Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 575/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 57 par. 1, par.4, par. 5, art. 58 par. 1 i par. 2, art. 129 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska (spr.) Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska . As. sąd. Małgorzata Bejgerowska Protokolant : st. sekr. sąd. Kamila Perkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Wojewody z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej odmowy wymeldowania oddala skargę /-/ M. Bejgerowska /-/ M. Kosewska /-/ W. Długaszewska WSA/wyr.1 – sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Burmistrz odmówił - na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz.U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) – wymeldowania B. K. i M. K. z pobytu stałego w domu przy ul. [...] w R.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż niniejsze postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek R. K. z dnia [...], który w uzasadnieniu podał, że B. K. i M. K. opuściły miejsce pobytu stałego [...]. Organ I instancji stwierdził, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że za wymeldowaniem B. K. i M. K. przemawia tylko fakt nieprzebywania w miejscu pobytu stałego. Stąd w tym przypadku można mówić co najwyżej o nieprzebywaniu w miejscu pobytu stałego zameldowania, co nie jest jednoznaczne z opuszczeniem tego miejsca w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Ponadto organ ewidencyjny podkreślił, że pozostałe fakty tj. warunki panujące w domu, okoliczności jego opuszczenia, wymienione zamki, studia M. K. w Poznaniu nie pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, że obie Panie dokonały opuszczenia miejsca stałego pobytu dobrowolnie oraz z zamiarem jego zmiany i tym samym na podjęcie decyzji o ich wymeldowaniu z pobytu stałego z R. ul. [...].

W decyzji zawarto pouczenie, iż stronom służy prawo wniesienia odwołania od niniejszej decyzji do Wojewody za pośrednictwem Burmistrza w terminie 14 dni od daty jej doręczenia.

Decyzja Burmistrza została doręczona R. K. w dniu [...].

Od powyższej decyzji w dniu [...] odwołanie (pismo z dnia [...]) wniósł R. K.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Wojewoda – na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z póź. zm.) – stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymeldowania B. K. i M. K. z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] w R.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, iż decyzja organu I instancji została doręczona odwołującemu w dniu [...] (stała się ostateczna w dniu [...]) natomiast odwołanie zostało wniesione od powyższej decyzji w dniu [...], a więc po upływie terminu do wniesienia odwołania. Ponadto organ II instancji zwrócił uwagę na prekluzyjny charakter czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania wynikającego z art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ostatecznie organ odwoławczy stwierdził, że z uwagi na to, iż odwołujący wnosząc odwołanie po upływie ustawowego terminu nie wystąpił o przywrócenie terminu do jego wniesienia w trybie przewidzianym w art. 58 § 1 k.p.a. postępowania administracyjnego, organ odwoławczy postanowił pozostawić odwołanie bez rozpatrzenia.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu R. K. zarzucił kłamstwo odnośnie przekroczenia czternastodniowego terminu odwoławczego od Decyzji Burmistrza z dnia [...] oraz ukrywanie i fałszowanie przez organy obu instancji wskazanych przez niego dokumentów.

W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił "ewidentne ukrywanie pism w celu krętactwa, mataczenia i ochrona kłamców przez Burmistrza i WUSOiEW w P.". Dodatkowo zaznaczył, iż przesyłka zawierająca decyzję Burmistrza była na poczcie w R. [...] i wskazał, że nawet, gdyby liczyć ten dzień to termin upłynąłby dopiero [...]. Stwierdził również, powołując się na treści art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, że Burmistrz, wobec dobrowolnego opuszczenia przez B. K., M. K. i K. S. miejsca stałego pobytu oraz nieprzebywania przez nie w tym miejscu przez trzy miesiące, winien wymeldować wyżej wymienione z urzędu. Zdaniem skarżącego powyższe świadczy, iż "złamano art. 47 ust. 2, art. 9 ust. 2b".

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty przytoczone w uzasadnieniu swojego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest zbadanie legalności postanowienia Wojewody z dnia [...] stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza z dnia [...] w przedmiocie wymeldowania B. K. i M. K. z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] w R. W konsekwencji w przedmiotowym postępowaniu Sąd bada kwestie procesowe dotyczące dopuszczalności odwołania od decyzji organu I instancji oraz zachowania przez skarżącego terminu do jego wniesienia. Oznacza to, że w niniejszym postępowaniu Sąd nie bada zasadności zarzutów mogących stanowić treść odwołania. Tym samym nie ocenia słuszności decyzji organu I instancji odmawiającej wymeldowania B. K. i M. K. z miejsca stałego pobytu ani nie zajmuje się kwestią poprawności postępowania administracyjnego przed organem I instancji. Należy bowiem podkreślić, iż dopiero skuteczne wniesienie odwołania – spełnienie przesłanek dopuszczalności oraz zachowanie ustawowego terminu do jego wniesienia - otwiera drogę do jego merytorycznego rozpoznania.

Zgodnie z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z póź. zm.) – zwanej w dalszej części k.p.a. - odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Z kolei art. 57 § 1 k.p.a. stanowi, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Dodatkowo § 4 art. 57 k.p.a. wskazuje, iż jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. Należy ponadto podkreślić, że zgodnie z art. 57 § 5 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego.

W przedmiotowej sprawie z analizy akt administracyjnych wynika, iż decyzja organu I instancji z dnia [...] zawierała prawidłowe pouczenie o prawie i sposobie wniesienia odwołania. Powyższa decyzja została doręczona skarżącemu w dniu [...]. Zgodnie z powyżej cytowanym przepisem postępowania administracyjnego, skarżący miał prawo wnieść odwołanie w ciągu 14 dni od doręczenia niniejszej decyzji. Oznacza to – licząc według wskazanych przepisów art. 57 § 1 i 4 k.p.a. – że koniec terminu do wniesienia odwołania upłynął z dniem [...]. Natomiast skarżący wniósł odwołanie w dniu [...] (data stempla pocztowego na kopercie). Podkreślenia wymaga fakt – na co wskazuje cytowany art. 57 § 5 k.p.c. – że w przypadku wniesienia odwołania przez nadanie go w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego decydujące znaczenie ma data stempla pocztowego, a nie data sporządzenia odwołania wskazana przez odwołującego w piśmie.

Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, iż słusznie w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] Wojewoda stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...]. Organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że skarżący wniósł odwołanie już od decyzji ostatecznej. Zasadnie wskazał na prekluzyjny (nieprzekraczalny) charakter czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania i podkreślił, że jego uchybienie powoduje utratę prawa do wniesienia odwołania, wskutek czego decyzja staje się ostateczna. Słusznie również organ II instancji zaznaczył, iż skarżący wnosząc odwołanie po upływie ustawowego terminu nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia w trybie przewidzianym w art. 58 § 1 k.p.a., stąd należało pozostawić odwołanie bez rozpoznania.

Należy podkreślić, iż przepis art. 58 k.p.a. reguluje możliwość przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Zgodnie z § 1 art. 58 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z kolei § 2 art. 58 k.p.a. stanowi, iż prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Prawidłowo zatem organ odwoławczy stwierdził, iż skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skarżący dokonał jedynie czynności procesowej – wniósł odwołanie, natomiast jego pismo z dnia [...] nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W konsekwencji postanowienie Wojewody z dnia [...] należy uznać za zasadne.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z póź. zm.) oddalił skargę.

/-/ M. Bejgerowska /-/ M. Kosewska /-/ W. Długaszewska

D.W.d