Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 5057/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 140aa ust. 4 pkt 1 lit. a i b, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art.78 § 1, art. 77 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [Z.] w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 759/15 w sprawie ze skargi [Z.] w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od [Z.] w P. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 października 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji), oddalił skargę [Z.] w P. (dalej: Skarżący), na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD), z dnia [...] stycznia 2015r., wydanej w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że:

W dniu [...] maja 2014 r., na drodze krajowej nr 60,62 w miejscowości P., o dopuszczalnym nacisku na jedną oś napędową do 10t, został zatrzymany do kontroli 2-osiowy samochód ciężarowy marki DAF o nr rej. [...], kierowany przez S.M.. W dniu kontroli pojazdem, [Z.] z/s w P., wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy. Przewożony ładunek, krawężniki betonowe oraz koryta ściekowe, transportowany był na terenie P., a został załadowany w [P.] Sp. Jawna P.K. i P.K. z/s w P.

W toku kontroli, przeprowadzono ważenie pojazdu na zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę stanowisku do ważenia pojazdów, w miejscowości P., wyposażonym we wnękę o głębokości dostosowanej do wysokości użytych do pomiarów wag typu SAW 10C, o numerach fabrycznych: CH 953321, CH 953322, które posiadały ważne w dniu kontroli świadectwa dopuszczające je do użytkowania. Kierowcę poinformowano o przysługujących mu prawach i obowiązkach oraz okazano mu dokumenty legalizacyjne.

W wyniku kontroli ustalono przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej samochodu ciężarowego o 3,85 t., co stanowi przekroczenie o 38,5 % w stosunku do obowiązującej normy (ustalono nacisk 13,85 t.), a także przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 0.8 t., co stanowi przekroczenie o 4,44% w stosunku do obowiązującej normy (ustalono wartość 18.8 t.). W zakresie nacisku pozostałych parametrów pojazdu nie stwierdzono naruszeń.

Na podstawie ustalonych gabarytów zespołu pojazdów, stwierdzono, że odpowiadał on parametrom wymiarowo – wagowym przewidzianym dla zezwolenia kat. VII. Odczytów wskazań dokonano wspólnie z kierowcą, który nie zgłosił wniosku o ponowne ważenie pojazdu oraz nie okazał stosownego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. W toku kontroli sporządzono dokumentację kserograficzną okazanych dokumentów oraz dokumentację fotograficzną pojazdu.

Kierujący pojazdem został przesłuchany w charakterze świadka. Zeznał m.in, że pojazd został załadowany w jego obecności, przez pracowników firmy [P.] Sp. Jawna, za pomocą wózka widłowego. Podniósł, że nie miał możliwości sprawdzenia wagi załadowanego ładunku na przyrządach pomiarowych i nie został on zważony po załadunku.

Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Skarżącego karę pieniężną, w wysokości 15.000 zł., za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII.

W uzasadnieniu decyzji organ powołał przepisy ustaw Prawo o ruchu drogowym oraz ustawy o drogach publicznych, na podstawie, których wydał rozstrzygnięcie oraz wyjaśnił przesłanki jakie powinien spełniać pojazd, aby mógł zostać uznany za normatywny. Organ wyjaśnił także definicje pojazdu nienormatywnego, rzeczywistej masy całkowitej oraz nacisku osi. Odnosząc się do przesłanek umorzenia postępowania, wskazał, że umorzenie postępowania byłoby możliwe, gdyby do naruszenia doszło jedynie wskutek nadzwyczajnych i nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń wskazując, że nie znalazł podstaw do zastosowania regulacji prawnej zawartej w art. 140ab ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 - dalej p.r.d.),

Po rozpoznaniu odwołania, GITD decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64 c, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 p.r.d., art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 260, dalej: u.d.p.), § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2013 r. poz. 951), utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r.

GITD uznał, że organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a także dopuścił jako dowód wszystko co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Uznał także, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedlił ustalony stan faktyczny, a z jego całokształtu niewątpliwie wynikało, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Wyjaśnił definicję pojazdu nienormatywnego procedurę kontroli, w tym przeprowadzenia ważenia przy użyciu przenośnych wag w sposób zgodny z ich instrukcją oraz procedurę ustalania kategorii wymaganego zezwolenia, która miała wpływ na wysokość nałożonej kary pieniężnej. Uznał również, że organ I instancji prawidłowo zakwalifikował stwierdzone naruszenie jako wykonywanie przejazdu drogowego pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. Podkreślił, że podczas kontroli stwierdzono przekroczenie nacisku na pojedynczej osi napędowej o 3,85 t. w stosunku do normy wynoszącej 10 t. Powołując się na odpowiednie rozporządzenia wskazał, iż drogi krajowe nr 60 i 62, na odcinku gdzie doszło do kontroli, zostały zaliczone do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Organ uznał ponadto, że strona postepowania administracyjnego ustalona została prawidłowo i jest nią podmiot, który wykonywał kontrolowany przejazd.

Nie dopatrzył się również przesłanek uzasadniających uwolnienie przewoźnika od odpowiedzialności wynikających z art. 140aa ust. 4 p.r.d. Wyjaśniając rozumienie tych przesłanek organ szeroko odniósł się w tym zakresie do uregulowań z prawa cywilnego, także co do rozumienia pojęcia "braku wpływu". Wskazał również, że nie zaistniały okoliczności będące podstawą do umorzenia postępowania administracyjnego. Wobec podmiotu wykonującego przewozy powinien być bowiem stosowany zaostrzony wzorzec staranności. Przewoźnik powinien mieć świadomość obowiązków jakie nakładają na niego przepisy prawa, a także wiedzę na temat przewożonego ładunku oraz trasy jaką będzie pokonywał i w razie konieczności wystąpić o stosowne zezwolenie. Również ograniczenia tonażowe nie powinny być zaskoczeniem dla kierowcy. Winien on w taki sposób zorganizować przewóz, aby pojazd po dokonaniu załadunku był normatywny na całej trasie. W konsekwencji uznał, że organ I instancji w sposób prawidłowy dokonał kwalifikacji ujawnionych podczas kontroli naruszeń.

Po rozpoznaniu skargi na powyższą decyzję, Sąd I instancji skargę oddalił, wyrokiem z dnia 23 października 2015r.

Uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja GITD, z dnia [...] stycznia 2015 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, z dnia [...] listopada 2014 r., nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Przytoczył definicję pojazdu nienormatywnego, stosownie do art. 2 ust. 35a p.r.d., wyjaśnił w jakich sytuacjach jest dopuszczalny ruch pojazdu nienormatywnego (art. 64 ust. 1 p.r.d.), jak również zasady nakładania na przejazd po drogach publicznych kary pieniężnej (art. 140aa ust. 1 pkt. 1 p.r.d.) oraz podmioty zobowiązane z tego tytułu ( art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d.).

Przypomniał również okoliczności dotyczące ważenia pojazdu, stwierdzonych naruszeń dopuszczalnych norm nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu o 3,85 t., (przekroczenie o 38,5 %, bowiem ustalono nacisk 13,85 t.), a także przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 0.8 t., co stanowi przekroczenie o 4,44%, w stosunku do obowiązującej normy (ustalono wartość 18.8 t.)

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, Sądu I instancji uznał, że GITD zasadnie uznał, iż w sprawie nie znajduje zastosowania art. 140aa ust. 4 p.r.d., zgodnie z którym możliwe jest wyłączenie odpowiedzialności wobec podmiotu wykonującego przejazd.

Za nie mający wpływu na wynik sprawy, uznał argument Skarżącego, że dochował należytej staranności w realizacji przewozu. Złożone bowiem przez niego wyjaśnienia na całym etapie postępowania nie stanowią wystarczającej podstawy do wyłączenia tej odpowiedzialności. Podkreślił, ze kierowca zatrudniony przez Skarżącego zeznał, iż był obecny przy załadunku towaru, a po jego dokonaniu nie sprawdził, czy nie załadowano zbyt dużej ilości towaru i nie zostały przekroczone dopuszczalne normy nacisków. Miał on zatem możliwość modyfikowania załadunku jak i jego ograniczenia, tak by jego przewóz nie odbywał się z przekroczeniem dopuszczalnych norm, co oznacza, że miał wpływ na powstanie naruszenia.

Podkreślił, że odpowiedzialność przewoźnika w tym zakresie jest szersza i niezależna od odpowiedzialności załadowcy. Skarżący jako podmiot profesjonalnie zajmujący się wykonywaniem przewozów musi mieć świadomość obowiązujących przepisów i zorganizować przewóz w taki sposób aby zapewnić jego normatywność na całej trasie przejazdu. Odpowiada on również za swoich pracowników. Jakakolwiek niewiedza w tym zakresie, jego lub jego podwładnych, stanowi jedynie okoliczność obciążającą. Dlatego też przed przystąpieniem do przewozu określonego towaru Skarżący, powinien zapoznać się z obowiązującymi ograniczeniami na planowanej trasie przejazdu i rozłożyć w inny sposób przewożony ładunek, a także należycie go zabezpieczyć, aby nie doszło do przekroczenia nacisku pojedynczej osi.

Przyjął więc, że GITD uznał zasadnie, że nie zastosowanie się przez przedsiębiorcę do ww. nakazów i zakazów stanowi o niedochowaniu przez niego należytej staranności, dlatego nie znalazł podstaw do umorzenia postępowania.

Stwierdził więc, że GITD dokonał prawidłowego wywodu prawnego, co do sposobu ustalania kategorii wymaganego zezwolenia, na przejazd pojazdu nienormatywnego i wymierzył Skarżącemu karę w sposób prawidłowy, w wysokości określonej przepisami ustawy prawo o ruchu drogowym.

Uznał również, ze w toku organy postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zapewniły Skarżącemu czynny udział w postępowaniu oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.).

Wskazał, że nie istniały podstawy do podjęcia przez organy dodatkowych czynności, w postaci przesłuchania świadków, na okoliczność załadowania towaru, gdyż nie miałoby to wpływu na wynik postępowania. Organy Inspekcji Transportu Drogowego dokonały wszechstronnej oceny materiału dowodowego oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w decyzjach, w sposób wymagany przez art. 107 § 3 k.p.a. Nie dopatrzył się również też naruszenia przez organ art. 80 k.p.a.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył Skarżący, zarzucając na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. 2012 poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zaskarżonemu wyrokowi, naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 7 k.p.a., art.75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa w zw. z art. 1 p.p.s.a., polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd, iż organy administracyjne, rozstrzygające w sprawie, dokonały zbadania wszystkich okoliczności faktycznych istotnych w sprawie, a następnie poczyniły prawidłowe ustalenia faktyczne, skutkujące wydaniem przez organy obu instancji rozstrzygnięć, w oparciu o które nałożono na Skarżącego karę pieniężną w kwocie 15.000 złotych, w sytuacji gdy, w świetle powołanych powyżej norm postępowania administracyjnego, nie sposób uznać, aby ustalenia czynione w niniejszej sprawie oparte zostały na wyczerpująco zgromadzonym materiale dowodowym, albowiem w rzeczywistości nie ustalono przyczyn zaistnienia stanu przekroczenia dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej oraz dopuszczalnej masy całkowitej poddanego kontroli samochodu ciężarowego, którym wykonywany był przejazd przez Skarżącego, pomimo wskazania przez [Z.] na konieczność przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania świadków: P.K. i P.K., mając na uwadze podnoszoną przez Skarżącego okoliczność braku wpływu po stronie [Z.] na powstanie stwierdzonych przez kontrolujących naruszeń przepisów p.r.d. co winno stanowić, wbrew ocenie organów administracji oraz WSA w Warszawie podstawę do uznania zaistnienia przesłanek do umorzenia postępowania, w oparciu o treść art. 140 aa ust. 4 p.r.d.

W oparciu o powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozstrzygnięcia oraz zasądzenie kosztów postępowania.

GITD wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie była skuteczna.

Z treści art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d wynika, iż nie wszczyna się postępowania o nałożenie kary pieniężnej za przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia, a wszczęte umarza, jeżeli okoliczności sprawy wskazują, że podmiot: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia.

W związku z tym, aby przewoźnik mógł uchylić się od odpowiedzialności musi wykazać, że działał on z należytą starannością, a do naruszenia doszło z przyczyn, na których wystąpienie nie miał wpływu. Skorzystanie z dobrodziejstwa określonego w art. 140aa ust. 4 pkt 1 u.p.r.d., może mieć miejsce wyjątkowo, w sytuacjach nadzwyczajnych i niezależnych od przewoźnika. Przewóz bowiem ładunku podzielnego, generującego ponadnormatywny nacisk osi z założenia będzie zależny od przewoźnika, albowiem to od niego zależy, aby towar przewieźć partiami, bądź tak rozlokować go na powierzchni pojazdu, by nie generował ponadnormatywnych nacisków pojedynczych osi.

Oceniając należytą staranność podmiotu profesjonalnie zajmującego się wykonywaniem przewozów przyjąć należy, iż podmiotowi dokonującemu przewozu stawiane są wyższe wymagania, które związane są z zawodowym charakterem tej działalności. Zaostrzony wzorzec staranności wpływa więc na zwiększenie wymagań wobec podmiotu wykonującego przewozy. Przewoźnik musi mieć świadomość obowiązków, jakie nakładają na niego przepisy prawa. Jakakolwiek niewiedza w tym zakresie stanowi okoliczność obciążającą przewoźnika i wyłącza możliwość zastosowania instytucji, o której mowa w art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. Należy bowiem podkreślić, że to przewoźnik podejmuje się transportu, a tym samym może transport ten rozpocząć, dopiero po upewnieniu się, czy przewożony ładunek nie powoduje naruszenia obowiązujących przepisów. Natomiast odpowiedzialność innych podmiotów (załadowcy, nadawcy) jest odpowiedzialnością odrębną od odpowiedzialności przewoźnika. Przepis art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. może mieć zastosowanie tylko w tych sytuacjach, w których należyta staranność w wykonywaniu czynności przewozowych i brak wpływu na powstałe naruszenia ma charakter obiektywny i nie jest skutkiem funkcjonowania przedsiębiorcy (por. wyrok NSA z 23 marca 2017 r. sygn. akt II GSK 1762/15).

Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego w niniejszej sprawie przewożony ładunek był ładunkiem podzielnym. Skarżąca miała tego świadomość, natomiast w toku postępowania usiłowała wykazać, wnosząc o przesłuchanie świadków, że towar był ładowany przez inny profesjonalny podmiot, który z racji wykonywanej działalności winien dokonywać załadunku w sposób profesjonalny, a także tego, że nie miała możliwości przewidzenia jak i sprawdzenia masy załadowanego towaru po jego załadowaniu, jak również co do istniejących praktyk stosowanych przez podmiot dokonujący załadunku.

Odnosząc się do zarzutów Skarżącego, co do niedokonania zbadania wszystkich okoliczności faktycznych, powołując się na wcześniejsze wywody wskazać należy, że to na Skarżącym spoczywał ciężar wykazania przesłanek zwalniających od odpowiedzialności określonych w art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. Skarżący natomiast wnosił o przesłuchanie świadków, którego to wniosku, w toku postępowania nie uwzględniono.

Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Nadto, jak stanowi art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Jednakże przepis art. 78. § 1 k.p.a. wskazuje, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy.

Tak więc wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, organ nie był obowiązany uwzględnić wszystkie wnioski dowodowe wskazane przez Skarżącego. Skarżący bowiem, zgodnie z art. 78 k.p.a., posiada uprawnienie do zgłoszenia wniosku, co do przeprowadzenia dowodu, jednakże uprawnienie to podlega ograniczeniom, które winno być rozważone, pod względem celowości i konieczności zapewnienia szybkości postępowania (wyroki NSA z dnia 29 marca 2017 r.,II OSK 1936/15, z dnia 4 sierpnia 2017 r., II OSK 1607/16, z dnia 29 września 2017 r., II OSK 182/16).

Skarżąca wniosła o przesłuchanie świadków P.K. i P.K., a więc wspólników spółki jawnej, partnera handlowego Skarżącej, u której załadowano towar. Dowód ten miał być przeprowadzony, celem ustalenia okoliczności dokonywania załadunku przez inny profesjonalny podmiot ( hurtownię) i praktyk stosowanych przez ten podmiot, jak również tego, że Skarżący nie miał możliwości przewidzenia i sprawdzenia całkowitej masy przewożonego ładunku.

Otóż, jak już wskazano, to przewoźnik podejmuje się transportu, a tym samym może transport ten rozpocząć, dopiero po upewnieniu się, czy przewożony ładunek nie powoduje naruszenia obowiązujących przepisów. Natomiast odpowiedzialność innych podmiotów, w tym wypadku hurtowni, jest odpowiedzialnością odrębną od odpowiedzialności przewoźnika i nie może wpływać na zakres odpowiedzialności przewoźnika, w szczególności w zakresie przesłanek określonych w art. art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d.

Skarżąca nie wskazała, co do jakich okoliczności, związanych z przesłankami wyłączenia odpowiedzialności mieliby być przesłuchani świadkowie. Wskazać przy tym należy, że mogą to być okoliczności wyjątkowe, niemożliwe do przewidzenia i niezależne od przewoźnika. Takich okoliczności Skarżący nie wskazał ograniczając się do ogólnej tezy dotyczącej braku możliwości przewidzenia i sprawdzenia masy całkowitej masy przewożonego ładunku.

Nadto, wnioski dowodowe dotyczą ewentualnego wypełnienia przesłanek egzoneracyjnych, co do masy całkowitej przewożonego ładunku. Natomiast jak wynika z zgromadzonego materiału dowodowego, kara pieniężna została wymierzona za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, przede wszystkim za przekroczenie nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu, bowiem przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu było niewielkie o 0,8t. Natomiast, niewątpliwie przekroczenie wartości nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu dotyczy właściwego rozmieszczenia towaru na powierzchni ładunkowej, a nie wiąże się z możliwością zważenia załadowanego towaru i jest w zasadniczej mierze zależne od zachowania Skarżącej.

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że okoliczności które mogły być ewentualnie wykazane w drodze zgłoszonych wniosków dowodowych nie mogły mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W konsekwencji więc niezasadny jest zarzut niedostrzeżenia przez Sąd I instancji uchybień w tym zakresie.

Tym samy uznać należy, za prawidłowe stanowisko Sadu I instancji, iż brak jest przesłanek do umorzenia postępowania na podstawie art. 140aa ust. 4 pkt 1 lit. a i b p.r.d., gdyż Skarżąca nie przedstawiła i nie wykazała, iż dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz potwierdzających, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia.

W konsekwencji jako prawidłowe, uznać należy stanowisko Sądu I instancji, że zasadnie organ ocenił w zaskarżonej decyzji, iż Skarżąca kasacyjnie nie wykazała przesłanek umożliwiających zastosowanie wobec niej przepisu art. 140aa ust. 4 pkt 1 lit. a i b p.r.d.

Naczelny Sąd Administracyjny oceniając zarzuty skargi kasacyjnej miał również na uwadze wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 marca 2019 r. w sprawie C – 127/17, w którym stwierdzono, że nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się na niektórych drogach publicznych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie przepisów art. 3 i art. 7 przywołanej dyrektywy.

Wskazać należy, że w świetle stanowiska Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C – 127/17, brak jest usprawiedliwionych podstaw dla ustanawiania w prawie krajowym, w odniesieniu do pojazdów odpowiadających określonym w pkt 3.1 oraz 3.4 załącznika nr I do w/w dyrektywy, wartościom nacisku osi ograniczeń, dalej idących, niż wynikające z art. 7 tej dyrektywy wyjątki.

Z art. 41 u.d.p. wynika bowiem, że pojazdy o maksymalnym nacisku osi napędowej nieprzekraczającym wartości 11,5 t objęte są zakresem ograniczeń wynikających z art. 41 ust. 2 i ust. 3 u.d.p., natomiast pojazdy nieprzekraczające maksymalnego nacisku pojedynczej osi wynoszącego 10 t, objęte są zakresem ograniczeń wynikających z art. 41 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 u.d.p. Zniesienie wskazanych ograniczeń wymaga spełnienia warunku posiadania specjalnego płatnego zezwolenia niepozostającego w związku ze stopniem uszkodzenia dróg.

W niniejszej sprawie nałożono karę pieniężną, w wysokości 15.000 zł., jak za brak zezwolenia za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII za przekroczenie o ponad o 38,5% % dopuszczalnego nacisku osi napędowej na drodze krajowej nr 60,62, dla której ustanowiony w prawie krajowym dopuszczalny nacisk pojedynczej osi wynosił 10 t.

Uwzględniając natomiast stanowisko Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C – 127/17, na drodze krajowej dopuszczalny nacisk osi napędowej może wynosić 11,5t. Jednakże, wobec znacznego przekroczenia nacisku osi napędowej, przy uwzględnieniu dopuszczalnej normy w wysokości 11,5t., przekroczenie wynosi ponad 20%. Tak więc, nałożona kara pieniężna na przewoźnika, nie uległaby zmianie i wymierzona byłaby również, jak za brak zezwolenia kategorii VII, a więc w kwocie 15.000 złotych. Zgodnie bowiem z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c p.r.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się, za brak zezwolenia kategorii VII, w wysokości 15.000 zł, w pozostałych przypadkach, a więc w przypadku gdy nacisk jednej osi lub wielu osi, przekracza dopuszczalną wartość o więcej niż 20%.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną o kosztach orzekając stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.) w związku z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.), zasądzając od Skarżącego na rzecz GITD zwrot kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego w kwocie 1800,0 zł.