Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 535/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2017-01-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie
Powołane przepisy: article: art. 250 par. 1,  art. 258 par. 1 i 2  pkt 8,
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: par. 22
journal: Dz.U. 2015 poz 1801
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.
article: par.  18  ust. 1  pkt 1  lit. b i c,  par. 2 ust. 1,  par. 19
journal: Dz.U. 2013 poz 461
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb  Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - tekst jednolity

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu Anna Misiak-Janik po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 17 września 2015 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie wniosku pełnomocnika z urzędu adwokata M. K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać adwokatowi M. K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej w kwocie 442, 80 zł (słownie: czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy) zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 82, 80 zł (słownie: osiemdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy).


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2015 r. na wniosek skarżącej zostało jej przyznane prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wyznaczyła adwokatem z urzędu M. K. wykonującą zawód w Kancelarii Adwokackiej w [...].

Pełnomocnik skarżącej brała udział w rozprawie przed tut. Sądem w dniu 5 kwietnia 2016 r., na której wydano wyrok oddalający skargę i podtrzymała wówczas wnioski zawarte w skardze, a także złożyła oświadczenie, że koszty pomocy prawnej z urzędu nie zostały uiszczone przez skarżącą ani w części, ani w całości.

Następnie pełnomocnik złożył skargę kasacyjną, która została wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1699/16, oddalona. W skardze kasacyjnej złożył o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczające, że nie zostały uiszczone przez skarżącą ani w części, ani w całości.

Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z póżn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." wyznaczony adwokat, radcy prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia, w sprawach wszczętych i niezakończonych przed 1 stycznia 2016 r. (a do takich spraw należy niniejsza), do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461, z późn. zm.), zwane dalej "rozporządzeniem". Uwzględniono przy tym § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U z 2015 r., poz. 1801).

Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa, obejmują zgodnie z § 19 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461) – zwanego dalej rozporządzeniem o wynagrodzeniu adwokatów, opłatę wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 – 5 rozporządzenia i niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia – stawka minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia kasacji wynosi – 50 % stawki minimalnej określonej w art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, a jeżeli sprawy nie prowadził ten sam adwokat w drugiej instancji – 75 % stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Przy przyznawaniu przez Sąd, zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa procesowego, bierze się pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy.

Zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia o wynagrodzeniu adwokatów, w brzmieniu nadanym przez § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 października 2005 r. zmieniającym to rozporządzenie, sąd podwyższa opłatę za udzielenie pomocy prawnej z urzędu o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, wynoszącą obecnie 23%.

Referendarz sądowy przyznając adwokatowi, koszty udzielonej przez niego pomocy prawnej z urzędu kierował się wyżej wskazanymi przepisami prawa i uznał, iż za udzieloną skarżącemu pomoc prawną należy mu przyznać wynagrodzenie według norm przepisanych. Wynagrodzenie to przyznał w stawce minimalnej, albowiem uzasadniał to rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy adwokata. Adwokat M. K. udzieliła skarżącej pomocy prawnej polegającej na udziale w rozprawie przed sądem I instancji oraz sporządzeniu skargi kasacyjnej od wyroku. Na podstawie art. 250 i art. 253 P.p.s.a. adwokatowi należy się wynagrodzenie za czynności z zakresu pomocy prawnej wykonane przez niego. Adwokat nie uczestniczył w postępowaniu przed sądem II instancji, gdyż zrzekł się rozprawy.

Wyznaczony adwokat wywiązał się zatem z powierzonych mu obowiązków, zasądzenie wynagrodzenia z tego tytułu jest zatem zasadne.

W związku z tym orzekający przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie za I instancję w kwocie 240 zł. na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia podwyższone o kwotę podatku od towarów i usług, wynoszącą w tym wypadku 55, 20 zł.

Za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, orzekający przyznał natomiast adwokatowi wynagrodzenie w kwocie 120 zł. na podstawie § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, podwyższone o kwotę podatku od towarów i usług, wynoszącą w tym wypadku 27, 60 zł.

Przychodzi w tym miejscu odnotować, iż przyznając adwokatowi wynagrodzenie należy brać pod uwagę, stosownie do § 2 ust. 1 rozporządzenia, niezbędny nakład jego pracy, a także charakter sprawy i wkład jego pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Ocena tych czynników uzasadniała, zdaniem orzekającego, przyznanie wynagrodzenia we wskazanych stawkach minimalnych, które wynosi łącznie brutto 442, 80 zł. w tym podatek od towarów i usług 82, 80 zł.

Wobec powyższego referendarz sądowy, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 1 i 2 pkt 8 P.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. b i c rozporządzenia, orzekł, jak w sentencji.