Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 250/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 111 par. 2 i art. 134
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie WSA Przemysław Szustakiewicz, Sławomir Fularski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 października 2018 r. sprawy ze skargi R. M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem, na zasadzie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257), zwanej dalej "K.p.a.", stwierdzono niedopuszczalność wniesienia - przez p. R. M., zwanego dalej "Stroną" - odwołania od decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] października 2017 r., w przedmiocie pozwolenia na broń.

Uzasadniając orzeczenie, organ administracji przywołał następujące uwarunkowania prawne i okoliczności faktyczne sprawy:

- organ I. instancji wysłał decyzją za pośrednictwem poczty na domowy adres strony; jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, decyzję doręczono skutecznie w trybie art. 43 K.p.a. (pełnoletniemu domownikowi) 20 października 2017 r.; 26 października 2017 r. do organu I. instancji wpłynęło pismo Strony; zażądano w nim, na podstawie art. 111 § 1 K.p.a., uzupełnienia decyzji; wobec wniosku – [...] listopada 2017 r. - wydano postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji z [...] października 2017 r.; w postanowieniu pouczono Stronę, że nie przysługuje na nie zażalenie, natomiast - w myśl art. 127 § 1 i 2, art. 129 § 1 i 2 oraz art. 111 § 2 K.p.a. - od decyzji z [...] października 2017 r. służy prawo wniesienia odwołania (za pośrednictwem organu I. instancji) w terminie 14 dni od daty doręczenia postanowienia; doręczono je skutecznie Stronie - w trybie art. 43 K.p.a. (pełnoletniemu domownikowi) - 13 listopada 2017 r.

- oznacza to, że dopiero od dnia następnego od doręczenia postanowienia zaczął biec 14-dniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji organu I. instancji; tymczasem odwołanie zostało wniesione przez Stronę 31 października 2011 r. - jeszcze przed terminem przewidzianym do wykonania tej czynności; wynika to z daty stempla pocztowego na kopercie, w której przesłano odwołanie,

- odwołanie Strony jest więc niedopuszczalne - nie może zostać rozpatrzone z następujących przyczyn: jak wynika z K.p.a., niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych i podmiotowych; w danej sprawie wystąpiła niedopuszczalność z przyczyn przedmiotowych - wniesienia odwołania przed terminem, przewidzianym do dokonania tej czynności; wniesienie odwołania nakłada na organ II. instancji obowiązek ustalenia, czy jest ono dopuszczalne; stanowi o tym expressis verbis art. 134 K.p.a.; organ stwierdza, w drodze postanowienia, niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do jego wniesienia; postanowienie w tej sprawie jest ostateczne,

- gdy w postępowaniu strona (w razie wielości stron, jedna ze stron) uruchomi środek ochrony, przez wniesienie żądania uzupełnienia decyzji, na podstawie art. 111 § 1 K.p.a. (co niewątpliwie miało miejsce w niniejszej sprawie), termin do wniesienia odwołania reguluje art. 111 § 2 K.p.a., wyłączając stosowanie art. 129 § 2 Kodeksu; przesunięcie terminu do wniesienia odwołania pozostaje w związku z tym, że w postępowaniu odwoławczym konieczne jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy w pełnym zakresie orzekania przez organ I. instancji, w tym obejmujące rozstrzygnięcie uzupełniające; jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 października 2016 r. (sygn. akt II OSK 2845/15 dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych): "Konstrukcja orzeczenia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia decyzji lub postanowienia nie ma samodzielnego bytu prawnego, ale pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domaga się strona. W związku z tym dzieli ono losy również tego aktu w postępowaniu odwoławczym. Z tych też przyczyn na rozstrzygnięcie z art. 111 kpa nie przysługuje zażalenie, a jednym ze skutków procesowych zgłoszenia wniosku o jego wydanie jest przesunięcie początku terminu do wniesienia odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) na dzień doręczenia postanowienia, o którym mowa w art. 111 § 1b kpa. Oznacza to, że przed doręczeniem tego postanowienia termin do wniesienia odwołania nie biegnie",

- w rozpatrywanym przypadku [...] października 2017 r. wydano decyzję w I. instancji zaś [...] listopada 2017 r. postanowienie w przedmiocie jej uzupełnienia (odmowa); doręczenie postanowienia nastąpiło 13 listopada 2017 r.; zgodnie z art. 111 § 2 K.p.a. dopiero od dnia następnego - od 14 listopada 2017 r. - zaczął biec 14-dniowy termin do wniesienia odwołania; dlatego odwołanie Strony - z 30 października 2017 r. - jest przedwczesne; nie wywołuje właściwych skutków prawnych, ponieważ zostało wniesione przed datą rozpoczęcia biegu terminu do jego wniesienia; odwołanie od decyzji organu I. instancji można wnieść dopiero po doręczeniu postanowienia w przedmiocie uzupełnienia decyzji; po tym terminie Strona odwołania nie wniosła, pomimo, że została prawidłowo pouczona przez organ I. instancji w drugim rozstrzygnięciu (postanowieniu),

- zastosowanie ma więc art. 134 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania; postanowienie to jest ostateczne.

W skardze Strona zarzuciła naruszenie art. 134 wobec art. 9 K.p.a. W jej uzasadnieniu podniosła, że organ nie poinformował w postanowieniu w przedmiocie uzupełnienia treści decyzji o przedwczesności uprzedniego odwołania Strony. Tymczasem obiektywnie było to możliwe. W przedmiocie wniosku o uzupełnienie orzeczono dopiero 2 listopada 2017 r. zaś przedwczesne odwołanie zostało wniesione już 31 października tego samego roku. Organ zaniedbał w ten sposób obowiązek właściwego informowania strony o jej prawach, w myśl art. 9 K.p.a. Prowadziło to zniweczenie możliwości wniesienie przez Stronę skutecznie odwołania. Stosownej termin upłynął, zanim dowiedziała się - z zaskarżonego obecnie aktu - o bezskuteczności uprzedniej czynności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym akcie.

Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302).

Sąd zważył, co następuje:

Skarga została oddalona. Nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa.

Trafnie skonstatował organ, że w sprawie zachodziły przesłanki do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Obligowało to organ do wydania postanowienia, w myśl art. 134 K.p.a.

W przedmiotowej sprawie nie są sporne jej istotne okoliczności - fakt wniesienia odwołania jeszcze przed wydaniem postanowienia w przedmiocie wniosku o uzupełnienie treści decyzji wydanej w I. instancji. Oznacza to przedwczesność odwołania, wobec treści art. 111 § 2 K.p.a. W skardze podnszono jedynie, że - wobec określonych uwarunkowań (brak pouczenia o innym terminie wniesienia odwołania w następstwie wpływu wniosku o uzupełnienie treści decyzji) - organ nie mógł orzec o niedopuszczalności odwołania. Spór dotyczy więc oceny, czy - wobec realiów sprawy - trafnie uznano, że odwołanie było niedopuszczalne. W tym zakresie w pełni trafne jest stanowisko organu, gdzie przywołano także aktualne stanowisko judykatury (wskazywany już wyrok o sygn. akt II SK 2845/15). Sąd w tym składzie w pełni podziela stanowisko organu jak i prezentowane w orzecznictwie. Wobec uprzedniego zreferowania, ponowne jego przytaczanie byłoby bezzasadne. Sąd uznaję argumentacja organu za własną.

Odnosząc się do zarzutów skargi wypada wskazać, że podnoszone kwestie - dotyczące braku poinformowania Wnioskodawcy o przedwczesnym wniesieniu przezeń odwołania, czy właściwym terminie jego wniesienia – nie mogą mieć żadnego znaczenia w kontekście ustalenia, skuteczności wniesienia danego odwołania. Kwestie te mogą być wyłącznie przedmiotem rozważań, o ile Skarżący ponownie wniesie odwołanie i skieruje stosowny wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia, w myśl art. 58 § 1 K.p.a., z uwzględnieniem treści art. 58 § 2 zd. 1 K.p.a. Termin wniesienia żądania w tym przedmiocie zacznie swój bieg od dnia, gdy Skarżący będzie miał pewność, co do bezskuteczności wniesienia uprzedniego odwołania - od daty uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia. Wnosząc o przywrócenie terminu dla dokonania określonej czynności Skarżący winien jej dopełnić - tu złożyć odwołanie (art. 58 § 2 zd. 2 K.p.a.). W jego treści może przykładowo wskazać, że w pełni podziela argumentację, zawartą w odwołaniu wniesionym uprzednio (nieskutecznie).

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jego uchylenia.

Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.