Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 680/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1271
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz, Sędzia WSA Halina Chitrosz, Sędzia NSA Anna Kwiatek (spr.), Protokolant stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2000 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania J. A., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2003 r. ustalającą zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2000 r. w wysokości 25.432,80 zł.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że w sprawie nie była sporną kwestia przedmiotu i podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów i budynku, położonych w L. przy ul. M., lecz kwestie wysokości stawek przyjętych dla ustalenia podatku, a to wobec stwierdzenia przez organ I instancji, że nieruchomość ta związana jest z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika, a budynek nie jest budynkiem mieszkalnym. W ocenie Kolegium, stwierdzenie to jest uzasadnione treścią umowy z dnia [...] sierpnia 1999 r. zawartej przez podatnika z Urzędem do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, na podstawie której zobowiązał się za odpłatnością do zakwaterowania, żywienia i wynajmu pomieszczeń budynku dla 60-120 cudzoziemców starających się o status uchodźcy, a umowa obowiązywała do 31 lipca 2003 r. Kolegium wskazało, że nie ma w sprawie znaczenia zakwalifikowanie budynku internatu wraz ze stołówką i przychodnią jako mieszkalnego lub niemieszkalnego, bowiem był on zajęty na prowadzenie zarobkowej działalności usługowej.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, J. A. wnosił o uchylenie decyzji zarzucając naruszenie art. 210 § 4 ordynacji podatkowej /Dz. U. 1997 r. Nr 137 poz. 926 ze zm./ przez brak wskazania z jakich przyczyn organ nie uznał dowodów o mieszkalnym przeznaczeniu budynku i takim jego użytkowaniu. Zdaniem skarżącego, w sprawie istotnym było, że ewidencja gruntów i budynków nie zawiera opisu budynku, a zarówno z protokołu odbioru i przekazania do użytku budynku internatu, stołówki i przychodni oraz z oświadczenia poprzedniego właściciela budynku – Spółdzielni Inwalidów "[...]" wynika, że jest to budynek mieszkalny.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 97 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm./, sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego podlegają, po dniu 1 stycznia 2004 r., rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270/.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a w szczególności zawarta w niej ocena zgodna jest z art. 5 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych /Dz. U. 1991 r. Nr 9 poz. 31 ze zm./.

Wbrew zarzutom skargi, w uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało z jakich przyczyn nie uznało za dowód złożonego przez skarżącego protokołu odbioru budynku z 1988 r. oraz oświadczenia Zarządu Spółdzielni Inwalidów, wyjaśniło bowiem, że fakt zajęcia budynku na prowadzenie działalności gospodarczej oznacza konieczność zastosowania wyższych stawek opodatkowania nawet przy uznaniu tego budynku za mieszkalny.

W ocenie Sądu, będący przedmiotem opodatkowania budynek nie mógł być uznany za budynek mieszkalny w rozumieniu tego pojęcia przyjętym w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem poza sporem jest, że nie służy on zaspokajaniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich, lecz przeznaczony jest na usługowy wynajem za odpłatnością. W budynku tym nikt nie jest zameldowany na pobyt stały lub czasowy, a skarżący jako miejsce zamieszkania wskazuje L., ul. S. /k. 6 i 72 akt podatkowych/.

Budynek przy ul. M., składający się z pomieszczeń internatu, stołówki, kuchni i przychodni rehabilitacyjnej wynajmowany był w ramach prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, bowiem w umowie o zakwaterowanie i wyżywienie cudzoziemców oraz najmie pomieszczeń, wskazany został przez skarżącego jako oddział jego przedsiębiorstwa – firmy "S" z siedzibą w P., dysponujący 120 miejscami zakwaterowania. Również w akcie notarialnym dokumentującym nabycie przez skarżącego od Spółdzielni Inwalidów "[...]" prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz własności budynku, został on określony przez strony umowy jako budynek gospodarczy /k. 1 akt podatkowych/.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.