Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 417/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1 ust. 4 ust. 5
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2014 r. sprawy ze skargi A spółka z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia do 31 marca 2013 r. 1) oddala skargę, 2) przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszy Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu M.K. kwotę 2400 (dwa tysiące czterysta) złotych plus należny podatek od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...]., nr [...], którą określono A Spółce z o.o. w W. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości o pow. 1,16 ha, położonej w W. przy ul. A 35, oznaczonej nr działek: 481/1, 481/2 i 482/1, za okres od 1 stycznia do 31 marca 2013 r., w kwocie 14 393 zł.

Odwołanie od decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...]. wniosła A Spółka z o.o., domagając się jej uchylenia, jako niezgodnej z prawem. Podniosła zarzut, że nie jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości, bowiem od dnia 13 listopada 1997 r. stał się nim W. S., któremu Wójt Gminy W. ustalał wysokość podatku od nieruchomości w latach 1998 - 2013. Zdaniem spółki potwierdza to akt notarialny z dnia [...]. Rep. [...], którym Wójt Gminy W. dokonał zmian w ewidencji gruntów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji przypomniało, że z akt sprawy wynika, iż do dnia 13 marca 2013 r. spółka była użytkownikiem wieczystym przedmiotowych gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa, co potwierdzają wpisy w księdze wieczystej nr [...] oraz wypisy z rejestru gruntów, kolejno według stanu na: 31 stycznia 2013 r., 28 lutego 2013 r. i 31 marca 2013 r., w których jako użytkownik wieczysty gruntów wskazana jest A Spółka z o.o. w W.

Nadto z w/w księgi wieczystej według stanu na dzień 19 kwietnia 2013 r. oraz pisma Sądu Rejonowego VI Wydział Ksiąg Wieczystych w P. z dnia 17 czerwca 2013 r. wynika, iż w dniu 22 marca 2013 r. ujawniono jako użytkownika wieczystego W. S., a wpisu dokonano na podstawie wniosku złożonego w dniu 13 marca 2013 r. Organ podkreślił, że wpis do księgi wieczystej ma charakter konstytutywny, co oznacza że powstanie określonego prawa i jego przejście na nabywcę uzależnione jest od dokonania tego wpisu (art. 27 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – Dz. U. z 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm., dalej jako u.g.n.) , a sam wpis ma moc wsteczną od daty złożenia wniosku o wpis (art. 29 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece - Dz. U. z 2013 r., poz. 707 ze zm.).

W konsekwencji od dnia 13 marca 2013 r. użytkownikiem wieczystym przedmiotowych gruntów jest W. S. i na nim ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm.), powoływanej dalej jako u.p.o.l. Do tego zaś momentu użytkownikiem wieczystym i podatnikiem podatku do nieruchomości pozostawała A Spółka z o.o. Dodano, że wspomniany wniosek W. S. o wpis wieczystego użytkownika i właściciela budynku w księdze wieczystej został oddalony postanowieniem Sądu Rejonowego w P. z dnia [...].

Dalej organ wskazał, że z wypisu z rejestru gruntów wynika, iż grunty w/w działek sklasyfikowane zostały jako grunty orne RV. Spółka A została utworzona w celu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie produkcji farb, lakierów i podobnych substancji oraz pozostałych wyrobów chemicznych, nawozów sztucznych i związków azotowych, opakowań z tworzyw sztucznych, sprzedaży hurtowej wyrobów chemicznych, a także towarowego transportu drogowego oraz magazynowania, składowania i przechowywania towarów, co wynika z odpisu z Rejestru Handlowego Dział [...] Nr [...] Sądu Rejonowego dla Ł. – Ś. w Ł. XX Wydział Krajowego Rejestru Sądowego. Wobec tego jest przedsiębiorcą, a statusu tego nie zmienia okoliczność, iż po umorzeniu postępowania upadłościowego spółka nie podjęła działalności gospodarczej. Decyzja o faktycznym prowadzeniu bądź zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej leży bowiem w gestii samej spółki, faktyczne zaniechanie prowadzenia działalności gospodarczej nie prowadzi do ustania bytu prawnego spółki i w dalszym ciągu pozostaje ona przedsiębiorcą. Dopiero określone czynności, jak rozwiązanie czy likwidacja i wykreślenie z rejestru mogą spowodować, iż byt ten spółka utraci. Skoro spółka istnieje i jest przedsiębiorcą to wszelkie należące do niej grunty (oprócz użytków rolnych), budynki i budowle należy uznać za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.).

W deklaracji na podatek od nieruchomości na 2013 rok, złożonej w dniu 15 marca 2013 r., spółka wykazała grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków, o pow. 10 000 m2 oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 1 490 m2 (kondygnacja o wys. powyżej 2,20 m).

W trakcie postępowania organ podatkowy dopuścił dowód w postaci protokołu z oględzin przeprowadzonych w dniu 11 września 2013 r. na terenie przedmiotowej nieruchomości, z którego wynika, iż na tej nieruchomości znajduje się budynek usługowy o pow. 2 765 m2 (kondygnacja o wys. powyżej 2,20 m). Część budynku o pow. 1 490 m2 (sala taneczna, bary, korytarze, toalety, szatnie, magazyny, pomieszczenie gospodarcze) zajęta jest na potrzeby działalności prowadzonej przez firmę B s.c. z siedzibą w O. tj. dyskoteki "C". Pomieszczenia o pow. użytkowej 575 m2 nie są zajęte na potrzeby działalności gospodarczej, bowiem znajduje się w nich gruz, pozostałości elementów metalowych, puszki po farbach, folia budowlana, itp. Pozostała część budynku o pow. 700 m2, wykorzystywana wcześniej na potrzeby dyskoteki, została "wyłączona" z działalności gospodarczej na podstawie aneksu z dnia 30 lipca 2011 r. do umowy najmu lokalu zawartej w dniu 26 kwietnia 2004 r. W części tej znajduje się sala z dekoracjami i wyposażeniem dyskoteki, rozmontowanym oświetleniem dyskotekowym, bufetem oraz kanapami. Pomieszczenie jest odgrodzone ścianą kartonowo-gipsową od czynnej części dyskoteki. Brak jest bezpośredniego wejścia z zewnątrz do tych pomieszczeń. Na nieruchomości znajduje się ponadto zdewastowany budynek o pow. 11,40 m2 (wysokość kondygnacji powyżej 2,20 m). Grunty działek nr 481/1 i 482/1, wokół budynku, przeznaczone są na parking dla gości dyskoteki, teren ogrodzony jest metalową siatką. Wjazd przed budynkiem utwardzony jest kostką brukową oraz płytami betonowymi. Pozostała część terenu jest wysypana i utwardzona drobnym kamieniem. Działka nr 481/2 o pow. 0,03 ha znajduje się poza ogrodzeniem obiektu. Wartość budowli (utwardzenia terenu) określona została przez W. S. na kwotę 2 800 zł. Ustalenia te potwierdzają, iż teren działek nr 481/1 o pow. 0,41 ha, 482/1 o pow. 0,72 ha, sklasyfikowanych jako grunty orne, zajęty został na prowadzenie działalności gospodarczej - na gruntach tych znajduje się budynek, w którym firma B prowadziła w 2013 r. dyskoteki, teren jest ogrodzony, grunt wokół budynku przeznaczony jest na parking dla gości, wjazd jest utwardzony kostką brukową i płytami betonowymi. W świetle powyższego stwierdzono, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają za okres od stycznia do marca 2013 r. grunty o pow. 11.300,00 m2, sklasyfikowane jako grunty orne, zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej - objęte zabudową i ogrodzone. Budynek, określany jako "usługowy", którego powierzchnia użytkowa to 2 765 m2, w którego części w 2013 r. prowadzona była dyskoteka, opodatkowany został według stawki przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Drugi z budynków o pow. użytkowej 11,40 m2 opodatkowany został według stawki przewidzianej dla budynków pozostałych. Przy określaniu wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości zastosowane zostały stawki określone w uchwale Rady Gminy W. z dnia 25 listopada 2011 r., nr XIV/128/11 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz wprowadzenia zwolnień (Dz. Urz. woj. łódzkiego nr 359, poz. 3692).

W konsekwencji określono spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za sporny okres w kwocie 14 393 zł.

Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego A Spółka z o.o. w W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w jej treści wskazując, iż od dnia 13 listopada 1997 r. nie jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości. Zdaniem spółki podatnikiem przedmiotowego podatku winien być W. S., bowiem to jemu Wójt Gminy W. ustalał wysokość podatku od nieruchomości w latach 1998 – 2012.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie organ prawidłowo dokonał wymiaru podatku na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, stosując stawki określone w uchwale Rady Gminy W. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz wprowadzenia zwolnień dla działek nr 481/1, 481/2 i 482/1 o łącznej powierzchni 1,16 ha, co w sprawie jest bezsporne.

Przedmiotem sporu jest podatnik, któremu określono przedmiotowy podatek od nieruchomości, gdyż zdaniem skarżącej spółki winien to być W. S., jako użytkownik wieczysty nieruchomości, nie zaś spółka A.

Podatnikami podatku od nieruchomości są: osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące użytkownikami wieczystymi gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.)

Stosownie do treści art. 6 ust. 1 u.p.o.l., obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek (art. 6 ust. 4), a jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek (art. 6 ust. 5).

Bezsprzecznie skarżąca spółka do dnia 13 marca 2013 r. była użytkownikiem wieczystym przedmiotowych gruntów, co potwierdzają wpisy w księdze wieczystej nr [...], oraz wypisy z rejestru gruntów załączone do akt sprawy. Z księgi wieczystej według stanu na dzień 19 kwietnia 2013 r. oraz pisma Sądu Rejonowego VI Wydział Ksiąg Wieczystych w P. z dnia 17 czerwca 2013 r. wynika, iż w dniu 22 marca 2013 r. ujawniono jako użytkownika wieczystego W. S., a wpisu dokonano na podstawie wniosku złożonego w dniu 13 marca 2013 r. i od tego dnia użytkownikiem wieczystym przedmiotowych gruntów jest W. S. Do tego zaś momentu użytkownikiem wieczystym i podatnikiem podatku do nieruchomości pozostawała A Spółka z o.o. w W.

Tym samym to spółka była podatnikiem podatku od przedmiotowych nieruchomości w okresie od 1 stycznia do 31 marca 2013 r. Słusznie bowiem zauważył organ odwoławczy, że wpis do księgi wieczystej ma charakter konstytutywny, co oznacza że powstanie określonego prawa i jego przejście na nabywcę uzależnione jest od dokonania tego wpisu (art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami), a sam wpis ma moc wsteczną od daty złożenia wniosku o wpis (art. 29 ustawy o księgach wieczystych i hipotece).

Z powyższych względów sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) oddalił skargę.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 250, w związku z art. 200, art. i 205 § 2 p.p.s.a., w związku § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).

dc.