Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1313/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1313/05 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 maja 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: NSA Józef Michaldo, Sędziowie: WSA Maria Zawadzka, Asesor WSA Beata Cieloch (spr), Protokolant: Katarzyna Dydaś, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2007r., sprawy ze skarg R. C., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 29 czerwca 2005r. Nr. od [...], do [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do października 2002r., skargi oddala


UZASADNIENIE

Dnia [...] marca 2005 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, działając na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r., nr 8, poz. 65 ze zm.) oraz art. 10 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 1993 r., nr 11, poz. 50), określił skarżącemu R. C. decyzją:

- [...] kwotę różnicy podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2002 r. do przeniesienia na miesiąc następny w wysokości [...] zł;

- [...] kwotę różnicy podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2002 r. do przeniesienia na miesiąc następny w wysokości [...] zł;

- [...] kwotę różnicy podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2002 r. do przeniesienia na miesiąc następny w wysokości [...] zł;

- [...] kwotę różnicy podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 2002 r. do przeniesienia na miesiąc następny w wysokości [...] zł;

- [...] kwotę różnicy podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2002 r. do przeniesienia na miesiąc następny w wysokości [...] zł;

- [...] kwotę różnicy podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2002 r. do przeniesienia na miesiąc następny w wysokości [...] zł;

- [...] kwotę różnicy podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2002 r. do przeniesienia na miesiąc następny w wysokości [...] zł;

- [...] kwotę różnicy podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2002 r. do przeniesienia na miesiąc następny w wysokości [...] zł;

- [...] kwotę różnicy podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2002 r. do przeniesienia na miesiąc następny w wysokości [...] zł;

- [...] kwotę różnicy podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2002 r. do przeniesienia na miesiąc następny w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniach wskazano, iż w wyniku kontroli przeprowadzonej w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do października 2002 r., organ podatkowy stwierdził nieprawidłowości w pomniejszaniu podatku należnego o podatek naliczony wykazany na fakturach dokumentujących zakup towarów i usług, które nie zostały uznane za koszty uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 2000, nr 14, poz. 176 ze zm.), o czym przesądzono w ostatecznej odrębnej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2005 r. w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. ([...]). W decyzji tej organ podatkowy zakwestionował wydatki poniesione na zapłatę za usługi telekomunikacyjne dotyczące prywatnego telefonu zainstalowanego w budynku mieszkalnym skarżacego, zakup artykułów takich jak ziemia, meble i rośliny ogrodowe, brama wjazdowa z urządzeniami sterującymi na prywatną posesje skarżącego, szafa ubraniowa z komodą, zakup artykułów spożywczych i chemii gospodarczej, a także zakup towarów w postaci dywanu i bagażnika dachowego na sprzęt narciarski oraz usługi polegającej na obsłudze imprezy firmowej. Podstawą zakwestionowania powyższych wydatków było stwierdzenia braku związku pomiędzy poniesionymi wydatkami a uzyskiwanymi z prowadzonej działalności przychodami. W związku z powyższym podatek VAT naliczony w związku z zakupem przedmiotowych usług i towarów nie może obniżać kwoty podatku należnego.

Na powyższe decyzję skarżący złożył odwołania, wnosząc o ich uchylenie w całości, uznając je za krzywdzące oraz naruszające przepisy prawa materialnego i dobra osobiste skarżącego.

W uzasadnieniu skarżący twierdził, że wydatki poniesione na urządzenie prywatnej posesji należy zakwalifikować do kosztów uzyskania przychodu, ponieważ w budynku tym zlokalizował biuro techniczno handlowe swojej firmy, w którym przyjmował kontrahentów. Pozostałem wydatki również miały związek z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, a w szczególności bagażnik dachowy służył do przewożenia towarów produkowanych przez skarżącego, natomiast artykuły spożywcze przeznaczone były dla pracowników jego firmy.

W wyniku odwołań Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawi art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.), decyzjami: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], i [...] utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu podkreślono, że skarżący nie wykazał że sporne wydatki rzeczywiście posłużyły do prowadzenia działalności gospodarczej, natomiast zebrane w sprawie dowody wskazują że wydatki te nie miały związku z prowadzoną działalnością, a zatem nie mogą stanowić podstawy obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony zapłacony przy ich nabyciu.

Powyższe decyzje zostały zaskarżone do sądu administracyjnego z wnioskiem o ich uchylenie w związku z fałszowaniem ustalonego stanu faktycznego, przez co zdaniem skarżącego naruszono przepisy prawa materialnego oraz jego dobra osobiste. Zarzuty skarg zostały następnie uzupełnione w pismach skarżącego z dnia [...] lutego 2007 r. oraz z dnia [...] maja 2007 r. w których to skarżący zarzucił naruszenia art. 120 i art. 191 ordynacji podatkowej, art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, art. 232 kodeksu pracy, art. 6, 7, i 103 ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Zdaniem skarżącego organy podatkowe celowo pominęły znane im fakty zebrane w toku postępowania dowodowego przez co doszło do sfałszowania stanu faktycznego sprawy.

W odpowiedziach na skargi strona przeciwna wniosła o ich oddalenie podtrzymując w całości stanowiska wyrażone w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżącego zawartych w skargach, Dyrektor Izby Skarbowej przypomniał, że to podatnik obowiązany jest wykazać okoliczności z których wywodzi korzystne skutki prawne. W przedmiotowej sprawie skarżący opiera się jedynie na swoich oświadczeniach, natomiast przytaczane przez niego dowody w żadnym wypadku nie wskazują na prawdziwość dowodzonych tez.

Powyższe skargi zostały zarejestrowane w sądzie pod sygn. akt I SA/Kr 1313/05 do I SA/Kr 1322/05. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lutego 2007 r. postanowiono połączyć powyższe skargi do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą akt I SA/Kr 1313/05.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje

Skargi nie zasługują na uwzględnienie, albowiem zaskarżone decyzje nie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego bądź procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik spraw.

Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, w brzmieniu obowiązującym w kontrolowanym okresie, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.

Definicję kosztów uzyskania przychodu stanowi art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, że kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Oczywiście obowiązujące przepisy nie zawierają ścisłego katalogu wydatków uznawanych za koszty uzyskania przychodu, każdy więc przypadek należy rozpatrzyć indywidualnie. Jednakże cytowany przepis wskazuje, iż aby dany wydatek uznać za koszt uzyskania przychodów, musi posiadać następujące elementy: konieczność faktycznego poniesienia wydatku oraz poniesienie tego wydatku musi nastąpić w celu osiągnięcia przychodu. Dodatkowo dany wydatek nie może być zawarty w katalogu wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów zawartego w art. 23 powołanej ustawy.

Jak już wspomniano wyżej kwestia podatku dochodowego od osób fizycznych skarżącego za 2002 r. została rozstrzygnięta ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 czerwca 2005 r. ([...]). W decyzji tej zakwestionowano szereg wydatków poczynionych przez skarżącego, których to zdaniem organu nie można uznać za koszty uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Konsekwencją stwierdzenia tego faktu, była konieczność określenia skarżącemu wysokości podatku VAT, mając na względzie cytowany art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Skoro bowiem towary i usługi nabyte przez skarżącego nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodu to tym samym nie mogą stanowić podstawy do obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego.

Podnoszone przez skarżącego zarzuty zmierzały, poprzez zakwestionowanie prawidłowości postępowania dowodowego prowadzonego przez organy podatkowe, do wykazania że przysługiwało mu prawa do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z zakupu spornych towarów i usług, a tym samym że były to wydatki zaliczane od kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przechodząc do oceny zarzutów stwierdzić należy że nie zasługują one na uwzględnienie. W ocenie Sądu nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, iż organy podatkowe celowo pominęły znane z postępowania dowodowego fakty. W toku postępowania podatkowego organy zarówno pierwszej jak i drugiej instancji przeprowadziły dokładnie postępowanie dowodowe, oceniając wszechstronnie zgromadzony w ten sposób materiał dowodowy. W uzasadnieniach zaskarżonych decyzji, a także poprzedzających je decyzjach organu pierwszej instancji odniesiono się do wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów. W szczególności wydatki poniesione w związku z wyposażeniem i urządzeniem prywatnej posesji skarżącego słusznie nie zostały uznane za koszty uzyskania przychodu a tym samym podatek VAT naliczony w wyniku ich zakupu nie może obniżyć podatku należnego. Sporne wydatki dotyczą zakupu m. in. ziemi, substratu ogrodowego i torfu ogrodniczego, roślin, ziemi pod iglaki, kory dekoracyjnej, dywanu, mebli ogrodowych, fontanny betonowej, bagażnika dachowego i smaru narciarskiego, oraz koszty obsługi imprezy firmowej. Przypomnieć w tym miejscu należy, że udowodnienie faktu poniesienia wydatków w celu osiągnięcia przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, obciąża podatnika. W przedmiotowej sprawie to skarżący winieni przedstawić dowody na potwierdzenie składanych przez niego oświadczeń. Tymczasem takich dowodów nie przedstawiono, a cała argumentacja skarżącego opiera się jedynie na jego oświadczeniach i deklaracjach o przeznaczeniu zakupionych towarów i usług na działalność prowadzonej przez niego firmy. Mając powyższe na uwadze organy podatkowe słusznie zakwestionowały sporne wydatki, szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko.

To samo należy odnieść do zakwestionowanych wydatków na telefon stacjonarny mieszczący się w prywatnym domu skarżącego. Organy podatkowe trafnie wskazały, że nie ma żadnych dowodów iż skarżący wykorzystywał prywatną posesje jako biuro techniczno handlowe, a zatem wydatki poniesione na urządzenie tego obiektu nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu.

Podnoszone w toku postępowania sądowego przez skarżącego zarzuty również okazały się chybione. W szczególności zarzut naruszenia art. 232 Kodeksu pracy. Przypomnieć bowiem należy, że organy administracyjne działają na podstawie i w granicach prawa, mają zatem obowiązek stosować przepisy obowiązującego prawa, ale tylko te których są adresatem i które należą do ich właściwości i kompetencji. Mając powyższe na uwadze nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 120 ordynacji podatkowej stanowiącego właśnie zasadę legalizmu.

Przechodząc do oceny prawidłowości postępowania podatkowego, w ocenie Sądu, organy podatkowe w przedmiotowej sprawie wywiązały się należycie z ciążących na nich obowiązkach wynikających z przepisów ordynacji podatkowej. W szczególności w postępowaniu dowodowym podjęto wszystkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rozstrzygnięcia sprawy. Ocenie materiału dowodowego nie można zarzucić dowolności, albowiem dokonano jej zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych wszelkich reguł. W szczególności wszelkie ustalenia dokonane zostały w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonywającej treści (art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa).

Podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej nie znalazł potwierdzenia w toku postępowania sądowego. Przepis ten wyraża zarówno zasadę prawdy obiektywnej jak też zasadę swobodnej oceny dowodów. Wynika z niego, że organ prowadzący postępowanie musi dążyć do ustalania prawdy materialnej i według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych oraz wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących błędów w ustaleniach faktycznych służących za podstawę rozstrzygnięcia oraz pominięciu znanych faktów stwierdzić należy, że zarzuty te nie są poparte konkretnymi argumentami. Organy podatkowe obu instancji prawidłowo oceniły dowody, opierając się na wszechstronnie rozpatrzonym i kompleksowo zebranym materiale dowodowym.

Nie można bowiem mylić pominięcia dowodów z odmową nadania konkretnym dowodom waloru wiarygodności. Rozstrzygając sprawę odniesiono się do wszystkich dowodów przeprowadzone w postępowaniu. Organy podatkowe natomiast, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa), odmówić wiarygodności oświadczeniom skarżącego. Organy podatkowe szczegółowo wyjaśniły przyczyny, dla których odmówiły wiary oświadczeniom skarżącego, trafnie uznając że nie są podparte żadnymi dowodami, oraz są sprzeczne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Dokonując tej oceny, w opinii Sądu, nie wykroczono poza granice zasady swobodnej oceny dowodów.

Zakres kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego określa przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc, że Sąd sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem, Sąd sprawdza, czy wydanie decyzji nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, procesowego, a naruszenie prawa mające lub mogące mieć wpływ na wynik sprawy skutkuje uchyleniem zaskarżonych decyzji zgodnie z przepisem art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

W związku z powyższym, skoro zaskarżone decyzje nie naruszają prawa materialnego lub procesowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uznając je za zgodne z prawem, skargi oddalił na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).