Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2677/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych
Zwolniono od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2 art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Maciej Majewski - referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. T. i M. T. o przyznanie prawa pomocy w sprawie VII SA/Wa 2677/11 ze skargi R. T. i M. T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać R. T. i M. T. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W dniu 9 stycznia 2012 r. do Sądu wpłynął na formularzu PPF wniosek o

przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych podpisany

przez R. T. i M. T. Ponadto wnioskodawcy złożyli na wezwanie dodatkowe wyjaśnienia, które wpłynęły do Sądu w dniu 3 lutego br.

Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż R.

T. i M. T. prowadzą gospodarstwo domowe wspólnie z trójką dzieci -

w wieku 18, 16 i 14 lat. Wnioskodawcy z rodziną utrzymują się z dochodu z tytułu

zasiłków z opieki społecznej, świadczeń rodzinnych i dodatku mieszkaniowego w

łącznej wysokości 1187 zł. Posiadany majątek obejmuje mieszkanie o pow. 58,9 m2.

M. T. jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Nie posiadają

oszczędności i przedmiotów wartościowych. Posiadają dwa kredyty - odnawialny w

banku na kwotę 6 000 zł. i w instytucji pożyczkowej - miesięczna rata spłaty - 180 zł.

W piśmie z dnia 31 stycznia 2012 r. (wpływ do Sądu 3 lutego br.) dodali, że

miesięczne wydatki rodziny to około 1700 - 2000 zł. (gaz 62 zł., prąd 167,27 zł., bilet miesięczny córki 130 zł., środki czystości 80 zł., mieszkanie 227 zł., bilety na dojazdy 66 zł., opał 200 zł., koszty kredytu 6 zł.,5 raty pożyczki 200 zł.). Podali, że nie otrzymują

pomocy od rodziny. Do pisma zostały dołączone kopie zaświadczenia o statusie osoby bezrobotnej wnioskodawcy, wyciągi bankowe, decyzji z OPS w T., decyzji

Wójta Gminy T., dokumenty związane z umową pożyczki, kopię potwierdzenia

zapłaty grzywny.

W sprawie zważono, co następuje.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)

przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy

osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez

uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić

koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować

zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację

finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków

na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w

przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub

pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i

swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym.

Biorąc pod uwagę sytuację majątkową w rodzinie R. T. i M.

T. uznać należy, iż uzasadnione jest przychylenie się do wniosku o przyznanie

prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskodawcy wykazali, że

nie są w stanie ponieść tego wydatku. Rodzina wnioskodawców utrzymuje się jedynie z zasiłków społecznych. Wnioskodawca jest osobą bezrobotną. Strona nie posiada oszczędności. W tej sytuacji opłacenie kosztów sądowych może wpłynąć na

pogorszenie się sytuacji życiowej (uszczerbek w utrzymaniu koniecznym).

W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na

podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7ww. ustawy.