Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1394/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 a ust 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2015 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 92a ust. 1 i 3, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414, zwanej dalej ustawą lub ustawą o transporcie drogowym) w zw. z punktem 1.5 załącznika nr 3 tej ustawy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. (dalej również jako WITD) nałożył na [A] Sp. z o.o. w B. (zwanej dalej również skarżącą lub Spółką) karę pieniężną w kwocie 10.000,00 zł za niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że pismem z dnia [...] r., nr [...] skierowanym na adres [A] Sp. z o.o., ul. [...], Z. zawiadomił stronę o zamiarze wszczęcia kontroli. Pismo to było dwukrotnie awizowane w dniu 29 sierpnia 2013 r., a następnie 6 września 2013 r. W myśl art. 44 kpa doręczenie pisma miało miejsce z datą 13 września 2013 r.

O zamiarze kontroli powiadomiono stronę pismem z dnia 25 września 2013 r. Inspektorzy Transportu Drogowego w dniu 2 października 2013 r., podjęli próbę osobistego dostarczenia przedsiębiorcy zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli. W tym celu udali się na ulicę [...] (na adres wskazany w KRS jako adres siedziby przedsiębiorcy). Pod wskazanym adresem nie zastano zarówno osób upoważnionych do reprezentacji przedsiębiorcy ani też innych osób związanych z działalnością Spółki. Funkcjonariusze uzyskali informację, iż przedsiębiorca wyprowadził się ze wskazanego adresu.

W związku z powyższym pismem z dnia 8 października 2013 r., organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy w zakresie naruszenia z lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Jednocześnie w piśmie pouczono stronę o treści art. 10 kpa. Pismo skierowano na adres wskazany w KRS jako adres siedziby przedsiębiorcy tj. na ulicę [...] w Z. Przesyłkę tę odebrał M. W. w dniu 16 października 2013 r.

Pismem z dnia 21 października 2013 r. poinformował on organ o zmianie adresu siedziby Spółki. Celem wyjaśnienia wszelkich wątpliwości w sprawie organ wezwał na przesłuchanie w dniu 21 listopada 2013 r. M.W. (Prezesa Zarządu Spółki), w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym. Adresat odebrał wezwanie w dniu 21 listopada 2013 r. i pismem z dnia 22 listopada 2013 r. udzielił odpowiedzi, iż nie było możliwym stawienie się na przesłuchanie w terminie wskazanym w piśmie organu, gdyż adresat odebrał wezwanie dopiero w dniu wskazanym jako termin przesłuchania.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, ponownie za pismem z dnia 7 grudnia 2013 r., wezwał M. W. na przesłuchanie w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym, wyznaczając nowy termin na dzień 3 stycznia 2014 r. Wezwanie to zostało odebrane w dniu 27 grudnia 2013 r. W wyznaczonym terminie M. W. na przesłuchanie się nie stawił.

Pismem nadanym w dniu 2 stycznia 2014 r. (data wpływu do organu 3.01.2014 r.) J. G. poinformowała, że Prezes przebywa za granicą i poprosiła o wyznaczenie nowego terminu przesłuchania z minimum 14 dniowym wyprzedzeniem. Pismem z dnia 3 lutego 2014 r. organ wezwał J. G. do przesłania pełnomocnictwa udzielonego jej do reprezentacji Spółki [A]. W odpowiedzi pismem z dnia 10 lutego 2014 r. wezwana poinformowała, że nie była i nie jest uprawniona do reprezentacji Prezesa w jakimkolwiek postępowaniu toczącym się na podstawie ustawy i nie może w tym względzie przedstawić żadnych dokumentów. Celem zebrania całego materiału dowodowego za pismem z dnia 10 marca 2014 r. WINB zawiadomił stronę o zamiarze wszczęcia kontroli w dniu 7 kwietnia 2014 r. Strona odebrała to zawiadomienie w dniu 21 marca 2014 r. W dniu 4 kwietnia 2014 r. wpłynęło do organu pismo podpisane przez M. W. z prośbą o przesunięcie terminu kontroli na miesiąc czerwiec lub lipiec. Przedsiębiorca w uzasadnieniu wskazał, iż musi sprawować pieczę nad córką, która jest w szpitalu. Załączył do pisma zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, że osoba w nim wskazana znajduje się pod stałą opieką medyczną w szpitalu.

W dniu 7 kwietnia 2014 r., Inspektorzy Transportu Drogowego, podjęli próbę wszczęcia kontroli. W tym celu udali się na ulicę [...] w miejscowości B. (na adres widniejący m.in. na pieczątce Spółki oraz wskazany w pismach Spółki). Pod wskazanym adresem zastano M. B., który oświadczył, iż jest pracownikiem Spółki jednakże nie został upoważniony do reprezentowania przedsiębiorcy. Na dowód tego M. B. sporządził stosowne oświadczenie.

W świetle powyższych ustaleń WITD w K. uznał, że przedsiębiorca niepoddał się i uniemożliwił przeprowadzenie czynności kontrolnych o jakich mowa w art. 72 ustawy o transporcie drogowym, czym dopuścił się naruszenia o jakim mowa w pkt 1.5 załącznika nr 3 do tej ustawy. Uzasadniało to nałożenie na niego kary pieniężnej w kwocie 10.000,00 zł na podstawie art. 92a ust. 1 w zw. z art. 50 pkt 1 lit. a tej ustawy i w zw. z art. 77 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm., zwanej dalej ustawą o swobodzie działalności gospodarczej). Pomimo 3 krotnego wezwania M. W. nie stawił się w żadnym z wyznaczonych terminów na przesłuchanie w siedzibie organu kontroli. Przedsiębiorca znając konkretny termin zamiaru przeprowadzenia kontroli w dniu 7 kwietnia 2014 r. w jego siedzibie, nie był tam osobiście obecny, jak również nie upoważnił żadnej osoby do jego reprezentacji podczas jego nieobecności, chociaż obowiązek taki spoczywał na nim zgodnie z art. 80 ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Uniemożliwiło to skuteczne przeprowadzenie kontroli.

W odwołaniu od tej decyzji Spółka zarzuciła, że została ona oparta na błędnych ustaleniach faktycznych oraz w oparciu o niedopuszczalną rozszerzającą wykładnię sankcji wyrażonej w lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy. Robiła bowiem wszystko aby można było przeprowadzić kontrolę w sposób profesjonalny i zgodny z zasadami wyrażonymi w kpa i ustawie o swobodzie działalności gospodarczej. Organ nie dbał o to aby adresat decyzji nie poniósł szkody z powodu nieznajomości prawa, gdyż brak było w wezwaniach informacji o sankcjach przewidzianych w kpa za niestawienie się na wezwanie. Wezwania na przesłuchanie kierowane do Prezesa Spółki były mu doręczane w dniu mającej się odbyć czynności lub też obowiązek ten nakreślono z tak krótkim terminem, że nie było możliwości uczynienia zadość wezwaniu. Organ podjął próbę przeprowadzenia kontroli w momencie gdy Prezes Zarządu przebywał w szpitalu opiekując się dzieckiem. Spółka nie posiada rozbudowanej struktury organizacyjnej aby jej Prezes jednocześnie mógł wykonywać obowiązki ojca jak i kontrolowanego. W siedzibie Spółki świadczy pracę jeden pracownik, który wykonuje jedynie proste czynności administracyjne.

Główny Inspektor Transportu Drogowego odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 4 pkt 22, art. 55, art. 72, art. 73, art. 92a ust. 1-6 ustawy o transporcie drogowym i lp 1.5 załącznika nr 3 do tej ustawy utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia po przytoczeniu treści mogących mieć zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz po zrelacjonowaniu akt sprawy podtrzymał ustalenia organu pierwszej instancji oraz ich ocenę prawną. Podkreślił, iż wszelka korespondencja była kierowana do przedsiębiorcy w sposób prawidłowy na adres jego siedziby wskazany w KRS a następnie na nowy adres Spółki widniejący na pieczątce, jak również wskazany przez nadawcę w pismach kierowanych do organu. Organ ustalił zasadność przeprowadzenia kontroli w siedzibie przedsiębiorcy bowiem dysponował on uprawnieniami do wykonywania międzynarodowych zarobkowych przewozów drogowych rzeczy na mocy licencji nr [...].

W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92 c ustawy o transporcie drogowym mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie, tj. okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Skarżąca była skutecznie informowana przez organ kontrolny o wszystkich czynnościach jakie były podejmowane w sprawie. Nadto organ dwukrotnie przychylał się do prośby strony i wyznaczał nowe terminy czynności dowodowych. Pomimo wcześniejszego powiadamiania przez organ o terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań strony, strona nie stawiła się w siedzibie organu. Strona skarżąca zarówno w pismach kierowanych do organu jak również w treści odwołania jako powód niemożności wykonania żądań ze strony organu kontrolnego podaje częste wyjazdy służbowe Prezesa Spółki oraz konieczność sprawowania osobistej opieki nad małoletnią córką. Okoliczność częstych podróży służbowych nie jest okolicznością nagłą i nie dającą się przewidzieć choćby z kilkudniowym wyprzedzeniem. W ocenie organu skarżąca winna uwzględnić zamiar wszczęcia kontroli po otrzymaniu w tym względzie zawiadomienia i podjąć wszelkie kroki celem umożliwienia przeprowadzenia czynności kontrolnych bądź przy udziale samego Prezesa Zarządu w osobie M. W., bądź przy udziale innej upoważnionej osoby, a to gdy zgodnie z art. 80 ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej kontrolowany jest obowiązany do pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania go w trakcie kontroli, w szczególności w czasie jego nieobecności.

Odnośnie zarzutu, iż organ podjął próbę przeprowadzenia kontroli w momencie gdy Prezes Zarządu przebywał w szpitalu opiekując się dzieckiem, organ odwoławczy wskazał, iż podmiotem kontrolowanym jest spółka prawa handlowego. W związku z powyższym okoliczności dotyczące sytuacji osobistej osoby pełniącej obowiązki członka zarządu nie mogą być rozpatrywane z punktu widzenia przestrzegania obowiązków prawnych nałożonych na spółkę. Prezes Spółki dysponował prawnymi możliwościami, które umożliwiłyby przeprowadzenie kontroli przez organ. Miał możliwość wyznaczenie fachowego pełnomocnika lub innych osób które prowadzą działalność gospodarczą w zakresie świadczenia porad prawnych. Organ odwoławczy wskazał, że przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie dopuszczają by kontrolowani mogli się uchylić od kontroli z powodu niewskazania osoby upoważnionej do ich reprezentowania z przyczyn finansowych. Przedsiębiorca będąc skutecznie zawiadomionym o terminie kontroli winien tak zorganizować działalność aby umożliwić przeprowadzenie kontroli w siedzibie podmiotu. Zarówno okoliczności przywołane przez stronę w odwołaniu dotyczące sytuacji osobistej Prezesa Zarządu jak również aspekt finansowy, są okolicznościami, które zdaniem organu drugiej instancji nie stanowią przesłanki do zmiany kwestionowanej decyzji. Nadto organ odwoławczy wskazał, iż skarżąca ograniczyła się w postępowaniu jak również w odwołaniu wyłącznie do składania wyjaśnień natomiast nie załączyła do nich dokumentów potwierdzających jej twierdzenia. Skarżąca przedłożyła dokument potwierdzający przyjęcie na hospitalizację dziecka Prezesa w dniu 18.03.2014 r., jednakże nie przedłożyła dowodów np. zwolnienia lekarskiego wystawionego na okoliczność konieczności sprawowania przez niego osobistej opieki.

Odnośnie zarzutu, że w dniu 7 kwietnia 2014 r. inspektorzy odstąpili od czynności kontrolnych organ odwoławczy wskazał, iż w myśl art. 70 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, czynności kontrolnych inspektor dokonuje po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli. Czynności kontrolne w sprawie nie rozpoczęły się, gdyż nie mogło nastąpić doręczenie upoważnienia. Stosownie zaś do art. 79 a ust.9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w razie nieobecności kontrolowanego przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej, czynności kontrolne mogą być wszczęte po okazaniu legitymacji służbowej pracownikowi kontrolowanego, który może być uznany za osobę, o której mowa w art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm.) lub w obecności przywołanego świadka, którym powinien być funkcjonariusz publiczny, niebędący jednak pracownikiem organu przeprowadzającego kontrolę. Pracownik kontrolowanego nie był osobą, o której mowa w art. 97 ustawy Kodeks cywilny, co wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego. Wskazał też Główny Inspektor Transportu Drogowego, że w treści pism kierowanych do strony przez organ I instancji podane są prawidłowe podstawy prawne oraz publikatory aktów prawnych. Organ pouczał również stronę o treści przepisów prawa, w szczególności ustawy o transporcie drogowym oraz kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem w opinii organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów kpa.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego pełnomocnik [A] Sp. z o.o. w B. wniósł o stwierdzenie jej nieważności jako wydanej w oparciu o błędne ustalenia faktyczne oraz przy zastosowaniu niedopuszczalnej, rozszerzającej wykładni treści punktu 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu skargi powtórzono co do zasady argumentację zaprezentowaną wcześniej w odwołaniu. Zawarto też wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, które zostało wszczęte "z niezrozumiałych powodów".

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz odnosząc się ponownie do zarzutów strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wbrew jej zarzutom brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.).

Nie ulega wątpliwości i jest pomiędzy stronami bezsporne, że skarżąca Spółka prowadzi działalność gospodarczą w oparciu o przepisy ustawy o transporcie drogowym i o licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i dlatego podlega ona kontroli organów Inspekcji Transportu Drogowego na podstawie art. 68 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o transporcie drogowym w zakresie wynikającym z art. 50 pkt 1 lit. a-j i art. 87 tej ustawy. Niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia takiej kontroli skutkuje wymierzeniem przedsiębiorcy kary w kwocie 10.000,00 zł, a to zgodnie z art. 92a ust. 1 tej ustawy oraz punktu 1.5 jej załącznika nr 3. Rozstrzygnięcie sprawy i skargi sprowadza w związku z powyższym do odpowiedzi na pytanie czy w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zasadnie przyjęły organy orzekające, że skarżąca spółka uniemożliwiła przeprowadzenie kontroli przez organy transportu drogowego. Zdaniem Sądu na pytanie to należy udzielić pozytywnej odpowiedzi.

Z uwagi na formę organizacyjną skarżącej jako osoby prawnej (spółki z ograniczoną odpowiedzialnością) podlegającej ujawnieniu w Krajowym Rejestrze Sądowym korespondencję do niej kieruje się na adres ujawniony w tym rejestrze, który jest tam ujawniony zgodnie z art. 38 pkt 1c ustawy o KRS. Doręczenie na taki adres jest skuteczne do momentu ujawnienia w Krajowym Rejestrze Sądowym nowej siedziby i adresu osoby prawnej w razie braku informacji o innym adresie. To osobę prawną obciąża obowiązek ujawnienia nowego jej adresu i siedziby chociażby przez jego wskazanie odpowiednim operatorom pocztowym (do czasu ujawnienia w KRS). Obowiązek ten jest niezależny od czasu trwania czynności niezbędnych do ujawnienia nowej siedziby i adresu w Krajowym Rejestrze Sądowym. Dlatego też przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji należy uwzględnić również czynności organów kontrolnych podejmowane z uwzględnieniem siedziby i adresu skarżącej przy ul. [...]w Z. Za prawidłowe doręczenie należy uznać w związku z tym już zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli zawarte w pismach WINB w K. z dnia 27 sierpnia i 29 września 2013 r. (k. 6 i 9 akt adm.), w których skarżąca była m. in. poinformowana o obowiązku pisemnego wyznaczenia osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy w czynnościach kontrolnych (art. 80 ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). Obowiązek ten spoczywa na każdym przedsiębiorcy niezależnie od formy organizacyjnej prowadzonej przez niego działalności, a w szczególności od tego czy i ile zatrudnia on pracowników, a w szczególności czy zatrudnia on osobę obeznaną z prowadzoną przez przedsiębiorcę firmą i może go reprezentować w czasie kontroli. Ma on umożliwić przeprowadzenie czynności kontrolnych uprawnionym do tego organom. O obowiązku z art. 80 ust. 3 w/w ustawy skarżąca była powiadomiona również przy doręczeniach na nowy adres przy ul. [...] w B. (k. 28 akt adm.). Niewątpliwie czynnościami mającymi na celu przeprowadzenie kontroli w przedmiocie zgodności wykonywania przewozu drogowego z przepisami ustawy o transporcie drogowym należy uznać podejmowane próby przesłuchania Prezesa skarżącej Spółki M. W. w terminach: 21 listopada 2013 r., 3 stycznia 2014 r. i 18 lutego 2014 r., na które to przesłuchania się nie zgłosił. W wezwaniach tych wskazano przy tym podstawę prawną tych czynności, a w wezwaniu z dnia 21 stycznia 2014 r. wskazano dodatkowo, że brak stawiennictwa spowoduje wydanie decyzji w oparciu o zgromadzony dotychczas materiał dowodowy. Jak to prawidłowo wskazano przy tym w odpowiedzi na skargę, wezwania z 7 grudnia 2013 r. i z dnia 3 stycznia 2014 r. zostały doręczona na 7 dni przed wyznaczonym terminem przesłuchania. O próbach podjęcia kontroli i nawiązania kontaktu z M. W. świadczy też treść notatki służbowej z dnia 8 listopada 2013 r. (k. 11 akt adm.). Zasadnie stwierdził przy tym organ odwoławczy, że odnośnie terminów przesłuchań M. W. miał wystarczająco dużo czasu aby tak ułożyć swoje sprawy związane z prowadzeniem firmy by na przesłuchania się stawić, zwłaszcza gdy miał czas aby upoważnić J. G. do poinformowania organu o występujących w tym względzie przeszkodach. Upoważnienie takie wynika w jednoznaczny sposób z jej pisma z dnia 2 stycznia 2014 r. (k. 16 akt - załącznik nr 18), które zostało przez nią podpisane w imieniu skarżącej Spółki. Należy też podzielić stanowisko organów orzekających, że skarżąca nie poddała się kontroli i ją uniemożliwiła w wyznaczonym terminie 7 kwietnia 2014 r., o którym została poinformowana zawiadomieniem doręczonym dnia 21 marca 2014 r. Również zdaniem Sądu skarżąca nie wykazała, aby przeszkodą do wszczęcia kontroli w tym dniu był fakt hospitalizacji od 18 marca 2014 r. córki Prezesa Spółki na Oddziale Chirurgii Urazowo-Ortopedycznej [...] w K. Skarżąca nie wykazała bowiem aby istniała w tym czasie potrzeba osobistej stałej opieki w/w nad córką. Nadto, co już podniesiono, skarżąca nie wykazała aby istniały po jej stronie przeszkody do wyznaczenia osoby w trybie art. 80 ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej zwłaszcza gdy zważy się, że skarżąca zatrudnia jednocześnie do prowadzenia swojej działalności w zakresie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy około 30 kierowców wykonujących pracę głównie poza granicami Polski (wyjaśnienia pełnomocnika skarżącej na rozprawie sądowej - k. 39 akt sądowych).

Gdy nadto zważy się, że skarżąca przez wiele miesięcy trwania postępowania nie wskazała żadnego dogodnego dla niej konkretnego terminu w którym kontrola mogłaby być w jej siedzibie wszczęta, jak również terminu w którym mógłby zostać przesłuchany jej Prezes, to należy dojść do wniosku, że wszelkie jej działania miały na celu niepoddanie się lub nieumożliwienie przeprowadzenia kontroli w zakresie przestrzegania przepisów objętych kognicją organów Inspekcji Transportu Drogowego.

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie zasługują przy tym na akceptację zarzuty wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 9 § 1 i art. 12 kpa. Organ pierwszej instancji informował bowiem skarżącą o możliwości wypowiedzenia się w sprawie w trybie art. 10 § 1 kpa (zobacz m. in. zawiadomienie na karcie 26 akt adm.). Nadto jak to zasadnie podniesiono w odpowiedzi na skargę skarżąca nie wykazała jakie ewentualne naruszenie tego przepisu przez organy orzekające mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności skarżąca nie wskazała możliwości zgłoszenia jakich dowodów została w ten sposób pozbawiona.

Sąd nie podzielił też stanowiska skarżącej, że w dniu 7 kwietnia 2014 r. kontrolerzy odstąpili od przeprowadzenia w siedzibie skarżącej czynności kontrolnych, chociaż mieli taką możliwość przy zastosowaniu treści art. 79a ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Z faktu, że w tym dniu kontrolerzy zastali w siedzibie skarżącej jej pracownika M. B. nie wynika bowiem, że mógł być on uznany za osobę o jakiej mowa w art. 97 kodeksu cywilnego. Należy mieć bowiem na uwadze specyfikę czynności kontrolnych, które miały być w siedzibie skarżącej przeprowadzone, dotyczących głównie dokumentów. Trudno wyobrazić sobie ich przeprowadzenie bez osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy. Do wszczęcia kontroli nie doszło zatem z przyczyn leżących po stronie skarżącej a nie organu.

Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.

sw