Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 121/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 77 § 1, art. 78, art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1839
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn,
article: art 106 § 3, art. 141 § 4, art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Prokuratora [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 września 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 553/18 w sprawie ze skargi Prokuratora [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stanu technicznego i sposobu użytkowania obiektu budowlanego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek P. [...] w K. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 3 września 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 553/18, oddalił skargę Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stanu technicznego i sposobu użytkowania obiektu budowlanego.

Powyższą decyzją organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., zwana dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], wydaną w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a., umarzającą w całości postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego i sposobu użytkowania strzelnicy położonej przy ul. Z. [...] w [...].

Sąd I instancji podejmując swoje rozstrzygnięcie wskazał na wstępie, że nie podziela stanowiska wyrażanego w skardze jakoby przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 kwietnia 2000 r. w sprawie wymagań ochrony środowiska dotyczących budowy i użytkowania strzelnic (Dz.U. z 2000 r. nr 4, poz. 12), będące aktem wykonawczym do ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2017 r. poz. 1839), w części dotyczącej § 2 ust. 2 pkt 5, odnoszącego się do zakazu lokalizacji strzelnic na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno-sportowe, znajdowały zastosowanie do strzelnic istniejących w dacie wejścia w życie tegoż rozporządzenia. Podkreślił, że zważywszy na brak przepisów przejściowych w tym akcie można oczywiście przyjąć, iż obowiązują one co do zasady na przyszłość, jednakże nie wyklucza to obowiązku dostosowania istniejących strzelnic do wymogów wynikających z rozporządzenia. Rozporządzenie ustala wymagania w zakresie ochrony środowiska, jakie powinny być spełnione przy budowie i użytkowaniu strzelnic, wobec czego tam, gdzie wymogi dotyczą użytkowania (np. w § 5) można przyjąć obowiązek dostosowania do nich strzelnic już istniejących. Natomiast cały § 2 ust. 2, w tym również pkt 5, dotyczy lokalizacji strzelnic, a więc nie etapu użytkowania, ale podejmowania decyzji w kwestii usytuowania strzelnicy na określonym terenie. Inaczej rzecz ujmując, to nie prowadzący strzelnicę powinien dostosować jej lokalizację do określonych wymogów, ale wyznaczenie terenów rekreacyjno-wypoczynkowych w planie miejscowym powinno przebiegać z uwzględnieniem tego ograniczenia (zakazu). Jeśli chodzi o naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202, zwana dalej: "Pr.bud."). to zdaniem Sądu, prowadzone postępowanie nie wykazało, aby zaistniała przesłanka warunkująca jego zastosowanie przez organy nadzoru budowlanego. Przepis ten stanowi, iż w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Wobec tego, wydanie decyzji, o której tam mowa, jest uwarunkowane: 1) zaistnieniem stanu faktycznego opisanego w hipotezie wskazanej normy, tj. stwierdzeniem, że obiekt budowlany jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku; 2) stan taki wiąże się (jest wynikiem) pewnych "nieprawidłowości", które mają charakter "budowlany". To drugie zastrzeżenie jest o tyle istotne, że uwaga strony skarżącej skupiła się na użytkowaniu strzelnicy w sposób zagrażający życiu czy zdrowiu ludzi, natomiast pominięto kwestię naruszeń prawa budowlanego (nieprawidłowości budowlanych) w zakresie użytkowania obiektu. Jest to tyle istotne, że w aktach sprawy znajdują się dwie opinie techniczne oraz dokumenty z corocznego przeglądu technicznego infrastruktury strzelnicy, wedle których strzelnica jest w dobrym (właściwym) stanie technicznym i jeśli pojawiają się jakieś zagrożenia, to wiążą się one nie tyle ze stanem technicznym, co z przestrzeganiem regulaminu strzelnicy. Ponadto, zdaniem Sądu, samo to, że użytkowanie obiektu stwarza takie zagrożenia, nie jest wystarczające do tego, aby na podstawie art. 66 ust. 1 pkt. 2 Pr.bud. nałożyć na prowadzącego strzelnicę określonych obowiązków odnośnie usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Sąd Wojewódzki podniósł również, że nie zostało także wykazane wadliwe użytkowanie obiektu (tj. w sposób zagrażający wskazanym w przepisie wartościom), skoro w skardze podano tylko jeden przypadek obrażeń ciała, który mógł mieć związek z funkcjonowaniem strzelnicy. W ocenie Sądu, można mieć także daleko idące wątpliwości, czy śrut "opadający" poza terenem strzelnicy powoduje, ze względu na utratę mocy, zagrożenia dla zdrowia ludzi przebywających na terenie rekreacyjno-sportowym (rejon stawu "Rzęsa"). Poza tym, jak wynika z akt sprawy, stanowisko na strzelnicy, z którego teoretycznie śrut powodujący zagrożenia miałby opadać, zostało zamknięte. Co za tym idzie, kontrolowana decyzja, na mocy której [...]WINB utrzymał w mocy rozstrzygnięcie PINB w sprawie umorzenia postępowania, jest zgodna z prawem.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...], wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Prokurator zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 Pr.bud., poprzez oddalenie skargi na skutek wadliwego uznania, że nie zachodzą przesłanki określone w art. 66 ust. 1 pkt 2, jak też nie zastosowanie art. 66 ust. 1 pkt 1 Pr.bud. i art. 46 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, a w konsekwencji niezasadne przyjęcie, że strzelnica nie może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska i nie jest użytkowana w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, iż zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi podczas użytkowania strzelnicy wystąpiło, gdyż strzelnica nie jest zlokalizowana, zbudowana i zorganizowana w sposób wykluczający możliwość wydostania się poza jej obręb pocisku wystrzelonego z broni ze stanowiska strzeleckiego w sposób zgodny z regulaminem strzelnicy;

2) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 kwietnia 2000 r. w sprawie wymagań w zakresie ochrony środowiska, dotyczących budowy i użytkowania strzelnic, polegające na przyjęciu, że cały § 2 ust. 2 wskazanego wyżej przepisu, w tym również pkt 5, dotyczy lokalizacji strzelnic, a więc etapu podejmowania decyzji w kwestii usytuowania strzelnicy na określonym terenie i że to nie prowadzący strzelnicę powinien dostosować jej lokalizację do określonych wymogów, ale wyznaczenie terenów rekreacyjno-wypoczynkowych w planie miejscowym powinno przebiegać z uwzględnieniem tego ograniczenia (zakazu), podczas, gdy prawidłowa interpretacja przepisu powinna uwzględniać również istniejące ograniczenia, wynikające z planu zagospodarowania przestrzennego i przyjmować, że istnieją podstawy do uznania, że powołane rozporządzenie ma zastosowanie do funkcjonowania strzelnicy od momentu ogłoszenia rozporządzenia, czyli od dnia 27 kwietnia 2000 r.;

3) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 106 § 3 p.p.s.a., polegające na przyjęciu, że brak jest podstaw do uwzględnienia żądania prokuratora, dotyczącego przeprowadzenia dowodu w postaci wskazywanych dokumentów z akt sprawy PR 1 Ds [...], gdyż wnioskowana okoliczność nie ma znaczenia dla sprawy, podczas, gdy wnioskowany dowód, a w szczególności dopuszczenie dowodu z akt sprawy miały znaczenie dla sprawy i były niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowodowałyby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie;

4) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 k.p.a., art. 80 k.p.a., gdyż uzasadnienie wyroku nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się Sąd I instancji podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada polegająca na nie odniesieniu się przez Sąd do przeprowadzenia wnioskowanych w toku postępowania i w skardze administracyjnej dowodów nie pozwala na prawidłową kontrolę instancyjną orzeczenia.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...]WINB wniósł o jej oddalenie.

P. [...] w K. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarządzeniem z dnia 20 października 2021 r. skierowano niniejszą sprawę na posiedzenie niejawne, z uwagi, iż strona która wniosła skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony postępowania wyraziły zgodę na jej rozpoznanie na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.

Skarga kasacyjna złożona w przedmiotowej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. tj. na naruszeniu prawa materialnego oraz naruszeniu przepisów postępowania. W tej sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny jest zarzut zawarty w punkcie 4 opisanej wyżej skargi kasacyjnej. Z zarzutem tym koresponduje zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. (punkt 3 środka zaskarżenia) i również on nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, pisemne motywy powinny ponadto obejmować wskazania co do dalszego postępowania. Art. 141 § 4 p.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Na przykład, okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się szczegółowo do wszystkich argumentów strony, stanowi istotne naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko w sytuacji, gdy taka wadliwość mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli na treść podjętego rozstrzygnięcia. Zarzuty w tym zakresie nie są jednak skuteczne, gdy mimo nieprawidłowego nawet uzasadnienia, zaskarżony wyrok odpowiada prawu (art. 184 p.p.s.a.). Powołany przepis dotyczy składników, zakresu i kompletności uzasadnienia, nie zaś oceny stanu faktycznego oraz prawnego ustalonego w postępowaniu administracyjnym i przyjętego przez sąd administracyjny. Zgodnie natomiast z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Posłużenie się w analizowanym przepisie stwierdzeniem "sąd może" wyraźnie wskazuje na uprawnienie sądu, a nie jego obowiązek. Już tylko to stwierdzenie wyklucza możliwość skutecznego postawienia sądowi pierwszej instancji zarzutu jego naruszenia. Nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu, tak jak wskazuje to przepis art. 106 § 3 p.p.s.a., nie może być oceniane jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie, mające istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 2754/18 i powołane w nim orzeczenia).

Sąd w składzie obecnie orzekającym, mając na uwadze powyższe, analizując uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie dopatrzył się w nim takich mankamentów, które obligowałyby go do uwzględnienia skargi kasacyjnej w tym zakresie. Wprawdzie uzasadnienie wyroku jest lakoniczne, to poddaje się kontroli instancyjnej. Sąd I instancji w dostateczny sposób wywiązał się z obowiązku w aspekcie prawidłowego pod względem formalnym uzasadnienia swego wyroku, jego motywy są zrozumiałe. Mimo także że Sąd I instancji oddalił wniosek dowodowy Prokuratora o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy PR 1 Ds [...] (protokół rozprawy z dnia 29 sierpnia 2018 r.), to pośrednio odniósł się do tego dowodu, tj. okoliczności dla której żądano jego przeprowadzenia. Mianowicie, stwierdził, że "nie zostało także wykazane wadliwe użytkowanie obiektu (tj. w sposób zagrażający wskazanym w przepisie wartościom), skoro w skardze podano tylko jeden przypadek obrażeń ciała, który mógł mieć związek z funkcjonowaniem strzelnicy". Przeprowadzenie dowodu z akt sprawy prokuratorskiej, a w szczególności z opinii sądowo-lekarskiej lek. med. R. C. z dnia 20 stycznia 2018 r. (dotyczącej stwierdzonych obrażeń ciała poniesionych przez A. L. w dniu 14 sierpnia 2017 r. na skutek zranienia śrutem), miało właśnie wykazać, że użytkowanie strzelnicy zagraża życiu i zdrowiu.

Zauważyć także należy, że wniesiony środek zaskarżenia nie zawiera odrębnych zarzutów kasacyjnych dotyczących naruszenia przepisów postępowania regulujących proces dowodzenia i ustalania stanu faktycznego. Przepisy art. 77 § 1, art. 78 i art. 80 k.p.a., zostały powiązane jedynie z naruszeniem art. 141 § 4 w z zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. Tym niemniej nie można stwierdzić, że doszło do ich naruszenia. Organ nadzoru budowlanego pozyskał niezbędną dokumentację, w tym dwie opinie techniczne datowane na rok 2016 i 2017, z których wynika, że obiekty infrastruktury strzelnicy znajdują się w dobrym stanie technicznym, nie powodują zagrożenia życia i zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska - w trakcie użytkowania strzelnicy zgodnie z jej przeznaczeniem. Jak wskazał też organ odwoławczy, w ekspertyzie zauważono, że strzelnica oraz jej poszczególne elementy pozwalają na bezpieczne użytkowanie pod warunkiem ścisłego stosowania się do odpowiedniej decyzji Prezydenta Miasta [...] i regulaminu strzelnicy (decyzja z dnia [...] lutego 2001 r., nr [...] - udzielała pozwolenie na użytkowanie strzelnicy oraz zatwierdzała jej regulamin, zaś decyzja z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...] - zatwierdzała nowy regulamin strzelnicy). Wniesiony środek zaskarżenia nie podważa wniosków płynących z tych opinii. Prokurator powołuje się na jednostkowy przypadek zranienia śrutem, który należy łączyć raczej z niezastosowaniem się osób strzelających do odpowiednich zasad wynikających z regulaminu strzelnicy. Zaakcentować także należy, że w powołanej wyżej decyzji z dnia [...] lutego 2001 r. wskazano, że dotychczasowy sposób użytkowania terenu nie koliduje z zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] (uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 1998 r., nr [...]). Ponadto, jak wynika z oświadczenia przedstawiciela P. [...] (protokołu rozprawy z dnia 29 sierpnia 2018 r.), stanowisko, z którego teoretycznie śrut mógł opadać zostało definitywnie zamknięte. Powołany przez Prokuratora wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1462/17, zapadł w odmiennym stanie faktycznym, dotyczył etapu, jakim jest zatwierdzenie regulaminu strzelnicy, nie ma zatem odpowiedniego przełożenia na niniejszą sprawę. Na marginesie w wyroku tym wskazano na określoną sekwencję zdarzeń poprzedzających zatwierdzenie regulaminu strzelnicy (najpierw - potwierdzenia legalności lokalizacji i budowy strzelnicy oraz możliwości przystąpienia do użytkowania strzelnicy, zaś końcowo - zatwierdzenia regulaminu strzelnicy, zgodnie z którym prowadzący strzelnicę powinien na strzelnicy w widocznym miejscu umieścić m.in. decyzję o dopuszczeniu strzelnicy do użytkowania). Wyrażono też pogląd, że bez potwierdzenia odpowiedniej lokalizacji strzelnicy oraz jej zbudowania i użytkowania zgodnie z obowiązującym prawem brak jest podstaw do stwierdzenia czy dana strzelnica będzie gwarantowała wespół z zatwierdzonym regulaminem osiągnięcie celu ustawy o amunicji i broni w postaci wymogów związanych z bezpieczeństwem i ochroną środowiska (art. 46 ust. 1 ustawy o broni i amunicji). W tym zakresie w trakcie postępowania dotyczącego zatwierdzenia regulaminu strzelnicy wójt może jedynie dokonać ustaleń odnośnie faktu, czy wnioskodawca posiada uprawnienie do zlokalizowania strzelnicy w danym miejscu, czy strzelnica powstała zgodnie z prawem na podstawie odpowiednich zgód m.in. organów architektoniczno-budowlanych. Zatwierdzenie regulaminu strzelnicy, w świetle powyższego, powinno być poprzedzone dokonaniem ww. sprawdzeń. Niniejsza sprawa dotyczyła już etapu, gdzie regulamin i pozwolenie na użytkowanie strzelnicy były w obrocie prawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 kwietnia 2000 r. w sprawie wymagań w zakresie ochrony środowiska, dotyczących budowy i użytkowania strzelnic. Sąd I instancji niewadliwie odkodował, że ww. przepis rozporządzenia, dotyczy lokalizacji strzelnic, podejmowania decyzji w kwestii usytuowania strzelnicy na określonym terenie, a nie etapu użytkowania. Dotyczy stadium związanego z jej budową, rozbudową. W przypadku już jej zrealizowania zakaz wynikający z ww. przepisu nie ma zastosowania. Uprawnione było też twierdzenie Sądu Wojewódzkiego, że to nie prowadzący strzelnicę powinien dostosować jej lokalizację do określonych wymogów, ale wyznaczenie terenów rekreacyjno-wypoczynkowych w planie miejscowym powinno przebiegać z uwzględnieniem tego ograniczenia (zakazu). Skarżący kasacyjnie nie wykazał na gruncie niniejszej sprawy, aby istniały konkretne zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na tym terenie wprowadzające ograniczenia w funkcjonowaniu strzelnicy, w tym podważające ustalenia wynikające z decyzji z dnia [...] lutego 2001 r., aby korzystano z nieruchomości w sposób niezgodny z planem miejscowym. Ponadto, sposób rozumienia wnoszącego skargę kasacyjną, iż lokalizację strzelnicy już wybudowanej należy dostosować do obowiązującego przepisu, wyłączającego możliwość jej posadowienia na terenie przeznaczonym na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, prowadziłby do kuriozalnej sytuacji, że w każdym przypadku zmiany przeznaczenia terenu w planie miejscowym, nieodpowiadającej dotychczasowemu użytkowaniu, wyłączającej możliwość zagospodarowania terenu, zachodziłaby podstawa do rozbiórki obiektu.

Tym samym, skoro nie podważono skutecznie ustaleń faktycznych, za nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 Pr.bud., poprzez oddalenie skargi na skutek wadliwego uznania, że nie zachodzą przesłanki określone w art. 66 ust. 1 pkt 2, jak też nie zastosowanie art. 66 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy i art. 46 ustawy o broni i amunicji. W sprawie nie wykazano, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, co jest związane z możliwością wydostania się poza obręb strzelnicy pocisku wystrzelonego z broni ze stanowiska strzeleckiego w sposób zgodny z regulaminem strzelnicy.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. Oddalony został także wniosek uczestnika postępowania P. [...] w K. o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, z uwagi na brak podstawy prawnej do podjęcia takiego rozstrzygnięcia.