Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 478/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 maja 2018 r. sprawy ze sprzeciwu [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w K. od decyzji Wojewody [...] z dnia 13 marca 2018 roku, znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę oddala sprzeciw


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Kr [...]

Uzasadnienie

Prezydent Miasta K. decyzją z 26.10.2017 r. Nr [...].[...], znak: [...], wydaną na wniosek [...] sp. z o.o., sp. k., w K., zatwierdził projekt budowlany zamienny i zmienił decyzję Prezydenta Miasta K. Nr [...] z 9.09.2015 r. o pozwoleniu na budowę, przeniesionej decyzją Prezydenta Miasta K. Nr [...]/2016 z 5.09.2016 r., dla zamierzenia budowlanego dotyczącego nadbudowy, rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek mieszkalny wielorodzinny na dz. nr [...] obr. [...], przy ul. [...] w K..

Od decyzji odwołanie wniosła M. F.. W odwołaniu podniosła, że decyzja jest niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy z 9.07.2012 r., ponieważ projekt obejmuje całkowitą rozbiórkę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budowę nowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, a nie nadbudowę, rozbudowę i przebudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Ponadto podniosła, że decyzja nie zawiera prawidłowego uzasadnienia, ponieważ organ nie wskazał, dlaczego uważa, że projekt zamienny jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy.

Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 13 marca 2018 r. znak: [...], na podstawie art. art. 138 § 2, w związku z art 104 kpa oraz art. 80 ust. l pkt. 2, art. 81 ust. 1 pkt. 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2017.1332 j.t), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W ocenie organu w dniu 24.08.2017 r. inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę, który, po wezwaniu organu w trybie art. 64 § 2 kpa, uzupełnił w dniu 15.09.2017 r. Pismem z 28.09.2017 r. organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, i możliwości zapoznania się z aktami sprawy w terminie 7 dni, od daty otrzymania tego pisma (k. 43 akt I instancji). Równocześnie, organ I instancji postanowieniem z 28.09.2017 r., wydanym w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nałożył obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w projekcie budowlanym, określonych w pkt 1 - 10, w terminie do 14 dni od daty otrzymania postanowienia (k. 44-45 akt I instancji). Postanowienie to nie zostało jednak wysłane do wszystkich stron postępowania, ale tylko do pełnomocnika inwestora, co wynika z jego rozdzielnika. Takie działanie organu stoi w sprzeczności z powołanymi przepisami art. 8 i 9 kpa. Postanowienie to obejmowało m.in. uzupełnienie projektu budowlanego o analizę przesłaniania i zacieniania, opracowaną zgodnie z § 13 i § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422 j.t. ze zm.); uzupełnienie projektu zagospodarowania terenu o wskazanie odległości projektowanego budynku od granic działki oraz od budynków sąsiednich; dostarczenie opinii geotechnicznej, dokumentacji badań podłoża gruntowego oraz projektu geotechnicznego; a więc obejmowało uzupełnienie projektu budowlanego o nowy istotny materiał dowodowy.

Tymczasem, po uzupełnieniu przez inwestora nieprawidłowości w projekcie budowlanym, organ I instancji nie zawiadomił stron postępowania, o możliwości zapoznania się, przed wydaniem decyzji, z uzupełnionym materiałem dowodowym w sprawie, czym naruszył obowiązek wynikający z art. 10 § 1 kpa. Tak poważne uchybienia procesowe, stanowiące o naruszeniu podstawowych zasad postępowania administracyjnego, nie mogą być uznane i wykluczają pozostawienie w obiegu prawnym zaskarżonej decyzji. Niezależnie od powyższego zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia faktyczno-prawnego, o jakim mowa w art. 107 § 3 kpa pisma (k. 53 - 55 akt I instancji). Ogólnikowe stwierdzenia, które można zastosować przy każdej tego typu decyzji, np. Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy a także wymaganiami ochrony środowiska, nie mogą zastąpić właściwego uzasadnienia decyzji. W związku z zarzutami strony skarżącej, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że z projektu budowlanego zamiennego nie wynika jednoznacznie, które elementy "pierwotnego" budynku mieszkalnego jednorodzinnego, objętego decyzją o warunkach zabudowy z 9.07.2012 r., pozostają. Jakkolwiek w projekcie na rysunkach w legendzie, wprowadzono oznaczenie graficzne z nazwą "ściany istniejące", to jednak z rysunków tych nie wynika, które to są ściany; ani nie wiadomo, czy chodzi o ściany rozbudowywanego budynku jednorodzinnego ("pierwotnego"), czy o ściany już zrealizowane według poprzedniego projektu. Na rysunku rzutu parteru, wprowadzono dwa odnośniki z informacją, że fragment istniejącej ściany wykorzystany jako fundament projektowanych słupów, oraz inny odnośnik z informacją, że podkucie istniejącej ściany do grubości ściany projektowanej, ale w dalszych rysunkach, zwłaszcza przekrojach, brak jest stosownej kontynuacji wyjaśniającej to zagadnienie. Ponadto, w części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego (w projekcie część nieprawidłowo nazwana Branża Architektura), nie przedstawiono, na czym dokładnie polegać ma nadbudowa, rozbudowa i przebudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, ustalona w decyzji o warunkach zabudowy z 9.07.2012 r. W projekcie w części konstrukcyjnej wskazano, że przewiduje się do wykorzystania fragment istniejącej ściany zewnętrznej elewacji wschodniej (k. 121), a równocześnie napisano, że w przypadku stwierdzenia złego stanu technicznego ściany element ten należy przemurować lub zastąpić ścianą żelbetową (k. 122). Powyższe wskazuje jednoznacznie, że z projektu budowlanego nie wiadomo, czy inwestycja ma faktycznie polegać na nadbudowie, rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Projekt budowlany opracowany tak wadliwie, uniemożliwia dokonanie jego sprawdzenia w trybie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, dlatego nie powinien być zatwierdzony. Rysunek projektu zagospodarowania terenu (k. 51 projektu budowlanego) sporządzony został na kopii mapy na celów projektowych, która nie została poświadczona za zgodność z oryginałem przez projektanta, co stanowi naruszenie przepisu § 8 ust. l Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.2012.462 ze zm.). Na rysunku tym brak jest czytelnego kolorystycznego oznaczenia obrysu budynku objętego projektem oraz granic działki objętej inwestycją. Ponadto, z uwagi na zagęszczenie na tym rysunku danych graficznych związanych z wprowadzanymi zmianami w projekcie, wymagane jest przedstawienie fragmentu tego rysunku w odpowiednio większej skali, zapewniającej jego czytelność. Projekt budowlany zamienny nie odpowiada w pełni przepisom Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, skoro np. brak jest spisu zawartości projektu budowlanego wraz z wykazem załączonych do projektu wymaganych przepisami szczególnymi uzgodnień, pozwoleń lub opinii, także specjalistycznych; brak jest prawidłowo wydzielonych części projektu, określonych w § 8 i 11 tego Rozporządzenia. Zaskarżona decyzja narusza art. 107 § 1 pkt 3 kpa, ponieważ w rozdzielniku nie określono strony postępowania, tylko jej pełnomocnika.

Wobec wskazanych wyżej uchybień, organ odwoławczy nie może przeprowadzić postępowania uzupełniającego, ponieważ prowadziłoby to do naruszenia ustawowej, podstawowej dyspozycji przepisu art. 15 kpa, stanowiącej, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Sprawa musi być na nowo rozpatrzona i orzeczona przez organ I instancji, co umożliwi stronom ewentualne zastosowanie środka odwoławczego i ponowne zbadanie tej sprawy przez organ odwoławczy

Sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła Apartamenty [...] sp. z o.o., sp. k., w K. zarzucając naruszenie:

a) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez:

- błędne uznanie przez Organ II instancji, że w toku postępowania przed Organem I instancji miały miejsce naruszenia przepisów postępowania oraz błędne uznanie, że w sprawie wystąpiła konieczność wyjaśnienia takiego zakresu sprawy w stopniu, który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co skutkowało wydaniem decyzji o uchyleniu decyzji pozwolenie zamienne w przypadku braku spełnienia przesłanek kasacyjnych z art. 138 § 2 k.p.a.,

- dokonanie oceny merytorycznej zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i dokonanie rozstrzygnięcia w zakresie oceny zgodności projektu budowlanego z art. 35 ust. 1 pr. bud., podczas gdy wydając decyzję kasacyjną Organ nie powinien był powstrzymać się od wydawania merytorycznych rozstrzygnięć,

b) art. 136 k.p.a. przez jego niezastosowanie przy jednoczesnym niewykazaniu, że przed organem I instancji nastąpiło naruszenie przepisów regulujących postępowanie wyjaśniające w stopniu uniemożliwiającym jego sanowanie przy zastosowaniu;

c) art. 136 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na brak uzasadnienia faktycznego w przedmiocie przesłanek usprawiedliwiających wydanie decyzji kasacyjnej;

d) art. 138 § 1 k.p.a. w związku z art. 15 k.p.a. przez nieuzasadnione uchylenie się od wydania decyzji merytorycznej;

W uzasadnieniu podkreślono, iż krąg stron w zakresie projektu zamiennego może być inny niż w postępowaniu pierwotnym. W ocenie skarżącego, zakres zmian w projekcie budowlanym objętych wnioskiem o zmianę pozwolenia na budowę tj. zmiany przebiegu utwardzonych dojść pieszych i dojazdu do garaży, dostępu do budynku z poziomu terenu, likwidacji schodów zewnętrznych, likwidacji zewnętrznego podnośnika dla osób niepełnosprawnych, obniżenie wysokości oraz wysokości do okapu w wyniku rezygnacji z wprowadzenia zmiany ukształtowania terenu przed głównym wejściem do budynku (kalenica z 12,00 m na 11,80 m, okap z 8,00 m na 7,80 m) oraz zmiany kubatury poprzez przeprojektowanie przestrzeni ostatniej kondygnacji, zmiany ilości lukarn od południowej strony (dwie zamiast trzech), zmiany kubatury budynku poprzez zmianę wielkości balkonów, zmiany kubatury budynku poprzez powiększenie części budynku w kondygnacji parteru, zmiany układu funkcjonalnego pomieszczeń na wszystkich kondygnacjach, zmiana ilości lokali mieszkalnych (z 9 na 8), zmiany wielkości otworów okiennych i ich układu na elewacji północnej, zmiany zadaszenia przed wejściem do budynku, zmiany konstrukcji budynku, zmiany instalacji wewnętrznych wód.-kań., gaz, c.o., elektrycznej, nie wywierają wpływu na nieruchomości sąsiednie w zakresie większym niż pierwotne rozwiązania projektowe zatwierdzone pierwotną decyzją pozwolenie na budowę. Wnioskowane zmiany nie ingerują w zakres indywidualnych praw i obowiązków właścicieli nieruchomości sąsiednich, w związku z tym, pomioty te nie powinni być uznane za strony postępowania o zmianę pozwolenia na budowę. Organ II instancji błędnie uznał, że doszło do naruszenia przepisów postępowania. Organ odwoławczy nie wyjaśnił też uznania, że w przedmiotowym przypadku pozostaje konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, który ma wpływ na jej rozstrzygnięcie. Aby ocenić prawidłowość stanowiska Organu II instancji należy zwrócić uwagę na to, że ze względu na charakter postępowania o zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego i zmianę decyzji pozwolenia na budowę zakres postępowania w przedmiotowej sprawie jest ograniczony wyłącznie do zakresu zmian projektu budowlanego, określonych we wniosku o zmianę pozwolenia na budowę. Do postępowania na podstawie art. 36 a pr.bud. znajdują zastosowanie przepisy art. 32-35 pr.bud., jednak jak wyjaśnia Z. Niewiadomski w Komentarzu do art. 36a ust. 3 pr.bud.: "oczywiście, takie "wtórne" w stosunku do "podstawowego" posterowanie jest ograniczone do "zakresu" dokonywanej zmiany, co oznaczą powtórzenie określonej w art. 32—35 ustawy sekwencji czynności jedynie w odniesieniu do samych odstępstw". Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pr.bud. organ w postępowaniu o zmianę pozwolenia na budowę zobowiązany jest dokonać oceny zgodności projektu budowlanego zamiennego m.in. z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, z przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi jednak ocena ta powinna być ograniczona jedynie do zakresu wnioskowanych zmian do projektu budowlanego. Wyżej opisane zmiany jakie obejmuje projekt zamienny zostały szczegółowo wyjaśnione i opisane, a ewentualne wątpliwości mogły być wyjaśnione w trybie art. 136 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Pkt 1 lit. "c" wskazanego przepisu stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Zaskarżona decyzja kasatoryjna mimo pewnych wad – które jednak nie miały wpływu na wynik rozstrzygnięcia - nie narusza art. 138 § 2 kpa, wobec czego sprzeciw nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji w świetle art. 151a § 1 p.p.s.a.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z brzmieniem art. 138 § 2 kpa, który to przepis został powołany jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji, uchylającej orzeczenie organu I instancji, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Tylko w przypadku zaistnienia tej przesłanki organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną tj. uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. W innych przypadkach kpa wymaga wydania decyzji merytorycznej tj. albo utrzymania decyzji organu I instancji w mocy, albo jej uchylenia i albo orzeczenia co do istoty sprawy albo umorzenia postępowania w sytuacji zaistnienia takich podstaw.

W niniejszej sprawie skarżony organ wskazał m.in., że w postępowaniu przed organem I instancji doszło do istotnego naruszenia art. 10 k.p.a., co uzasadniało uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Z konkluzją tą należy się zgodzić, choć z powodu innych okoliczności niż uznał organ. Przywołane przez organ II instancji okoliczności, choć również wskazywały na naruszenie art. 10 k.p.a., to jednak nie w takim stopniu aby dawały podstawę do orzeczenia na podstawie art. 138 § 2 kpa. Na tej płaszczyźnie rozważań odnieść się też należy do zarzutów sprzeciwu, dotyczących kręgu stron w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i poglądu, że krąg ten może być inny niż w postępowaniu pierwotnym.

Zgodnie z art. 28 ust. 2 prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Art. 3 pkt. 20 prawa budowlanego stanowi natomiast, że przez obszar oddziaływania obiektu, należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Przepis nawiązuje zatem do obiektu budowlanego jako całości, a nie do pewnych jego elementów. To zatem, że postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego dotyczy zmiany pewnych parametrów obiektu i zagospodarowania terenu, co do którego pozwolenia już udzielono, nie oznacza jednak, że w postępowaniu tym przymiot strony mają tylko właściciele tych nieruchomości, na które te zmieniane parametry oddziałują. Poza tym – jak zresztą wskazał skarżący – zgodnie z art. 36a ust. 3 prawa budowlanego, w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany. Przywołany przepis mówi wyłącznie o art. 32-35, natomiast nie odwołuje się do art. 28 prawa budowlanego. Dlatego również w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego i zmianę pozwolenia na budowę, poza inwestorem stronami są właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, tj. nieruchomości dla których przedmiotowy obiekt jako całość - a nie jakieś jego elementy - wprowadza ograniczenia w ich zagospodarowaniu. Uzupełniająco można wskazać, że taki sposób ustalania oddziaływania części obiektu jak przyjął skarżący, jest nie tylko niezgodny z przepisami ale nawet niemożliwy do jednoznacznego określenia. Przykładowo można podać, że w przypadku kiedy element obiektu oddziaływujący na sąsiednią działkę jest zmniejszany do takich parametrów, że przestanie oddziaływać, to w oparciu o istniejące normy prawne nie dałoby się udzielić odpowiedzi, czy w postępowaniu o taką zmianę przymiot strony właścicielowi tej działki przysługuje, czy też nie.

Przechodząc do okoliczności niniejszej sprawy należy wskazać, że w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego, organ nie uznał za stronę i w szczególności nie doręczył decyzji, trzem podmiotom, które były stronami w postępowaniu pierwotnym. O ile z akt nie wynika dlaczego dwóm z nich przymiot strony został wtedy przyznany – czego weryfikacja będzie obowiązkiem organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy – o tyle analiza projektu budowlanego wskazuje na to, że z uwagi na odległość nadwieszonej części przedmiotowego budynku od działki nr [...], stroną tą powinna być na pewno właścicielka tej działki tj. H. R., która zresztą była stroną pierwotnego postępowania, a która w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego z niewiadomych przyczyn została pominięta i której nawet nie próbowano doręczyć decyzji. Konwalidacja tej wadliwości nie jest natomiast możliwa w postępowaniu odwoławczym, ponieważ wydanie decyzji merytorycznej przez organ odwoławczy, naruszałoby zasadę dwuinstancyjności, gdyż strona pozbawiona byłyby jednej instancji kontrolnej w zakresie zgromadzenia materiału dowodowego i dokonania oceny prawnej w sprawie. Dlatego powyższa wada postępowania przed organem I instancji uzasadniała zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 kpa. W ponownym postępowaniu organ I instancji winien przeprowadzić postępowanie z udziałem wszystkich podmiotów, którym zgodnie z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 20 prawa budowlanego przymiot strony przysługuje.

Jeśli chodzi o pozostałe zarzuty sprzeciwu, to należy wskazać, że ma rację skarżący, iż w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego i zmianę ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, pierwotna decyzja o pozwoleniu na budowę nie podlega kontroli organu i nawet jeśli miałaby wady, to w tym trybie doprowadzana to zgodności z prawem być nie może. W myśl poglądów prezentowanych w orzecznictwie, decyzja zmieniająca pozwolenie na budowę nie eliminuje z obrotu prawnego pozwolenia na budowę, a jedynie zmienia to pozwolenie w określonej części (por. wyrok Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Krakowie z 28.04.2014r., sygn. II SA/Kr [...]). Tak więc w wyniku wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, dotychczasowa decyzja nie jest eliminowana z obrotu prawnego, a jedynie w określonym zakresie modyfikowana. Z powyższych przyczyn w postępowaniu o zmianę pozwolenia na budowę, organ nie może kontrolować prawidłowości decyzji o pozwoleniu na budowę, która posiada walor ostateczności i uprawnia inwestora do prowadzenia zgodnych z nią robót budowlanych, ponieważ decyzja o pozwoleniu na budowę oraz decyzja zmieniająca to pozwolenie na podstawie art. 36a ust. 1 to dwie odrębne decyzje, wydawane w odrębnych postępowaniach, jednak – ze względu na przedmiot – ze sobą powiązane (tak: G. A. (red.), Prawo budowlane. Komentarz, wyd. III).

Trafność w powyższym zakresie poglądów skarżącego, nie może jednak skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, ponieważ zgodnie z art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. W niniejszym przypadku przesłanki do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. wystąpiły, z uwagi na naruszenie przez organ I instancji art. 10 k.p.a. w sposób opisany powyżej.

Mając powyższe na względzie Sąd oddalił sprzeciw, na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a.