Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 523/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 8 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 278
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - teskt jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 listopada 2018 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017 oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w H., działając na podstawie art. 5-6 i art. 24 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2017 r., poz. 278 ze zm., dalej: "ustawa o płatnościach"), po rozpatrzeniu wniosku o przyznanie płatności na 2017 r., odmówił A.J. (zwanej dalej także: "skarżącą") przyznania płatności związanej do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno oraz przyznał A.J.: jednolitą płatność obszarową w wysokości 24.313,38 zł, płatność za zazielenienie w wysokości 16.317,97 zł, płatność redystrybucyjną w wysokości 4.722,85 zł, płatności do bydła w wysokości 5.751,56 zł i płatności do krów w wysokości 7.341,08 zł, a także kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości 667,89 zł.

W uzasadnieniu decyzji dotyczącym odmowy przyznania A. J. płatności związanej do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno, organ wyjaśnił, że skarżąca wnioskiem z dnia [...] czerwca 2017 r. ubiegała się o przyznanie tej płatności na 2017 r. do działek ewidencyjnych o numerach [...], położonych w obrębie Z., w gminie M., których łączna powierzchnia wynosi 10,60 ha. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego organ ustalił, że ww. działki znajdują się w rejestrze Zasobów Własności Rolnej Skarbu Państwa (dalej zwanego: "ZWRSP"), lecz według stanu na dzień 31 maja 2017 r. nie zostały zawarte względem nich umowy dzierżawy, a zatem skarżąca nie posiadała w ww. dacie tytułu prawnego do tych działek. Umowa dzierżawy przedmiotowych działek została natomiast zawarta między skarżącą z Agencją Nieruchomości Rolnych (dalej: "ANR") Oddziałem Terenowym w O. Filią w S., dopiero dnia [...] czerwca 2017 r. (umowa nr [...]).

W związku z powyższym, organ I instancji, powołując się na art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach, wedle którego płatność bezpośrednia do działki rolnej wchodzącej w skład ZWRSP przysługuje rolnikowi, który, na dzień 31 maja danego roku, ma do tej działki tytuł prawny, stwierdził, że wobec braku spełnienia tej przesłanki, skarżącej nie przysługuje wnioskowana płatność. Powyższe skutkowało wykluczeniem powyższych działek z płatności bez sankcji za przedeklarowanie (tzn. powierzchnie wykluczonych działek rolnych nie są wliczane do powierzchni wartości deklarowanej kwalifikowanej dla płatności).

2. W dniu [...] kwietnia 2018 r. A. J. złożyła odwołanie od ww. decyzji, w części dotyczącej odmowy przyznania jej płatności związanej do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno.

W odwołaniu skarżąca wskazała, że przetarg ofert pisemnych na nieruchomości rolne został ogłoszony w lutym 2017 r., natomiast w dniu 10 maja 2017 r. znany był już wynik postępowania przetargowego, w którym skarżąca wygrała przetarg na dzierżawę przedmiotowych działek. Po otrzymaniu przez organ zapewnienia co do zawarcia umowy ich dzierżawy, skarżąca przystąpiła niezwłocznie do prac polowych i wyraziła swoją gotowość do podpisania umowy. Do zawarcia umowy doszło jednak dopiero dnia [...] czerwca 2017 r. W odwołaniu skarżąca wskazała, że nie ponosi ona winy za opóźnienie w zawarciu umowy dzierżawy przedmiotowych działek, zaś wobec poniesienia przez nią nakładów finansowych na prowadzenie rolniczej działalności na przedmiotowych gruntach, czuje się ona skrzywdzona odmową przyznania jej wsparcia w ww. zakresie.

3. Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] Dyrektor P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że warunki i tryb udzielania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego regulują m.in. przepisy ustawy o płatnościach. Powołując się w tym względzie na art. 8 ust. 1 ww. ustawy, organ odwoławczy przytoczył łączne przesłanki uzyskania m.in. płatności związanych do powierzchni upraw, wśród których znajduje się wymóg posiadania przez rolnika działki rolnej zadeklarowanej do dopłaty, w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności.

Ponadto organ odwoławczy wskazał na art. 18 ust. 4 ww. ustawy, wedle którego płatność bezpośrednia do działki rolnej wchodzącej w skład ZWRSP przysługuje rolnikowi, który, na dzień [...] maja danego roku, ma do tej działki tytuł prawny. Opierając się na materiale dowodowym, w szczególności zaś na treści umowy dzierżawy z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], z której wynika okres dzierżawy przedmiotowych działek trwa od dnia [...] czerwca 2017 r. do [...] września 2026 r., organ odwoławczy wskazał, że na dzień 31 maja 2017 r. odwołująca się nie posiadała do przedmiotowych działek tytułu prawnego, która to okoliczność skutkowała odmową przyznania jej przedmiotowej płatności.

4. Nie zgadzając się z powyższą decyzją organu II instancji, skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o jej uchylenie, a także o uchylenie decyzji organu I instancji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a) art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. - zasady obiektywizmu, poprzez zinterpretowanie wszelkich niejasności na niekorzyść podmiotu, nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym podniesionych w odwołaniu wyjaśnień skarżącej, a w konsekwencji niezasadne przyjęcie, iż skarżąca nie posiadała tytułu prawnego do spornych działek, rezultatem czego była odmowa płatności do tych działek na 2017 r.;

b) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niezasadne przyjęcie, że strona skarżąca była faktycznym posiadaczem przedmiotowych gruntów objętych wnioskiem i na dzień 31 maja 2017 r. prowadziła na nich działalność rolniczą;

c) art. 8 k.p.a., poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez wydawanie negatywnej decyzji w przypadku kiedy to z winy Agencji Nieruchomości Rolnych Oddziału Terenowego w O. Filii w S. umowa dzierżawy została zawarta w dniu [...] czerwca 2017 r. (piątek), zamiast co najmniej 2 dni wcześniej tj. w dniu 31 maja 2017 r. (środa);

d) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a., polegające na bezpodstawnym utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji oraz nie uchyleniu decyzji organu I instancji w całości i nie przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organom I instancji, mimo że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a pominięty przez organ materiał dowodowy, podniesiony również w odwołaniu oraz konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, ma istotny wpływ na jej rozstrzygniecie;

e) art. 107 § 1 k.p.a. i § 3 k.p.a., poprzez lakoniczne uzasadnienie wydanej decyzji i pominięcie w uzasadnieniu okoliczności faktycznych, wskazujących na brak celowości działania skarżącej, świadome działanie organów państwowych (opóźnianie zwarcia umowy dzierżawy mimo wygranego przetargu w dniu 10 maja 2017 r.), co skutkowało odmową przyznania płatności do przedmiotowych gruntów, mimo wykonania wszelkich zabiegów agrotechnicznych, do dnia 31 maja 2017 r., zgodnie z ustnymi uzgodnieniami z pracownikami Agencji Nieruchomości Rolnych,

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

a) art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach poprzez bezpodstawną odmowę przyznania wnioskowanych płatności, w sytuacji spełnienia wszystkich formalnoprawnych warunków, tzn. nieruchomość była w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja 2017 r., w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności;

b) art. 18 ust. rozporządzenia ustawy (nie oznaczonego) poprzez niezastosowanie powyższych przepisów w sytuacji, kiedy skarżąca była już w posiadaniu działki rolnej wchodzącej w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa na dzień 31 maja 2017 r., gdyż w dniu 10 maja 2017 r. wygrała przetarg (ustna umowa użyczenia i przekazania do użytkowania), a umowa dzierżawy z dnia [...] czerwca 2018 r. jedynie potwierdziła tytuł prawny.

5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas reprezentowane stanowisko.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

1. W wyniku dokonanej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzonej w oparciu o kryterium jej zgodności z prawem, tut. Sąd doszedł do przekonania, że decyzja ta nie zawiera wad powodujących konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego, co z kolei skutkowało stwierdzeniem niezasadności skargi wywiedzionej przez A.J.

2. Istota sporu w niniejszej sprawie, sprowadza się do oceny zasadności, odmowy przyznania skarżącej płatności związanej do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno na 2017 r., do zadeklarowanych przez nią działek nr [...] położonych w obrębie Z. w gminie M., których łączna powierzchnia wynosi 10,60 ha. Przyczyną odmowy jest niespełnienie przez skarżącą warunku, o którym mowa w art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach, a mianowicie brak posiadania przez nią tytułu prawnego do ww. działek na dzień 31 maja 2017 r. Jak wskazują bowiem organy obu instancji, umowa dzierżawy przedmiotowych działek, wchodzących w skład ZWRSP, została zawarta między skarżącą a właściwym oddziałem terenowym ANR, dopiero dnia [...] czerwca 2017 r., a więc już po ww., ustawowo wymaganej dacie. Jakkolwiek skarżąca nie zaprzecza, że do podpisania umowy dzierżawy doszło po dniu 31 maja 2017 r., to jednak w jej ocenie nie powinna ona ponosić negatywnej konsekwencji opóźnienia w jej zawarciu, przejawiającej się odmową przyznania wnioskowanej płatności, bowiem: po pierwsze w wymaganej dacie działki te znajdowały się w posiadaniu skarżącej na podstawie ustnej umowy użyczenia i przekazania działek do użytkowania (co nastąpiło bezpośrednio po uzyskaniu przez nią w dniu 10 maja 2017 r. informacji o wygraniu przez nią przetargu na ich dzierżawę), zaś po drugie opóźnienie w zawarciu umowy spowodowane było niewłaściwym działaniem właściwego terenowego oddziału ANR, za które skarżąca odpowiedzialności nie ponosi.

3. Punktem wyjścia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy są przepisy powołanej uprzednio ustawy o płatnościach, określającej na gruncie prawa polskiego zadania oraz właściwość organów i jednostek organizacyjnych, w zakresie dotyczącym tzw. płatności bezpośrednich, którymi, w rozumieniu art. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U.UE.L 2013 Nr 347, str. 608, ze. zm., zwanego dalej: "rozporządzeniem nr 1307/2013"), są płatności przyznawane bezpośrednio rolnikom w ramach systemów wsparcia, wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia. Jednym zaś z systemów wsparcia jest unormowany w tytule IV rozdziału 1 rozporządzenia nr 1307/2013, system dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją, w ramach którego, na gruncie prawa polskiego, przyznawane są płatności związane do powierzchni upraw przyznawane w sektorach produkcji roślinnej (vide: art. 2 pkt 12 ustawy o płatnościach). Przepisy zawarte w ustawie o płatnościach stanowią zatem podstawę prawną oraz regulują zasady i tryb przyznawania przedmiotowej płatności, należącej do tzw. płatności bezpośrednich.

Słusznie w tym względzie organ odwoławczy przywołał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brzmienie art. 8 ust. 1 ustawy o płatnościach, który wskazuje, że płatności związane do powierzchni upraw (określane na gruncie ustawy o płatnościach "płatnościami obszarowymi"), są przyznawane do powierzchni działki rolnej, spełniającej opisane w tym przepisie warunki, do których należy m.in. konieczność pozostawania tej działki w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności. Zasadnie również powołano, zaostrzający ww. warunek, przepis art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach, uzależniający przyznanie płatności bezpośredniej do działki rolnej wchodzącej w skład ZWRSP, od legitymowania się przez rolnika tytułem prawnym do tej działki na dzień 31 maja danego roku. Jak stanowi bowiem art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach: płatność bezpośrednia do działki rolnej wchodzącej w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa przysługuje rolnikowi, który, na dzień 31 maja danego roku, ma do tej działki tytuł prawny. W związku z powyższym stwierdzić można, dla uzyskania przedmiotowej płatności, wystarczające jest, co do zasady, samo posiadanie przez rolnika, zadeklarowanej do płatności działki, jednakże warunek ten nie jest wystarczający w przypadku działek wchodzących w skład ZWRSP, względem których rolnik musi legitymować się tytułem prawnym, przez który należy rozumieć np.: zawartą z ANR umowę dzierżawy, użytkowania wieczystego, użyczenia lub inną umowę, na podstawie której rolnik korzysta z gruntu, albo umowę lub decyzję, na podstawie której działka została przekazana rolnikowi w trwały zarząd.

4. Zauważyć w tym miejscu należy, że konstrukcja przepisów ustawy o płatnościach (w szczególności zaś art. 3 ust. 2 i 3 tej ustawy) uzasadnia, wypracowany w orzecznictwie sądów administracyjnych i podzielany przez tut. Sąd pogląd, że w postępowaniach w sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych na podstawie przepisów ustawy o płatnościach, obowiązek przedstawiania dowodów oraz składania wyjaśnień co do okoliczności sprawy, ciąży na stronie, natomiast organ nie ma obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów (por. m.in. wyrok tut. Sądu z dnia 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SA/Bk 109/18, Lex nr 2482420, czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 4820/15, Lex nr 2435163).

Wobec zobowiązania strony, do przedstawienia wszystkich dowodów oraz udzielania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek (vide: art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach) oraz jednoczesnego zobowiązania organu do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (vide: art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach), ustawodawca przeniósł ciężar dowodu na osobę, która z danego faktu wywodzi skutki prawne, odstępując tym samym od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. (podobnie m.in. NSA w wyroku z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 88/11, Lex nr 1148355, wydanym w oparciu o przepisy ustawy z 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich).

Skutkiem opisanych powyżej regulacji, jest szczególny charakter postępowania wyjaśniającego, prowadzonego w sprawach o przyznanie płatności bezpośrednich, które cechuje swoiste uproszczenie względem standardowego postępowania administracyjnego. Uproszczenie to przejawia się zaś procedowaniem przez właściwy organ, na podstawie okoliczności powołanych we wniosku o przyznanie płatności oraz na podstawie materiału dowodowego przedłożonego przez wnioskodawcę. W istocie więc, to na stronie ubiegającej się o przyznanie płatności, spoczywa ciężar wykazania, że spełnia ona warunki do ich uzyskania, zaś organ nie ma obowiązku podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego potwierdzającego uprawnienie wnioskodawcy do otrzymania płatności. Jedynie w przypadku stwierdzenia rozbieżności wniosku z danymi posiadanymi przez organ, obowiązany jest on dostrzeżone rozbieżności wyjaśnić, zaś o wyniku dokonanej analizy poinformować składającego wniosek, z uwzględnieniem przy załatwianiu spraw, słusznego interesu obywateli (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Gl 505/18, Lex nr 2548962).

5. Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy, że organy obu instancji, miały pełne podstawy do przyjęcia, że skarżąca nie wykazała, że na dzień 31 maja 2017 r., legitymowała się tytułem prawnym do przedmiotowych, zadeklarowanych do płatności działek, wchodzących w skład ZWRSP. Przedłożona przez nią umowa dzierżawy (k. 60-67 akt administracyjnych) została bowiem zawarta w dniu [...] czerwca 2017 r., zaś okres jej zawarcia strony ustaliły od dnia [...] czerwca 2017 r. do dnia [...] września 2026 r. (vide: § 3 ust. 1 zd. 1 tej umowy). Na mocy zaś § 3 ust. 2 umowy dzierżawy, przez okres trwania umowy, wydzierżawiający oddał dzierżawcy przedmiot dzierżawy i zobowiązał się pozostawić go w jego używaniu wraz z prawem pobierania pożytków naturalnych, z kolei jak stanowi § 4 umowy, wydanie przedmiotu umowy nastąpiło na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia [...] czerwca 2017 r. (k. 66 akt administracyjnych), wedle którego przedmiotowe grunty przekazano do dzierżawy w dniu [...] czerwca 2017 r.

Mając na uwadze powyższy materiał dowodowy, organy obu instancji nie mogły poczynić innego wniosku jak ten, wedle którego skarżąca nabyła tytuł prawny do działek nr [...] położonych w obrębie Z. w gminie M., stanowiących mienie ZWRSP (co potwierdza § 1 umowy dzierżawy), w postaci umowy dzierżawy, w dniu [...] czerwca 2017 r.

Okoliczność powyższa, w świetle wyżej cytowanego art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach, wykluczała zaś możliwość przyznania skarżącej wnioskowanej płatności. Oceny tej zaś zmienić nie może, ani okoliczność przeprowadzenia i rozstrzygnięcia postępowania przetargowego w dniu 10 maja 2017 r., ani treść pisma z dnia [...] maja 2017 r. wystosowanego przez właściwy terenowy oddział ANR do skarżącej, z którego wynika, że do chwili zawarcia umowy dzierżawy pozostawała ona jedynie kandydatem na dzierżawcę przedmiotowych działek rolnych (k. 59 akt administracyjnych), ani także podnoszona przez skarżącą okoliczność przystąpienia przez nią do prac polowych na działkach przed upływem 31 maja 2017 r., niezwłocznie po rozstrzygnięciu postępowania przetargowego. Skoro bowiem przyznanie wnioskowanej płatności uzależnione jest od legitymowania się przez skarżącą w dniu 31 maja 2017 r. tytułem prawnym do przedmiotowych działek, stanowiących mienie ZWRSP, fakt wejścia przez skarżącą w posiadanie zależne przedmiotowych działek przed ww. datą, nie ma na gruncie rozpoznawanej sprawy żadnego znaczenia.

Tym samym, podniesione przez skarżącą zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie.

6. Sąd nie dopatrzył się w sprawie naruszenia przepisów procesowych - ani tych wywiedzionych w petitum skargi, ani też pozostałych – których ewentualne naruszenie Sąd zobowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, przedstawiony przez skarżącą materiał dowodowy, był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i umożliwił poczynienie prawidłowych, niebudzących wątpliwości ustaleń faktycznych. Organy obu instancji dokonały jego należytej oceny, dochowując przy tym obowiązków przewidzianych w art. 3 ustawy o płatnościach, stanowiących przepisy szczególne względem dyrektyw ogólnych postępowania administracyjnego. Z tego zaś względu, że - jak powyżej wyjaśniono - prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie cechuje charakter odmienny od klasycznego postępowania administracyjnego, przepisy procesowe powołane przez skarżącą w zarzutach pkt 1) lit. a. i b. skargi, normujące zasadę prawdy obiektywnej oraz ją uszczegółowiające, nie mogły zostać przez organy naruszone, bowiem – jak słusznie wskazuje organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę - nie miały one zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Ponadto, w ocenie Sądu, organy prawidłowo umotywowały wydane przez siebie decyzje. W tym zakresie należycie przedstawiły stan faktyczny i prawny sprawy oraz wyjaśniły na podstawie których dowodów zdecydowano o odmowie przyznania skarżącej wnioskowanej płatności. Wyrazem tego są uzasadnienia prawidłowo wydanych decyzji, w pełni oddające rzeczywisty, wynikający z materiału dowodowego stan rzeczy i zawierające przekonywującą oraz logiczną argumentację, a także podstawę prawną obu wydanych rozstrzygnięć.

Poczynione zaś, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego prawidłowe ustalenia faktyczne, niewątpliwie wskazywały na brak spełnienia przez skarżącą przesłanki opisanej w art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach oraz wykluczały możliwość oparcia się jedynie na przesłance z art. 8 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, co przesądza o braku zasadności, podniesionych przez skarżącą, zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Odnosząc się z kolei do podnoszonej przez skarżącą okoliczności braku jej winy w opóźnieniu w zawarciu umowy dzierżawy, do którego miało dojść wskutek działania właściwego oddziału terenowego ANR, stwierdzić należy, że tut. Sąd nie jest uprawniony ani do badania kwestii zawinienia w opóźnieniu dokonania ww. czynności prawnej, ani też do rozstrzygania o powiązanej z nią, ewentualnej odpowiedzialności odszkodowawczej, mającej charakter cywilnoprawny i z tego tytułu należącej do kognicji sądów powszechnych.

7. W wyniku dokonanej kontroli, tut. Sąd doszedł zatem do wniosku, że wszystkie podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne. Nie stwierdzono przy tym innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Z tych też powodów Sąd skargę oddalił, uznając ją za bezzasadną, o czym orzeczono na podstawie art.151 p.p.s.a.