Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1382/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 34
journal: Dz.U. 2014 poz 669
law: Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 165 poz 1 art. 32 ust 1 i 2 w zw. z art. 12 ust. 2 i 3
law: Rozporządzenie (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i  dobrostanu zwierząt

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Trzecki Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. Spółki z o.o. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 stycznia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2188/13 w sprawie ze skargi F. Spółki z o.o. w R. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu wprowadzania do obrotu handlowego zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od F. Spółki z o.o. w R. na rzecz Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych 900 (dziewięćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 17 stycznia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2188/13 oddalił skargę "F." Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: skarżąca Spółka) na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu zafałszowanego artykułu rolno- spożywczego.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniach 4, 5, 6, 14 oraz 21 lutego 2013 r. inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, przeprowadzili kontrolę w firmie "F." sp. z o. o., w zakresie jakości handlowej produktów zwierzęcych. Podczas kontroli pobrano do badań laboratoryjnych w zakresie identyfikacji surowców metodą PCR między innymi próbkę artykułu rolno-spożywczego oznaczonego jako "Mrożone mięso drobne wołowe 80/20, wielkość partii magazynowej: 730 kg, wielkość partii produkcyjnej: 1149,5 kg, nr partii: [...], data ważności [...], data produkcji: [...]., kraj pochodzenia Hiszpania, cena zbytu netto: 11,00 zł/kg, producent: [...] dostawca: [...]".

Mając na uwadze wyniki badań przeprowadzonych przez Laboratorium Specjalistyczne, które wykazały w próbce obecność DNA surowca wieprzowego w ilości 29% (niepewność pomiarowa ± 11%), co jest niezgodne z oświadczeniem producenta organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej z tytułu wprowadzenia do obrotu partii artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego.

Następnie decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 10 000,00 zł za wprowadzenie do obrotu artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego. Organ podkreślił, że stwierdzenie w próbce mięsa wołowego obecności DNA surowca wieprzowego w ilości 29 %, uznać należy za zafałszowanie. Przedsiębiorca w dokumentach dotyczących partii mięsa zadeklarował, że jest to mięso wołowe, a ponadto wynikało to z treści etykiety znajdującej się na palecie. Surowiec wołowy jest surowcem droższym od mięsa wieprzowego, zatem zafałszowanie kwestionowanej partii surowcem wieprzowym narusza interes ekonomiczny, co w swej istocie stanowi czyn o najwyższym stopniu szkodliwości, w szczególności biorąc pod uwagę fakt, że mięso wieprzowe jest ogólnie uznawane za mięso o gorszych walorach odżywczych niż mięso wołowe (mniej zdrowe, bardziej tłuste). Dodatkowo oprócz kwestii zdrowotnych organ uwypuklił kwestie religijne, wskazując, że w niektórych wyznaniach istnieje zakaz spożywania mięsa wieprzowego, w związku z tym interes tych konsumentów został w sposób znaczny naruszony.

Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych decyzją z dnia [...] czerwca 2013 roku znak [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podkreślono, że naczelną dyrektywą prawa żywnościowego jest ochrona konsumenta. Producent jest zobowiązany do zapewnienia jakości towaru zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa żywnościowego. Organ odwoławczy wskazał, że przedsiębiorca jest zobowiązany zadbać o to, aby deklarowana jakość artykułu wprowadzanego do obrotu była zgodna ze stanem faktycznym. Konsument ma prawo nabywać produkty zgodnie z własnymi oczekiwaniami, świadomie wybierając artykuły o pożądanych przez niego cechach jakościowych. W przedmiotowej sprawie konsument nieświadomie nabywał produkt o właściwościach nieodpowiadających tym, jakich według deklaracji producenta mógł oczekiwać. Konsument został narażony na zakup produktu, którego skład był niezgodny z deklaracją producenta ze względu na obecność surowca wieprzowego w produkcie. Niewskazanie w specyfikacji produktu mięsa wieprzowego oraz nieuwzględnienie przedmiotowego składnika w oznaczeniu zamieszczonym na palecie przedmiotowych partii mięsa zafałszowuje produkt wprowadzając konsumenta w błąd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wskazał, iż podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 ze zm., dalej: ustawa o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych). Zgodnie z powołanym przepisem, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane, podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10 % przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1 000 zł.

W sprawie miało również zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. WEL 31 z 1 lutego 2002 r.), zgodnie z którym "wprowadzenie na rynek" oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję lub inne formy dysponowania. Pojęcie wprowadzenia do obrotu dotyczy zatem każdego etapu obrotu i nie może być rozumiane tylko jako pierwsze wprowadzenie towaru na rynek. Skarżący wprowadził do obrotu, a zatem organ zasadnie uznał, że podniesiona przez stronę okoliczność, iż to inny podmiot wyprodukował kontrolowaną partię mięsa pozostaje w świetle powołanego przepisu bez znaczenia. Sąd nie podzielił nadto argumentacji skarżącej, w myśl której o wyłączeniu jej odpowiedzialności w niniejszej sprawie stanowić ma definicja "wprowadzenia do obrotu" przyjęta w Decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 768/2008/WE, w myśl której to definicji wprowadzenie do obrotu oznacza udostępnienie produktu na rynku wspólnotowym po raz pierwszy.

W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi podważający wiarygodność przeprowadzenia badania pobranej próbki mięsa nieakredytowaną metodą. Stosownie bowiem do art. 78 ustawa z 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 – dalej: ustawa o bezpieczeństwie żywności) a także przepisów rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. U. L 191 z 28 maja 2004 r., str. 1, Dz. U. Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3 tom 45) istnieje obowiązek wykonywania badań laboratoryjnych w ramach urzędowej kontroli żywności wyłącznie przez laboratoria akredytowane. Sąd wskazał, że nie występują przesłanki, by negować wiarygodność wyników badań ujawnionych w sprawozdaniu laboratorium i prawidłowość ustaleń organu poczynionych na ich podstawie. Skarżąca nie przedstawiła bowiem dowodów na poparcie swoich twierdzeń mających podważyć wynik badań laboratoryjnych.

Konkludując zdaniem Sądu z obowiązujących powszechnie unormowań prawa krajowego wynika bezspornie, że organy Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, w toku postępowania administracyjnego, dokonują jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustalą naruszenie przepisów prawa - mają obowiązek zastosowania ściśle określonych sankcji. Ustawa o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w art. 40a ust. 5 wprowadza pewne kryteria, którymi muszą kierować się organy wymierzając karę przewidzianą w art. 40a ust. 1 pkt 4. Zatem dopiero na tym etapie – czyli na etapie określania wysokości kary pieniężnej, a nie na etapie stwierdzania czy w ogóle winna być wymierzona kara, ustawa przewiduje swoistego rodzaju miarkowanie i uzależnia już samą wysokość kary od uwzględnienia takich przesłanek jak: stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność skarżącej spółki na rynku artykułów rolno-spożywczych oraz wielkość jej obrotu.

W ocenie Sądu, wymierzając karę organ prawidłowo uwzględnił wskazane w ustawie przesłanki. Odniósł się także do pozostałych kryteriów; tj. stopnia zawinienia, dotychczasowej działalność skarżącej spółki na rynku artykułów rolno-spożywczych oraz wielkość jej obrotu i należało się zgodzić z oceną, że wymierzona kara pieniężna była adekwatna i stanowiła tylko 11 % kary maksymalnej. Nie była zatem karą w nadmiernej wysokości, a przeciwnie – organ dokonał jej umiarkowania – uzasadniając w sposób wyczerpujący przesłanki, którymi się kierował.

"F." Spółka z o.o. w R. złożyła skargę kasacyjną, w której zaskarżyła wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skargę kasacyjną oparto na naruszeniu art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), zarzucając naruszenie prawa materialnego tj.:

1) art. 32 ust 1 i 2 w zw. z art. 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) Nr 822/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywieniowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt poprzez błędną ich wykładnie polegająca na przyjęciu, że wyniki badań nie objęte akredytacją stanowią przesłankę do założenia, że produkt nie spełnia przepisanych wymogów, a konsekwencji obciążenia Spółki karą pieniężną,

2) art. 34 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez zastosowanie nieakredytowanej metody badania nie mającej stosownej podstawy prawnej.

Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w którym podtrzymano dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno Spożywczych wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna F. Sp. z o.o. w R. opiera się na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a.

Za podstawę wyroku z 17 stycznia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2188/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych zgodnie z którymi, przeprowadzono kontrolę w spółce w zakresie jakości handlowej produktów zwierzęcych. Podczas kontroli pobrano do badań laboratoryjnych w zakresie identyfikacji surowców metodą PCR, między innymi próbkę artykułu rolno-spożywczego oznaczonego jako "Mrożone mięso drobne wołowe 80/20", wielkość partii magazynowej: 730 kg, wielkość partii produkcyjnej: 1149,5 kg, nr partii: [...], data ważności [...], data produkcji: [...] r., kraj pochodzenia Hiszpania. Wyniki badań przeprowadzonych przez L. w K. wykazały w próbce obecność DNA surowca wieprzowego w ilości 29% (niepewność pomiarowa ± 11%), co jest niezgodne z oświadczeniem producenta. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za wprowadzenie do obrotu artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego. Organ pierwszej instancji podkreślił, że stwierdzenie w próbce mięsa wołowego obecności DNA surowca wieprzowego w ilości 29 %, uznać należy za zafałszowanie. Przedsiębiorca w dokumentach dotyczących partii mięsa zadeklarował, że jest to mięso wołowe, a ponadto wynika to z treści etykiety znajdującej się na palecie. Surowiec wołowy jest surowcem droższym od mięsa wieprzowego, zatem zafałszowanie kwestionowanej partii surowcem wieprzowym narusza interes ekonomiczny, co w swej istocie stanowi czyn o najwyższym stopniu szkodliwości, w szczególności biorąc pod uwagę fakt, że mięso wieprzowe jest ogólnie uznawane za mięso o gorszych walorach odżywczych niż mięso wołowe (mniej zdrowe, bardziej tłuste). Dodatkowo oprócz kwestii zdrowotnych organ podniósł kwestie religijne wskazując, że w niektórych wyznaniach istnieje zakaz spożywania mięsa wieprzowego, w związku z tym interes tych konsumentów został w sposób znaczny naruszony.

W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. kasator zarzucił Sądowi I instancji błędną wykładnię przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt 1) skargi kasacyjnej, a w pkt 2) niewłaściwe zastosowanie art. 34 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej. Przepisy zastosowane to te, które zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. zostały powołane w podstawie prawnej decyzji oraz wyjaśnione w jej uzasadnieniu prawnym z przytoczeniem przepisów prawa. Jako podstawę prawną decyzji ostatecznej z [...] czerwca 2013 r. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.; art. 21, art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w związku z art. 3 pkt 5, art. 3 pkt 10 lit. c, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2, art. 40a ust. 5 tej ustawy, a także przepisy ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz przepisy art. 3 ust. 8, art. 8 ust. 1, art. 16, art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r.

Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Sąd administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa materialnego, w sensie wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych stwierdzonych faktów lecz jedynie kontroluje, czy organ administracji prawidłowo zrozumiał treść przepisu i czy prawidłowo dokonał subsumcji.

Zarzucając Sądowi I instancji błędną wykładnię art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. przez przyjęcie, że wyniki badań nie objęte akredytacją stanowią przesłankę do przyjęcia, że produkt nie spełnia przepisanych wymogów kastor przedstawił własną wykładnię art. 12 ust. 3 rozporządzenia. Według tej wykładni, w każdym przypadku wykonywania badania akredytacja jest konieczna.

Zgodnie z art. 32 ust. 1 rozporządzenia, wspólnotowe laboratoria referencyjne dla pasz i żywności określone w załączniku VII odpowiadają za czynności wskazane w punktach od a) do f). Natomiast według ust. 2, wspólnotowe laboratoria referencyjne w sektorze zdrowia zwierząt odpowiadają za czynności wskazane w punktach od a) do e). Z przepisów tych wynika, że istnieje podział na wspólnotowe laboratoria referencyjne dla pasz i żywności oraz wspólnotowe laboratoria referencyjne w sektorze zdrowia zwierząt.

Z kolei, zgodnie z art. 12 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia, właściwy organ wyznacza laboratoria które mogą przeprowadzać analizę próbek pobranych w trakcie kontroli urzędowych. Jednakże właściwe organy mogą jedynie wyznaczać laboratoria, które funkcjonują, podlegają ocenie i są akredytowane zgodnie z wymienionymi tam normami europejskimi. Akredytacja i ocena laboratoriów badawczych, określone w ust. 2, mogą odnosić się do pojedynczych badań i zestawów badań.

Według art. 33 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia, Państwa Członkowskie zapewniają wyznaczenie jednego lub więcej krajowych laboratoriów referencyjnych dla każdego wspólnotowego laboratoriom referencyjnego określonego w art. 32. Natomiast, zgodnie z art. 67 Wejście w życie, niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r. Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Z kolei, zgodnie z art. 34 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, Minister właściwy do spraw rynków rolnych w drodze rozporządzenia:1) określi szczegółowe warunki pobierania próbek artykułów rolno-spożywczych, 2) może określić metody analiz lub inne czynności związane z dokonywaniem kontroli lub oceny niektórych artykułów rolno-spożywczych, 3) może określić szczegółowe warunki ustalania klas jakości handlowej niektórych artykułów rolno-spożywczych - mając na względzie ich rodzaj i przeznaczenie.

Stawiając zarzut niewłaściwego zastosowania tego przepisu autor skargi kasacyjnej ograniczył się jedynie do twierdzenia, że zastosowano nieakredytowaną metodę badania nie mającą podstawy prawnej.

Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Skuteczną podstawą zarzutu kasacyjnego opartego na niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego może być również naruszenie przepisów prawa, które miał zastosować w sprawie organ administracji publicznej. Kastor w ogóle nie uzasadnił, na czym polegało naruszenie przez Sąd I instancji przepisu ustawowego będącego delegacją do wydania przepisów wykonawczych.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, tylko weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują.

Wskazanie podstaw skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej, co oznacza konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd I instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazania, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznawana skarga kasacyjna nie w pełni spełnia te wymogi. Uzasadnienie skargi kasacyjnej zbudowano na kwestionowaniu ustaleń faktycznych na zasadzie omawiania przepisów rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r., w tym art. 32 ust. 2 dotyczącego wspólnotowych laboratoriów referencyjnych w sektorze zdrowia zwierząt, kiedy rozpoznawana sprawa dotyczy żywności, a nie sektora zdrowia zwierząt.

Jednak mimo dostrzeżonych błędów, mając na względzie treść uchwały Pełnego Składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, (treść dostępna w Internecie na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny tych zarzutów skargi kasacyjnej, które odnoszą się do pogląd Sądu I instancji o zgodności z prawem skontrolowanej przez ten Sąd decyzji ostatecznej.

Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji.

Skarga kasacyjna oparta jedynie na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. nie mogła być skuteczna, w sytuacji kiedy Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że stan faktyczny został prawidłowo ustalony przez Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z zachowaniem reguł procedury. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd I instancji stwierdził, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi podważający wiarygodność przeprowadzenia badania pobranej próbki mięsa nieakredytowaną metodą. Stosownie bowiem do art. 78 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia a także przepisów rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. istnieje obowiązek wykonywania badań laboratoryjnych w ramach urzędowej kontroli żywności wyłącznie przez laboratoria akredytowane. Obowiązku takiego jednak nie wprowadzono w odniesieniu do metod badania. Nie ma zatem podstaw do stwierdzenia, że badania należy prowadzić wyłącznie metodami akredytowanymi. Laboratorium Specjalistyczne organu I instancji posiada akredytację PCA nr [...] jest więc w pełni uprawnione do przeprowadzania analizy próbek pobranych w trakcie kontroli urzędowych. W ocenie Sądu I instancji, nie występują przesłanki, by negować wiarygodność wyników badań ujawnionych w sprawozdaniu laboratorium i prawidłowość ustaleń organu poczynionych na ich podstawie.

Należy przypomnieć, że obowiązkiem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest przyjąć określony stan faktyczny i go przedstawić, nie chodzi jednak o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2005 r., FSK 2123/04). Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. przedstawił rzeczywisty i prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy, uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku spełnia wszystkie wymogi ustawowe. Autor skargi kasacyjnej nie podważył skutecznie tak ustalonego stanu faktycznego sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie mającą usprawiedliwionej podstawy, podlegającą oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.