Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1667/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 80 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Eugeniusz Wasilewski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji stwierdzającej nieważność decyzji w sprawie przyznania dodatku za długoletnią służbę wojskową 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r.; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Ministra Obrony Narodowej na rzecz skarżącego L. S. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2008 r. nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji Dowódcy Sił Powietrznych nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie przyznania L. S. dodatku za długoletnią służbę wojskową w wysokości 20 % kwoty należnego uposażenia zasadniczego.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

[...] L. S. w okresie od 2 października 1984 r. do dnia 25 października 1987 r. odbywał naukę w charakterze małoletniego elewa orkiestry wojskowej w Technicznej Szkole Wojsk Lotniczych w Z. Z dniem 26 października 1987 r. L. S. został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej w ww. Szkole. Następnie rozkazem Dowódcy Wojsk Lotniczych nr [...] z dnia [...] marca 1989 r. zainteresowany został powołany do zawodowej służby wojskowej z dniem 26 kwietnia 1989 r.

Dowódca Sił Powietrznych decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] przyznał żołnierzowi dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 20 % kwoty należnego uposażenia zasadniczego. W uzasadnieniu wskazał, iż przy ustaleniu wysokości ww. świadczenia został uwzględniony okres od ukończenia przez zainteresowanego 17 roku życia, tj. od 29 stycznia 1986 r.

Po wszczęciu z urzędu postępowania nadzorczego, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji Dowódcy Sił Powietrznych z dnia [...] stycznia 2006 r., wskazując na fakt błędnie ustalonego okresu służby żołnierza. Zainteresowany nie skorzystał z prawa odwołania się i powyższa decyzja Ministra Obrony Narodowej stała się ostateczna.

W dniu 18 listopada 2008 r. L. S. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] października 2008 r. nr [...], wskazując, iż organ naruszył prawo materialne i procesowe.

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji, wskazując, iż została ona podjęta zgodnie z obowiązującym prawem.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy L. S. nie zgodził się ze stanowiskiem organu. Stwierdził, iż organ stwierdzając nieważność decyzji o przyznaniu dodatku nie wskazał na czym polegało naruszenie prawa, ani tym bardziej nie wykazał, iż miało ono charakter rażącego naruszenia prawa określony w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Minister, zdaniem żołnierza, poprzestał jedynie na zestawieniu przepisów dotyczących przyznawania dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. Zarzucił też naruszenie szeregu innych przepisów prawa materialnego i procesowego.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] lutego 2009 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji Dowódcy Sił Powietrznych, żołnierzowi zawodowemu przysługuje dodatek do uposażenia zasadniczego za długoletnią służbę wojskową. Szczegółowe warunki otrzymywania tego dodatku określa rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497 ze zm.), które w § 24 uzależnia wysokość przyznawanego dodatku od okresu pełnienia służby wojskowej. Natomiast w § 25 cytowanego rozporządzenia zostały wskazane formy pełnienia służby uwzględniane do okresu uprawniającego do ww. świadczenia, tj.: 1) pełnienie zawodowej służby wojskowej; 2) służby pełnionej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego; 3) odbywania: a) zasadniczej służby wojskowej, b) nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, c) przeszkolenia wojskowego, d) ćwiczeń wojskowych, e) okresowej służby wojskowej; 4) pełnienia służby wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny. Zdaniem organu, w odniesieniu do strony należało uwzględnić okres pełnienia zasadniczej i zawodowej służby wojskowej, czyli okres od dnia 26 października 1987 r. Tymczasem Dowódca Sił Powietrznych ustalając wysokość przedmiotowego dodatku w sposób nieprawidłowy przyjął okres pełnienia służby wojskowej przez L. S. od dnia 29 stycznia 1986 r., tj. od dnia ukończenia przez zainteresowanego 17 roku życia. To z kolei skutkowało błędnym przyjęciem, iż w dniu wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. strona posiadała okres 20 lat służby wojskowej upoważniający ją do otrzymania 20 % dodatku, zgodnie z § 24 pkt 6 rozporządzenia. Takim działaniem Dowódca Sił Powietrznych rażąco naruszył prawo, a to z kolei – z uwagi na wypełnienie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stało się podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej zainteresowanemu dodatek za długoletnią służbę wojskową. Oznacza to, iż decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2008 r. nr [...] eliminująca z obrotu prawnego wadliwą decyzję Dowódcy Sił Powietrznych, jest prawidłowa i brak jest przesłanek do stwierdzenia jej nieważności, zgodnie z wolą strony.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L. S. ponownie zarzucił organowi naruszenie przepisów art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z § 24 pkt 3 i § 25 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. poprzez ich błędną wykładnię. Ponadto zarzucił organowi, iż nie uzasadnił w sposób wyczerpujący swojego stanowiska, czym naruszył art. 107 § 1 i 3 k.p.a., a decyzję wydał organ niewłaściwy, czym naruszył art. 17 pkt 3 k.p.a. i art. 157 § 1 k.p.a. Skarżący wskazał, iż organ naruszył także art. 156 § 2 k.p.a., stwierdzając nieważność decyzji, która wywołała nieodwracalne skutki prawne oraz art. 75 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, stwierdzając nieważność decyzji przyznającej świadczenie pieniężne, gdzie roszczenie o jego wypłatę uległo przedawnieniu.

Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 967/09 oddalił powyższą skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż Decyzja Dowódcy Sił Powietrznych nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. przyznająca L. S. dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 20 % kwoty należnego uposażenia zasadniczego, została dotknięta wadą skutkującą jej nieważnością i dlatego Minister Obrony Narodowej w sposób prawidłowy wszczął postępowanie nadzorcze, w wyniku którego, decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 k.p.a., stwierdził nieważność decyzji o przyznaniu dodatku. Takie działanie Ministra było zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, a zatem brak było przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] eliminującej z obrotu prawnego rozstrzygnięcia o przyznaniu dodatku za długoletnią służbę wojskową. L. S. został bowiem powołany do zasadniczej służby wojskowej z dniem 26 października 1987 r. Z uwagi na fakt, iż taki rodzaj pełnienia służby został wymieniony w § 25 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497 z późn. zm.), powyższa data stanowi początek okresu, który należało uwzględnić do obliczenia wysokości dodatku za długoletnią służbę wojskową. Tymczasem Dowódca Wojsk Powietrznych obliczając okres pełnienia służby przez skarżącego, przyjął, iż L. S. pełnił służbę wojskową od dnia ukończenia siedemnastego roku życia, czyli od dnia 29 stycznia 1986 r. Takie działanie organu było nieuzasadnione i nie miało oparcia w przepisach prawa, ani też w zaistniałym stanie faktycznym. W przyjętej przez organ dacie skarżący nadal był bowiem elewem szkoły muzycznej i zgodnie z art. 73 ust. 2 ówcześnie obowiązującej ustawy nie był żołnierzem w służbie stałej. Powyższe przyjęcie Dowódcy doprowadziło do błędnego ustalenia wysokości dodatku za długoletnią służbę wojskową, ponieważ w dniu wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. skarżący nie legitymował się dwudziestoletnim stażem pełnienia służby wojskowej.

Sąd za niezasadny uznał także zarzut skarżącego, że decyzja z dnia [...] października 2008 r. stwierdzająca nieważność decyzji o przyznaniu przedmiotowego dodatku została wydana przez niewłaściwy organ wskazując, iż właściwość rzeczową w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji należy oceniać według przepisów obowiązujących na dzień wydania decyzji będącej przedmiotem powyższego postępowania. W niniejszej sprawie decyzja podlegająca nadzorowi została wydana przez Dowódcę Sił Powietrznych w dniu [...] stycznia 2006 r., należy zatem stwierdzić, iż organem właściwym do wydania decyzji w trybie art. 157 § 1 k.p.a. był Minister Obrony Narodowej, a nie jak twierdzi skarżący Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Powyższe wynika zaś z zapisów ustawy z dnia 14 grudnia 1995 r. o urzędzie Ministra Obrony Narodowej (Dz. U. z 1996 r. Nr 10, poz. 56 ze zm.)

Sąd nie podzielił też zarzutu skarżącego, że decyzja o przyznaniu dodatku wywołała nieodwracalne skutki prawne.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku L. S. zarzucił sądowi I instancji naruszenie: przepisów prawa materialnego tj. błędną wykładnię art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750, ze zm.) w związku z § 24 pkt 3 w związku z § 25 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497, ze zm.), polegającą na przyjęciu, iż przepisy te mogą stanowić podstawę prawną stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej dodatek w nim wskazany, pomimo, iż przepis ten wskazuje jedynie na to, iż taki dodatek przysługuje. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną wyrokiem z dnia 9 września 2010 r. sygn. akt I OSK 372/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu wyroku NSA podniósł, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że faktyczną przyczyną podjęcia decyzji z dnia [...] października 2008 r. nr [...], stwierdzającej nieważność decyzji Dowódcy Sił Powietrznych z dnia [...] stycznia 2006 r., nie były wady decyzji wynikające z wadliwego odczytania przepisów prawa materialnego wskazanych w jej podstawie materialnoprawnej, lecz wady postępowania, które doprowadziły do wydania tej decyzji. Pierwotną i wyłączną przyczyną wskazywanej wadliwości decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. o przyznaniu 20 % dodatku za długoletnią służbę było wadliwe ustalenie stanu faktycznego niezbędnego do prawidłowego zastosowania przepisów § 24 i 25 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. Ten zaś fakt nie pozwalał na uruchomienie trybu nadzwyczajnego weryfikacji decyzji ostatecznych poprzez stwierdzenie jej nieważności w trybie art. 156 § 1 k.p.a. W sprawie przyznania wskazanego wyżej 20 % dodatku za długoletnią służbę wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał przedmiotową decyzję, a więc co najwyżej uzasadniało to wznowienie z urzędu postępowania administracyjnego w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

NSA podkreślił przy tym, że system weryfikacji decyzji na drodze administracyjnej oparty jest na zasadzie niekonkurencyjności, tzn. że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie. Niezasadne zastosowanie trybu stwierdzenia nieważności decyzji wobec rozstrzygnięcia ostatecznego w sytuacji braku podstaw do jego zastosowania stanowi zatem naruszenie zasady trwałości decyzji, o jakiej mowa w art. 16 k.p.a., a w konsekwencji stanowi rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając ponownie sprawę zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

W myśl zaś art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z kolei z art. 190 ww. ustawy – sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] lutego 2009 r. wydane zostały z naruszeniem prawa.

Należy w tym miejscu przypomnieć, że powyższe decyzje wydane zostały w postępowaniu nadzwyczajnym wszczętym przez organ na wniosek L. S. o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2008 r. nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji Dowódcy Sił Powietrznych z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...], przyznającej skarżącemu dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 20 % kwoty należnego uposażenia zasadniczego.

Instytucja stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej należy do wyjątków od ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym, które ogranicza się do ustalenia, czy decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga w związku z tym bezpośredniego ustalenia, że uchylana decyzja dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych określonych w tym przepisie. W postępowaniu tym organ nie może natomiast rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym.

Minister Obrony Narodowej odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 2008 r. nr [...], eliminującej z obrotu prawnego decyzję Dowódcy Sił Powietrznych z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...], stwierdził, że jest ona prawidłowa i brak jest przesłanek do stwierdzenia jej nieważności, gdyż decyzja Dowódcy Sił Powietrznych z dnia [...] stycznia 2006 r. przyznająca żołnierzowi dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 20 % kwoty należnego uposażenia zasadniczego wydana została z rażącym naruszeniem prawa.

Wskazując na treść art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z § 24 pkt 3 w zw. z § 25 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, organ wywiódł, iż w decyzji Dowódcy Sił Powietrznych z dnia [...] stycznia 2006 r. błędnie ustalono okres służby skarżącego. W decyzji tej podniesiono, iż zainteresowany z dniem 26 października 1987 r. został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej w Technicznej Szkole Wojsk Lotniczych w Z., zatem przy ustalaniu wysokości dodatku za długoletnią służbę należało uwzględnić okres czynnej służby od dnia 26 października 1987 r., a nie jak to uczynił Dowódca Sił Powietrznych od dnia ukończenia 17 roku życia. Stąd też uznano, iż stronie przysługuje prawo do dodatku za długoletnią służbę wojskową w wysokości 15 % kwoty należnej.

Rażące naruszenie prawa przez Dowódcę Sił Powietrznych miało zatem wynikać z błędnego ustalenia, że strona posiada 20-letni okres służby wojskowej, albowiem jak zauważono, wskutek wadliwego ustalenia początkowego okresu czynnej służby wojskowej, okres ten w dniu wydania decyzji przyznającej dodatek nie upoważniał do wydania decyzji w opisanym zakresie.

Z powyższych rozważań organu wynika tym samym, że przyczyną podjęcia decyzji z dnia [...] października 2008 r., stwierdzającej nieważność decyzji Dowódcy Sił Powietrznych z dnia [...] stycznia 2006 r., nie były wady decyzji wynikające z wadliwego odczytania przepisów prawa materialnego wskazanych w jej podstawie materialnoprawnej, lecz wady postępowania, które doprowadziły do wydania tej decyzji. Pierwotną i wyłączną przyczyną wskazywanej wadliwości decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. o przyznaniu 20 % dodatku za długoletnią służbę było więc wadliwe ustalenie stanu faktycznego niezbędnego do prawidłowego zastosowania przepisów § 24 i 25 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. Ten fakt nie pozwalał jednak na uruchomienie trybu nadzwyczajnego weryfikacji decyzji ostatecznych poprzez stwierdzenie jej nieważności w trybie art. 156 § 1 k.p.a. W sprawie przyznania dodatku za długoletnią służbę wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał przedmiotową decyzję, a więc co najwyżej uzasadniało to wznowienie z urzędu postępowania administracyjnego w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] wyeliminował tym samym w trybie stwierdzenia nieważności decyzji rozstrzygnięcie Dowódcy Sił Powietrznych z dnia [...] stycznia 2006 r., mimo iż nie wykazano wad materialnoprawnych tej decyzji, a wyłącznie wady postępowania.

Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 9 września 2010 r., system weryfikacji decyzji na drodze administracyjnej oparty jest na zasadzie niekonkurencyjności, tzn. że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie. Naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, uzasadniające wznowienie postępowania określone w art. 145 § 1 k.p.a., nie mogą zatem stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji.

Niezasadne zastosowanie trybu stwierdzenia nieważności decyzji wobec rozstrzygnięcia ostatecznego w sytuacji braku podstaw do jego zastosowania stanowi naruszenie zasady trwałości decyzji, o jakiej mowa w art. 16 k.p.a., a w konsekwencji stanowi rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy zachodziły zatem podstawy do uwzględnienia przez organ wniosku L. S. o stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] października 2008 r., stwierdzającej nieważność decyzji Dowódcy Sił Powietrznych z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie przyznania dodatku za długoletnią służbę wojskową w wysokości 20% należnego uposażenia zasadniczego, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Minister Obrony Narodowej odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 2008 r. naruszył tym samym prawo.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, Sąd działał na podstawie art. 152 p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.