Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 893/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 58
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Asesor WSA Monika Krywow, Sędzia WSA Anna Rotter (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 listopada 2022 r. sprawy ze skargi P. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 5 maja 2022 r. nr 2401-IEE.712.19.2022.2.DJ UNP: 2401-22-104653 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi na zajęcie zabezpieczające 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 maja 2022r., nr 2401-IEE.712.19.2022.2.DJ UNP: 2401-22-104653 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. (dalej: organ) z dnia 3 marca 2022r. nr [...], którym odmówiono P. C. (dalej: podatnik, skarżący) przywrócenia terminu do wniesienia skargi na zajęcie zabezpieczające wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w B. S.A.

Powyższe postanowienie wydane zostało na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz art. 59 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 2000, dalej: K.p.a.).

Stan sprawy.

Pismem z dnia 1 lutego 2022r. (data wpływu: 3 lutego 2022r.) skarżący zwrócił się o przywrócenie terminu do złożenia skargi na zajęcie zabezpieczające wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w B. S.A. nr [...] z dnia 20 września 2021r. (dalej: zajęcie zabezpieczające).

We wniosku podatnik podniósł, iż powyższe zajęcie zabezpieczające nie zostało mu doręczone, a z jego treścią zapoznał się 27 stycznia 2022r. podczas sporządzania fotokopii akt.

Postanowieniem z dnia 3 marca 2022r. organ odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi na zajęcie zabezpieczające wierzytelności. W uzasadnieniu organ podał, że zajęcie zabezpieczające zostało wysłane do skarżącego dnia 24 września 2021r. przesyłką poleconą w obrocie zagranicznym na adres zamieszkania – [...] T., ul. [...], Estonia. Zaznaczono, że zgodnie z informacją uzyskaną od operatora pocztowego – operator pocztowy Estonii podjął próbę doręczenia przesyłki dnia 29 września 2021r., a korespondencja nie została dostarczona z powodu nieobecności podatnika w miejscu zamieszkania. Według organu przesyłkę pozostawiono do odbioru w lokalnej placówce pocztowej, o czym skarżący został powiadomiony w dniu 1 października 2021r. oraz w dniu 8 października 2021r. Przesyłka oczekiwała na podjęcie do dnia 18 października 2021r. Następnie przesyłka, jako niepodjęta w terminie, została zwrócona do Polski, a następnie jako zwrotna została doręczona organowi w dniu 25 października 2021r.

W konsekwencji organ uznał, iż zajęcie wierzytelności zostało doręczone w dniu 15 października 2021r. Według organu skarżący miał możliwość zapoznania się z korespondencją w placówce pocztowej Estonii z czego nie skorzystał.

Końcowo organ odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi, gdyż uchybienie nastąpiło z winy skarżącego.

Na powyższe postanowienie podatnik wniósł zażalenie. Skarżący zarzucił postanowieniu naruszenie:

- art. 58 § 1 K.p.a. poprzez uznanie, iż uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło z winy podatnika,

- art. 44 K.p.a. poprzez przyjęcie, iż zajęcie zabezpieczające zostało doręczone w trybie zastępczym.

Zarzucono ponadto naruszenie zasad ogólnych K.p.a., w szczególności:

- zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych wyrażonej w art. 81a K.p.a. poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sytuacji, gdy uprawdopodobniono okoliczności uzasadniające przywrócenia terminu,

- zasady praworządności wyrażonej w art. 6 K.p.a. poprzez uznanie, że przepisy K.p.a. dotyczące fikcji doręczenia mają zastosowanie w kraju członkowskim,

- zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie działań mających na celu ustalenie i zastosowanie estońskich przepisów w zakresie doręczeń,

- zasady pogłębiania zaufania wyrażonej w art. 8 K.p.a. poprzez wybiórcze stosowanie przepisów prawa, pomijanie faktów istotnych dla sprawy, niewskazanie przepisu prawa na który powołuje się organ

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Podatnik wyjaśnił, że podejmował próby ustalenia w estońskiej placówce pocztowej właściwej dla adresu skarżącego, czy operator estoński podejmował w okresie wrzesień – październik 2021r. próby doręczenia spornej korespondencji, jednakże otrzymał informację, że operator estoński nie dokonywał prób takiego doręczenia w tym okresie.

Po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia 5 maja 2022r. utrzymał w mocy postanowienie organu o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi na zajęcie zabezpieczające.

DIAS podał, iż przytoczone przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu powody uchybienia terminowi w żaden sposób nie uprawdopodabniają, że przyczyna niedochowania terminu nastąpiła bez winy skarżącego. Zaznaczono, że nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminowi wyłącza możliwość jego przywrócenia. Według DIAS przepisy prawa w Estonii tj. Haldusmenetluse seadus przewidują doręczenie przesyłek nie tylko "do rąk własnych adresata" i regulacje te pozwalają uznać, że organ I instancji dokonał skutecznie doręczenia korespondencji skarżącemu. Powołując się na § 26 ust. 3 Haldusmenetluse seadus DIAS uznał, że przesyłka zawierająca zawiadomienie o zajęciu z dnia 20 września 2021r. była dostarczona na estoński adres skarżącego i w konsekwencji dostarczenie przesyłki wywołało skutki doręczenia. Jako datę doręczenia DIAS przyjął dzień zwrotu przesyłki przez estońskiego operatora pocztowego, czyli dzień 20 października 2021r. jako najkorzystniejszą dla skarżącego.

W decyzji DIAS podkreślono, iż skarżący nie ustanowił pełnomocnika do odebrania przesyłek na terenie Polski, nie skazał elektronicznego adresu do doręczeń, ponadto jak wynika z pisma Poczty Polskiej S.A z dnia 16 grudnia 2021r. skarżący był powiadomiony o możliwości odbioru przesyłki w dniach 13 listopada 2021r. i 22 listopada 2021r. przez wyznaczonego operatora zagranicznego. W rezultacie DIAS uznał, że skarżący nie podejmował wszelkich możliwych starań do odbioru korespondencji od organu, co powoduje brak przesłanek do przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynność zabezpieczającą.

Na powyższe postanowienie podatnik wniósł do tut. Sądu skargę.

W skardze podniesiono, iż postanowienie DIAS oraz poprzedzające je postanowienie organu zostały wydane z naruszeniem:

- art. 58 § 1 K.p.a. poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynność zabezpieczającą pomimo tego, że podatnikowi nie zostały doręczone przez organ podatkowy i organ egzekucyjny odpisy dokumentów stanowiących podstawę dokonania zaskarżonych czynności zabezpieczających, a tym samym uchybienie terminom na wniesienie skarg nastąpiło bez winy skarżącego,

- art. 59 § 2 K.p.a. poprzez wydanie przez organ postanowienia o uchybieniu terminów do wniesienia skargi na czynność zabezpieczającą zanim jeszcze stało się ostateczne postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi, a następnie przez utrzymanie w mocy postanowienia przez DIAS,

- art. 54 § 3 K.p.a. poprzez przyjęcie, że termin na wniesienie skargi na czynność zabezpieczającą upłynął w dniu 22 października 2021r. (według organu) albo w dniu 27 października 2021r. (według DIAS), podczas, gdy skarżącemu nie zostały doręczone odpisy dokumentów stanowiących podstawę dokonania zaskarżonej czynności (organy nie doręczyły podatnikowi decyzji zabezpieczającej z dnia 17 września 2021r., zarządzenia zabezpieczającego oraz pięciu zajęć zabezpieczających z dnia 20 września 2021r.),

- art. 87 Konstytucji RP poprzez powołanie przez DIAS jako podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia przepisów § 26 ust. 3 Haldusmenetluse seaydus (estońskiej ustawy postępowania administracyjnego), pomimo tego, że estoński akt prawny nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto poprzez nieudolne przetłumaczenie tych przepisów przez organ oraz dokonanie wykładni wspomnianych norm w sposób rażąco sprzeczny z wykładnią dokonaną przez Sąd Najwyższy Estonii,

- art. 155b § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez przystąpienie organu egzekucyjnego do czynności zabezpieczających bez doręczenia zobowiązanemu odpisu zarządzenia zabezpieczenia z dnia 17 września 2021r.,

- art. 155b § 1a K.p.a. poprzez nadanie przez organ w jednej przesyłce pod numerem pocztowym [...]: decyzji zabezpieczającej z dnia 17 września 2021r., zarządzenia zabezpieczenia z dnia 17 września 2021r., 5 zajęć zabezpieczających, pomimo tego, że nie zaistniał żaden przypadek, który mógłby utrudniać lub udaremniać dokonane zabezpieczenie,

- art. 54 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez niedoręczenie podatnikowi odpisów dokumentów stanowiących podstawę dokonania zaskarżonej czynności zabezpieczającej,

- art. 54 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka zabezpieczającego,

- art. 155a § 3 i art. 158 K.p.a. poprzez prowadzenie przez organ egzekucyjny postępowania zabezpieczającego w sposób niezgodny z treścią wniosku organu jak i w sposób niezgodny z treścią zarządzenia zabezpieczenia, a także poprzez zastosowanie kilku sposobów zabezpieczenia, pomimo tego, że nie zaistniałą taka potrzeba,

Skarżący wniósł o uchylenie postanowienie DIAS oraz poprzedzającego je postanowienia organu. Wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania przed sądami administracyjnymi, w tym kosztów zastępstwa oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

Sąd zauważa, iż ustalenie czy w sprawie doszło do doręczenie zajęcia zabezpieczającego, a jeśli doszło to w jakim terminie stanowi istotę sporu w rozpoznanej sprawie.

W przekonaniu organów doręczenie zajęcia zabezpieczającego nastąpiło w dniu 20 października 2021r. kiedy to ze skutkiem doręczenia zostało zwrócone przez estońskiego operatora pocztowego.

Natomiast skarżący kwestionuje doręczenie zajęcia zabezpieczającego i twierdzi, iż z treścią zajęcia zabezpieczającego zapoznał się w dniu 27 stycznia 2022r.

Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi art. 58 K.p.a. Stosownie do jego treści w razie uchybienia terminu należy przywrócić go na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę taką zgodnie z § 2 tego artykułu należy jednak wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, a jednocześnie z nią należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Oznacza to, że zainteresowany musi wykazać istnienie okoliczności faktycznych uzasadniających brak jego winy w uchybieniu terminu, a rzeczą organu jest ocena tego braku - stosownie do zasad obowiązujących w postępowaniu administracyjnym, z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności wymaganego od strony. Przesłankami negatywnymi - wykluczającymi możliwość przywrócenia zaniedbanego terminu, a nawet merytorycznego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu są zatem:

- uchybienie 7-dniowemu terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu bądź,

- brak uprawdopodobnienia obiektywnej przeszkody (przeszkód) uniemożliwiającej dokonanie czynności procesowej w terminie.

Z powyższego wynika, iż warunkiem merytorycznego rozpoznania wniosku strony jest ustalenie, iż czy w sprawie w istocie doszło do uchybienia ustawowo określonego terminu do wniesienia skargi na zajęcie zabezpieczające.

Sąd zauważa, iż ustalenie czy w sprawie doszło do doręczenie zajęcia zabezpieczającego, a jeśli doszło to w jakim terminie - stanowi w istocie zagadnienie wstępne w odniesieniu do wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi na zajęcie zabezpieczające.

W tym miejscu podnieść należy, iż WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 4 listopada 2022r. w sprawie sygn. akt I SA/Gl 884/22 uchylił postanowienie DIAS z dnia 5 maja 2022r. nr 2401-IEE.712.17.2022.2/BKZ/ UNP: 2401-22-105690 utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia 3 marca 2022 r. nr [...], którym organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia skargi na zajęcie zabezpieczające.

Sąd stwierdza, iż w powyższym wyroku Sąd zajął stanowisko, co do prawidłowości doręczenia zajęcia zabezpieczającego, a zajęcie to stanowi również przedmiot rozpoznanej sprawy. W obu sprawach istnieje zatem tożsamość zastosowanego zajęcia zabezpieczającego jak i tożsamość stron. Skład orzekający w niniejszej sprawie akceptuje i uznaje za własne argumenty zawarte w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 4 listopada 2022r. sygn. akt I SA/Gl 884/22. Stąd też uzasadniając rozstrzygnięcie w tej sprawie Sąd posłużył się argumentami i wywodami przedstawionymi w powołanym orzeczeniu.

W niniejszej sprawie dla oceny doręczenia przesyłki kierowanej do skarżącego na jego adres w Estonii konieczne jest odwołanie się do Regulaminem Poczty Listowej Światowego Związku Pocztowego sporządzonego w Bernie dnia 28 stycznia 2005 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 108, poz. 744 – dalej w skrócie: "Regulamin"). Choć Regulamin jest aktem ustanowionym przez organizację wyspecjalizowaną należącą do Organizacji Narodów Zjednoczonych – Światowy Związek Pocztowy, to jednak procedury pocztowe stanowią ujednolicenie standardów niezbędnych do doręczeń w obrocie międzynarodowym. Rzeczpospolita Polska w myśl Oświadczenia Rządowego z dnia 20 marca 2007 r. jest związana tym Regulaminem. Z treści przepisów zawartych w art. RL 137 ust. 3 pkt 3.1 Regulaminu potwierdzenie odbioru powinno zostać podpisane w pierwszej kolejności przez adresata, a gdy to nie jest możliwe przez inną osobę do tego upoważnioną na mocy przepisów kraju przeznaczenia. W przypadku zatem podpisania zwrotnego potwierdzenia odbioru można przyjąć, że pracownik urzędu pocztowego kraju przeznaczenia doręczył przesyłkę osobie upoważnionej, w myśl tych przepisów we wskazanej w tym potwierdzeniu, dacie. Ponadto z art. RL 147 wynika, że: 1) administracje pocztowe zapewniają zwrot przesyłek, które nie mogły zostać z jakiegokolwiek powodu doręczone adresatom. 2) termin przechowywania przesyłek podany jest w poniższych ustępach (...). 5) Postanowienia ogólne. 5.1 Z zastrzeżeniem przepisów kraju przeznaczenia, przesyłki niedoręczalne zwraca się do administracji pocztowej kraju nadania, której znaki opłaty znajdują się na przesyłce. 5.2 Przesyłki, których adresat odmówił przyjęcia lub których doręczenie jest niemożliwe, powinny być zwracane bezzwłocznie. 5.3 Inne niedoręczone przesyłki przechowuje administracja kraju przeznaczenia w okresie ustalonym w jej przepisach. Jednakże termin przechowywania nie może przekroczyć jednego miesiąca, z wyjątkiem szczególnych przypadków, w których administracja kraju przeznaczenia uważa za niezbędne przedłużenie go do maksimum dwóch miesięcy. Zwrot do kraju nadania powinien nastąpić w krótszym terminie, jeśli nadawca zastrzegł to sobie, umieszczając odpowiednią wskazówkę na stronie adresowej w języku znanym w kraju przeznaczenia".

Należało zatem odwołać się do przepisów regulujących zasady doręczeń przesyłek pocztowych w Estonii, czego jednak organy zaniechały. Poprzestały na odwołaniu się do przepisów, które nie mają zastosowania w sprawie. To zaś skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Sąd zwraca przy tym uwagę, że podatnik złożył do akt niniejszej sprawy kopię pism (ich tłumaczenia przysięgłe), które powinny stanowić wskazówkę przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ odwoławczy. Wynika z nich, że " Zgodnie z estońską ustawą pocztową § 29 ust. 1: przesyłkę pocztową uważa się za doręczoną, jeżeli przesyłka została wydana adresatowi w urzędzie pocztowym, osobiście lub za pośrednictwem skrzynki pocztowej. Zgodnie z § 4 ust. 7 estońskiej ustawy o poczcie: przesyłki polecone są wydawane adresatowi lub pełnomocnikowi adresata za podpisem lub na podstawie innych środków identyfikacji. Wymagania dotyczące nadawania przesyłek poleconych i przesyłek z zadeklarowaną wartością w ramach powszechnej usługi pocztowej określa rozporządzenie Ministra Gospodarki i Łączności (22.06.2006 r. rozporządzenie nr 57). Zgodnie z zarządzeniem nr 57 § 6 ust. 1: przesyłki z korespondencją nadawaną jako przesyłki polecone i każda o wymiarach nie przekraczających 230 X 330 X 20 mm (długość, szerokość, grubość) doręcza się do miejsca zamieszkania lub siedziby adresata, chyba że uzgodniono inaczej z nadawcą lub odbiorcą. Jeżeli adresat nie jest obecny w chwili doręczenia w jego miejscu zamieszkania lub w miejscu doręczeń, o doręczeniu przesyłki należy zawiadomić adresata z placówki pocztowej najbliższej jego miejscu zamieszkania lub miejscu zamieszkania. Zgodnie z § 6 ust. 3: przesyłkę poleconą skierowaną do osoby fizycznej uważa się za doręczoną, jeżeli została przekazana odbiorcy lub osobie co najmniej piętnastoletniej, zamieszkałej w je j miejscu zamieszkania lub będącej członkiem rodziny. Zgodnie z zarządzeniem nr 57 § 6 ust. 6 i ust. 7: Po doręczeniu przesyłki poleconej odbiorca przesyłki musi okazać dokument tożsamości. Osoba odbierająca przesyłkę poleconą lub przesyłkę z ubezpieczeniem potwierdza doręczenie własnoręcznym podpisem lub innym identyfikatorem umożliwiającym potwierdzenie tożsamości, z podaniem swojego imienia i nazwiska".

Zatem w świetle powyższego należało ustalić czy zawiadomiono skarżącego o pozostawieniu przesyłki w najbliższej placówce pocztowej.

Sąd jednocześnie stwierdza, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala na dokonanie takiej oceny.

Należy zwrócić uwagę, że organ egzekucyjny złożył reklamację ww. przesyłki. Z potwierdzenia złożenia tej reklamacji wynika, że reklamowano jedynie "nieuzupełnienie potwierdzenia odbioru" tej przesyłki. W odpowiedzi na powyższą reklamację Poczta Polska S.A. pismem z dnia 21 stycznia 2022 r. poinformowała, że "na postawie przeprowadzonego postępowania reklamacyjnego, w tym informacji udzielonej przez operatora pocztowego ESTONII" przesyłka została zwrócona do nadawcy w dniu 20 października 2021 r., a adnotacja o przyczynie zwrotu powinna być zamieszczona na opakowaniu zwróconej przesyłki. W kolejnym piśmie Poczty Polskiej S.A. z dnia 23 lutego 2022 r. podtrzymała stanowisko. Wskazała jednocześnie, że z informacji estońskiego operatora pocztowego ma wynikać, że 29 września 2021 r. została podjęta nieudana próba doręczenia przesyłki i z tego powodu pozostawiono ją do odbioru w lokalnej placówce pocztowej, a adresat został powiadomiony o możliwości jej odbioru zawiadomieniem z dnia 1 października 2021 r. oraz 8 października 2021 r. Przesyłka oczekiwała na podjęcie do 18 października 2021 r.

Zatem z powyższego nie wynika, by w ramach procedury reklamacji Poczta Polska S.A. wystąpiła do estońskiego operatora pocztowego o potwierdzenie zawiadomienia skarżącego o pozostawieniu przesyłki pocztowej zawierającej ww. dokumenty, choć takie postepowanie przewidziane jest w Artykule RL 150. Poczta Polska S.A. w swoich pismach opiera się bowiem na "informacjach" uzyskanych od tego operatora. Tymczasem jedynie oficjalny dokument reklamacyjny mógłby stanowić podstawę do dokonania przez organy ustaleń. Po drugie, przedmiotem reklamacji nie był fakt zawiadomienia skarżącego o pozostawieniu przesyłki. Po trzecie, nie sposób uznać wskazanej powyżej odpowiedzi Poczty Polskiej S.A. co do pozostawienia zawiadomień o przesyłkach w dniach 1 i 8 października 2021 r., skoro dwukrotna "awizacja" nie jest przewidziana prawem estońskim.

Powstałych wątpliwości organ odwoławczy w żaden sposób nie wyjaśnił.

Stąd też Sąd uznał, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 58 § 1 i 2 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie wydane postanowienie było bowiem przedwczesne.

W konsekwencji w przekonaniu Sądu organy rozpoznając ponownie sprawę winny w pierwszej kolejności ustalić z jaką datą doręczono skarżącemu zajęcie zabezpieczające. W przypadku natomiast ustalenie, iż zajęcie zabezpieczające nie zostało zobowiązanemu doręczone, postępowanie wszczęte wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na zajęcie zabezpieczające należy umorzyć jako bezprzedmiotowe. W przypadku ustalenia braku doręczenia zajęcia zabezpieczającego, nie rozpocznie się bowiem bieg terminu do złożenia skargi na zajęcie zabezpieczające.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy uwzględni wskazania wynikające z niniejszego uzasadnienia, w szczególności co do konieczności zastosowania właściwych przepisów w zakresie doręczania (zgodnie z prawem pocztowym Estonii) i na tej podstawie dokona oceny co do konieczności uzupełnienia postepowania dowodowego.

Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a.