Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 12/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie NSA, , po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. N. i J. N. na bezczynność Starosty Powiatu C. w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

G. N. i J. N. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę, wskazując w niej jako "pozwanych" Wojewodę [...] i Starostę Powiatu C. W skardze swej stwierdzili, że domagają się "urealnienia własności obszaru gospodarstwa spadkowego położonego w Ś. gmina L. Z treści tej skargi wynika, że skarżący oczekują wykonania czynności urzędowych przez Wojewodę [...] i Starostę Powiatu C., których organy te nie wykonały, pomimo ciążących na nich w tym zakresie obowiązków.

Zarządzeniem z [...] Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wydanym z mocy art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - określanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a." - zarządził rozdzielenie skarg na bezczynność Wojewody [...] i Starosty Powiatu C. Tak więc od tej chwili sprawy o bezczynność tych organów uzyskały odrębny bieg, a niniejsza sprawa o sygn. III SAB/GL 12/05 dotyczy bezczynności Starosty Powiatu C. W jej ramach skarżący zostali wezwani do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez dokładne oznaczenie przedmiotu zaskarżenia, w szczególności zaś wskazanie na czym polega bezczynność Starosty, czy dotyczy wydania decyzji w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów, czy też ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną. Jednocześnie wezwano skarżących do wskazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wystąpili z zażaleniem na bezczynność Starosty do organu administracji państwowej wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wezwanie to skarżący mieli wykonać w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia licząc pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwania te zostały doręczone skarżącym: J. N. -[...] G. N. [...] W wyznaczonym skarżącym terminie braki skargi nie zostały usunięte.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4. Oznacza to, że można zaskarżyć do sądu administracyjnego bezczynność organu administracji, polegającą na niewydaniu decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, niepodjęciu innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jest przy tym oczywiste, że musi toczyć się postępowanie administracyjne, w ramach którego akt lub czynność mają być podjęte, bądź musi istnieć wynikający z mocy prawa obowiązek podjęcia takiego postępowania z urzędu, w przeciwnym bowiem razie nie można mówić o obowiązku wydania aktu lub podjęcia czynności, a zatem nie można mówić o jego niewykonaniu, czyli bezczynności organu. Skarga na bezczynność organu administracji musi być skonkretyzowana w ten sposób, by wskazywała jaka decyzja, postanowienie, akt lub czynność powinny być wydane i w ramach jakiego postępowania. Konkretyzacja ta jest niezbędna z punktu widzenia przeprowadzenia postępowania przed sądem i orzeczenia, jakie sąd ma wydać w sprawie. Zgodnie bowiem z art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności.

Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.

Środkiem zaskarżenia w przypadku bezczynności jest zażalenie, o jakim stanowi art. 37 § 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem "Na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia". Tak więc warunkiem wniesienia skargi do sądu na bezczynność jest uprzednie zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie.

Skarga G. N. i J. N. nie spełnia przedstawionych tu warunków. Nie wynika z niej bowiem, by było w toku postępowanie administracyjne prowadzone przez Starostę Powiatu C., w ramach którego miałby zapaść oczekiwany przez skarżących akt administracyjny. Trudno też wywnioskować ze skargi, jaki miałby to być akt skoro skarżący piszą zarówno o "urealnieniu obszaru gospodarstwa spadkowego", o uregulowaniu prawnym zajęcia nieruchomości i jednocześnie kwestiach ewidencyjnych. Z uwagi na te wątpliwości Sąd wezwał skarżących do uzupełnienia braków skargi poprzez dokładne oznaczenie przedmiotu zaskarżenia, w szczególności zaś wskazanie na czym polega bezczynność Starosty, czy dotyczy wydania decyzji w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów, czy też ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną. Jednocześnie wezwano skarżących do wskazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wystąpili z zażaleniem na bezczynność Starosty do organu administracji państwowej wyższego stopnia. Bez uzupełnienia tych braków nie jest możliwa ocena, czy skarga została wniesiona w terminie z art. 52 § 1 p.p.s.a. i nie można nadać jej właściwego biegu.

Ponieważ wezwania tego skarżący nie wykonali w wyznaczonym im terminie ich skarga podlega odrzuceniu przez Sąd zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. w drodze postanowienia wydanego na posiedzeniu niejawnym.