Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 54/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 133 § 1 zdanie drugie
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 39 ust. 1, ust. 3, art. 40 ust. 1-2 pkt 2, art. 40 ust. 3, art. 40 ust. 5, art. 40 ust. 10 i art. 40 ust. 11
journal: Dz.U. 2020 poz 470
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 maja 2021 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 4 listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W. K. (dalej także jako "wnioskodawca" albo "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 4 listopada 2020 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 1 kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej (ul. [...] w [...]), ustalającą jednocześnie opłatę za zajęcie pasa drogowego w wysokości 22.637,89 zł.

Jako postawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "k.p.a.") w zw. z art. 39 ust. 1, ust. 3, art 40 ust. 1-2 pkt 2, art. 40 ust. 3, art. 40 ust. 5, art. 40 ust. 10 i art. 40 ust. 11 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 470; dalej powoływanej w skrócie jako "u.d.p").

Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Wnioskiem z dnia 26 listopada 2019 r. W. K. zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej (ul. [...] w [...]) w celu posadowienia obiektu handlowego – pawilonów "A, B, D, E, G ¼ i H". Powierzchnię zajęcia wyliczono na 155,48 m2, zaś jako czas zajęcia wskazano 365 dni (od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r.). We wniosku wskazano, że płatność będzie dokonywana kwartalnie.

Decyzją z dnia 16 grudnia 2019 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] zezwolił wnioskodawcy na zajęcie pasa drogowego w celu posadowienia obiektu handlowego – pawilonów "A, B, D, E, G ¼ i H" o łącznej powierzchni 155,48 m2, w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 31 marca 2020 r., ustalając jednocześnie opłatę w wysokości 7.074,34 zł. Decyzja ta stała się ostateczna.

Następnie decyzją z dnia 1 kwietnia 2020 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] zezwolił wnioskodawcy na zajęcie pasa drogowego w okresie od 1 kwietnia 2020 r. do 30 czerwca 2020 r. Jako obiekt handlowy posadowiony w obrębie pasa drogowego wskazano – pawilony "A, B, D, E, F, G ¼ i H", natomiast powierzchnia zajęcia pasa drogowego w dalszym ciągu była wskazana jako 155,48 m2. W decyzji tej została także ustalona nowa opłata za zajęcie pasa drogowego, bowiem z dniem 18 stycznia 2020 r. weszła w życie zmiana uchwały Rady Miasta Gdańska z dnia 24 czerwca 2004 r. nr XXV/750/04 w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych, których zarządcą jest Prezydent Miasta [...] na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, dokonana uchwałą z dnia 19 grudnia 2019 r. nr XVIII/44819. Na skutek tej zmiany zwiększeniu uległy stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego przez obiekty handlowe.

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 1 kwietnia 2020 r. nr [...] wnioskodawca podniósł, że za uchyleniem zakwestionowanej decyzji przemawiają błędy, które spowodowały niewłaściwe naliczenie opłat za zajęcie pasa drogowego. Wnioskodawca wskazał, że w treści decyzji jak i na mapce stanowiącej załącznik do decyzji oznaczono pawilon "F", który w 2019 r. został przez wnioskodawcę sprzedany.

W wyniku odwołania wniesionego od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 1 kwietnia 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 4 listopada 2020 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał, że za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (zgodnie z art. 40 ust. 3 u.d.p.). Przedmiotową opłatę ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego (art. 40 ust. 6 u.d.p.). Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. (art. 40 ust. 8 zd. 1 u.p.d.).

Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wyjaśniło, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo naliczono opłatę za zajęcie pasa drogowego, biorąc pod uwagę odpowiednią powierzchnię zajęcia, ilość dni zajęcia oraz właściwą stawkę opłaty. W. K. we wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego zwrócił się o wydanie zezwolenia na rok, tzn. od 1 stycznia 2020 r. do 30 grudnia 2020 r. Wskazał przy tym, że opłatę za zajęcie będzie wnosił kwartalnie. Organ pierwszej instancji postanowił zatem wydawać decyzje częściowe, zezwalające na zajęcia pasa drogowego w kolejnych kwartałach 2020 r., bowiem w decyzji o zajęciu pasa drogowego organ nie może ustalić opłat kwartalnych. Ustala on jedną opłatę, która zgodnie z treścią u.d.p. powinna zostać uiszczona w całości w terminie 14 dni, od dnia w którym decyzja stała się ostateczna. Opłata winna zatem być wniesiona jednorazowo. Co nadto ważne, nie jest możliwe udzielenie zezwolenia, a następnie ustalenie opłaty.

Pierwszą decyzję częściową organ pierwszej instancji wydał dnia 16 grudnia 2019 r. Decyzja ta stała się ostateczna. Kolejną decyzję Prezydent Miasta [...] wydał 1 kwietnia 2020 r. Wydając decyzję z dnia 1 kwietnia 2020 r. organ pierwszej instancji musiał wziąć pod uwagę nowe stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego, obowiązujące od dnia 18 stycznia 2020 r., co było powodem zwiększenia opłaty za zajęcie pasa drogowego w stosunku do opłaty ustalonej w pierwszej decyzji (w realiach sprawy 1,60 zł za m2 powierzchni zajęcia i za każdy dzień zajęcia; ilość dni w okresie 1 kwietnia – 30 czerwca 2020 r. to 91). Przyjęta do ustalenia opłaty powierzchnia zajęcia pasa drogowego (155,48 m2) została ustalona prawidłowo i jest zgodna ze złożonym wnioskiem. Tym samym Kolegium decyzję organu pierwszej instancji uznało za prawidłową.

W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku W. K., reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, podnosząc zarzuty:

1) naruszenia przepisu art. 40 ust. 6 u.d.p. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na nieprawidłowym określeniu liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego wskutek uwzględnienia w decyzji pawilonu "F", który nie jest własnością skarżącego, co miało bezpośredni wpływ na ustalenie opłaty za zajęcie pasa drogowego w nieprawidłowej i zawyżonej wysokości;

2) naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 104 § 2 k.p.a. w zw. z art. 61 § 1 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie polegające na wydaniu kolejnych decyzji częściowych, w tym właśnie zaskarżonej decyzji o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego w okresie od 1 kwietnia 2020 r. do 30 czerwca 2020 r., pomimo iż postępowanie zostało wszczęte na wniosek skarżącego z dnia 26 listopada 2019 r., który zwrócił się do organu pierwszej instancji o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej na czas 365 dni, to jest od dnia 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r., co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez ustalenie opłaty za zajęcie pasa drogowego w znacznie wyższej wysokości, wskutek zmiany (podwyższenia) stawki opłaty;

3) naruszenia przepisów art. 39 ust. 1 i ust. 3, art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt. 3, ust. 3 oraz ust. 6 w zw. z art. 4 pkt. 1 i 2 u.d.p. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez udzielenie skarżącemu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i ustalenie opłaty za zajęcie pasa drogowego, podczas gdy w rzeczywistości obiekt handlowy posadowiony jest na działce nr [...], obręb [...] w [...], która w obecnym stanie faktycznym nie powinna się mieścić w pojęciu drogi publicznej, gdyż nie jest w ten sposób zagospodarowana ani użytkowana, tym samym nie można uznać, iż powyższa działka znajduje się w pasie drogowym.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organ pierwszej instancji obliczając opłatę za zajęcie pasa drogowego przyjął nieprawidłowe dane, albowiem w decyzji uwzględnił także część obiektu handlowego w postaci pawilonu "F", który nie należy do skarżącego, nie jest przez niego użytkowany i nie został wskazany we wniosku z dnia 26 listopada 2019 r.

Skarżący wskazał ponadto, że organ pierwszej instancji postąpił nieprawidłowo wydając decyzje o udzieleniu zezwolenia na zajęcia pasa drogowego na kolejne kwartały roku 2020, zamiast wydania jednej decyzji uwzględniającej złożony pierwotnie wniosek, w którym skarżący określił czas zajęcia pasa drogowego od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. Zdaniem skarżącego brak było podstaw do wydawania przez Prezydenta Miasta [...] kolejnych decyzji częściowych zamiast jednej decyzji uwzględniającej w całości jego wniosek. Skarżący podkreślił, że wydanie częściowych decyzji miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem pomiędzy wydaniem pierwszej i drugiej decyzji nastąpił wzrost stawek opłat za zajęcie pasa drogowego. W ocenie skarżącego przepisy ustawy o drogach publicznych nie wyłączają możliwości udzielenia zezwolenia na okres roku przy jednoczesnym ustaleniu opłaty za ten czas.

Skarżący podniósł ponadto, że obecny sposób zagospodarowania działki nr [...] nie mieści się w pojęciu drogi publicznej, bowiem nie spełnia on definicji legalnej zawartej w art. 4 pkt. 2 u.d.p. Na danej działce gruntu znajduje się chodnik, nie ma za to jezdni służącej ruchowi pojazdów. Zdaniem skarżącego właściciel działki winien podjąć działania celem formalnej zmiany przeznaczenia i zagospodarowania powyższej nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zajęte w sprawie, a nadto wskazując, że o przeznaczeniu gruntu przesądza zapis w ewidencji gruntów. Zdaniem organu odwoławczego to, że na danym terenie nie ma jezdni nie świadczy o tym, że teren ten nie jest drogą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej powoływanej w dalszej części uzasadnienia w skrócie jako "p.p.s.a.") następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z unormowania art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika nadto, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa.

Przedmiotem oceny Sądu skarżący uczynił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej (ul. [...] w Gdańsku) w okresie 1 kwietnia – 30 czerwca 2020 r. ustalającą jednocześnie opłatę za zajęcie pasa drogowego w wysokości 22.637,89 zł.

Podniesiony w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego to jest art. 40 ust. 6 u.d.p. poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym określeniu liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomu obiektu budowlanego wskutek uwzględnienia w decyzji pawilonu "F", nie zasługuje na uwzględnienie.

Stanowisko skarżącego jest błędne, bowiem zgromadzony w aktach organu pierwszej instancji materiał dowodowy przeczy temu, by organ w sposób niewłaściwy ustalił powierzchnię zajęcia pasa drogowego. Jak wynika z akt administracyjnych W. K. we wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia obiektu handlowego (pawilonów "A, B, D, E, G ¼, H") w ciągu ul. [...] w Gdańsku wskazał, że zajęta powierzchnia pasa drogowego wynosi 155,48 m2. Do wniosku załączono wyrys mapy ewidencyjnej, na którym zaznaczone zostały granice obiektów zajmujących pas drogowy, a także wskazano ich powierzchnię w m2, przy czym wartość ta nie różniła się od wskazanej we wniosku.

Decyzją z dnia 16 grudnia 2019 r., nr [...] skarżący uzyskał zezwolenie na zajęcia pasa drogowego przez obiekt handlowy o powierzchni 155,48 m2. Następnie decyzją z dnia 1 kwietnia 2020 r., [...], skarżący uzyskał zezwolenie na zajęcie pasa drogowego przez obiekt handlowy o tej samej powierzchni na kolejny kwartał 2020 r. Powierzchnia obiektu handlowego zajmującego pas drogowy została w obu decyzjach określona w ten sam sposób, przy czym była to wielkość podana przez skarżącego we wniosku. Należy przyznać skarżącemu rację, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia 1 kwietnia 2020 r. zawiera błędne oznaczenie pawilonów znajdujących się w obiekcie handlowym zajmującym pas drogowy, bowiem w tej decyzji organ wskazał oprócz pawilonów "A, B, D, E, G ¼, H", także pawilon "F". Natomiast nie miało to wpływu na ustaloną w decyzji powierzchnię obiektu handlowego zajmującego pas drogowy, bowiem nie uległa ona zmianie względem wielkości wskazanej we wniosku skarżącego. Na fakt popełnienia omyłki w tym zakresie organ pierwszej instancji wskazał wprost w piśmie z dnia 27 maja 2020 r. przekazującym odwołanie w trybie art. 133 k.p.a.

Ustawa o drogach publicznych w art. 40 ust. 6 określa precyzyjnie sposób obliczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego wskazując, że opłatę tę ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Jednym z parametrów wpływających na wysokość opłaty jest więc powierzchnia pasa drogowego zajęta przez rzut poziomy obiektu budowlanego. Powierzchnia rzeczonego obiektu określona w decyzji z dnia 1 kwietnia 2020 r. jest zgodna z wnioskiem skarżącego, a jednocześnie odpowiada powierzchni przyjętej w decyzji z 16 grudnia 2019 r, w której to pawilon "F" nie został uwzględniony jako wchodzący w skład obiektu handlowego zajmującego pas drogowy. Błędne wskazanie pawilonu "F" w decyzji organu pierwszej instancji, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie miało wpływu na ustalenie wysokości opłaty, bowiem powierzchnia tego pawilonu nie została doliczona do powierzchni zajętej przez obiekt budowlany. Wzrost wysokości opłaty spowodowany był, nie jak twierdzi skarżący, błędnym wskazaniem w decyzji pawilonu "F", a zmianą stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego, która weszła w życie między wydaniem dwóch opisanych wyżej decyzji przez Prezydenta Miasta [...]. Natomiast wszystkie parametry wynikające ze wskazanej regulacji i przyjęte do obliczenia opłaty zostały określone prawidłowo, tym samym należy stwierdzić, że opłata także została naliczona w sposób prawidłowy. W związku z powyższym błędne oznaczenie pawilonu "F", jako wchodzącego w skład obiektu budowlanego zajmującego pas drogowy, nie miało wpływu na treść zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się z kolei do zarzutu skargi, w którym skarżący kwestionował prawidłowość wydania kolejnych decyzji częściowych, zamiast jednej decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego na czas 365 dni, należy uznać, że zarzut ten nie jest zasadny. We wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego skarżący zwrócił się o wydanie zezwolenia na rok, tzn. od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r., przy czym - co istotne w realiach sprawy – sam wskazał, że opłatę za zajęcie będzie wnosił kwartalnie.

Art. 40 ust. 11 u.d.p. stanowi, że opłatę za zajęcie pasa drogowego ustala, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Rozstrzygnięcie w przedmiocie opłaty stanowi zatem integralną część decyzji o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego. Sprzeczną z powyższą regulacją jest taka sytuacja, w której zarządca drogi wydaje odrębną decyzję administracyjną, niebędącą decyzją częściową, a mającą za przedmiot wyłącznie rzeczoną opłatę, niezależnie od tego, czy podjęcie takiej decyzji nastąpi przed czy po udzieleniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (zob. w tej materii m.in.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 października 2013 r.; sygn. akt III SA/Po 425/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z treścią art. 40 ust. 13 u.d.p., termin do uiszczenia opłaty wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca wysokość opłaty stała się ostateczna. Termin wskazany w przedmiotowym przepisie jest terminem ustawowym, dlatego nie może być przedłużany ani skracany przez zarządcę drogi. Wykładnia tej regulacji nie pozwala na przyjęcie, że organ administracji publicznej w wydanej decyzji może zobowiązać do uiszczenia opłaty w jakimkolwiek innym terminie. W związku z powyższym, wyznaczenie zobowiązanemu innego niż termin ustawowy, wynikający z art. 40 ust. 13 u.d.p., byłoby niezgodne z przepisami prawa powszechnie obowiązującego i prawnie bezskuteczne.

Decyzja administracyjna – zgodnie z art. 104 k.p.a. – rozstrzyga sprawę co do jej istoty w granicach żądania określonego przez strony. Dopuszczalne jest wydanie decyzji częściowej, jeżeli sprawa jest podzielna i można z niej wyodrębnić części nadające się do względnie samodzielnego rozstrzygnięcia. Zatem przepis art. 104 § 2 k.p.a. przewiduje możliwość wydania decyzji częściowej, a jest to dopuszczalne, gdy przedmiot postępowania może być podzielony w tym znaczeniu, że możliwe jest rozstrzyganie kolejno co do istoty o kilku elementach składających się na całe uprawnienie lub obowiązek. Kryterium dopuszczalności wydania decyzji częściowej ma zatem charakter przedmiotowy, a nie podmiotowy (zob.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2015 r.; sygn. akt I OSK 1976/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Bez wątpienia w przedmiotowym stanie faktycznym możliwe było wydanie decyzji częściowych, bowiem przedmiot sprawy był podzielny. Z uwagi na wskazanie skarżącego co do płatności kwartalnych nie było nadto przeszkód, by wyodrębnić kolejne okresy, na które wydano zezwolenie, a tym samym dla których określono opłatę za zajęcie pasa drogowego.

Wskazać w tym miejscu należy, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada związania organu administracji treścią wniosku inicjującego postępowanie (zgodnie z art. 61 k.p.a.). Jednakże wniosek strony wiąże organ co do treści żądania, natomiast podstawy prawne podejmowanej decyzji administracyjnej lub postanowienia ustalane są przez ten organ na podstawie własnej oceny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2013 r.; sygn. akt II OSK 1812/11,Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając to na uwadze, celem uczynienia zadość wnioskowi skarżącego, organ pierwszej instancji zdecydował się na wydanie decyzji częściowych, obejmujących kolejne kwartały roku 2020. Skoro bowiem skarżący wskazał we wniosku, że opłatę za zajęcie pasa drogowego będzie wnosił kwartalnie, to wydanie decyzji częściowych, było jedyną możliwością spełniania żądania skarżącego zgodną z przepisami ustawy o drogach publicznych. Omawiana regulacja prawna jest ukształtowana bowiem w taki sposób, że organ nie mógł udzielić zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na cały rok 2020, a dopiero następnie ustalić opłaty, bądź też jej kolejnych rat. Z uwagi na powyższe uwarunkowania organ pierwszej instancji zdecydował o zrealizowaniu żądania skarżącego, co do kwartalnego wpłacania opłaty za zajęcie pasa drogowego, poprzez wydawanie decyzji częściowych na kolejne okresy. Działanie organu w tym zakresie należy uznać za w pełni odpowiadające przepisom prawa.

Wbrew zarzutom skargi, nie można także uznać, że działka nr [...], obręb [...], w [...] nie znajduje się w pasie drogowym ze względu na jej obecny sposób zagospodarowania i użytkowania.

Jak wynika z materiału zgromadzonego w aktach organu pierwszej instancji, jak i organu odwoławczego, obiekt handlowy, którego posadowienie w pasie drogowym było przedmiotem zaskarżonej decyzji, jest usytuowany na terenie działki drogowej nr [...], obręb [...], położonej w [...]. Droga, przy której znajduje się przedmiotowy obiekt handlowy, jest bez wątpienia drogą gminną. Informacja taka dostępna jest na stronach internetowych [...] Zarządu Dróg i Zieleni, na których publikowane są wykazy ulic zaliczonych do poszczególnych kategorii dróg. Ponadto z załączonego do akt sprawy wyrysu mapy ewidencyjnej Miasta [...] dla obrębu [...] wynika, że działka nr [...], położona jest w pasie drogi gminnej, przy ul. [...]. Zgodnie z treścią § 68 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 393) w ewidencji gruntów drogę oznacza się symbolem "dr". Na przedmiotowym wyrysie mapy ewidencyjnej cała działka nr [...] oznaczona jest symbolem "dr", w związku z czym stanowi ona część drogi.

Sąd administracyjny orzeka biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy, istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji działka nr [...] uznawana była za drogę. Należy przy tym wskazać, że nie każda droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. Przy ustalaniu czy działka nr [...] jest drogą publiczną decydujące znaczenie ma zaliczenie jej do kategorii dróg gminnych, a nie rzeczywisty sposób jej zagospodarowania i wykorzystania. Zgodnie z art. 10 ust. 1 i ust. 2 u.d.p., organem właściwym do pozbawienia drogi dotychczasowej kategorii jest organ właściwy do zaliczenia jej do odpowiedniej kategorii, a pozbawienia drogi jej kategorii dokonuje się w trybie właściwym do zaliczenia drogi do odpowiedniej kategorii. W odniesieniu do drogi publicznej kategorii gminnej organem właściwym, zgodnie z art. 7 ust. 2 u.d.p., jest rada gminy. W związku z powyższym dopóki Rada Miasta [...] nie pozbawi ul. [...] statusu drogi gminnej, dopóty ulica ta będzie klasyfikowana w tej kategorii, a tym samym posadowienie na niej obiektu handlowego podlegać będzie opłacie za zajęcie pasa drogowego. Obiekt handlowy należący do skarżącego usytuowany jest na działce nr [...], będącej drogą gminną. Jest on obiektem zajmującym pas drogowy, za co w świetle obowiązujących przepisów, to jest art. 40 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 40 ust. 3 i ust. 6 u.d.p., pobiera się stosowną opłatę.

Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.

Wyrok w sprawie Sąd wydał na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r.

o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem

i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity: Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Uznać należało,

że rozpoznanie sprawy jest konieczne, zaś aktualna sytuacja związana z pandemią COVID-19 uzasadnia przyjęcie, iż przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Nie można było nadto przeprowadzić rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.