Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1077/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi I. H. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącej I. H. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Sanitarny decyzją znak [...] wydaną dnia [...] marca 2014r. na podstawie art. 138§1 pkt 1 w zw. z art. 145§1 pkt 4 i art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 12 ust. 2 pkt 2 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej po rozpatrzeniu odwołania I.H. z dnia [...] lutego 2014r. od decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2014r. w przedmiocie umorzenia postępowania wznowionego postanowieniem z dnia [...] maja 2008r. o nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał. Że organ I instancji tj. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny po przeprowadzeniu badania istnienia przesłanki wznowienia postępowania wymienionej w art. 145 §1 pkt 4 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 listopada 2000r. Prawo atomowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 264 z późn. zm.) jak i unormowania wynikające z art. 28 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...] stycznia 2014r. znak: [...] w świetle stwierdzenia braku istnienia przesłanek do uznania I.H. za stronę toczącego się postępowania administracyjnego umorzył postępowanie wznowione postanowieniem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] maja 2008r. o numerze [...] , stwierdzając brak przepisu prawa materialnego uzasadniającego przyznanie statusu strony I. H.

Organ odwoławczy wskazał również, że z materiału dowodowego organu I instancji wynika, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. w dniu [...] lutego 2008r. wydał decyzję zezwalająca J. i M. W., prowadzącym Prywatną Praktykę Stomatologiczną "[...]" s.c. w S. na uruchomienie gabinetu stomatologicznego wyposażonego w stomatologiczny rentgenowski aparat do zdjęć punktowych i gabinetu rtg wyposażanego w rentgenowski aparat do zdjąć pantomograficznych. Na skutek złożonego przez I. H. wniosku, postanowieniem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] maja 2008r. o numerze [...] postępowanie w sprawie wydanego zezwolenia zostało wznowione.

Jednocześnie, w dniu [...] maja 2008r. PWIS w K. wydał decyzje, które uchyliły decyzję zezwalającą z dnia [...] lutego 2008r. oraz nie zezwolił J. i M. W. na uruchomienie obu gabinetów.

W wyniku odwołania złożonego przez J. i M. W. do Głównego Inspektora Sanitarnego w W., po rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] lipca 2008r. znak [...] uchylił decyzję PWIS w K. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W dniu [...] grudnia 2008r. PWIS w K. wydał decyzję (znak: [...]) odmawiającą wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2008r. Po rozpatrzeniu odwołania I.H., GIS decyzją z dnia [...] lutego 2009r. uchylił decyzję PWIS z dnia [...] grudnia 2008r. i jednocześnie umorzył postępowanie pierwszej instancji.

Po złożeniu przez I.H. skargi na w/w decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Sąd uchylił wyrokiem z dnia 8 września 2009r. zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję PWIS w K. z dnia [...] grudnia 2008r. Od w/w wyroku GIS złożył skargę kasacyjną którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 5 stycznia 2011r.

Następnie, decyzją z dnia [...] maja 2011r. [...] PWIS uchylił decyzję z dnia [...] lutego 2008 r. i odmówił wydania zezwolenia na uruchomienie obu gabinetów oraz na uruchomienie i stosowanie stomatologicznych aparatów rentgenowskich. Od tej decyzji odwołanie wnieśli J. i M. W., w wyniku, czego GIS decyzją z dnia [...] czerwca 2011r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez [...]PWIS. Na tę decyzję skargę złożyła I.H., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 marca 2012r. skargę oddalił.

Po uprawomocnieniu się wyroku, [...]PWIS decyzją z dnia [...] października 2012r. odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] lutego 2008r. uzasadniając, że ocena, czy I.H. ma przymiot strony byłaby możliwą, jedynie po przeprowadzeniu w jej mieszkaniu pomiarów dozymetrycznych. Odmowa odwołującej się na wpuszczenie do lokalu usytuowanego nad pomieszczeniami z zainstalowanymi aparatami rentgenowskimi ekipy pomiarowej w ocenie organu uniemożliwia przeprowadzenie oceny, czy pracujące urządzenia rtg są dla niej szkodliwe i czy naruszają jej interes indywidualny. Jak wskazywał [...]PWIS istnienie interesu indywidualnego pozwoliłoby na przesądzenie o interesie prawnym I. H. i uznaniu jej za stronę postępowania administracyjnego.

Po rozpatrzeniu odwołania I.H. od decyzji z dnia [...] października 2012r., GIS decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Jak wskazano uzasadnieniu decyzji, GIS stwierdził, że [...]PWIS nie wskazał przepisów prawnych (a w szczególności przepisów ustawy Prawo atomowe i wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych), na podstawie, których możliwe byłoby ustalenie, kto może być stroną tego rodzaju postępowania; nie odniósł się również do zawodowego narażenia skarżącej - czy i dlaczego ma ono znaczenie dla ewentualnego przyznania jej statusu strony (na potrzebę przeprowadzenia takiej analizy zwracał uwagę m.in. sąd administracyjny). GIS stwierdził ponadto, że dopiero na podstawie powyższego należy rozstrzygnąć, czy I.H. jest stroną prowadzonego postępowania, a jeśli nie jest stroną należy umorzyć postępowanie, które jest już wznowione. Jeżeli I.H. jest stroną postępowania administracyjnego, należy ocenić, czy brak jej udziału w pierwotnym postępowaniu miał wpływ na jego rozstrzygnięcie. Dopiero wtedy należy uwzględnić odmowę wpuszczenia do lokalu ekipy pomiarowej przez skarżącą.

Powyższa decyzja GIS z dnia [...] listopada 2012r. została przez I.H. zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2013r. sprawy ze skargi I.H. na decyzję GIS z dnia [...] listopada 2012r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej skargę oddalił.

Jak w zaskarżonej decyzji wskazał [...]PWIS ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniach sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia (art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W wyroku z 12 czerwca 2013r. WSA podzielając wcześniejsze stanowiska GIS zwrócił uwagę na konieczność rozstrzygnięcia przez organ I instancji czy I.H. jest stroną postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] lutego 2008r. o nr [...] zezwalającą J.M. W. Prywatna Praktyka Stomatologiczna "[...]" s.c. w S. na uruchomienie gabinetu stomatologicznego i gabinetu rtg i stosownie do wyników przeprowadzonego postępowania nakazał rozstrzygniecie poprzez umorzenie postępowania lub jego zakończenie w jeden ze sposobów wskazanych w art. 151 §1 i §2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.

Organ podał, że należy zgodzić się ze stanowiskiem [...]PWIS w K., iż wobec ugruntowanego w orzecznictwie i doktrynie stanowiska znajdującego odzwierciedlenie także w toku instancyjnej i sądowej kontroli orzeczeń [...]PWIS wydawanych w przedmiotowej sprawie, w razie wskazania jako podstawy wznowienia art. 145 §1 pkt 4 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego ustalenie istnienia tej przesłanki następuje w drugiej fazie postępowania wznowieniowego.

Tak więc zasadnie organ I instancji wznowił postępowanie, wydając postanowienie z dnia [...] maja 2008r. [...]PWIS zważywszy na wyżej wskazaną moc wiążącą wyroku sądowego, a wobec ustalenia przez organ I instancji, że I.H. nie jest stroną, wydał rozstrzygnięcie w formie decyzji umarzającej postępowanie wznowieniowe, z uwagi na jego bezprzedmiotowość, spowodowaną wykazanym brakiem przymiotu strony u osoby składającej wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną.

W ocenie organu nie można podzielić poglądów wyrażonych w odwołaniu złożonym do Głównego Inspektora Sanitarnego w W.. Organ podkreślił, że [...] PWIS przeprowadził badanie istnienia przesłanki wznowienia postępowania wymienionej w art. 145 §1 pkt 4 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego zarówno w oparciu o przepisy prawa atomowego jak i unormowania wynikające z art. 28 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.

Słusznie wskazał, iż przepisy ustawy Prawo atomowe oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy nie zawierają normy prawnej przyznającej status strony osobie innej niż składająca wniosek o wydanie zezwolenia na uruchomienie pracowni rentgenowskiej oraz uruchomienie i stosowanie aparatu rentgenowskiego. Bezspornie stroną takiego postępowania jest adresat zezwolenia, tj. podmiot występujący do właściwego organu o wydanie zezwolenia na działalność związaną z promieniowaniem jonizującym. Podmiot taki posiada interes prawny, ponieważ zarówno z ustawy Prawo atomowe, jak i przepisów wykonawczych, wynikają dla niego konkretne uprawnienia i obowiązki (art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 8 ustawy Prawo atomowe), których niespełnienie lub naruszenie skutkować będzie niewydaniem zezwolenia lub jego cofnięciem (art. 5 ust. 5 i ust. 11 ustawy Prawo atomowe). [...]PWIS zwrócił uwagę, że przepisy Prawa atomowego i rozporządzeń wykonawczych skonstruowane są tak, by ich przestrzeganie zapewniło maksymalną ochronę przed promieniowaniem. Ustawa określa, bowiem, m.in. szczególne zasady ochrony osób przed zagrożeniami wynikającymi ze stosowania promieniowania jonizującego w celach medycznych (art. 1 ust. 5 Prawa atomowego). Cel ten jest realizowany przez ustawodawcę poprzez precyzyjne określenie warunków, które przez stronę, tj. wnioskującego o udzielenie zezwolenia muszą być spełnione dla zapewnienia bezpiecznego stosowania źródeł promieniowania jonizującego. Spełnienie tych warunków weryfikowane jest na etapie rozpatrywania wniosku o wydanie zezwolenia lub w toku kontroli podmiotu. Stąd racjonalne jest działanie ustawodawcy, który w regulacjach szeroko rozumianego prawa atomowego nie zawarł normy prawa materialnego przyznającej przymiot strony podmiotom innym niż jednostka ubiegająca się o zezwolenie, a należącym do kręgu ludzi i środowiska chronionych przepisami prawa atomowego przed promieniowaniem jonizującym. Zatem, w zaskarżonej decyzji organ I instancji słusznie podnosi, iż nie cała ochrona określona przepisami tej dziedziny prawa jest realizowana przez państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego na etapie wydawania zezwolenia na uruchomienie pracowni, w której stosowane są aparaty rtg i na stosowanie tych aparatów i badania ustawowych taksatywnie wymienionych w ustawie Prawo atomowe i rozporządzeniu wykonawczym warunków limitujących uzyskanie zezwoleń potrzebnych, tak jak w niniejszej sprawie do prowadzenia gabinetu stomatologicznego ze standardowym wyposażeniem w aparaty rtg.

Ponadto [...]PWIS słusznie wskazał przepisy art. 24, a także art 110 ust. 2 powołanej ustawy, wprowadzające właściwość Prezesa Agencji w zakresie oceny narażenia ogółu ludności oraz sprawowania nadzoru nad działalnością powodującą lub mogącą powodować narażenie ludzi i środowiska na promieniowanie jonizujące.

Prowadząc dalszą analizę przepisów ustawy Prawo atomowe, [...]PWIS wskazał iż nadzór i kontrola sprawowane przez państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego odnoszą się do zakresu działalności, na wykonywanie której organ ten wydaje zezwolenie (art. 63 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo atomowe).

Zatem zdaniem [...]PWIS nadzór sprawowany przez państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego ma zapewnić ochronę pacjentowi poprzez objęcie kontrolą jednostek udzielających świadczeń zdrowotnych w zakresie diagnostyki i leczenia z wykorzystaniem promieniowania jonizującego, obejmującą swym zakresem ocenę stanu urządzeń radiologicznych używanych do diagnostyki lub terapii oraz porównanie stanu aktualnego z wymaganiami niezbędnymi do uzyskania zgody na prowadzenie działalności związanej z narażeniem na promieniowanie jonizujące w celach medycznych, na co wskazuje §48 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 21 sierpnia 2006r. w sprawie szczegółowych warunków bezpiecznej pracy z urządzeniami radiologicznymi (Dz. U. Nr 180, poz. 1325). Wydanie zezwolenia następuje po stwierdzeniu, że spełnione zostały wymagane prawem warunki wykonywania działalności związanej z narażeniem, wymagającej zezwolenia - art. 5 ust 5 ustawy Prawo atomowe.

W zaskarżonej decyzji Organ I instancji wskazał, iż do stwierdzenia, że spełnione zostały warunki wymagane jest przedłożenie dokumentów enumeratywnie wymienionych w §3 oraz w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z 3 grudnia 2002r. w sprawie dokumentów wymaganych przy składaniu wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności związanej z narażeniem na działanie promieniowania jonizującego albo przy zgłoszeniu wykonywania tej działalności (Dz. U. Nr 220, poz. 1851 z późn. zm.), tj.:

1) dokument zawierający:

a) przewidywany termin rozpoczęcia działalności wskazanej we wniosku,

b) proponowane ograniczniki dawek (limity użytkowe dawek) związane z działalnością wskazaną we wniosku,

c) okres prowadzenia działalności, jeżeli działalność będzie prowadzona przez czas oznaczony,

d) uzasadnienie podjęcia działalności wykazujące, że spodziewane w wyniku wykonywania tej działalności korzyści naukowe, ekonomiczne, społeczne i inne będą większe niż możliwe, powodowane przez tę działalność, szkody dla zdrowia człowieka i stanu środowiska, jeżeli działalność jest związana z wprowadzeniem nowych rodzajów zastosowań promieniowania jonizującego;

2) dokumenty określone w załączniku nr 1 do w/w rozporządzenia niezależnie od rodzaju działalności związanej z narażeniem, której dotyczy wniosek załącznik do rozporządzenia wymaga przedłożenia:

1) informacje charakteryzujące źródła i odpady promieniotwórcze, materiały jądrowe, promieniowanie jonizujące emitowane przez urządzenia zawierające źródła promieniotwórcze lub wytwarzające promieniowanie jonizujące;

2) informacje o uprawnieniach osób zatrudnionych na stanowiskach wymagających specjalnych uprawnień oraz uprawnieniach inspektora ochrony radiologicznej;

3) określenie rodzaju i zakresu prowadzoną kontroli narażenia pracowników napromieniowanie jonizujące oraz kontroli środowiska pracy i otoczenia jednostki organizacyjnej wraz z informacją dotycząca, posiadanego sprzętu dozymetrycznego i jego wzorcowania;

4) program zapewnienia jakości działalności, której dotyczy wniosek, który określa w szczególności:

5) program szkolenia pracowników w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej.

Do dokumentów dołączanych do wniosku w zależności od rodzaju działalności, załącznik do rozporządzenia w zakresie działalności polegającej na uruchamianiu lub stosowaniu aparatów rentgenowskich do celów medycznych lub weterynaryjnych, w pracowni rentgenowskiej, wymaga dołączenia do wniosku:

a) dokumentacji technicznej aparatu,

b) instrukcji obsługi aparatu,

c) w przypadku aparatów rentgenowskich do celów medycznych - dokumentu potwierdzającego spełnienie akceptacyjnych testów kontroli parametrów technicznych aparatu rentgenowskiego,

d) dokumentacji projektowej pracowni rentgenowskiej,

e) instrukcji pracy z aparatem rentgenowskim ustalającą szczegółowe zasady postępowania w zakresie ochrony radiologicznej pracowników i pacjentów,

f) zakładowego plan postępowania awaryjnego.

Zdaniem [...]PWIS z przytoczonych przepisów wynika, że przedmiotem postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia przez państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, a następnie sprawowanej kontroli jest weryfikacja przedłożonych dokumentów, których posiadanie i przestrzeganie gwarantuje prawidłowe i bezpieczne stosowanie aparatów rtg oraz ochronę pacjenta i pracowników będących w otoczeniu sprzętu dopuszczanego do użytku lub kontrolowanego.

W zaskarżonej decyzji [...]PWIS wyjaśnia, iż sformułowanie "otoczenie jednostki organizacyjnej" użyte w załączniku nr 1 ust. 1 pkt 3 do cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 2002r. występuje właśnie w kontekście obowiązku użytkownika źródła promieniowania do sprawowania kontroli otoczenia jednostki, analogicznie do kontroli środowiska pracy i pracowników. Ubiegający się o wydane zezwolenia musi określić rodzaj i zakres prowadzonej kontroli, która po uruchomieniu działalności wyklucza wszelkie narażenie na działanie promieniowania jonizującego. Tak skonstruowane przepisy prawa atomowego waz z rozporządzeniami wykonawczymi powodują, że w postępowaniu administracyjnym przed państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym prowadzonym na podstawie art. 5 ustawy Prawo atomowe krąg podmiotów uczestniczących w charakterze strony ograniczony jest wyłącznie do składającego wniosek o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności określonej w art. 4 ust. 1 pkt 5 i pkt 6 Prawa atomowego.

Zdaniem [...]PWIS osoby z ogółu ludności, tak jak I.H., są objęte ochroną, ale stroną mogą być w postępowaniu przed właściwym organem dozoru jądrowego. Oczywiście mogą także dochodzić ochrony w postępowaniu cywilnym.

Słusznie, zatem w ocenie organu odwoławczego [...]PWTS wskazuje, iż dopuszczenie do udziału w postępowaniu innego kręgu osób byłoby równoznaczne ze stwierdzeniem, że spełnienie przez składającego wniosek ustawowych warunków na etapie ubiegania się o zezwolenie nie zapewnia należytej ochrony radiologicznej. W konsekwencji takiego założenia uczestnikami postępowania należałoby uczynić nie tylko podmioty zewnętrzne, ale także potencjalnych pacjentów, wśród których również mogą być osoby podlegające narażeniu zawodowemu z uwagi na pracę z urządzeniami wytwarzającymi promieniowanie jonizujące, bądź poddawane badaniom diagnostyki medycznej z użyciem promieniowania jonizującego (takich jak np. rtg, fluoroskopia, mammografia). Założenie takie nie tylko nie ma umocowania w przepisach prawa atomowego, ale także pozostaje w sprzeczności z zawartą w nich regulacją.

Organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję ocenił także wpływ decyzji zezwalającej, udzielonej J.M. W., na prawa i obowiązki innego podmiotu w kontekście szerokiego pojęcia strony wskazywanego w doktrynie i niektórych orzeczeniach sądowych, tj. "Postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku konkretnego podmiotu, o ile w wyniku takiego postępowania wydaje się decyzję, która dotyczy praw i obowiązków tego podmiotu lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu, wpływa na prawa i obowiązki innego podmiotu." (A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego, Kraków 2005, s. 258; wyrok NSA z 26.9.2007 11 OSK 1252/06).

Także w tym zakresie, jak podniósł organ odwoławczy [...]PWIS ocenił, iż brak jest oddziaływania wydanego przez PWIS w K. zezwolenia na prawa i obowiązki I.H.. Jak wskazuje w uzasadnieniu tej oceny obowiązujące przepisy nie zabraniają lokalizacji aparatów rtg w budynkach mieszkalnych, po spełnieniu ustawowych wyżej wymienionych warunków prowadzenia takiej działalności.

Oceniając spełnienie przez J.M. W. wymogów prowadzenia wnioskowanej działalności określonej w art. 4 ust. 1. pkt 5 zgodnie z kompetencjami wskazanymi w art. 5 ust 4 ustawy Prawo atomowe [...] PWIS podkreślił, iż wśród dokumentów złożonych przez stronę ubiegającą się o wydanie zezwolenia, a których przedłożenia może organ żądać stosownie do postanowień § 5 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 3 grudnia 2002r. jest projekt osłon stałych sporządzony zgodnie zobowiązującymi przepisami ochrony radiologicznej w zakresie lokalizacji, obliczeń i wymaganego wyposażenia. Strona przedstawiła projekt gabinetów wraz z projektem i opisem osłon stałych przed promieniowaniem jonizującym, zatwierdzony przed uruchomieniem aparatów rtg przez PWIS w K.. Projekt zawiera obliczenia grubości osłon stałych przed promieniowanym wytwarzanym przez zainstalowane w jednostce aparaty rtg, potwierdzające, że osłona w każdym swym miejscu zmniejsza moc dawki promieniowania, co najmniej do przyjętej w obowiązujących przepisach prawa wartości. W przypadku pracowni rentgenowskiej znajdującej się w budynku mieszkalnym, konstrukcja ścian i stropów oraz okien i drzwi pracowni powinna zapobiegać otrzymaniu przez osoby z ogółu ludności w roku kalendarzowym dawki skutecznej (efektywnej) związanej z wykorzystaniem promieniowania jonizującego w pracowni rentgenowskiej, przekraczającej wartość 0,1 mSv. Do obliczeń osłon stałych przed promieniowaniem jonizującym dla wszystkich osób przebywających w otoczeniu miejsca osłanianego, przyjmowany są dane uwzględniające najbardziej niekorzystne warunki pracy źródła promieniowania jonizującego. Niezależnie od powyższej ekspertyzy stwierdzającej spełnienie wymaganych przepisami ustawy Prawo atomowe warunków bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej przeprowadzono pomiary dozymetryczne we wszystkich pomieszczeniach sąsiadujących z gabinetami rtg. Powyższe badania wykluczyłyby uruchomienie gabinetu stomatologicznego i gabinetu rtg oraz uruchomienie i stosowanie stomatologicznych aparatów rentgenowskich zagrażało życiu lub zdrowiu osób z otoczenia.

Niezależnie od powyższego rozpoznawane były możliwości konstrukcyjne aparatu pantomograficznego oraz aparatu do zdjęć punktowych. Stwierdzono, że w pierwszym przypadku obrót kołowy lampy w jednej płaszczyźnie (dookoła głowy pacjenta) wyklucza padanie wiązki w kierunku sufitu. W drugim natomiast (aparat do zdjęć punktowych) wiązka pierwotna jest ukierunkowana skośnie w górę i w dół, przy braku możliwości kierowania jej prostopadle w stronę sufitu. Wzięto przy powyższych badaniach założenia projektowe osłon stałych - nadmiarowe w stosunku do uzyskiwanych w praktyce. Należy wyjaśnić, że interes prawny, wynikający z konkretnej normy prawa materialnego, który wyposażałby w prawo uczestnictwa w procedurze administracyjnej nie jest tożsamy z interesem faktycznym osoby wynikającym z zainteresowania podmiotu zapewnieniem mu właściwej ochrony przed promieniowaniem jonizującym. W prowadzonym postępowaniu o zezwolenie I.H. jako właściciel lokalu mieszkalnego usytuowanego nad gabinetem lekarskim może w ocenie organu posiadać wyłącznie interes faktyczny w ochronie przed promieniowaniem, i nie zmienia tego faktu okoliczność wykonywania pracy zawodowej związanej z narażaniem. Jej praca w warunkach narażenia także podlega ochronie w sposób należyty zabezpieczający przed promieniowaniem w miejscu pracy. Organ I instancji przeprowadził też kontrolę zakładu pracy, w którym zatrudniona jest I.H.. Badane były okoliczności związane z narażeniem zawodowym i weryfikowano realizacją przez kierownika jednostki (pracodawcę) określonych Prawem atomowym obowiązków wobec pracownika.

W zakładzie pracy, gdzie zatrudniona jest I.H. nie doszło do przekroczenia dawki granicznej wyrażonej jako dawka skuteczna określona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005r. w sprawie dawek granicznych promieniowania jonizującego (Dz. U. Nr 20, poz. 168). Przestrzegane były także wymagania określone przepisami obowiązującymi dotyczące sprzętu dozymetrycznego.

W ocenie organu nie jest prawidłowy zarzut wnioskującej wydania zezwolenia z pominięciem obligatoryjnego jej zdaniem art. 33e ust. 4 i 5 ustawy Prawo atomowe i nie uzyskanie przez organ I instancji w - postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji z dnia [...] lutego 2008r. koniecznych opinii właściwego terenowo konsultanta wojewódzkiego do spraw radiologii. Przepisów wprowadzających ten wymóg nie stosuje się w przypadku rentgenowskich aparatów stomatologicznych, co wynika z art. 33 e ust. 7 ustawy Prawo atomowe.

Organ zwrócił także uwagę na regulację zawartą w rozporządzeniu wykonawczym wydanym na podstawie upoważnienia zawartego w art. 45 ustawy Prawo atomowe, tj. rozporządzeniu Rady Ministrów z 12 lipca 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków bezpiecznej pracy ze źródłami promieniowania jonizującego (Dz. U. Nr 140, poz. 994), które określając w rozdziale 2 wymagania techniczne i wymagania ochrony radiologicznej dotyczące pracowni stosujących źródła promieniotwórcze lub urządzenia zawierające takie źródła oraz wymagania dotyczące urządzeń wytwarzających promieniowanie jonizujące i pracowni stosujących takie urządzenia wskazują, iż: "Stopień osłabienia promieniowania jonizującego przez ściany zewnętrzne i stropy pracowni zapobiega otrzymaniu przez osoby z ogółu ludności w ciągu kolejnych 12 miesięcy dawki skutecznej (efektywnej) promieniowania jonizującego, związanej z prowadzeniem działalności z promieniowaniem jonizującym w pracowni, przekraczającej:

1) 0,1 milisiwerta (mSv) w przypadku pracowni zlokalizowanej w budynku mieszkalnym albo w budynku zamieszkania zbiorowego,

2) 0,3 milisiwerta (mSv) w przypadku pozostałych pracowni"

- z uwzględnieniem czasu narażenia tych osób, rodzaju prowadzonych w pracowni prac i rodzaju stosowanych osłon (§5 ust. 1). Przepisy tego rozdziału nie mają jednak zastosowaniu do aparatów rtg do celów diagnostyki medycznej radiologii zabiegowej, radioterapii powierzchniowej i radioterapii schorzeń nienowotworowych oraz pracowni stosujących takie aparaty, co wynika z § 4 tego rozporządzenia.

Reasumując powyższe organ podał, że zgodnie z art. 28 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego przesłanką uznania za stronę postępowania jest istnienie interesu prawnego lub obowiązku, który musi wynikać z przepisu prawa materialnego, z którego z kolei wypływać ma prawo do konkretnego uprawnienia lub obowiązku określonej osoby. W związku z powyższym, musi istnieć norma prawna nadająca tej osobie miano strony postępowania administracyjnego, która będzie mogła wywodzić z niej konkretne korzyści realizowane w tym postępowaniu. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że treścią pojęcia "interes prawny" jest publiczne prawo podmiotowe rozumiane jako przyznanie przez przepis prawa jednostce konkretnych korzyści, które można realizować w postępowaniu administracyjnym i o których orzeka organ przez wydanie decyzji. Cechami tego interesu jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania prawa materialnego. Transponując powyższą regulację prawną na stan faktyczny przedmiotowej sprawy i odnosząc się do kwestii statusu strony I.H. należy stwierdzić, że w istniejących okolicznościach brak jest podstaw do uznania jej za stronę w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania zezwolenia na uruchomienie gabinetów rentgenowskich i stosowanie stomatologicznych aparatów rentgenowskich w Prywatnej Praktyce Stomatologicznej "[...]" s.c. w S., należącej do J. i M. W..

Dnia [...] września 2013r. w jednostce Prywatna Praktyka Stomatologiczna "[...]" s.c. w S. [...]PWIS przeprowadził kontrolę tematyczną w zakresie przestrzegania warunków ochrony radiologicznej w jednostkach organizacyjnych stosujących aparaty rentgenowskie do celów medycznych. Oględziny, a także dokumenty i informacje zawarte w wyjaśnieniach udzielonych przez obecną podczas kontroli, J. W., wykazały spełnienie wymaganych prawem warunków ochrony radiologicznej. W trakcie kontroli stwierdzono, że w jednostce zainstalowany jest zgodnie z zaopiniowanym przez PWIS w K. projektem i opisem osłon stałych stomatologiczny aparat rtg do zdjęć punktowych typu Kodak 2200 firmy Kodak, oraz, że w pomieszczeniu opisanym w projekcie jako gabinet rtg brak jest rentgenowskiego aparatu do zdjąć panoramicznych typu Planmeca PM 2002 EC firmy Planmeca. Zgodnie z oświadczeniem właścicielki, J. W., stomatologiczny aparat rtg do zdjęć panoramicznych typu Planmeca PM 2002 EC firmy Planmeca został zdemontowany i sprzedany, a pomieszczenie, w którym był zainstalowany zostało przeznaczone na magazyn podręczny. J. W. w piśmie z dnia [...] stycznia 2014r. (data wpływu), wystąpiła o stwierdzenie wygaśnięcia w części decyzji zezwalających nr [...] oraz nr [...] z dnia [...] lutego 2008r. w związku z demontażem i sprzedażą aparatu rtg do zdjęć panoramicznych typu Planmeca PM 2002 EC firmy Planmeca.

W dniu przeprowadzonej kontroli, tj. [...] września 2013r. w ramach sprawowanego nadzoru, przez pracowników Działu laboratoryjnego Oddziału Badań Higieny Radiacyjnej Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w K. wykonane zostały testy specjalistyczne stomatologicznego aparatu rtg typu Kodak 2200 firmy Kodak.

Po stwierdzeniu, że aparat jest sprawny wykonano również pomiary rozkładu mocy dawki w otoczeniu w/w aparatu rtg. Pomiary zostały wykonane we wszystkich pomieszczeniach przyległych do gabinetu, oraz w pomieszczeniach garaży usytuowanych bezpośrednio pod gabinetem. Na podstawie przeprowadzonych pomiarów dozymetrycznych rozkładu mocy dawki promieniowania jonizującego X w otoczeniu aparatu rtg stwierdzono moc dawki od poniżej 1,0 μG/h do 1,0 µG/h. Podjęto próbę wykonania pomiarów w znajdującym się bezpośrednio nad gabinetem lokalu mieszkalnym; w w/w lokalu nikogo nie zastano. Do właściciela mieszkania, I.H. dnia [...] września 2013r., wystosowano pismo z prośbą o umożliwienie wykonania pomiarów dozymetrycznych w celu sprawdzenia skuteczności zastosowanych osłon stałych przed promieniowaniem jonizującym.

W odpowiedzi na to pismo I.H. oświadczyła, że jej stanowisko w sprawie zgody na przeprowadzenie pomiarów nie uległo zmianie. Wobec braku zgody na przeprowadzenie pomiarów dozymetrycznych w mieszkaniu znajdującym się nad gabinetem stomatologicznym z zainstalowanym aparatem rtg jako dowód na spełnienie warunków bezpieczeństwa i ochrony radiologicznej można przyjąć wyniki pomiarów dozymetrycznych przeprowadzone za pozostałymi osłonami gabinetu, w szczególności za ścianą oznaczoną w projekcie jako osłona B; znajduje się ona w podobnej odległości od źródła promieniowania rtg - ogniska lampy rentgenowskiej - jak strop sufitowy, a grubość i gęstość materiału, z którego jest zbudowana zapewniają zbliżoną, co do wartości krotność osłabienia dla pierwotnej wiązki promieniowania jonizującego. Pomiary wykonane za tą osłoną wskazują na moc dawki promieniowania jonizującego poniżej wartości 1,0 µG/h. Natomiast rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie dawek granicznych promieniowania jonizującego z dnia 18 stycznia 2005r. (Dz. U. Nr 20, poz. 168) definiuje dwie kategorie osób podlegających narażeniu, dla których określone zostały warunki oceny narażenia na działanie promieniowania tj. "pracowników" oraz "osoby z ogółu ludności". W ocenie organu w postępowaniu administracyjnym I. H., pomimo ją zawodowego narażenia wynikającego z wykonywanego zawodu, tj. lekarza chirurga dziecięcego, dotyczyć będą jedynie zasady oceny narażenia określone jak dla osób z ogółu ludności, gdyż nie jest związana stosunkiem pracy z Prywatną Praktyką Stomatologiczną "[...]" s.c. w S., ani nie wykonuje żadnej innej działalności w warunkach narażenia na terenie tej jednostki. Osoby z ogółu ludności nic podlegają indywidualnej kontroli, a dla planowania ich ochrony stosowane są odpowiednie ograniczniki dawek. Ograniczniki takie zostają uwzględnione podczas projektowania osłon stałych gabinetów rtg zlokalizowanych w budynku mieszkalnym i wyposażonych w stomatologiczne aparaty rtg.

Zawodowe narażenie wnioskującej nie ma zatem znaczenia dla przyznania jej statusu strony. Dodatkowo jednakże, zgodnie z sugestią zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2011 r, odniesiono się do zawodowego narażenia pani I. H. i przeanalizowano dawki otrzymywane przez nią jako pracownika w warunkach narażenia na działanie promieniowania jonizującego na Bloku Operacyjnym podmiotu leczniczego, w którym jest zatrudniona. I.H. objęta jest dozymetrią indywidualną promieniowania jonizującego oraz kontrolnymi pomiarami dawek otrzymywanych przez skórę dłoni - dozymetrią pierścionkową, a przedstawione odczyty dawek są poniżej czułości aparatury pomiarowej i nie wskazują na przekroczenie którejkolwiek z określonych przepisami dawek granicznych.

Analizując tok postępowania [...]PWIS w sprawie zbadania istnienia przesłanek warunkujących istnienie jej prawa do bycia stroną w sprawie, należy stwierdzić, iż [...]PWIS słusznie wskazał świetle przedstawionych argumentów, że I.H. nie może zostać uznana za stronę toczącego się postępowania administracyjnego, gdyż żaden konkretny przepis prawa materialnego, ani okoliczności zbadane w trakcie prowadzonego postępowania, nie dają podstaw do wyprowadzenia uzasadnienia dla przyznania jej statusu strony.

Ponadto należy zauważyć, iż zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 2002r. w sprawie dokumentów wymaganych przy składaniu wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności związanej z narażeniem na działanie promieniowania jonizującego albo przy zgłoszeniu wykonywania tej działalności (Dz. U. Nr 220, poz. 1851 z późn. zm.) organ wydający zezwolenie albo przyjmujący zgłoszenie może przeprowadzić kontrolę spełniania warunków bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej u wnioskodawcy lub zażądać wykonania na koszt wnioskodawcy badań lub ekspertyz w celu stwierdzenia spełniania warunków bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej.

Zatem tylko, gdy treść dokumentów przedstawionych przez wnioskodawcę jest niewystarczająca dla wykazania spełnienia warunków bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej organ właściwy do wydania zezwolenia na prowadzenie działalności (w tym przypadku [...]PWIS) może przeprowadzić kontrolę spełniania warunków bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej u wnioskodawcy lub zażądać wykonania na koszt wnioskodawcy badań lub ekspertyz w celu stwierdzenia spełniania warunków bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej.

Organ zauważył, iż to na wniosek I.H. prowadzone było postępowanie wznowieniowe w trakcie, którego zgodnie z orzeczeniami sądów badano istnienie prawa materialnego administracyjnego do uznania jej za stronę w postępowaniu. Wbrew twierdzeniom strony nie ma konieczności wykonania pomiarów dozymetrycznych w mieszkaniu I.H., co skutecznie wykazuje [...]PWIS, gdyż wobec odmowy wykonania pomiarów dozymetrycznych w-mieszkaniu, na podstawie badań i ekspertyz wykazano, że warunki bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej zostały spełnione.

Ponadto należy uznać, iż I.H. nie była zainteresowana wykazaniem istnienia jakiejkolwiek przesłanki do potwierdzenia posiadania interesu prawnego umożliwiającego uznanie za stronę w postępowaniu.

W świetle powyższego zarzuty strony wobec decyzji [...]PWIS umarzającej postępowanie wznowieniowe nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy oraz przeprowadzonemu postępowaniu w celu zbadania istnienia prawa materialnego dla przyznania I. H. statutu strony.

Ponadto organ wykazał, iż zgodnie z zaleceniem sądów [...]PWIS wykazał, iż fakt pracy w/w w narażeniu na promieniowanie jonizujące pozostaje bez wpływu na jej interes prawny, i należy się zgodzić z poglądem wyrażonym przez [...]PWIS, że osoby z ogółu ludności, tak jak pani H. są objęte ochroną, ale stroną mogą być w postępowaniu przed właściwym organem dozoru jądrowego. Oczywiście mogą także dochodzić ochrony w postępowaniu cywilnym.

Dopuszczenie do udziału w postępowaniu innego kręgu osób byłoby równoznaczne ze stwierdzeniem, że spełnienie przez składającego wniosek ustawowych warunków na etapie ubiegania się o zezwolenie nie zapewnia należytej ochrony radiologicznej.

W konsekwencji takiego założenia uczestnikami postępowania należałoby uczynić nie tylko podmioty zewnętrzne, ale takie potencjalnych pacjentów, wśród których również mogą być osoby podlegające narażeniu zawodowemu z uwagi na pracę z urządzeniami wytwarzającymi promieniowanie jonizujące, bądź poddawane badaniom diagnostyki medycznej z użyciem promieniowania jonizującego (takich jak np. rtg, fluoroskopia, mammografia).

Założenie takie nie tylko nie ma umocowania w przepisach prawa atomowego, ale także pozostaje w sprzeczności z zawartą w nich regulacją.

Kwestie związane z wpływem istnienia lokalu użytkowego (w tym wypadku gabinetu stomatologicznego) na wartość nieruchomości pozostają poza zakresem kompetencji Głównego Inspektora Sanitarnego.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła I.H. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji .

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz ail. 3§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej w dalszej części p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną a podstawowym kryterium kontroli jest zgodność zaskarżonego aktu z prawem. Oznacza to, iż kontrola sądu nie ogranicza się do zbadania zasadności zarzutów, lecz sąd kontroluje czy przy wydawaniu decyzji nie doszło do innych jeszcze naruszeń prawa.

Badając legalność zaskarżonej decyzji, w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż została ona wydana z naruszeniem prawa uzasadniającym konieczność jej uchylenia, jak również rozstrzygnięcia poprzedzającego jej wydanie

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że kontrolowane przez Sąd decyzje zapadły w ponownym postępowaniu, prowadzonym po uchyleniu wcześniej wydanych rozstrzygnięć.

W niniejszej sprawie wyrokiem wydanym dnia 8 września 2009r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 752/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzje Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 27 lutego 2009r. i poprzedzającą ją decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wydanych w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania. Skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona wyrokiem Naczlenego Sądu Administracyjnego wydanym 5 stycznia 2011r. sygn.. akt II OSK 1998/09.

Zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania decyzji. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu komentowanego przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i w doktrynie przyjmuje się, że przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku.

Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, I ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie j podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej i kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziłoby do niespójności działania systemu władzy publicznej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1365/08 przyjmuje się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie tak długo, jak długo wyrok sądu nie zostanie uchylony w trybie określonym przez prawo, bądź nie ulegnie zmianie stan prawny, będący podstawą orzekania. Wyrażając ocenę prawną w uzasadnieniu i swojego orzeczenia oraz przedstawiając wskazania, co do dalszego postępowania sąd determinuje zarówno rozstrzygnięcie administracyjne, jak i kolejny wyrok sądu w tej sprawie

Rozstrzygając więc sprawę po wyrokach Sądu organy tak jak i Sąd orzekający w niniejszej sprawie związane były ustaleniami, oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania.

Organ I instancji orzekający w niniejszej sprawie nie uwzględnił tych wytycznych. Podkreślił, że wnioskującą o wznowienie postępowania pomimo jej zawodowego narażenia wynikającego z wykonywanego zawodu tj. lekarza chirurga dziecięcego, dotyczą zasady oceny narażenia określone jak dla osób z ogółu ludności – gdyż nie jest związana stosunkiem pracy z Prywatną Praktyką Stomatologiczną "[...]" sc w S., ani nie wykonuje żadnej innej działalności w warunkach narażenia na terenie tej jednostki. A więc organ uznał, że zawodowe narażenie skarżącej nie ma znaczenia.

W ocenie Sądu organ nie wykonał wytycznych wyroków Sądu, które jednoznacznie wskazywały na obowiązek oceny interesu prawnego wnioskującej w niniejszej sprawie uwzględniając szczególną sytuację tj. fakt zamieszkiwania nad gabinetem stomatologicznym wyposażonym w rentgenowski aparat do zdjęć, w sytuacji gdy jest ona w swoim miejscu pracy dodatkowo narażona na działanie promieniowania jonizującego.

Poza powyższym w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 stycznia 2011r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż dokonując oceny przymiotu strony I.H. w postępowaniu rozpoznawczym organ winien wydać właściwą decyzję w trybie art. 151 kpa. W rozpoznawanej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny wydał rozstrzygnięcie na podstawie art. 105§1 kpa – a więc z naruszeniem art. 151 kpa – przy czym organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji naruszył art. 138§1 pkt 1 kpa. Decyzja zaś organu odwoławczego – tj. objętą skargą decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego – w ocenie Sądu została wydana z naruszeniem art. 138 kpa.

Przepis ten ukształtował postępowania przed organem odwoławczym jako postępowanie merytoryczne. Oznacza to, że istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy a nie jedynie na kontroli wydanej przez organ I instancji decyzji, ani też na kontroli zasadności argumentów i zarzutów podniesionych w stosunku do rozstrzygnięcia organu I instancji. Organ odwoławczy bowiem – w ramach kontroli instancyjnej rozstrzyga ponownie sprawę pod względem merytorycznym, przeprowadzając w miarę potrzeby dalsze postępowanie wyjaśniające.

Organ odwoławczy orzekający w niniejszej sprawie w uzasadnieniu wydanej decyzji, uznając zasadność rozstrzygnięcia organu I instancji, przytoczył w całości jego uzasadnienie nie przedstawiając żadnych własnych ustaleń, ocen i analiz – czym naruszył zasadę dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 kpa.

Powyższe naruszenia obligowały Sąd do uchylenia tak zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Ponownie rozstrzygając sprawę organy będą zobowiązane uwzględnić powyższe uwagi Sądu.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145§1 pkt 1c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.