Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3022/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie sędzia NSA Barbara Adamiak /spr./ sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant starszy asystent sędziego H. S. po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. Szpitala Wojewódzkiego im św. J. w S. sp. z o.o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 3060/18 w sprawie ze skargi M. Szpitala Wojewódzkiego im św. J. w S. sp. z o.o. na decyzję Rzecznika Praw Pacjenta z dnia 18 października 2018 r., znak: ... w przedmiocie uznania praktyk za naruszające zbiorowe prawa pacjentów i nakazu ich zaniechania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. Szpitala Wojewódzkiego im św. J. w S. sp. z o.o. na rzecz Rzecznika Praw Pacjenta kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu koszów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 lutego 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 3060/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. Szpitala Wojewódzkiego im. św. J. sp. z o.o. na decyzję Rzecznika Praw Pacjenta z dnia 18 października 2018 r. znak ... w przedmiocie uznania praktyk za naruszające zbiorowe prawa pacjentów i nakazu ich zaniechania.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że w zakresie zaskarżenia Rzecznik Praw Pacjenta decyzją z dnia 18 października 2018 r. ..., na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 1, art. 64 ust. 1–4, art. 65 ustawy z 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz.U. z 2017 r. poz. 1318 ze zm.),:

I. uznał praktyki stosowane przez M. Szpital Wojewódzki Sp. z o.o. w S. polegające na:

1) pobieraniu od pacjentów wyższych niż maksymalne opłat za jedną stronę kopii, wyciągu lub odpisu dokumentacji medycznej oraz za udostępnianie jej na informatycznym nośniku danych – w wyniku doliczania do ww. opłat kosztów za usługę wysłania dokumentacji medycznej pocztą za naruszające zbiorowe prawa pacjentów do dokumentacji medycznej, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1 i 2 w związku z art. 28 ust. 1 i 4 ustawy, i nakazał ich zaniechanie;

II. zobowiązał podmiot leczniczy do:

1) usunięcia skutków naruszenia zbiorowych praw pacjentów przez:

a) zwrot kosztów za usługę wysłania dokumentacji medycznej pocztą wszystkim pacjentom, przedstawicielom ustawowym pacjentów bądź osobom upoważnionym przez pacjentów, w ten sposób, że każda osoba, która uiściła ww. opłatę do dnia doręczenia niniejszej decyzji, będzie mogła zwrócić się do Szpitala o jej zwrot i taki zwrot otrzyma,

b) złożenie oświadczenia o następującej treści: "M. Szpital Wojewódzki Sp. z o.o. w S. przeprasza pacjentów za stosowanie niezgodnych z prawem zasad udostępnienia dokumentacji medycznej, informując, że:

• udostępnienie dokumentacji medycznej połączone z wysyłką tej dokumentacji drogą pocztową nie może przekraczać opłat maksymalnych określonych w art. 28 ust. 1 i 4 ustawy (opłata za przesyłkę dokumentacji medycznej mieści się w ww. opłacie maksymalnej).

Jednocześnie uprzejmie informuję, że każda osoba, która uiściła opłatę za usługę wysłania dokumentacji medycznej pocztą, może zwrócić się do Szpitala o jej zwrot"

– w formie pozwalającej na identyfikację autora tego oświadczenia, tj. osób działających w imieniu podmiotu leczniczego, przez jego umieszczenie:

• w formie pisemnej w lokalu należącym do podmiotu leczniczego, w miejscu ogólnodostępnym dla pacjentów na okres stu osiemdziesięciu dni (180 dni) od dnia otrzymania niniejszej decyzji oraz

• na oficjalnej stronie internetowej podmiotu leczniczego, tj. na dzień wydania decyzji, w ten sposób, że powyższe informacje zostaną umieszczone na stronie głównej oraz będą utrzymywane na niej przez okres stu osiemdziesięciu dni (180 dni) od dnia otrzymania niniejszej decyzji.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd Administracyjny wywiódł, że przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Rzecznika Praw Pacjenta z 18 października 2018 r. uznająca opisane w pkt I sentencji praktyki stosowane przez szpital za naruszające zbiorowe prawa pacjenta przez pobieranie od pacjentów wyższych niż maksymalne opłat za jedną stronę kopii, wyciągu lub odpisu dokumentacji medycznej oraz za udostępnianie jej na informatycznym nośniku danych – w wyniku doliczania do ww. opłat kosztów za usługę wysłania dokumentacji medycznej pocztą, zobowiązująca podmiot leczniczy do ich usunięcia w sposób opisany w pkt II ppkt 1.

Sąd wskazał, że okoliczności sprawy w tym fakt pobierania przez szpital kwestionowanych opłat, nie są sporne. Spór dotyczy natomiast interpretacji przepisów regulujących opłaty za udostępnianie dokumentacji medycznej, art. 23 ust. 1, art. 26 ust. 1 i 2 w zw. z art. 28 ust. 1 i 4 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Skarżący stoi bowiem na stanowisku, że przepis ustawy reguluje jedynie wysokość opłaty za udostępnianie dokumentacji, nie mówi natomiast nic o kosztach jej wydania powstałych po sporządzeniu wyciągu, odpisu, kopii lub wydruku dokumentacji medycznej. Opłata zdaniem skarżącego, nie obejmuje kosztów związanych z doręczeniem dokumentacji przesyłką pocztową.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji z powyższą argumentacją nie można się zgodzić. Sąd podkreślił, że prawo pacjenta do dokumentacji medycznej stanowi jedno z podstawowych praw pacjentów. Zostało ono zagwarantowane w art. 23 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym pacjent ma prawo do dokumentacji medycznej dotyczącej jego stanu zdrowia oraz udzielonych mu świadczeń zdrowotnych. W ocenie Sądu organ zasadnie, w prawidłowo ustalonych, jednoznacznych i niespornych okolicznościach faktycznych, ustalił naruszenie prawa pacjentów do dokumentacji medycznej i zastosował art. 64 ust. 1 i 2 ustawy o prawach pacjentów i Rzeczniku Prawa Pacjenta (Dz.U. z 2017 r. poz. 1318 ze zm.).

Sąd przypomniał, że zgodnie z art. 64 ust. 1 i 2 cyt. ustawy w przypadku wydania decyzji o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe prawa pacjentów Rzecznik nakazuje jej zaniechanie lub wskazuje działania niezbędne do usunięcia skutków naruszenia zbiorowych praw pacjentów, wyznaczając terminy podjęcia tych działań. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Stosownie zaś do treści art. 59 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, przez praktykę naruszającą zbiorowe prawa pacjentów rozumie się bezprawne, zorganizowane działania lub zaniechania podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych, mające na celu pozbawienie pacjentów praw lub ograniczenie tych praw, w szczególności podejmowane celem osiągnięcia korzyści majątkowej. Pojęcie "zbiorowe" prawa pacjentów odnosi się do tych praw, o których mowa w ustawie o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz w przepisach szczególnych. Używając terminu "zbiorowych praw pacjentów" ustawodawca objął ochroną administracyjnoprawną prawa aktualnych, a także potencjalnych pacjentów, traktowanych jako zbiorowość – grupę zasługującą na szczególną ochronę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OSK 2826/12, opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – dalej: "CBOSA"). O naruszeniu zbiorowych praw pacjentów można mówić, gdy skutki działań mogą zagrażać lub realizować się wobec każdego potencjalnego pacjenta znajdującego się w podobnej sytuacji. Istotne jest zatem ustalenie, czy działanie podmiotu leczniczego nie ma ściśle określonego adresata, lecz jest kierowane do nieoznaczonego z góry kręgu podmiotów. W konsekwencji nie ilość potwierdzonych naruszeń, ale ich charakter, a w związku z tym możliwość wywołania negatywnych skutków wobec określonej grupy, przesądza o naruszeniu zbiorowego interesu. Dodać trzeba, że w kontekście art. 59 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, nie są oceniane wyłącznie działania, ale i zaniechania skutkujące naruszeniem zbiorowych praw pacjenta (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OSK 61/13, opublikowany w CBOSA). Sąd uznał, że treść przepisu wskazuje na zorganizowany charakter działania lub zaniechania podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, w celu pozbawienia praw pacjentów. Zachowanie zorganizowane polega na zaplanowaniu i przeprowadzeniu działania lub zaniechania działania. Przy czym do uznania "celowości" działania lub zaniechania wystarczy, że podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych co najmniej przewiduje, że jego zachowanie doprowadzi do naruszenia praw pacjentów i na to się godzi. Podkreślił, że zakaz stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów ma charakter bezwzględny (art. 59 ust. 2 ww. ustawy).

Wojewódzki Sąd Administracyjny argumentował, że w ustawie, dostęp do dokumentacji medycznej realizowany jest m.in. w art. 27 ust. 1 ustawy w pięciu formach: 1. do wglądu, w tym także do baz danych w zakresie ochrony zdrowia, w miejscu udzielania świadczeń zdrowotnych, z wyłączeniem medycznych czynności ratunkowych, albo w siedzibie podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, z zapewnieniem pacjentowi lub innym uprawnionym organom lub podmiotom możliwości sporządzenia notatek lub zdjęć; 2. przez sporządzenie jej wyciągu, odpisu, kopii lub wydruku; 3. przez wydanie oryginału za potwierdzeniem odbioru i z zastrzeżeniem zwrotu po wykorzystaniu, na żądanie organów władzy publicznej albo sądów powszechnych, a także w przypadku gdy zwłoka w wydaniu dokumentacji mogłaby spowodować zagrożenie życia lub zdrowia pacjenta; 4. za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej; 5. na informatycznym nośniku danych. Pacjent powinien wyrazić żądanie udostępnienia ww. dokumentacji w wybranej przez siebie formie określonej w art. 27 ust. 1 ustawy. Dokumentacja medyczna w postaci papierowej może być udostępniona przez sporządzenie kopii w formie odwzorowania cyfrowego (skanu) i przekazanie w sposób określony w ust. 1 pkt 4 i 5, na żądanie pacjenta lub innych uprawnionych organów lub podmiotów, jeżeli przewiduje to regulamin organizacyjny podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych (art. 27 ust. 3 ustawy). Sąd zaznaczył, że wprawdzie, jak stanowi art. 28 ust. 3 ustawy, opłatę za udostępnienie dokumentacji medycznej w sposób określony w art. 27 pkt 2 i 5 ustala podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, niemniej maksymalne granice wysokości tej opłaty określa art. 28 ust. 4 ustawy. W ocenie Sądu pierwszej instancji, nie można zatem z regulacji maksymalnej wysokości opłat za czynności sporządzenia wyciągu lub odpisu dokumentacji medycznej, jednej kopii dokumentacji medycznej, udostępnienie dokumentacji medycznej na elektronicznym nośniku danych wywodzić, że nie obejmuje ona kosztów udostępnienia, w tym wypadku przez przesłanie za pośrednictwem operatora pocztowego.

Sąd w pełni zgodził się z poglądem organu, że ustawodawca celowo w art. 28 ust. 1 i 3 ustawy, użył sformułowania "za udostępnienie dokumentacji medycznej, gdyż jego zamiarem było, aby ustalona opłata za dokumentację medyczną obejmowała wszystkie czynności, jakie dokonuje podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych w celu jej udostępnienia. Udostępnianie dokumentacji medycznej jest czynnością techniczną. Tym samym na proces ten składać się będą takie czynności, jak odszukanie dokumentacji pacjenta, sporządzenie jej kopii z wykorzystaniem urządzeń kopiujących oraz przekazanie bądź wysłanie tej dokumentacji pacjentowi. Nie sposób w tej sytuacji zaakceptować odrębnych opłat za poszczególne czynności, które muszą zostać wykonane, aby dokonano wysyłki dokumentacji. Wysyłka dokumentacji, jak również wszystkie powiązane z nią działania, mieści się w pojęciu udostępniania dokumentacji medycznej i nie może być traktowana jako odrębna, dodatkowo płatna usługa.

Sąd pierwszej instancji uznał również, że organ nie naruszył także zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych określonej w art. 7a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ma ona bowiem zastosowanie tylko wówczas, gdy w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej. Nie znajduje natomiast zastosowania w sytuacji gdy przepisowi prawnemu stanowiącemu podstawę prawną decyzji, tak jak w rozpoznawanej sprawie, nadano jednoznaczne znaczenie w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.

W skardze kasacyjnej spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i uwzględnienie skargi ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. na zasadzie art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie prawa materialnego – art. 23 ust. 1 oraz art. 26 ust. 1 i 2 w zw. z art. 28 ust. 1 i 4 ustawy przez błędne zastosowanie oraz wykładnię przepisu, podczas gdy skarżący stosował opłaty zgodne z art. 28 ust. 1 i 4 ustawy, bowiem ustawa literalnie mówi o opłacie za udostępnienie dokumentacji medycznej, a nie o kosztach wydania, powstałych po sporządzeniu wyciągu, odpisu, kopii lub wydruku dokumentacji medycznej, w związku z czym należy wskazać, iż limit opłaty za udostępnienie dokumentacji medycznej nie został przez skarżącego przekroczony, z uwagi na fakt, że opłata nie obejmuje kosztów związanych z doręczeniem przesyłką listową dokumentacji,

II. na zasadzie art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ wynik sprawy, polegające na:

1) naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku art. 7a Kodeksu postępowania administracyjnego przez nierozstrzygnięcie wątpliwości w zakresie normy prawnej na korzyść skarżącego, gdy tymczasem w sprawie pozostawały wątpliwości co do treści normy prawnej, tj. definicji dokumentacji medycznej, a brak jest przepisów, które zobowiązują podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych do wydania dokumentacji w formie przesyłki listowej, co stwarza domniemanie, iż czynność ta nie mieści się w pojęciu udostępnienia dokumentacji medycznej, tym bardziej, że usługi świadczone przez podmiot leczniczy udzielane są bezpośrednio i wyłącznie pod adresem jego siedziby lub pod adresami zakładów leczniczych, a skarżący nie będąc organem administracji, nie ma obowiązku stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności również w zakresie art. 39–49b Kodeksu postępowania administracyjnego, a nadto zgodnie z objaśnieniami prawnymi z dnia 20 lutego 2019 r. wydanymi przez Rzecznika Praw Pacjenta w oparciu o art. 33 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców, pr. udostępnianie, prowadzenie i przechowywanie dokumentacji medycznej – zagadnienia praktyczne, str. 8 dokumentu, za dopuszczalne uznano pobieranie opłaty za wysłanie dokumentacji medycznej przez podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych, jeśli naliczona kwota jest zindywidualizowana oraz ekwiwalentna do poniesionych kosztów;

2) naruszeniu art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez jego zastosowanie i nieuwzględnienie skargi, gdy tymczasem były podstawy do jej uwzględnienia.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rzecznika Praw Pacjenta wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

2. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie. Zarzut wadliwej wykładni art. 28 ust. 1 i ust. 4 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta nie jest zasadny. Artykuł 28 ust. 1 przyjmuje dopuszczalność pobierania opłaty za udostępnienie dokumentacji medycznej, pozostawiając w tym przedmiocie ocenę podmiotowi udzielającemu świadczeń zdrowotnych. Ustalenie wysokości opłaty ustala podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych. Przyznając podmiotowi udzielającemu świadczeń zdrowotnych prawo do ustalenia wysokości opłat z tytułu udostępnienia dokumentacji medycznej w ustawie wyznaczono granice swobody w ustaleniu wysokości opłat. Granica ta wyznaczona została w aspekcie przedmiotowym przez określenie w art. 28 ust. 1, iż opłaty mogą być pobierane za udostępnienie dokumentacji medycznej w sposób określony w art. 27 ust. 1 pkt 2 i 5 oraz w ust. 3. Granicę tę wyznacza ustawowe uregulowanie maksymalnej wysokości opłat w art. 28 ust. 4 tej ustawy.

3. Wyznaczona ustawowo maksymalna granica wysokości opłat w art. 28 ust. 4 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta jest regulacją ustawową ograniczoną tylko do udostępnienia dokumentacji medycznej przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych w określony przedmiotowo sposób: – jedna strona wyciągu albo odpisu dokumentacji medycznej; – jedna strona kopii albo wydruku dokumentacji medycznej; – udostępnienie dokumentacji medycznej na informatycznym nośniku danych. Z tego zakresu przedmiotowego ustawowego wyznaczenia maksymalnej wysokości opłaty nie ma podstaw do przyjęcia, że jest to regulacja zamknięta wysokości opłat. Udostępnienie dokumentacji medycznej w sposób określony w art. 27 ust. 1 pkt 2 i 5 i ust. 3 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta to też koszty udostępnienia w sposób żądany przez pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego, jak i upoważnionej osoby, np. przez przesłanie za pośrednictwem operatora pocztowego. Uwzględnienie tej wartości przy udostępnieniu dokumentacji medycznej nie stanowi przekroczenia ustawowej granicy maksymalnej wysokości opłaty. Przy ustalaniu tej wysokości podmiot obowiązany jest uwzględnić to, że regułą przy ustalaniu wysokości opłat jest ekwiwalentności. Oznacza to, że wartość świadczenia wykonanego przez podmiot odpowiada wysokości pobranej opłaty. Artykuł 28 ust. 4 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta nie wyklucza uwzględnienia kosztów poniesionych przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, przy ustaleniu tak wysokości, że nie może przekraczać tej granicy, a zatem może uwzględniać tylko wysokość poniesionych kosztów, a nie ich wielokrotności. Nie może zatem naruszyć zasady ekwiwalentności. Konsekwentnie pobieranie opłaty za przesłanie dokumentacji medycznej pocztą nie może przekraczać poniesionej opłaty ustalonej przez operatora pocztowego. Przy ustalaniu tej wartości podmiot udzielający świadczenia ma ustalić wysokość kierując się kosztami usług podstawowych operatora pocztowego. Wybór innej formy usługi związanej z powyższymi kosztami może nastąpić wyłącznie na wyraźne życzenie pacjenta lub jego reprezentanta. Pobieranie wyższej opłaty jest działaniem bezprawnym. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę podzielił stanowisko przyjęte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 grudnia 2018 r. sygn. akt II OSK 3024/18.

Konsekwentnie nie jest zasadny zarzut niewłaściwego zastosowania art. 28 ust. 1 i 4 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Organ na podstawie materiału dowodowego dokonał ustaleń w zakresie przekroczenia granicy ekwiwalentności przy ustaleniu wysokości opłat za udostępnienie dokumentacji medycznej.

W skardze kasacyjnej nie podważono ustaleń zawartych w tym przedmiocie w materiale dowodowym i wyjaśnieniach podmiotu, że pobierane są opłaty za pośrednictwem Poczty Polskiej SA w wysokości 5,20 zł. Takie twierdzenie podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych nie ma oparcia w materiale przedstawionym przez skarżącego.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.