Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2714/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 201 ust. 1, art. 365 ust.1, art.382 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 519
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Łuczaj, sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), Protokolant spec. Karolina Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania użytkowania instalacji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2017r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kpa w związku z art. 365 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, w związku z odwołaniem [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. (obecnie po przejęciu [...] "[...]" Sp. z o.o.) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...] wstrzymującej użytkowanie instalacji strzępiarki odpadów metalowych, tj. instalacji do odzysku o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę z wykorzystaniem obróbki w strzępiarce odpadów metalowych, eksploatowanej w W. przy ul. O. [...], bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wstrzymania użytkowania instalacji i wyznaczył nowy termin wstrzymania użytkowania instalacji na dwa miesiące od dnia, kiedy niniejsza decyzja stanie się ostateczna.

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

[...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. eksploatuje instalację do odzysku odpadów o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę, z wykorzystaniem obróbki w strzępi arkach odpadów metalowych, na terenie przy ulicy O. [...] w W.. Przedmiotowa instalacja zalicza się do instalacji wymienionych w ust. 5 pkt 3 lit. b tiret 4 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości.

[...] WIOŚ pismem z dnia [...] maja 2015 r. zawiadomił stronę o obowiązku uzyskania pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do odzysku odpadów o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę z wykorzystaniem obróbki w strzępiarce odpadów metalowych, eksploatowanej w W. przy ul. O. [...] oraz o ewentualnych sankcjach związanych z jego nieuzyskaniem w terminie do dnia [...] lipca 2015 r. W związku z faktem, że strona ww. pozwolenia we wskazanym terminie nie uzyskała, [...] WIOŚ pismem z dnia [...] lipca 2015 r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w przedmiocie wstrzymania na podstawie art. 365 ust. 1 Poś użytkowania przedmiotowej instalacji.

Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. Marszałek Województwa [...] poinformował [...] WIOŚ, że decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. Nr [...] odmówił [...] Sp. z o.o. wydania pozwolenia zintegrowanego.

[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 365 ust. 1 Poś w pkt. 1. wstrzymał użytkowanie instalacji strzępiarki odpadów metalowych, a w pkt. 2 określił termin wstrzymania użytkowania instalacji uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia jej użytkowania na dwa miesiące od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna.

W złożonym odwołaniu [...]Sp. z o.o. wskazała, że nie ponosi winy za brak pozwolenia zintegrowanego, gdyż posiadała w poprzednim okresie stosowną decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. [...] na wytwarzanie, jak i przetwarzanie odpadów i wystąpiła z wnioskiem o wydanie pozwolenia zintegrowanego. Strona podniosła, że ww. decyzja nadal obowiązuje, gdyż nie zaistniała żadna z przesłanek wymienionych w art. 48 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016 r., poz. 1987, z późn. zm.), na podstawie którego pozwolenie wygasa. Wskazano, że [...] WIOS wyznaczając termin wstrzymania działalności winien był wziąć pod uwagę konieczność zachowania tzw. zasady bliskości określonej w art. 20 ww. ustawy. W ocenie strony ograniczenie funkcjonujących w województwie instalacji do jednej będzie skutkowało niedoborem mocy przerobowych, natomiast [...] WIOS nie zabrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego pozwalającego ustalić powyższe kwestie, naruszając tym samym art. 77 § 1 i 7 kpa. Ponadto, w uzupełnieniu odwołania z dnia [...] maja 2017 r. wskazano, że [...] WIOS wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem właściwości miejscowej. W ocenie strony, skoro siedziba spółki znajduje się w P., tj. w województwie [...], to ewentualne postępowanie w sprawie wstrzymania użytkowania przedmiotowej instalacji powinno być prowadzone przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska.

Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydał powołaną na wstępie zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Na podstawie art. 201 ust. 1 Poś pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości. Strona eksploatuje instalację do odzysku odpadów o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę z wykorzystaniem obróbki w strzępiarce odpadów metalowych, która zgodnie z pkt 5 ppkt 3 lit. b tiret 4 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości objęta jest obowiązkiem posiadania pozwolenia zintegrowanego. Wskazano, że zgodnie z art. 28 ust. 3 pkt 2) ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 1101) obowiązek uzyskania pozwolenia dla instalacji, które nie były objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego ze względu na rodzaj prowadzonej w niej działalności przed dniem wejścia w życie tych przepisów, a od dnia ich wejścia w życie będą objęte tym obowiązkiem, powstał z dniem 1 lipca 2015 r. Powołano, że zgodnie z art. 365 ust. 1 Poś wojewódzki inspektor ochrony środowiska zobowiązany był do wstrzymania, w drodze decyzji, użytkowania instalacji eksploatowanej bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego. Podnoszone kwestie dotyczące decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...]. na wytwarzanie i przetwarzanie odpadów nie mają znaczenia w przedmiotowej sprawie albowiem przedmiotem niniejszego postępowania jest eksploatacja instalacji bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego i wszelkie rozważania na temat posiadanych przez stronę innych decyzji są całkowicie bezzasadne. Wskazano, że [...] WIOS w sposób prawidłowy i jednoznaczny dokonał ustaleń czy strona posiada pozwolenie zintegrowane, które winna była uzyskać w terminie do dnia 1 lipca 2015 r. Wobec powyższego w ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska nie zachodziła potrzeba gromadzenia dodatkowego materiału dowodowego w sprawie. Z tego samego powodu znaczenia w przedmiotowym postępowaniu nie miały przedłożone przez stronę wraz z odwołaniem sprawozdania z pomiarów hałasu środowiskowego. Organ podał, że w sprawie nie wystąpiły żadne wątpliwości, co do właściwości [...] WIOS i powołał się na art. 5 i 8 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2016 r. poz. 1688), wskazując, że przedmiotowa instalacja eksploatowana jest na terenie województwa [...] i podlega ona kontroli oraz dalszemu postępowaniu przed [...] WIOS, co też miało miejsce w przedmiotowej sprawie.

Organ wskazał, że ponieważ decyzja [...] WIOS nie stała się ostateczna, z uwagi na fakt skutecznego wniesienia odwołania przez stronę, decyzję należało uchylić w części dotyczącej terminu wstrzymania i orzec co do istoty sprawy. Nowy termin wstrzymania wyznaczono uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia użytkowania z uwagi na specyfikę instalacji (zakończenie użytkowania polegać będzie jedynie na zaprzestaniu wprowadzania odpadów do strzępiarki). W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska termin 2 miesięcy na zakończenie użytkowania będzie wystarczający również na podjęcie działań mających na celu zagospodarowanie odpadów w innych instalacjach na terenie województwa.

Powołano, że w toku postępowania odwoławczego nastąpiło połączenie poprzez przejęcie [...] Sp. z o.o., jako spółki przejmowanej, z [...] "[...]" Sp. z o.o. ul. S. [...],[...]-[...] O. [...], jako spółką przejmującą, w trybie art. 492 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2016, poz. 1578, z późn.zm.), zatem [...] "[...]" Sp. z o.o. jako obecny prowadzący instalację, która stanowi przedmiot niniejszego postępowania, zobowiązany jest do uzyskania pozwolenia zintegrowanego, a jego brak skutkuje w kontekście przytoczonego przepisu wydaniem decyzji wstrzymującej na ten podmiot.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła [...] "[...]" Sp. z. o.o. w O. [...], zaskarżając decyzję w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucono mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów:

1) przepisów prawa procesowego, to jest art. 21 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kpa poprzez przyjęcie tezy o właściwości miejscowej [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, pomimo braku przepisu szczególnego wyłączającego wyznaczanie właściwości organu według siedziby strony; to zaś miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji obarczonej wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 kpa;

2) przepisów prawa procesowego, to jest art. art. 30 § 4 kpa w zw. z art. 494 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. ksh i art. 15 kpa poprzez przyjęcie wstąpienia Spółki na miejsce poprzedniej strony postępowania - to jest [...] sp. z o.o., pomimo, że sprawa nie dotyczyła ani praw zbywalnych, ani obowiązków istniejących niezależnie od waloru ostateczności decyzji pierwszej instancji, a tym samym brak jest przepisu uzasadniającego takie rozstrzygnięcie - tym samym decyzja drugoinstancyjna stanowiła w istocie pierwsze rozpoznanie sprawy w stosunku do podmiotu stosunku prawnego; to zaś miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem organ uchybił obowiązkowi umorzenia postępowania bezprzedmiotowego, ciążącego na nim na podstawie art. 105 § 1 kpa;

3) przepisów prawa procesowego, to jest art. 7 i 77 § 1 kpa, poprzez odmowę objęcia postępowaniem problematyki dostępnych w województwie mocy przerobowych instalacji do strzępienia odpadów metalowych, uzasadnioną przywołaniem bezwzględnego charakteru art. 365 § 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, podczas gdy przedmiotowe zagadnienie było przywoływane w kontekście terminu bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności instalacji; to zaś miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ nie dokonano weryfikacji błędnego przekonania organu I instancji o braku okoliczności przemawiających za wyznaczeniem dłuższego okresu;

4) przepisów prawa materialnego, to jest art. 365 § 1 poś w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię, to jest przyjęcie, że sankcja przewidziana powyższym przepisem ma w każdym przypadku charakter bezwzględny i niezależny od przyczyn oraz okoliczności wystąpienia braku pozwolenia zintegrowanego, podczas gdy z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika konieczność rozważenia tego rodzaju uwarunkowań przy wydawaniu decyzji w tym przedmiocie.

Skarżący wniósł o:

1) stwierdzenie nieważności decyzji GIOŚ oraz poprzedzającej decyzji pierwszoinstancyjnej na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 ppsa;

ewentualnie o:

2) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 lit a ppsa (w przypadku uznania zasadności zarzutów 1-3) lub art. 145 § 1 lit c ppsa (w przypadku uznania zasadności zarzutu 4) oraz poprzedzającej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska na podstawie art. 135 ppsa.

oraz o zasądzenie na podstawie art. 200 p.p.s.a. na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu, organy administracji w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego.

Postawą wydania zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 519 z późn. zm). Zgodnie z art. 201 ust. 1 Poś pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości. Skarżąca eksploatuje instalację do odzysku odpadów o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę z wykorzystaniem obróbki w strzępiarce odpadów metalowych, która zgodnie z pkt 5 ppkt 3 lit. b tiret 4 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości objęta jest obowiązkiem posiadania pozwolenia zintegrowanego. Obwiązek uzyskania pozwolenia zintegrowanego dla przedmiotowej instalacji wprowadzony został na mocy ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 1101). Art. 28 ust. 3 pkt 2) ustawy wprowadził obowiązek uzyskania pozwolenia dla instalacji, które nie były objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego ze względu na rodzaj prowadzonej w niej działalności przed dniem wejścia w życie tych przepisów, z dniem 1 lipca 2015 r. W przedmiotowej sprawie organy prawidłowo ustaliły, że Strona nie uzyskała decyzji w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego dla prowadzonej instalacji, pomimo prowadzonego w tym przedmiocie postępowania. Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. odmówił wydania pozwolenia zintegrowanego. Na dzień wydania zaskarżonej decyzji Strona również nie dysponowała decyzją w przedmiocie udzielenia pozwolenia zintegrowanego.

Zgodnie z art. 365 ust. 1 Poś wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrzymuje w drodze decyzji, użytkowanie instalacji eksploatowanej bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego. Prawidłowo wskazano w uzasadnieniu decyzji, że organ administracji nie ma żadnej swobody przy podejmowaniu takiej decyzji. W przedmiotowej sprawie z uzasadnień decyzji organów wynika w sposób jednoznacznym, że były analizowane okoliczności dotyczące przedmiotowej instalacji, jak również sytuacja prawna. Z tych względów miało miejsce zawieszenie postepowania z uwagi na toczącą się równolegle sprawę w przedmiocie wydania pozwolenia zintegrowanego. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, organy brały więc pod uwagę w toku postępowania, indywidualną sytuację Skarżącej. Natomiast zauważyć należy, że zaskarżona decyzja została wydana po 2 latach od dnia powstania po stronie Skarżącej obowiązku posiadania pozwolenia zintegrowanego. Skarżąca nadal nie dysponuje stosowną decyzją. Tak więc zarzuty z pkt. 4 skargi i argumenty z przywoływanej uchwały NSA z dnia 12 grudnia 2011 r. nie mają przełożenia na okoliczności faktyczne sprawy. W przedmiotowej sprawie nie ma przesłanek pozwalających na stwierdzenie, że wstrzymanie funkcjonowania instalacji pozostaje w sprzeczności z konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawnego, zasadą bezpieczeństwa prawnego, sprawiedliwości i praworządności materialnej. Skarżąca nie wskazała na żadne wyjątkowe okoliczności. Strona dysponowała odpowiednim czasem na uzyskanie wymaganego pozwolenia, a dokonywanie ustaleń i ocen w przedmiotowym postępowaniu na temat przyczyn nieuzyskania pozwolenia byłoby bezprzedmiotowe. Nie doszło więc do naruszenia prawa materialnego z art. 365 ust. 1 Poś. Wbrew zarzutom Skarżącej nie doszło również do naruszenia prawa procesowego. Organy zebrały wystarczający materiał dowody, który został wnikliwie rozpoznany, przeanalizowały kwestię wstrzymania funkcjonowania instalacji w aspekcie bezpieczeństwa dla środowiska, co wynika jednoznacznie z uzasadnień decyzji organów. Termin wstrzymania został ustalony przy uwzględnieniu sposobu funkcjonowania instalacji – czyli procesu mechanicznego przetwarzania polegającego na rozdrabnianiu odpadów metalowych, którego zatrzymanie nie spowoduje start ani szkód dla środowiska. Również organ I instancji analizował wstrzymanie przedmiotowej instalacji i określony termin wstrzymania w kontekście ewentualnego naruszenia zasady bliskości, oraz ilości przetwarzanych odpadów w instalacji Skarżącej z uwagi właśnie na tę zasadę. Wskazano również, że na terenie województwa [...] funkcjonuje instalacja strzępiarki do przetwarzania odpadów metalowych, posiadająca wymagane pozwolenie zintegrowane wydane przez Marszałka Województwa [...]. W uzasadnieniu wyznaczonego terminu organ I instancji jednoznacznie wskazał, że terminu dwumiesięczny umożliwia zakończenie użytkowania instalacji bez negatywnych skutków dla środowiska, jak również podjęcie działań mających na celu zagospodarowanie odpadów w innych instalacjach tego typu funkcjonujących na terenie województwa [...], co pozostaje w ścisłym związku z zasadą bliskości określoną w art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Wskazano również, że ingerencja organu pozostaje w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów ochrony środowiska, zrównoważonego rozwoju, a także interesu społecznego. Organ odwoławczy również wyznaczył dwumiesięczny termin od dnia, kiedy wydana przez niego decyzja stanie się ostateczna, uwzględniając specyfikę instalacji oraz możliwość podjęcia działań mających na celu zagospodarowanie odpadów w innych instalacjach na terenie województwa. Tak więc wbrew zarzutom skargi organy rozpoznały sprawę zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7 i 77 § 1 kpa i art. 366 ust. 3 Poś i zaskarżona decyzja w tym zakresie jest prawidłowa.

Również niezasadny jest zarzut z pkt. 2 skargi. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że z uwagi na połączenie [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P., jako spółki przejmowanej z [...] "[...]" Sp. o.o. z siedzibą w O. [...] stroną postępowania stała się [...] "[...]" Sp. o.o. z siedzibą w O. [...] zgodnie z art. 494 § 1 ksh. Instalacja stała się własnością Spółki [...], która również nie posiada decyzji w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie przedmiotowej instalacji. Brak było podstaw do umorzenia prowadzonego postępowania z uwagi na zmianę właściciela, skoro przedmiot postępowania w postaci instalacji nadal istnieje i funkcjonuje bez właściwej decyzji. Należy uznać, że obowiązek związany z posiadaniem pozwolenia zintegrowanego wynika z faktu eksploatowania instalacji, a przedmiotem postępowania była instalacja, a nie kryteria dotyczące jej właściciela. Brak również podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia art. 15 kpa, biorąc pod uwagę sukcesję uniwersalną wynikającą z art. 494 ksh.

Brak jest podstaw do stwierdzenia, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt. 1 i 3 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska do zadań Inspekcji Ochrony Środowiska należy m.in. kontrola podmiotów korzystających ze środowiska w rozumieniu ustawy Poś, podejmowanie decyzji wstrzymujących działalność prowadzoną z naruszeniem wymagań związanych z ochroną środowiska. Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 1 i ust. 5 w/wym. ustawy wojewódzki inspektor ochrony środowiska kieruje działalnością Inspekcji Ochrony Środowiska na obszarze województwa i wykonuje zadania przy pomocy wojewódzkiego inspektoratu ochrony środowiska. Dodatkowo wskazać należy, zgodnie z art. 8 w/wym. ustawy, w rozumieniu kpa w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Ochrony Środowiska organem właściwym jest, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, wojewódzki inspektor ochrony środowiska. Natomiast zgodnie z art. 382 ust. 1 ustawy Poś, jeżeli przepis ustawy nie stanowi inaczej, właściwy miejscowo do prowadzenia sprawy, w rozumieniu kpa, jest organ właściwy ze względu na położenie nieruchomości, na której terenie planuje się lub realizuje przedsięwzięcia związane z przedmiotem postępowania. W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia przepisów o właściwości. Przedmiotowa instalacja jest zlokalizowana i eksploatowana na terenie nieruchomości położonej w województwie [...], podlega więc kontroli i postępowaniu przed [...] WIOŚ, a nie [...]. Tak wiec zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego z pkt. 1 skargi nie jest zasadny.

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.