Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 228/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postępowania sądowego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący asesor WSA Jolanta Sokołowska, po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. w przedmiocie: wznowienie postępowania sądowego, zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2000r. Sygn. akt III SA 1807/99 postanawia: - odrzucić skargę o wznowienie postępowania


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2000r. sygn. akt III SA 1807/99 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę M. G. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 1999r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W dniu [...] stycznia 2005r. (data stempla pocztowego) skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego, żądając zmiany zaskarżonego orzeczenia przez uznanie zarzutów nieważności wymienionych w uzasadnieniu skargi o wznowienie, podjęcia przez Sąd wszelkich niezbędnych kroków dla ustalenia powszechnej wykładni prawa przesłanek wznowienia postępowania oraz przeprowadzenia przez Sąd dowodu zgodnie z uzasadnieniem przedstawionym przez skarżącego w załączniku do wniosku o wznowienie postępowania.

Jako podstawę wznowienia postępowania M. G. wskazał art. 273 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej u.p.p.s.a) w związku z wykryciem w dniu 10 grudnia 2004r. nowych środków dowodowych, z których skarżący nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu oraz art. 273 §1 pkt 2 u.p.p.s.a w związku z art. 274 u.p.p.s.a. i w związku z niedopełnieniem obowiązków oraz nadużyciem uprawnień władczych przez sędziów oraz poświadczeniem nieprawdy w uzasadnieniu wyroku. W złożonej skardze M. G. powołał przepisy kodeksu karnego do przekroczenia których, jego zdaniem, doszło w toku postępowania przed NSA. Ponadto, skarżący odwołując się do zaskarżonego wyroku uzasadniał istnienie nowego środka dowodowego, poprzez dokonanie interpretacji przepisów prawnych stanowiących podstawę jego wydania. Strona wskazała również, że dopiero w trybie wznowienia postępowania może wskazać w ramach "spekulacyjnej wykładni określającej" wady nieważności orzeczeń organów administracji z powodu rażącego naruszenia prawa (postanowienie Izby Skarbowej w Z.) oraz naruszenia właściwości rzeczowej (decyzja Urzędu Skarbowego w Z. i decyzja Izby Skarbowej w Z.). W złożonej skardze o wznowienie postępowania M. G. zażądał przeprowadzenia dowodu przez ustalenie powszechnej wykładni prawa przesłanek wznowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 275 u.p.p.s.a., do wznowienia postępowania z przyczyn nieważności właściwy jest sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, a jeżeli zaskarżono orzeczenia sądów obu instancji, właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny. Do wznowienia postępowania na innej podstawie właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał w sprawie. Stosownie do art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271) w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed 1 stycznia 2004r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny. Ponieważ postępowanie przed NSA zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem ogłoszonym przed dniem 1 stycznia 2004r., na podstawie art. 13 §2 u.p.p.s.a. w związku z art. 103 przepisów wprowadzających, sądem właściwym do rozpoznania skargi M. G. o wznowienie postępowania jest WSA w Warszawie.

Przechodząc do oceny dopuszczalności wniesionej skargi, Sąd zauważa, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu wyrokowi, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 u.p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem, skarga o wznowienie powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. W konsekwencji, skarżący zobowiązany jest wykazać w takiej skardze przesłanki dopuszczalności wznowienia. Oznacza to oparcie skargi na ustawowej podstawie oraz podanie okoliczności, w odniesieniu do których sąd stwierdza zachowanie terminu.

W skardze o wznowienie postępowania z dnia [...] stycznia 2005r. skarżący zawarł żądanie uchylenia bądź zmiany wyroku oraz powołał przepisy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowiące podstawę wznowienie postępowania.

Odnosząc się do przesłanek wskazanych w skardze stwierdzić należy, iż przytoczone przez stronę podstawy wznowienia postępowania sądowo-administracyjnego, pomimo że pokrywają się z przepisami u.p.p.s.a. to jednak nie wypełniają ustawowych przesłanek wznowienia postępowania.

W orzecznictwie ugruntował się pogląd, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom ustawy nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega więc odrzuceniu (por. post, NSA z dnia 25 września 2001r., II SA/Gd 970/01).

Na podstawie art. 273 §1 pkt 2 u.p.p.s.a. można żądać wznowienia jeżeli prawomocne orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Stosownie do art. 274 u.p.p.s.a. z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. W złożonej skardze M. G. powołując powyższe przepisy nie wykazał istnienia przesłanek określonych w cyt. art. 274 u.p.p.s.a. Zdaniem Sądu powołanie przez skarżącego przepisów kodeksu karnego nie oznacza istnienia przesłanki do wznowienia postępowania, bowiem fakt popełnienia przestępstwa musi zostać ustalony prawomocnym wyrokiem skazujący. Skarżący nie poparł żadnym dowodem zarzutu "uzyskania wyroku za pomocą przestępstwa"; nie wskazał wyroku, nie przytoczył również okoliczności uniemożliwiających wszczęcie postępowania karnego lub powodujących jego umorzenie z innych powodów niż brak dowodów.

Przechodząc do drugiej z przywołanych przez stronę w skardze podstawy wznowienia, Sąd stwierdził, że w myśl art. 273 §2 u.p.p.s.a. skarżący może żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Zwrócić uwagę trzeba, iż w przepisie tym mowa o "wykryciu" okoliczności faktycznych lub dowodu, a to oznacza, że chodzi wyłącznie o te okoliczności lub dowody, które istniały już w poprzednim postępowaniu, ale nie weszły w skład podstawy faktycznej wyrokowania.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania. Instytucja wznowienia postępowania ma bowiem na celu, jeśli chodzi o rozważaną podstawę wznowienia, zapewnienie - z zastrzeżeniem spełnienia innych przesłanek dopuszczalności - możliwości ponownego rozstrzygnięcia sprawy z uwzględnieniem okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które - obiektywnie rzecz biorąc - istniały już w chwili wyrokowania (zamknięcia rozprawy), ale z których zainteresowana strona nie mogła skorzystać.

Mająca stanowić nowy dowód w sprawie interpretacja przepisów prawa, które stanowiły podstawę orzekania przez Sąd w zakończonym postępowaniu, nie stanowi ustawowej przesłanki wznowienia postępowania, bowiem nie stanowi takiej podstawy zarzut naruszenia przez sąd w skarżonym wyroku przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię.

Sąd nie dopatrzył się w skardze żadnej innej ustawowej podstawy wznowienia postępowania, w konsekwencji uprawdopodobnienie dochowania terminu do wniesienia skargi pozostaje bez znaczenia.

Reasumując, sam fakt przywołania przepisów określających przesłanki wznowienia nie wystarcza do wznowienia postępowania, jeżeli już z samego sformułowania skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. W myśl postanowień art. 280 § 1 u.p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu, jeżeli nie jest oparta na ustawowej podstawie wznowienia.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 279 i art. 280 § 1 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.