Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 36/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 1 i 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 2 pkt 1, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2019 r. sprawy ze skargi D. C. i M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. C. i D. C. (dalej w skrócie: "skarżący"), jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: "SKO") z dnia [...] października 2018 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej w skrócie: "Wójt") z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Kwestionowana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Wnioskiem z dnia 14 września 2016 r. skarżący zwrócili się do Wójta o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa placu składowego wraz z niezbędną infrastrukturą", na działkach ew. nr 1692/4 i 1693/8 położonych w P.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] Wójt odmówił ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji, uznając że nie spełnia ona przesłanki "dobrego sąsiedztwa" określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. Z 2017 r., poz. 1073 ze zm. - dalej w skrócie: "u.p.z.p.").

Po rozpoznaniu odwołania skarżących, SKO decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę Wójtowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu decyzji SKO wyjaśniło, że z treści wniosku nie wynika, co skarżący rozumieją przez "niezbędną infrastrukturę". We wniosku nie określono zapotrzebowania na wodę i energię, brak było również oświadczenia jednostek, które mają dostarczać wodę i energię elektryczną, że istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla obsługi planowanej inwestycji. Ponadto w aktach sprawy brak było stosownych uzgodnień, z uwagi na usytuowanie inwestycji na terenie zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] Wójt ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji, uznając że nie spełnia ona przesłanki "dobrego sąsiedztwa".

Po rozpoznaniu odwołania skarżących, SKO decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę Wójtowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu decyzji SKO wyjaśniło, że Wójt przeprowadzając analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., nieprawidłowo wyznaczył obszar analizowany. Ponadto w dalszym ciągu nie ustalono, co skarżący rozumieją przez "niezbędną infrastrukturę".

Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] Wójt odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: ""Budowa placu składowego wraz z urządzeniami budowlanymi (przyłącze elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacji sanitarnej)", na działkach ew. nr 1692/4 i 1693/8 położonych w P. W uzasadnieniu decyzji Wójt wyjaśnił, że na analizowanym terenie brak jest działki zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, ponadto inwestycja nie jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Po rozpoznaniu odwołania skarżących, SKO decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę Wójtowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu decyzji SKO wyjaśniło, że Wójt ponownie błędnie wyznaczył obszar analizowany. Ponadto pomimo tego, że skarżący wyjaśnili, iż pod pojęciem "infrastruktury technicznej" należy rozumieć "podziemne kable energetyczne wraz z lampami oświetlającymi planowany plac składowy", Wójt niezgodnie z żądaniem stron odmówił ustalenia warunków zabudowy dla "przyłącza wodociągowego i kanalizacji sanitarnej". SKO nakazało również ustalenie, czy zostało wszczęte i nadal toczy się postępowanie legalizacyjne dotyczące ww. inwestycji i czy przedmiotowa decyzja wydawana jest w celu legalizacji samowoli budowlanej.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] Wójt odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: "Budowa placu składowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (obejmującą podziemne kable elektroenergetyczne wraz z lampami oświetlającymi planowany plac składowy) na działkach nr 1692/4 i 1693/8 w miejscowości P.

Jako podstawę prawną decyzji Wójt podał art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 - dalej w skrócie: "k.p.a.") w zw. z art. 1 ust. 2, art. 2 pkt 1 i 5, art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 ust. 1 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p.

W uzasadnieniu decyzji Wójt wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nakazał skarżącym jako inwestorom i właścicielom rozbiórkę samowolnie wybudowanej budowli stanowiącej skład węgla i kruszyw na działkach nr 1692/4 i nr 1693/8 w P. Skarżący wnieśli odwołanie od ww. decyzji. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r., zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie rozpatrzenia ww. odwołania z uwagi na toczące się postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Wójt stwierdził, że wnioskowana inwestycja nie spełnia wszystkich obligatoryjnych wymagań określonych wart. 61 ust. 1 u.p.z.p., tj.:

na analizowanym terenie brak jest działki zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji,

inwestycja nie jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 2 pkt 1 u.p.z.p., przepisy z zakresu prawa cywilnego o ochronie prawa własności, art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny).

Wójt wyjaśnił, że planowana inwestycja nie spełnia wymogów dotyczących ładu przestrzennego, rozumianego jako ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno- gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno- estetyczne. Zgodnie z art. 143-154 ustawy Kodeks cywilny, właściciel nieruchomości powinien, . przy wykonywaniu swego prawa, powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Ponadto analiza wyznaczonego obszaru wykazała jednoznacznie, że istniejąca w nim zabudowa tworzy urbanistycznie i architektonicznie jednolitą tkankę - zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (w tym także zagrodową). Budowa placu składowego (skład kruszywa, materiałów budowlanych), nie stanowi dopasowania do większej liczby działek z danego terenu w odległości pozwalającej na zachowanie harmonii architektonicznej na całym terenie i ochronę walorów estetycznych przestrzeni. Teren analizowany od początku jego zurbanizowania był terenem mieszkalnym, rolniczym a nie przemysłowym, produkcyjnym, magazynowym, o funkcji nie zaspokajającej bieżących potrzeb mieszkańców. Zdaniem Wójta, z uwagi na walory architektoniczne (także z uwagi na sąsiedztwo rezerwatu [...]) istniejącą tkankę urbanistyczno- architektoniczną należy chronić przed funkcjami tak odmiennymi jak składy budowlane i magazyny.

W wyniku rozpoznania odwołania skarżących od powyższej decyzji, SKO decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...] utrzymało ją w mocy.

W uzasadnieniu decyzji SKO stwierdziło, że wobec faktu, iż ustalenie warunków zabudowy w niniejszym postępowaniu dotyczy inwestycji już zrealizowanej, wobec której toczy się postępowanie legalizacyjne, w ramach którego inwestorzy zostali zobowiązani przez organy nadzoru budowlanego do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy, uznać należało formalną dopuszczalność merytorycznego rozstrzygnięcia złożonego przez skarżących wniosku.

Następnie SKO stwierdziło, że z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, której wyniki utrwalono w formie opisowej i graficznej wynika m.in., iż w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zabudowa zagrodowa. W ocenie SKO, Wójt zasadnie więc uznał, iż planowana przez skarżących zabudowa polegająca na budowie składu kruszyw i węgla nie stanowi kontynuacji funkcji zabudowy w nim występującej i nie będzie korespondować z zastanym w terenie sposobem zagospodarowania, co uzasadniało wydanie decyzji odmownej.

Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO stwierdziło, że Wójt prawidłowo ustalił front terenu inwestycji, zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Natomiast odnosząc się do twierdzeń skarżących, iż "istniejące przeznaczenie terenu działek nr 1692/4 i 1693/8 istniało znacznie wcześniej aniżeli zagospodarowanie działek znajdujących się w sąsiedztwie zagospodarowanych zabudową mieszkaniową jednorodzinną", SKO stwierdziło, że powyższy zarzut nie może zyskać aprobaty w świetle faktu, iż aktualnie istniejący sposób zagospodarowania w/w działek ma charakter samowolny i dla takiego sposobu ich użytkowania skarżący nie uzyskali wcześniej decyzji o warunkach zabudowy. Przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy istotny jest istniejący w dacie jej wydania sposób zagospodarowania nieruchomości położonych w obszarze analizowanym o ile zrealizowana na nich zabudowa ma charakter legalny i nie ma żadnego znaczenia, że powstała ona później, niż nastąpiło urządzenie przez skarżących placu składowego na terenie działek nr 1692/4 i 1693/8.

SKO nie podzieliło zapatrywania skarżących, jakoby wskazany we wniosku sposób zagospodarowania nieruchomości stanowił uzupełnienie zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym i stanowił tym samym jej kontynuację. W ocenie SKO skład węgla i kruszyw niewątpliwie nie stanowi tego rodzaju działalności handlowo-usługowej, która ma charakter subsydiarny, uzupełniający zabudowę mieszkaniową dominującą na spornym obszarze. Dlatego też SKO uznało, że objęta wnioskiem inwestycja nie będzie wpisywać się w istniejącą w otoczeniu urbanistycznym funkcję obiektów i nie da się pogodzić z utrwaloną funkcją otoczenia. Stanowi to samoistną podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy, niezależnie od ewentualnego spełnienia pozostałych przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

SKO stwierdziło wadliwe powołanie się przez Wójta na sprzeczność inwestycji z przepisami odrębnymi, czy też niezasadne powołanie się na "brak spełnienia wymogów określonych w art. 2 u.p.z.p.". W ocenie SKO powyższe wady nie przesądzają automatycznie o wadliwości wydanego w sprawie rozstrzygnięcia i nie uzasadniają uchylenia zaskarżonej decyzji. Skutku takiego nie może wywołać także zarzut niezasadnego uznania za strony postępowania właścicieli działki nr 1691/1, bowiem w sposób oczywisty - jeżeli nawet naruszenie takie miałoby miejsce - to w żaden sposób nie wpłynęło na sposób załatwienia sprawy.

Natomiast odnosząc się do zarzutu oparcia rozstrzygnięcia o ustalenia nieobowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] SKO stwierdziło, że w istocie w analizie urbanistycznej opisano wynikające z w w/w opracowań przeznaczenie objętych wnioskiem działek, nie jest to jednak jednoznaczne z tym, że odmowa ustalenia warunków zabudowy nastąpiła z tych właśnie względów. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika w sposób jednoznaczny, iż wydanie decyzji odmownej nastąpiło z uwagi na niespełnienie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., przy czym SKO zaznaczyło, że nie dopatruje się sprzeczności inwestycji z przepisami odrębnymi, niemniej jednak podziela ustalenia Wójta co do braku spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

W ustawowym terminie skarżący wnieśli skargę na powyższą decyzję SKO, zaskarżając ją w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

przepisów prawa materialnego:

art. 59 ust. 1 u.p.z.p., polegające na błędnym przyjęciu przez SKO, że przedmiotem inwestycji jest "zabudowa", rozumiana jako budowa obiektu budowlanego, wymagająca odnalezienia w obszarze analizowanym zabudowy o podobnej funkcji, czyniącej zadość wymogom art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.;

art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, polegające na błędnym przyjęciu, że w obszarze analizowanym nie zostały ulokowane aktywności, które swoją funkcją odpowiadają rodzajowi funkcji związanej z usługami projektowanymi przez inwestorów;

przepisu postępowania, t. j. art. 110 k.p.a., polegające na wydaniu decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy, podczas gdy we wcześniejszej fazie postępowania, SKO w decyzji z dnia [...] października 2017 r., nr [...] przesądziło, że front działki ustalony wedle oceny SKO z tej decyzji nie determinuje wydania decyzji odmownej.

Biorąc powyższe pod uwagę skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie od SKO kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślili, że przedmiotem inwestycji nie było ulokowanie zabudowy wymagającej wykazania zabudowy podobnej, ale "wykonanie robót budowlanych" w ramach zmiany przeznaczenia powierzchni gruntu, w rozumieniu art. 59 ust. 1 u.p.z.p. i rozszerzenia infrastruktury działającego już zakładu.

W ocenie skarżących, skoro projektowana inwestycja wymaga ulokowania w gruncie okablowania i oświetlenia terenu i czyniona jest na potrzeby świadczenia usług składowania materiałów sypkich, o wyniku sprawy w świetle wymogów art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. winno rozstrzygać świadczenie w obszarze analizowanym działalności usługowej wymagającej zbliżonego uzbrojenia terenu, a taka poza terenem wnioskowanym istnieje.

Skarżący podnieśli, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż dla ustalenia warunków zabudowy nie jest konieczne, aby w obszarze analizowanym istniał obiekt, który wszystkimi swoimi parametrami i funkcją odpowiadałby planowanej zabudowie, a wystarczające jest natomiast, że poszczególne parametry planowanego obiektu nawiązują do parametrów występujących w obszarze analizowanym i stanowią ich kontynuację. Kwestii kontynuacji funkcji nie wolno bowiem interpretować zawężająco, np. jako możliwości powstawania budynków tylko tego samego rodzaju co już istniejące. Tymczasem w decyzjach organów obu instancji brak jest wywodu co do istnienia podobnych urządzeń. Ponadto SKO wskazało, że w obszarze analizowanym funkcjonuje nie tylko mieszkaniowy sposób korzystania z gruntów.

Zdaniem skarżących, art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie stanowi podstawy do badania stopnia oddziaływania inwestycji na otoczenie. Kwestie zwiększenia uciążliwości, jak chociażby w postaci przekroczenia norm hałasu, mogą podlegać kontroli przez organy nadzoru budowlanego w odrębnym postępowaniu, a także być podstawą do wystąpienia do sądu powszechnego z roszczeniem o zaniechanie czy ograniczenie immisji z gruntu sąsiedniego.

Skarżący podkreślili, że to właśnie wykazana nielegalność lokalizacji kabli i oświetlenia spowodowała konieczność wystąpienia na żądanie organu nadzoru budowlanego z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, ponadto w toku postępowania nie przeprowadzono narady koordynacyjnej wymaganej przez art. 28b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne.

W odpowiedzi na skargę, SKO podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

W pierwszej kolejności należy odnotować, że z akt administracyjnych a konkretnie pisma [...]WINB w [...] z dnia 10 lipca 2018 roku wynika, że wniosek skarżących o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa placu składowego wraz z niezbędną infrastrukturą", na działkach ew. nr 1692/4 i 1693/8 położonych w P. dotyczy inwestycji już zrealizowanej. Z ww. pisma wynika, że przed PINB w [...] toczyło się postępowanie w sprawie legalności istnienia budowli stanowiącej skład węgla i kruszyw na działkach nr 1692/4 i 1693/8. W toku tego postępowania PINB zobowiązał skarżących - między innymi - do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla ww. inwestycji (wobec braku MPZP). Ponieważ skarżący nie wywiązali się z przedmiotowego obowiązku PINB decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nakazał skarżącym jako inwestorom i właścicielom rozbiórkę samowolnie wybudowanej budowli stanowiącej skład węgla i kruszyw na działkach nr 1692/4 i nr 1693/8 w P. Skarżący wnieśli odwołanie od ww. decyzji. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r., zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie rozpatrzenia ww. odwołania z uwagi na toczące się postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Kolejną kwestią jest zakres wniosku skarżących o warunki zabudowy; został on sformułowany jasno i klarownie: "Budowa placu składowego wraz z niezbędną infrastrukturą", na działkach ew. nr 1692/4 i 1693/8 położonych w P. (wniosek z dnia 14 września 2016 roku), przy czym zgodnie z uzupełnieniem wniosku z dnia 8 grudnia 2017 roku poprzez infrastrukturę techniczną rozumieć należy: "podziemne kable energetyczne zasilające wraz z lampami oświetlającymi planowany plac składowy". Sąd zaznacza, że pierwotny wniosek z 14 września 2016 roku jest niepodpisany, jednakże wobec podpisania przez skarżących uzupełniania wniosku z 8 grudnia 2017 roku, uchybienie to należy uznać za niemające znaczenia na wynik sprawy.

Uwzględniając tak sformułowany wniosek skarżących oraz treść pisma [...]WINB z 10 lipca 2018 roku należy przyjąć, że skarżący domagali się ustalenia warunków zabudowy dla obiektu budowlanego. Skład węgla i kruszyw stanowi bowiem budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, Dz. U. 2018r. poz. 1202 ze zm., a zatem i obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 tej ustawy - zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 26 marca 2014 r., sygn. II SA/Ke 119/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2014 r., sygn. VII SA/Wa 2722/13.

Formułowane w skardze zarzuty, że inwestycja skarżących "polega wyłącznie na oznaczonym wykorzystaniu istniejącej już powierzchni gruntu poprzez ulokowanie na nim instalacji (kabli i oświetlenia) wspomagającej usługowe korzystanie z gruntu poprzez składowanie na nim kruszywa w ramach istniejącego już (poza granicami wnioskowanej inwestycji) zakładu usługowego" są zupełnie niezrozumiałe stylistycznie i semantycznie. Jak się wydaje skarżący w ten sposób próbują podważyć zakres pierwotnie sformułowanego przez nich w sposób jednoznaczny wniosku o warunki zabudowy.

Analogiczne odczucia budzi dalsze stwierdzenie skargi: "stanowczo należy podkreślić, iż przedmiotem inwestycji nie było bowiem ulokowanie zabudowy wymagającej wykazania zabudowy podobnej, ale »wykonanie robót budowlanych« w ramach zmiany przeznaczenia powierzchni gruntu, w rozumieniu art. 59 ust. 1 u.p.z.p. i rozszerzenia infrastruktury działającego już zakładu." I w tym wypadku nie do od kodowania są intencje skarżących. W ocenie Sądu organy procedowały prawidłowo, zgodnie z pierwotnym, następnie uzupełnionym wnioskiem skarżących i wydały decyzje w adekwatnym do jego treści zakresie.

Stosownie do postanowień art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego dotyczy wyłącznie obiektów, które nie stanowią samowoli budowlanej, a zatem ich dotychczasowy, a objęty wola zmiany sposób użytkowania jest zgodny z prawem. Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w ramach procedury legalizacji istniejącej samowoli budowlanej, może obejmować wyłącznie zmianę zagospodarowania terenu polegającą na budowie obiektu budowlanego. Skarżący nie mogli się zatem domagać decyzji o zmianie sposobu użytkowania istniejącego już obiektu, ewentualnie o zmianie zagospodarowania terenu polegającej na wykonaniu "innych robót budowlanych", albowiem ta procedura była dla nich niedostępna.

In merito rozstrzygnięcie organu jest zgodne z prawem. Stosownie do przewidzianych prawem wymogów organ sporządziły analizę urbanistyczną, prawidłowo określiły obszar analizowany (Sąd za zasadne ocenia przyjęcie jako front działki odcinek wyznaczony na załączniku graficznym do decyzji/analizy literami E-H, szerokość 34 metry) i w jego obrębie przeprowadziły analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. - § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organy zasadnie przyjęły, że wnioskowana inwestycja nie spełnia fundamentalnego wymogu tzw. "dobrego sąsiedztwa", zadekretowanego treścią art. 61 ust. 1 pkt u.p.z.p. Powołany przepis wymaga, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Analiza obszaru analizowanego wykazała, że znajdująca się na nim zabudowa tworzy urbanistycznie i architektonicznie jednorodną tkankę - zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Na terenie analizowanym nie ma zabudowy, która pod względem funkcji byłaby zbieżna z inwestycją objętą wnioskiem skarżących. W tym kontekście ustalenie kontynuacji funkcji istniejącej zabudowy jest niemożliwe. Inwestycja skarżących pozostaje w kolizji z zastanym ładem przestrzennym, co zostało jednoznacznie wykazane analizą oraz wydanymi decyzjami. Twierdzenia skarżących, że inwestycja nie musi być identyczna pod względem funkcji z istniejącą zabudową są oczywiście, co do zasady, słuszne. Ale przede wszystkim taka nowa zabudowa nie może być z zastaną zabudową sprzeczna, a taka w ocenie Sądu sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Sąd w pełni podziela stanowisko organów, że lokalizowanie składu węgla oraz kruszyw na terenie, na którym znajduje się zabudowa mieszkaniowa, jednorodzinna godzi w ład przestrzenny oraz wyrażające go wartości - art. 2 pkt 1 u.p.z.p. - ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne.

Nie można również podzielić zapatrywania skarżących, że inwestycja na ich nieruchomości istniała wcześniej od zabudowy mieszkaniowej. Inwestycja skarżących stanowi samowolę budowlane i jako taka nie może stanowić "parametru" uwzględnianego przy ocenie zachowania kontynuacji funkcji istniejącej zabudowy na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, ż kwestionowane skargą decyzje są zgodne z prawem a podnoszone w skardze zarzuty nie znajdują uzasadnienia. Sąd z urzędu nie dopatrzył się żadnych uchybień, tak natury procesowej, jak i materialnoprawnej, który skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tego względu orzeczono, jak w sentencji - art. 151 P.p.s.a.