Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1325/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: Art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 70b
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity
article: Par. 8 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 77 poz 518
law: Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie refundowania ze środków Funduszu Pracy  wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 379 poz 5 Art. 2 pkt 5
law: Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Molczyk WSA Tadeusz Wołek (spr.) Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2014 r. sprawy ze skarg M. B. – A w T na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 czerwca 2014 r. nr [...] z dnia 17 czerwca 2014 r. nr [...] z dnia 17 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika skargi oddala.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy decyzjami z dnia [...] 2014 r. znak: 1. [...], 2. [...], 3. [...] - przyznał M. B. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą A M. B., dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika: 1. M. C. w kwocie 4 080,06 zł, o równowartości 963,07 euro; 2. M. M. w kwocie 3 919,57 zł, o równowartości 925,19 euro; 3. J. C. w kwocie 4 061,69 zł, o równowartości 958,74 euro - na podstawie art. 70b ust. 1, ust. 6 i ust. 11 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r., nr 256, poz. 2572 ze zm.), art. 104 § 1 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "K.p.a.".

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 70b ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty Firma A, złożyła wymagane przepisami dokumenty i otrzymała dofinansowanie kształcenia na podstawie decyzji: z dnia [...] 2014 r.: 1. nr [...] - młodocianego M. C. w kwocie 4 080,06 zł, 2. nr [...] - młodocianego M. M. w kwocie 3 919,57 zł, 3. nr [...] - młodocianego J. C. w kwocie 4 061,69 zł.

Od decyzji tych odwołanie wniosła M. B. zarzucając, iż przyznana kwota jest niewłaściwa, bowiem jest zbyt niska i nie obejmuje wszystkich poniesionych kosztów, tym samym decyzja ta narusza § 6 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie refundowania ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanych pracownikom młodocianym. Skarżąca zarzuciła również, że nie przedstawiono szczegółowych zasad wyliczenia przyznanej kwoty.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia [...] 2014 r., nr: 1. [...], 2. [...], 3. [...] - uchyliło w całości decyzje z dnia [...] 2014 r. i przekazało sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał na naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. uznając, że zaskarżona decyzja nie zawierała właściwego, szczegółowego uzasadnienia, nie przedstawiała dowodów na których oparł się organ I instancji nie stosując się do art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., czyli nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i szczegółowo nie przedstawił motywów podjętej decyzji.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji stwierdził, że M. B. złożyła wniosek wraz z wymaganymi załącznikami o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych: M. C., M. M. i J. C. Wniosek został podpisany przez M. B. i Główną Księgową Firmy A w T.

Działając w trybie obowiązujących przepisów, a w szczególności art. 70b ustawy o systemie oświaty uznano, że wnioskodawcy przysługuje przedmiotowe dofinansowanie na refundacje kosztów kształcenia młodocianego. Rozpatrując przedłożone w sprawie dokumenty w części dotyczącej wysokości należnej dopłaty organ oparł się na informacjach zawartych we wniosku z dnia 21 listopada 2013 r.

W części D formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, w której podaje się dane dotyczące pomocy otrzymanej w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis, wnioskodawca wskazał kwotę:

1. 7 099,75zł, którą otrzymał na szkolenie M. C. - na podstawie umowy z OHP w 2010 r.; wnioskodawca w pkt 2 części D przedstawił koszty kwalifikujące do objęcia pomocą w kwocie 18 545,72 zł (w tym wynagrodzenie ucznia 7 099,75 zł i wynagrodzenie instruktora 11 445,97 zł),

2. 7 218,66 zł, którą otrzymał na szkolenie M. M. - na podstawie umowy z OHP w 2010 r.; wnioskodawca w pkt 2 części D przedstawił koszty kwalifikujące do objęcia pomocą w kwocie 18 664,63 zł (w tym wynagrodzenie ucznia 7 218,66 zł i wynagrodzenie instruktora 11 445,97 zł),

3. 7 016,25 zł, którą otrzymał na szkolenie J. C. - na podstawie umowy z OHP w 2010 r.; wnioskodawca w pkt 2 części D przedstawił koszty kwalifikujące do objęcia pomocą w kwocie 18 462,22 zł (w tym wynagrodzenie ucznia 7 016,25 zł i wynagrodzenie instruktora 11 445,97 zł).

Przedstawiony w odwołaniu zarzut, że organ I instancji pominął w tym zakresie obowiązujące przepisy w szczególności § 6 ust. 2 i 3 rozporządzenia z dnia 26 kwietnia 2007 r. jest nieprawdziwy, wnioskodawca sam wskazał we wniosku jakie koszty poniósł na kształcenie ww. uczniów, a organ na tej podstawie rozpatrzył wniosek i wydał decyzję. W toku postępowania potwierdzano telefonicznie u wnioskodawcy, że dane zawarte we wniosku są pełne i nie zawierają żadnego błędu. Wnioskodawca potwierdził poprawność danych zawartych we wniosku.

W związku z powyższym, wydając decyzje w części odnoszącej się do wysokości przyznanej kwoty organ zastosował się m.in. do przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006-w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu o pomocy de minimis - art. 2 pkt 5 oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu.

Refundacja kosztów kształcenia młodocianego przez organ samorządu jest w rozumieniu ww. przepisów pomocą de minimis (Pomoc de minimis to wsparcie państwa udzielane przedsiębiorcom, które nie wymaga notyfikacji Komisji Europejskiej). W związku z art. 2 pkt 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 pomocy de minimis nie należy łączyć z inną pomocą w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowanych, jeżeli jej udzielenie doprowadziłoby do przekroczenia intensywności tej pomocy (intensywność pomocy publicznej to wyrażony w procentach udział środków publicznych w całości kosztów danego przedsięwzięcia kwalifikujących się do objęcia pomocą. Jest obliczana, jako stosunek ekwiwalentu dotacji do kosztów kwalifikowanych. Kosztem kwalifikowanym jest natomiast koszt działań, jakie mogą być objęte pomocą - w tym przypadku są to koszty kształcenia pracownika młodocianego). Jeśli zarówno pomoc de minimis czyli dotacja z gminy, jak i refundacja z OHP odnoszą się do tej samej osoby młodocianej wówczas podlegają one kumulacji, ponieważ pokrywają te same koszty kwalifikujące się do pomocy czyli koszty zatrudnienia i przygotowania zawodowego młodocianego.

Maksymalna dopuszczalna intensywność pomocy dla Firmy A wynosi 60% zgodnie z przepisami traktatu przy uwzględnieniu wielkości przedsiębiorstwa określonego przez wnioskodawcę we wniosku.

W związku z uzyskaniem dofinansowania z Ochotniczych Hufców Pracy na szkolenie młodocianych pracowników w kontekście przedstawionych przepisów, przed udzieleniem refundacji organ miał obowiązek sprawdzić intensywność pomocy, aby nie doprowadzić do przekroczenia maksymalnej dopuszczalnej intensywności pomocy W aktach sprawy znajduje się wyliczenie tej intensywności.

W sprawie intensywność ta wyniosła:

1. 38% - koszty kwalifikujące się do objęcia pomocą zawarte we wniosku o dofinansowanie w kwocie 18 545,72 zł pozwoliło na przyznanie 22% i kwoty dofinansowania w wysokości 4 080,06 zł,

2. 39% - koszty kwalifikujące się do objęcia pomocą zawarte we wniosku o dofinansowanie w kwocie 18 664,63 zł pozwoliło na przyznanie 21% i kwoty dofinansowania w wysokości 3 919,57 zł,

3. 38% - koszty kwalifikujące się do objęcia pomocą zawarte we wniosku o dofinansowanie w kwocie 18 462,22 zł pozwolił na przyznanie 22% i kwoty dofinansowania w wysokości 4 061,69 zł.

Dofinansowanie, zatem mogło zostać przyznane w określonej niniejszymi decyzjami wysokości.

Realizując art. 10 § 1 K.p.a. przed wydaniem decyzji zapewniono stronie możliwość wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

M. B. wniosła od powyższych decyzji odwołania zarzucając naruszenie:

- art. 7, art. 8, art. 9 i art. 107 § 3 K.p.a., ze względu na to, że uzasadnienia ponownie wydanych decyzji w dalszym ciągu są lakoniczne, niedające stronie możliwości zweryfikowania poprawności ustalonej kwoty dofinansowania, co narusza art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a.,

- art. 70b ustawy o systemie oświaty.

Skarżąca podniosła, że z decyzji nie wynika jednoznacznie, w jaki sposób ustalona została kwota dofinansowania. Decyzje nie zawierają, bowiem ustaleń ile wynosi kwota maksymalnej dopuszczalnej intensywności pomocy. W uzasadnieniu decyzji wspomina się jedynie o tym, że "W aktach sprawy znajduje się wyliczenie tej intensywności". Strona, zatem nie ma możliwości zweryfikowania ustaleń dokonanych przez organ. Dotyczy to możliwości zweryfikowania zarówno kwoty maksymalnej dopuszczalnej intensywności pomocy jak i ustalonej na tej podstawie kwoty dofinansowania kosztów kształcenia. Taki sposób postępowania narusza art. 107 § 3 K.p.a. Decyzje nie spełniają wymogów wynikających z treści art. 107 § 3 K.p.a., co powoduje, że przy ich wydaniu naruszone zostały również art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a.

Z treści art. 70b ustawy o systemie oświaty nie wynikają jakiekolwiek ograniczenia kwoty dofinansowania kształcenia młodocianych pracowników, a zwłaszcza ograniczenie 60% kosztów kwalifikowanych, na które powołuje się w decyzji organ. Organ powołując się na to ograniczenie nie podaje żadnej podstawy prawnej, na podstawie której zastosował powyższe ograniczenie. Stwierdza jedynie blankietowo, że: "Maksymalna dopuszczalna intensywność pomocy dla Firmy A wynosi 60% zgodnie z przepisami traktatu przy uwzględnieniu wielkości przedsiębiorstwa określonego przez wnioskodawcę we wniosku". Jest to uzasadnienie niedające możliwości stronie weryfikacji decyzji w kontekście jej zgodności z prawem.

Z art. 2 rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006 w sprawie stosowania art. 87 i art. 88 Traktatu do pomocy de minimis wynika jedynie, że ograniczeniu podlega ogólna kwota pomocy de minimis Firmy A, która w okresie kolejno następujących po sobie trzech lat nie może przekroczyć 200 tys. euro. W przypadku, gdy po obliczeniu przez podmiot udzielający pomocy łączna kwota pomocy będzie przekraczać wymieniony wyżej pułap, pomoc taka nie może być objęta przepisami rozporządzenia 1998/2006 nawet w odniesieniu do części pomocy nieprzekraczającej tego pułapu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia 17 czerwca 2014 r.: 1. nr [...], 2. nr [...], 3. nr [...] - utrzymało w mocy decyzje organu l instancji - na podstawie art.138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 70b ustawy o systemie oświaty.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 70b ustawy o systemie oświaty, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2012 r. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli:

1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania;

2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1.

Przywołane dofinansowanie przyznaje wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce zamieszkania młodocianego pracownika, w drodze decyzji, po stwierdzeniu spełnienia warunków określonych w art. 70b ust. 1 ustawy o systemie oświaty (ust. 6). Dofinansowanie to jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od ukończenia przez młodocianego pracownika nauki zawodu lub przyuczenia do wykonywania określonej pracy (ust. 7). Do wniosku należy dołączyć kopie: dokumentów potwierdzających spełnienie warunku, określonego w art. 70b ust. 1 pkt 1 ustawy; umowy o pracę z młodocianym pracownikiem w celu przygotowania zawodowego; dyplomu, świadectwa lub zaświadczenia, potwierdzającego spełnienie przesłanki opisanej w art. 70b ust. 1 pkt 2 ustawy.

W sprawach poza sporem pozostaje fakt, iż spełnione zostały wszystkie przesłanki uzasadniające przyznanie stronie dofinansowania kosztów kształcenia ww. młodocianych pracowników. Sporną kwestą pozostaje natomiast wysokość przyznanego zaskarżonymi decyzjami dofinansowania.

Stosownie do treści art. 70b ust. 2 ustawy o systemie oświaty wysokość kwoty dofinansowania kosztów kształcenia jednego młodocianego pracownika wynosi:

1) w przypadku nauki zawodu – 8 081 zł przy okresie kształcenia wynoszącym 36 miesięcy, jeżeli okres kształcenia jest krótszy niż 36 miesięcy, kwotę dofinansowania wypłaca się w wysokości proporcjonalnej do okresu kształcenia;

2) w przypadku przyuczenia do wykonywania określonej pracy - 254 zł za każdy pełny miesiąc kształcenia.

Oprócz przepisów prawa krajowego, dla rozstrzygnięcia w sprawie istotne jest rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i art. 88 Traktatu (Dz. Urz. DE L 214 z 9 sierpnia 2008 r.) jak i rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i art. 88 Traktatu do pomocy de minimis.

Zgodnie z art. 2 pkt 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006, pomoc de minimis kumuluje się z pomocą inną niż de minimis (np. na szkolenia) w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowanych. Oznacza to, że pomocy de minimis nie należy łączyć z inną pomocą (w odniesieniu do tych samych kosztów), jeżeli jej udzielenie doprowadziłoby do przekroczenia intensywności tej pomocy. Intensywność pomocy publicznej jest to natomiast wyrażony w procentach udział środków publicznych w całości kosztów danego przedsięwzięcia kwalifikujących się do objęcia pomocą (w tym przypadku całkowitych kosztów wykształcenia pracownika młodocianego).

Reasumując, jeśli zarówno pomoc de minimis w formie dotacji z gminy, jak i pomoc w formie refundacji OHP - jak ma to miejsce w sprawie, odnoszą się do tej samej osoby młodocianej, wówczas podlegają one kumulacji, ponieważ pokrywają te same koszty kwalifikujące się do pomocy (koszty zatrudnienia i przygotowania zawodowego młodocianego, przy czym zatrudnienie jest tu jedynie formalnym elementem kształcenia, podobnie jak w przypadku stażu czy praktyki). W związku z tym, udzielenie przez gminę pomocy de minimis nie może doprowadzić do przekroczenia maksymalnej dopuszczalnej intensywności pomocy szkoleniowej otrzymanej z OHP.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy stwierdził, że organ l instancji oparł się na danych przedstawionych przez wnioskodawczynię w "formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis" z dnia 27 listopada 2013 r.

Całkowity koszt projektu szkoleniowego młodocianego pracownika wyniósł:

1. 18 545,72 zł - w tym wynagrodzenie szkolonego w wysokości 7 099,75 zł i wynagrodzenie instruktora w wysokości 445,97 zł; strona otrzymała już wsparcie finansowe w wysokości 7 099,75 zł z OHP; współczynnik intensywności pomocy wyniósł, więc: (7 099,75 zł / 18 545,72 zł) x 100%, tj. 38%,

2. 18 664,63 zł - w tym wynagrodzenie szkolonego w wysokości 7 218,66 zł i wynagrodzenie instruktora w wysokości 11 445,97 zł; strona otrzymała już wsparcie finansowe w wysokości 7 218,66 zł z OHP; współczynnik intensywności pomocy wyniósł, więc: (7 218,66 zł / 18 664,63 zł) x 100%, tj. 39%,

3. 18 462,22 zł - w tym wynagrodzenie szkolonego w wysokości 7 016,25 zł i wynagrodzenie instruktora w wysokości 445,97 zł; strona otrzymała już wsparcie finansowe w wysokości 7 016,25 zł z OHP; współczynnik intensywności pomocy wyniósł, więc: (7 016,25 zł / 18 462,22 zł) x 100%, tj. 38%.

Otrzymanie pomocy z OHP jest także okolicznością niekwestionowaną przez stronę.

Kolejno, organ l instancji prawidłowo ustalił, że z uwagi na charakter ubiegającego się o wsparcie - średnie przedsiębiorstwo (dane w sekcji A 6 formularza przedłożonego przez stronę), maksymalna wysokość współczynnika intensywności może wynieść 60% (§ 8 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie refundowania ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom). Różnica pomiędzy wartością maksymalną wsparcia 60% a faktycznie już otrzymaną:

1., 3. 38%, daje wartość możliwej do ustalenia pomocy w wysokości 22% (60% - 38%) całkowitych kosztów projektu szkoleniowego,

2. 39%, daje wartość możliwej do ustalenia pomocy w wysokości 21% (60% - 39%) całkowitych kosztów projektu szkoleniowego.

Skoro, więc całkowity jego koszt wyniósł, (co także jest okolicznością bezsporną):

1. 18 545,72 zł, a współczynnik możliwego do udzielenia wsparcia (kolejnego) wyniósł 22%, to otrzymujemy maksymalną wartość pomocy w wysokości 4 080,06 zł (22% x 18 545,72 zł),

2. 18 462,22 zł, a współczynnik możliwego do udzielenia wsparcia (kolejnego) wyniósł 21%, to otrzymujemy maksymalną wartość pomocy w wysokości 3 919,57 zł (21% x 18 664,63 zł),

3. 18 462,22 zł, a współczynnik możliwego do udzielenia wsparcia (kolejnego) wyniósł 22%, to otrzymujemy maksymalną wartość pomocy w wysokości 4 061,69 zł (22% x 18 462,22 zł).

Taka też wartość dofinansowania kosztów kształcenia ww. młodocianych pracowników zostały ustalone w zaskarżonych decyzjach. Organ l instancji nie miał przy tym swobody, co do ustalenia wysokości dofinansowania, jego rozstrzygnięcie związane było przytoczonymi wyżej przepisami prawa; zarówno krajowego jak i UE.

M. B. wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe decyzje.. Decyzjom zarzuciła naruszenie:

1. art. 7, art. 8, art. 9 i art. 107 § 3 K.p.a., ze względu na to, że uzasadnienie ponownie wydanych przez organ I instancji decyzji utrzymanych w mocy przez organ odwoławczy, w dalszym ciągu jest lakoniczne nie dające stronie możliwości zweryfikowania poprawności ustalonej kwoty dofinansowania, co narusza przepisy art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a.

2. art. 70b ustawy o systemie oświaty.

W uzasadnieniu zarzutów skarżąca powtórzyła argumentację z odwołania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedziach na skargi wniosło o ich oddalenie, podtrzymując pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 P.p.s.a.

Zastosowanie powyższego kryterium do sprawy wskazuje, że skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, ponieważ organy nie naruszyły ani przepisów postępowania ani też prawa materialnego.

Wbrew twierdzeniom skarg organy nie naruszyły art. 107 § 3 K.p.a. zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Organ l instancji w kwestii wyliczenia wysokości dofinansowania wskazał fakty, na których się oparł. Prowadząc postępowanie organ zobowiązany jest wypełnić zawarty w art. 7 K.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz określony w art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a wszelkie istotne dla sprawy ustalenia i wnioski zawrzeć w motywach podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji, sporządzone zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. powinno, zatem przekonywać zarówno, co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i zasadności samej treści podjętej decyzji.

Prawidłowo w ocenie Sądu, organ odwoławczy uznał w zaskarżonych decyzjach, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ l instancji w sposób prawidłowy, zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, dokonał ustaleń dotyczących wysokości zarówno kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, maksymalnej dopuszczalności intensywności pomocy oraz przedstawił szczegółowe wyliczenie kwoty dofinansowania szkolenia pracownika młodocianego.

W sprawie poza sporem pozostaje fakt, iż spełnione zostały wszystkie przesłanki uzasadniające przyznanie skarżącej dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych pracowników. Sporną kwestą pozostaje natomiast wysokość przyznanego zaskarżonymi decyzjami dofinansowania.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 70b ustawy o systemie oświaty, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2012 r. Zgodnie z art. 70b ust. 1 ustawy: pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli:

1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania;

2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1.

Nie ulega też wątpliwości, że decyzje orzekające o dofinansowaniu kosztów przyuczenia do wykonywania określonej pracy młodocianego pracownika są decyzjami o charakterze związanym, ponieważ art. 70b ustawy wyraźnie wskazuje sytuacje, w których organ ma obowiązek przyznać pracodawcy dofinansowanie kosztów przyuczenia młodocianego pracownika do wykonywania określonej pracy zawsze, gdy spełni on warunki przewidziane w określonych przepisach. Organ nie ma w takiej sprawie możliwości swobodnego decydowania o przyznaniu bądź nieprzyznaniu dofinansowania kosztów, gdyż jest związany w tym zakresie obowiązującymi przepisami.

Stosownie do treści art. 70b ust. 2 ustawy o systemie oświaty wysokość kwoty dofinansowania kosztów kształcenia jednego młodocianego pracownika wynosi:

1) w przypadku nauki zawodu – 8 081 zł przy okresie kształcenia wynoszącym 36 miesięcy, jeżeli okres kształcenia jest krótszy niż 36 miesięcy, kwotę dofinansowania wypłaca się w wysokości proporcjonalnej do okresu kształcenia;

2) w przypadku przyuczenia do wykonywania określonej pracy - 254 zł za każdy pełny miesiąc kształcenia.

Przepis art. 70b ust. 11, dodany na mocy ustawy nowelizującej z 2011 r., zastrzega, że dofinansowanie przygotowania zawodowego młodocianych, które w świetle obowiązującego prawa należy kwalifikować jako formę dotacji ze środków publicznych dla podmiotów spoza sektora finansów publicznych, stanowi tzw. pomoc de minimis; ustawodawca odsyła w tym zakresie do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379 z 28.12.2006, s. 5).

Oprócz przepisów prawa krajowego, dla rozstrzygnięcia w sprawie istotne jest rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i art. 88 Traktatu (Dz. Urz. UE L 214 z 9 sierpnia 2008 r.) jak i rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i art. 88 Traktatu do pomocy de minimis.

Zgodnie z art. 2 pkt 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006, pomoc de minimis kumuluje się z pomocą inną niż de minimis (np. na szkolenia) w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowanych. Oznacza to, że pomocy de minimis nie należy łączyć z inną pomocą (w odniesieniu do tych samych kosztów), jeżeli jej udzielenie doprowadziłoby do przekroczenia intensywności tej pomocy. Intensywność pomocy publicznej jest to natomiast wyrażony w procentach udział środków publicznych w całości kosztów danego przedsięwzięcia kwalifikujących się do objęcia pomocą (w tym przypadku całkowitych kosztów wykształcenia pracownika młodocianego).

Reasumując, jeśli zarówno pomoc de minimis w formie dotacji z gminy, jak i pomoc w formie refundacji OHP - jak ma to miejsce w sprawie, odnoszą się do tej samej osoby młodocianej, wówczas podlegają one kumulacji, ponieważ pokrywają te same koszty kwalifikujące się do pomocy (koszty zatrudnienia i przygotowania zawodowego młodocianego). W związku z tym, udzielenie przez gminę pomocy de minimis nie może doprowadzić do przekroczenia maksymalnej dopuszczalnej intensywności pomocy szkoleniowej otrzymanej z OHP. Otrzymanie pomocy z OHP jest także okolicznością niekwestionowaną przez skarżącą.

Zasadnie, zatem w ocenie Sądu, organ odwoławczy stwierdził, że organ l instancji oparł się na danych przedstawionych przez skarżącą, jako wnioskodawczynię w "formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis" z dnia 27 listopada 2013 r.

Bezsporny całkowity koszt projektu szkoleniowego młodocianego pracownika wyniósł:

1. 18 545,72 zł; w tym wynagrodzenie szkolonego w wysokości 7 099,75 zł i wynagrodzenie instruktora w wysokości 445,97 zł. Strona otrzymała już wsparcie finansowe w wysokości 7 099,75 zł z OHP. Współczynnik intensywności pomocy wyniósł, więc: (7 099,75 zł / 18 545,72 zł) x 100%, tj. 38%,

2. 18 664,63 zł; w tym wynagrodzenie szkolonego w wysokości 7 218,66 zł i wynagrodzenie instruktora w wysokości 11 445,97 zł. Strona otrzymała już wsparcie finansowe w wysokości 7 218,66 zł z OHP. Współczynnik intensywności pomocy wyniósł, więc: (7 218,66 zł / 18 664,63 zł) x 100%, tj. 39%,

3. 18 462,22 zł; w tym wynagrodzenie szkolonego w wysokości 7 016,25 zł i wynagrodzenie instruktora w wysokości 445,97 zł. Strona otrzymała już wsparcie finansowe w wysokości 7 016,25 zł z OHP. Współczynnik intensywności pomocy wyniósł, więc: (7 016,25 zł / 18 462,22 zł) x 100%, tj. 38%.

Kolejno, organ l instancji prawidłowo ustalił, że z uwagi na charakter ubiegającego się o wsparcie - średnie przedsiębiorstwo (dane w sekcji A 6 formularza przedłożonego przez skarżącą) maksymalna wysokość współczynnika intensywności może wynieść 60%.

Wynika to wprost z treści § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie refundowania ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom - Dz. U. z 2007 r., nr 77, poz. 518 ze zm.), który określa, że wielkość pomocy nie może przekroczyć 60% kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą. Rozporządzenie określa szczegółowe warunki i tryb refundowania pracodawcom ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom, zwanym dalej "młodocianymi", oraz składek na ubezpieczenia społeczne od refundowanych wynagrodzeń, w szczególności elementy wniosku o zawarcie umowy o refundację, terminy składania i kryteria rozpatrywania wniosku, podmioty uprawnione do zawarcia umowy o refundację, elementy umowy o refundację i wniosku o zwrot poniesionych kosztów przez pracodawcę (§ 1).

Różnica pomiędzy wartością maksymalną wsparcia 60% a faktycznie już otrzymaną:

1., 3. 38%, daje wartość możliwej do ustalenia pomocy w wysokości 22% (60% - 38%) całkowitych kosztów projektu szkoleniowego,

2. 39%, daje wartość możliwej do ustalenia pomocy w wysokości 21% (60% - 39%) całkowitych kosztów projektu szkoleniowego.

Skoro, więc całkowity jego koszt wyniósł:

1. 18 545,72 zł, a współczynnik możliwego do udzielenia wsparcia (kolejnego) wyniósł 22%, to otrzymujemy maksymalną wartość pomocy w wysokości 4 080,06 zł (22% x 18 545,72 zł),

2. 18 462,22 zł, a współczynnik możliwego do udzielenia wsparcia (kolejnego) wyniósł 21%, to otrzymujemy maksymalną wartość pomocy w wysokości 3 919,57 zł (21% x 18 664,63 zł),

3. 18 462,22 zł, a współczynnik możliwego do udzielenia wsparcia (kolejnego) wyniósł 22%, to otrzymujemy maksymalną wartość pomocy w wysokości 4 061,69 zł (22% x 18 462,22 zł).

Taka też wartość dofinansowania kosztów kształcenia ww. młodocianych pracowników zostały ustalone w zaskarżonych decyzjach.

Zasadnie organ odwoławczy wskazał, że organ l instancji nie miał przy tym swobody co do ustalenia wysokości dofinansowania, jego rozstrzygnięcie związane było przytoczonymi wyżej przepisami prawa, zarówno krajowego jak i UE.

W konsekwencji nie mogły przynieść zamierzonego skutku zarzuty naruszenia przepisów postępowania - art. 7, art. 8, art. 9 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz prawa materialnego - art. 70b ustawy o systemie oświaty.

Skargi nie mogły być uwzględnione, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dały podstawy do uchylenia zaskarżonych decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 P.p.s.a. – tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.