Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 273/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2006-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: article: art.30
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 21 ust. 1 pkt16
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 29 ust.1
journal: Dz.U. 1974 nr 24 poz 141
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.

SENTENCJA

Sygnatura akt: I SA/Ke 273/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Jarmasz (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant: ref.staż. Emilia Kundera, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11.01.2006 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]numer [...] w przedmiocie : Odpowiedzialności płatnika za niepobranie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 2 listopada 2004r. J. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] numer [...].

Decyzją tą utrzymano w mocy rozstrzygnięcie z [...] numer [...] wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., po dokonaniu wymiaru uzupełniającego na podstawie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z [...], a orzekające o odpowiedzialność podatkowej J. J. jako płatnika za nie pobranie i nie wpłacenie podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconych pracownikom wynagrodzeń w formie tzw. dodatku rozłąkowego. Wysokość tego podatku za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2002 roku wyniosła łączną kwotę [...]zł.

Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano przepis art. 30 § 1, § 2, § 3, art. 230, art. 53 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 137, poz.926 ze zm./, art. 12 ust. 1, art. 21 ust. 1 pkt 16 i pkt 18, art. 31, art. 38 ustawy z 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t. jedn. Dz.U. Nr 14 2000r.,poz. 176 ze zm./.

Jak ustaliły organy J. J., właściciel Zakładu A. w K., zatrudniał sześciu pracowników, którym wypłacał dodatek nazwany dodatkiem za rozłąkę w wysokości [...]zł miesięcznie. Świadczenie wypłacane było na podstawie sporządzanych na tę okoliczność poleceń wyjazdu służbowego i obejmowało diety oraz ryczałt za nocleg.

Powołując się na art. 12 ust. 1 w/w ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, po przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego, uznano, że świadczenia te stanowią wynagrodzenie za pracę podlegające opodatkowaniu tym podatkiem gdyż nie podlegają zwolnieniu, a nie zostały od niego pobrane i wpłacone zaliczki na ten podatek, wobec czego orzeczono o odpowiedzialności płatnika na podstawie art. 30 ustawy Ordynacja podatkowa.

Jak wykazało bowiem postępowanie w umowach o pracę jako miejsce wykonywania pracy wskazano rejon B. - realizacja umowy [...] z A. w B. / zwaną dalej A. [...]/ w związku z czym wypłacane świadczenia nie były dodatkiem za rozłąkę zwolnionym z podatku n postawie art. 21 ust. 1 pkt 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż dodatek taki przysługuje pracownikom czasowo przeniesionym, a zgodnie § 2 zarządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 14 sierpnia 1990r. wydanego na podstawie art. 791 Kodeksu Pracy pracownikiem czasowo przeniesionym, jest pracownik, który wyraził zgodę na okresowe przeniesienie go do pracy na inny teren poza miejscowość stałego zamieszkania /zakwaterowania/, a był zatrudniony:

- w miejscowości stałego zamieszkania lub codziennie dojeżdżał do pracy z miejscowości stałego zamieszkania, bądź

- w innej miejscowości niż miejscowości stałego zamieszkania i mieszkał w hotelu pracowniczym lub kwaterze wynajętej przez przedsiębiorstwo.

Tak więc żaden pracowników zatrudnionych przez J.J. nie był czasowo przeniesionym. Podkreślono, że przesądzającym dla omawianej kwestii jest miejsce wykonywania pracy określone w umowie o pracę. Jeżeli jako miejsce wykonywania pracy wskazano obszar w postaci np. gminy, czy województwa, to wykonywanie pracy na tym obszarze nie daje uprawnień do świadczeń rozłąkowych. Na potwierdzenie tak zaprezentowanego stanowiska przywołano orzeczenie Sądu Najwyższego, który w wyroku z 1 kwietnia 1985r. sygn. akt IPR 19/85 stwierdził, że należy odróżniać "miejsce pracy" pracownika od "siedziby zakładu pracy". Miejsce pracy jako istotny element umowy o pracę obustronnie uzgodniony, to bądź stały punkt w oznaczeniu geograficznym, bądź pewien oznaczony obszar, strefę określoną granicami jednostki administracyjnej podziału kraju lub w inny dostatecznie wyraźny sposób, w którym ma nastąpić dopełnienie świadczenia pracy. Wykonywanie przez pracownika pracy w wyznaczonym miejscu pracy nie rodzi obowiązku płacenia temu pracownikowi ani diet, ani świadczeń rozłąkowych.

Nie uwzględniono także argumentacji płatnika, że wypłacane kwoty stanowiły diety i inne należności za czas podróży służbowej, które to wypłaty korzystają ze zwolnienia z podatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do przepisu art. 775 § 1 Kodeksu Pracy podróżą służbową jest wykonywanie na polecenie pracodawcy zadania służbowego poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy. Z przepisu tego wynika więc, że nie można uznać za podróż służbową podróży do i w obrębie miejscowości, w której pracownik ma stałe miejsc pracy oraz podróży do i w obrębie miejscowości, w której pracodawca ma siedzibę, jeżeli pracownik w umowie o pracę ma wyznaczone jako miejsce pracy siedzibę firmy. Nadto podkreślono, że świadczenie pracy będzie uznane za wykonane w ramach podróży służbowej jedynie wtedy, gdy odbywa się w miejscu, które według umowy o pracę nie jest miejscem stałego jej wykonywania.

Wobec tego skoro wypłacane świadczenia stanowi wynagrodzenie za pracę, wypłacający te wynagrodzenia pracodawca, jako płatnik, był zobowiązany w myśl przepisu art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy zatrudnianych osób oraz zgodnie z art. 38 tej ustawy wpłacać je na rachunek właściwego urzędu skarbowego. Ponieważ obowiązków tych nie wykonano uzasadnionym było orzeczenie o odpowiedzialności płatnika z tytułu nie pobranego i nie wpłaconego podatku.

Z takim rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Skarbowej J. J. nie zgodził się, tak jak i w uprzednio składanych odwołaniach, i we wniesionej skardze stwierdził, że rozstrzygnięcie to wydane zostało z naruszeniem przepisów ustawy Ordynacja podatkowa jak i ustawy o podatku dochodowym d osób fizycznych wobec czego wnosi o jego uchylenie w całości.

W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że zaskarżona decyzja narusza art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z którego jednoznacznie wynika, że diety i należności za czas podróży służbowych, chociaż stanową przychód ze stosunku pracy, zostały z podatku zwolnione. Ustawodawca nie zastrzegł szczególnej formy ustalania sposobów wypłaty diet i innych należności, więc skarżący wypłacał diety i ryczałty noclegowe po [...]zł miesięcznie na podstawie zbiorczej listy roboczo nazywając listę jako wypłata dodatku za rozłąkę. Organ pominął i nie uwzględnił jako dowód wystawiane na stosowanych drukach polecenia wyjazdu służbowego, co stanowi naruszenie art. 122 i art. 180 ustawy Ordynacja podatkowa, a z dowodów tych wynika, że żaden z pracowników nie zamieszkiwał na terenie gminy będącej siedzibą pracodawcy, ani też gminy B.

Powołując się na w/w rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 1 sierpnia 1990r. stwierdzono, że pracownicy, którzy wyrażają zgodę na okresowe przeniesienie ich do pracy na inny teren poza miejscowość stałego zamieszkania i nie mają możliwości codziennego powrotu do miejsca stałego zamieszkania, są uprawnienie do otrzymywania diet i ryczałtów za noclegi. Przy zawieraniu umów o pracę pracownicy byli informowani, że w przypadku braku możliwości codziennego powrotu do miejsca zamieszkania będą otrzymywać takie świadczenia zgodnie też z Regulaminem Wynagradzania stosowanym w Zakładzie oraz zarządzeniem Kierownika Ruchu Zakładu z 27 czerwca 2000r. dotyczącym wypłaty ryczałtu rozłąkowego.

Nadto pracodawca nie posiada zamiejscowego oddziału swojego zakładu w rejonie B., jako punkt stały w znaczeniu geograficznym. W 2002 roku skarżący realizował umowę [...] dla A. na 15 punktach wierceń otworów rozpoznawczych i obserwacyjnych w obrębie odkrywki B. i S.

Zgodnie z zaświadczeniem o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej siedziba zakładu mieści się w K., tu byli przyjmowani pracownicy do pracy, płacone składki ZUS i podatki. Miejscem pracy jest siedziba zakładu pracy w K., jako punk stały w znaczeniu geograficznym, a określenie w umowie o pracę w punkcie 2 "rejon B." jest wewnętrznym określeniem wynikającym z przepisów Prawa Górniczego.

Wymieniając wszystkich pracowników i ich miejsca zamieszkania wywodzono, że żaden z nich nie zamieszkiwał na terenie gminy będącej siedzibą pracodawcy ani gminy B..

Nadto podano, że na terenie A. jest zatrudnionych 7 firm z terenu kraju i wszystkie wypłacają diety oraz ryczałty za noclegi.

Powołując się na wypowiedź Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. podniesiono, że świadczenie pracy będzie uznane za wykonane w ramach podróży służbowej jedynie wtedy, gdy odbywa się w miejscu, które według umowy o pracę nie jest miejscem stałego jej wykonywania, a w 2002 roku prace wykonywane były na terenie powiatu r. gmina S. i p. gmina S., a więc poza miejscem wykonywania pracy wpisanym w umowie o pracę jako rejon B.

Informując o bardzo złym stanie zdrowia żony, skarżący podał, że przy sporządzaniu przez nią umów o pracę nie przybiła ona pieczątek na kopiach umów oraz pominęła słowo "delegowani", a błąd ten został naprawiony w aneksach do umów o pracę. Nie zgodzono się ze stwierdzeniem organu, że aneksy te zostały sporządzone ex post, stwierdzając, że jest to nieprawda. Pracownicy organu I instancji dokonując kontroli w protokole spisanym 28, 30 czerwca, 1-4 lipca 2003r., a podpisanym przez skarżącego dniu 4 lipca 2003r., nie kwestionowali przedstawionej dokumentacji umów zatrudnionych pracowników.

Zgodnie z art. 22 § 1 Kodeksu Pracy miejsce pracy określa umowa oraz może ono zostać wyznaczone w późniejszym terminie, niż dzień zawarcia umowy o pracę w drodze jednostronnego oświadczenia woli przez pracodawcę. Aneks jest oświadczeniem woli pracodawcy.

W udzielonej odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi.

Odnosząc się do zarzutów skargi podniesiono, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że miejscem pracy zatrudnianych pracowników był rejon B. i pracodawca nie zmieniał tego miejsca w terminie późniejszym.

Nadto z umowy nr [...] z dnia [...] zawartej pomiędzy A., a firmą skarżącego oraz z odwołania podatnika z dnia 15 mara 2004r. wynika, że wykonywanie wymienionej w umowach o pracę umowy [...] wiązało się z konicznością prowadzenia prac w kilkunastu gminach rejonu b. m.in. dla Oddziału S.

Kserokopie umów o pracę z pieczątką z adresem siedziby firmy oraz aneksy zostały dostarczone przez podatnika po zakończeniu postępowania, w trakcie którego skarżący przedłożył umowy o pracę o odmiennej treści i nie powoływał się na sporządzenie aneksów do tych umów, co wskazuje, że dokumenty te zostały sporządzone ex post na potrzeby postępowania podatkowego. Poza tym przedmiotowe aneksy nie zawierają podpisów pracowników , a zatem nie zmieniają postanowień wynikających z przedłożonych umów o prac w zakresie określenia miejsca pracy

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr.153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Tak więc wyeliminować z obrotu prawnego można decyzję jedynie wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego /art.145 § 1 pkt 1) ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./.

W niniejszej sprawie skarga na uwzględnienie nie zasługuje, gdyż ocena organu co do charakteru wypłacanych pracownikom kwot jest prawidłowa, a w związku z tym orzeczone konsekwencje w stosunku do skarżącego jako płatnika uzasadnione w świetle obowiązującego przepisu art. 30 ustawy Ordynacja podatkowa.

W ustalonym w sprawie stanie faktycznym nie może się ostać stanowisko skargi o uznaniu wypłacanych kwot jako delegacji i ryczałtów za noclegi, a więc przychodów wymienionych jako zwolnione od podatku dochodowego w ar. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli wypłat z tytułu diet i innych należności za czas podróży służbowej pracowników do wysokości określonej w odrębnych przepisach wydawanych przez właściwego ministra. Jak wynika z tego przepisu otrzymywane przez pracownika określone przychody są wolne od podatku dochodowego wówczas, gdy ich wypłata nastąpiła w związku z podróżą służbową i za czas tej podróży.

Zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 ustawy z 26 kwietnia 1974r. Kodeks Pracy umowa o pracę winna być zawarta na piśmie z wyraźnym określeniem rodzaju i warunków umowy, a w szczególności określać powinna rodzaj pracy, miejsce jej wykonywania i termin rozpoczęcia pracy oraz wynagrodzenie odpowiadające rodzajowi pracy. Określenie miejsca wykonywania pracy oraz wynagrodzenia odpowiadającego jej rodzajowi są istotnymi elementami umowy o pracę i istnieje obowiązek ich ustalania w umowie.

Definicję podróży służbowej zawiera, przytaczany przez organy, art. 775 Kodeksu Pracy i jest to wykonywanie na plecenie pracodawcy zadania służbowego poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy. W związku z powyższymi przepisami Kodeksu pracy uznać należy, że o podróży służbowej oraz o należnych z tytułu jej odbywania należnościach, decyduje to, że określone zadanie w ramach świadczonej pracy wykonywane jest poza miejscem ustalonym w umowie o pracę, jako miejscem jej wykonywania.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że pracownicy wykonując pracę w ramach realizacji umowy zawartej przez pracodawcę w obszarze działań A. wykonywali ją w stałym miejscu pracy. Umową z [...] Nr [...] skarżący zobowiązał się do wykonania pracy jak otwory wiertnicze i obserwacyjne dla O/B. i O/S. na rzecz A. w B. Umowy o pracę z pracownikami zostały zawarte także w 2002r. - cztery styczniu, po jednej: w maju, październiku i listopadzie. W umowach tych w rubryce "miejsc wykonywania pracy" wpisano "rejon B. - realizacja umowy Nr [...] z A. SA". Wobec tego zasadnie organy podatkowe uznały, iż udając się do miejsca wykonywania pracy na obszarze objętym przez A. pracownicy nie odbywali podróży służbowej, a otrzymywane przez nich dodatkowe wynagrodzenie z tytułu wykonywania tej pracy w tych warunkach nie stanowiło wypłat wolnych od opodatkowania w myśl art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stanowisko takie zostało zaprezentowane także w wyroku NSA z 24 listopada 1999r. sygn. akt SA/Sz 1780/98, na który powoływały się organy.

W tym m miejscu można także przywołać treść wyroku Sądu Najwyższego z 11 kwietnia 2001r. sygn. akt I PKN 350/00, w którym Sąd analizując definicję podróży służbowej, zawartą wówczas w § 1 ust. 2 zarządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju, rozważał jeden z elementów tej definicji, porównywalnie także i dziś brzmiącej, tj. zadanie określone przez pracodawcę. W tej kwestii, jak również odnosząc się do pojęcia miejsca pracy, Sąd stwierdził:

"Z zacytowanej definicji podróży służbowej wynika przede wszystkim, że jej celem jest wykonywanie określonego przez pracodawcę zadania. Zadanie to może należeć, i na ogół należy, do zakresu czynności pracownika wynikającego z zajmowanego stanowiska lub rodzaju wykonywanej pracy, ale nie zawsze musi pozostawać z nimi w związku. Wykonywanie zadania nie jest tym samym czym wykonywanie pracy (zadań określonego rodzaju). Zadanie zamyka się w pewnych granicach przedmiotowych i czasowych, które mieszczą się wprawdzie, co do zasady, w procesie wykonywania pracy (zadań), ale go nie wyczerpują. Użycie formy ciągłej czasownika "wykonać", poza sygnalizacją braku odpowiedzialności pracownika za rezultat, świadczy o tym, że zadanie będzie wymagało pobytu w miejscu jego wykonywania przez pewien, krótszy lub dłuższy, czas. Nadto, podróż służbowa przedsiębrana jest w celu wykonywania zadania poza miejscowością, w której znajduje się miejsce pracy pracownika. Znaczy to, że pracownik udający się w podróż służbową ma stałe miejsce wykonywania pracy w określonej miejscowości. Wskazuje zatem na incydentalność podróży służbowej i tymczasowość pobytu w miejscu wykonywania zadania.

Podróż służbowa jest swoistą konstrukcją prawa pracy. Nie każde wykonywanie zadania poza miejscowością, w której znajduje się stałe miejsce pracy pracownika jest podróżą służbową. Podstawę formalną podróży służbowej stanowi polecenie wyjazdu. Polecenie takie powinno określać zadanie oraz termin i miejsce jego wykonywania. Musi być skonkretyzowane. Nie może mieć charakteru generalnego. Nie jest zatem podróżą służbową wykonywanie pracy (zadań) w różnych miejscowościach, gdy przedmiotem zobowiązania pracownika jest stałe wykonywanie pracy (zadań) w tych miejscowościach, a ich wyboru i terminu pobytu dokonuje każdorazowo sam pracownik. Przepis art. 29 § 1 KP wśród przykładowo wskazanych warunków umowy o pracę wymienia określenie rodzaju i miejsca wykonywania pracy. Przepis ten nie wymaga, by strony uzgodniły jedno stałe miejsce świadczenia pracy. Nie określa także sposobu ustalenia miejsca wykonywania pracy. Nie musi więc być to lokal lub pomieszczenie albo posesja mające stały adres i znajdujące się w jednej miejscowości. Miejsce wykonywania pracy jest najściślej związane z jej rodzajem. Praca, której przedmiotem jest np. pozyskiwanie klientów lub akwizycja polega na jej wykonywaniu w różnych miejscach. Jest ze swej istoty związana z nieustannym przemieszczaniem się pracownika na pewnym obszarze. Miejsce wykonywania pracy, jeżeli uzasadnia to rodzaj pracy, może zatem obejmować pewną zamkniętą przestrzeń poza granicami administracyjnymi jednej miejscowości."

W związku z powyższym nie ma wpływu na rozstrzygnięcie spornej pomiędzy stronami kwestii fakt wystawiania przez skarżącego "poleceń wyjazdów służbowych" obejmujących jak chodzi o czas trwania okresy miesięczne, tak iż chcąc uznać racje skarżącego można by powiedzieć, że pracownicy byli wyłącznie w delegacji służbowej.

Powoływany, jako podstawa prawidłowości działań skarżącego, § 3 Zakładowego Regulaminu Wynagradzania, stanowi, że zwrot kosztów podróży służbowej przysługuje dla pracowników oddelegowanych do realizacji przyjętych zleceń w terenie, co oznacza tyle i tylko tyle, że zwrot kosztów należy się pracownikom delegowanym, a nie świadczącym pracę na podstawie umów o pracę, w których jako miejsce wykonywania pracy wskazano właśnie ten teren.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa poprzez dokonaną ocenę organu, co do wartości dowodowej i czasu sporządzenia zmienionych umów o pracę z przybitą pieczątką mającą wskazywać na miejsce wykonywania pracy siedzibę Zakładu w K. i aneksów do umów o pracę. Dowodów tych nie przedstawiono w toku toczącego się postępowania, a załączono dopiero do odwołania z 17 sierpnia 2004r.. W tych okolicznościach wnioski organu nie naruszają granic swobodnej oceny dowodów i nie mogą być uznane jako dowolne. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że jednostronna zmiana umowy o pracę przez pracodawcę dla swej skuteczności musi nastąpić, zgodnie z art. 42 Kodeksu pracy, w drodze pisemnego, doręczonego pracownikowi, wypowiedzenia warunków pracy jak np. miejsce jej wykonywania, z jednoczesnym określeniem nowych warunków w wypowiedzianym zakresie.

Uznając za zgodne z przepisami ustalenie organu, iż dodatkowe wypłaty pieniężne nie stanowiły zwolnionych z podatku dochodowego należności z tytułu podróży służbowych, w konsekwencji jako zgodne z przepisem art. 30 ustawy Ordynacja podatkowa uznać także należy orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako płatnika za niewykonanie ciążących na nim obowiązków obliczenia, pobrania i wpłacenia zaliczek na podatek dochodowy zatrudnianych przez niego pracowników.

W kwestii związania Sądu, zgodnie z przepisem art. 11 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, Sąd orzekający w sprawie, po zapoznaniu się z aktami postępowania karnego skarbowego Sądu Rejonowego w K. Wydział VIII Grodzki, sygn. akt [...], postępowania przeciwko J. J., stwierdza że związanie takie nie występuje. Stanowisko takie prezentuje się w związku z faktem, iż sprawa zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 78 § 2 k.k.s została rozpoznana w postępowaniu nakazowym, a wynikiem tego postępowania było wydanie wyroku nakazowego.

Bazując na uchwale Sądu Najwyższego z 7 czerwca 1968r., sygn. akt III PZP 25/68, w której Sąd ten stwierdził, iż sąd w postępowaniu cywilnym nie jest związany ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym nakazu karnego, Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę wziął pod uwagę, iż zarówno w procedurze sądów administracyjnych, jak i cywilnych, przepis art. 11 ma to samo brzmienie, a nadto, że uchwała odnosiła się do orzeczenia w ówczesnym stanie prawnym kończącego postępowanie nakazowe, a obecnie w postępowaniu nakazowym wydawany jest wyrok nakazowy - art. 500 Kpk, wprowadzony zmianą z dniem 1 lipca 2003r. przez ustawę z 10 stycznia 2003r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego, ustawy o świadku koronnym oraz ustawy o ochronie informacji niejawnych /Dz. U Nr 17, poz. 155/.

Zmiana nazwy orzeczenia kończącego nie zmieniła charakteru postępowania nakazowego, który przesądził, że w powoływanej uchwale, oceniając uregulowanie art. 11 Kpc jako wyjątkowe, a więc nie mogące być interpretowane rozszerzająco, wykazano, że nakaz karny nie ma wszystkich walorów procesowych skazującego wyroku sądu karnego, co odnosi się w dzisiejszym stanie prawnym do wyroku nakazowego. Skład orzekający podziela stanowisko i jego uzasadnienie wyrażone w przytoczonej wyżej uchwale. Wzięto bowiem pod uwagę uregulowania stanowiące, że jest to tryb uproszczony, bez przeprowadzenia rozprawy - art. 500 § 1 Kpk, Kodeksu stosowanego w postępowaniu karnym skarbowym na podstawie art. 113 § 1 Kks, jak i to, że wyrok nakazowy wydaje się bez udziału stron - art. 500 § 4 Kpk.

Wniesienie sprzeciwu powoduje, że wyrok nakazowy traci moc - art. 506 § 3 Kpk, a sprawę rozpoznaje się na zasadach ogólnych, nie obowiązuje przy tym zakaz reformationis in peius, a sąd po skutecznym wniesieniu sprzeciwu nie jest związany treścią wyroku nakazowego.

Także zgodnie z art. 507 Kpk wyrok nakazowy od którego nie wniesiono sprzeciwu, lub sprzeciw został cofnięty, staje się prawomocny i podlega wykonaniu w oparciu o przepisy Kkw, jednak nie zmienia to postaci rzeczy, że jest to wyrok nakazowy, a nie wyrok skazujący wdany na zasadach ogólnych.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach jest właściwy do rozpoznania skargi stosownie do dyspozycji § 2 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie /Dz.U. Nr 187, poz. 1926/.