Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3176/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kalinowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2017 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2010 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

W toku kontroli podatkowej przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] wobec A. P. (dalej: Skarżący, Strona lub Podatnik) w zakresie prawidłowości ewidencjonowania i obliczania podatku należnego w podatku od towarów i usług ustalono, że Strona nie posiada dokumentacji podatkowej i nie jest w stanie wykazać, poprzez przedstawienie stosownych dowodów, prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w złożonych deklaracjach VAT-7 za styczeń 2010 r. i luty 2010 r.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] decyzją z dnia [...]10.2011 r. określił Skarżącemu kwoty związane z rozliczeniem podatku od towarów i usług za miesiące styczeń i luty 2010 r.

Od powyższej decyzji Strona złożyła w dniu 20.10.2011 r. odwołanie, w którym wniosła o jej uchylenie.

Dyrektor Izby Skarbowej w [...] decyzją z dnia [...]06.2012 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...]10.2011 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że:

- podstawę odliczenia podatku naliczonego stanowią właściwe dokumenty, którymi są przede wszystkim faktury VAT;

- aby dokonać odliczenia, podatnik jest zobowiązany posiadać w swojej dokumentacji faktury VAT. które dokumentują zakupy;

- w sytuacji, gdy podczas kontroli podatkowej podatnik nie będzie w stanie przedstawić dokumentów uprawniających do odliczenia wykazanego w złożonej deklaracji podatku naliczonego, traci prawo do odliczenia VAT;

- organ podatkowy nie jest zobligowany do podejmowania z urzędu działań zmierzających do ustalenia, czy wskazani przez podatnika kontrahenci rzeczywiście wystawiali na jego rzecz w kontrolowanym okresie stosowne faktury i ewidencjonowali wynikający z nich podatek należny. Oznaczałoby to bowiem - w sytuacji utraty przez podatnika dokumentacji podatkowej - obciążanie organów podatkowych obowiązkiem poszukiwania nie tylko kontrahentów podatnika, lecz również dokumentów księgowych tych kontrahentów wystawianych na rzecz tegoż podatnika. Tym samym ciężar poszukiwania dokumentacji podatnika zostałby - przy zaniechaniu lub zwłoce działań podatnika podjętych w celu odtworzenia tej dokumentacji - przerzucony w całości na koszt organów państwa, a tym samym pozostałych podatników;

- obowiązek przechowywania dokumentacji księgowej oraz jej odtwarzania w celach dowodowych w przypadku jej utraty ciąży na podatniku.

Powyższą decyzję, skierowaną na wskazany w odwołaniu adres, wobec dwukrotnego awizowania w dniu 21.06.2012 r. i w dniu 29.06.2012 r. i niepodjęcia w terminie, uznano za doręczoną na podstawie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, z upływem 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 150 § 1 tej ustawy, tj. z dniem 05.07.2012 r.

Pismem z dnia 30 lipca 2014 r. Skarżący zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z wnioskiem o stwierdzenie nieważności trzech decyzji tego organu z dnia [...]06.2012 r., nr [...], [...] oraz [...]. W uzasadnieniu wskazał, że decyzje, których wniosek dotyczy, nigdy do Niego nie dotarły i nie mógł się On zapoznać z ich treścią. Decyzje te - jak podnosi Strona - zostały wysłane pod niewłaściwy adres (gdzie Podatnik nie przebywał) i nie mogły być skutecznie doręczone. Prawidłowy adres do doręczeń był znany organowi kontroli skarbowej i cyt. "musiał być w aktach sprawy". W ocenie Podatnika wskutek powyższego został On pozbawiony możliwości zapoznania się z tymi decyzjami przed ich uprawomocnieniem, zgłoszenia wniosków, przytoczenia nowych faktów zaistniałych w toku postępowania, prawa do skutecznej obrony i równego traktowania. W konsekwencji powyższego stwierdził, że ww. decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w [...] zostały wydane z rażącym naruszeniem prawda.

Po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] września 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...]06.2012 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...]10.2011 r. określającą kwoty związane z rozliczeniem podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2010r.

Skarżący w dniu 16.10.2014 r. złożył odwołanie od trzech decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] odmawiających stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych z dnia [...] 06.2012 r., w tym od decyzji nr [...], w którym wniosła o cyt. ,,ponowne rozpatrzenie wniosku o unieważnienie decyzji nr [...] (...).

Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora izby Skarbowej w [...] z dnia [...] września 2014 r.

Na powyższą decyzję Strona w dniu 11.02.2015 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 23 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 778/15 oddalił skargę Strony na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...]. W ocenie WSA, Dyrektor Izby Skarbowej trafnie ocenił, że w sprawie nie miało miejsce rażące naruszenie prawa. tj. naruszenie takiej wagi, aby konieczne było złamanie zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej poprzez jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Następnie wnioskiem z dnia 17 maja 2016r. Skarżący wystąpił o wznowienie postępowań podatkowych zakończonych ostatecznymi decyzjami Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] czerwca 2012r., w tym również decyzją nr [...]. We wniosku złożonym na podstawie art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 613 z późn.zm.). Skarżący podniósł, iż dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe oraz że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Skarżący argumentował, iż zeznania, na które powołuje się organ kontroli skarbowej, zostały złożone w dniu [...] czerwca 2011r. w Prokuraturze Okręgowej [...] przez Pana A.P. ur. [...]., a nie przez niego. Z uwagi na powyższe Podatnik stwierdza, że dalsze wnioski organu kontroli skarbowej są fałszywe, gdyż opierają się na nieprawdziwych dokumentach. Ponadto Skarżący zarzucił, iż na żadnym etapie postępowania nie zostały uwzględnione jego wyjaśnienia i zeznania złożone w Prokuraturze Okręgowej w [...]. W związku z powyższym wnioskował o wznowienie postępowań zakończonych prawomocnymi decyzjami Dyrektora Izby Skarbowej w [...] i przeprowadzenie nowego postępowania z uwzględnieniem faktów, które zostały ujawnione po wydaniu ww. decyzji.

Dyrektor Izby Skarbowej w [...]., uznając dopuszczalność wznowienia postępowania, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016r. wydanym na podstawie art. 243 § 1 i § 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 Ordynacji podatkowej, wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] czerwca 2012r., nr [...] w celu przeprowadzenia postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2016r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] czerwca 2012r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy podkreślił, iż w toku postępowania wznowieniowego Strona nie wskazała żadnego dowodu wykorzystanego w postępowaniu wymiarowym (zwykłym), który okazałby się fałszywy. Przy czym fałsz dowodu - co do zasady - powinien być stwierdzony orzeczeniem sądu. Zastosowania w sprawie nie znajduje również art. 240 § 2 Ordynacji podatkowej, gdyż nie można uznać, aby sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa było oczywiste. Jak stwierdził Dyrektor Izby Skarbowej, w sprawie nie zaistniała również przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż wskazana przez Stronę przesłanka wznowienia nie miała jakiegokolwiek wpływu na rozstrzygnięcie zakończone ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2012r. nr [...]. Zatem nie można też stwierdzić, że mogłaby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy.

Pismem z dnia 11 lipca 2016r. Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] czerwca 2016r., wnosząc o ponowne rozpatrzenie wniosku o uchylenie ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 2012r. nr [...]. W uzasadnieniu odwołania podniósł, iż nieprawdziwe są twierdzenia organu podatkowego, iż w toku postępowania wznowieniowego nie wykazał żadnego dowodu wykorzystanego w postępowaniu wymiarowym, którego fałszywość byłaby stwierdzona oraz nie można uznać, aby sfałszowanie dowodów było oczywiste. W toku postępowania prowadzonego w Sądzie Rejonowym w [...] Sąd stwierdził bowiem, że zeznania, na które powołuje się organ podatkowy, nie są jego. Ponadto, zdaniem Podatnika, nie jest do końca prawdą, iż w decyzji organu pierwszej, jak i drugiej instancji, nie powoływano się na zeznania A.P., gdyż jego zeznanie zostało wykorzystane w akcie oskarżenia skierowanym do Sądu, który obejmuje również tę decyzję.

Dyrektor Izby Skarbowej w [...] decyzją z dnia [...] września 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, iż wznowione postępowanie nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego i w konsekwencji nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż granica postępowania w sprawie wznowienia jest wyznaczana zakresem przedmiotowym i podmiotowym sprawy zakończonej decyzją ostateczną.

Organ podniósł, iż dowody, o których mowa w przepisie art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, nie tylko muszą okazać się fałszywe, lecz również muszą mieć odpowiednią moc dowodową, to znaczy być takimi, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. W kontekście powyższego zauważył, iż decyzją z dnia [...] czerwca 2012r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...]10.2011r., nr [...] określającą kwoty związane z rozliczeniem podatku od towarów i usług za miesiące styczeń i luty 2010r. Przy czym podstawą nieuwzględnienia kwot podatku naliczonego w rozliczeniu za styczeń i luty 2010r. był fakt, iż Podatnik, zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak i przed organem drugiej instancji, nie przedłożył żadnej dokumentacji związanej z przedmiotem i zakresem postępowania, w tym również faktur, z których wynikałoby jego prawo do odliczenia podatku naliczonego. Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika w tytułu nabycia towarów i usług. W rozpatrywanej sprawie, nieprzedłożenie przez Podatnika oryginałów lub duplikatów faktur VAT, skutkowało utratą prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż z uwagi na podstawę podjętego rozstrzygnięcia, zeznania Pana A.P. nie stanowiły dowodu w przedmiotowej sprawie, a więc podnoszona przez Stronę okoliczność polegająca na oparciu decyzji na zeznaniach niewłaściwej osoby, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie kończące postępowanie podatkowe. Zaznaczył, iż zarówno Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] w decyzji z dnia [...] października 2011r., nr [...], jak również Dyrektor Izby Skarbowej w [...] w decyzji z dnia [...] czerwca 20l2r., nr [...], nie powoływali się na zeznania Pana A.P.. Z akt sprawy nie wynika również, aby dowód ten został włączony do materiału dowodowego sprawy dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2010r.

W związku z powyższym stwierdził, iż podnoszona przez Stronę okoliczność, iż wnioski organów zostały oparte na nieprawdziwych dokumentach, tj. zeznaniach niewłaściwej osoby, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Zeznania Pana A.P. nie stanowiły bowiem dowodu, na podstawie którego ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Przesłanka wynikająca z art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej dotyczy zaś usunięcia wadliwości procesowej postępowania jedynie w sytuacji, gdy sfałszowany dowód był podstawą wydania decyzji (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2012r., sygn. akt I FSK. 1930/i 1).

W ocenie Organu podnoszona przez Stronę okoliczność nie może również stanowić przesłanki uzasadniającej wzruszenie decyzji na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Według Organu aby uznać, że rzeczywiście doszło do istotnej zmiany stanu faktycznego, należy wykazać, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody. Nie wystarczy jednak wyjście na jaw jakichkolwiek nowych okoliczności lub nowych dowodów, lecz zgodnie z treścią art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, muszą one być istotne dla sprawy, czyli takie, że gdyby organ podatkowy o nich wiedział, rozstrzygnięcie sprawy mogłoby być inne (vide: wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 maja 2015r., sygn. akt I SA/Kr 1662/14). Zaznaczył, iż niedopuszczalne jest w postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania ponowne merytoryczne badanie zasadności rozstrzygnięcia w pełnym jego zakresie. Takie postępowanie nie stanowi kontynuacji uprzednio zakończonego decyzją ostateczną postępowania zwykłego, przez co wyłączone jest jego wykorzystanie do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż nie można uznać, że w przedmiotowej sprawie ujawnił się nowy, nieznany, istotny dla sprawy dowód, istniejący w dacie wydania decyzji ostatecznej. Dowodu takiego nie mogą stanowić zeznania Podatnika, które miałyby być przez niego złożone w Prokuraturze Okręgowej w [...].

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie brak prawa do odliczenia podatku naliczonego wynika z nieprzedstawienia przez Stronę dokumentacji w postaci oryginałów lub duplikatów faktur VAT, zeznania A.P. pozostają bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie.

W wyniku analizy podniesionych przez Stronę zarzutów dotyczących nieprawidłowości w zakresie dokonanej oceny istnienia przesłanek do uchylenia ostatecznej decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej, orzekając w charakterze organu drugiej instancji uznał, iż zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Wskazane przez Stronę okoliczności i dowody nie mają wpływu na zmianę treści decyzji, a więc pozostają bez wpływu na wynik postępowania. Natomiast zeznania Pana A.P. nie stanowiły dowodu w sprawie, a więc nie ustalono na ich podstawie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W rozpatrywanej sprawie nie stwierdził zaistnienia przesłanek wymienionych art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 ww. ustawy. W związku z powyższym Organ odwoławczy stwierdził, iż Dyrektor Izby Skarbowej w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2016r., zasadnie odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] czerwca 2012r., nr [...].

W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji w całości ze względu na zawarte zarzuty, uchylenie decyzji organu I instancji ze względu na odmowę przeprowadzenia dowodu i tym samym pominięcie istotnych dowodów oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zasądzenie umorzenia kosztów procesu.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- podtrzymanie błędnej podstawy prawnej decyzji wydanej przez organ I instancji, poprzez wskazanie nieprawdziwych dowodów i nieuwzględnienie faktów istotnych dla sprawy, czym naruszono art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej,

- wydanie decyzji z pogwałceniem art. 2 oraz art. 64 ust. 2 i ust. 3 w związku z art. 84 i art. 92 ust. 1, jak również art. 217 Konstytucji RP,

- wydanie decyzji z naruszeniem art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie, że materiał dowodowy jest wyczerpujący, gdy tymczasem brak przeprowadzenia dowodów wpływa na treść orzeczenia oraz powoduje błędną ocenę sprawy,

- wydanie decyzji z naruszeniem art. 120, art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej ze względu na niezachowanie zasady obiektywnej prawdy materialnej, bez własnej autonomicznej analizy zebranych dowodów, a szczególnie w zakresie zeznań świadków i oparcia oceny materiału wyłącznie na dowodach zebranych przez organ I instancji,

- wydanie decyzji bez uwzględnienia stanu faktycznego i prawnego w przedmiocie odwołania.

Z uwagi na powyższe Skarżący wniósł o unieważnienie decyzji I i II instancji. Podniósł, iż na żadnym etapie rozstrzygnięcia nie były obiektywne i nie obejmowały całego materiału dowodowego. Ponadto, zdaniem Skarżącego miał on utrudnione zadanie aby wykazać swoją niewinność, a organ II instancji, podejmując decyzję, nie uwzględnił żadnych nowych dowodów, które pojawiły się w sprawie, w tym nie uwzględnił przesłuchań świadków przesłuchanych w Sądzie Rejonowym w [...], a zwłaszcza Pana J. W., który potwierdził, że wszystkie prace wykonywał w rzeczywistości.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

1. Przedmiotem sporu jest to, czy powołane przez Skarżącego okoliczności, stanowiące przesłankę wznowienia postępowania, były wystarczającą merytoryczną podstawą do uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu. Organy stanęły na stanowisku, że nie. Skarżący natomiast uważa, że w wyniku wznowienia postępowania należało uchylić decyzję. Wniosek dotyczy postępowania zakończonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] czerwca 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję z [...] października 2011 r., którą organ określił Skarżącemu kwoty związane z rozliczeniem podatku od towarów i usług za miesiące styczeń i luty 2010 r.

2. Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania wskazał na to, że zeznania, na które w jego sprawie powołał się organ kontrolny, nie są jego zeznaniami, lecz zeznaniami innej osoby. Organ wznowił postępowanie, po czym przystąpił do merytorycznej analizy wpływu, jaki okoliczności powołane przez Skarżącego miały na treść poprzednio wydanej decyzji. Organy doszły do przekonania, że nie był to tego rodzaju wpływ, który uzasadniałby uchylenie wydanej uprzednio decyzji.

3. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych (przesłanek wznowienia), wyliczonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Wznowione postępowanie nie jest więc kontynuacją postępowania instancyjnego i w konsekwencji nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę co do istoty w postępowaniu zwyczajnym. Z tego też powodu nie mają podstaw zarzuty co do nieuwzględniania przez organ tego, co - zdaniem Skarżącego - wynika z przesłuchania pana J. W. – gdyż nie jest to kwestia, z powodu której wznowiono postępowanie. Zarzuty Skarżącego dotyczące błędnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, tj. nieuwzględnienia istotnych faktów, są bezzasadne, gdyż pozostają one bez związku z przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją.

Przedmiotem postępowania było zatem wyłącznie zbadanie, czy okoliczności, które były podstawą wznowienia postępowania, miały tego rodzaju wpływ na treść wydanej wcześniej (w "pierwotnym" postępowaniu) decyzji, że decyzję tę w wyniku wznowienia należało uchylić. Podstawą złożonego przez Skarżącego wniosku były przesłanki, które należało rozpatrywać w kontekście art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 Ordynacji podatkowej. Skarżący powoływał się bowiem na to, że błędnie zamiast niego przesłuchano w Prokuraturze niewłaściwą osobę, a zeznania te – jego zdaniem - były przez organy uznane za dowód w jego sprawie podatkowej dotyczącej VAT za styczeń i luty 2010 r.

4. Decyzja, o której uchylenie w wyniku wznowienia toczy się spór, to decyzja z dnia [...] czerwca 2012r. wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w [...], który utrzymał nią w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...]10.2011 r. określającą Skarżącemu kwoty związane z rozliczeniem podatku od towarów i usług za miesiące styczeń i luty 2010r. Sąd przeanalizował obie decyzje (znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy) i stwierdził, że prawidłowe jest stanowisko Organu, iż podstawą nieuwzględnienia kwot podatku naliczonego w rozliczeniu za styczeń i luty 2010r. był fakt, iż Podatnik, zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak i przed organem drugiej instancji, nie przedłożył żadnej dokumentacji związanej z przedmiotem i zakresem postępowania, w tym faktur, z których wynikałoby jego prawo do odliczenia podatku naliczonego. Nieprzedłożenie przez Podatnika oryginałów lub duplikatów faktur VAT skutkowało utratą prawa do odliczenia podatku naliczonego.

5. Obecnie podnoszona przez Skarżącego okoliczność, iż wnioski organów zostały oparte na nieprawdziwych dokumentach, tj. zeznaniach niewłaściwej osoby, pozostaje bez wpływu na wynik postępowania zakończonego zaskarżoną do Sądu decyzją. Podatnik argumentuje, iż zeznania złożone w dniu [...] czerwca 2011r. w Prokuraturze Okręgowej w [...] przez A. P., które zostały potraktowane przez organ kontroli skarbowej jako przyznanie się do nabywania fikcyjnych faktur, nie są jego zeznaniami, lecz Pana A.P. urodzonego [...]., z którym nie ma on nic wspólnego. Ponadto Skarżący stwierdza, iż na żadnym etapie postępowania nie zostały uwzględnione jego wyjaśnienia i opis zdarzeń, które są w zeznaniach złożonych w Prokuraturze Okręgowej w [...].

6. Odnosząc się do tych kwestii Sąd stwierdza, że słuszne jest stanowisko organu, iż to nieprzedłożenie przez Skarżącego oryginałów lub duplikatów faktur VAT (tj. brak faktur) skutkowało utratą prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Ani Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] w decyzji z dnia [...] października 2011r., ani Dyrektor Izby Skarbowej w [...] w decyzji z dnia [...] czerwca 2012r. nie powoływali się na zeznania Pana A.P., co Sąd stwierdził analizując treść tych decyzji, znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy. Podnoszona przez Skarżącego okoliczność, że miał miejsce błąd co do przesłuchiwanej w Prokuraturze osoby, pozostaje zatem bez znaczenia dla rozstrzygnięcia, którego uchylenia w wyniku wznowienia domaga się Skarżący.

Z uwagi na podstawę podjętego rozstrzygnięcia (brak faktur), zeznania Pana A.P. nie stanowiły dowodu w przedmiotowej sprawie, na podstawie którego ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Przesłanka wynikająca z art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej dotyczy zaś usunięcia wadliwości procesowej postępowania jedynie w sytuacji, gdy sfałszowany dowód był podstawą wydania decyzji (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 listopada 2012r., sygn. akt I FSK 1930/11). Podstawą wydania decyzji wobec Skarżącego (dotyczącej VAT za styczeń i luty 2010 r.) nie były zaś zeznania (co do których Skarżący obecnie podnosi, że miał miejsce błąd co do przesłuchiwanej osoby), tylko brak faktur, z których wynikałby podatek do odliczenia.

Dowody, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, nie tylko muszą okazać się fałszywe, lecz również muszą mieć odpowiednią moc dowodową, to znaczy być takimi, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. W niniejszej sprawie zeznania, których dotyczą zarzuty Skarżącego, nie były podstawa ustaleń faktycznych. Dlatego odmawiając uchylenia decyzji organ nie popełnił uchybienia.

7. Słuszne zdaniem Sądu jest także prezentowane przez organ stanowisko, że podnoszona przez Stronę okoliczność nie może również stanowić przesłanki uzasadniającej wzruszenie decyzji na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z ww. przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Aby jednak uznać, że wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności, muszą to być okoliczności rzeczywiście wpływające na treść rozstrzygnięcia. Muszą to być okoliczności istotne dla sprawy, czyli takie, że gdyby organ o nich wiedział, rozstrzygnięcie sprawy mogłoby być inne (wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 maja 2015r., sygn, akt I SA/Kr 1662/14). Jeśli natomiast chodzi o nowe dowody – to one także musiałyby dotyczyć kwestii istotnej dla rozstrzygnięcia, nie wystarczą jakiekolwiek nowe dowody.

Zdaniem Sądu słuszne jest stanowisko organów, że Skarżący nie wskazał istotnych dla sprawy nowych okoliczności (które "wyszłyby na jaw"), nie wskazał też nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych wówczas organowi i zarazem istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

8. Reasumując, zeznania Pana A.P. nie stanowiły dowodu w sprawie, a więc nie ustalono na ich podstawie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W rozpatrywanej sprawie nie stwierdzono więc zaistnienia przesłanek wymienionych art. 240 § 1 pkt 1 ani pkt 5 O.p. Z tego powodu Sąd stwierdza, że w sprawie nie doszło do uchybień w zakresie wykładni ani błędu co do zastosowania art. 240 § 1 pkt 1 lub 5 Ordynacji podatkowej. Organy nie naruszyły też art. 245 § 1 O.p.

Sąd nie dopatrzył się też zarzucanego w skardze naruszenia zasad postępowania podatkowego określonych w art. 120, art. 121, art. 122 ani naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Nie miało też miejsca naruszenie powołanych w skardze przepisów Konstytucji RP, gdyż podjęte w przedmiotowej sprawie działania organów podatkowych nie były obarczone wadliwościami w stosowaniu przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania podatkowego.

Sąd nie stwierdził też innych niż zarzucane w skardze uchybień, które stanowiłyby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.

9. Wobec tego, że Sąd nie stwierdził występowania żadnej z przesłanek uwzględnienia skargi określonych w art. 145 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalono na podstawie art. 151 tej ustawy.