Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 263/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 37
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

1 Dnia 07 marca 2018 r. 1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: 2 3 Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania 4 po rozpoznaniu w dniu 07 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania postanawia - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Straży Granicznej, działając na podstawie art. 37 § 6 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) – dalej: kpa, po rozpatrzeniu ponaglenia [...] J. K. od wniosku z dnia [...] października 2017 r. o wypłatę uposażenia za okres od [...] lutego 2014 r. do [...] kwietnia 2014 r., postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] stwierdził, że organ nie dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania.

Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. J. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...].

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie natomiast do treści art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W myśl art. 3 § 2a ppsa, sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Z kolei zgodnie z art. 3 § 3 ppsa, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ppsa).

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca przedmiotem skargi do WSA w Warszawie uczyniła postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], wydane na podstawie art. 37 § 6 kpa, w przedmiocie stwierdzenia braku bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania.

W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia organ wyjaśnił, że wnioskiem z dnia [...] września 2017 r. [...] J. K. wystąpił do Komendanta Głównego Straży Granicznej o wypłatę uposażenia za dzień [...] maja 2014 r., tj., jego zdaniem, "za dzień wykonywania czynności kompletowania dokumentacji w toczącym się postępowaniu z zakresu medycyny pracy o wydanie zaświadczenia określającego zdolność do służby na zajmowanym stanowisku służbowym".

W uzupełnieniu wniosku zawartym w piśmie z dnia [...] października 2017 r. [...] J. K. podniósł kolejne żądanie wypłaty uposażenia za okres od dnia [...] lutego 2014 r. do [...] kwietnia 2014 r. "wskazany, jako okres niebędący okresem pozostawania poza służbą". W uzasadnieniu wystąpienia [...] J. K. podniósł, że przesłanka jego żądania wynika z decyzji nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2016 r., w której, jego zdaniem słusznie, "organ SG okresu od dnia [...].02 do [...].04.2014 r. nie uznał za okres pozostawania poza służbą wnioskującego - [...] J. K., bowiem był to okres po uprawomocnieniu się wyroku, ale w trakcie usprawiedliwionego czynnościami organu jej niepodjęcia". To jednak nie przełożyło się na uzupełnienie uposażenia za ww. okres oraz na wzrost dodatku do uposażenia z tytułu wysługi lat.

Po rozpatrzeniu ww. wniosku w dniu [...] listopada 2017 r. Komendant Główny Straży Granicznej wydał w sprawie decyzję nr [...], którą odmówił [...] J. K. wypłaty uposażenia za okres od dnia [...] lutego do dnia [...] kwietnia 2014 r. Ww. decyzja została zainteresowanemu doręczona [...] listopada 2017 r.

W dniu [...] listopada 2017 r. do Biura Kadr i Szkolenia KGSG wpłynęło, datowane na dzień [...] listopada 2017 r., ponaglenie [...] J. K. do wniosku o wypłatę uposażenia za okres od [...] lutego 2014 r. do [...] kwietnia 2014 r. W związku z faktem, że adresatem ponaglenia był Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zostało ono przesłane do ww. organu. Pismem nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., powołując się na art. 65 § 1 kpa, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji przekazał pismo zgodnie z właściwością Komendantowi Głównemu Straży Granicznej.

Odnosząc się do ww. ponaglenia Komendant Główny Straży Granicznej zauważył, iż jak wynika z opisanego wyżej stanu faktycznego złożony przez funkcjonariusza wniosek z dnia [...] października 2017 r. został przez organ rozpatrzony w określonym przepisami terminie, czego skutkiem było wydanie przez Komendanta Głównego Straży Granicznej w dniu [...] listopada 2017 r. wskazanej powyżej decyzji nr [...]. Ww. rozstrzygniecie zostało funkcjonariuszowi doręczone w dniu [...] listopada 2017 r.

Komendant podniósł, że zgodnie z art. 37 § 1 kpa stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).

Komendant uznał, że ze wskazanych wyżej okoliczności wynika, że organ załatwił sprawę w przypisanym prawem terminie, zatem brak jest podstaw do stwierdzenia, że dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Wyjaśnić należy, że na postanowienie organu rozpatrującego ponaglenie nie przysługuje zażalenie ani skarga do sądu administracyjnego.

Postanowienie wydane na podstawie art. 37 kpa zaliczane jest do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w toku tego postępowania (incydentalnych), lecz nie rozstrzygających o istocie sprawy. Akt wydany na podstawie art. 37 kpa nie kończy zatem postępowania, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie przysługuje też na niego zażalenie. Akt ten nie mieści się w kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ppsa, a więc nie przysługuje również na taki akt skarga do sądu administracyjnego.

Postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 6 K.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Jest to postanowienie mające na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym i stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu dotyczącą bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Skoro na zaskarżone postanowienie nie przysługuje zażalenie, postanowienie to nie kończy postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga istoty sprawy, to skarga na nie jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 wskazanej wyżej ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.