Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2971/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. znak [...] w przedmiocie oddalenia skargi na bezczynność organu egzekucyjnego postanawia: odmówić przyznania r.pr. S. S. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 25 lutego 2016 r. przyznano J. K. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] pełnomocnikiem skarżącego wyznaczyła r.pr. S. S.

Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r.

W dniu 15 lutego 2017 r. r.pr. S. S. złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku oraz wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje:

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Zgodnie z art. 223 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych koszty pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu ponosi Skarb Państwa. W orzecznictwie podkreśla się, że skoro obowiązek Skarbu Państwa ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu dotyczy pomocy "udzielonej", to powstaje jedynie w przypadku podjęcia przez pełnomocnika czynności związanych bezpośrednio z udzieleniem pomocy stronie, dla której został on wyznaczony. Udzielenie pomocy prawnej przez pełnomocnika powinno zmierzać bezpośrednio do poprawy lub ochrony sytuacji prawnej osoby, której udzielana jest pomoc (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 września 2012 r. II FZ 727/12 Lex nr 1221331, z dnia 18 października 2007 r. II FZ 515/07 Lex nr 1011762, z dnia 28 maja 2013 r. II FZ 303/13 Lex nr 1318936, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28 lutego 2008 r. II SA/Bk 835/07 Lex nr 479299, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2010 r. I FSK 1648/08 Lex nr 593654).

W orzecznictwie akcentuje się również, iż ze względu na opłacanie wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu ze środków publicznych sąd / referendarz sądowy ma zarazem uprawnienie, jak i obowiązek ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona. Przyznanie pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia powinna zatem poprzedzać ocena, czy działania, które pełnomocnik podjął, stanowią rzeczywistą i adekwatną do określonej sytuacji procesowej pomoc prawną.

W ocenie referendarza sądowego w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyznania r.pr. S. S. wynagrodzenia z tytułu sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 10 stycznia 2017 r.

Zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 177 § 4 p.p.s.a. jeżeli pełnomocnik wyznaczony na podstawie art. 253 § 2 nie stwierdza podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, składa w sądzie, w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej, sporządzoną przez siebie opinię w tym przedmiocie. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej określony został w art. 177 § 1 ustawy i wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.

Z treści art. 177 p.p.s.a. wynika zatem, że warunkiem skutecznego wniesienia nie tylko skargi kasacyjnej, ale także opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jest uprzednie otrzymanie przez stronę odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Zgodnie zaś z art. 141 § 2 ustawy w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku.

Podkreślenia wobec tego wymaga, że w niniejszej sprawie uzasadnienie wyroku oddalającego skargę nie zostało w ogóle sporządzone, a w związku z tym nie zostało doręczone stronie skarżącej, bowiem skarżący, ani jego pełnomocnik, nie złożył wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

W ocenie referendarza sądowego nie można zatem uznać, że poprzez sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej doszło do udzielenia skarżącemu pomocy prawnej, która mogłaby stanowić podstawę do przyznania wynagrodzenia w oparciu o art. 250 p.p.s.a.

Z uwagi na powyższe, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.