Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 105/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 252
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA (del.) Andrzej Jagiełło po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 2837/12 w przedmiocie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 5 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

U Z A S A D N I E N I E Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek W. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Sąd wskazał, że wnioskiem z 18 października 2012r., skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy. Referendarz sądowy, pismem z 22 października 2012 r. zażądał od niego udzielenia dodatkowych informacji o jego kondycji majątkowej oraz nadesłania wypełnionego formularza PPF – w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący odebrał wezwanie w dniu 12 listopada 2012 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, ale pomimo upływu wskazanego terminu, nie złożył żądanych dokumentów, w szczególności wypełnionego formularza PPF. Z tych względów, na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a-referendarz sądowy, zarządzeniem z 30 listopada 2012 r., wniosek ten pozostawił bez rozpoznania a skarżący wniósł skuteczny sprzeciw od tego zarządzenia. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w myśl art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru – w tym przypadku PPF. Konsekwencje niezłożenia wniosku w takiej właśnie formie reguluje art. 257 p.p.s.a. stanowiący, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Zgodnie, zaś z § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245) jeżeli wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony przez osobę fizyczną na urzędowym formularzu, przesyła się jej ten formularz w celu jego wypełnienia. Stosując ten przepis należy mieć na uwadze wyrażoną w art. 6 p.p.s.a. zasadę udzielania stronom, występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego, potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczania ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Warunkiem merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest złożenie go na urzędowym formularzu PPF. Skarżący otrzymał w dniu 12 listopada 2012 r. wezwanie do nadesłania wypełnionego formularza PPF oraz ten formularz i został pouczony, że niedokonanie tej czynności w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, będzie skutkować pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. W zakreślonym przez referendarza sądowego terminie, ani terminie późniejszym, nie przedstawił stosownego formularza a dopóki formularz taki nie zostanie złożony, dopóty wniosek o przyznanie prawa pomocy nie może być rozpoznany. Z tego względu Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 257 w związku z art. 252 p.p.s.a. pozostawił wniosek bez rozpoznania. W zażaleniu na to postanowienie skarżący wyjaśnił, że nie jest w stanie przekazać, jak to określił, upokarzającego druku PPF, jako osoba samotna, niepełnosprawna w umiarkowanym stopniu, bez pomocy osób trzecich, nieżyjących rodziców, w zagrożeniu życia i zdrowia. W dalszej części wskazał na problemy z uzyskaniem pracy, trudne warunki mieszkaniowe i szykany, jakie spotykają go ze strony innych osób w miejscu zamieszkania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 252 § 1 i 2 p.p.s.a wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym a ponadto wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Dopiero spełnienie tych warunków formalnych przez wnioskodawcę pozwala na merytoryczne rozstrzygnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jeżeli wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony przez osobę fizyczną na urzędowym formularzu, to zgodnie z § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy, przesyła się jej ten formularz w celu jego wypełnienia. Zgodnie, zaśz art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie wobec faktu, że skarżący nie złożył wniosku na urzędowym formularzu, zgodnie z zarządzeniem referendarza sądowego doręczono mu druk wniosku ( PPF) oraz wezwano do złożenia wypełnionego formularza w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie wezwano go do przedstawienia szczegółowych informacji dotyczących jego sytuacji majątkowej i rodzinnej. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania w dniu 12 listopada 2012 r., skarżący w zakreślonym terminie (ani w terminie późniejszym) nie nadesłał wypełnionego formularza a przy tym prowadził z Sądem korespondencję przesyłając kolejne pisma w tej sprawie. W konsekwencji musiało to skutkować pozostawieniem wniosku bez rozpoznania stosownie do treści art. 257 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem i dlatego oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.