Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 275/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-07-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Ciechomska - Florek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 lipca 2011 r. wniosku o wstrzymanie wykonania w sprawie ze skargi H. G., D. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członków zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku akcyzowym za czerwiec i lipiec 2005 r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji


UZASADNIENIE

H. G., D. C. (dalej jako "skarżące"), wnioskiem z 9 grudnia 2010 r. zwróciły się o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z [...] lipca 2010 r., utrzymanej w mocy przez zakwestionowaną przed Sądem decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] listopada 2010 r. w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności skarżących za zobowiązania podatkowe W. Sp. z o.o. W uzasadnieniu strona poinformowała, że kwota zaległości podatkowej wynikająca z decyzji wielokrotnie przekracza możliwości majątkowe i płatnicze skarżących. Sytuacja majątkowa strony została wykazana w ;postępowaniu o prawo pomocy. Nadto skarżące wskazały, że W. Sp. z o.o posiada majątek wystarczający na pokrycie zaległości podatkowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a." po przekazaniu Sądowi skargi, Sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego wyżej przepisu wynika zatem, że Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazane przesłanki są zwrotami niedookreślonymi, klauzulami generalnymi odsyłającymi do ocen pozaprawnych. Użyte przez ustawodawcę pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności zaprezentować wnioskodawca. W tym miejscu, wskazać należy, że w art. 61 § 3 p.p.s.a chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 8 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06, Lex Polonica nr 1241556).

Badając wniosek o wstrzymanie wykonania, sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał wielokrotnie (por. postanowienia z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 i sygn. akt FZ 87/04 oraz z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04), że to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd rozpatrujący wniosek skarżących zwraca uwagę na fakt, że za należyte uzasadnienie wniosku nie można uznać samego twierdzenia, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 1 października 2010 roku I FSK 1312/08, z 11 lutego 2011 roku I FSK 667/10). Mimo, że nie wynika to bezpośrednio z treści art. 61 § 3 p.p.s.a., to na stronie postępowania spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w tym przepisie, to jest przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczą szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 30 lipca 2009 roku I OZ 754/10).

Sąd wskazuje, że powołując się na swoją sytuację materialną skarżące nie wykazały w żaden sposób, że prowadzenie egzekucji spowodowałoby dla nich trudne do odwrócenia skutki czy groźbę wystąpienia znacznej szkody. Wskazać także należy, że prowadząc egzekucję organy administracji mają obowiązek przestrzegania wielu zasad jak: zasada gospodarczego prowadzenia egzekucji, zasada poszanowania minimum egzystencji, zasada stosowania racjonalnych środków, i in. Egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci "uszczerbku finansowego", który, ponoszony przez skarżące przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znacznych - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody w konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji we wskazywanej we wniosku o wstrzymanie wykonania formie, czy też, spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Sąd wskazuje skarżącym, że złożony przez nie wniosek o przyznanie prawa pomocy, który miał świadczyć o złej kondycji majątkowej, został rozpoznany odmownie, czego skarżące nie kwestionowały.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.