Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 565/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2016-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r.

nr [...] utrzymał w mocy decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Na powyższą decyzję H. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Skarga została wniesiona do WSA

w Białymstoku za pośrednictwem organu, przy czym nadano ją poprzez operatora InPost Sp. z o.o. w dniu 12 października 2015 r. Powyższa skarga wpłynęła do organu w dniu 20 października 2015 r.

Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2015 r. sygn.. akt II SA/Bk 723/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę na ww. decyzję wskazując, że decyzja GITD wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, po dwukrotnej awizacji z uwagi na brak jej podjęcia, została zwrócona do nadawcy i uznana za doręczoną Skarżącej w dniu

14 września 2015 r. Sąd uznał, że skoro skarga została wniesiona za pośrednictwem InPost, a nie za pośrednictwem Poczty Polskiej, to dniem wniesienia skargi jest dzień jej wpływu do organu, co nastąpiło w dniu 20 października 2015 r., a więc już po upływie trzydziestodniowego terminu, przewidzianego na wniesienie skargi.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Skarżąca wnosząc o jego uchylenie w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 maja 2016 r. sygn.. akt II GZ 506/16 uchylił zaskarżone postanowienie wskazując, że przyjęcie przez Sąd I instancji, że skarga została wniesiona po upływie terminu było przedwczesne. W ocenie NSA z uwagi na poważne wątpliwości wynikające ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, w pierwszej kolejności należało jednoznacznie ustalić,

w jakiej dacie w rzeczywistości rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi. Na dokumencie tym doręczyciel zaznaczył bowiem zarówno pkt 1- "Oznaczoną przesyłkę doręczono adresatowi", a obok widnieje podpis M. P. oraz informację, że odbiór nastąpił na podstawie pełnomocnictwa pocztowego nr [...], przy czym brak jest daty podjęcia przesyłki przez tę osobę. Poza tym, na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaznaczono także pkt 4 "Przesyłkę zwrócono nadawcy, gdyż adresat nie podjął awizowanej przesyłki". Obok podana jest data zwrotu przesyłki - 15 września 2015 r. Następnie w rubryce data i czytelny podpis doręczającego wskazano 14 września 2015 r., co również nasuwa wątpliwość odnośnie wiedzy doręczającego już w dniu 14 września 2015 r. o tym, że adresat nie podjął/podejmie przesyłki do dnia 15 września 2015 r. W tych okolicznościach, zdaniem NSA, należało wszcząć postępowanie reklamacyjne celem rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi.

Zarządzeniem z dnia 29 czerwca 2016 r. Sędzia sprawozdawca wezwał organ jako nadawcę decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r., kierowanej do Skarżącej H. P., do wszczęcia postępowania reklamacyjnego i wyjaśnienie, w jakiej dacie nastąpiło doręczenie tego pisma adresatce.

Pismem z dnia 27 lipca 2016 r. Poczta Polska S.A. poinformowała, że odbiór przesyłki zawierającej decyzję z dnia [...] sierpnia 2015 r. został pokwitowany w dniu 14 września 2015 r. przez M. P. – pełnomocnika Skarżącej.

Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej także: p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl zaś art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Przy czym, jak stanowi art. 190 p.p.s.a., sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W postanowieniu z dnia 24 maja 2016 r. sygn. akt II GZ 506/16 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji przedwcześnie uznał, że skarga została wniesiona po upływie terminu, albowiem nie wyjaśniono w jakiej dacie

w rzeczywistości rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi.

W tym celu NSA zalecił wszczęcie postępowania reklamacyjnego.

Stosując się do powyższych zaleceń, w toku postępowania reklamacyjnego ustalono, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję, została odebrana w dniu

14 września 2015 r. przez M. P. – pełnomocnika Skarżącej. Jak wynika

z powyższego termin przewidziany na wniesienie skargi do sądu administracyjnego upływał zatem z dniem 14 października 2015 r. Skarżąca w dniu 12 października 2015 r. nadała wprawdzie skargę, uczyniła to jednak za pośrednictwem operatora InPost Sp. z o.o. Z dniem 1 stycznia 2013 r. weszła natomiast w życie ustawa z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz.U. z 2012 r., poz. 1529), na mocy której znowelizowany został przepis art. 83 § 3 p.p.s.a., który stanowi obecnie, że oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Natomiast zgodnie z art. 178 ust. 1 ustawy – Prawo pocztowe, Poczta Polska S.A. pełni obowiązki operatora wyznaczonego

w okresie 3 lat od dnia wejścia w życie tej ustawy. Obowiązujące obecnie regulacje prawne, przytoczone powyżej, nie pozostawiają zatem wątpliwości, iż równoznaczne z wniesieniem pisma do sądu jest nadanie go w placówce Poczty Polskiej, która aktualnie – z mocy art. 178 ust. 1 Prawa pocztowego – pełni obowiązki tzw. "operatora wyznaczonego". Nadanie przesyłki zawierającej pismo za pośrednictwem operatora, jakim jest InPost Sp. z o.o., nie może być natomiast uznane za równoznaczne z wniesieniem pisma do sądu (w przypadku skargi – do sądu za pośrednictwem organu), gdyż na dzień wnoszenia w niniejszej sprawie skargi InPost Sp. z o.o. nie był (i nie jest obecnie) "operatorem wyznaczonym"

w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo pocztowe.

Przywołać w tym miejscu należy również uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2015 r. sygn. akt I OPS 1/15, zgodnie z którą "Oddanie przed upływem przewidzianego prawem terminu pisma procesowego w polskiej placówce pocztowej innego operatora niż operator wyznaczony w rozumieniu art. 83 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w zw. z art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U.

z 2012 r., poz. 1529) nie skutkuje zachowaniem terminu w sytuacji, gdy pismo dostarczono sądowi po jego upływie". W związku z powyższym uznać należy, iż

w rozpatrywanej sprawie dniem wniesienia skargi jest dzień jej wpływu do organu, co nastąpiło w dniu 20 października 2015 r., a więc już po upływie trzydziestodniowego terminu, przewidzianego na wniesienie skargi.

Na marginesie Sąd wskazuje, że na powyższą kwalifikację nie ma wpływu to, czy uchybienie terminowi nastąpiło z przyczyn zależnych od strony skarżącej, czy też nie. Okoliczność ta ma natomiast znaczenie przesądzające dla oceny zasadności wniosku o przywrócenie terminu, który strona skarżąca może złożyć.

W konsekwencji, skoro skarga została wniesiona po upływie terminu przewidzianego do jej wniesienia, należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.