Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 698/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 2, 3, par. 3, art. 58 par. 1 pkt 1, par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 135 ust. 2, art. 138
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski po rozpoznaniu w dniu 9 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. W. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł., po rozpatrzeniu zażalenia asp. szt. G. W., utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] r. o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko podinsp. G.J. – Naczelnikowi Wydziału Dochodzeniowo – Śledczego Komendy Miejskiej Policji w Ł. w związku z informacją o możliwym popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego polegającego na przekroczeniu w dniu 14 sierpnia 2015 r. uprawnień poprzez cofnięcie bez ważnych względów służbowych asp. szt. G.W. prawa do urlopu.

Na powyższe postanowienie G. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarżący wniósł skargę z przekroczeniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 czerwca 2016 r. Termin do wniesienia skargi upływał zatem w dniu 10 lipca 2016 r. Tymczasem skarżący wniósł skargę w dniu 21 lipca 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy, w kognicji sądu administracyjnego, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi z tej przyczyny ma miejsce w szczególności wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nie objętych zakresem właściwości sądu administracyjnego albo została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola sądu administracyjnego obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2); postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 3). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

W orzecznictwie wskazuje się, że postępowania w sprawach dyscyplinarnych podlegają kognicji sądu administracyjnego tylko wtedy, gdy przepisy szczególne na to pozwalają (por. np. postanowienie WSA w Białymstoku z 30 listopada 2004 r., II SA/Bk 25/04; postanowienie WSA w Warszawie z 2 sierpnia 2007 r., II SA/Wa 1236/07; postanowienia NSA: z 31 maja 2012 r., I OSK 1067/12, I OSK 1068/12, I OSK 1113/12; z 20 listopada 2014 r., I OSK 1951/14).

W odniesieniu do postępowań dyscyplinarnych dotyczących funkcjonariuszy Policji przepisem szczególnym, dopuszczającym kontrolę sądu administracyjnego jest art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz.U. z 2015 r., poz. 355 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, iż od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Oznacza to, że tylko orzeczenie oraz postanowienie kończące postępowanie dyscyplinarne może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, wnoszonej przez policjanta. Wprawdzie w myśl art. 135 ust. 2 zdanie drugie ustawy o Policji na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz na orzeczenie o umorzeniu tego postępowania pokrzywdzony może wnieść odpowiednio zażalenie lub odwołanie, w terminie 7 dni od dnia ich doręczenia, lecz w orzecznictwie wskazuje się, że postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego nie kończy takiego postępowania dyscyplinarnego, a dodatkowo rozstrzygnięcia wydawane w tego rodzaju sprawach nie mają charakteru administracyjnego. Z powyższego wynika, że na rozstrzygnięcia wydane w oparciu art. 135 ust. 2 ustawy o Policji skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna (por. postanowienia NSA: z 31 maja 2012 r., I OSK 1067/12, I OSK 1068/12, I OSK 1113/12; z 20 listopada 2014 r., I OSK 1951/14).

Podzielając powyższe stanowisko uznać zatem należy, że przedmiot niniejszej skargi nie mieści się w kognicji sądów administracyjnych, a co za tym idzie skarga G. W., jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Kwestia zachowania przez skarżącego terminu do wniesienia skargi nie ma w tym wypadku żadnego znaczenia.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a sąd orzekł, jak w postanowieniu.

e.o.