Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2733/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art.7, art. 16§ 1, ,145 § 1, art. 145a§ 1, art 145§1 pkt 2, art 149§1 i 2 , art 145 § 1 pkt 1c, art 148§1 i 2, ,art 145 § 1 pkt 5, art 149§3 , art 146§ 1 , art 151 § 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 91, art 96 ust 1
journal: Dz.U. 1997 nr 157 poz 1028
law: Ustawa z dnia 11 grudnia 1997 r. o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych.
article: art. 145  §1 pkt 2, art 145§1 pkt 1 lit. c.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska–Urbaniak (spr.), Protokolant - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2009 r. sprawy ze skarg M. H. P.... i L. R. P. ... na decyzję Ministra Gospodarki z dnia ... sierpnia 2007 r. nr ... w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej wprowadzającej cło antydumpingowe w wyniku wznowienia postępowania; 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzję z ... maja 2007r. nr ..., 2. uchyla postanowienie Ministra Gospodarki z dnia ... lipca 2001r. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z dnia ... października 1998 r., 3. zasądza od Ministra Gospodarki na rzecz L. R. kwotę ... (...) złotych, a na rzecz M. H. kwotę ... (...) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją wydaną [...] sierpnia 2007 r. nr [...] Minister Gospodarki utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2007 r., znak[...] , odmawiającą uchylenia decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] października 1998 r. wprowadzającej cło antydumpingowe w związku z przywozem na polski obszar celny [...], pochodzących z C , po cenie dumpingowej (M.P. Nr 39, poz. 550). Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym :

Postanowieniem Ministra Gospodarki z dnia [...] listopada 1997 r. (M.P. Nr 84, poz.848), na wniosek spółki B S.C. występującej w imieniu przemysłu krajowego wszczęto postępowanie antydumpingowe przeciwko przywozowi z C [...]. W toku postępowania ustalono, że w Polsce działają [...] producenci [...] , przy czym [...]z nich P S.A. wycofała poparcie dla wniosku we wrześniu 1998r. Postępowanie powyższe zostało zakończone decyzją Ministra Gospodarki z dnia [..] października 1998 r. wprowadzającą cło antydumpingowe w związku z przywozem na polski obszar celny [...] , pochodzących C po cenie dumpingowej (MP. Nr 39, poz. 550).

W dniu [...] maja 2001 r. pełnomocnik P.H.U. D z G– r.pr. W M, powołując się na art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] października 1998 r. Wnioskodawca wraz ze złożonym wnioskiem przedstawił dowody z dokumentów, które w jego opinii nie były znane Ministrowi Gospodarki w dniu wydawania decyzji. Na tej podstawie wnioskodawca wznowienia postępowania zażądał uchylenia decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] października 1998 r.

Postanowieniem z [...] lipca 2001r. Minister Gospodarki powołując się na art.145 § 1 pkt 5, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 k.p.a. wznowił postępowanie zakończone w/w decyzją , zaś decyzją z [...] maja 2002 r. odmówił uchylenia przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu stwierdził, iż nie zostały ujawnione ani nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, ani nowe dowody, które miałyby wpływ na postępowanie . Od powyższej decyzji wnioski o ponowne rozpoznanie sprawy złożyli uczestnicy : P.H.U. D z G , P.P .H.U. "M" M H oraz P.P.H.ST S T.

Decyzją z [...] października 2002r. Minister Gospodarki utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja ta została następnie zaskarżona przez M H do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , który wyrokiem z’. dnia 19 października 2004 r. ( sygn. akt V S.A. 3613/02 ) uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2002 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] maja 2002r. W uzasadnieniu Sąd wskazał na niedopełnienie przez organ obowiązków wynikających z przepisów prawa. polegające na wadliwym dokonaniu tłumaczeń tekstów obcojęzycznych. Z akt administracyjnych nie wynikało bowiem kto dokonał przekładu, ani czy posiadał ku temu odpowiednie kwalifikacje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił także uwagą na konieczność przetłumaczenia wszystkich załączonych do akt sprawy dokumentów.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Minister Gospodarki wniósł skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę kasacyjną Ministra Gospodarki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2004 r. W uzasadnieniu orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził wskazania Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego co do niedopełnienia przez organ obowiązków wynikających z przepisów prawa, polegającego na wadliwym dokonaniu tłumaczeń tekstów obcojęzycznych.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy realizując wskazania zawarte w powyższych wyrokach Minister Gospodarki dokonał tłumaczeń dokumentów obcojęzycznych zgromadzonych w aktach sprawy i [...] maja 2007 r. wydał decyzję odmawiającą uchylenia decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] października 1998 r.

Od decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] maja 2007 r. złożone zostały wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy przez: L R - P.H.U. D z G, P.P.H.U. "M" M H oraz P.P.H.ST S T.

Minister Gospodarki utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy wskazał, że zgodnie z art. 151 § 1 pkt. 1 k.p.a. organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania, co do przyczyn wznowienia i rozstrzygnięcia istoty sprawy, wydaje decyzją odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a. Z kolei, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa jedną z przesłanek wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję. Z powołanego przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wynika, że nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, tzn. dotyczą przedmiotu sprawy oraz mają znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych.

Minister wskazał, że przedmiotowej sprawie, strona przedstawiła dokumenty, które w jej ocenie nie były znane Ministrowi Gospodarki w dniu wydawania decyzji, a miały świadczyć o tym, że spółka "B" nie była podmiotem uprawnionym do żądania wszczęcia postępowania antydumpingowego. Na tej podstawie wnioskodawca wznowienia zażądał uchylenia decyzji dnia [...] października 1998 r. kończącej postępowanie antydumpingowe. Wnioskodawca wznowienia twierdził, że tylko producent mógł żądać wszczęcia postępowania oraz , że "B" s.c. nie była producentem [...]. Na uzasadnienie drugiego z powyższych twierdzeń wnioskodawca wznowienia przedstawił dokumenty potwierdzające dokonywanie przez spółkę B importu na polski obszar celny części do [...]. Wnioskodawca sformułował opinię, że skoro spółka B wykorzystuje części do [...] , które nie pochodzą z Polski, to nie "wytwarza" [...] w rozumieniu ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. Prawo celne (Dz. U. z 1994 Nr 71, poz.312, z późn. zm.), a ponadto, zdaniem wnioskodawcy, Ministrowi Gospodarki w dniu wydawania decyzji nie był znany fakt, że spółka "B" dokonywała zakupu części do[..]. Wnioskodawca wskazał także, że spółka B dokonała importu [...] z C ,a linia do produkcji [...] jaką dysponowała spółka nie była wykorzystywana do produkcji .

Minister Gospodarki zbadał dokumenty przedstawione przez wnioskodawcę wznowienia postępowania i stwierdził, że [...] z nich nie było znanych Ministrowi Gospodarki w dniu wydania decyzji .Pozostałe dokumenty przedstawione przez wnioskodawcę wznowienia postępowania były znane Ministrowi Gospodarki w dniu wydania decyzji i stanowią część akt sprawy. W opinii wnioskodawcy przedstawione w sprawie nowe dowody świadczą o tym, że spółka B nie spełniała warunków określonych w art. 98 ustawy – Prawo celne.

Organ wskazał jednak, że w dniu [...] października 1998 r. wiedział, że spółka "B" wykorzystywała w procesie produkcji [...] części importowane z C. Materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu wskazywał również na niewielkie wykorzystanie przez s.c. "B" linii do produkcji[...]. Minister Gospodarki w toku postępowania antydumpingowego ustalił bowiem, że spółka B produkuje [...] z elementów wytwarzanych przez innych przedsiębiorców, w tym elementów pochodzących z importu (informacja ta zawarta była we wniosku o wszczęcie postępowania). Minister Gospodarki dysponował informacjami na temat ilości używanych do produkcji części pochodzących z importu, ich wartości i ich udziału w ogólnym koszcie wytworzenia[...] . Znał też opis czynności związanych z wytworzeniem [...] przez spółkę B i na tej podstawie uznał, że spółka ta jest producentem wytwarzającym [...] w rozumieniu art. 96 ust. 1 ustawy – Prawo celne . Ponadto Minister Gospodarki w toku postępowania antydumpingowego wiedział zarówno o tym, że spółka B dokonała jednorazowego przywozu [....] . [...] z C (potwierdzały to dane statystyczne będące w posiadaniu Ministerstwa Gospodarki) jak i o tym, że spółka P wycofała swoje poparcie dla wniosku, gdyż pismo w tej sprawie zostało skierowane do Ministerstwa Gospodarki w dniu [...] września 1998r. (dokument znajduje się, w aktach sprawy). W toku postępowania antydumpingowego prowadzonego w roku 1997 i 1998 Minister Gospodarki stwierdził, że żadna z tych okoliczności nie była istotna dla sprawy, to znaczy ani nie miała wpływu na wszczęcie postępowania, jego prowadzenie ani na zasadność ustanowienia ceł antydumpingowych.

Spośród wszystkich dokumentów dołączonych do podania o wznowienie postępowania Minister skupił się na omówieniu jednego z nich – "Sprawozdania z wyjazdu do W". Wobec tego, że dokument ten nie był znany przed wydaniem decyzji z [...]10.1998r. również Prezesowi UOKiK , Minister Gospodarki przekazał ten materiał wraz z pozostałymi dowodami Prezesowi UOKiK, który stwierdził, że sprawozdanie z wyjazdu do W jest dokumentem prywatnym nie mającym wpływu na opinię w zakresie szkody sporządzoną w dniu [...] czerwca 1998 r. Prezes UOKiK stwierdził też, iż w sprawozdaniu tym nie wskazano listy osób biorących udział w spotkaniu, w tym osób najbardziej zainteresowanych rezultatami wizyty, tj. właścicieli spółki B. Nie podano również stanowisk służbowych uczestników wizyty, a także brak jest również podpisów tych osób na sprawozdaniu. Sprawozdanie zostało podpisane przez osobę sporządzającą sprawozdanie bez podania firmy, którą osoba ta reprezentowała. Wskazane wnioski nie poparto żadną analizą techniczną linii do produkcji [...], tak więc nie może stanowić podstawy do oceny stopnia jej wykorzystania. Prezes UOKiK uznał też, że niepełne wykorzystanie mocy produkcyjnych nie stanowi dowodu na okoliczność całkowitego zaniechania produkcji przez spółkę B.

Konkludując Minister Gospodarki wskazał, że chociaż nie wszystkie dołączone do wniosku dokumenty były mu znane w momencie wydawania decyzji (a więc są nowe w sensie formalnym), to po ich przeanalizowaniu Minister Gospodarki stwierdził, iż nie potwierdzają one istnienia nowych okoliczności ani stanu faktycznego innego niż ten, który został stwierdzony w toku postępowania antydumpingowego. Minister Gospodarki w momencie wydania decyzji znał wszystkie okoliczności wskazane przez wnioskodawcę dotyczące charakteru prowadzonej przez spółkę B produkcji i źródeł zakupu części do tej produkcji. Zdaniem organu w rzeczywistości wnioskodawca wznowienia we wniosku o wznowienie podniósł zarzuty dotycząc rzekomej niezgodności sposobu postępowania antydumpingowego z obowiązującymi przepisami i rzekomo niewłaściwego zastosowania tych przepisów oraz niewłaściwego wyciągnięcia wniosków z faktów znanych Ministrowi Gospodarki, co jednak zgodnie zobowiązującymi przepisami nie mogło stanowić podstawy do uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.

Minister nie zgodził się z poglądem M.H, że zgodnie z przepisami ustawy Prawo celne tylko producent mógł żądać wszczęcia postępowania antydumpingowego, ponieważ zgodnie z art. 98 ustawy – Prawo celne, wszczęcie postępowania antydumpingowego mogło nastąpić z urzędu lub na pisemny wniosek osoby fizycznej lub prawnej albo jednostki organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej, występującej w imieniu przemysłu krajowego. Z powyższego zatem wynika, że nie tylko przemysł krajowy (producent) może występować z wnioskiem wszczęcie postępowania antydumpingowego, lecz także każda osoba działająca w imieniu przemysłu krajowego, która dostarczy wniosek zawierający wystarczające dowody istnienia importu po cenie dumpingowej, szkody oraz związku przyczynowego miedzy importem pocenie dumpingowej a szkodą.

Minister nie zgodził się też z poglądem , że spółka B nie była, w momencie składania wniosku o wszczęcie postępowania antydumpingowego, producentem wytwarzającym [...] , tylko ich ,,montażystą", gdyż dokonywała zakupu części do [...]. Jednak, w ocenie Ministra Gospodarki, spółka B była producentem wytwarzającym[...]. W toku postępowania antydumpingowego Minister Gospodarki dysponował informacjami na temat ilości używanych przez spółkę B części pochodzących z importu, ich wartości oraz ich udziału w ogólnym koszcie wytworzenia [....]. Znał też opis czynności związanych wytworzeniem [...] przez spółkę B i na tej podstawie uznał, że spółka ta była producentem wytwarzającym jednorazowe[...] . Zdaniem organu w świetle obowiązującego wówczas prawa brak było podstaw do przyjęcia, iż fakt, że spółka B sama nie produkowała części do [...] , mógł przesądzać o tym, iż nie była ich producentem.

Natomiast, w ocenie Ministra , pewne znaczenie może mieć dokonywanie przez producenta przywozu z zagranicy gotowego wyrobu, który jest przedmiotem postępowania antydumpingowego. Art. 96 ust. 1 ustawy – Prawo celne stanowił bowiem, iż dla celów ustalenia szkody, pojęcie "przemysł krajowy" oznacza wszystkich krajowych producentów wytwarzających podobne towary lub tych z nich, których łączna produkcja stanowi co najmniej połowę ogólnej produkcji krajowej towarów podobnych, z wyjątkiem przypadku, gdy producenci są powiązani z eksporterami lub importerami albo sami są importerami towaru, co do którego istnieje przypuszczenie, że jest sprzedawany po cenie dumpingowej – w takim przypadku określenie "przemysł krajowy" m mogło być interpretowane jako oznaczające pozostałych producentów. Jednakże definicja "przemysłu krajowego" zawarta w powołanym przepisie dotyczy tylko ustalenia szkody, a nie oceny uprawnienia osoby do żądania wszczęcia postępowania antydumpingowego. Jednocześnie Minister podkreślił, że z punktu widzenia tego przepisu znaczenie może mieć tylko dokonywanie przez producenta przywozu gotowych [...], nie części do ich produkcji. Zgodnie z art. 99 ust. 3 ustawy – Prawo celne, rozstrzygnięcie tej i innych kwestii zostało przekazane organowi antymonopolowemu. Przekazana przez ten organ opinia sporządzona na potrzeby wznowionego postępowania podtrzymała swoje stanowisko zawarte w opinii dotyczącej szkody w postępowaniu antydumpingowym zakończonym decyzją Ministra Gospodarki z dnia [...] października 1998 r.

Minister nie zgodził się także z poglądem M.H, że wnioskodawca postępowania antydumpingowego powinien wykazać, że jest popierany przez producentów krajowych, których łączna produkcja stanowi co najmniej 50% ogólnej produkcji krajowej towaru podobnego, ponieważ przepis wprowadzający taki warunek został wprowadzony dopiero przez ustawę z dnia 11 grudnia 1997 r. (Dz. U. Nr 157, poz. 1028), której przepisy nie miały zastosowania w niniejszej sprawie.

Od powyższej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli M H oraz L R. Obaj wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji wprowadzającej cła antydumpingowe z [...]. 10. 1998 r. (M.P. Nr 39 poz. 550 ).

L R zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art.. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W uzasadnieniu skargi wskazał, że jego zdaniem treść uzasadnienia decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r. , można sprowadzić do stwierdzenia, iż dowody odstawione przez stroną skarżącą potwierdzają jedynie stan faktyczny znany organowi na dzień [...].10.1998 r., w związku z czym choć są dowodami nowymi, to nie mają istotnego znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Zdaniem L.R organ administracji państwowej ponownie uchylił się od przeprowadzenia w sposób wnikliwy postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie, dążąc wbrew przedstawionym dowodom, uzasadniającym uchylenie decyzji z dnia [...].10.1998 r. do utrzymania ceł antydumpingowych nałożonych na mocy tej decyzji. Tymczasem obiektywna ocena przedstawionego przez stronę materiału dowodowego w postaci całego szeregu dokumentów powinna prowadzić do wniosku, że spółka cywilna "B" nie była reprezentantką przemysłu krajowego, a co za tym idzie nie mogła w momencie złożenia przez siebie wniosku o wszczęcie antydumpingowego występować w imieniu przemysłu krajowego w rozumieniu przepisu art. 98 ustawy z dnia 28.12.1989 r. Prawo celne (Dz. U. z 1994 r., Nr 71, poz.312). Należało zatem przyjąć przy ocenie wniosku spółki cywilnej "B" o wszczęcie postępowania antydumpingowego, że wnioskodawca nie posiada legitymacji do wniesienia takiego wniosku i wniosek odrzucić. Skarżący wyraził pogląd, że okoliczność, że organ administracji wiedział, że w momencie składania wniosku spółka "B" była importerem [...] nie oznacza, iż wiedział jednocześnie, że nie była podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku przedmiocie wszczęcia postępowania antydumpingowego. Zwrócił też uwagę na fakt, że gdyby Minister Gospodarki w istocie uważał, że definicja "przemysłu krajowego" zawarta w przepisie art. 96 Prawa celnego nie miała znaczenia dla oceny istnienia legitymacji po stronie wnioskodawcy, to nie stwierdzałby w treści decyzji z dnia [...].10.1998 r., że zarówno "B" jak i P S A. (która później wycofała swój wniosek) są jedynymi producentami [...]i wobec tego ich wniosek jest reprezentatywny z punktu widzenia przemysłu krajowego. Zdaniem skarżącego dołączonych do wniosku o wznowienie postępowania dokumentów wynikało w sposób oczywisty, iż spółka "B" nie była producentem [...] , a jedynie montowała takie [...] z zakupionych lub importowanych części do [...], a montaż taki nie jest tożsamy z produkcją. Ponadto wskazał, że z przedstawionych przez niego dokumentów wynikało, że ilości i wartości kupowanych przez firmę "B" w latach [...] elementów świadczą o tym, iż zakupy te dotyczyły całej sprzedaży realizowanej w tym okresie przez tę spółkę. Dlatego też dacie składania wniosku firma "B" nie była producentem [...] , lecz jedynie ich importerem, w związku z czym nie mogła i nie powinna była występować w imieniu przemysłu krajowego, a tylko tego rodzaju interpretacja uprawniałaby ją do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania antydumpingowego.

L. R podniósł, że prezentowana przez Ministra Gospodarki w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji interpretacja przepisu art. 98 ustawy Prawo celne jest nieprawidłowa. Jego zdaniem wnioskodawcą postępowania antydumpingowego powinien być przedstawiciel przemysłu krajowego - producent określonego produktu – w przeciwnym razie nie byłoby po jego stronie interesu prawnego, uzasadniającego wystąpienie z takim wnioskiem do właściwego organu o wszczęcie postępowania antydumpingowego.

Skarżący zarzucił też , że Minister Gospodarki nie wziął pod uwagę treści pisma pełnomocnika "D" z dnia [...].03.2002 r., a które słusznie wskazywało na naruszenie w trakcie postępowania przepisu art. 91 ust. 1 Prawa celnego z uwagi na brak przewidzianych w tym przepisie przesłanek, których zaistnienie stanowiło konieczny warunek wprowadzenia cła antydumpingowego. W chwili wydania decyzji z dnia [...].10.1998 r. brak było bowiem przemysłu krajowego i z uwagi na tę okoliczność nie została spełniona przesłanka wprowadzenia cła polegająca na wyrządzeniu szkody lub groźby wyrządzenia szkody przemysłowi krajowemu. Zgodnie z postanowieniem art. 97 ust.1 Prawa celnego stwierdzenie wyrządzenia rzeczywistej szkody przemysłowi krajowemu lub groźby wyrządzenia takiej szkody może być oparte tylko i wyłącznie na analizie wpływu importu po cenie dumpingowej na producentów krajowych. Analiza ta powinna opierać się na ocenie określonych w tym przepisie czynników. W ocenie L.R z decyzji Ministra Gospodarki z dnia [....] 10.1998 r. wynika, że czynniki te nie zostały w postępowaniu zakończonym tą decyzją poddane jakiejkolwiek analizie. Minister Gospodarki przyjął po prostu określone wartości i dane przedstawione we wniosku o wszczęcie postępowania antydumpingowego z pominięciem wymaganej przepisami prawa analizy w zakresie tych danych.

M H zarzucił zaskarżonej decyzji:

- rażące naruszenie art. 6, 7, 8 oraz art. 9 k.p.a. poprzez : nie działanie na podstawie przepisów prawa, nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, przeprowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów Państwa,

- rażące naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w tym przedstawionych przez wnioskodawcę dowodów, a także poprzez nie przeprowadzenie nowych dowodów, które miały wpływ na wykazanie nowych okoliczności istniejących, a nie znanych Ministrowi Gospodarki w dniu wydawania decyzji dnia [...].10.1998 r.;

- rażące naruszenie art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów mających istotne znaczenie dla sprawy żądanych przez stronę;

- rażące naruszenie art. 10 oraz 106 § 2 i 5 k.p.a. poprzez niepowiadomienie strony o skierowaniu prośby o zajęcie stanowiska przez Prezesa UOKiK, przez to niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, co miało istotny wpływ na jego wynik;

- błędną interpretację art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 28.12.1989 r. Prawo celne oraz Ogólnych Regut Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) zawartych w załączniku do rozporządzenia RM z dnia 28 grudnia 1994 w sprawie Ceł na towary przywożone z zagranicy (Dz. U. nr 138, poz. 730) poprzez przyjęcie, że przedmiotem importu przez firmę B s.c. były części do[...], podczas gdy były to [...] kompletne, lecz w stanie rozmontowanym;

- rażące naruszenie art. 96 ust. 1 pkt 1 oraz art. 98 ust. 1 Ustawy Prawo celne, poprzez bezzasadne przyjęcie, że istniały przesłanki do wszczęcia postępowania antydumpingowego zakończonego decyzja Ministra Gospodarki z dnia [...].10.1998 r.

W uzasadnieniu skargi M.H polemizował m.in. z twierdzeniami organu, że nie przedstawił nowych faktów i dowodów w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. . Jego zdaniem postępowanie antydumpingowe zostało wszczęte bez świadomości, że B s.c. była importerem towarów co do których istniało podejrzenie dumpingu. Oznacza to, że z obiektywnego punktu widzenia organ nie wiedział o braku legitymacji czynnej firmy B s.c. do wystąpienia z wnioskiem. Okoliczność ta została podniesiona po raz pierwszy w sprawie we wniosku z dnia [...] maja 2001 roku. Organ prowadzący postępowanie nie wiedział o tym fakcie – mimo deklarowanej przez niego świadomości działalności importowej firmy B s.c.— albowiem w dacie wszczęcia postępowania (jak również obecnie) tkwił w błędnym przekonaniu, że przedmiotem importu byty części do z[...] , a nie gotowy produkt w stanie rozmontowanym. Skarżący wskazał, że do podania o wznowienie dołączył dokumenty urzędowe na powyższą okoliczność - zgłoszenie celne [...] z dnia [...] .01.1996 r. obejmujący [...] w stanie rozmontowanym. SAD ten został następnie potwierdzony decyzją administracyjną w postaci dopuszczenia towaru do obrotu na polskim obszarze celnym – zgodnie z art. 67 Prawa celnego. Fakt ten miał, zdaniem Strony, wpływ i powinien skutkować wyłączeniem z grona producentów wnioskodawcy s.c. B na podstawie art. 96 ust. pkt 1 ustawy Prawo celne. Stosownie do treści tego przepisu do grona producentów krajowych nie zalicza się: producentów, którzy są powiązani z eksporterami lub importerami albo sami są importerami towarów, co do których istnieje przypuszczenie, że są sprzedane po cenie dumpingowej.

W ocenie skarżącego Minister Gospodarki bezpodstawnie zanegował przedstawiony przez P.H.U. D środek dowodowy "Sprawozdanie z wyjazdu do W" sporządzony dnia [...] .01.1998 r. Wskazał, że jest to niezgodne z treścią art. 75 k.p.a., stosownie do treści którego jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przypomniał, że doktryna i orzecznictwo w tym zakresie zgodnie potwierdzają, że kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje sztywnej teorii dowodowej. Dodatkowo podkreślił, że Minister nie przedsięwziął żadnych kroków w celu ustalenia, czy nowe okoliczności przedstawione przez wnioskodawcę wznowienia postępowania byty zgodne z rzeczywistością. Mógł przecież przeprowadzić kolejne dowody, a w tym przypadku odmówił przeprowadzenia dowodu z oględzin celem stwierdzenia, czy spółka B posiada linie technologiczne umożliwiające produkcję [...]oraz powołanie biegłego zakresie zdolności produkcyjnych spółki. Oględziny mogły wykazać stopień zużycia sprzętu, a także możliwości jego wykorzystania w czasie, gdy był składany wniosek wszczęcie postępowania antydumpingowego. Ponadto, dla zapewnienia wiarygodności tych dowodów, Minister Gospodarki mógł przeprowadzić dowód z przesłuchania świadków - osób które uczestniczyły w tym wyjeździe - oraz dowód z dokumentu sprzedaży [...] przez B s.c., dokumentów importowych itp. Skarżący, powołując się na orzeczenia NSA w innych sprawach antydumpingowych , twierdził, że to właśnie na Ministrze spoczywa obowiązek wyjaśnienia legitymacji wnioskodawcy.

W odpowiedzi na skargi Minister Gospodarki wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumenty zaprezentowane z uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane.

Na wstępie wskazać należy, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), dalej: p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja (postanowienie) odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c) p.p.s.a., a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zgodnie natomiast z unormowaniem art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji (postanowienia) może uwzględnić skargę nawet wtedy, gdy strona nie podniesie zarzutów, które uzasadniają wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego orzeczenia, w sytuacji, gdy przesłanki te istnieją. Stosownie zaś do § 2 wymienionego przepisu, sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Badając zaskarżoną decyzję Ministra z [...] sierpnia 2007 r. w ramach powyższych przepisów Sąd uznał, że nie może ono pozostać w porządku prawnym, bowiem została wydana z rażącym naruszeniem prawa .

Orzekając w przedmiocie wznowienia postępowania w pierwszym rzędzie należy mieć na uwadze treść art. 16 § 1 k.p.a. ustanawiającego zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych tzn. takich od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji . Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Wyznaczone przepisami k.p.a. odstępstwa od zasady ogólnej trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, jako rozwiązania stanowiące wyjątek od zasady, podlegają wykładni ścisłej. Podważenie trwałości ostatecznych decyzji administracyjnej może nastąpić tylko w określonym trybie, przy zastosowaniu którego organ obowiązany jest do przestrzegania zasad ogólnych postępowania .

W przepisach k.p.a. przyjęto rozwiązanie wyczerpującego wyliczenia podstaw wznowienia postępowania. Oznacza to niedopuszczalność wznowienia postępowania na podstawie nie wyliczonej w art.145 § 1 i 145a § 1 k.p.a. Następstwem wskazanego wyżej art. 16 § 1 k.p.a. ustanawiającego wspomnianą zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnej, jest zarówno niedopuszczalność wznowienia postępowania w oparciu o wadliwość nie wyliczoną w art. 145 § 1 i art. 145a § 1, jak i rozszerzająca wykładnia podstaw wyliczonych w art. 145 § 1 i art. 145a § 1. Naruszenie tak zakreślonych ram wznowienia postępowania stanowi rażące naruszenie prawa, a decyzja wydana z takim przekroczeniem jest decyzją wydaną z rażącym naruszeniem prawa, będącym podstawą stwierdzenia jej nieważności ( por. B.Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2004 str. 100- 104 oraz 628, 629 ).

Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego jest dwuetapowe. W pierwszej fazie organ, który wydał decyzję w I instancji, bada, czy podanie o wznowienie wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowienia określone w art. 145 § 1 k.p.a. bądź w art. 145a k.p.a., a także czy został zachowany termin do złożenia podania. Jeżeli wymogi te są spełnione, wznawia postępowanie, a wydane w tym zakresie postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). W przeciwnym wypadku wydaje decyzję o odmowie wznowienia .

Kwestie trybu i terminu wniesienia podania w sprawie wznowienia postępowania normuje art. 148 § 1 i 2 k.p.a., przy czym, z uwagi na zgłoszoną przez skarżących podstawę wznowienia, do określenia terminu, w jakim strona może złożyć wniosek o wznowienie postępowania, będzie miał zastosowanie pierwszy z wymienionych wyżej przepisów. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. w sytuacji określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji , nie znane organowi , który wydał decyzję, termin do złożenia podania o wznowienie biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Organ administracji właściwy w sprawie rozpatrzenia złożonego wniosku o wznowienie postępowania obowiązany jest z urzędu zbadać zachowanie tego terminu, a stwierdzenie jego uchybienia jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Podkreślenia przy tym wymaga, że wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.). Podkreślenia też wymaga, że to strona musi udowodnić kiedy, w jakiej dacie dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę prawną do wznowienia postępowania ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o tych okolicznościach. Organ swobodnie ocenia dowody w tej mierze i przedstawia stanowisko w tym zakresie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA we Wrocławiu z 19.05.2000 r. sygn. akt. I SA/Wr 1038/97 LEX nr 43046 ).

W realiach sprawy niniejszej podanie o wznowienie postępowania złożone przez pełnomocnika L R w dniu [...]maja 2001 r. nie zawiera żadnych twierdzeń, a tym bardziej dowodów świadczących o zachowaniu terminu z art. 148 § 1 k.p.a. Minister Gospodarki nie przeprowadzając żadnych ustaleń w zakresie zachowania terminu postanowieniem z [...] lipca 2001 r. wznowił postępowanie. Postanowienie to także nie zawiera żadnych ustaleń co do zachowania przez wnoszącego podanie terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu bez prawidłowych ustaleń w przedmiocie zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania nie jest możliwe przejście do drugiego etapu postępowania wznowieniowego tj. merytorycznej oceny wskazanej podstawy wznowienia. Stąd też należy uznać, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja z [...] maja 2007r. rażąco naruszają prawo i należy stwierdzić ich nieważność na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Natomiast postanowienie z [...] lipca 2001r. zostało przez Sąd uchylone na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. wobec nie wyjaśnienia przez Ministra Gospodarki wszystkich niezbędnych przesłanek wznowienia postępowania tj. zachowania terminu do wniesienia podania tj wobec naruszenia art. 148 § 1 w zw. z art. 7 i 77 k.p.a.

Takiemu rozstrzygnięciu nie stoi na przeszkodzie fakt, iż w toku poprzedniego rozpoznania Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegł powyższego uchybienia . Po pierwsze wznowienie postępowania z naruszeniem przepisów postępowania stanowi rażące naruszenie prawa, o czym już była mowa i wobec tego nie może być pominięte. Po drugie zakres związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażony w art. 153 p.p.s.a. dotyczy jedynie tego co zostało sformułowane w wyroku, nie jest dowodem, że w sprawie nie występują inne uchybienia nie dostrzeżone przez sąd, które nie były przedmiotem jego rozważań. W realiach tej sprawy należy zauważyć, że WSA rozpoznając skargę w sprawie o sygn. akt V SA 3613/02 ograniczył się do stwierdzenia, że akta są nieuporządkowane i część dokumentów nie została przetłumaczona na język polski. Nie zajął się innymi kwestiami, w tym zarzutami skargi. Stąd też należy wyprowadzić wniosek , że zakres związania dotyczył jedynie kwestii przetłumaczenia dokumentów i uporządkowania akt.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Minister Gospodarki przeprowadzi więc postępowanie dowodowe w przedmiocie zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania i w zależności od jego wyników – bądź ponownie wyda postanowienie o wznowieniu bądź też decyzją odmówi wznowienia ( art. 149 § 3 k.p.a. ). W przypadku, gdy dojdzie do wznowienia postępowania nie może umknąć uwadze organu treść art. 146 § 1 k.p.a. zgodnie z którym uchylenie decyzji z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie może nastąpić, jeśli od dnia ogłoszenia lub doręczenia decyzji minęło 5 lat. Termin ten dotyczy chwili wydawania decyzji w wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego i nie ma znaczenia chwila złożenia podania o wznowienie lub wydania postanowienia o wznowieniu postępowania.

W przypadku, gdy organ uzna, że dotychczasowa decyzja jest wadliwa może jedynie , stosownie do treści art. 151 § 2 k.p.a. , ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił decyzji.

Na koniec Sąd chciałby pokrótce odnieść się do dwóch podstawowych kwestii spornych występujących w sprawie niniejszej. Ponieważ na obecnym etapie sprawy nie sposób przewidzieć czy postępowanie w ogóle będzie wznowione uwagi Sądu mogą dotyczyć wyłącznie kwestii prawnych, a nie analizy konkretnego stanu faktycznego i poprawności rozstrzygnięcia.

Jak już wspomniano, ponieważ tryb wznowienia postępowania jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji, nie może być rozumiany jako swoista odmiana środka odwoławczego, jak wydają się sądzić skarżący. Kontrola ostatecznej decyzji musi odbywać się ściśle w ramach zakreślonych przez wskazaną podstawę wznowienia, zaś samo postępowanie może doprowadzić do skorygowania błędów w ustaleniach faktycznych tylko pod warunkiem, że znajdzie oparcie w nowych istotnych dla sprawy okolicznościach faktycznych lub nowych dowodach, które istniały w chwili wydawania decyzji , lecz nie były znane organowi. Inaczej nadzwyczajny środek wzruszania ostatecznych decyzji przekształciłby się w , jak już to wyżej wspomniano, w zwykłe odwołanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela stanowisko Ministra Gospodarki, że nawet w sensie formalnym nowe dokumenty, które nie dowodzą innego stanu faktycznego, niż tego jaki był znany organowi w chwili wydawania zaskarżonej decyzji , nie mogą stanowić podstawy do jej uchylenia ( czy też wydania rozstrzygnięcia o którym mowa w art. 151 § 2 k.p.a. ). Innymi słowy jeśli organ wydając decyzję wiedział, że spółka B dokonała importu [....], montowała [...]z importowanych części czy też że jej produkcja [...] praktycznie nie istniała, to nowe dokumenty na te okoliczności nie są dokumentami "istotnymi" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. A o tym, że Minister wiedział, że produkcja nie istniała świadczy chociażby treść postanowienia z [...] października 1997 r. wszczynającego postępowanie antydumpingowe. Organ pisze m.in. : "Wnioskodawca stwierdza, że przywóz [...] z C był przyczyną spadku produkcji. W [....] r. wynosiła ona [...] sztuk, w [....] spadła do [..] sztuk, a w pierwszym kwartale[....] . do [...] sztuk, co oznacza praktyczne wstrzymanie produkcji" oraz : "B S.C reprezentowała w [...] roku [...] % całkowitej produkcji krajowej, w [...] roku – [...] %, w pierwszym kwartale [...] jedynie – [...] %".

D oparł swoje podanie o wznowienie wyłącznie na twierdzeniach, że Spółka B nie miała legitymacji do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania antydumpingowego, gdyż nie spełniała wymogów określonych w art. 98 ust. 1 Prawa celnego. Twierdził, że nie można uznać że występowała w imieniu przemysłu krajowego, gdyż jako importer towarów ,co do których istnieje przypuszczenie, ze są sprzedane po cenie dumpingowej, podlega wyłączeniu na podstawie art. 96 ust. 1 .

W ocenie Sądu nie jest to stanowisko trafne. Należy zwrócić uwagę na fakt, że ustawa z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne , która w sprawie niniejszej znajduje zastosowanie na mocy art. 62 ustawy z dnia 11 grudnia 1997r. o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych ( Dz.U. Nr 157 poz. 1028 ze zm. ) czyni bezpośrednio jeden wymóg w stosunku do osoby składającej wniosek o wszczęcie postępowania antydumpingowego – ma ona występować w imieniu przemysłu krajowego. Art. 96 ust. 1 wyraźnie natomiast wskazuje, że definicję "przemysłu krajowego" formułuje do celów ustalania szkody o której mowa w art. 91 ust. 1 : "Do celów ustalania szkody , o której mowa w art. 91 ust.1 określenie "przemysł krajowy" oznacza wszystkich krajowych producentów wytwarzających podobne towary lub tych z nich, których łączna produkcja stanowi co najmniej połowę ogólną produkcji krajowej podobnych towarów, z wyjątkiem przypadku, gdy:

1) producenci są powiązani z eksporterami lub importerami albo sami są importerami towarów, co do których istnieje przypuszczenie, że są sprzedane po cenie dumpingowej; w takim przypadku określenie "przemysł krajowy" może być interpretowane jako oznaczające pozostałych producentów

2) w odniesieniu do danej produkcji mogą istnieć dwa lub więcej konkurencyjne rynki, w ramach których producenci sprzedają całość lub prawie całość swej produkcji danego towaru na tym rynku, a popyt nie jest w istotny sposób zaspokajany przez producentów zlokalizowanych poza tym rynkiem; w takim przypadku producenci w ramach każdego kich rynków mogą być uważani za odrębny przemysł krajowy".

Jak widać z treści przytoczonego przepisu, nawet dla celów ustalenia szkody importerzy towarów, co do których istnieje podejrzenie, że są sprzedawane po cenie dumpingowej jedynie mogą, ale nie muszą być wyłączeni, zaś decyzja w tym przedmiocie jest poddana uznaniu organów orzekających tj. Ministrowi Gospodarki i Prezesowi UOKiK .

Dlatego też brak jest podstaw do uznania, że ustawa z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne daje podstawy do twierdzenia, że wnioskodawcą nie może być importer towarów co do których postępowanie ma być przeprowadzone. Takie rygory zostały wprowadzone dopiero ustawą z dnia 11 grudnia 1997r. o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych, która w tej sprawie nie ma zastosowania.

Jednak należy zastanowić się nad znaczeniem pojęcia " osoba fizyczna lub prawna albo jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej , występująca w imieniu przemysłu krajowego". Zdaniem Sądu pojęcie to musi być interpretowane jako osoba posiadająca upoważnienie, działająca w imieniu, za zgodą większości producentów krajowych. Inaczej nie można mówić o występowaniu w czyimś imieniu – w tym przypadku osób fizycznych lub prawnych będących producentami towaru objętego wnioskiem o wszczęcie postępowania antydumpingowego. Z kolei ustalając krąg producentów organ prowadzący postępowanie antydumpingowe może, ale nie musi wyłączyć takich producentów, którzy są równocześnie importerami towarów, co do których istnieje przypuszczenie, że są sprzedawane po cenie dumpingowej.

Jednak jeszcze raz należy podkreślić, że w chwili obecnej nie można przesądzić czy w ogóle postępowanie wznowieniowe może być wszczęte. Nawet jeśli zostanie wszczęte to należy przeprowadzić analizę czy zgłoszone dowody spełniają wymogi z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Kwestia uprawnień B s.c. do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania, uprawnień organu do kontynuowania postępowania po wycofania poparcia dla wniosku przez P S.A. mogą podlegać badaniu i ocenie dopiero po pozytywnej weryfikacji dwóch pierwszych przesłanek.

Z powyższych względów wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a orzekł jak w wyroku.

Orzeczenie o kosztach zapadło na podstawie art. 200 p.p.s.a