Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Ka 1951/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-01-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Eugeniusz Christ po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" S.A. [...] K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie określenia wysokości podatku od nieruchomości postanawia 1. umorzyć postępowanie 2. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis w kwocie [...]/[...]/ złotych


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Postanowienie to zaskarżone zostało do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez "A" S.A. [...] w K. w skardze datowanej na dzień [...] r. złożonej w dniu [...] r. /data stempla pocztowego/, której odpis Sąd przesłał stronie przeciwnej.

Następnie postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. na podstawie art. 38 ust. 2 art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm./ uchyliło zaskarżone postanowienie w całości.

W związku z otrzymaniem powyższego postanowienia Sąd zwrócił się do strony skarżącej o zajęcie stanowiska. Pismem z dnia 19 grudnia 2003 r. /data stempla pocztowego/ skarżący oświadczył, że cofa swą skargę z dnia [...] r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ "Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /art. 97 § 1 cytowanej ustawy/. W sprawach, o których mowa w § 1, stosuje się dotychczasowe przepisy o wypisie i innych kosztach sądowych /art. 97 § 2 cytowanej ustawy/. Skoro w przedmiotowej sprawie skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesiona została pod dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie w tej sprawie nie zostało zakończone, przy jej rozpoznaniu Sąd stosował przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.

Stosownie do brzmienia przepisu art. 60 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności"`

Jak wynika z okoliczności sprawy po wniesieniu skargi organ odwoławczy skorzystał z uprawnienia jakie przysługiwało mu z mocy art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm./. Przepis ten stanowił, że "organ którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może uwzględnić skargę w całości do dnia wyznaczenia przez Sąd terminu rozprawy". Nie ulega zatem wątpliwości, że unormowanie to miało umożliwiać organowi weryfikację własnego działania bez potrzeby rozpatrywania sprawy przez sąd administracyjny.

W oparciu o wyżej powołany przepis organ odwoławczy wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję i w tej sytuacji nie można uznać, że cofnięcie przedmiotowej skargi było niedopuszczalne, gdyż zmierzało do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Wobec powyższego skoro strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę, gdyż czynność ta była dopuszczalna i wiążąca Sąd na mocy art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w postanowieniu.

O zwrocie wpisu sądowego orzeczono zgodnie z dotychczasowymi przepisami.