Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 606/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 6c ust. 1 i art. 6 e ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz, Sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz, Sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.), Protokolant Tomasz Zieliński, po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2006r. sygn. akt II SA/Wa 1426/06 w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska Komendanta Powiatowego Policji w S. W. oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym z dnia [...] [...] Komendant Wojewódzki Policji w R. odwołał K. P. z zajmowanego stanowiska Komendanta Powiatowego Policji w S. W., przeniósł go do dyspozycji organu odwołującego oraz powierzył pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku eksperta Wydziału Inspektoratu Komendanta Komendy Wojewódzkiej Policji w R.. Z decyzją tą K. P. nie zgodził się i wniósł od niej odwołanie. W następstwie rozpoznania tego odwołania Komendant Główny Policji decyzją – rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...], utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji z dnia [...] W uzasadnieniach obu tych decyzji organy stwierdziły, że zgodnie z art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) komendanta powiatowego Policji powołuje i odwołuje komendant wojewódzki Policji po zasięgnięciu opinii starosty. Natomiast art. 6e tej ustawy stanowi, że policjanta ze stanowiska komendanta powiatowego Policji może odwołać w każdym czasie organ uprawniony do powołania na to stanowisko. Wskazane przepisy nie ustanawiają przesłanek, jakie muszą zostać spełnione w celu odwołania policjanta ze stanowiska komendanta powiatowego Policji. Decyzja w tym zakresie należy do przełożonego, który dokonuje kompleksowej oceny pracy policjanta powołanego na stanowisko kierownicze. W rozpoznawanym przypadku Komendant Wojewódzki Policji w R. dokonał kompleksowej oceny stylu oraz sposobu zarządzania przez inspektora K. P. powierzoną mu Komendą Powiatową Policji w S. W. i stwierdził, że interes służby wymaga odwołania wymienionego oficera z zajmowanego stanowiska. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji kierowana przez K. P. jednostka uzyskała niezadowalające wyniki w zwalczaniu i zapobieganiu przestępczości a nadto pomiędzy Komendantem a podległymi mu policjantami zaistniały nagłośniane w mediach konflikty. W ocenie przełożonego K. P. utracił zdolność do kierowania powierzoną mu jednostką i zachodziła pilna potrzeba podjęcia działań naprawczych przez zmianę na stanowisku Komendanta Powiatowego Policji.

Na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] K. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając, iż organy nie wyjaśniły sprawy, podjęły stronniczą decyzję nieuwzględniającą szeregu istotnych okoliczności i prowadząc przewlekle postępowanie spowodowały utratę przez skarżącego części należnego mu wynagrodzenia z tytułu służby.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2006 r. skargę oddalił. Sąd stwierdził w motywach wyroku, że zgodnie z przepisem art. 6e ustawy o Policji organ uprawniony do powołania na stanowisko komendanta powiatowego Policji może w każdym czasie odwołać policjanta z tego stanowiska. Z przepisów tych wynika, że ustawodawca nie prowadził żadnych warunków, od spełnienia których uzależnione byłoby odwołanie komendanta powiatowego Policji. Brak konkretnych kryteriów uzasadniających odwołanie oznacza, że uruchomienie procedury określonej w art. 6c ust. 1 i art. 6e ust. 1 ww. ustawy, pozostawione zostało uznaniu właściwego organu administracji publicznej, który w każdym czasie może odwołać osobę ze stanowiska kierowniczego jednostki, o ile ustały przesłanki uzasadniające powołanie, a tym samym pozostawienie określonej osoby na zajmowanym stanowisku.

Stosunek służbowy z powołania, analogicznie jak stosunek pracy z powołania, jest najmniej chronioną prawem formą zatrudnienia. Brak ochrony jego trwałości, jak to ma miejsce np. w przypadku mianowania, wynika z samej istoty powołania. Powołanie następuje w celu realizacji określonych zadań i wiąże się ze sprawowaniem określonej funkcji, najczęściej kierowniczej. Istotnym elementem przydatności określonej osoby na konkretnym stanowisku służbowym jest wykonywanie powierzonej jej funkcji w sposób niebudzący żadnych wątpliwości organu dokonującego powołania. Warunkiem powołania jest bowiem, obok fachowości i doświadczenia określonej osoby, pełne zaufanie jakim darzy ją organ powołujący.

Utrata zaufania organu powołującego, o ile wykazane zostaną rzeczywiste okoliczności mogące wywoływać wątpliwości, co do celowości pozostawienia osoby na kierowniczym stanowisku, stanowi samoistną przyczynę uzasadniającą odwołanie. "Utrata zaufania" jest pojęciem subiektywnym, zależnym od oceny organu powołującego. Ocena ta nie może być skutecznie kwestionowana w sytuacji wskazania przez organ faktów uzasadniających utratę zaufania do osoby powołanej. Wbrew zarzutom skarżącego organy orzekające w sprawie wskazały okoliczności i przyczyny, które wpłynęły na decyzję o odwołaniu K. P. ze stanowiska Powiatowego Komendanta Policji w S. W.. Były to – narastający konflikt przełożonego z podległymi mu funkcjonariuszami, który mimo długiego okresu jego trwania nie został rozwiązany a także brak znaczących wyników w zakresie wykrywalności przestępstw na tle innych jednostek powiatowych Policji w województwie. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż w tej sytuacji [...] Wojewódzki Komendant Policji miał podstawy aby skorzystać z uprawnienia wynikającego z art. 6e ust. 1 ustawy o Policji. Za nieuzasadnione uznał też WSA pozostałe zarzuty podniesione w treści skargi.

Wymieniony wyrok zaskarżył skargą kasacyjną K. P. reprezentowany przez adwokata R. M.. Wyrokowi termu zarzucił:

1) obrazę prawa materialnego – art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy sporny rozkaz personalny nr [...] z [...] został wydany przez podinsp. K. Ł. jako Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia KGP i z upoważnienia Komendanta Głównego Policji, w sytuacji gdy decyzją nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...]. Dyrektor BKiS KGP posiadał upoważnienie do załatwiania w imieniu Komendanta spraw osobowych policjantów w zakresie mianowania oraz zwalniania ze stanowisk z mianowania, nie miał zaś uprawnień do załatwiania spraw osobowych funkcjonariuszy z powołania;

2) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie oceny dowodów przeprowadzonych przez WSA, zwłaszcza w części, w której odwołujący się podnosił, że ten sam stan faktyczny związany z merytoryczną oceną jego pracy raz był podstawą oceny pozytywnej za drugim zaś razem był podstawą odwołania go ze stanowiska Komendanta Powiatowego Policji w S. W..

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący powołał się na załączoną do tej skargi kopię decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] w sprawie upoważnienia Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia KG Policji – K. Ł. do realizacji spraw kadrowych. Stwierdził, że zgodnie z § 1 pkt 2 tej decyzji Komendant Główny upoważnił K. Ł. jedynie do załatwienia w jego imieniu spraw osobowych policjantów w zakresie mianowania na stanowiska służbowe oraz zwalniania z tych stanowisk a nie powoływania i odwoływania zgodnie z art. 6c i 6e ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, K. Ł. nie był upoważniony do podpisania zaskarżonej do Sądu decyzji.

Na rozprawie przed NSA pełnomocnik Komendanta Głównego Policji stwierdził, że Dyrektor Biura Kadr i Szkolenia KG Policji był upoważniony decyzją na [...] z [...] do załatwiania wszystkich spraw kadrowych w imieniu Komendanta Głównego z wyjątkiem spraw dotyczących osób wyłączonych § 3 tej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna jest wnoszona od wyroku Sądu I instancji i dlatego wymienione zarzuty winny dotyczyć wyroku wydanego przez ten sąd a nie kontrolowanej przez sąd administracyjny decyzji organu administracyjnego. Nadto prawidłowe sformułowanie zarzutu kasacyjnego wymaga szczegółowego wskazania konkretnego przepisu z określeniem jednostki redakcyjnej (artykułu, ustępu, § itd.), który został naruszony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a nadto uzasadnienie tego zarzutu. Naczelny Sąd Administracyjny jest bowiem związany podaną w skardze kasacyjnej podstawą zaskarżenia (art. 183 § 1 p.p.s.a.) i nie może samodzielnie jej zmieniać, precyzować ani ustalać, czy sąd I instancji nie naruszył też innych przepisów, oprócz wskazanych w podstawie zaskarżenia.

Powyższe, wstępne uwagi są konieczne dla wykazania, że rozpoznawana skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Wskazała ona na naruszenie tylko jednego przepisu – art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. przez wydanie spornego i zaskarżonego rozkazu personalnego przez osobę, która nie była do tego uprawniona. Pomijając wątpliwą zasadność tego zarzutu, co zostało wyjaśnione w postępowaniu przed sądem II instancji, należy zauważyć, iż ten – pierwszy raz podniesiony w skardze kasacyjnej – zarzut dotyczy postępowania prowadzonego przed organem administracyjnym a nie sądem I instancji. Ewentualna zasadność tego zarzutu mogła więc wpłynąć na nieważność postępowania administracyjnego a nie sądowego, bowiem podstawy nieważności postępowania sądowego są wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. i w sprawie żadna z sytuacji wskazanych tym przepisem nie zaistniała. Skarżący nie wskazał też w skardze kasacyjnej żadnego przepisu naruszonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku rozpoznawania jego skargi, w szczególności żadnego przepisu regulującej postępowanie sądowoadministracyjne ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wymogu należytego wskazania podstawy zaskarżenia nie spełnia ogólnikowe, opisowe wskazanie rzekomych wad postępowania sądowego i wydanego przez sąd wyroku, bez wykazania jaki konkretnie przepis i w jaki sposób naruszył Sąd I instancji.

Ponieważ rozpoznana skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, podlega ona oddaleniu na mocy art. 184 p.