Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 226/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2009-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1 - 4, ust. 3
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 65 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Teza: Stwierdzenie w oparciu o art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, nakłada na etapie pozwolenia na budowę obowiązek oceny zgodności rozwiązań projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

TEZY

Stwierdzenie w oparciu o art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, nakłada na etapie pozwolenia na budowę obowiązek oceny zgodności rozwiązań projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.),, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi J.W.S. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem postępowania administracyjnego, w którym wydana została skarżona decyzja był wniosek skarżącej J.W.S. z dnia [...].03.2007r. o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z poddaszem mieszkalnym i wbudowanym garażem na dwa samochody oraz infrastrukturą techniczną na działkach o numerach [...], [...] i [...], położonych w B. przy ulicy [...] pozwolenie na budowę skarżąca wystąpiła w oparciu o ostateczną decyzję z [...].08.2006r. o warunkach zabudowy, w której przewidziano, że zaopatrzenie w wodę planowanego budynku nastąpi tymczasowo ze studni kopanej, a odprowadzanie ścieków tymczasowo do zbiornika szczelnego. W trakcie postępowania o pozwolenie na budowę (w dniu [...].05.2007r) uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części osiedla B. w B., obejmujący zasięgiem działki stanowiące teren inwestycji. Decyzją Prezydenta Miasta B. z [...].08.2007r. stwierdzono wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na to, że jej ustalenia stały się niezgodne z ustaleniami uchwalonego planu w zakresie dotyczącym zaopatrzenia w wodę i odprowadzanie ścieków, gdyż plan co do zasady przewidział zaopatrzenie w wodę z miejskiej sieci wodociągowej, a odprowadzanie ścieków do systemu miejskiej kanalizacji sanitarnej. W trakcie postępowania wnioskodawczyni była zobowiązana do usunięcia ujętych w 20 punktach braków dokumentacji projektowej dołączonej do wniosku. Ostatecznie decyzją Prezydenta Miasta B. z [...].09.2007r, utrzymaną w mocy przez Wojewodę P. decyzją z dnia [...].11.2007r doszło do odmowy udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę z powodu uznania, że nie nastąpiło usunięcie wszystkich dostrzeżonych braków dokumentacji projektowej. Organ I instancji przede wszystkim stwierdził, że nieruchomość skarżącej nie ma dostępu do drogi publicznej, ponieważ ulica [...]., do której nieruchomość przylega nie ma dalszego prawnie uregulowanego połączenia z innymi drogami publicznymi, a także, iż brak zgodności projektu z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zaopatrzenia planowanego budynku w wodę i odprowadzania z niego ścieków. Organ II instancji podtrzymał ocenę, co do braku dostępu działek skarżącej do drogi publicznej, a także, co do sprzeczności z ustaleniami planu projektowanych rozwiązań w zakresie zaopatrzenia budynku w wodę i odprowadzenia ścieków. Nadto wojewoda stwierdził, że przedłożony projekt jest niekompletny, gdyż brakuje w nim oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw wody, odbioru ścieków i przyłączenia do sieci wodociągowej oraz kanalizacyjnej, czego wymaga art. 34 ust. 3 pkt 3 prawa budowlanego.

Na powyższe decyzje inwestorka wniosła skargę do tutejszego sądu administracyjnego, który wyrokiem z dnia 29.04.2008r. wydanym w sprawie o sygnaturze IISA/Bk 45/08 WSA uchylił zarówno decyzję Wojewody P. z dnia [...].11.2007r. jak i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z [...].09.2007r. odmawiające udzielenia pozwolenia na budowę. Sąd uznał, że procedura rozpatrzenia wniosku strony winna być powtórzona albowiem zakreślony dla inwestorki termin do usunięcia dostrzeżonych braków w dokumentacji projektowej był niewystarczający zważywszy na ilość i rodzaj wskazanych nieprawidłowości, a nadto bez należytego uzasadnienia odmówiono przedłużenia tego terminu. Tym samym doszło do naruszenia art. 35 ust. 3 prawa budowlanego, a powyższe naruszenie prawa mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odniesieniu do stwierdzenia organu o braku dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej sąd jednoznacznie stwierdził, że takowy dostęp istnieje, albowiem nieruchomość skarżącej posiada bezpośredni dostęp do ulicy [...]., która jest drogą publiczną. Nie ma natomiast znaczenia, iż ulica [...]., z którą łączy się ulica [...]., nie ma dalszego bezpośredniego połączenia z innymi drogami publicznymi: ulicą [...] i ulicą [...].

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji postanowieniem z dnia [...].09.2008r. wydanym w oparciu o art.. 35 ust. 3 prawa budowlanego zobowiązał inwestorkę do usunięcia w terminie do [...].10.2008r. braków dokumentacji projektowej ujętych w 14 punktach. W odniesieniu do spornej kwestii zaopatrzenia planowanego budynku w wodę i odprowadzania z niego ścieków, wezwano, by projekt budowlany doprowadzić do zgodności z zapisami uchwały Rady Miejskiej B. z [...].05.2007r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla B., wynikającymi z par. 27, 28 i 29 planu, z uwzględnieniem wymogu zawartego w par. 15 pkt 3 planu (pkt 1 postanowienia) Nadto z przywołaniem art. 34 ust. 3 pkt 3 prawa budowlanego zobowiązano do załączenia oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw wody, gazu, odbioru ścieków oraz przyłączenia do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej i gazowej (pkt 3 postanowienia). W punkcie 5 – tym postanowienia zobowiązano, by w projekcie zagospodarowania terenu wrysować wszystkie projektowane przyłącza i odcinki zewnętrznych instalacji, zgodnie z wymogami planu miejscowego oraz opisać je w legendzie i w opisie do projektu zagospodarowania działki.

W dniu [...].10.2008r. skarżąca złożyła uzupełnioną dokumentację projektową, zaś Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...].11.2008r. powołując się na art.. 35 ust. 3 prawa budowlanego powtórnie orzekł o odmowie udzielenia żądanego pozwolenia na budowę. Organ w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że projekt budowlany w dalszym ciągu wykazuje niezgodność z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zaopatrzenia planowanej inwestycji w wodę i w zakresie odprowadzania ścieków. Paragraf 27 planu przewiduje zaopatrzenie w wodę z miejskiej sieci z wykorzystaniem układu istniejących i projektowanych sieci wodociągowych i ustala zakaz budowy indywidualnych ujęć wody z wyjątkiem ujęć awaryjnych, ujęć związanych z obronnością kraju, ujęć służących zbiorowemu zaopatrzeniu w wodę i ujęć przemysłowych uzasadnionych względami technologicznymi. Załączony projekt zagospodarowania terenu przewiduje zaopatrzenie w wodę z miejskiej sieci wodociągowej, a do czasu realizacji sieci wodociągowej, przedmiotowy budynek ma być zaopatrywany, co najmniej w wodę do spożycia, poprzez dostawy wody w opakowaniach jednorazowych lub z istniejącej studni na działce sąsiedniej. Woda na cele bytowe i budowy ma być dostarczana w zbiornikach cysternach lub z sąsiedniej studni. Rozwiązania projektowe w tym zakresie nie są zgodne z wymogami planu miejscowego. Co zaś do odprowadzenia ścieków, to paragraf 28 planu przewiduje odprowadzanie ich do systemu miejskiej kanalizacji sanitarnej, a dopuszcza odprowadzenie ścieków do innych systemów kanalizacji sanitarnej spełniających warunki w zakresie zbiorowego odprowadzenia ścieków. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że odprowadzenie ścieków docelowo jest przewidziane do systemu miejskiej kanalizacji sanitarnej, a do czasu jej realizacji projektuje się tymczasowo zbiornik szczelny, zlokalizowany na działce inwestora. Zbiornik ten wyłączono z pozwolenia na budowę i objęto oddzielnym postępowaniem. Lokalne odprowadzenie ścieków stanowi naruszenie ustaleń planu. Wprawdzie plan dopuszcza odprowadzenia ścieków do innych systemów kanalizacji sanitarnej, jednak musza one spełniać warunki w zakresie zbiorowego odprowadzania ścieków. Organ podkreślił, że plan w par. 15 pkt 3 ustala obowiązek realizacji wyprzedzającego lub równoległego z wprowadzaną zabudową, sieci wodociągowej oraz kanalizacji sanitarnej. Prezydent stwierdził też brak uzupełnienia dokumentacji o oświadczenia gestorów sieci i o zapewnieniu dostaw wody i odbioru ścieków oraz przyłączeniu do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej oraz stwierdził, że projekt wykazuje nieścisłości w zakresie projektowanego zjazdu tj. opis projektu zjazd przewiduje a rysunek nie wskazuje tego zjazdu. Również zakres inwestycji określony we wniosku o pozwolenie nie obejmuje zjazdu.

W odwołaniu od tej decyzji J.W.S. zarzuciła organowi, że ignoruje ustalenia i wytyczne zawarte w wyroku sądu i przerzuca na indywidualnego inwestora zadania własne miasta z zakresu infrastruktury.

Wojewoda P. po rozpoznaniu tego odwołania decyzją z dnia [...].02.2009r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji po chronologicznym przypomnieniu zdarzeń w sprawie, powołał się na treść przepisów art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 3, oraz 35 ust. 1 pkt 1, 2 3 i 4 prawa budowlanego, podkreślając, iż przepisy te dokładnie określają, jakie obowiązki ciążą na organie architektoniczno - budowlanym przed wydaniem pozwolenia na budowę. Wojewoda wskazał tez na treść art. 35 ust. 3 prawa budowlanego. Przytoczył też treść ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu inwestycji w odniesieniu do zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków. Podkreślił, że plan dopuszcza zasilanie z własnych ujęć wody, zgodnie z ustaleniami ust. 3 par. 27, lub z ujęć innych podmiotów, pod warunkiem spełnienia przez potencjalnych dostawców (przedsiębiorstwa wodociągowo – kanalizacyjne) wymagań w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę określonych w przepisach szczególnych. Natomiast w przedłożonym przez skarżącą projekcie budowlanym brak jest wykazania, że studnia dostawcy wody na sąsiedniej działce, z której tymczasowo zaprojektowano zaopatrzenie w wodę planowanego budynku, spełnia te wymagania. Powyższe uniemożliwia uznanie takiego rozwiązania za zgodne z planem miejscowym. Również zaprojektowane odprowadzanie ścieków do szczelnego zbiornika powinno spełniać warunki w zakresie zbiorowego odprowadzania ścieków, co w projekcie nie zostało wykazane. Nadto projekt jest niekompletny bo brak w nim stosownych oświadczeń gestorów sieci o zapewnieniu dostaw wody, odbioru ścieków i przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, czego wymaga art. 34 ust. 3 pkt 3 "a" prawa budowlanego. Organ podkreślił, że kwestia niezgodności z planem tymczasowych rozwiązań w zakresie zaopatrzenia budynku w wodę i odprowadzenia z niego ścieków, została przesądzona decyzją stwierdzającą wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy. Wojewoda stwierdził, ze zarzut niewypełnienia zaleceń sądu jest bezpodstawny, ponieważ zgodnie z zaleceniem umożliwiono teraz stronie uzupełnienie braków w dokumentacji, natomiast zarzut przerzucania na stronę zadań własnych miasta w zakresie budowy sieci infrastruktury technicznej nie powinien być kierowany do organu architektoniczno-budowlanego.

W wywiedzionej do sądu skardze na powyższą decyzję inwestorka J.W.S. zarzuciła decyzji rażące naruszenie prawa w postaci;

1. art. 35 ust. 3 prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że nie zostały przez nią w terminie usunięte braki w dokumentacji,

2. par. 27 ust. 4 i par. 28 ust. 3 Uchwały Rady Miejskiej w B. z [...].05.2007r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla B. w B. – rejonu pomiędzy ulicą [...]. a granicą administracyjną miasta, poprzez błędną wykładnię tych zapisów,

3. art. 7, 8 i 156 par. 1 pkt 2 kpa

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji wojewody oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Prezydenta Miasta B., ewentualnie o uchylenie obu decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że plan w ust. 4 par. 27 dopuszcza możliwość korzystania z ujęć wody już istniejących pod warunkiem spełnienia przez potencjalnych dostawców (przedsiębiorstwa wodociągowo – kanalizacyjne) wymagań w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę określonych w przepisach szczególnych. Z ust. 4 par. 27 planu jednoznacznie wynika więc, że wymagania w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę nie są nałożone na inwestora, tylko na potencjalnych dostawców (przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne). Plan dopuszcza też w par. 28 ust. 3 możliwość odprowadzania ścieków do innych systemów kanalizacji sanitarnej niż system miejskiej kanalizacji. Za bezzasadne skarżąca uznała zobowiązanie jej przez Prezydenta Miasta B. do przedłożenia oświadczeń gestorów sieci oraz zaświadczenia zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną.

Wojewoda P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje;

Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu. W postępowaniu poprzedzającym wydanie skarżonej decyzji nie doszło bowiem do zarzucanego przez stronę naruszenia zasad procedury administracyjnej, wyrażonych art. 7 i 8 kpa, ani też do naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych przez skarżącą w postaci art. 35 ust. 3 prawa budowlanego oraz mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa miejscowego tj. par. 27 ust. 4 i par. 28 ust. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla B. w B. – rejonu pomiędzy ulicą [...] , a granicą administracyjną miasta.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 – 4 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu, 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia o posiadaniu przez osoby zaangażowane w proces budowlany stosownych uprawnień, jak również 4. wykonanie obowiązku sprawdzenia projektu przez uprawnioną osobę. W razie stwierdzenia naruszeń w zakresie objętym przytoczonymi uregulowaniami, właściwy organ – jak stanowi art. 35 ust. 3 prawa budowlanego – nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

W sprawie niniejszej zasady wynikające z przytoczonej regulacji prawnej procesu inwestycyjnego, zostały zachowane. W ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym organ I instancji postanowieniem z [...].09.2008r. opartym o treść art. 35 ust. 3 prawa budowlanego zobowiązał inwestorkę do usunięcia w terminie do [...].10.2008r. braków dokumentacji projektowej, które wymienił w sposób precyzyjny w 14 punktach. W odniesieniu do stanowiącej przedmiot zarzutów skargi kwestii zaopatrzenia planowanego budynku w wodę i odprowadzania z niego ścieków, wezwano skarżącą, by projekt budowlany doprowadzić do zgodności z zapisami uchwały Rady Miejskiej B. z [...].05.2007r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla B., wynikającymi z par. 27, 28 i 29 planu, z uwzględnieniem wymogu zawartego w par. 15 ust. 3 planu. Nadto z przywołaniem art. 34 ust. 3 pkt 3 prawa budowlanego zobowiązano do załączenia oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw wody, gazu, odbioru ścieków oraz przyłączenia do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej i gazowej. Zobowiązano też, by w projekcie zagospodarowania terenu wrysować wszystkie projektowane przyłącza i odcinki zewnętrznych instalacji, zgodnie z wymogami planu miejscowego oraz opisać je w legendzie i w opisie do projektu zagospodarowania działki.

Sąd zgadza się z oceną organu architektoniczno-budowlanego, że przedłożona przez skarżącą uzupełniona dokumentacja w dalszym ciągu wykazywała niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zaopatrzenia planowanej inwestycji w wodę i w zakresie odprowadzenia ścieków. Paragraf 27 planu przewiduje zaopatrzenie w wodę z miejskiej sieci z wykorzystaniem układu istniejących i projektowanych sieci wodociągowych i ustala zakaz budowy indywidualnych ujęć wody z wyjątkiem ujęć awaryjnych, ujęć związanych z obronnością kraju, ujęć służących zbiorowemu zaopatrzeniu w wodę i ujęć przemysłowych uzasadnionych względami technologicznymi. W zakresie natomiast odprowadzania ścieków paragraf 28 planu przewiduje odprowadzanie ich do systemu miejskiej kanalizacji sanitarnej, dopuszczając odprowadzenie ścieków do innych systemów kanalizacji spełniających warunki w zakresie zbiorowego odprowadzenia ścieków. Załączony projekt zagospodarowania terenu przewidział natomiast, by do czasu realizacji sieci wodociągowej, zaopatrzenie planowanego budynku w wodę do spożycia następowało poprzez dostawy wody w opakowaniach jednorazowych lub z istniejącej studni na działce sąsiedniej, a zaopatrzenie w wodę na cele bytowe i budowy poprzez dostarczanie w zbiornikach cysternach lub z sąsiedniej studni, natomiast w zakresie odprowadzania ścieków z planowanego obiektu, by do czasu realizacji miejskiej kanalizacji sanitarnej, odprowadzanie ich następowało tymczasowo do szczelnego zbiornika, zaplanowanego na działce inwestora. Przedstawiona na żądanie sądu przez autora planu interpretacja powyższych zapisów (k. 33-35 akt sadowych) w kontekście rozwiązań przewidzianych w projekcie, nie pozostawia wątpliwości, co do niezgodności rozwiązań z prawem miejscowym. Autor planu zwraca uwagę, że wskazany wyżej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w ogóle nie zawiera ustaleń odnośnie tymczasowych rozwiązań w zakresie zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków. Przewidziana par. 27 ust. 4 planu dopuszczalność zasilania planowanych budynków z własnych ujęć wody oznacza konieczność istnienia takiego ujęcia na terenie inwestycji, a możliwość korzystania z istniejących ujęć wody innych podmiotów (sąsiadów), konieczność spełnienia przez potencjalnego dostawcę (właściciela ujęcia) wymagań w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę określonych w przepisach szczególnych. Przewidziana natomiast w par. 28 ust. 3 planu dopuszczalność odprowadzenia ścieków do innych systemów kanalizacji sanitarnej niż miejska sieć kanalizacyjna, wymaga, by właściciel innego systemu kanalizacji był jednocześnie przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym zgodnie z zapisami ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Podkreślić należy, że niezgodność przewidzianych przez skarżącą rozwiązań w zakresie zaopatrzenia planowanego budynku w wodę i odprowadzenia z niego ścieków z treścią uchwalonego w dniu 21.05.2007r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, została zauważona przez organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy, albowiem Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...].08.2007r., powołując się na art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 162 par. 1 pkt 1 kpa, stwierdził wygaśnięcie decyzji Nr [...] z [...].08.2006r. ustalającej warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego skarżącej właśnie z powodu sprzeczności projektowanych, a opisanych wcześniej, rozwiązań z uchwalonym planem. Stwierdzenie zaś w oparciu o art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, nakłada na etapie pozwolenia na budowę obowiązek oceny zgodności rozwiązań projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Tym samym od daty ostateczności decyzji stwierdzającej wygaśnięcie warunków zabudowy (decyzja ta nie była kwestionowana przez skarżącą), inwestorka nie mogła skutecznie powoływać się związanie organu architektoniczno-budowlanego treścią decyzji o warunkach zabudowy. Organ architektoniczno-budowlany stosownie do brzmienia art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego zobowiązany był oceniać rozwiązania projektu pod względem ich zgodności z prawem miejscowym, a stwierdziwszy niezgodność zmuszony do wydania decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę.

Argumentacja skargi nie zmienia oceny legalności skarżonej decyzji tj. oceny jej zgodności z prawem. Przepis prawa budowlanego nakazuje organowi architektoniczno-budowlanemu badać zgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a ten na obszarze działania organu, który go uchwalił, stanowi źródło powszechnie obowiązującego prawa (vide: art. 87 pkt 2 Konstytucji RP), którym to źródłem związane są organy administracji. Organ administracji architektoniczno-budowlanej treścią planu zagospodarowania przestrzennego był też związany. Treść planu odczytał zgodnie z intencją autorów planu, co potwierdza przedstawiona na żądanie sądu wykładnia autentyczna kwestionowanych przez stronę zapisów. W tej sytuacji sąd administracyjny, niebędący związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (vide: art. 134 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), mógłby uchylić skarżoną decyzję wyłącznie w następstwie sądowej odmowy zastosowania prawa miejscowego z powołaniem się na art. 178 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP "sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom". Mają zatem prawo samodzielnej oceny zgodności z ustawami podustawowych aktów normatywnych, w tym przepisów prawa miejscowego, wydawanych w oparciu o upoważnienie ustawowe, a stwierdziwszy brak takiej zgodności, składy orzekające sądów mają uprawnienie do odmowy zastosowania w ocenianej sprawie norm podustawowych. Odmowa zastosowania w danej sprawie budzących wątpliwości zapisów norm podustawowych, nie może być jednak oceniana w oderwaniu od okoliczności konkretnej sprawy. Brak zamieszczenia w planie tymczasowych rozwiązań w zakresie zaopatrzenia w wodę i odprowadzenia ścieków w postaci możliwości budowy indywidualnych ujęć wody i indywidualnych zbiorników na ścieki, mógłby być uznany za niedopuszczalną ingerencję w prawo własności, naruszającą istotę tego prawa, zwłaszcza gdy równocześnie z uchwaleniem planu, przewidującego wyłącznie system zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, realnie nie przystąpiono na spornym terenie do budowy sieci wodociągowo-kanalizacyjnej. O ile jednak skarżąca indywidualny zbiornik na ścieki przewidziała w projekcie, o tyle z budowy własnego ujęcia wody na etapie pozwolenia na budowę – jak przyznała na rozprawie – zrezygnowała. Odmowa zatem zastosowania kwestionowanych zapisów planu w kontekście przedłożonego projektu i przewidzianego nim rozwiązania w zakresie zaopatrzenia w wodę, nie gwarantującego budowy urządzenia (indywidualnego ujęcia), zapewniającego bieżące i nieprzerwane dostawy wody i tak nie mogłaby prowadzić do akceptacji projektu.

Nadto rozważając możliwość odstąpienia w sprawie od zastosowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skład teraz orzekający nie może abstrahować od znanej mu z urzędu okoliczności braku zakwestionowania przez inny skład orzekający niniejszego sądu spornych zapisów planu w sprawie ze skargi innego obywatela, któremu miejscowy organ architektoniczno – budowlany także odmówił pozwolenia na budowę przy ulicy [...], między innymi także z powodu niezgodności z planem rozwiązań w zakresie zaopatrzenia w wodę i odprowadzenia ścieków. Chodzi o postępowanie w sprawie ze skargi S.K. na decyzję Wojewody P. z dnia [...].09.2008r., oznaczone sygnaturą IISA/Bk 778/08, w którym w dniu 7.05.2009r. zapadł wyrok oddalający skargę inwestora. Z sentencji tego wyroku i uzasadnienia. Sąd w niniejszej sprawie dopuścił dowód, dołączając kopię orzeczenia do akt niniejszej sprawy (k. 44-51 akt sądowych). Zauważyć wreszcie należy, że postępowanie sądowe w sprawie ze skargi na decyzję organu architektoniczno-budowlanego, jest ukierunkowane na kontrolę działań wyłącznie tego organu (a w tej sprawie wojewodzie zarzutu niezgodności działań z prawem nie można postawić), a nie organu odpowiedzialnego za uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pełna sądowa kontrola poprawności i zgodności z prawem zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest możliwa w innym postępowaniu, do uruchomienia którego konieczna jest skarga obywatela wywiedziona w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.

Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił (art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi)