości zawieszenia anten stanowiły także punkt odniesienia do zarzutu naruszenia § 16 pkt 8.2 Planu miejscowego (powinno być § 16 ust. 8 pkt 2).

Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty materialnej podstawy kasacji.

Wadliwie skonstruowany jest zarzut błędnej wykładni § 16 pkt 8 ppkt 2 (powinno być § 16 ust. 8 pkt 2) Planu. Wykładnia jest procesem odczytania treści abstrakcyjnej normy prawnej. Tymczasem, w opisie naruszenia i w uzasadnieniu zarzutu nie wskazano, na czym miałaby polegać wadliwa wykładnia. Opis naruszenia odnosi się natomiast do niewłaściwego zastosowania normy § 16 ust. 8 pkt 2 Planu do będącej przedmiotem postępowania stacji bazowej. Niezależnie od tej wadliwości, można stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo odczytał treść § 16 ust. 8 pkt 2 Planu. W myśl tej normy, zawartej w ramach ustaleń w zakresie infrastruktury technicznej, w zakresie telekomunikacji, ustalono możliwość lokalizowania infrastruktury telekomunikacyjnej stanowiącej inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w tym telefonii bezprzewodowej, w miejscach niepowodujących naruszenia ustaleń planu, z uwzględnieniem wymogów wynikających z przepisów odrębnych z zakresu wspierania usług i sieci telekomunikacyjnych, w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dopuszcza się tylko infrastrukturę telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu w rozumieniu tych przepisów.

Jest oczywiste, jak trafnie uznał Sąd pierwszej instancji, że przepis § 16 ust. 8 pkt 2 nie oznacza możliwości lokalizowania na terenach MN.1-MN.32, inwestycji z zakresu telefonii bezprzewodowej z pominięciem normy § 19 ust. 4 pkt 6.

Wadliwa jest także konstrukcja drugiego zarzutu materialnego skargi kasacyjnej. Wadliwość ta, podobnie jak w przypadku zarzutu pierwszego polega na sprzeczności między określeniem rodzaju naruszenia a jego opisem. Niezależnie od tego należy stwierdzić, że także w wypadku tego zarzutu, Sąd pierwszej instancji trafnie zaaprobował zastosowanie stanu faktycznego w zakresie zawieszenia wysokości anten do przepisu § 19 ust. 4 pkt 6 Planu miejscowego.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.