Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 778/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 650  Sprawy świadczeń społecznych w drodze wyjątku
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 46 § 1 pkt 4, art. 57 § 1, art. 58 § 1 pkt 3, art. 184 w zw. z art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 25 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 885/19 o odrzuceniu skargi A. S. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 10 czerwca 2019 r., II SA/Wa 885/19, odrzucił skargę A. S. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że skarga nie zawierała podpisu. Zarządzeniem z 6 maja 2019 r. skarżąca została wezwana do jej podpisania w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia doręczono skarżącej 17 maja 2019 r. W zakreślonym terminie, który upłynął 24 maja 2019 r., brak skargi nie został usunięty, wobec czego Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.").

W zażaleniu na postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie, zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia zaprzeczyła, aby otrzymała z Sądu wezwanie do podpisania skargi, w korespondencji przesłanej z Sądu w maju znajdował się szereg różnych dokumentów, ale wśród nich nie było żadnego wezwania.

Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

Zażalenie nie podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jedno z tych wymagań określa art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W przypadku, gdy pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania wyżej wskazanego wymogu formalnego, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Niepodpisanie skargi stanowi brak formalny uniemożliwiający nadanie pismu dalszego biegu. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie w terminie 7 dni, pod rygorem jego odrzucenia.

W niniejszej sprawie kwestią sporną jest fakt doręczenia skarżącej wezwania do podpisania skargi. Jak wynika z akt sądowych, w dniu 17 maja 2019 r. skarżąca własnoręcznym podpisem pokwitowała odbiór przesyłki sądowej. Na blankiecie zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki została określona jej zawartość. Zgodnie z adnotacją, przesyłka zawierała: "wezwanie do podpisania skargi, inf. o mediacji, pouczenia, odpis odp. na skargę".

Osoba odbierająca przesyłkę, kwitując odbiór, potwierdza tym samym fakt doręczenia przesyłki o określonej zawartości. Powinna zatem zweryfikować, czy jej faktyczna zawartość odpowiada informacji podanej na zwrotnym poświadczeniu odbioru. To ono jest bowiem dokumentem potwierdzającym, kto i kiedy otrzymał określone pisma. Zwrotne potwierdzenie odbioru zostało w niniejszej sprawie przekazane nadawcy bez jakiejkolwiek adnotacji odnoszącej się do zawartości koperty. Bezzasadne jest zatem twierdzenie skarżącej, kwestionujące "aby kiedykolwiek otrzymała z Sądu wezwanie do podpisania skargi" oraz że "w korespondencji przesłanej z Sądu w maju (...) nie było żadnego wezwania". Tym samym, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że wezwanie zostało skutecznie doręczone 17 maja 2019 r. i mimo upływu terminu skarżąca nie podpisała skargi. Okoliczności te uzasadniały odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.