Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 274/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1 - 4
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 75 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 lipca 2020 r. sprawy ze skargi C. W. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2020 r. Nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i nakazania przedłożenia dokumentów oddala skargę


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186; dalej: "Prawo budowlane") oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096; dalej: "K.p.a."), wstrzymał inwestorowi, tj. firma A Sp. z o. o. z siedzibą w W. prowadzenie robót budowlanych polegających na wybudowaniu wolnostojącego, trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego na nieruchomości przy ul. [...] w P. - działka nr [...], arkusz nr [...], obręb W. (pkt I) oraz nałożył na tego inwestora obowiązek dostarczenia wymienionych w lit. a, b i c dokumentów w terminie 90 dni od dnia doręczenia postanowienia, tj. czterech egzemplarzy projektu budowlanego opracowanego przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także zaświadczenia Prezydenta Miasta P. o zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego (pkt II).

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] marca 2017 r. wpłynęło do niego pismo mieszkańca Miasta P. o zbadanie legalności robót budowlanych polegających na wykonaniu urządzenia reklamowego na nieruchomości położonej przy skrzyżowaniu ul. [...] i [...] w P.. Na podstawie danych, którymi w formie Systemu Informacji Przestrzennej "Geomapa" dysponuje Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego Geopoz w P. ustalono, że nośnik ten znajduje się na działce nr [...], arkusz nr [...], obręb W., leżącej przy ul. [...] w P.. Z kolei ze zdjęć lotniczych działki zamieszczonych w tym systemie wynika, że nośnik wybudowano w latach pomiędzy 2008 a 2010 rokiem, w miejscu innego nośnika reklamowego, o innej konstrukcji, który widoczny jest na zdjęciach lotniczych z okresu wcześniejszego (rok 2006 i 2008), który został następnie rozebrany. Poprzedni nośnik składał się z dwóch betonowych stóp fundamentowych oraz dwóch słupów, na których zainstalowane były tablice reklamowe. Na podstawie treści księgi wieczystej nr [...] organ ustalił, że użytkownikiem wieczystym działki jest P. P..

W dniu [...] lipca 2019 r. organ przeprowadził kontrolę na działce nr [...] i ustalił, że na tej działce, w odległości 10,50 m od krawędzi jezdni ul. [...] w P. zlokalizowane jest wolnostojące, trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o następującej konstrukcji: żelbetowa stopa fundamentowa, ustawiona na powierzchni gruntu, o wymiarach 3 m x 2,24 m i wysokości 36 cm, słup stalowy obudowany blachą o wymiarach 1 m x 40 cm i wysokości do spodu tablicy reklamowej wynoszącej 3 m, zamocowany do tej stopy fundamentowej, tablica reklamowa, jednostronna, o wymiarach około 6 m x 3 m, zamocowana do słupa wraz z oświetleniem na wysięgnikach u góry tablicy.

W kontroli uczestniczył pełnomocnik firma A Sp. z o.o., który oświadczył, że reprezentowana przez niego spółka jest inwestorem spornego nośnika reklamowego, który funkcjonuje na posesji na podstawie umowy najmu terenu z dnia [...] stycznia 2016 r., zawartej z P. P.. W kontroli uczestniczyli także przedstawiciele spółdzielni K. K. oraz B. B., którzy oświadczyli, że inwestorem wybudowania nośnika była firma B Sp. z o.o., a nośnik ten powstał na podstawie zgłoszenia, o którym mowa w piśmie WUiA UMP z dnia [...] grudnia 2002 r. (sygn. [...]), którego kopię załączono do protokołu kontroli. Pełnomocnik inwestora wyjaśnił, że obecnie nazwa spółki firma B to firma A Sp. z o.o.

Mając powyższe na uwadze organ I instancji przeanalizował akta sygn. [...] i ustalił, że nie dotyczą one skontrolowanego nośnika reklamowego. Akta o sygn. [...] dotyczą bowiem urządzenia reklamowego, które poprzednio istniało na nieruchomości, a które widoczne jest jeszcze na zdjęciach lotniczych nieruchomości z roku 2006 i 2008. W aktach znajduje się fotografia tego nośnika reklamowego, jak i mapa ukazująca jego usytuowanie, które potwierdzają, że nie dotyczą one nośnika skontrolowanego w dniu [...] lipca 2019 r., lecz poprzedniego urządzenia, które zostało rozebrane. Podczas kontroli ujawniono, że pozostałości (fragmenty dwóch stóp fundamentowych) po rozebranym nośniku znajdują się nieopodal istniejącego urządzenia reklamowego. Nośnik obecnie istniejący jest więc innym obiektem niż ten opisany w piśmie WUiA UMP z dnia [...] grudnia 2002 r.

Przechodząc do meritum organ I instancji wyjaśnił, że skontrolowany nośnik reklamowy jest wolnostojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym, a więc budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a jego wzniesienie nastąpiło w wyniku budowy, a więc wykonania obiektu budowlanego w określony miejscu (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego). O tym, czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje bowiem technologia wykonania fundamentu oraz możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce. Wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, w skład którego wchodzą części typowo budowlane, jak np. fundament, konstrukcja nośna, bez względu na to gdzie fundament oraz konstrukcja nośna zostały wykonane, przesądza o tym, że wykonanie tego obiektu, jako całości w tym miejscu jest budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Powstałe na nieruchomości przy ul. [...] w P. urządzenie reklamowe jest obiektem o znacznych gabarytach i wysokości. Obiekt składa się również z elementów typowo budowlanych (stopa fundamentowa, mocująca tablice reklamowe stalowa konstrukcja - słup) i posiada konstrukcję na tyle trwałą, że opiera się ona degradującym czynnikom zewnętrznym, o czym świadczy rodzaj użytych materiałów budowlanych i zastosowanych połączeń (stopa fundamentowa, kotwy śrubowe), a także kilkunastoletni okres istnienia urządzenia.

Wobec niestosowania w sprawie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego uznać należało, że wykonanie spornego nośnika reklamowego wymagało uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego). Tymczasem zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana w sposób samowolny.

Dalej wyjaśniono, że przepis art. 48 ust. 2 tej Prawa budowlanego zobowiązuje organ nadzoru budowlanego do przeprowadzenia postępowania zmierzającego do zalegalizowania stwierdzonej samowoli budowlanej tylko w przypadku, gdy łącznie spełnione są dwie przesłanki legalizacyjne, a mianowicie zgodność inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego nieobowiązywania ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz zgodność inwestycji z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Ponieważ organ I instancji nie stwierdził przewidzianych w art. 48 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego przesłanek do wydania bezwzględnego nakazu rozbiórki (w szczególności dla nieruchomości nie uchwalono dotąd miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), przystąpił do rozważenia możliwości zalegalizowania powstałej samowoli budowlanej. W związku z powyższym, konieczne było wydanie niniejszego postanowienia i nałożenie na inwestora obowiązku uzyskania i dostarczenia do PINB dokumentów, o których mowa w jego sentencji.

Adresatem obowiązków nałożonych w postanowieniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. uczynił firma A Sp. z o.o. jako inwestora budowy nośnika, posiadającego tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Na takie określenie adresata niniejszego postanowienia zezwala przepis art. 52 Prawa budowlanego.

W zażaleniu z dnia [...] grudnia 2019 r. do Inspektor Nadzoru Budowlanego firma A sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez wyznaczenie nierealnego terminu na wykonanie przewidzianych prawem obowiązków, a także przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 77 § 1 i 2 K.p.a., art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez uznanie, że znajdujące się w aktach sprawy dokumenty nie potwierdzają, że urządzenie reklamowe powstało w 2002 r. na podstawie zgłoszenia.

Spółka podniosła, że obecnie funkcjonująca reklama jest tą samą reklamą, która powstała w 2002 r. i której inwestorem była firma A Sp. z o.o. (wcześniej firma B). Tymczasem organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie wyłącznie na zdjęciach lotniczych, które nie mogą stanowić dowodu w sprawie, albowiem to, co na nich widnieje może się różnić w zależności od dnia, pory roku, rodzaju i kąta nasłonecznienia.

Z uwagi na powyższe spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków K. K. i B. B. na okoliczność ustalenia, czy tablica reklamowa, której legalność jest przedmiotem postępowania, istnieje na nieruchomości nieprzerwanie od 2002 r.

Spółka zarzuciła również, że wyznaczony przez organ I instancji okres 90 dni na przedłożenie wymaganych dokumentów jest zbyt krótki, albowiem czas oczekiwania na wydanie samej mapy zasadniczej wynosi od 3 do 4 tygodni. Przedstawienie dokumentów w terminie 90 dni od dnia kiedy postanowienie stanie się ostateczne nie jest więc możliwe. W opinii spółki wystarczający byłby natomiast termin 120 dni.

Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 123 w związku z art. 144 K.p.a., uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu wykonania nałożonych obowiązków i w to miejsce orzekł wykonanie nałożonych obowiązków w terminie 120 dni od dnia doręczenia postanowienia, a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy w pierwszej kolejności zgodził się z organem I instancji, że realizacja spornego nośnika (obiektu reklamowego) nie mieści się w pojęciu "instalowania tablic i urządzeń reklamowych". W wyniku prac budowlanych powstał bowiem od podstaw w określonym miejscu obiekt budowlany o znacznych gabarytach, trwale związany z gruntem, który powinien spełniać wymagania zawarte w art. 5 Prawa budowlanego dotyczące bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa użytkowania obiektu budowlanego. W opinii organu odwoławczego sporny obiekt budowlany jest niewątpliwie budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, którego realizacja wymagała wydania pozwolenia na budowę.

Odnosząc się do kwestii, czy realizacja spornego nośnika reklamowego miała miejsce w warunkach samowoli budowlanej organ odwoławczy wyjaśnił, że z map sytuacyjnych załączonych do dokumentacji z 2001 i 2002 r. (sygn. [...]) oraz ze zdjęć lotniczych posesji wykonanych w latach 2006 i 2008 wynika, że na przedmiotowej działce nośnik reklamy składał się ówcześnie z dwóch betonowych stóp fundamentowych oraz dwóch słupów, na których zainstalowana była tablica reklamowa. Kolejne zdjęcia, wykonane w roku 2010, 2012, 2014, 2016 i 2018 przedstawiają nośnik reklamy, który znajduje się obok pozostałości po poprzednim nośniku reklamy. Wykonane podczas kontroli na przedmiotowej działce zdjęcia również potwierdzają fakt, że powstały w okresie pomiędzy 2008 a 2010 r. nośnik reklamowy nie jest tym samym nośnikiem, którego dotyczy zgłoszenie, o którym mowa w piśmie z dnia [...] grudnia 2002 r. (znak [...]) i mapy sytuacyjne. Konstrukcja nowego nośnika reklamy składa się z jednej stopy fundamentowej, która jest znacznie większych rozmiarów od położonych obok dwóch betonowych stóp fundamentowych. Swoim położeniem dwie mniejsze stopy fundamentowe odpowiadają płytom naniesionym na mapach sytuacyjnych załączonych do dokumentacji budowlanej z lat 2001-2002, widocznym na zdjęciach lotniczych z 2006 i 2008 r., a które to stopy fundamentowe są pozostałością po ówczesnym nośniku reklamy. Przedłożone w trakcie kontroli pismo Urzędu Miasta P. z dnia [...] grudnia 2002 r. (znak [...]) nie dotyczy więc obecnego nośnika reklamowego.

W kontekście powyższego organ odwoławczy za niezasadny uznał zarzut co do niemożności wykorzystania w sprawie zdjęć lotniczych, albowiem w myśl art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Pozyskane przez organ nadzoru zdjęcia nie są sprzeczne z prawem i wypełniają znamiona dowodu, ponieważ w znaczącym stopniu przyczyniają się do wyjaśnienia sprawy.

Odnosząc się z kolei do wniosku o przesłuchanie świadków organ odwoławczy wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wyczerpująco przyczynił się do wyjaśnienia sprawy, a żądanie pełnomocnika strony dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami.

Reasumując, skoro inwestor wybudował w okresie pomiędzy 2008 a 2010 rokiem nowe urządzenie reklamowe bez uzyskania wcześniej pozwolenia na budowę, to organ I instancji zasadnie zastosował art. 48 Prawa budowlanego.

W odniesieniu do zbyt krótkiego terminu na wykonanie nałożonych przez PINB obowiązków organ odwoławczy stwierdził, że przedłużenie terminu wyznaczonego inwestorowi na przedłożenie dokumentów niezbędnych do legalizacji obiektu jest działaniem uzasadnionym. W związku z powyższym koniecznym było uchylenie zaskarżonego postanowienia w części określającej tenże termin oraz wyznaczenie nowego terminu na przedłożenie wymaganych dokumentów, tj. 120 dni od daty otrzymania postanowienia.

W skardze z dnia [...] marca 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu firma A sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego w kwocie [...]zł oraz opłaty skarbowej w kwocie 17 zł. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na skarżone rozstrzygnięcie, tj. art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 77 § 1 i 2 K.p.a., art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez uznanie, że znajdujące się w aktach sprawy dokumenty nie pozwalają na uznanie, że urządzenie reklamowe powstało w 2002 r. na podstawie zgłoszenia oraz bezpodstawne pominięcie zgłoszonego dowodu z zeznań świadków.

W uzasadnieniu skarżąca powtórzyła zarzuty zawarte w zażaleniu. Podniosła, że koniecznym było zweryfikowanie prawidłowości zdjęć lotniczych z zeznaniami świadków, ponieważ zeznania świadków mają większe znaczenie dowodowe, niż zdjęcie lotnicze o charakterze wyłącznie pomocniczym. Pominięcie dowodu z przesłuchania świadków stanowiło rażące naruszenie przepisów postępowania oraz miało wpływ na przedwczesne wydanie postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w wyniku zastosowania przez organy nadzoru budowlanego art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, który dotyczy legalizacji samowolnie wykonanych robót budowlanych.

Wobec tego wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Jeżeli jednak budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie (art. 48 ust. 2 ustawy).

Jak przy tym wynika z art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, w postanowieniu wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego.

W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, stosuje się przepis ust. 1 (art. 48 ust. 4). Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się z kolei jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (art. 48 ust. 5).

Z zacytowanych przepisów jednoznacznie wynika, że wdrożenie trybu legalizacji samowoli budowlanej z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego wymaga bezspornego ustalenia, że inwestor dopuścił się samowoli budowlanej oraz odpowiedniej kwalifikacji prawnej wykonywanych robót budowlanych.

Zdaniem Sądu w realiach rozpoznawanej sprawy organy zgodnie z podstawowymi standardami procedury administracyjnej zakreślonymi regulacjami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w należyty sposób zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się przy wydawaniu kontrolowanych postanowień naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością ich uchylenia albo stwierdzenia nieważności, względnie stwierdzenia ich wydania z naruszeniem prawa.

Organy nadzoru budowlanego trafnie przyjęły, że w tej sprawie miała miejsce budowa obiektu budowlanego, tj. budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, polegająca na wykonaniu wolnostojącego nośnika reklamowego, tj. jednostronnej tablicy reklamowej o wymiarach około 6 m x 3 m, zamocowanej na słupie stalowym obudowanym blachą o wymiarach 1 m x 40 cm i wysokości do spodu tablicy reklamowej wynoszącej 3 m, posadowionego w żelbetowej stopie fundamentowej, ustawionej na powierzchni gruntu, o wymiarach 3 m x 2,24 m i wysokości 36 cm, ustawionego na nieruchomości przy ul. [...] w P. – działka nr [...], arkusz nr [...], obręb W. (k. 34-35 akt adm. organu I instancji).

Zgodnie z powołanym przepisem przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak m. in. wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe. Z protokołu kontroli dokonanej w dniu [...] lipca 2019 r. wraz z wykonaną dokumentacją fotograficzną wynika natomiast, że sporna tablica reklamowa jest obiektem budowlanym wolnostojącym i trwale związanym z gruntem. O tym bowiem, czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje technologia wykonania fundamentu oraz możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce. Wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, w skład którego wchodzą części typowo budowlane, jak np. fundament, konstrukcja nośna, bez względu na to gdzie ten fundament oraz konstrukcja nośna zostały wykonane, przesądza o tym, że wykonywanie tego obiektu, jako całości w tym miejscu jest budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 134/09 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przedmiotowy nośnik, jak słusznie zauważyły organy obu instancji, nie mógł zostać uznany za urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6, na które składa się również urządzenie wolnostojące niezwiązane trwale z gruntem. W tym przypadku chodzi bowiem o urządzenia przenośne o małych gabarytach, w skład których nie wchodzą części typowo budowlane, jak np. fundament, konstrukcja nośna.

Na mocy art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego wykonanie robót budowlanych polegających na budowie spornego urządzenia reklamowego wymagało więc uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. W sprawie nie mógł mieć bowiem zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 tej ustawy w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 wprowadzający wymóg zgłoszenia zamiaru instalacji tablic i urządzeń reklamowych.

Sąd w całości przy tym podzielił rozważania organu odwoławczego w poruszonej przez stronę skarżącą kwestii budowy spornego nośnika reklamowego na podstawie zezwolenia Zarządu Dróg Miejskich z dnia [...] lutego 2002 r., nr [...], zgodnie z pismem Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. z dnia [...] grudnia 2002 r. (k. nienumerowane akt [...]). Ze znajdującego się w aktach sprawy [...] mapy sytuacyjnej z naniesioną lokalizacją tego nośnika reklamowego oraz ze zdjęć lotniczych posesji wykonanych w latach 2006 i 2008 wynika, że pierwotny nośnik reklamowy składał się z dwóch betonowych stóp fundamentowych oraz dwóch słupów, na których zainstalowana była tablica reklamowa. Kolejne zdjęcia, wykonane w roku 2010, 2012, 2014, 2016 i 2018 przedstawiają nośnik reklamowy, który znajduje się obok pozostałości po poprzednim nośniku (k. 4 – 7 akt adm. organu I instancji). Pozostałości stóp fundamentowych po poprzednim nośniku reklamowym są również widoczne na zdjęciach wykonanych podczas kontroli w dniu [...] lipca 2019 r. (k. 22 i 23 akt adm. organu I instancji). Natomiast konstrukcja nowego nośnika składa się z jednej stopy fundamentowej, która jest znacznie większych rozmiarów od położonych obok dwóch betonowych stóp fundamentowych (k. 23 akt adm. organu I instancji). Swoim położeniem dwie mniejsze stopy fundamentowe odpowiadają płytom naniesionym na mapę sytuacyjną załączoną do dokumentacji budowlanej z lat 2001-2002. Jedynie ubocznie można więc dodać, że termin ekspozycji nośnika reklamowego, o którym mowa w piśmie z dnia 13 grudnia 2002 r. upływał w dniu 13 grudnia 2004 r. (zob. pismo z dnia 13 grudnia 2002 r., nr [...]).

Z uwagi na powyższe ustalenia zbędne było przesłuchanie K. K. i B. B. "na okoliczność ustalenia, czy tablica reklamowa, której legalność jest przedmiotem postępowania, istnieje na nieruchomości nieprzerwanie od 2002 r." Zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wyklucza bowiem taki scenariusz. Ponadto, osoby te były obecne podczas kontroli dokonanej w dniu [...] lipca 2019 r. i wskazały, że sporny nośnik powstał na podstawie zgłoszenia, o którym mowa w piśmie WUiA UMP z dnia 13 grudnia 2002 r., co znajduje odzwierciedlenie w treści protokołu (k. 35 akt adm. organu I instancji). Nie było więc podstaw, aby wzywać te osoby do złożenia zeznań w sprawie, skoro wypowiedziały się one w kwestii legalności spornego nośnika reklamowego podczas dokonanej kontroli.

Wbrew stanowisku strony skarżącej organy rozstrzygające w sprawie mogły przy tym przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy posłużyć się zdjęciami lotniczymi, albowiem jak wynika z art. 75 § 1 K.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Włączone w poczet materiału dowodowego zdjęcia lotnicze wraz z dokumentacją z lat 2001 – 2002 dotyczącą tablicy reklamowej, posadowionej zgodnie z zezwoleniem z dnia 1 lutego 2001 r. (zdjęcie tego nośnika reklamowego, mapa sytuacyjna) stanowią natomiast niezbite dowody potwierdzające, że sporny nośnik reklamowy nie jest tablicą reklamową, o której mowa w piśmie z dnia 13 grudnia 2002 r., nr [...]

Reasumując, zdaniem Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, że przedmiotowa budowla została zrealizowana w sposób samowolny, tj. bez uzyskania wymaganej przepisami prawa decyzji o pozwoleniu na budowę. Organy zasadnie więc prowadziły postępowanie w trybie art. 48 Prawa budowlanego, albowiem hipotezą tej normy prawnej objęte są właśnie przypadki samowolnej budowy obiektu budowlanego.

Odnosząc się do podnoszonej w zażaleniu kwestii określenia terminu przedstawienia oznaczonych w postanowieniu dokumentów wskazać należy, że organ odwoławczy uchylił postanowienie organu I instancji w tej części i orzekł zgodnie z żądaniem skarżącej, tj. określając termin na 120 dni od dnia doręczenia zaskarżonego postanowienia. Kwestia ta nie była zresztą ponownie podnoszona w treści skargi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), oddalił skargę.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na mocy art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a.