Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 818/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 25 pkt 2 lit. a, art. 21 ust. 1 pkt 131
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), sędzia WSA Jacek Kaute, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2020 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz J. K. kwotę 6 917 zł (słownie: sześć tysięcy dziewięćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] października 2019 r., wydaną na podstawie art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej Op), art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 8, art. 19 ust. 1, art. 21 ust. 1 pkt 131, ust. 25 pkt 1 i 2, art. 22 ust. 6c, 6d, 6e, 6f, art. 30e ust. 1, 2, 4, 5, art. 45 ust. 1a pkt 3 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r., Nr 51, poz. 307, dalej Updof), Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej NUS) określił J. K. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. z tytułu zbycia nieruchomości i praw majątkowych w kwocie 72.022 zł.

Powodem takiego orzeczenia było ustalenie organu, że podatnik 22 września 2014 r. dokonał sprzedaży odrębnej własności lokalu mieszkalnego nr [...] przy ulicy [...] w W., który nabył w drodze dziedziczenia ustawowego po siostrze B. K., zmarłej [...] stycznia 2009 r. Cena zbywanego lokalu wynosiła 455.000 zł. Podatnik poniósł koszt pośrednika w obrocie nieruchomościami w kwocie 4.550 zł, zatem przychód z tytułu transakcji zbycia lokalu wyniósł 450.450 zł. Jako koszt uzyskania przychodu NUS uwzględnił 876 zł taksy notarialnej, co ostatecznie spowodowało dochód z odpłatnego zbycia nieruchomości w kwocie 449.574 zł.

NUS nie uwzględnił wydatkowania powyższej kwoty na własne cele mieszkaniowe podatnika. Wskazał bowiem, że nie stanowiło ich dokonanie przelewu w wysokości 600.000 zł tytułem spłaty kredytu zaciągniętego przez syna i synową. NUS stwierdził, że nie miało w tym kontekście znaczenia oświadczenie o zawarciu porozumienia dotyczącego rozliczenia kosztów budowy domu przy ul. [...].

NUS określił podstawę opodatkowania za 2014 r. na kwotę 379.061 zł, gdyż w tym samym okresie rozliczeniowym podatnik poniósł również stratę z tytułu sprzedaży innych nieruchomości w łącznej kwocie 70.513,47 zł.

W konsekwencji podatek dochodowy od osób fizycznych za 2014 r. określono w wysokości 72.022,00 zł.

W odwołaniu podatnik wskazał, że zgodnie z porozumieniem zawartym z synem i synową środki uzyskane ze sprzedaży nieruchomości zostały wpłacone do banku na poczet kredytu zaciągniętego na budowę domu przy ul. [...] w W., w którego wyznaczonej części strona mieszka wraz z żoną.

Decyzją z [...] lutego 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej DIAS), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 220 § 2 Op, utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu DIAS wskazał, że ze znajdującej się w aktach sprawy kopii umowy kredytu hipotecznego nr [...] z [...] czerwca 2012 r. wynikało, iż kredytobiorcami łącznie są I. K. i M. K. Cel kredytu obejmuje odpowiednio kwoty: zakup działki budowlanej 385.00 zł, budowę domu metodą gospodarczą 1.473.000 zł, spłatę kredytu konsumpcyjnego 56.954 zł, inne potrzeby konsumpcyjne 85.000 zł, koszty wliczone w kredyt 800 zł. Przedmiotem kredytowania jest działka [...] przy ul. [...], a przedmiotem zabezpieczenia kredytu, na którym zostanie ustanowiona hipoteka na rzecz banku jest nieruchomość przy ul. [...]. Z załączonej kopii umowy poręczenia z [...] czerwca 2012 r. wynika, że J. K. wraz z małżonką H., są poręczycielami niniejszego kredytu, który 7 stycznia 2013 r. zgodnie z aneksem nr [...] został powiększony o kwotę 198.308 zł. Natomiast z "Oświadczenia" o zawarciu porozumienia w dniu [...] września 2014 r., tj. tydzień po podpisaniu notarialnej umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] położonego przy ul. [...], zawartego w zwykłej formie pisemnej (nie potwierdzonej urzędowo ani notarialnie), miedzy J. K. i jego małżonką H., a małżonkami I. i M. K. dotyczącego rozliczenia kosztów budowy domu dwurodzinnego w W. przy ul. [...], wynika cyt.: Porozumiewający się ustalili, że częściowe rozliczenie poniesionych kosztów budowy nastąpi w ten sposób, że J. K. tytułem zwrotu wydatków poniesionych na budowę wspólnego domu dwurodzinnego przy ul. [...] w W. przekaże I. i M. K. kwotę 600.000 zł (słownie: sześćset tysięcy złotych). Przekazanie tejże kwoty nastąpi poprzez wpłatę kwoty 600.000 zł do Banku [...] tytułem spłaty części kredytu zaciągniętego przez I. i M. K. na budowę wspólnego domu, w tym kwoty 455.000 zł, pochodzącej ze sprzedaży mieszkania przy ul. [...] m [...] otrzymanego w drodze spadku po siostrze B. K. Równocześnie J. K. oświadczył, że wpłatę 600.000,00 zł traktuje jako wpłatę na własne cele mieszkaniowe ponieważ po ostatecznym wykończeniu domu przy ul. [...], w którym porozumiewający się wydzielą, zgodnie z pozwoleniem na budowę, dwa niezależne mieszkania z oddzielnymi wejściami, zamierza wraz z żoną H. K. zamieszkać na stałe.

DKIS uznał jednak, że oświadczenie o zawarciu porozumienia zostało podpisane tydzień po podpisaniu notarialnej umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] położonego przy ul. [...]. W związku z powyższym wpłacenie do banku środków finansowych pochodzących ze sprzedaży nieruchomości na poczet spłaty kredytu zaciągniętego przez I. i M. K. przeznaczonego na budowę domu przy ul. [...] w W. nie spełniało przesłanek wskazanych w art. 21 ust. 25 pkt 1 i 2 Updof. Aby skorzystać ze zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 131 Updof istotną kwestią jest, aby kredyt na spłatę którego mają zostać przeznaczone środki ze sprzedaży nieruchomości był kredytem zaciągniętym przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu ze sprzedaży i aby kredyt ten zaciągnięty był przez osobę, która uzyskuje przychód ze sprzedaży.

Warunków powyższego przepisu nie spełniały także, zdaniem DIAS, wydatki wynikające z przedłożonych potwierdzeń transakcji z konta [...] dotyczące spłaty 3 różnych kredytów, tj.: przelew z datą operacji [...] marca 2014 r. dotyczący spłaty kredytu nr [...] - kwota 148.378,58 zł oraz przelew z datą operacji 4 marca 2014 r. dotyczący spłaty kredytu nr [...] - kwota 37.541,13 zł. Zauważyć bowiem należy, że spłata owych kredytów nastąpiła w dniu 4 marca 2014 r. Natomiast sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] położonego przy ulicy [...] w W. dokonano 22 września 2014 r. Stąd też nie można uznać, że środki pieniężne przeznaczone na spłatę ww. kredytów pochodziły z przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości (wpłata dokonana była przed uzyskaniem przychodu).

Pozostałe przedstawione przez stronę 24 potwierdzenia spłat rat kredytowych dotyczą spłaty rat i odsetek kredytu nr [...], w okresie od 5 listopada 2014 r. do 31 maja 2016 r. Pismem z 23 września 2019 r. organ podatkowy wezwał stronę do przedłożenia umowy kredytowej kredytu nr [...]. Do pisma z dnia 2 października 2019 r., będącego odpowiedzią na powyższe wezwania, strona nie załączyła powyższej umowy. Umowy tej nie przedłożyła także na etapie postępowania odwoławczego. W związku z powyższym DIAS stwierdził, że strona nie uwiarygodniła faktu, iż raty kredytowe spłacane w okresie od 5 listopada 2014 r. dotyczyły własnych celów mieszkaniowych.

Za wydatek na cel mieszkaniowy DIAS nie uznał także wydatków dokumentowanych złożonymi przez stronę potwierdzeniami spłat pożyczki mieszkaniowej na rzecz P.. Nie była to bowiem spłata w banku lub w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podatnik, reprezentowany przez ustanowionego pełnomocnika – adwokata, wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości,

2) uchylenie decyzji NUS w części, tj. w zakresie, w jakim organ określił wysokość zobowiązania podatkowego skarżącego na kwotę 72.022 zł,

3) zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji wskazującej sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, poprzez określenie, że podatnikowi przysługuje prawo do zwolnienia z opodatkowania przychodu uzyskanego ze sprzedaży lokalu mieszkalnego, odziedziczonego po B. K., w związku z przeznaczeniem przez podatnika przychodu w całości na własne cele mieszkaniowe stosownie do zawartego porozumienia pomiędzy H. i J. K. oraz I. i M. K., dotyczącego rozliczenia kosztów budowy domu dwurodzinnego w W. przy ul. [...],

4) zasądzenie kosztów postępowania toczącego się na skutek skargi niniejszej,

5) zawieszenie postępowania wszczętego wskutek wniesienia niniejszej skargi do czasu rozpatrzenia pytania prawnego zadanego przez Sąd Rejonowy L. w L. [...] Wydział Karny przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie P 1/19.

Skarżący zarzucił organom naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25 Updof przez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu przez organ, że faktyczne nabycie prawa przez skarżącego do 1/2 budynku w drodze porozumienia zawartego pomiędzy H. i J. K. oraz I. i M. K., dotyczące rozliczenia kosztów budowy domu dwurodzinnego w W. przy ul. [...], ze środków pochodzących m.in. ze sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] przy ulicy [...] w W. nie stanowiło wydatku poniesionego na własne cele mieszkaniowe, podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów powinna prowadzić do uznania, że pojęcie "przeznaczenia na cele mieszkaniowe" obejmuje sytuacje, w których podatnik dokonuje rozporządzeń środkami pochodzącymi ze sprzedaży określonych składników majątkowych również w celu faktycznego zaspokojenia swoich potrzeb mieszkaniowych, co powinno w świetle niniejszej sprawy doprowadzić do uznania przez organ, że środki uzyskane ze sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] przy ulicy [...] w W. zostały przeznaczone na własne cele mieszkaniowe podatnika.

DKIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczy ustalenia, czy skarżący, który dokonał zbycia lokalu mieszkalnego przed upływem pięciu lat od jego nabycia w drodze spadkobrania, wydatkował całość uzyskanego przychodu w kwocie 450.450 zł na własne cele mieszkaniowe. Zdaniem organów, podatnik, po uzyskaniu przychodu, dokonał spłaty kredytu zaciągniętego przez jego syna na budowę budynku mieszkalnego w kwocie 600.000 zł. Organy uznały, że tym samym skarżący nie spełnił wymogu przewidzianego w art. 21 ust. 25 pkt 2 lit. a Updof, bowiem ów przepis dotyczy spłaty kredytu zaciągniętego przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu. Nie doszło zatem do realizacji celu mieszkaniowego warunkującego zastosowanie zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 Updof.

Zdaniem Sądu, podkreślić należy, że wspomniana inwestycja dotyczyła budowy budynku mieszkalnego na działce przy ul. [...] w W., której użytkownikami wieczystymi byli w ½ skarżący wraz z żoną oraz w ½ syn skarżącego oraz synowa. Nabycie tego prawa przez wymienione osoby nastąpiło na mocy aktu notarialnego z [...] lipca 2012 r. Skarżący wraz z żoną byli zatem użytkownikami wieczystymi połowy powyższego gruntu.

Co więcej, na mocy decyzji Prezydenta Miasta W. z [...] lipca 2017 r. doszło do przeniesienia na skarżącego, jego żonę, syna i synową pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym. Skarżącemu oraz członkom jego rodziny służył zatem formalnie status inwestora budynku mieszkalnego wielorodzinnego.

Skarżący oraz jego żona, syn i synowa 10 grudnia 2012 r. zawarli z przedsiębiorstwem gazowniczym umowę na wykonanie przyłącza gazowego. Skarżący był również stroną umowy o budowę przyłączy wodno-kanalizacyjnych do projektowanego budynku, a także wnioskodawcą w zakresie nadania budynkowi nr porządkowego [...], co nastąpiło 7 lutego 2013 r. Skarżący wraz z żoną wnioskowali także o zmianę kategorii budynku z wielorodzinnego na budynek jednorodzinny dwulokalowy, co zostało uwzględnione 28 maja 2013 r. Skarżący, jego żona, syn oraz synowa złożyli zawiadomienie o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego, zaś Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. W., postanowieniem z [...] lipca 2013 r., nie zgłosił sprzeciwu w sprawie przystąpienia do jego użytkowania.

Skarżący wraz z żoną podejmowali zatem aktywne działania jako współinwestorzy budynku mieszkalnego. Pismem z 24 października 2019 r. skarżący oświadczył, czego organy nie kwestionują, że jest współwłaścicielem domu i mieszka w nim wraz z żoną na stałe. Skarżący ponadto posługuje się cały czas adresem [...] W. Sąd nie dostrzega zatem podstaw by nie dać wiary twierdzeniom, że rzeczona inwestycja służy zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych skarżącego.

W kwestii zaś finansowania inwestycji skarżący podnosi, że z racji podeszłego wieku nie mógł zaciągnąć kredytu na budowę budynku mieszkalnego, a zatem była ona finansowana z kredytu przyznanego 6 czerwca 2012 r. współinwestorom – synowi i synowej. Skarżący zaś w tym samym dniu zawarł umowę poręczenia wspomnianego kredytu, która miała obowiązywać do czasu dokonania prawomocnego wpisu hipoteki na nieruchomości przy ul. [...] w W. W aktach sprawy znajduje się ponadto oświadczenie z [...] września 2014 r., podpisane przez wszystkich inwestorów, o rozliczeniu kosztów budowy domu dwurodzinnego przy ul [...] w W. Porozumiewający się ustalili, że częściowe rozliczenie poniesionych kosztów budowy nastąpi w ten sposób, że skarżący tytułem zwrotu wydatków przekaże synowi i synowej kwotę 600.000 zł , co nastąpi poprzez wpłatę na konto zaciągniętego przez nich kredytu hipotecznego.

W ocenie Sądu, przedstawione powyżej okoliczności wskazują, że skarżący wydatkował całą kwotę uzyskanego przychodu ze sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] przy ulicy [...] w W. w ten sposób, iż dokonał z synem oraz synową rozliczenia wydatków poczynionych na budowę wspólnego budynku mieszkalnego. Nie można bowiem tracić z pola widzenia szczególnych relacji między inwestorami, wynikającymi z więzów rodzinnych, które nie czynią nadzwyczajnym i niespotykanym porozumienia, na mocy którego jeden z współinwestorów ponosi całkowity koszt budowy, zaś drugi rozlicza się z nim w terminie późniejszym. To, że syn skarżącego "wyłożył" środki na wybudowanie budynku, zaś skarżący miał następnie rozliczyć się z poniesionych na jego rzecz wydatków nie uprawnia do konstatacji, iż skarżący nie poniósł ostatecznie wydatków na budowę budynku mieszkalnego. Zdaniem Sądu, poniesienie wspomnianych wydatków przez skarżącego jest ewidentne. Sam fakt, że w czasie budowy skarżący nie posiadał dostatecznych środków by partycypować w kosztach, zaś pozyskał je po jej zakończeniu i zwrócił drugiemu inwestorowi, nie podważa jego wkładu finansowego w zrealizowaną inwestycję.

W profesjonalnym obrocie, w którym między uczestnikami stosunków prawnych nie występują więzy rodzinne, trudno przypuszczać, aby współinwestorzy lub inwestor z generalnym wykonawcą dokonywali tego typu późniejszych rozliczeń bez stosownego zabezpieczenia. Trzeba mieć jednak na względzie, że porozumienia między ojcem a synem nie mogą być oceniane przez pryzmat niezależnych podmiotów, które w zgoła odmienny sposób kształtują swoje stosunki prawne.

W przypadku sprawy niniejszej nie jest natomiast tak, że interesy syna skarżącego nie były w żaden sposób prawnie chronione. Powołując się na art. 231 Kodeksu cywilnego mógłby bowiem żądać przeniesienia na jego rzecz, za wynagrodzeniem, udziału rodziców w prawie użytkowania wieczystego gruntu. Alternatywnie, miałby także roszczenie z art. 226 § 1 Kodeksu cywilnego o zwrot poniesionych nakładów koniecznych. Między ojcem a synem nie była zawierana umowa pożyczki, więc ewentualne roszczenia syn mógłby opierać na wymienionych powyżej przepisach kodeksu cywilnego.

Reasumując, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że budowa budynku mieszkalnego przy ul [...] w W. była inwestycją wspólną. Skarżący nabył współwłasność prawa do gruntu, otrzymał pozwolenie na budowę oraz aktywnie działał w procesie pozyskiwania stosownych zgód i zezwoleń. Podejmował czynności związane z doprowadzeniem mediów do budynku. Słowem działał w sposób typowy dla osoby podejmującej czynności służące realizacji własnego celu mieszkaniowego. Wraz z pozostałymi inwestorami czynił starania zmierzające do pozyskania źródeł finansowania wspólnej inwestycji. Ostatecznie zaś istotnie partycypował w kosztach wybudowania budynku, rozliczając wraz z drugim inwestorem część przypadających na niego wydatków.

Z tych względów Sąd stwierdza, że skarżący wydatkował środki ze zbycia lokalu na budowę budynku mieszkalnego, w którym obecnie mieszka, a zatem realizuje własny cel mieszkaniowy w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 131 Updof.

Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d Updof, za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się m. in. budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego, położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.

Skarżący zaś niewątpliwie, jako współinwestor, wybudował na swoim gruncie budynek mieszkalny stanowiący jego współwłasność i poniósł z tego tytułu wydatki dokonując z synem późniejszego rozliczenia kosztów inwestycji. Z tych przyczyn, bez znaczenia w tej sprawie pozostawały dywagacje organu nad przesłanką realizacji własnych celów mieszkaniowych poprzez spłatę kredytu zaciągniętego przez podatnika na cel wymieniony w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d Updof. Skarżący przelał wprawdzie środki na konto kredytu zaciągniętego przez syna i synową, lecz nie uczynił tego jako ich poręczyciel (umowa poręczenia zapewne już wtedy nie obowiązywała). Środki zostały im przekazane z tytułu rozliczenia wspólnej inwestycji. Skarżący w ten sposób poniósł wydatki na budowę budynku mieszkalnego.

Skarżący słusznie zarzucił organom naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25 Updof. Prawidłowa wykładnia tych przepisów powinna bowiem prowadzić do wniosku, że w przypadku inwestycji wspólnej, zwrot drugiemu inwestorowi poniesionych przezeń wydatków, w których obaj inwestorzy mieli partycypować, nawet po zakończeniu budowy, jest poniesieniem wydatków w związku z tą inwestycją. Jeśli natomiast inwestycją jest budynek mieszkalny, w którym zwracający poniesione wydatki ma realizować swój cel mieszkaniowy, to do tychże wydatków zastosowanie znajdzie art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d Updof.

Strona sygnalizuje także w skardze fakt powstania przychodu ze sprzedaży nieruchomości nabytej w drodze darowizny, co wzbudza obecnie wątpliwości zgodności takiego rozwiązania z Konstytucją RP.

Sąd stwierdza, że art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a Updof obowiązuje w krajowym porządku prawnym i korzysta z domniemania zgodności z Konstytucją. Wprawdzie do Trybunału Konstytucyjnego skierowane zostało pytanie Sądu Rejonowego L. w L. [...] Wydział Karny, czy art. 10 ust. 8 litery od a do d i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 4 a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 roku o podatku od spadków i darowizn są zgodne z art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 1 i 2 i 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Sprawa ta (sygn. P 1/19) czeka jednak nadal na rozstrzygnięcie. W sytuacji zatem, w której do chwili obecnej Trybunał Konstytucyjny nie wypowiedział się w przedmiocie ewentualnej niezgodności tego przepisu z Konstytucją RP, nie było podstaw do odmowy zastosowania art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a Updof w rozpoznawanej sprawie.

Tytułem uzupełnienia należy podkreślić, że w wyroku z 19 grudnia 2018 r., II FSK 45/17 NSA wskazał, że oczekiwanie na hipotetyczną zmianę stanu prawnego w następstwie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie może tamować toku postępowania sądowoadministracyjnego, tym bardziej, że w przypadku stwierdzenia niekonstytucyjności kwestionowanego przepisu skarżąca będzie mogła zażądać wznowienia postępowania, czy to podatkowego (na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 Op), czy to sądowoadministracyjnego (na podstawie art. 272 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej Ppsa).

Zdaniem Sądu, dodatkowym argumentem przemawiającym przeciw zawieszeniu postępowania był również fakt, że decyzja została uchylona z innych przyczyn. Sąd nie znalazł zatem usprawiedliwionych podstaw by w tym stanie rzeczy wstrzymywać tok postępowania.

Organ odwoławczy, ponownie rozpoznając sprawę, zastosuje przedstawioną przez Sąd ocenę prawną. Dokona także stosownego rozliczenia podatku dochodowego za 2014 r. z uwzględnieniem straty, którą skarżący osiągnął ze sprzedaży innych nieruchomości.

Z tych zasadniczych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa. O kosztach Sąd postanowił na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 Ppsa. Na koszty składał się wpis od skargi 1.500 zł, opłata od pełnomocnictwa 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika 5.400 zł, obliczone na podstawie § 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).