Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 113/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 15, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3, art. 127, art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 28
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dominika Człapińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2017 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz S. M. kwotę 596,95 (pięćset dziewięćdziesiąt sześć i 95/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. umarzającą postępowanie administracyjne oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie obowiązku opracowania i przedłożenia oceny technicznej .

Jak wynika z akt sprawy w dniu 8 kwietnia 2013 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. wpłynęło pismo S. M. z dnia 19 lutego 2013 r., dotyczące przeprowadzenia postępowania w przedmiocie wykonania ogrodzenia stałego nieruchomości, położonej w B. przy ulicy A, od strony ulicy A. Wnioskodawca (współwłaściciel sąsiedniej nieruchomości przy ul. A) stwierdził, że ogrodzenie nie zostało zrealizowane w sposób zgodny ze zgłoszeniem, przyjętym bez sprzeciwu przez Starostwo Powiatowe w B., ponieważ nowe ogrodzenie zrealizowano w pasie drogi gminnej, ulicy A, a więc poza terenem działki nr 454, na której zgodnie z przyjętym zgłoszeniem miało powstać.

W dniu 7 sierpnia 2013 r. PINB w B. przeprowadził oględziny w sprawie prawidłowości wybudowania ogrodzenia przy ul. A od strony ul. A w B. Oględziny dokonano z zewnątrz ogrodzenia z powodu nieobecności właścicieli posesji, położonej przy ul. A. Stwierdzono wykonanie ogrodzenia ze słupków murowanych z przęsłami z elementów metalowych i drewnianych. Ogrodzenie składa się z dwóch bram wjazdowych oraz furtki wejściowej. Wysokość ogrodzenia wynosi: słupków - ok. 166cm, przęsła - ok. 153cm. Ze szkicu sytuacyjnego, stanowiącego część protokołu wynika, że długość ogrodzenia wynosi ok. 16,20m, a wymiary słupka w podstawie wynoszą ok. 0,39m x 0,65m. U. Z. wyjaśniła, że metalowy słupek, zlokalizowany pomiędzy posesją nr 25 a posesją nr 23, której jest współwłaścicielką, stanowił część starego ogrodzenia.

Przy piśmie z dnia 9 lipca 2014 r. Starosta [...] przekazał poświadczone za zgodność z oryginałem kopie zgłoszeń z dnia 23 listopada 2004 r. oraz z dnia 7 czerwca 2005r., dotyczące zamiaru wykonania przez R. i D. J. robót budowlanych nie wymagających decyzji o pozwoleniu na budowę.

Postanowieniem z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 77 § 1 K.p.a., organ I instancji nałożył na D. J. i R. J. obowiązek opracowania i przedstawienia oceny technicznej dotyczącej prawidłowości lokalizacji urządzenia budowlanego tj. ogrodzenia od drogi publicznej przy ul. A w B. wraz z geodezyjną inwentaryzacją powykonawczą ze szczególnym uwzględnieniem odległości ogrodzenia od budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce oraz odległości przesunięcia w przypadku wejścia w pas drogowy ul. A w B..

W dniu 15 października 2014 r. R. J. przedłożył pismo z dnia 9 października 2014 r. Urzędu Miasta B. w sprawie dokumentów, obejmujących pomiary wykonane w 2006 r. w rejonie posesji nr 23 i nr 25 przy ul. A w B. wraz ze szkicem geodezyjnym, sporządzonym na okoliczność pomiaru.

W dniu 30 stycznia 2015 r. R. J. przedłożył kopię ze szkicu inwentaryzacyjnego, wykonanego na dz. nr ewid. 454, obręb [...] B. w związku z nałożonym obowiązkiem opracowania oceny technicznej dotyczącej prawidłowości lokalizacji ogrodzenia.

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] PINB w B. uchylił własne postanowienie z dnia [...], nr [...] dotyczące opracowania i przedstawienia oceny technicznej.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) umorzył w całości postępowanie administracyjne z wniosku S. M. z dnia 19 lutego 2013 r. w przedmiocie przebudowy ogrodzenia stałego nieruchomości, położonej w B. przy ul. A od strony ul. A. Organ wyjaśnił, że z pozyskanych dokumentów wynika, iż zgłoszeniem z dnia 23 listopada 2004r., przyjętym bez sprzeciwu D. i R. J. wystąpili o wymianę płotu w ciągu ul. A w B. w zakresie robót wskazując rozbiórkę dotychczasowego płotu z elementów stalowych i budowę nowego płotu z cegły klinkierowej w połączeniu z elementami z drewna i stali. Zgłoszeniem z dnia 7 czerwca 2005 wystąpili o wykonanie dodatkowej bramy wjazdowej (ze stali i drewna) oraz oddzielnej furtki (w odległości mniej więcej 7,80m od granicy działki). Zakres powyższego zgłoszenia przyjęto bez sprzeciwu. Ponadto, dokumenty zgromadzone w sprawie nie potwierdzają naruszenia pasa drogowego ul. A przez ogrodzenie inwestorów. Organ stwierdził, że inwestor legitymuje się zgłoszeniem na wykonanie ogrodzenia od strony ul. A, a jego lokalizacja jest zgodna z dokonanym zgłoszeniem. W związku z tym w sprawie brak jest podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i zachodzi bezprzedmiotowość postępowania obligująca organ administracji publicznej do umorzenia postępowania.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł S. M., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem strony ogrodzenie zostało wybudowane w pasie drogowym, co potwierdzają "nielegalne pomiary" geodezyjne, załączone do akt sprawy. Zarzucił, że organ oparł swoje rozstrzygnięcie na szkicach, które nie mają wartości dowodowej, gdyż zostały sporządzone nielegalnie, nadto zawierają sprzeczne informacje o położeniu tego samego ogrodzenia. Strona zaskarżyła także postanowienie PINB w B. z dnia [...] nr [...] dotyczące opracowania i przedstawienia oceny technicznej.

Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...]nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji oraz poprzedzające je postanowienie w przedmiocie obowiązku opracowania i przedłożenia oceny technicznej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Zgodnie z kolei z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 443), do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie tej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie zaś z art. 9 tej ustawy, weszła ona w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, czyli w dniu 28 czerwca 2015 r. Wziąwszy zatem pod uwagę, brzmienie przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3 w brzmieniu dotychczasowym, organ stwierdził, że zgłoszenia właściwemu organowi wymagała budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowe ogrodzenie wzniesiono w miejsce poprzedniego, od frontowej strony działki nr ewid. 454, od strony drogi publicznej, ulicy A w B. Inwestorzy - D. i R. J., legitymują się przyjętymi bez sprzeciwu zgłoszeniami zamiaru wykonania robót budowlanych nie wymagających decyzji o pozwoleniu na budowę: 1) z dnia 23 listopada 2004r., dotyczącymi wymiany płotu w ciągu ulicy A (zakres robót określono jako: rozbiórkę dotychczasowego płotu z elementów stalowych i budowę nowego płotu z cegły klinkierowej w połączeniu z elementami z drewna-stal, z załączonego szkicu wynika, że ogrodzenie planowano na całej długości frontowej granicy działki nr ewid. 454) oraz 2) z dnia 7 czerwca 2005 r., nawiązującego do zgłoszenia z dnia 23 listopada 2004r. (zakres robót określono jako: wykonanie dodatkowej bramy wjazdowej na działkę nr 454, ze stali i drewna oraz oddzielnie furtki w odległości ok. 7,80m od granic działki). W toku oględzin ustalono, że ogrodzenie wykonano ze słupków murowanych z przęsłami z elementów metalowych i drewnianych, ogrodzenie składa się z dwóch bram wjazdowych oraz furtki wejściowej. Inwestorzy zrealizowali zatem inwestycję legalnie, a z protokołu oględzin nie wynika, aby jego stan techniczny budził wątpliwości, w szczególności nie stanowi zagrożenia dla ludzi ani zwierząt. Uznał, że nie można zatem postawić zarzutu samowoli budowlanej bądź budowy obiektu niezgodnie ze sztuką budowlaną, bądź z naruszeniem warunków technicznych. Organ zauważył również, że na mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi został związany wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 9 września 2014 r., sygn. akt II SAB/Łd 96/14, w zakresie uznania S. M.za stronę postępowania. W uzasadnieniu wyroku wskazano bowiem, że "w przedmiotowej sprawie poza sporem jest to, iż postępowanie zostało zainicjowane w kwietniu 2013 roku (data wpływu wniosku do organu) (...)". [...]. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał tym samym za zasadne, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymać w mocy skarżoną decyzję, a na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 144 K.p.a. utrzymać w mocy niezaskarżalne samodzielnym środkiem zaskarżenia, zaskarżone w odwołaniu od przedmiotowej decyzji, postanowienie z dnia [...] nr [...]. W odniesieniu do zarzutów odwołania stwierdził, że fakt ewentualnego przekroczenia granicy działki nr ewid. 454 nie ma znaczenia w sprawie. Swoich roszczeń związanych z przekroczeniem przez sporne ogrodzenie granicy działki z pasem drogowym ulicy A może ewentualnie dochodzić na drodze cywilnoprawnej podmiot, którego prawo własności zostało naruszone, a zatem nie S. M., lecz właściciel działki na której zlokalizowany jest pas drogowy, czyli Miasto B.. Organ zaznaczył, że nie dysponuje uprawnieniami, aby stwierdzić dokonanie w sprawie "nielegalnych pomiarów" geodezyjnych.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wniósł S. M. żądając jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz postanowieniem nr [...], nadto zasądzenia kosztów postępowania sądowego. Skarżący podkreślił, że nie jest zasadne twierdzenie organów, zgodnie z którym wybudowane ogrodzenie jest legalne, gdyż nie została w sposób jednoznaczny ustalona zgodność jego zrealizowania z dokonanym zgłoszeniem. Zdaniem skarżącego przed realizacją ogrodzenia, inwestor powinien był uzyskać zgodę zarządcy drogi i dokonać stosownego zgłoszenia wskazując miejsce realizacji ogrodzenia jako działkę pasa drogi. Decyzja o umorzeniu postępowania została jego zdaniem wydana przedwcześnie, bowiem bez wyjaśnienia podstawowych okoliczności, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, jednak nie z powodów w niej podniesionych.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie do uregulowania art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części, sąd skargę oddala w całości lub w części.

Oceniając, w oparciu o wspomniane przepisy prawa, legalność zaskarżonej decyzji sąd uznał, że organ II instancji dopuścił się naruszenia przepisów procesowych tj. art. 7, 15, 77 § 1, 107 § 3, 127, 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 28 Prawa budowlanego, co niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i wymagało wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że przedmiotem rozpoznawanej skargi w niniejszej sprawie stała się decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymująca m.in. w mocy decyzję organu powiatowego umarzającą postępowanie administracyjne. Prowadzone przez organy administracji w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne dotyczyło przebudowy ogrodzenia stałego nieruchomości położonej w B. przy ul. A od strony ul. A i wszczęte zostało na skutek wniosku S. M. (współwłaściciela sąsiedniej nieruchomości) z dnia 19 lutego 2013 r.

Warto w tym miejscu przypomnieć, że zgodnie z art. 61 § 1 K.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Uwzględniając jednakże policyjny charakter czynności organów nadzoru budowlanego, podejmowanych dla ochrony interesu publicznego, postępowanie tych organów wszczynane jest wyłącznie z urzędu (wyrok NSA z dnia 25 października 2006 r. sygn. akt II OSK 1257/05, wyrok WSA w Opolu z dnia 8 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Op 64/12, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 1 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 477/10, dostępne na www.orzecznia.nsa.gov.pl). Przedstawiane organom nadzoru budowlanego żądania wszczęcia postępowania nie mają w związku z tym decydującego znaczenia dla określenia zakresu postępowania, które powinny prowadzić. Organ nadzoru budowlanego nie jest związany granicami żądania. Może, a wręcz ma obowiązek, przeprowadzić postępowanie w takich granicach, jakie wynikają z okoliczności i potrzeby podjęcia przez ten organ działań w granicach jego kompetencji. Błędnie zatem uznały organy administracji w przedmiotowej sprawie, że postępowanie dotyczące kontroli legalności przebudowy ogrodzenia zostało wszczęte i prowadzone było dalej na wniosek S. M. Wniosek ten stanowił jedynie zawiadomienie organów nadzoru budowlanego o wątpliwościach co do prawidłowości wybudowanego ogrodzenia.

W dalszej kolejności przypomnieć należy, że w przypadku, gdy do organu odwoławczego wpływa odwołanie, organ ten przed wydaniem decyzji merytorycznej w sprawie, dokonuje sprawdzenia pod względem formalnoprawnym, czy odwołanie jest wniesione prawidłowo i w terminie. Ponadto, z mocy art. 127 K.p.a. prawo wniesienia odwołania przysługuje stronie. Aby zatem mogło zostać skutecznie wszczęte postępowanie odwoławcze, a zwłaszcza, aby postępowanie to mogło zostać zakończone wydaniem orzeczenia merytorycznego, w postępowaniu tym musi zostać wykazane, iż podmiot, który wniósł środek zaskarżenia, posiada przymiot strony.

Pojęcie strony definiuje przepis art. 28 K.p.a. stanowiąc, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie sądowym podnosi się, że stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania danej normy prawnej nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie - o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2000 r., III SA 1876/99, LEX nr 47938).

O istnieniu interesu prawnego decyduje więc istnienie przepisu prawa administracyjnego, na podstawie którego organ administracji publicznej mógłby ukształtować prawa i obowiązki określonego podmiotu. Przepis art. 28 K.p.a. musi być zatem interpretowany w związku z przepisami prawa materialnego, zawartymi w przepisach szczególnych, które w sprawie dotyczącej kontroli legalności przebudowy ogrodzenia należy odnieść do Prawa budowlanego.

W okolicznościach kontrolowanej sprawy takim przepisem jest art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Przepis ten zawęża krąg osób, których interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Kluczowe w niniejszej sprawie było zatem dokonanie przez organ nadzoru budowlanego ustalenia, czy nieruchomość skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania zrealizowanej inwestycji.

W myśl art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

Określenie obszaru oddziaływania obiektu było zatem niezbędne do zdefiniowania interesu prawnego w ramach postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę, w tym też kontroli legalności danego obiektu budowlanego. Jedynie zatem takie oddziaływanie danej inwestycji na nieruchomość skarżącego, które ogranicza w jakikolwiek sposób jej zagospodarowanie stanowić mogło bazę do ustalenia interesu prawnego strony w postępowaniu. Jeżeli nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania danego obiektu, wówczas właścicielowi tej nieruchomości, jej użytkownikowi wieczystemu lub ewentualnie jej zarządcy przysługuje przymiot strony we wskazanym postępowaniu. Oznacza to, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel tejże działki jest stroną postępowania.

W przedmiotowej sprawie organ II instancji zaniechał zbadania interesu prawnego autora odwołania, kwalifikując go do kręgu stron postępowania. Akta administracyjne nadesłane wraz z odpowiedzią na skargę nie wskazują, aby poczynione zostały w tym zakresie jakiekolwiek ustalenia faktyczne. W rozważaniach organu II instancji zabrakło oceny, czy kontrolowana inwestycja oddziałuje na nieruchomość S. M. w sposób, który ograniczałby jej zagospodarowanie.

Zdaniem sądu zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie, że S. M. posiada interes prawny w kwestionowaniu wydanej w pierwszej instancji decyzji. Sam skarżący nie powołuje też żadnego przepisu szczególnego, który stanowiłby źródło uprawnienia do udziału w charakterze strony toczącego się postępowania.

Pochopnie organ wysnuł wnioski co do związania na mocy art. 153 p.p.s.a wyrokiem tut. sądu, wydanym w sprawie II SAB/Łd 96/14, w zakresie uznania S. M.za stronę postępowania administracyjnego. W sprawie ze skargi na bezczynność organu przedmiotem kognicji sądu jest bowiem fakt dokonania czynności "załatwiającej" sprawę, nie zaś rodzaj podjętej decyzji, ocena, czy jest ona merytorycznie trafna, czy też prawo procesowe lub materialne czynność ta narusza. Dlatego też stwierdzenie sądu zawarte w wyroku z dnia 9 września 2014 r., sygn. akt II SAB/Łd 96/14, dotyczące zainicjowania postępowania wnioskiem S. M. należało do sfery faktów a nie oceny merytorycznej postępowania administracyjnego.

Istotne jest, że rolą każdego organu administracji publicznej w postępowaniu jest bieżące i stałe weryfikowanie kręgu stron na każdym etapie postępowania administracyjnego. Fakt bycia stroną postępowania administracyjnego jest korelatem ustalonego stanu faktycznego danej sprawy. Z wyrażonej w art. 15 K.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania wynika, że dana sprawa administracyjna może być dwukrotnie rozpoznana przez organy różnych stopni. To zaś oznacza, że zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji może (powinien) zbadać kwestię tego, kto jest stroną danego postępowania administracyjnego.

Nie ulega też wątpliwości, że sam fakt doręczenia podmiotowi rozstrzygnięcia nie czyni go stroną postępowania na danym etapie postępowania (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Ol 1212/14, LEX nr 1649888).

W ocenie tutejszego sądu [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. przed rozpoznaniem odwołania zaniechał jego zbadania pod kątem formalnoprawnym, nie ocenił bowiem czy pochodzi od podmiotu uprawnionego, wydając rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie.

Organ odwoławczy ponownie rozpoznając odwołanie zobowiązany będzie zatem w pierwszej kolejności ustalić status prawny skarżącego, uwzględniając powyższą ocenę i wskazania sądu.

Mając powyższe na względzie, sąd uznał, iż stwierdzone uchybienie przepisom postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania sąd postanowił w punkcie drugim wyroku na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

ms