Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 512/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
658
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 35  par. 1 i  par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149  par. 1,  art. 161  par. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 18 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. T., H. C., T. T. i S. S. na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpoznania odwołania 1. stwierdza, że bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz skarżących B. T., H. C., T. T. i S. S. solidarnie kwotę 408 (czterysta osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 26 sierpnia 2013 r. B. T., H. C., T. T., S. S., reprezentowani przez adwokata, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w zakresie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 1976 r. o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] stanowiącej własność M. K.

Pełnomocnik wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie

jednego miesiąca od dnia zwrotu akt administracyjnych, zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżących solidarnie oraz skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że Wojewoda [...] decyzją

nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego [...] r. o wywłaszczeniu

za odszkodowaniem nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] stanowiącej własność M. K.

W dniu 26 lutego 2013 r. strony złożyły odwołanie od tej decyzji do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, które Wojewoda [...] przekazał organowi II instancji przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. (wpływ do organu w dniu

[...] kwietnia 2013 r.)

W dniu 30 lipca 2013 r. strony wezwały Ministra Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nierozpoznaniu w terminie odwołania.

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o umorzenie postępowania sądowego wskazując, że w dniu

[...] września 2013 r. wydał decyzję administracyjną.

Pismem z dnia 7 października 2013 r. pełnomocnik skarżących wniósł

o umorzenie postępowania sądowego oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych, wskazując, że w dniu 19 września 2012 r. doręczona została

decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie wskazania wymaga, że zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym

na posiedzeniu niejawnym, jeżeli jedna ze stron zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a pozostałe strony nie zażądają przeprowadzenia rozprawy w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku.

Wobec wniosku skarżących i braku żądania organu w zakresie przeprowadzenia rozprawy zaszła podstawa do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym.

Zgodnie z art. 149 § 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Instytucja skargi na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Oceniając powyższe okoliczności, Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania.

Zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności

w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności.

W sprawie niniejszej, skarga na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej w dniu jej wniesienia, tj. 26 sierpnia 2013 r. była zasadna, albowiem organ pozostawał wówczas w bezczynności. Od momentu wniesienia odwołania, a dokładniej od jego przekazania wraz z aktami sprawy do organu

II instancji, przy piśmie z dnia 10 kwietnia 2013r. r. do dnia wydania decyzji przez Ministra upłynęło ponad 5 miesięcy. Jest zatem bezsporne, że sprawa nie została załatwiona w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. Jednakże, w dniu [...] września 2013 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]

nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Organ rozpoznał zatem odwołanie stron od decyzji organu I instancji i zakończył postępowanie.

Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem rozpoznanie odwołania poprzez wydanie decyzji administracyjnej oznacza,

że na dzień wydania orzeczenia przez Sąd, Minister Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej nie pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu odwołania.

W sprawie zaistniała zatem podstawa uzasadniająca umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że przepis art. 149 P.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie,

ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo

nie miało charakteru rażącego. Wskazuje się, że również wówczas, gdy zachodzą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że taki akt został wydany przez organ po wniesieniu skargi, Sąd obowiązany jest orzec, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też naruszenie prawa nie miało charakteru rażącego

(v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt I OSK 2443/12; orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, w sprawie niniejszej bezczynność organu II instancji nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Samo przekazanie przez Wojewodę odwołania wraz z aktami sprawy nastąpiło w dniu 15 kwietnia 2013 r., a zatem opóźnienie w tym zakresie wynikło z przyczyn niezależnych od Ministra Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej (art. 35 § 5 k.p.a.). Również czas trwania postępowania odwoławczego, które choć prowadzone było z naruszeniem przepisu art. 35 § 3 k.p.a., to nie uzasadnia stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Dokonując oceny w tym zakresie Sąd wziął pod uwagę skomplikowany charakter sprawy, której dotyczyło postępowanie nadzorcze.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 2 wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie

1 wyroku oparte zostało na przepisie art. 149 § 1 powołanej ustawy. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł, jak w punkcie 3 wyroku, na podstawie przepisu art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.