Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 651/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 5a
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 października 2019 r. sprawy ze skargi P. L. na uchwałę Rady Powiatu B. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska w sprawie Karty LGBT i wychowania seksualnego w duchu ideologii gender p o s t a n a w i a: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

P. L.wniósł do tut. Sądu skargę na uchwałę Rady Powiatu B. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska w sprawie Karty LGBT i wychowania seksualnego w duchu ideologii gender.

Jak wynika z akt sprawy, zgodnie z § 1 tej uchwały, Rada Powiatu B. przyjęła stanowisko dotyczące ww. kwestii, które wyraziła w załączniku do tejże uchwały. Wynika z niego, że sprzeciwia się ona zdecydowanie Karcie LGBT Plus oraz programom wychowania seksualnego w duchu ideologii Gender, a tym samym wspiera apel wyrażony w stanowisku Konferencji Episkopatu Polski z 13 marca 2019 r. o wycofanie, budzących wątpliwości etyczne i prawne rozwiązań w ww. Karcie. W podstawie prawnej uchwały wskazano zaś na § 10 ust. 2 pkt 3 Statutu Powiatu B., wedle którego, w drodze uchwał Rada może podejmować m.in. oświadczenia lub stanowiska wyrażające punkt widzenia lub pogląd Rady Powiatu w określonej sprawie (Statut dostępny na stronie internetowej [....]).

W skardze skarżący wskazał, że uchwała powyższa jest sprzeczna

z porządkiem prawnym Rzeczypospolitej Polskiej oraz narusza art. 2, 7, 30, 47, 48, 53 ust. 1 i 54 ust. 1 Konstytucji RP. Podniósł również, że należy mieć na względzie konstytucyjną zasadę rozdziału kościoła od państwa oraz, że w Powiecie B. mogą mieszkać osoby, które nie mają ochoty, aby organ uchwałodawczy odwoływał się do stanowiska Konferencji Episkopatu Polski. Wskazał także na równość wobec prawa oraz, że wspólnota samorządowa nie może ograniczać obywatelom prawa do życia zgodnie z ich wyborami życiowymi i światopoglądem, ani też ograniczać dyskusji o kwestiach obyczajowych i światopoglądowych mieszkańców.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wskazał w jej uzasadnieniu, że skarżący nie wykazał swojego interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, podnosząc przy tym, że skarga przewidziana w art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. 2019, poz. 511; dalej: "u.s.p.") nie jest skargą powszechną,

w związku z czym wymaga wykazania indywidualnego interesu prawnego w jej zaskarżeniu, wynikającego z normy prawa materialnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiot skargi do sądu administracyjnego został ściśle określony przepisami prawa. Sąd administracyjny kontroluje legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz. 1302 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") oraz jest właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność (przewlekłość postępowania) organów w przypadkach, gdy mają one obowiązek działania, natomiast nie czynią tego w ustawowym terminie wyznaczonym dla załatwienia sprawy (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a.). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na m.in.: akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (vide: art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (vide: art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.).

W przypadku wniesienia skargi sąd bada z urzędu jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymieniona w art. 58 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W związku z przedmiotem zaskarżenia, takim przepisem szczególnym w niniejszej sprawie jest art. 87 ust. 1 u.s.p., który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu

w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Z ww. przepisów wynika, że sąd może dokonać merytorycznej kontroli zaskarżonej skargą uchwały dopiero wówczas, gdy stwierdzi, że interes prawny skarżącego lub jego uprawnienie zostały tą uchwałą naruszone. Wnoszący skargę musi wykazać więc, że "w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (tj. pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie. Źródłem "interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) albo też jednostkowa i konkretna (akt stosowania prawa). Tut. Sąd zgadza się z ww. stanowiskiem, wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia WSA

w Gdańsku z 10 grudnia 2018 r. II SA/Gd 758/18 (dostępnym w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "CBOSA").

Z ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że w art. 87 ust. 1 u.s.p. legitymacja skargowa została oparta na naruszeniu indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia, co oznacza, że uprawnionym do wniesienia skargi jest tylko ta osoba, której interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone, a zatem samo legitymowanie się interesem prawnym lub uprawnieniem, nie jest wystarczające. Z naruszeniem interesu prawnego mamy zaś do czynienia wówczas, gdy zaskarżonym aktem zostanie, w sferze prawnej, odebrane lub ograniczone jakiekolwiek prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa, bądź też zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub zmieniony obowiązek dotychczasowy. Związek między własną, indywidualną sytuacją prawną strony skarżącej,

a zaskarżoną uchwałą musi istnieć obecnie, a nie w przyszłości oraz powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków. Podmiot wnoszący skargę winien zatem wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą,

a własną, indywidualną i prawnie (a nie faktycznie) gwarantowaną sytuacją. Nie jest zatem wystarczające wykazanie samej potencjalnej możliwości naruszenia interesu prawnego w przyszłości. Związek ten powinien mieć charakter aktualny, realny

i indywidualny. Wymogu tego nie spełnia zatem hipotetyczne oddziaływanie normy prawnej na sytuację prawną danego podmiotu albo wnoszenie skargi w interesie innego podmiotu niż skarżący, lub w interesie ogólnym. W szczególności interesem prawnym nie legitymuje się podmiot jedynie zainteresowany podjęciem albo uchyleniem określonego aktu, który nie oddziałuje bezpośrednio na jego sferę prawną. Podmiot ten dysponuje bowiem jedynie interesem faktycznym (por. m.in.: wyroki NSA z 12 marca 2019 r. II OSK 231/19, z dnia 19 czerwca 2019 r., II OSK 3147/17, a także WSA w Opolu z 3 października 2017 r., II SA/Ol 707/17, CBOSA). O istnieniu interesu prawnego decyduje przepis prawa materialnego, wobec czego

w danej sprawie należy wykazać naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego, które wpływa negatywnie na sytuację prawną skarżącego.

W niniejszej sprawie skarżący zarzuca, że zaskarżona uchwała ingeruje

w prawo społeczności województwa podlaskiego do życia zgodnie z własnymi przekonaniami, a w szczególności zaś narzuca stanowisko wyrażone w apelu podjętym podczas Konferencji Episkopatu Polski.

Zdaniem Sądu nie jest możliwe wywiedzenie z uzasadnienia skargi negatywnego wpływu uchwały na sferę materialnoprawną skarżącego lub pozbawienia go jakiegokolwiek uprawnienia. Zarzuty skargi nie odnoszą się do jego konkretnej, indywidualnej sytuacji prawnej skarżących, wobec czego brak jest związku między zaskarżoną uchwałą, a własną, prawnie gwarantowaną, sytuacją skarżącego. Trudno przy tym zaaprobować pogląd, że interesem prawnym skarżącego w niniejszej sprawie jest prawo społeczności województwa podlaskiego do życia i wychowywania dzieci zgodnie z własnym światopoglądem i przekonaniami. Nawet przy założeniu, że prawo do wychowywania dzieci i życia zgodnie z własnymi przekonaniami, można byłoby utożsamić z interesem prawnym skarżącego, pozostaje przy tym kwestia wykazania przez skarżącego jego naruszenia. Tymczasem, poza posłużeniem się ogólnymi stwierdzeniami nie wskazał on, które konkretne postanowienia uchwały, naruszają jego interes prawny i jaki sposób. Nie bez znaczenie pozostaje przy tym, że kwestionowana uchwała prezentuje jedynie stanowisko Rady Powiatu B. w sprawie Karty LGBT i wychowania seksualnego w duchu ideologii gender, w związku z czym nie nakłada żadnych uprawnień, ani obowiązków.

Powyższe skutkuje stwierdzeniem niedopuszczalności skargi i jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w zw. z art. 87 ust. 1 u.s.p.