Postanowienie NSA, sygn. akt FSK 152/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, art. 174, art. 176, art. 183 par. 1, art. 193
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 101
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1271
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Krzymień, Sędziowie NSA Grzegorz Borkowski, Krystyna Nowak (spr.), Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2004 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Marii i Stanisława S. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu z dnia 9 grudnia 2003 r. sygn. akt I SA/Po 359/02 w sprawie ze skargi Stanisława S. na decyzję Izby Skarbowej w P. z dnia 4 stycznia 2002 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, marzec, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik, grudzień 1998 r. postanawia skargę kasacyjną odrzucić.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 9 grudnia 2003 r. I SA/Po 359/02 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu oddalił skargę Stanisława S. na decyzję Izby Skarbowej w P. z 4 stycznia 2002 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń, marzec, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik, grudzień 1998 r.

Przedmiotem sporu między podatnikiem a organami podatkowymi było niewłaściwe - zdaniem skarżącego - zastosowanie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W skardze skierowanej do NSA podatnik zarzucił również naruszenie prawa procesowego, a w szczególności art. 121, 122, 180, 187 i 197 par. 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżącego, organy podatkowe niesłusznie nie uznały za koszt uzyskania przychodów wydatków na usługi marketingowe, które miały ścisły związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Powołał się przy tym na par. 1 pkt 1 umowy handlowej zawartej ze Spółką "L." dnia 5 sierpnia 1998 r., dotyczącą realizowania czynności marketingowych oraz na porozumienie z dnia 2 listopada 1998 r. z firmą handlową "Kazimierz M. i Spółka", z którego - zdaniem skarżącego - wynikało świadczenie usług w zakresie zbytu surowca przez tę firmę na rzecz Gorzelni Rolniczej. St. S. zarzucił Inspektorowi Kontroli Skarbowej i pracownikom Izby Skarbowej w P. brak wiedzy specjalistycznej w zakresie usług marketingowych, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwej oceny działalności skarżącego.

Zdaniem Sądu, skarga okazała się nieuzasadniona. Dokonana przez organy podatkowe analiza umów między Gorzelnią Rolniczą a Sp. z o.o. "L." doprowadziła do ustalenia, że tylko umowa z 5 sierpnia stanowiła, iż Spółka będzie świadczyła na rzecz Gorzelni Rolniczej skarżącego bliżej nieokreślone usługi marketingowe. Badanie dokumentów wykazało, że wydatki z faktur (...) dotyczyły okresu sprzed 1 września 1998 r., a więc okresu, w którym nie obowiązywała jeszcze umowa o wzajemnej współpracy. Okresu po zawarciu umowy dotyczyła tylko jedna faktura, ale podatnik nie przedłożył żadnego wyjaśnienia, ani dowodów, że usługi marketingowe były faktycznie wykonane.

W myśl art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym obniżenia kwoty lub zwrotu podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług w okolicznościach nie pozwalających na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym. Dlatego skarżący nie mógł odliczyć od podatku należnego podatku naliczonego.

Wyrok został skarżącemu doręczony 24 stycznia 2004 r.

W skardze kasacyjnej od tego wyroku, sporządzonej w dniu 12.02.2004 r. przez osobę uprawnioną do dokonania takiej czynności na podstawie art. 175 par. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, Maria i Stanisław S. wnieśli o:

- uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia NSA w Poznaniu z dnia 9.12.2003 r. I SA/Po 359/02,

- stwierdzenie w zaskarżonym orzeczeniu naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

W uzasadnieniu wskazali, że "zaskarżone orzeczenie nie rozstrzygnęło sporu z zakresu usług marketingowych traktowanych przez naukę o marketingu i wydatkach poniesionych na wykonanie usługi traktowanych jako koszty uzyskania przychodu według ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Twierdzenie to /?/ oparto na niepełnym zebranym materiale dowodowym przez organa podatkowe nie posiadające żadnej rzetelnej wiedzy marketingowej".

Autor skargi wniósł o weryfikację stanowiska Sądu opartą na /wskazanej przez siebie/ literaturze naukowej, uchylenie orzeczenia i uznania wydatków /w określonej kwocie/ na usługi marketingowe dla zwiększenia udziału w rynku Gorzelni Rolniczej jako kosztów uzyskania przychodów.

Odpowiadając na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej odrzucenie z dalszym wnioskiem ewentualnym o oddalenie tej skargi oraz o zasądzenie od skarżących na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W ocenie sporządzającego odpowiedź, skarga kasacyjna nie odpowiadała wymaganiom z art. 174 i 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Gdyby jednak miała być rozpoznana merytorycznie, to należałoby mieć na uwadze, że wobec odrzucenia - postanowieniem z 8 marca 2004 r. FSK 41/04 - skargi kasacyjnej Marii i Stanisława S. w obrocie prawnym pozostał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu z 31 lipca 2003 r. I SA/Po 4443/01 oddalający skargi podatników na decyzję Izby Skarbowej w P. w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych na 1998 r. i tym samym przesądzona została sprawa niemożności zaliczenia spornych wydatków dotyczących zakupu usług marketingowych do kosztów uzyskania przychodów roku 1998.

29 marca 2004 r. wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, sporządzona 22 marca 2004 r. skarga kasacyjna Marii i Stanisława S. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu z dnia 9 grudnia 2003 r. I SA/Po 359/02.

Skarżący wnieśli o uchylenie tego wyroku w całości i stwierdzenie w zaskarżonym orzeczeniu naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w zw. z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Naruszenie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług przez Sąd polegało na tym, iż nie miał on zastosowania w zaskarżonym orzeczeniu, ponieważ zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kwota 32.443,64 zł stanowiła koszt uzyskania przychodów.

Naruszenie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym polegało na tym, że Sąd nie ocenił związku między wydatkami na działalność marketingową, a przychodem Gorzelni Rolniczej w 1998 r.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził i zważył co następuje:

Zgodnie z art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami kasacyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy

Skarżący powołali się na naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, czyli na podstawę kasacji z art. 174 pkt 1 powołanej ustawy.

Jednak przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania nie mogło ograniczać się, jak to miało miejsce w sprawie niniejszej do powtórzenia treści przepisu art. 174 Prawa o postępowaniu... W myśl art. 176 skarga kasacyjna poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przepisanym dla każdego pisma procesowego, powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. To autor skargi winien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd - skarżonym orzeczeniem - przepisy prawa materialnego wskazując na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być - zdaniem skarżącego - wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie, przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy /treść orzeczenia/.

We wniesionej skardze kasacyjnej skarżący ograniczyli się do sformułowania, iż "zaskarżone orzeczenie naruszyło prawo materialne przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie" bez próby wskazania o jakie przepisy chodzi. Sąd przyjął - zatem, iż brak było okoliczności o jakich mowa w art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wprawdzie w "drugiej" skardze wskazali na naruszenie prawa, ale wobec tego, że w Naczelnym Sądzie Administracyjnym już wcześniej zawisła sprawa ze skargi małż. S. na wyrok NSA Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu z 9 grudnia 2003 r. I SA/Po 359/02 ta "druga" skarga nie mogła być potraktowana inaczej, niż uzupełnienie pierwszej".

Zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu... Sąd jest związany granicami skargi kasacyjnej. Strony mogą przytaczać jedynie nowe uzasadnienia podstaw kasacyjnych, co oznacza, że po złożeniu skargi nie mogą wskazywać nowych podstaw kasacji.

Jedynie ubocznie Sąd zauważa, że sprawa zaliczenia wydatków marketingowych do kosztów uzyskania przychodów w odniesieniu do małż. S., a zatem ewentualnego naruszenia art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, była przedmiotem rozstrzygnięcia w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego I SA/Po 4443/01, a nie wyrokiem zaskarżonym w sprawie niniejszej.

Ponadto autor skargi kasacyjnej wymienił jako skarżącą również Marię S., mimo, że postępowanie administracyjne i zaskarżony wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu z 9 grudnia 2003 r. odnosiły się wyłącznie do Stanisława S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "Gorzelnia Rolnicza" i z tej przyczyny będącego podatnikiem podatku od towarów i usług - stroną postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 par. 1 pkt 6 w zw. z art. 193 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zw. z art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające... i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./, orzekł jak w postanowieniu.