Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 416/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2005-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: par. 6 ust. 1, 4 i 6
journal: Dz.U. 1997 nr 6 poz 35
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
article: art. 145 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński (spr.), Sędziowie del. s. WSA Jacek Niedzielski,, Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Protokolant Karolina Borowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. 1. u c h y l a zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. z a s ą d z a od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną z powołaniem się na przepisy art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 14 ust. 1 i ust. 2 pkt 8, art. 22 ust. 1 i art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 26.01.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r., Nr [...], określającej K. M. na kwotę [...] zł zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2001.

W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy wskazał, że K. M. w roku 2001 prowadził działalność gospodarczą w zakresie autoholowania i sprzedaży towarów handlowych z siedzibą w S. przy ul. [...], opodatkowaną na zasadach ogólnych z obowiązkiem prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. W złożonym zeznaniu podatkowym PIT-36 za rok 2001 wykazał on z działalności gospodarczej przychód w kwocie [...] zł, koszty jego uzyskania w kwocie [...] zł oraz dochód z tejże działalności w wysokości [...] zł, a w konsekwencji dokonanych odliczeń od dochodu i od podatku - podatek należny w kwocie [...] zł.

W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono u podatnika nieprawidłowości polegające na zaniżeniu przychodów z działalności gospodarczej o wartość nieodpłatnego świadczenia z tytułu używania do działalności gospodarczej samochodu [...] o nr rej. [...] - udostępnionego bezpłatnie na podstawie umowy użyczenia zawartej w dniu [...] r., których wartość w okresie od [...] do [...] r. ustalono na kwotę [...] zł. Stwierdzono też zawyżenie kosztów uzyskania przychodów poprzez błędne zaewidencjonowanie w podatkowej księdze przychodów i rozchodów opłat telefonicznych z prywatnego telefonu komórkowego oraz z tytułu amortyzacji środka trwałego - samochodu specjalnego przeznaczenia do wykonywania czynności autoholowania [...]. Podatnik wykazał mianowicie do amortyzacji powyższy samochód przyjmując jego wartość początkową na kwotę [...] zł ze stawką amortyzacyjną 33,534%. Tymczasem wg organu pierwszej instancji, z zebranych w celu ustalenia ceny nabycia tego środka trwałego dokumentów wynika, iż pojazd ten nabyty został za cenę [...] zł. Jak oceniono, podatnik naruszył tym samym zasady określone w § 6 ust. 1 i ust. 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. Nr 6, poz. 35 ze zm.), obowiązującego w 2000 r., tj. roku podatkowym, w którym wprowadził on w/w samochód do ewidencji środków trwałych, a które to przepisy odpowiadają obowiązującemu od 1.01.2001 r. art. 22g ust. 1 i ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Do zawyżenia kosztów uzyskania przychodów doszło też z tytułu nieobjętego spisem na dzień [...] r. towaru handlowego zakupionego przez podatnika w miesiącu lutym 2001 r., który nie został w roku 2001 sprzedany. Konsekwencją stwierdzonych nieprawidłowości było wydanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego decyzji z dnia [...] r. określającej K. M. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2001 w kwocie [...] zł.

Wskazano dalej w uzasadnieniu omawianej decyzji organu odwoławczego, że powyższe ustalenia zakwestionowane zostały przez K. M. odwołaniem z dnia [...] r. W odwołaniu tym podatnik zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisu § 6 ust. 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz pozbawione podstaw nie uznanie przez organ podatkowy ustalonej przez podatnika, w oparciu o wycenę rzeczoznawcy, wartości początkowej środka trwałego samochodu [...], który wyceniono na kwotę [...] zł. Stwierdził on, że pojazd ten został zakupiony przed rozpoczęciem przez niego działalności gospodarczej, nie był sprawny technicznie i wymagał remontu. Poniesione nakłady na remont były znaczne, jednakże nie był w stanie określić dokładnie ich wysokości. W sytuacji takiej wartość pojazdu wycenił on na [...] zł, korzystając przy tym z pomocy rzeczoznawcy. Ponadto zarzucił on, iż powołany przez Naczelnika Urzędu Skarbowego rzeczoznawca w osobie M. C., który pojazdu nie widział i nie znał również stanu technicznego tego pojazdu w momencie zakupu, dokonał wyceny spornego auta przez porównanie do samochodów ciężarowych [...] skrzyniowych, które są przeznaczone do przewożenia towarów, mających przez to zupełnie inne przystosowanie, a co za tym idzie, inne parametry niż pojazd specjalnego przeznaczenia.

Wynika dalej z uzasadnienia omawianej decyzji ostatecznej, że rozpatrując sprawę na skutek wniesionego przez podatnika odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w pełni podzielił dokonane przez organ pierwszej instancji ustalenia faktyczne i ich prawno-podatkową ocenę.

Odnosząc się do poszczególnych elementów stwierdzonego w sprawie stanu faktycznego organ odwoławczy na wstępie stwierdził, że organ pierwszej instancji zasadnie zakwestionował zaniżenie przez podatnika przychodu z prowadzonej przezeń działalności gospodarczej o wartość nieodpłatnego świadczenia uzyskanego z tytułu używania do działalności gospodarczej samochodu [...] o nr rej. [...], a otrzymanego bezpłatnie na podstawie umowy użyczenia zawartej w dniu [...] r. Z umowy powyższej wynika, iż została ona zawarta pomiędzy A. M. - użyczającym, a firmą "K." reprezentowaną przez K. M. - jako biorącym do używania. Zgodnie z § 3 tej umowy, biorący zobowiązuje się do zwrotu wziętej w użyczenie rzeczy w terminie do dnia [...] r. Stosownie do treści art. 14 ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodem z działalności gospodarczej jest również wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, obliczonych zgodnie z art. 11 ust. 2 i 2b.

Za zasadne uznał też organ odwoławczy wyłączenie przez organ pierwszej instancji z kosztów uzyskania przychodów wydatku w kwocie [...] zł poniesionego z tytułu opłat telefonicznych związanych z połączeniami z telefonem domowym z prywatnego telefonu komórkowego, które to wydatki uznać należy za niezwiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarcza. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 22 ust. 1 ustawy podatkowej kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, a ponieważ podstawowym źródłem przychodów przedsiębiorcy jest z reguły działalność gospodarcza, przyjmuje się, że jej prowadzenie jest działaniem w celu osiągnięcia przychodu w ramach tego źródła, co powoduje, że nie wszelkie, lecz jedynie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z taką działalnością można zakwalifikować jako koszty uzyskania przychodu. Nie można jednak zaliczać do kosztów uzyskania przychodów wydatków nie wymienionych co prawda w art. 23 ust. 1, ale nie mających związku z uzyskiwaniem przychodów. Do tego rodzaju wydatków zaliczyć można właśnie takie wydatki, jak związane z połączeniem z telefonem domowym, które nie służą celom działalności podatnika, a zostały przeznaczone na realizację osobistych potrzeb podatnika, stwierdził organ odwoławczy w uzasadnieniu swego stanowiska w tej kwestii.

W kwestii nieprawidłowego zaliczenia przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych z tytułu zużycia zaliczonego do środków trwałych samochodu [...] o numerze rejestracyjnym [...] z wartością początkową przyjętą przez podatnika w kwocie [...] zł w oparciu o opinię powołanego przezeń rzeczoznawcy, organ odwoławczy podkreślił, iż zgodnie z treścią przepisu § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i trwałych za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych uważa się: w razie nabycia w drodze kupna - cenę ich nabycia, w razie wytworzenia we własnym zakresie - koszt wytworzenia a w razie nabycia w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób - wartość rynkową z dnia nabycia, chyba że umowa darowizny albo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości. Zgodnie natomiast z § 6 ust. 6 ww. rozporządzenia, dopiero wówczas, gdy nie można ustalić ceny nabycia środków trwałych lub ich części nabytych przez podatników podatku dochodowego od osób fizycznych przed dniem założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu, wartość początkową tych środków przyjmuje się w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich zużycia. Powyższy przepis zatem dokładnie wskazuje sytuację, kiedy do określenia wartości początkowej można przyjąć wartość wynikającą z wyceny dokonanej przez podatnika, stwierdzając, iż wycena może posłużyć za podstawę ustalenia wartości początkowej jedynie wtedy, gdy nie można ustalić ceny nabycia. Tymczasem sytuacja taka nie miała miejsca w rozpatrywanej sprawie, bowiem cena nabycia składnika majątkowego - samochodu [...] - była podatnikowi, jako nabywcy pojazdu, znana i ustalona została w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego na podstawie dokumentacji odprawy celnej [...] z dnia [...] r. oraz rachunku nr [...] z dnia [...] r. W dokumentach tych określona jest wartość zakupu w/w samochodu na kwotę [...] zł.

Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu twierdzeń podatnika, że pojazd [...] był remontowany od maja do października 2000 r. i że do remontu wykorzystywał on materiały i części, które już posiadał oraz które kupił okazyjnie, wobec czego nie było możliwości wyceny tego środka trwałego i dokonał jej rzeczoznawca, organ odwoławczy zauważył, iż w świetle argumentacja podatnika nie znajduje uzasadnienia. Dowód zakupu w/w pojazdu, z którego wynikała jego cena nabycia, istniał w momencie wprowadzenia pojazdu do ewidencji środków trwałych, można więc było w sposób przewidziany w ust. 1 pkt 1 § 6 w/w rozporządzenia wykonawczego określić wartość początkową tego składnika majątkowego.

Organ odwoławczy zauważył również - odnosząc się w tym zakresie do podniesionych w odwołaniu zarzutów pod adresem oceny wartości samochodu dokonanej w postępowaniu podatkowym przez rzeczoznawcę skarbowego - że zlecenie dokonania tej wyceny miało na celu jedynie potwierdzenie, a przez to wykazanie, że wartość początkowa ustalona przez podatnika jest nieprawidłowa i za wysoka, a określona na podstawie dokumentu zakupu cena jest zbliżona do rzeczywistej i jak najbardziej wiarygodna. Ponadto w sytuacji, gdy na podstawie dowodu zakupu można określić wartość początkową, nie było potrzeby zastosowania tej wyceny, wycena miała jedynie posłużyć potwierdzeniu słuszności wartości ustalonej na podstawie tego dowodu zakupu.. Widocznym skutkiem tego było zresztą przyjęcie przez organ pierwszej instancji wielkość wartości początkowej w korzystniejszej dla podatnika kwocie, a więc nie w kwocie [...] zł, jak ustalił to biegły, ale wg ceny zakupu, tj. [...] zł.

Za prawidłowe też uznał organ podatkowy zakwestionowanie zawyżenia przez podatnika kosztów uzyskania przychodów o kwotę [...] zł z tytułu nieobjętego spisem na dzień [...] r. towaru handlowego - kabiny samochodu ciężarowego [...] zakupionego przez podatnika w miesiącu lutym 2001 r., który nie został w tym roku sprzedany. Wskazując na przepis § 27 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2000 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 116, poz. 1222 ze zmianami), według którego podatnicy obowiązani są na dzień 1 stycznia, na koniec każdego roku podatkowego, do wpisania do księgi spisu z natury towarów handlowych, materiałów (...) zwanego dalej "spisem z natury" oraz na postanowienia § 29 ust. 1 w/w rozporządzenia, w myśl którego podatnik obowiązany jest wycenić materiały i towary handlowe objęte spisem z natury według cen zakupu lub nabycia albo według cen rynkowych z dnia sporządzenia spisu, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy podatkowej u podatników osiągających dochody z działalności gospodarczej i prowadzących księgi przychodów i rozchodów dochodem z tej działalności jest różnica pomiędzy przychodem w rozumieniu art. 14, a kosztami uzyskania powiększona o różnicę pomiędzy wartością remanentu końcowego i początkowego towarów handlowych, materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych, półwyrobów, wyrobów gotowych, braków i odpadków, jeżeli wartość remanentu końcowego jest wyższa niż wartość remanentu początkowego, lub pomniejszona o różnicę pomiędzy wartością remanentu początkowego i końcowego, jeżeli wartość remanentu początkowego jest wyższa. W świetle powyższej regulacji, nie ulega wątpliwości według tego organu, iż zakupiona przez Pana K. M. kabina samochodu [...] o wartości [...] zł winna być objęta spisem z natury oraz wykazana w remanencie końcowym na dzień [...] r., a ponieważ podatnik tak nie uczynił, to przez to koszty prowadzonej działalności gospodarczej zostały zawyżone z tytułu zaksięgowania w podatkowej księdze przychodów i rozchodów wydatku na zakup w/w kabiny.

Powyższa decyzja dostateczna zaskarżona została przez podatnika do sądu administracyjnego z powodu jej niezgodności z prawem. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji ostatecznej oraz poprzedzającej ją decyzji Urzędu Skarbowego skarżący zarzucił, iż wydane one zostały z naruszeniem prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu § 6 ust. 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17.01.1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. Nr 6, poz. 35 ze zm.), a w konsekwencji - jak wynika z uzasadnienia skargi - błędne ustalenie wartości początkowej środka trwałego w postaci samochodu [...] i bezzasadne zakwestionowanie wysokości dokonywanych przez siebie odpisów amortyzacyjnych z tytułu jego zużycia. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że zakupiony przezeń i sprowadzony z zagranicy pojazd był niesprawny technicznie i tym samym nie był zdatny do użytku, a przeprowadzenie kapitalnego remontu, który trwał w okresie od maja do października 2000 r. i przeprowadzany był systemem gospodarczym przy wykorzystaniu materiałów już posiadanych i zakupionych dalej bez udokumentowania, było warunkiem jego zarejestrowania i dopuszczenia do ruchu. Zauważono również, iż zakupiony za granicą pojazd w momencie jego sprowadzenia do kraju nie był sprawny w takim stanie, jaki pozwalałby na wykonywanie nim czynności, do których został przeznaczony, okoliczność zaś, że samodzielnie przyjechał on do miejsca odprawy celnej, nie daje jeszcze podstaw do stwierdzenia, że musiał on być sprawny techniczne, jak przyjmują to organy podatkowe. Skarżący podkreśla również, wskazując przy tym na niepublikowany wyrok NSA z dnia 22.05.2002 r. (III SA 3440/00), że skoro zakupiony pojazd znajdował się w stanie niesprawności technicznej, to nie mógł on być uznanym za środek trwały, gdyż amortyzacji podlegają tylko przedmioty kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do użytkowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w kwestii wartości początkowej środka trwałego w postaci pojazdu samochodowego [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:

Skargę uznać należało za uzasadnioną, zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna wydana została z naruszeniem przepisów prawa.

W związku z istotą występującego w rozpatrywanej sprawie sporu o prawidłowość dokonanej przez skarżącego podatnika amortyzacji środka trwałego w postaci samochodu [...], będącego w rzeczywistości sporem o zasadność dokonanego przez tegoż podatnika ustalenia jego wartości początkowej, zauważyć przede wszystkim należy, iż z definicji zawartej w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17.01.1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. Nr 6, poz. 35 ze zm.), obowiązującego w roku podatkowym 2000, wynika, że m. in. środki transportu uznaje się za środki trwałe, jeżeli stanowią one własność lub współwłasność podatnika, zostały przezeń nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia ich do używania, przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok oraz są one wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przezeń działalnością gospodarczą albo zostały oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. Wynika z tej definicji, iż jednym z warunków uznania przedmiotu będącego środkiem transportu (np. pojazdem samochodowym) za środek trwały jest, aby przedmiot ten był kompletny i zdatny do użytku w prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej lub do oddania go do używania innemu podmiotowi.

Dając podatnikowi prawo, z wyjątkami nie mającymi w rozpatrywanym przypadku zastosowania, dokonywania odpisów amortyzacyjnych (umorzeniowych) od zaktualizowanej wartości początkowej środków trwałych stanowiących jego własność lub współwłasność (§ 5 ust. 1), a więc także od nabytych lub wytworzonych we własnym zakresie środków transportu, w cytowanym rozporządzeniu wskazano również na podstawy ustalenia tejże wartości, stanowiąc w § 6 ust. 1, iż za wartość początkową środków trwałych uważa się cenę ich nabycia - w przypadku nabycia w drodze kupna, względnie koszt wytworzenia - w przypadku ich wytworzenia we własnym zakresie, a w razie ich nabycia w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób - wartość rynkową z dnia nabycia, o ile umowa darowizny lub umowa o nieodpłatnym przekazaniu nie określa tej wartości w niższej wysokości. Nakazując ustalanie w powyższy sposób wartości początkowej nabytych przez podatnika lub wytworzonych przezeń we własnym zakresie środków trwałych (środków transportu) prawodawca wskazał również, co uważa się za cenę nabycia (§ 6 ust. 4) oraz za koszt wytworzenia (§ 6 ust. 5), jak również nakazał uwzględnienie przy tym ustalaniu dalszych postanowień zawartych w ust. 6 - 15 § 6.

I tak, w myśl § 6 ust. 6 omawianego rozporządzenia, w przypadku gdy nie można ustalić ceny nabycia środków trwałych lub ich części nabytych przez podatników podatku dochodowego od osób fizycznych przed dniem założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu, o których mowa w § 11, wartość początkową tych środków przyjmuje się w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich zużycia. Natomiast stosownie do § 6 ust. 7 tegoż rozporządzenia, jeżeli podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych nie może ustalić kosztu wytworzenia, o którym mowa w ust. 5, wartość początkową środków trwałych ustala się w wysokości określonej przez biegłego, powołanego przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych, o których mowa w ust. 6.

Z zawartych w cytowanym rozporządzeniu regulacji wynika, iż cena nabycia środka transportu, na którą składa się - w myśl § 6 ust. 4 - kwota należna sprzedającemu powiększona o koszty związane z zakupem przykładowo w przepisie tym wyliczone i naliczone do dnia przekazania tego środka do używania, może być uznana za wyznacznik wartości początkowej tegoż środka transportu, stanowiącej podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych, jeżeli odnosi się do przedmiotu posiadającego w dacie nabycia wszystkie niezbędne cechy środka trwałego, a więc również cechę kompletności i zdatności do używania na potrzeby związane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. Nabycie przez osobę fizyczną środka transportu nie nadającego się do wykorzystywania w prowadzonej przez tę osobę działalności gospodarczej oznacza, iż przedmiotem nabycia nie jest środek trwały, lecz przedmiot mogący być przezeń wykorzystany dla innych celów, m. in. w celu wytworzenia środka trwałego we własnym zakresie. Nabycie w takich warunkach środka transportu, niekompletnego i niezdatnego do użytku, powoduje, iż cena zakupu tego przedmiotu nie jest ceną nabycia środka trwałego powstałego w wyniku podjęcia przez podatnika działań i nakładów koniecznych dla doprowadzenia go do takiego stanu używalności, jaki potrzebny jest w prowadzonej przezeń działalności gospodarczej. Oznaczać to zatem również musi, iż spełniona została dyspozycja przepisu § 6 ust. 6 rozporządzenia, pozwalającego podatnikowi na dokonanie własnej wyceny wprowadzanego do ewidencji środka trwałego, skoro ustalenie ceny nabycia tego środka nie jest możliwe w oparciu o dowód zakupu dotyczący przedmiotu nie będącego środkiem trwałym. Jakkolwiek przepis ten odnosi się do składników majątkowych nabytych przez podatnika przed dniem założenia ewidencji, to bynajmniej nie oznacza to, iż nie może on mieć odpowiedniego zastosowania do sytuacji braku możliwości ustalenia ceny środka trwałego nabytego po założeniu ewidencji z przeznaczeniem dla celów innych niż działalność gospodarcza (np. osobistych), a do ewidencji tej wpisanych po jakimś czasie w związku ze zmianą ich przeznaczenia.

Jest w rozpatrywanej sprawie okolicznością faktyczną przez organy podatkowe w istocie nie zakwestionowaną, że pojazd samochodowy nabyty za granicą przez skarżącego podatnika za cenę, która przez te organy przyjęta została za oddającą jego rzeczywistą wartość rynkową, znajdował się w stanie uzasadniającym poddanie go zabiegom remontowym niezbędnym dla dopuszczenia go do ruchu drogowego, a tym samym do podejmowania nim czynności, do jakich został konstrukcyjnie przeznaczony. Podnoszona przez organy podatkowe okoliczność, że pojazd ten na polski obszar celny wjechał samodzielnie, nie musi, jak to zasadnie zarzucono w skardze, oznaczać, iż był on kompletny i zdatny do użytku w prowadzonej przez skarżącego podatnika działalności usługowej w zakresie autoholowania. Podkreślenia wymaga, iż pojazd ten wyprodukowany został w [...] r., a jego wartość rynkowa w dacie importu określona została dla potrzeb należności celnych w wysokości nie odbiegającej od ceny transakcyjnej (co wynika z oceny technicznej załączonej do zgłoszenia celnego), co też nie pozwala poddawać w wątpliwość twierdzeń skarżącego podatnika o potrzebie przeprowadzenia remontu kapitalnego jego poszczególnych zespołów. Tak więc, poddanie sprowadzonego z zagranicy pojazdu samochodowego zabiegom remontowym pozwalającym na jego dopuszczenie do ruchu drogowego oraz na wykorzystywanie go w prowadzonej działalności usługowej oznacza, że stał on się środkiem trwałym, ceny nabycia którego nie można ustalić, gdyż nie był on w istocie tym samym przedmiotem, który w maju 2000 r. został przez podatnika zakupiony za granicą. Skoro przedmiotem dokonanego w maju 2000 r. zakupu nie był taki środek transportu drogowego, który mógłby zostać uznany za środek trwały, a więc który mógłby służyć prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, to przyjęcie przez organy podatkowe, iż wprowadzona w październiku 2000 r. do ewidencji środków trwałych jego wartość początkowa nie może wynikać z wyceny dokonanej przez samego skarżącego (z udziałem powołanego przezeń rzeczoznawcy), lecz wynika ona z ceny jego nabycia, pozostaje w niezgodzie z postanowieniami wyżej przytaczanych przepisów § 6 ust. 1 i ust. 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17.01.1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. Nr 6, poz. 35 ze zm.).

Uznając w tych warunkach, że zaskarżona decyzja ostateczna niezgodna jest z materialnym prawem podatkowym w takim zakresie, w jakim kwestionując podstawy ustalenia przez podatnika wartości początkowej środka trwałego w postaci samochodu [...] kwestionuje też wysokość zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych z tytułu jego zużycia, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, orzec należało o uchyleniu zaskarżonej decyzji stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).