Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 451/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr) Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Robert Sawuła ( del) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi D. M. i W. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 stycznia 2004 r., nr [...] w przedmiocie zaopiniowania projektu podziału nieruchomości I uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę [...] zł ([...] złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania .


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...].2003 r., znak: [...], Prezydent Miasta O., zgodnie z art. 93 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 46 , poz. 543 z późn. zm.) oraz 123 i 124 k.p.a., zaopiniował pozytywnie przedłożony mu wstępny projekt podziału nieruchomości obejmujący działki oznaczone nr [...] i [...] obr. [...], jako zgodny z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego miasta O.. Dla terenu na którym zlokalizowane są przedmiotowe działki istnieje plan uchwalony uchwałą Nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...].2000 r. ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr 5 z dnia [...].2001 r. poz. [...].

W uzasadnieniu podano, iż działki podlegające podziałowi znajdują się na terenach wyznaczonych w planie jako trasy komunikacyjne z podstawowym przeznaczeniem pod ulice, oznaczone na rysunku planu symbolem KL. Pod symbolem KL mieszczą się ulice lokalne z ustaloną rezerwą terenu o szerokości w liniach rozgraniczających - 15,0 m (jezdnie szerokości 6,0 m z obustronnymi chodnikami ). Równocześnie część tekstowa planu (§ 15) wskazuje na możliwość usytuowania na przedmiotowych obszarach urządzeń towarzyszących takich jak ciągi rowerowe, przyjezdniowe pasy postojowe, schody pochylnie oraz elementy tzw. małej architektury. Celem podziału jest wydzielenie pasa dla poszerzenia ulicy [...].

Na powyższe postanowienie zażalenie wnieśli D. i W. M. - właściciele działek wskazanych do podziału, tj. działki nr [...].

Żalący podnieśli, iż poszerzenie ulicy [...] można było dokonać poprzez zajęcie terenów znajdujących się po drugiej stronie ulicy. Teren ten bowiem jest wolny, a po stronie, po której poszerzenie przeprowadza się, znajdują się tereny zabudowane. Fakt podziału działek żalących się powoduje, że tracą one na wartości, jak też pomniejszają i tak już małą ich powierzchnię. Takie działanie polegające na "nieuzasadnionym wpychaniu się" na działki zabudowane jest niezrozumiałym i nielogicznym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu w/w zażalenia, postanowieniem z dnia 23.01.2004 r. Nr: [...], działając na mocy art. 93 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 46 , poz. 543 z późn. zm.) oraz 138 § 1 pkt 1w zw. z 144 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że podział nieruchomości musi być zgodny z planem miejscowym zarówno pod względem przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, iż organ właściwy do wydania opinii w sprawie podziału ma obowiązek ustalenia okoliczności faktycznych stanowiących przesłanki podziału. W szczególności zobowiązany jest do zbadania celu podziału oraz zamierzonego przeznaczenia działek powstałych w wyniku podziału. Intencją takiego rozwiązania jest, aby podział nieruchomości nie niweczył celów planowania przestrzennego i sposobów racjonalnego wykorzystania gruntów określonych w planie miejscowym. Istota rozstrzygnięcia organu sprowadza się do skonkretyzowania ustaleń planu w odniesieniu do zamierzonego podziału i sposobu zagospodarowania działek uzyskanych w rezultacie podziału.

W przedmiotowej sprawie podział działek ma być dokonany wobec faktu, iż plan miejscowy dla tego terenu przewiduje poszerzenie ulicy, w związku z czym część nieruchomości oznaczonych nr [...] i [...] znalazła się na obszarze terenów wyznaczonych pod ulice lokalne (KL). Zdaniem organu II instancji proponowany podział działek jest zgodny z rysunkiem planu, jako że nowopowstałe działki oznaczone literami A i C mają właśnie stanowić poszerzoną część ulicy [...]. W ocenie SKO wydane w sprawie postanowienie jest prawidłowe, jako że stwierdza, iż proponowany podział jest zgodny z ustaleniami planu.

Odnośnie zarzutów żalących się co do prowadzenia poszerzenia ulicy po stronie gruntów zabudowanych, a nie wolnych, znajdujących się po drugiej stronie ulicy, Kolegium stwierdziło, że sprawę tę należało wyjaśnić i negocjować w momencie uchwalania planu. Obecnie zagadnienie to nie może stanowić przedmiotu badania i rozstrzygania przez organ I instancji jak i przez organ odwoławczy gdyż uchwalony plan wiąże. Organ II instancji podkreślił, iż w postępowaniu zakończonym omawianym postanowieniem organu I instancji, bada się jedynie zgodność projektowanego podziału z ustaleniami planu, a zgodność taka w niniejszej sprawie występuje.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wnieśli D. i W. M., wnosząc o uchylenie postanowienia Kolegium jak poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i wytyczenie trasy komunikacyjnej na wolnym, niezabudowanym terenie poza ich działką.

Skarżący w uzasadnieniu swego żądania nakreślili historię podejmowanych przez nich działań, w celu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślili też, że uwagi dotyczące tych właśnie problemów, zostały uwzględnione w orzeczeniach organów, i tak w piśmie Urzędu Miejskiego w O. z dnia [...].2000 r. , znak [...] skarżący zostali poinformowani, że złożone przez nich zarzuty do projektu "zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla [...] ograniczonego ulicami: [...],[...] i [...]", dotyczące nieruchomości nr [...], zostały przez Zarząd Miasta O. na posiedzeniu w dniu [...].2000 r. uwzględnione, tzn. działka nr [...] nie zostanie zajęta pod drogę. W dniu [...].2000 r. wyjaśniono skarżącym, iż należąca do nich nieruchomość pozostaje poza obszarem objętym przedmiotową budową i modernizacją

Z tego tytułu czują się więc oszukani i zawiedzeni. Skarżący uważają, że przedmiotowe postanowienia są sprzeczne z planem zagospodarowania przestrzennego z [...].2000 r. i jako takie - sprzeczne z prawem.

Skarżący wskazują, iż organ odwoławczy nie zaznajomił się z całością materiału sprawy, a w szczególności oficjalnym pismem Urzędu o uwzględnieniu zarzutów skarżących.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie . Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W oparciu o art. 134 p.o.p.s.a Sąd jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, iż skarga jest zasadna.

Ze stanowiącego podstawę prawną w/w postanowień - art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wynika, iż podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zatem Sąd powinien dokonać oceny czy, przedmiotowy wstępny podział nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] i [...], został dokonany zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego miasta O.. Sąd został jednak pozbawiony możliwości kontroli wydanych przez organy administracyjne rozstrzygnięć, bowiem znajdujący się w aktach administracyjnych fragment rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest nieczytelny. Nie ulega wątpliwości, że ustalenia planu, w tym jego część graficzna, obrazująca przebieg ulicy [...], mają kluczowe znaczenie dla oceny wydanych przez organy administracyjne orzeczeń, a załączona kserokopia wyrysu planu nie pozwala na ustalenie granic terenów o różnym przeznaczeniu, tj. terenu oznaczonego symbolem KL a symbolem M2.

Ponadto, w niniejszym postępowaniu, organ administracyjne nie wyjaśniły wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy. Nie zostało wyjaśnione, dlaczego pomimo uwzględnienia zarzutów skarżących (k.38 akt administracyjnych), zgłoszonych do projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla [...] w O., dotyczących nieruchomości nr [...] (k.36 akt administracyjnych), działka ta została przeznaczona pod podział, celem wydzielenia pasa dla poszerzenia ulicy [...]. Do powyższej kwestii nie ustosunkował się organ odwoławczy nawet w odpowiedzi na skargę.

W ocenie Sądu występowanie tak istotnych braków w zgromadzonym materiale dowodowym (nieczytelny dokument) oraz niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy - stanowi uchybienie naczelnym zasadom kodeksu postępowania administracyjnego – tj. art. 7, 8 i 77 k.p.a.

Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań.

W celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Wskazane przez Sąd uchybienia organów administracyjnych miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów, na podstawie art.145 § 1 ust. 1 pkt. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 w/w ustawy.