Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 886/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.) Asesor WSA Danuta Oleś Protokolant Beata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości A S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 czerwca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2001 r. postanawia: 1. umorzyć postępowanie w sprawie; 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 2.328,60 (dwa tysiące trzysta dwadzieścia osiem 60/100) złotych tytułem zwrotu ½ wpisu.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 886/03

U z a s a d n i e n i e

Decyzją z dnia 4 kwietnia 2003 r. nr [...] Burmistrz Miasta określił Syndykowi Masy Upadłości A S.A. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości od marca do grudnia 2001 r. w kwocie [...] zł, gdyż uznał, że syndyk w złożonej przez niego deklaracji za 2001 r. zaniżył wysokość tego zobowiązania, nieprawidłowo kwalifikując część związanych z działalnością gospodarczą budynków oraz gruntów posiadanych przez Spółkę jako "pozostałe budynki" i "pozostałe grunty".

W odwołaniu od tej decyzji syndyk zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie przepisu art. 90 § 1 i art. 114 prawa upadłościowego poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że syndyk co do zasady jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą; przepisu art. 5

ust. 1 pkt 2, 4, 6 i 7 lit.c oraz ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędne zakwalifikowanie części budynków i gruntów jako związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz przepisu art. 6 ust. 3 tej ustawy. Zdaniem odwołującego się istota sporu sprowadza się do przesądzenia, czy syndyk masy upadłości może być uznany – co do zasady – za podmiot prowadzący działalność gospodarczą, zobowiązany tym samym zawsze do opłacania podatku od nieruchomości według wyższych stawek, przewidzianych dla podmiotów prowadzących taką działalność, a postępowanie upadłościowe jest zawsze tożsame z prowadzeniem działalności gospodarczej. W rozwinięciu zarzutów syndyk wskazał, że jego zadaniem jest spłata wierzytelności upadłej, a nie prowadzenie działalności gospodarczej. Wyjątkowo prowadzenie przez syndyka działalności gospodarczej, po upływie trzech miesięcy od ogłoszenia upadłości, dopuszcza art. 114 prawa upadłościowego, i to po uzyskaniu zezwolenia sądu. Skoro syndyk nie jest przedsiębiorcą, to nie można kwalifikować gruntów należących do masy, jako będących w posiadaniu przedsiębiorcy, z wyłączeniem gruntów, co do których sąd wydał zgodę na prowadzenie na nich działalności gospodarczej (wydzierżawienie na taki cel) przez syndyka. Taką zgodę syndyk otrzymał w zakresie wydzierżawienia części gruntów i budynków dopiero w dniu 4 marca 2002 r. (niezwłocznie dokonując odpowiedniej korekty złożonej deklaracji podatkowej), nie miał jej natomiast w roku 2001, zatem złożona za ten rok przez syndyka deklaracja odpowiadała istniejącemu stanowi faktycznemu i prawnemu.

Decyzją z dnia 2 czerwca 2003 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że stroną jest posiadająca osobowość prawną spółka akcyjna w stanie upadłości (która istnieć będzie do czasu wykreślenia z rejestru handlowego) utworzona do prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem traktowana jako przedsiębiorca. Budynki i grunty przedsiębiorcy podlegają zaś opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu stawek od budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarczą, bez względu na to czy były faktycznie wykorzystywane do prowadzenia takiej działalności. Zdaniem kolegium chybiony jest argument jakoby obowiązek podatkowy ciążył na syndyku. Syndyk obejmuje zarząd majątkiem upadłej spółki, a nie staje się odrębnym podmiotem podatkowym w miejsce upadłej spółki. Stąd organy podatkowe oceniają, jakie warunki spełnia podatnik, a nie syndyk zarządzający jego majątkiem. Nieuzasadniony jest zatem zarzut strony jakoby zapis art. 114 prawa upadłościowego przesądzał o rodzaju stosowanej stawki podatkowej. Zależy ona bowiem od formy prawnej, w jakiej działa podatnik, oraz od charakteru i funkcji opodatkowanej nieruchomości. Działalność syndyka nie ogranicza się jedynie do zarządu masą upadłościową zmierzającego do likwidacji majątku, czego dowodem jest prowadzenie działalności w formie wydzierżawienia majątku za zgodą sądu.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący ponowił zarzuty naruszenia art. 90 § 1 i art. 114 prawa upadłościowego poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że syndyk co do zasady jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą; przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2, 4, 6 i 7 lit.c oraz ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędne zakwalifikowanie części budynków i gruntów jako związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz przepisu art. 6 ust. 3 tej ustawy, wywodząc podobnie jak w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, wskazując, iż wynikający z ustawy podatkowej związek nieruchomości z działalnością gospodarczą nie zanika przez czasowe zaprzestanie wykorzystywania ich do tego celu, decydujące znaczenie ma bowiem charakter nieruchomości, ich przeznaczenie i cel użytkowania. Czasowe zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej na nieruchomości, wynikające z postępowania upadłościowego, nie zmienia charakteru tej nieruchomości ani jej przeznaczenia.

W piśmie procesowym z dnia 20 października 2003 r. skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, natomiast w piśmie procesowym z dnia 16 stycznia 2006 r. pełnomocnik strony skarżącej cofnął skargę i wniósł o zwrot połowy wpisu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając cofnięcie skargi za dopuszczalne, na mocy art. 163 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w postanowieniu. O zwrocie połowy wpisu, sąd orzekł na mocy art. 232 § 1 pkt 2 cyt.w. ustawy.