Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 862/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Rada Gminy~Rada Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 185
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 2 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Gminy [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 31 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Bk 21/19 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi Wojewody Podlaskiego na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] części obrębu geodezyjnego [...] postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 31 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Bk 21/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, w sprawie ze skargi Wojewody Podlaskiego na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] części obrębu geodezyjnego [...], odrzucił skargę kasacyjną Gminy [...].

Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie sprawy:

Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały Rady Gminy [...] w całości.

Od wyroku tego skargę kasacyjną, w ustawowym terminie, wniosła Gmina [...].

Zarządzeniem z dnia 13 czerwca 2019 r. nakazano wezwać pełnomocnika Gminy do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej. Wezwanie zostało doręczone w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w dniu 3 lipca 2019 r. (korespondencję awizowano w dniu 19 czerwca 2019r., a następnie w dniu 27 czerwca 2019 r., zwrot nastąpił z adnotację "nie podjęto w terminie"). Termin do uzupełnienia braków upłynął bezskutecznie z dniem 10 lipca 2019 r.

W ocenie Sądu wniesiona przez Gminę skarga kasacyjna polegała odrzuceniu z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych. W uzasadnieniu Sad wskazał, iż mimo wezwania strona nie uzupełniła braków skargi kasacyjnej w postaci oświadczenia dotyczącego przeprowadzenia rozprawy oraz numeru REGON albo numeru w innym właściwym rejestrze lub ewidencji albo numeru identyfikacji podatkowej (art. 176 § 2 w zw. z art. 46 § 2 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Wezwanie zawierało pouczenie o skutkach prawnych niewykonania powyższych obowiązków.

Podstawę prawną odrzucenia skargi kasacyjnej stanowił art. 178 p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca kasacyjnie Gmina, zarzucając Sądowi pierwszej instancji dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, które doprowadziło do wydania postanowienia. Jednocześnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz rozważenie zastosowania art. 195 § 2 p.p.s.a.

W uzasadnieniu pełnomocnik strony podniósł, że okoliczności faktyczne wskazane w uzasadnieniu postanowienia nie miały miejsca. Kancelaria adwokacko-radcowska składa się z czterech osób – trzech zawodowych pełnomocników i asystenta prawnego, co powoduje, że kancelaria jest czynna codziennie od godzin porannych do popołudniowych. Taka sytuacja powoduje, że wszystkie listy są doręczane bezpośrednio w kancelarii, a pozostawienie awiza wynika jedynie z okoliczności nieobecności w danym momencie konkretnego członka kancelarii. W lipcu 2019 r. Kancelaria pracowała na podobnych zasadach. Nie było urlopów. Zdaniem pełnomocnika awizo dotyczące tej konkretnej przesyłki nigdy nie zostało doręczone. Następują też pomyłki listonoszy, którzy do kancelarii dostarczają awiza przeznaczone dla podmiotu spod numeru [...]. Najpewniej taka pomyłka zaszła w stosunku do przedmiotowy awiz – mogły one zostać doręczone pod numer [...], zamiast prawidłowo pod numer [...].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie podlegało uwzględnieniu, chociaż z innych przyczyn niż w nmpodniesione.

Z treści art. 178 p.p.s.a. wynika, iż wojewódzki sąd administracyjny odrzuci skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Niewątpliwie skarga kasacyjna, poza wymaganiami o których mowa w art. 176 § 1 p.p.s.a., powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Elementy składowe pisma określa art. 46 p.p.s.a. Jednym z wymogów jest, by pismo strony zawierało numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku – numer identyfikacyjny REGON albo numer w innym właściwym rejestrze lub ewidencji albo numer identyfikacji podatkowej (art. 46 § 2 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie Przewodniczący Wydziału stwierdził, że wniesiona przez Gminę skarga kasacyjna obarczona jest dwoma brakami formalnymi: brak oświadczenia czy strona wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie czy też zrzeka się rozprawy (pismo należy wnieść z odpisem) oraz brak numeru identyfikacyjnego REGON lub numeru w innym właściwym rejestrze lub ewidencji albo numeru identyfikacji podatkowej strony wnoszącej skargę kasacyjną. W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 13 czerwca 2019 r. nakazano wezwać pełnomocnika Gminy do usunięcia braków formalnych we wskazanym wyżej zakresie w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Jednakże, powyższe zarządzenie Przewodniczącego Wydziału zostało wykonane wadliwie – strona została wezwana do wykonania zarządzenia jedynie w części. Tym samym, w okolicznościach tej konkretnej sprawy, odrzucenie skargi kasacyjnej z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych należało uznać za przedwczesne.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.