Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 63/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-03-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2007 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. wydaną na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2 i 8, art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.), lp. 1.1, 1.7, 10.3 lit. a, b, 10.2 lit. a, b, 11.2 ust. 4 załącznika do tej ustawy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na E. Sp. z o.o. w B. karę pieniężną w łącznej kwocie 9.750 zł, w tym 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek, 750 zł (150 zł + 600 zł) za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego, 300 zł (100 zł + 200 zł) za skrócenie dziennego odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, 500 zł za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty i 200 zł za nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego – nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (selektorem).

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] maja 2006 r. na drodze krajowej nr [...] w K. zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Kierujący pojazdem M. N. wykonywał krajowy przewóz drogowy w imieniu przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą pod firmą E. Sp. z o.o., w którego prawnej dyspozycji kontrolowany pojazd się znajdował.

Do kontroli kierowca okazał wypis nr 2 z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne udzielone przedsiębiorcy A. Sp. z o.o., pismo informujące, że w dniu [...] marca 2006 r. dokonana została zmiana firmy (nazwy) A. Sp. z o.o. poprzez jej wykreślenie i zastąpienie firmą (nazwą) E. Sp. z o.o., wykresówkę z dnia 24/25 kwietnia 2006 r. z zapisów której wynikało przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 40 minut, wykresówkę z dnia 4 maja 2006 r. z zapisów której wynika skrócenie dziennego czasu odpoczynku o 1 godzinę i 20 minut i wykresówki z dni 23 kwietnia 2006 r., 28 kwietnia 2006 r., 2/4 maja 2006 r., 9 maja 2006 r. Kierujący nie okazał do kontroli wykresówek z dni 26 kwietnia 2006 r., 27 kwietnia 2006 r., 29 kwietnia 2006 r., 30 kwietnia 2006 r., 1 maja 2006 r., 5 maja 2006 r., 7 maja 2006 r. i 8 maja 2006 r., ani też dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w ww. dni. Oświadczył ponadto, że jest pracownikiem firmy E. sp. z o.o. Pojazdem nie przewożono ładunku (przejazd na pusto). Kierowca podpisał protokół kontroli bez uwag.

W toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego strona przesłała wyjaśnienia, z treści których wynikało, iż posiada zaświadczenie nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne udzielone firmie A. sp. z o.o. Wskazała, że decyzją Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] marca 2006 r. zmieniono nazwę firmy, pod którą działa spółka z A. sp. z o.o. na E. sp. z o.o. E. sp. z o.o. jest w sensie prawnym tą samą firmą co A. sp. z o.o. Przejęła ona wszelkie prawa i obowiązki wobec A. sp. z o.o. W związku z tym wszelkie zaświadczenia udzielone A. sp. z o.o. są skuteczne wobec firmy ze zmienioną nazwą E. sp. z o.o. i nie ma potrzeby występowania o nowe zaświadczenie. Skarżąca podniosła, że kierowca kontrolowanego pojazdu Pan M. N. nie jest pracownikiem firmy E. sp. z o.o. Wykonuje dla przedsiębiorstwa usługę transportową powierzonym środkiem transportu (samochodem należącym do firmy E. sp. z o.o.). Świadczenie usług odbywa się na mocy umowy zawartej pomiędzy firmą E. sp. z o.o. a firmą U. M. N.. Do swoich wyjaśnień przedsiębiorca dołączył umowę o świadczenie usług zawartą z M. N..

Przesłuchany w trakcie postępowania administracyjnego w charakterze świadka M. N. stwierdził, że w dniu [...] października 2001 r. podpisał ze spółką A. sp. z o.o. umowę zobowiązując się do obsługi pojazdów samochodowych będących własnością powyższej firmy. Po jej przekształceniu w firmę E. sp. z o.o. nadal wykonywał pracę o tym samym charakterze. Dodał, iż nigdy nie dysponował samochodami będącymi własnością firmy na podstawie umowy najmu, dzierżawy, lub innej umowy cywilno - prawnej, zaś w chwili kontroli nie był pracownikiem ww. spółki.

Organ na podstawie informacji Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w B. ustalił, że E. sp. z o.o. nie figuruje w ewidencji podmiotów gospodarczych posiadających licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, lub zaświadczenie uprawniające do wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne, zaś na podstawie informacji organu Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego ustalono, że ww. przedsiębiorcy nie została udzielona licencja na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy.

Zdaniem organu kontrolowany przewóz nie spełniał przesłanki, o której mowa w art. 4 pkt 4 powołanej ustawy. Kierowca M. N. nie jest bowiem pracownikiem E. sp. z o.o. w rozumieniu przepisów kodeksu pracy. Z tego też względu wykonywany w dniu [...] maja 2006 r. przewóz nie był przewozem na potrzeby własne co oznacza, iż w dniu kontroli strona wykonywała transport drogowy. Wykonywanie transportu drogowego wymaga, stosownie do art. 5 w. cyt. ustawy, uzyskania odpowiedniej licencji, której E. sp. z o.o. nie posiadała, a taki stan rzeczy w świetle powołanego przepisu i art. 92 ust. 1 tej ustawy skutkuje nałożeniem kary w kwocie 8.000 zł, o której mowa w lp. 1.1 załącznika do ustawy.

Uzasadniając nałożenie na strony kary w łącznej kwocie 750 zł za przekroczenie max. czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy organ stwierdził, iż wynikające z zapisu wykresówki z dnia 24/25 kwietnia 2006 r. przekroczenie przez kierowcę max. czasu prowadzenia bez przerwy o 1 godzinę 40 minut stanowi naruszenie art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego skutkujące w świetle art. 92 ust. 1 pkt 8 powołanej ustawy i lp. 10.3 lit. a, b, nałożeniem powyższej kary. Natomiast skrócenie dziennego czasu odpoczynku o 1 godzinę 20 minut ustalone przez organ na podstawie zapisu wykresówki z dnia 4 maja 2006 r., stanowi naruszenie art. 8 ust 1 powołanego Rozporządzenia i uzasadnia nałożenie kary w łącznej kwocie 300 zł.

Nieokazanie kontrolującemu wykresówek z dni 26 kwietnia 2006 r., 27 kwietnia 2006 r., 29 kwietnia 2006 r., 30 kwietnia 2006 r., 1 maja 2006 r., 5 maja 2006 r., 6 maja 2006 r., 7 maja 2006 r. i 8 maja 2006 r., ani też dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w ww. dni stanowiło, zdaniem organu naruszenie art. 87 ust. 1 powołanej ustawy oraz art. 15 ust. 7 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31 grudnia 1985 r., P.0008-0021 ze zm.) w związku z art. 29 i art. 26 ust. 4 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821 (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. WE LI02/1 z 11 kwietnia 2006 r.). Powyższe naruszenie skutkowało nałożeniem kary w kwocie 500 zł.

Zdaniem organu z zapisów na wykresówkach z dni 4 maja 2006 r. i 9 maja 2006 r. wynika, że kierowca nie używał w ww. dniach przełącznika grup czasowych. W okresie gdy tachograf rejestrował dyspozycyjność kierowca faktycznie wykonywał przerwę. Stanowiło to naruszenie art. 15 ust. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r. ze zm.) w związku z art. 29 i art. 26 ust. 4 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821 (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. WE LI02/1 z 11 kwietnia 2006 r.). Naruszenie powyższe skutkowało nałożeniem kary, o której mowa w lp. 11.2 ust. 4 załącznika do cyt. ustawy.

W odwołaniu od tej decyzji E. sp. z o.o. zarzuciła naruszenie przepisów art. 5 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 i 4 powołanej ustawy w związku z błędnym przyjęciem konieczności posiadania przez E. sp. z o.o. licencji na wykonywanie transportu drogowego, art. 107 par. 1 i 3 k.p.a. w zakresie braku podania pełnej i wyczerpującej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, jak również jej wyczerpującego uzasadnienia, zawierającego w szczególności wskazanie dlaczego innym dowodom sprzecznym z przedstawionymi przez skarżącego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, art. 108 k.p.a. w zakresie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Podnosząc powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Spółka ma podpisane umowy z firmami na świadczenie usług transportowych, przy wykorzystaniu środków transportu należących do Spółki. Jedną ze wskazanych umów skarżąca zawarła z M. N., w dniu [...] października 2001 r. Z treści umowy wynika wyraźnie jej przedmiot, jak również zakres usług świadczonych na rzecz E. sp. z o.o. przez zleceniobiorcę M. N., do którego należy m.in. świadczenie usług transportowych na rzecz skarżącej. Za świadczone usługi zleceniobiorca wystawiał na rzecz Spółki faktury VAT, wskazując każdorazowo jako przedmiot usługi - usługi transportowe, wykonywane powierzonym środkiem transportu. Zakres świadczonych usług został wyraźnie przedstawiony przez M. N. w toku postępowania przed WITD. W tej sytuacji całkowicie nieuprawnione jest, zdaniem spółki, twierdzenie organu, iż M. N. świadczył na rzecz spółki jedynie usługi kierowania pojazdem, nie będąc jednocześnie pracownikiem spółki. Strona podniosła nadto, że przewóz wykonywano w imieniu własnym przedsiębiorcy świadczącego usługi przewozowe, a jedynie był on wykonywany na rzecz zleceniodawcy - Spółki E. sp. z o.o. Spółka nie musiała zatem posiadać licencji na wykonywanie transportu drogowego, stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy. Licencję taką winien posiadać jedynie przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług przewozowych - krajowego transportu drogowego, w rozumieniu przepisu art. 4 ust. 1 ustawy. W przedmiotowej sprawie takim przedsiębiorcą jest M. N.. W ocenie skarżącej nie może ona ponosić odpowiedzialności za zaniedbania innych przedsiębiorców świadczących na jej rzecz usługi.

Ponadto strona skarżąca wskazała, iż jeżeliby przyjąć, iż przewóz był wykonywany w imieniu i na rzecz Spółki E. sp. z o.o., to wówczas należało przyjąć, iż stanowił on przewóz na potrzeby własne, w rozumieniu art. 4 ust. 4 ustawy. Spełnione bowiem zostały wówczas wszystkie przesłanki określone w niniejszym przepisie, warunkujące dopuszczalność uznania danego przewozu za przewóz na potrzeby własne. Skoro bowiem WITD uznał, iż przewóz był wykonywany w imieniu skarżącego a nie stanowił przewozu zarobkowego, to w takim wypadku stanowił przewóz na potrzeby własne. Należy podkreślić, iż brak uznania umowy obowiązującej strony za umowę o świadczenie usług przewozowych powoduje, iż należało ją traktować jako umowę o pracę, co skutkuje w ocenie spółki, spełnieniem przesłanek z art. 4 ust. 4 ustawy.

Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...] podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4, art. 5, art. 87, art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 1.1, lp. 1.7, lp. 11.2 ust. 4, lp. 10.3 lit a i b, lp. 10.2 lit. a i b załącznika do tej ustawy, art. 13, art. 15 ust. 2 i 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, art. 28, art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879), art. 7, art. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L370 z 1 grudnia 1985 r. P.0001-0007), Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

W uzasadnieniu organ podniósł, że każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo do podstawowej działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w art. 4 pkt 4 jest wykonywaniem transportu drogowego i zgodnie z art. 5 ust. 1 wymaga posiadania stosownej licencji. Kontrolowanym pojazdem kierował M. N., który nie był pracownikiem przedsiębiorcy. To powodowało, że przewóz nie spełniał warunków określonych w art. 4 pkt 4 powołanej ustawy przewidzianych dla wykonywania przewozu na potrzeby własne i tym samym nie spełniał kryteriów zwolnienia z obowiązku posiadania licencji. Zdaniem organu II instancji bezspornym jest, iż w dniu kontroli naruszono obowiązki wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. M. N. nie okazał bowiem w czasie kontroli drogowej wymaganych wykresówek z dni: 26 kwietnia 2006 r., 27 kwietnia 2006 r., 29 kwietnia 2006 r., 30 kwietnia 2006 r., 1 maja 2006 r., 5 maja 2006 r., 6 maja 2006 r., 7 maja 2006 r., 8 maja 2006 r., ani zaświadczenia potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w ww. dniach. Kierowca pojazdu samochodowego obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. zapisy z urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Podczas kontroli kierowca ma obowiązek udokumentować swój czas pracy w bieżącym tygodniu oraz w ostatnim dniu poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd. Udokumentowanie odbywa się m.in. poprzez okazanie wykresówek. Jest oczywistym, że nie każdy dzień będzie w ww. sposób udokumentowany, gdyż pracownikowi mogły zostać powierzone inne obowiązki. Pracodawca może udokumentować czas pracy kierowcy poprzez wystawienie zaświadczenia wskazującego przyczyny braku wykresówek. Zważyć także należy, iż biorąc pod uwagę ewentualne możliwości, jakie daje późniejsze, od chwili kontroli dostarczenie zaświadczenia przez pracodawcę o nieprowadzeniu pojazdu, należy uznać, iż tylko dostarczenie zaświadczenia w chwili kontroli daje organowi pewność co do faktu nieprowadzenia pojazdu, w okresie wykazanym w zaświadczeniu. Dopuszczenie odmiennej praktyki, mogłoby doprowadzić w efekcie do sytuacji, w której każdy brakujący dzień na wykresówce uzupełniony byłby w razie konieczności odpowiednim zaświadczeniem.

Organ nadto podniósł, iż urządzenie rejestrujące musi być tak skonstruowane, aby możliwa była, o ile jest to konieczne przy użyciu przełącznika, automatyczna i oddzielna rejestracja czterech różnych okresów aktywności wymienionych w art. 15 niniejszego rozporządzenia. Ww. przyrząd powinien zapewniać łatwe rozróżnianie rejestrowanych okresów czasu na podstawie różnic w sposobie ich zapisu, ich wzajemnego położenia lub, jeżeli jest to niezbędne, na podstawie odpowiednich oznaczeń (symboli) dotyczących: czasu prowadzenia pojazdu, innych okresów pracy, okresu gotowości do pracy oraz przerw w pracy i okresy dziennego odpoczynku. W wyniku analizy okazanych do kontroli wykresówek z dni: 4 maja 2006 r., 9 maja 2006 r., prowadzącego pojazd stwierdzono jednak, iż kontrolowany kierowca nie operował selektorem. Kierujący oświadczył, iż nie operował selektorem tachografu, i w okresach gdy na wykresówkach rejestrowana jest dyspozycyjność on faktycznie wykonywał przerwę.

Co do kary za skrócenie dziennego czasu odpoczynku oraz przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy organ II instancji wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z wykresówek okazanych przez prowadzących pojazd wynika, że kierujący naruszyli obowiązujące przepisy regulujące czas pracy kierowcy. Kierowca po czteroipółgodzinnym okresie prowadzenia pojazdu winien stosownie do tych przepisów zrobić co najmniej 45 - minutową przerwę. Kierowca tego nie uczynił, a fakt wykonywania sześciu krótkich przerw nie jest usprawiedliwieniem nieprzestrzegania norm czasu w ww. wymiarze.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję E. sp. z o.o. zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 5 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 i 4 powołanej ustawy w związku z błędnym przyjęciem konieczności posiadania przez Spółkę licencji na wykonywanie transportu drogowego; rażące naruszenie przepisów postępowania tj. art. 156 § 1 pkt 4 oraz art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a., poprzez brak stwierdzenia przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r., a to ze względu na fakt, iż decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca ponowiła argumentację podniesioną w odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2006 r. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu w pełni podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego inspektora Transportu Drogowego nie naruszają prawa. Oba organy prawidłowo uznały, iż stroną postępowania administracyjnego wszczętego w zw. ze stwierdzonymi w czasie kontroli naruszeniami jest skarżąca spółka i w konsekwencji każda z decyzji została skierowana do skarżącej. Nie zachodzi zatem wbrew przekonaniu skarżącej nieważność w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Umowa, łącząca skarżącą z M. N., który w dacie kontroli kierował jej pojazdem nie wywołuje bowiem skutków, które skarżąca z jej treści wywodzi.

Organy prawidłowo bowiem ustaliły, iż przewóz wykonywany w dniu kontroli był przewozem wykonywanym na rzecz skarżącej i w jej imieniu. Z powyższej umowy jednoznacznie wynika, iż w jej ramach M. N. zobowiązał się do obsługi pojazdów będących własnością jej. Okoliczność, iż umowę tę zawarł będąc przedsiębiorcą świadczącym usługi transportowe i jako przedsiębiorca z wykonania tej umowy się rozliczał pozostaje bez istotnego znaczenia. Nie oznacza bowiem, iż wykonywał transport drogowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 powołanej ustawy. Krajowym transportem drogowym jest bowiem podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej tj. wykonywanie takiej działalności przez przedsiębiorcę na swoją rzecz. Natomiast M. N. wykonywał jedynie czynność kierowania pojazdem wykonując tym samym zlecone przez skarżącą, z mocy ww. umowy czynności zaś wykonującym ten przewóz była skarżąca. Z charakteru działalności skarżącej wynika, iż przewóz miał charakter pomocniczy w stosunku do jej podstawowej działalności. Sama bowiem spółka podkreśliła, iż istnieje konieczność transportu surowców i dostaw towaru do kontrahentów, a w czasie kontroli kierowca okazał wypis z zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne. Spółka wyposażając kierowcę w takie zaświadczenie miała zatem orientację co do charakteru przewozu i wykonywania go na jej rzecz. Błędnie jednak uznała, iż przewóz ten spełnia przesłanki przewozu na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt 4 ww. ustawy.

Zgodnie z powołanym przepisem przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej spełniający łącznie warunki określone w tym przepisie, w tym warunek, by pojazd użyty do przewozu był prowadzony przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. Kontrolowany przewóz tego warunku nie spełnia.

Organy obu instancji definiując pojęcie pracownika trafnie odwołały się do definicji zawartej w art. 2 kodeksu pracy, zgodnie z którym pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Umowa łącząca skarżącą z M. N. była jednak umową o świadczenie usług, która to umowa jest umową cywilnoprawną, do której mają zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego, co zresztą zostało zapisane w § 6 umowy. Powyższa umowa nie jest zatem żadną z umów, o których w art. 2 k.p. mowa. Nie może zatem wywoływać skutków, które obowiązujące prawo przypisuje tym umowom.

Taka też wykładnia pojęcia "pracownik" została uznana za trafną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 141/06.

Stosownie do art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo do podstawowej działalności gospodarczej niespełniający warunków, o których mowa w art. 4 pkt 4 jest wykonywaniem transportu drogowego, a wykonywanie transportu drogowego wymaga posiadania stosownej licencji (art. 5 ust. 1). Licencji, co w sprawie bezsporne, skarżąca nie posiadała. W tym stanie rzeczy zasadnie bez naruszenia prawa nałożono na skarżącą karę w kwocie 8.000 zł.

Skoro wykonującą transport drogowy była skarżąca to stwierdzone przez organy pozostałe naruszenia rodzą po jej stronie odpowiedzialność prawnoadministracyjną w postaci nałożonych kar za przekroczenie max. czasu prowadzenia pojazdu, skrócenia odpoczynku dziennego, naruszenie obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty i nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego. Skarżąca ustaleń poczynionych przez organy skutkujących stwierdzeniem powyższych naruszeń nie podważa. Podnieść zatem jedynie należy, iż ustalenia te są zgodne z zebranym materiałem dowodowym, a ocena prawna zaistniałego w tym względzie stanu rzeczy obowiązującego prawa nie narusza. Jeżeli jednak, co należy tylko dodatkowo podnieść, w ocenie strony powyższe naruszenia bądź ich część są wynikiem wadliwego wykonania przez kierowcę powierzonych mu ww. umową obowiązków, to do strony należy rozważenie celowości wystąpienia za stosownym roszczeniem o odszkodowanie z tytułu niewykonania umowy w sposób należyty.

Z tych względów Sąd stosownie do art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.