Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 590/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Protokolant Asystent sędziego Żywilla Król, po rozpoznaniu w Łodzi na rozprawie w dniu 11 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi D. G. na uchwałę Rady Gminy w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia uchwały w sprawie zbycia nieruchomości w trybie bezprzetargowym p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Uchwałą nr [...] z dnia [...] Rada Gminy w B. na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46 poz. 543 ze zm.) oraz art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) zdecydowała o bezprzetargowym zbyciu najemcom lokali komunalnych wraz z częścią gruntu o powierzchni 0,13 ha położonych w miejscowości C. [...] za cenę ustaloną przez rzeczoznawcę majątkowego. Wykonanie uchwały powierzono Wójtowi Gminy.

Po dokonaniu oględzin lokali przeznaczonych do zbycia Wójt Gminy B. zlecił rzeczoznawcy dokonanie ich wyceny, notariuszowi zaś przygotowanie umowy sprzedaży. Z uwagi jednak na zbytnią ogólnikowość uchwały notariusz zasugerował jej uszczegółowienie.

Uchwałą nr [...] z dnia [...] Rada Gminy w B. na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) w związku z art. 37 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) uchyliła własną uchwałę z dnia [...].

Pismem z dnia 26 marca 2006 r. D. G. wezwała Radę Gminy B. do usunięcia naruszenia prawa poprzez uznanie uchwały z dnia [...] za nieważną i jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż uchwałą nr [...] z [...] wszczęto procedurę sprzedaży lokalu, która następnie została przerwana. Tym samym naruszono prawo i interes prawny skarżącej.

Organ gminy nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W dniu 26 maja 2006 r. D.G. wniosła skargę bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W dniu 2 czerwca 2006 r. skarga ta została przekazana Radzie Gminy w B.. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że zgodnie z przepisem art. 34 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami jako najemca lokalu spełnia warunki do jego nabycia w drodze pierwszeństwa, w formie bezprzetargowej. Podniosła ponadto, iż przerwanie procedury sprzedaży wszczętej uchwałą Rady Gminy w B. z dnia [...] naruszało zarówno prawo jak i jej interes prawny.

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] Rada Gminy w B. wiosła o jej odrzucenie. Zaznaczyła, że skarga została wniesiona z naruszeniem treści przepisu art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) tj. po upływie 14 dni od złożenia wezwania do usunięcia prawa, w sytuacji, gdy uchwała została podjęta w dniu [...], o czym skarżąca mogła się bez trudu dowiedzieć, a wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wpłynęło do Rady Gminy w dniu 27 marca 2006 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Analizując przedstawione powyżej okoliczności wskazać wypada, iż skarżąca pismem z dnia 26 marca 2006 r., uzupełnionym następnie pismem z dnia 26 czerwca 2006 r. wezwała organ, w trybie przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1991 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 roku, Nr 142, poz. 1591 ze zm.) do usunięcia naruszenia prawa. Mając na uwadze, iż odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, nie została przez organ wystosowana, stwierdzić należy, iż skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniesiona przez D. G. w dniu 2 czerwca 2006 r. (data odbioru skargi przez Radę Gminy B. nadesłanej z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, gdzie skarżąca błędnie ją złożyła, z pominięciem organu, który wydał zaskarżony akt) nie zachowuje terminu, o którym mowa w przepisie art. 53 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie p.p.s.a.).

Przepisem miarodajnym do oceny sytuacji prawnej zachodzącej w niniejszej sprawie jest art. 52 par. 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowiący, iż skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przez co należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Ustawa stanowi – i ma to zastosowanie w niniejszej sprawie – iż w przypadkach, o których mowa w przepisie art. 52 par. 3 i 4 p.p.s.a, a więc również w sytuacji skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż akty prawa miejscowego, o których mowa w przepisie art. 5 par. 2 pkt 6 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. (art. 53 par. 2 p.p.s.a.).

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest uchwała organu gminy, zatem podstawy prawnej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na taki akt upatrywać należy w treści przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1991 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) stanowiącego, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Mając na uwadze treść przepisu art. 102 a ustawy o samorządzie gminnym stanowiącego, iż w sprawach, o których mowa w rozdziale 10 tejże ustawy, nie stosuje się przepisu art. 52 par. 3 i 4 p.p.s.a., wskazać należy, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie przepisu art. 101 ust. 1 tejże ustawy możliwe jest w każdym czasie.

Uwzględniajac, iż wystosowane przez skarżącą wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa nastąpiło w dniu 27 marca 2006 r., a organ nie zajął stanowiska wobec dokonanego wezwania, to tym samym termin do wniesienia przez skarżącą skargi do sądu administracyjnego na kwestionowaną uchwałę upłynął po sześćdziesięciu dniach od dnia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a więc w dniu 26 maja 2006 r.

Tym samym wniesienie skargi do sądu administracyjnego w dniu 2 czerwca 2006 r., a więc po zakreślonym przez ustawę terminie, czyni skargę spóźnioną i prowadzi do jej odrzucenia (art. 58 par. 1 p.p.s.a.).

Na uwagę zasługuje jeszcze jedna kwestia. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, zaś organ ten przekazuje skargę sądowi administracyjnemu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę (art. 54 par. 1 i 2 p.p.s.a.).

W realiach niniejszej sprawy strona skarżąca wniosła swą skargę bezpośrednio do sądu administracyjnego, a więc nie do organu, który wydał kwestionowany akt. Zachowanie skarżącej nie odpowiadało zatem, przywołanemu powyżej przepisowi art. 54 par. 1 i 2 p.p.s.a..

Jednocześnie wskazać wypada, iż nie można uznać dnia złożenia w polskim urzędzie pocztowym pisma zawierającego skargę, kierowanego do sądu, za dzień wniesienia skargi z zachowaniem terminu, o którym mówi przepis art. 53 par. 1 p.p.s.a.. Brak jest bowiem w tym zakresie regulacji, która umożliwiałaby zachowanie stronie uprawnień do zaskarżenia decyzji bez względu na to, gdzie dokonane zostanie wniesienie skargi, a więc czy to bezpośrednio do sądu, czy też do sądu ale za pośrednictwem organu, który wydał kwestionowany akt.

Do dnia 31 grudnia 2005 r. obowiązywał w powyższym zakresie przepis art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271 ze zm.) stanowiący, iż w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 par. 1 p.p.s.a. sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w przepisie art. 54 par. 1 p.p.s.a., a więc z uznaniem, iż skargę wniesiono w zakreślonym przez prawo terminie. Brak powyższej regulacji, w momencie, gdy strona skarżąca wnosiła skargę w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, iż skarga ta została błędnie skierowana, a zatem nie może wywołać skutków prawnych pisma należycie wniesionego.

Podobnie, nie może usprawiedliwiać strony skarżącej treść przepisu art. 65 par. 2 k.p.a. stanowiącego, iż wniesienie podania do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesienie tegoż podania z zachowaniem terminu. Skoro norma ta odnosi się jedynie do postępowania przed organami administracji publicznej, to nie jest dopuszczalne zastosowanie powyższej regulacji na gruncie przepisów p.p.s.a., na etapie postępowania przed sądem administracyjnym. (vide: postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 20 października 2004 r. w sprawie sygn. akt IV SA/GI 647/04, ONSAiWSA 2005/6/116).

Tak więc ostatecznie uznać wypada, iż wniesienie skargi w niniejszej sprawie nastąpiło dopiero w momencie złożenia skargi w organie administracji, po jej przesłaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a więc w dniu 2 czerwca 2006 r.

Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.