Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1234/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 30 ust. 6
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. sekr. sąd. Sylwia Rosińska- Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2018 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r. znak [...], [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2017r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ("GINB"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., "k.p.a.") po rozpatrzeniu wniosku [...] S.A. z siedzibą w W. ("skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GINB z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., [...] – utrzymał w mocy ww. decyzję.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., GINB stwierdził, na wniosek H. P. i Z. P., nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., uchylającej w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2008 r., znak: [...] (wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na montażu urządzeń wchodzących w skład stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] w R. przy ul. L.) i umarzającej postępowanie organu pierwszej instancji ze względu na jego bezprzedmiotowość.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła skarżąca podnosząc, że w sprawie błędnie oceniono przedmiotową inwestycję w kontekście konieczności, lub nie, uzyskania pozwolenia na budowę.

Po rozpatrzeniu ww. wniosku, GINB, decyzją z dnia [...] marca 2017 r., utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2017 r.

Organ odwoławczy wskazał, że stwierdzenie nieważności orzeczenia jest instytucją szczególną, mającą zastosowanie tylko w razie stwierdzenia zaistnienia przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a., a postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności rozstrzygnięcia w aspekcie stanu prawnego i faktycznego, istniejącego w dacie jego wydania. W toku tego postępowania organ orzeka jako organ kasacyjny, koncentrując się jedynie na wyjaśnieniu, czy dane rozstrzygnięcie obarczone jest kwalifikowaną niezgodnością z prawem. Jego zakres różni się więc od zakresu postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.

Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy jest ono oczywiste. Oznacza to, że sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a konkretnym przepisem prawa jest wyraźna, rzucająca się w oczy. Rażąco naruszony może być wyłącznie przepis jednoznaczny niepowodujący wątpliwości interpretacyjnych. Ponadto za rażące można uznać tylko takie naruszenie prawa, które powoduje, że wydane rozstrzygnięcie wywołuje skutki społeczno-ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie.

GINB podkreślił, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), uzyskania pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Na podstawie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeśli w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu, i nie później niż po upływie dwóch lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia.

Na podstawie akt postępowania organ stwierdził, że w dniu 18 lipca 2008 r. do Starostwa Powiatowego w R. wpłynęło zgłoszenie [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. z dnia [...] lipca 2008 r., dotyczące zamiaru wykonania budowlanych, polegających na montażu wcześniej wskazanych urządzeń, wchodzących w skład stacji bazowej telefonii komórkowej.

Od powyższego zgłoszenia, Starosta [...], decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., wniósł sprzeciw.

Po rozpoznaniu odwołania od ww. sprzeciwu, Wojewoda [...] uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2008 r. i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji ze względu na jego bezprzedmiotowość. Wojewoda wskazał, że zgłoszone roboty budowlane nie podlegają obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę ani dokonania zgłoszenia.

Na podstawie ponownej analizy akt, GINB stwierdził, że w ramach zgłoszonych robót budowlanych przewidziano nie tylko instalację urządzeń (w postaci trzech masztów rurowych i sześciu anten sektorowych oraz trzech anten radioliniowych na istniejącej wieży ciśnień), ale również wykonanie, w pewnym oddaleniu od podstawy wieży ciśnień, urządzeń wolnostojących – raz określonych jako urządzenia nadawczo-odbiorcze, a raz jako urządzenia sterujące – posadowionych na płytach żelbetowych.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ odwoławczy wskazał, że niedopuszczalne jest stosowanie w stosunku do urządzeń technicznych wolnostojących regulacji dotyczących urządzeń instalowanych na obiektach budowlanych. "Montaż" takich urządzeń, każdorazowo i bez względu na ich wymiary, wymaga pozwolenia na budowę, chyba że ustawodawca wprost realizację danego rodzaju urządzeń z obowiązku takowego zwolni. Przedmiotowe "urządzenia" wolnostojące, posadowione na płytach żelbetowych, zdaniem GINB, nie mogą korzystać z wyłączenia określonego w art. 29 ust. 2 pkt 15 lub też w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b i c Prawa budowlanego z co najmniej dwóch powodów. Po pierwsze nie stanowią one urządzeń technicznych instalowanych na obiekcie budowlanym, lecz wobec posadowienia na odrębnych płytach fundamentowych – odrębny obiekt budowlany na gruncie, powiązany jedynie funkcjonalnie z instalowanymi na wieży ciśnień antenami sektorowymi. Po drugie, realizacja przedmiotowych urządzeń polega na ich usytuowaniu na nowowykonanych płytach fundamentowych, co spełnia definicję budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, nie zaś "instalowania". Instalowanie nie obejmuje wykonywania nowego obiektu budowlanego, ale zawiera wyłącznie takie prace budowlane, które związane są z już istniejącym obiektem.

Ponadto, ww. urządzenia wolnostojące posadowione na gruncie na płytach żelbetowych nie zostały przez ustawodawcę wymienione w art. 29 Prawa budowlanego, określającym, jakiego rodzaju obiekty lub roboty budowlane nie wymagają pozwolenia na budowę. Katalog tego typu obiektów jest katalogiem zamkniętym i nie można stosować tu wykładni rozszerzającej.

Wobec uznania, że ww. roboty budowalne wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, uzasadnione było wniesienie przez Starostę [...] sprzeciwu, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Oznacza to, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. uchylająca ww. decyzję Starosty uznana została przez GINB za wydaną z rażącym naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.

Z art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego w sposób jednoznaczny (bez potrzeby przeprowadzenia skomplikowanej wykładni) wynika, że w sytuacji, gdy zgłoszenie dotyczy robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, powinien zostać wniesiony sprzeciw. Skoro sporne roboty budowlane nie ograniczały się jedynie do instalowania urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym, ale obejmowały także wykonanie fundamentów na gruncie pod urządzenia wolnostojące i przytwierdzenie do nich powyższych urządzeń, oczywistym jest, że cała inwestycja nie mogła zostać zakwalifikowana jako "instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych". Organ podkreślił przy tym, że kwalifikacji prawnej czy dane roboty budowlane wymagają pozwolenia na budowę, czy zgłoszenia, czy też nie jest wymagane ani zgłoszenie, ani pozwolenie, nie można czynić automatycznie, niezależnie od szczegółowych rozwiązań projektowych.

Skargę na decyzję GINB z dnia [...] marca 2017 r . złożyła [...] S.A. z siedzibą w W. wnosząc o jej uchylenie, oraz poprzedzającej ją decyzji, a także o umorzenie postępowania.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, skoro decyzja Wojewody [...] z [...] sierpnia 2008 r. nie naruszała prawa, naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 punkt 7 Prawa budowlanego, polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu w sytuacji, gdy wykonane przez inwestora obiekty to szafy telekomunikacyjne, których posadowienie nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę oraz naruszenie art. 7 i 77 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że wykładnia przepisów przywołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GINB wymagała, wbrew stanowisku organu, skomplikowanej wykładni. To z kolei uzasadnia stanowisko, że przedmiotowa decyzja, której wydanie pozostawia organowi tzw. luz decyzyjny, nie może być uznana za rażąco naruszającą prawo. Skarżąca nie zgodziła się także z zaprezentowaną przez GINB oceną przedmiotowych urządzeń, podkreślając ich pomocniczą rolę w obsłudze komunikacyjnej stacji bazowej.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.

W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona.

Zaskarżoną decyzją z dnia z dnia [...] marca 2017 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie z dnia [...] stycznia 2017r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., uchylającej w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2008 r., wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na montażu urządzeń wchodzących w skład stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] w R. przy ul. L. i umarzającej postępowanie organu pierwszej instancji.

Wskazać należy, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r. wydana została w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji , a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.

Natomiast zgodnie z jednolitym stanowiskiem orzecznictwa i poglądem doktryny przyjmuje się, iż z zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w art. 16 § 1 kpa wynika, że przepisy, na podstawie których możliwe jest wzruszenie ostatecznej decyzji, nie mogą być w żadnym przypadku interpretowane rozszerzająco. Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym – odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym - nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny.

Tym samym, w ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych, ani też kwestionować stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją stanowiącą przedmiot kontroli prowadzonej w tym postępowaniu nadzorczym (por. np.: wyroki NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1617/12, z dnia 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1822/11). Istota nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji, o którym mowa w art. 156 k.p.a., wyraża się w tym, że celem tego postępowania nie może być ponowne rozpoznawanie sprawy, tak jak w postępowaniu zwykłym.

Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. . Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) .

Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a

przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12

sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071).

Poruszając się w zakreślonych wyżej granicach Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał prawidłowej oceny decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008r., Nr [...], uznając, że została obarczona wadą rażącego naruszenia prawa - art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 30 ust 6 pkt 1 Prawa budowlanego.

Należy podkreślić, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) uzyskania pozwolenia na budowę nie wymagało wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych.

W dniu 18 lipca 2008 r. w Starostwie Powiatowym w R., [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. dokonała zgłoszenia robót budowlanych polegających na instalacji urządzeń (w postaci trzech masztów rurowych i sześciu anten sektorowych oraz trzech anten radioliniowych na istniejącej wieży ciśnień), ale również na wykonaniu, urządzeń wolnostojących – raz określonych jako urządzenia nadawczo-odbiorcze, a raz jako urządzenia sterujące – posadowionych na płytach żelbetowych.

Zauważyć , w tym miejscu należy, iż zasadą w polskim prawie budowlanym jest, iż wszelkie roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego).

Stąd też przepisy art. 29 i 30 Prawa budowlanego jako dotyczące wyjątków od zasady generalnej interpretować należy ściśle i nie dopuszczalnym jest dokonywanie rozszerzającej ich wykładni.

Pamiętać przy tym trzeba, iż to art. 29 Prawa budowlanego określa, budowa jakich obiektów i wykonywanie jakich robót budowlanych jest zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, zaś art. 30 tej samej ustawy w stosunku do niektórych rodzajów robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wprowadza obowiązek zgłoszenia zamiaru ich podjęcia.

Wykładni art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego dokonywać zatem należy z uwzględnieniem przywołanych powyżej przepisów, w tym w szczególności art. 29 ust. 2 pkt 15 tej samej ustawy stanowiącego, iż pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych.

Skoro zaś ustawodawca w art. 29 ust. 2 pkt 15 zwolnił z obowiązku uzyskiwania pozwolenia na budowę jedynie instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych, to również jedynie do urządzeń montowanych na obiektach budowlanych odnosić się może wprowadzenie określonego w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b obowiązku zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach określonej kategorii urządzeń.

Przepisów dotyczących instalowania urządzeń na obiektach budowlanych nie można przy tym stosować do obiektów wolno stojących. Tam gdzie ustawodawca zamierzał zwolnic z obowiązku uzyskiwania pozwolenia na budowę realizacje obiektów wolno stojących, wyraźnie wskazał to w treści przepisu, czego przykładem może być art. 29 ust. 1 pkt 2 i 7 oraz ust. 2 pkt 16.

Powyższe oznacza, iż niedopuszczalnym jest stosowanie w stosunku do urządzeń technicznych wolno stojących regulacji dotyczących urządzeń instalowanych na obiektach budowlanych oraz, iż montaż takich urządzeń każdorazowo i bez względu na ich wymiary wymagał będzie pozwolenia na budowę, chyba że ustawodawca wprost realizację danego rodzaju urządzeń z obowiązku takowego zwolni, jak uczynił to chociażby odnośnie montażu wolno stojących kolektorów słonecznych.

Samo pojęcie "instalacji" nie jest definiowane przepisami Prawa budowlanego. Słowo to należy zatem interpretować poprzez jego potoczne rozumienie, a przy takim rozumieniu należy sięgając do definicji słownikowych. Zgodnie z Słownikiem języka polskiego A-K, pod redakcją naukowa M. Szymczaka, PWN Warszawa, 1996 r., s. 745, pojęcie "instalować" oznacza zakładanie, montowanie urządzenia technicznego. Z kolei w Słowniku języka polskiego pod redakcją S. Dubisza tom 1, PWN Warszawa 2003 r., s. 1221, zdefiniowano "instalację (instalowanie)" jako montaż urządzenia technicznego, które polega bądź na połączeniu różnych elementów w jedną całość użytkową, bądź zamontowaniu danej konstrukcji na jakimś obiekcie - w tym także objecie budowlanym.

Nie można twierdzić, że zamiarem ustawodawcy było objęcie pojęciem "instalowanie" wszelkich robót budowlanych lub montażowych, które polegałyby na połączeniu kilku elementów.

Zgłoszona inwestycja winna być przy tym oceniana pod kątem przepisów prawa budowlanego jako całość i niedopuszczalnym jest formalne rozdzielanie jej na poszczególne elementy, co zresztą , wbrew zarzutom skargi, znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji , w którym organ wyjaśnia, że" Budowlanego nie "dokonał rozbicia analizowanych prac na dwa elementy: anteny i ich konstrukcje wsporcze oraz "urządzenia wolnostojące i posadowione na płytach betonowych". Co więcej, analizując sporne roboty budowlane jako całość, oczywistym jest, że w żaden sposób nie da ich się zakwalifikować jako "instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych".

Innymi słowy w tej sprawie niedopuszczalnym byłoby uznanie, że np. roboty polegające na instalowaniu samych anten należy zakwalifikować do miana "instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych" – art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, a samo wykonanie urządzeń wolnostojących( nadawczo-odbiorczych) posadowionych na płytach żelbetowych które wymagają pozwolenia na budowę, również zaliczyć do pojęcia " instalowanie". Inwestor dokonał zgłoszenia jednego zamiaru budowlanego, który stanowi zespół elementów służących jednemu celowi – tym samych ocena co do trybu postępowania administracyjnego co do rozpoczęcia prac powinna obejmować całe zamierzenie.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego w zakresie jednego obiektu i jeżeli chociażby część tego zamierzenia obejmuje roboty budowlane, nie mieszczące się w katalogu wymienionych w art. 29-31 Prawa budowlanego, to pozwolenie na budowę winno obejmować całe wnioskowane przez inwestora zamierzenie. Nawet jeśli z całego zamierzenia budowlanego tylko część robót wymaga pozwolenia na budowę, organom administracji nie wolno dokonywać podziału takiego zamierzenia na tą część, która jest objęta procedurą zgłoszenia i pozostałą – objętą postępowaniem w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. W takim kierunku wypowiedział się również Naczelny Sąd Administracyjny (np. w wyroku z dnia 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 656/08, opub. w CBOSA).

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego wadliwego zakwalifikowania urządzeń wolnostojących( nadawczo-odbiorczych) posadowionych na płytach żelbetowych, należy wskazać, że zgłoszenie dokonane przez inwestora w dniu 18 lipca 2008r. nie posługuje się pojęciem "szafy telekomunikacyjne", który pojawia się dopiero na użytek skargi, natomiast projekt budowlany , kwalifikuje powyższe urządzenie jako " kontener Moduł 12 ft".

Mając powyższe na uwadze należy uznać za prawidłowe stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008r. uchylająca decyzję Starosty [...] zgłaszającą sprzeciw wobec zamiaru wykonania powyższych robót budowlanych i umarzająca postępowanie z uwagi na bezprzedmiotowość, bowiem zdaniem Wojewody roboty nie wymagały ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, rażąco narusza art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 30 ust 6 pkt 1 Prawa budowlanego.

Z tych też przyczyn, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Sąd podziela ocenę w niej wyrażoną i zgadza się z GINB, że w sprawie wystąpiła przesłanka uregulowana w art. 156 § 1 pkt 2. Jednocześnie, wobec uzasadnienia skargi, Sąd stwierdza, że okoliczności podniesione w niej -z uwagi na charakter niniejszego postępowania i powody powyżej przedstawione- nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Dlatego też, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.