Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 89/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-08-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy zarządzenie - art.260 par.1 ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 257, 260 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Herman po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 14 kwietnia 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 14 kwietnia 2016 r.


UZASADNIENIE

W sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r., nr [...] złożono wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego. Na mocy pisma referendarza sądowego z 8 marca 2016 r. skarżący został wezwany do złożenia wniosku na urzędowym formularzu. Odpis wezwania został skarżącemu doręczony w dniu 29 marca 2016 r. a wniosek na formularzu został nadany w urzędzie pocztowym w dniu 7 kwietnia 2016 r., tj. 2 dni po upływie zakreślonego w wezwaniu terminu.

Zarządzeniem z 14 kwietnia 2016 r. referendarz pozostawił wniosek bez rozpoznania. Odpis zarządzenia doręczono adresatowi w dniu 5 maja 2016 r.

Natomiast w dniu 12 maja 2016 r. skarżący złożył sprzeciw od ww. zarządzenia. W sprzeciwie podniósł, że niedochowanie terminu było wynikiem pogorszenia się jego stanu zdrowia.

Z uwagi na wątpliwości co do treści pisma na mocy zarządzenia sprawozdawcy z 23 czerwca 2016 r. wnioskodawca wezwany został do sprecyzowania terminie 7 dni, czy złożone pismo stanowi sprzeciw czy też wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu pod rygorem przyjęcia, że pismo to stanowi sprzeciw.

Pomimo dwukrotnej próby doręczenia, w dniach 1 i 11 lipca 2016 r. pismo nie zostało odebrane przez wnioskodawcę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

W myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.). rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu i wypowiada się

o zasadności zaskarżonego sprzeciwem postanowienia lub zarządzenia.

Sprzeciw jest niezasadny.

Stosownie do art. 257 p.p.s.a. wniosek o prawo pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w terminie pozostawia się bez rozpoznania.

W sprawie termin przewidziany na uzupełnienie braków wniosku o prawo pomocy upłynął bezskutecznie w dniu 5 kwietnia 2016 r. a skarżący wykonał wezwanie referendarza z dwudniowym opóźnieniem. Dlatego zarządzenie referendarza było zasadne.

Wprawdzie skarżący poprosił o potraktowanie alternatywne jego pisma jako wniosku o przywrócenie terminu, ale w ocenie Sądu te dwa pisma wzajemnie się wykluczają. Dlatego też uznano za zasadne wezwać skarżącego o sprecyzowanie charakteru pisma pod rygorem uznania go za sprzeciw, co nastąpiło, w związku z brakiem odpowiedzi na wezwanie Sądu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 257 p.p.s.a. oraz art. 260 tej ustawy Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.