Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 151/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 73 par 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 marca 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 289/19 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi [...] o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 206/17 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w E. z dnia 3 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z 25 marca 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 289/19 odrzucił zażalenie [...] (skarżąca lub spółka) na postanowienie tego Sądu z 5 lutego 2020 r., w przedmiocie umorzenia postępowania wywołanego wnioskiem spółki o wyłączenie referendarza sądowego.

W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że postanowieniem z 28 sierpnia 2019 r., WSA w Lublinie odrzucił skargę spółki o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 206/17. Od 19 grudnia 2019 r., ww. postanowienie stało się prawomocne.

Sąd I instancji postanowieniem z 5 lutego 2020 r., umorzył postępowanie wywołane wnioskiem skarżącej o wyłączenie referendarza sądowego.

WSA wskazał, że przesyłka zawierająca odpis ww. postanowienia została awizowana po raz pierwszy 14 lutego 2020 r. Skarżąca odebrała przesyłkę w urzędzie pocztowym 29 lutego 2020 r. Jednakże z uwagi na to, że pierwsze awizo przesyłki zawierające odpis postanowienia Sądu z 5 lutego 2020 r., zostało dokonane 14 lutego 2020 r. (piątek), to bieg 14-dniowego terminu upływał z dniem 28 lutego 2020 r. W tym dniu zgodnie z przyjętą fikcją prawną nastąpiło doręczenie pisma adresatowi i co za tym idzie rozpoczął bieg 7-dniowy termin do wniesienia zażalenia, który upływał z dniem 6 marca 2020 r. Skarżąca zażalenie na ww. postanowienie WSA nadała 7 marca 2020 r. (data stempla pocztowego), a co za tym idzie z uchybieniem terminu do jego złożenia.

Zażalenie na powyższe postanowienie wywiodła spółka domagając się jego uchylenia w całości oraz "zasądzenia kosztów postępowania sądowego".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawidłowo postanowił o odrzuceniu zażalenia spółki.

Stosownie do art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w przepisach od art. 65 do art. 72 p.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w art. 73 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 73 § 2 p.p.s.a., zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym, jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Stosownie do § 3 tego artykułu, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zgodnie z art. 73 § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.

Wykładnia art. 73 § 1 i 4 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że doręczenie w tym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia, tj. awizo. Przepisy te wprowadzają fikcję prawną doręczenia, co oznacza, że na ich podstawie – wbrew faktom – uznajemy przesyłkę za doręczoną, a skutek ten zachodzi z mocy samego prawa "z upływem ostatniego dnia okresu". Odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się fikcja prawna doręczenia, nie zmienia skutków procesowych zaistniałej fikcji.

Trafnie WSA w Lublinie uznał, że odbiór przesyłki przez adresata po upływie 14 dni od daty jej złożenia w urzędzie pocztowym jest czynnością organizacyjno-techniczną, nie mającą znaczenia dla zaistnienia skutku w postaci doręczenia, uzależnionego wyłącznie od spełnienia warunku przewidzianego w ustawie - upływ ostatniego dnia okresu (por. postanowienia NSA z dnia 10 sierpnia 2018 r., II FZ 211/18; z dnia 14 sierpnia 2018 r., II FZ 423/18). Mając na uwadze regulację art. 73 p.p.s.a., zasadnie WSA w Lublinie przyjął, że doręczenie nastąpiło dnia 28 lutego 2020 r. (pierwsze awizo z dnia 14 lutego 2020 r. (piątek) oraz odbiór korespondencji przez skarżącego 29 lutego 2020 r.). Siedmiodniowy termin na złożenie zażalenia od postanowienia WSA upłynął, więc w dniu 6 marca 2030 r. i złożenie zażalenia w dniu 7 marca 2020 r. było czynnością dokonaną po terminie. Okoliczność, że wydano przesyłkę skarżącej w terminie późniejszym nie ma i nie może mieć żadnego znaczenia dla liczenia terminu według art. 73 p.p.s.a. (tak też NSA w postanowieniu z 27 września 2018 r., sygn. akt II FZ 609/18).

Naczelny Sąd Administracyjny w rozpatrywanej sprawie dostrzega, że wydanie przesyłki po upływie 14 dni, o których mowa w art. 73 p.p.s.a. było błędnym działaniem operatora pocztowego. Adresat przesyłki ma prawo działać w zaufaniu do operatora publicznego i przyjąć, że przesyłka została doręczona mu w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Okoliczność wydania przesyłki po skutecznym doręczeniu w trybie fikcji doręczenia, co prawda nie niweluje skutku doręczenia, ale może stanowić okoliczność uzasadniającą wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania czy skargi. Przy czym skuteczność takiego wniosku zależna jest od uprawdopodobnienia, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania czy skargi nastąpiło bez winy strony.

Mając na uwadze wyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.