Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 972/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.33 i 34
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia 31 sierpnia 2011 r. wymierzył A Spółce z o.o. z siedzibą w G. karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Powyższa decyzja, w wyniku rozpatrzenia odwołania, została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Celnej decyzją z dnia 22 lutego 2012 r.

Dyrektor Izby Celnej, po uprzednim doręczeniu Spółce upomnienia, wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku Spółki na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 5 kwietnia 2012 r., obejmującego należność z tytułu kary pieniężnej.

W oparciu o wskazany tytuł wykonawczy, organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem tj. w Raiffeisen Banku Polska S.A.

Zawiadomienie z dnia 23 kwietnia 2012 r. doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 27 kwietnia 2012 r., natomiast odpis tego zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanej w dniu 25 kwietnia 2012 r.

W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie Raiffeisen Bank Polska S.A. pismem z dnia 4 maja 2012 r. uznał zajętą wierzytelność.

Spółka wniosła z zachowaniem ustawowego terminu zarzuty w sprawie prowadzenia przez Dyrektora Izby Celnej do jej majątku postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 5 kwietnia 2012 r. z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Jako podstawę zarzutów zobowiązana podniosła: błąd co do osoby zobowiązanego (art. 33 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. Dz.U z roku 2005, nr 229, poz. 1954 ze zm.), niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 33 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 1,7, 11 oraz § 3 w związku z art. 26 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art. 33 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), nieistnienie obowiązku (art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji).

W uzasadnieniu zobowiązana podniosła, że z decyzji Naczelnika Urzędu

Celnego nie wynika jakiemu podmiotowi wymierzono karę pieniężną, albowiem sentencja decyzji stanowiącej podstawę wydania tytułu wykonawczego nie wskazuje spółki A jako podmiotu, któremu wymierzono karę pieniężną. W ocenie skarżącej, skoro w sentencji decyzji nie wskazano w jakikolwiek sposób, komu wymierzono karę pieniężną, tym samym wskazanego aktu nie sposób uznać, jako decyzji podatkowej kreującej jakikolwiek obowiązek, co uzasadnia stwierdzenie, że obowiązek wskazany w tytule wykonawczym nie istnieje.

Ponadto, w sprawie doszło do wystawienia tytułu wykonawczego przez podmiot, który nie jest wierzycielem. Skarżąca zauważyła bowiem, iż w tytule wykonawczym wskazano, jako rodzaj należności - karę pieniężną - zaś zgodnie z dyspozycją przepisu art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa. Zatem przedmiotowy tytuł wykonawczy został wystawiony przez Dyrektora Izby Celnej w sytuacji, gdy jakikolwiek przepis powszechnie obowiązujący prawa nie stanowi, aby to dyrektor właściwej izby celnej był uprawniony do żądania wykonania decyzji właściwego naczelnika urzędu celnego wymierzającej karę pieniężną, o której mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. W ocenie zobowiązanej, przedmiotowy tytuł wykonawczy nie zawiera również zgodnie z dyspozycją art. 27 § 1 pkt 11 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazania środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych, a także do tytułu wykonawczego nie dołączono wbrew dyspozycji art. 27 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dowodu doręczenia spółce upomnienia. Skarżąca zauważyła również, że zgodnie z dyspozycją art. 19 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dyrektor izby celnej jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowana wszystkich środków egzekucyjnych, z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, do których poboru zobowiązane są organy celne na podstawie odrębnych przepisów. Natomiast żaden powszechnie obowiązujący przepis prawa nie stanowi o prawie poboru organów celnych kar pieniężnych, wymierzanych na zasadzie przepisu art. 90 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, a ustawodawca w sposób jednoznaczny w ustawie o Służbie Celnej rozróżnił wymiar od poboru, na co wskazuje przyznanie naczelnikom urzędów celnych kompetencji w zakresie: wymiaru oraz odrębnie poboru podatku akcyzowego i opłaty paliwowej; wymiaru oraz odrębnie poboru podatku od gier oraz dopłat, o których mowa w ustawie o grach hazardowych.

Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia 28 maja 2012 r. oddalił zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego do majątku Spółki na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 5 kwietnia 2012 r.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Celnej, pismem z dnia 6 czerwca 2012 r. Spółka złożyła w terminie zażalenie, w którym ponowiła argumentację zawartą w zarzutach, zgłoszonych w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 5 kwietnia 2012 r., jak też wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Postanowieniem z dnia 3 lipca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że spółka zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 5 kwietnia 2012 r., powołując się na przesłanki wymienione w art. 33 pkt 1, 4, 9 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. na przesłankę nieistnienia obowiązku, błędu co do osoby zobowiązanego, prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy oraz niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 1, 7 i 11 ustawy.

Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że obowiązek nałożony na spółkę istniał, a decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia 22 lutego 2012 r. jako ostateczna i podlegająca wykonaniu mogła stanowić podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, w oparciu o który skutecznie wszczęto egzekucję administracyjną.

Zdaniem organu odwoławczego oznaczenie osoby zobowiązanej w tytule wykonawczym jest prawidłowe i nie wprowadza w błąd w tej materii. W części A tytułu wykonawczego zawierającej dane identyfikacyjne i adres zobowiązanego, jako zobowiązaną będącą podmiotem, u którego powstało zobowiązanie wskazano spółkę oraz podano identyfikujące zobowiązaną NIP, REGON, a także siedzibę prowadzonej działalności gospodarczej, zaś dane te są tożsame z danymi podmiotu, do którego skierowano decyzję stanowiącą podstawę wystawienia tytułu wykonawczego.

W ocenie organu twierdzenie skarżącej o nieprawidłowym oznaczeniu strony w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego może być weryfikowane wyłącznie w postępowaniu w sprawie wymierzenia kary pieniężnej.

W ocenie organu odwoławczego, nie znajduje również potwierdzenia zgłoszony przez spółkę, w oparciu o art. 33 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zarzut prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny. Stosownie do treści art. 1a pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organem egzekucyjnym jest organ uprawniony do stosowania w całości lub w części określonych w ustawie środków służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym bądź niepieniężnym oraz zabezpieczania wykonania tych obowiązków.

W myśl art. 19 § 5 ww. ustawy, dyrektor izby celnej jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych, z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, do których poboru zobowiązane są organy celne na podstawie odrębnych przepisów. Natomiast zgodnie z dyspozycją przepisu art. 5 § 1 ust. 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydanych przez naczelnika urzędu celnego decyzji, postanowień lub mandatów karnych oraz z przyjętych przez naczelnika urzędu celnego zgłoszeń celnych, deklaracji albo informacji o opłacie paliwowej - właściwy dla tego naczelnika dyrektor izby celnej.

W przedmiotowej sprawie decyzję z dnia 31 sierpnia 2011 r., którą wymierzono spółce karę pieniężną wydał Naczelnik Urzędu Celnego. Wobec powyższego, w rozpoznawanej sprawie, Dyrektor Izby Celnej posiada na zasadzie art. 1a pkt 13 i art. 5 § 1 pkt 4 w związku z art. 19 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - status wierzyciela oraz organu egzekucyjnego. Również w kwestii zgłoszonego przez zobowiązaną - na podstawie art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - zarzutu niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 1, 7, 11 oraz § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. nieprawidłowego oznaczenia wierzyciela, rażąco wadliwego złożenia podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci urzędowej wierzyciela, braku wskazania środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych oraz braku dołączenia do tytułu wykonawczego upomnienia, Dyrektor Izby Skarbowej podziela w tym zakresie stanowisko skarżonego organu.

Zdaniem organu, tytuł wykonawczy jest szczególnym dokumentem urzędowym, warunkującym wszczęcie egzekucji. Aby to jednak było możliwe powinien zawierać wszystkie elementy wymagane w art. 27 powołanej wyżej ustawy. Brak chociażby jednego z tych elementów powoduje niedopuszczalność egzekucji w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 1a pkt 13 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ilekroć w tej ustawie jest mowa o wierzycielu rozumie się przez to podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Natomiast podmioty uprawnione do inicjowania postępowania egzekucyjnego zostały wskazane w art. 5 tejże ustawy. Przepis ten w § 1 pkt 1 wprowadził w odniesieniu do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego zasadę, że uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej jest zawsze właściwy do orzekania organ I instancji. Wyjątek od tej zasady przewidziano w art. 5 § 1 pkt 4 powołanej ustawy, którego treść przytoczono wyżej, i z którego wynika, że w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydanych przez naczelnika urzędu celnego decyzji - podmiotem inicjującym postępowanie egzekucyjne jest zawsze właściwy dla tego naczelnika dyrektor izby celnej. Natomiast z art. 90 ust. 1 ustawy o grach hazardowych wynika, że kary pieniężne wymierza w drodze decyzji naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa.

W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie wierzycielem jest dyrektor izby celnej właściwy dla Naczelnika Urzędu Celnego, czyli Dyrektor Izby Celnej, który decyzją wymierzył spółce karę pieniężną. Powyższe oznacza, że tytuł wykonawczy zawiera prawidłowe oznaczenie wierzyciela, bowiem wskazuje pełną jego nazwę, nazwę skróconą numer REGON i jego adres, a także zawiera jego pieczęć nagłówkową.

Wbrew twierdzeniu skarżącej, w pozycji 45 tytułu użyto pieczęci urzędowej Dyrektora Izby Celnej (potocznie zwanej okrągłą), natomiast w pozycji 52 tytuł ten zawiera podpis osoby upoważnionej do jego podpisania z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego, co powoduje, że spełnia on wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 1 i 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Odnośnie zarzutu braku wskazania w tytule wykonawczym środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych, organ podkreślił, że z art. 27 § 1 pkt 11 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika obowiązek wskazania w tytule wykonawczym środków egzekucyjnych. Dyrektor izby skarbowej zauważył, że druk tytułu wykonawczego stanowiący załącznik Nr 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2001 r. Nr 137, poz.1541 ze zm.) w części G zawiera m.in. zapis o treści: Niniejszy tytuł wykonawczy zostaje skierowany do przymusowego ściągnięcia wymienionych w nim należności wraz z kosztami egzekucyjnymi, poprzez zastosowanie egzekucji z pieniędzy, wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego, z rachunków bankowych, z innych wierzytelności pieniężnych, z prawa z papierów wartościowych zapisanych na rachunku papierów wartościowych oraz z wierzytelności z rachunku pieniężnego, z papierów wartościowych nie zapisanych na rachunku papierów wartościowych, z weksla, z autorskich praw majątkowych i praw pokrewnych oraz z praw własności przemysłowej, udziału w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z pozostałych praw majątkowych, z ruchomości oraz nieruchomości. Wskazanie przez Dyrektora Izby Celnej w tytule wykonawczym - sporządzonym na druku zgodnym z wzorem stanowiącym załącznik nr 4 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Finansów - środków egzekucyjnych, które organ egzekucyjny może zastosować, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej wyczerpuje obowiązek wierzyciela, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 11 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca wskazywała również, że do tytułu wykonawczego nie dołączono dowodu doręczenia upomnienia, co nakazuje art. 27 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W niniejszej sprawie wymóg ten został spełniony, gdyż upomnienie z dnia 21 marca 2012 r. zostało stronie skarżącej doręczone w dniu 27 marca 2012 r., co zostało podane w tytule wykonawczym w rubryce 49. Kserokopia dowodu doręczenia upomnienia znajduje się w aktach sprawy.

Pismem z dnia 3 sierpnia 2012 r. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 lipca 2012 r. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła, rażące naruszenie przepisów:

1. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów art. 18, 33 pkt 4, 8, 1 oraz 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 7 w związku z art. 26 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia 28 maja 2012r., oddalającego zarzuty skarżącej w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 5 kwietnia 2012 r., gdy w sprawie prowadzenia niniejszej egzekucji administracyjnej doszło do następujących rażących uchybień:

- błędu co do osoby zobowiązanego (art. 3 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji),

- nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji),

- prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art. 33 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji),

- niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

2. art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1 w związku z art. 144 w związku z art. 140 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez zaniechanie ustosunkowania się przez organ do stanowiska skarżącej przedstawionego w zażaleniu z dnia 6 czerwca 2012 r. tj. w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego stanowiącym podstawę wydania tytułu wykonawczego, nie wskazano, jakiemu podmiotowi wymierzono karę pieniężną - toteż bezpodstawne wskazano w tym tytule jako zobowiązanego A Spółkę z o.o. z siedzibą w G., skoro sentencja decyzji stanowiącej podstawę wydania tytułu wykonawczego nie wskazuje, jako podmiotu, któremu wymierzono karę pieniężną A Sp. z o.o. z siedzibą w G.

3. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, albowiem w konsekwencji powyższego organ bezpodstawnie - dokonując całkowicie dowolnej oceny zgromadzonego materiału w sprawie - sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego, rażąco naruszając przepisy art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - w żaden sposób nie wyjaśniając ani nie wskazując dowodów, na których się oparł - stwierdził, że karę pieniężną wymierzono skarżącej A spółce z o.o. z siedzibą w G., gdy tymczasem, na co wskazano powyżej, w żaden sposób nie wynika to z sentencji decyzji Naczelnika Urzędu Celnego.

4. art. 7, 77, 10 § 1, 75 w zw. z art. 144 w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez zaniechanie podjęcia przez Dyrektora Izby Skarbowej jakichkolwiek działań w celu wyjaśnienia elementarnej okoliczności, czy decyzji Naczelnika Urzędu Celnego stanowiącym podstawę wydania tytułu wykonawczego wskazano, jakiemu podmiotowi wymierzono karę pieniężną.

Zarzucając powyższe skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia 28 maja 2012 r. z powodu rażącego naruszenia prawa na zasadzie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 ust. 2 p.p.s.a., ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia 28 maja 2012 r. na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a., oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka w całości ponowiła argumentację zawartą w zażaleniu z dnia 6 czerwca 2012 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga A spółki z o.o. z siedzibą w G. nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 15 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2002 r., poz. 270).

Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy sąd rozstrzyga granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.

W ocenie Sądu Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie przyjął, że zgłoszone zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie bezsprzecznie wynika, że Naczelnik Urzędu Celnego decyzją skierowaną do spółki wymierzył jej karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem. Powyższa decyzja, w wyniku rozpatrzenia odwołania, została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Celnej decyzją z dnia 22 lutego 2012 r. W ocenie sądu nie budzi zatem wątpliwości fakt, że obowiązek nałożony na spółkę istniał, a decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia 22 lutego 2012 r. jako ostateczna i podlegająca wykonaniu mogła stanowić podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, w oparciu o który skutecznie wszczęto egzekucję administracyjną.

Twierdzenie skarżącej o nieprawidłowym oznaczeniu strony w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego jest bezpodstawne, albowiem nie budzi wątpliwości kto jest jej adresatem. Decyzja została skierowana do A spółki z o.o. w G. i spółka ta jest jej adresatem, a wynika to wprost z tej decyzji. Ponadto wskazać należy ponadto, że sentencja decyzji i jej uzasadnienie stanowią jedną nierozerwalną całość. Z uzasadnienia tej decyzji wynika zaś jednoznacznie, wobec jakiego podmiotu została wymierzona kara pieniężna. Zatem zdaniem sądu, nie wprowadza w błąd oznaczenie osoby zobowiązanej w tytule wykonawczym z dnia 5 kwietnia 2012 r., gdyż jest tożsame z oznaczeniem strony w ww. decyzji. W części A tytułu wykonawczego zawierającej dane identyfikacyjne i adres zobowiązanego, jako zobowiązaną będącą podmiotem, u którego powstało zobowiązanie wskazano A Spółkę z o.o. w G; oraz podano - identyfikujące zobowiązaną - NIP, REGON, a także siedzibę prowadzonej działalności gospodarczej, zatem dane te są tożsame z danymi podmiotu, do którego skierowano decyzję stanowiącą podstawę wystawienia przedmiotowego tytułu wykonawczego.

W ocenie Sądu, nie znajduje potwierdzenia zgłoszony przez skarżącą zarzut prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny. Zarzut ten skarżąca opiera na braku stosownego umocowania dla dyrektora izby celnej w ustawie o służbie celnej. Strona wskazuje na przepisy art. 19 i 20 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. (Dz.U. z 2005 r. nr 168, poz. 1323) i wywodzi, że żaden z powszechnie obowiązujących przepisów nie stanowi o prawie poboru kar pieniężnych z ustawy o grach hazardowych przez organy celne.

W ocenie sądu również ten zarzut jest pozbawiony podstaw, bowiem jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy, podstawa taka wynika z przepisów art. 1a pkt 7 i 13, art. 5 § 1 ust. 4 i art. 19 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W rozpoznawanej sprawie decyzję, którą wymierzono spółce karę pieniężną na zasadzie art. 90 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. nr 201, poz. 1540 ze zm.) wydał Naczelnik Urzędu Celnego, wobec czego Dyrektor Izby Celnej posiada na zasadzie art. 1a pkt 13 i art. 5 § 1 pkt 4 w związku z art. 19 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji status wierzyciela oraz organu egzekucyjnego.

Również w kwestii zgłoszonego przez zobowiązaną na podstawie art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zarzutu niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 1, 7, 11 oraz § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. nieprawidłowego oznaczenia wierzyciela, rażąco wadliwego złożenia podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci urzędowej wierzyciela, braku wskazania środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych oraz braku dołączenia do tytułu wykonawczego upomnienia, sąd w składzie orzekającym stwierdził, że Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo uznał zarzut za bezzasadny. Sąd aprobuje zaprezentowaną argumentację, że tytuł wykonawczy jest szczególnym dokumentem urzędowym, warunkującym wszczęcie egzekucji. Aby to było możliwe powinien zawierać wszystkie elementy wymagane w art. 27 powołanej wyżej ustawy. Brak chociażby jednego z tych elementów powoduje niedopuszczalność egzekucji w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto, zgodnie z art. 1a pkt 13 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ilekroć w tej ustawie jest mowa o wierzycielu rozumie się przez to podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Natomiast podmioty uprawnione do inicjowania postępowania egzekucyjnego zostały wskazane w art. 5 tejże ustawy. Przepis ten w § 1 pkt 1 wprowadził w odniesieniu do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego zasadę, że uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej jest zawsze właściwy do orzekania organ I instancji. Wyjątek od tej zasady przewidziano w art. 5 § 1 pkt 4 powołanej ustawy, z którego wynika, że w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydanych przez naczelnika urzędu celnego decyzji, podmiotem inicjującym postępowanie egzekucyjne jest zawsze właściwy dla tego naczelnika dyrektor izby celnej. Natomiast z art. 90 ust. 1 ustawy o grach hazardowych wynika, że kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa.

Mając na uwadze powyższe, sąd stwierdził, że organ odwoławczy prawidłowo przyjął, iż w przedmiotowej sprawie wierzycielem jest Dyrektor Izby Celnej jako dyrektor izby celnej właściwy dla Naczelnika Urzędu Celnego, który decyzją z dnia 31 sierpnia 2011 r. wymierzył Spółce karę pieniężną.

Sąd stanął na stanowisku, że tytuł wykonawczy zawiera prawidłowe oznaczenie wierzyciela, bowiem wskazuje pełną jego nazwę, nazwę skróconą, numer REGON i jego adres, a także zawiera jego pieczęć nagłówkową. Ponadto, w pozycji 45 tytułu użyto pieczęci urzędowej Dyrektora Izby Celnej, natomiast w pozycji 52 tytuł ten zawiera podpis osoby upoważnionej do jego podpisania z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego, co powoduje, że spełnia on wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 1 i 7 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Odnośnie zarzutu braku wskazania w tytule wykonawczym środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych, Sąd uznał, że organ zasadnie przyjął, że z art. 27 § 1 pkt 11 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika obowiązek wskazania w tytule wykonawczym środków egzekucyjnych. Druk tytułu wykonawczego stanowiący załącznik Nr 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2001 r. Nr 137, poz.1541 ze zm.) w części G zawiera m.in. zapis o treści: Niniejszy tytuł wykonawczy zostaje skierowany do przymusowego ściągnięcia wymienionych w nim należności wraz z kosztami egzekucyjnymi, poprzez zastosowanie egzekucji z pieniędzy, wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego, z rachunków bankowych, z innych wierzytelności pieniężnych, z prawa z papierów wartościowych zapisanych na rachunku papierów wartościowych oraz z wierzytelności z rachunku pieniężnego, z papierów wartościowych nie zapisanych na rachunku papierów wartościowych, z weksla, z autorskich praw majątkowych i praw pokrewnych oraz z praw własności przemysłowej, udziału w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z pozostałych praw majątkowych, z ruchomości oraz nieruchomości.

W ocenie Sądu, wskazanie przez Dyrektora Izby Celnej w tytule wykonawczym sporządzonym na druku zgodnym z wzorem stanowiącym załącznik nr 4 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Finansów - środków egzekucyjnych, które organ egzekucyjny może zastosować - wyczerpuje obowiązek wierzyciela, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 11 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W zarzutach zgłoszonych w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego skarżąca wskazywała również, że do tytułu wykonawczego nie dołączono dowodu doręczenia upomnienia, co nakazuje art. 27 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem Sądu zarzut jest chybiony, albowiem upomnienie z dnia 21 marca 2012 r. zostało stronie skarżącej doręczone w dniu 27 marca 2012 r., co zostało podane w tytule wykonawczym w rubryce 49. Kserokopia dowodu doręczenia tego upomnienia znajduje się w aktach sprawy.

W ocenie Sądu, stanowisko skarżącej, że wymóg załączenia dowodu doręczenia upomnienia, zgodnie z art. 27 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ciąży na wierzycielu względem zobowiązanego, jest nieprawidłowe, albowiem wierzyciel przesyłając do realizacji tytuł wykonawczy ma obowiązek dołączenia do niego dowodu doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy, aby wykazać organowi egzekucyjnemu, że spełniony został wymóg dopuszczalności egzekucji administracyjnej. Obowiązek ten ciąży zatem na wierzycielu względem organu egzekucyjnego, nie zaś względem zobowiązanego. Nie ma także podstaw aby organ egzekucyjny przesyłając zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 26 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, załączał do niego dowód doręczenia upomnienia, skoro wcześniej wierzyciel przesłał mu upomnienie, a data jego doręczenia jest wskazana w tytule.

Biorąc pod uwagę powyższe sąd stwierdził, że przedmiotowy tytuł wykonawczy zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 27 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, decydujące o jego dopuszczalności w postępowaniu egzekucyjnym.

W ocenie Sądu, organ trafnie rozstrzygnął w kwestii zgłoszonych przez spółkę zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 5 kwietnia 2012 r., a zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym z ustawą - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i zawiera rozstrzygnięcie wszystkich zgłoszonych przez zobowiązaną zarzutów.

Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd - działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.