Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 1022/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Ilona Panic po rozpoznaniu w dniu 20 września 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. i L. K. na decyzję Wojewody z dnia 25 października 2005r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 24 czerwca 2005r. nr [...] Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. i L. K. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na obudowie dwóch tarasów zadaszonych w budynku mieszkalno-usługowym przy ul. [...] i [...] w G.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Wspólnota A wskazując, iż wycofuje zgodę na zabudowę udzieloną pismem z dnia 15 maja 2005r.

W toku postępowania odwoławczego organ II instancji wezwał Wspólnotę A do potwierdzenia w formie uchwały wycofania się z wyrażonej na piśmie z dnia 15 maja 2005r. zgody na obudowę zadaszonych tarasów w budynku przy ul. [...] i [...]. W dniu 28 sierpnia 2005r. Wspólnota A przedłożyła uchwałę z dnia 20.07.2005r. uchylającą poprzednią uchwałę i stwierdzającą, że nie wyraża zgody na realizację przedmiotowej inwestycji

Decyzją z dnia 7 września 2005r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazano, iż wniosek o wydanie pozwolenia na budowę posiada prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, poparte oryginalnym pismem Wspólnoty A z dnia 15.05.2005r. podpisanym przez Zarząd Wspólnoty, w którym stwierdza się, że zgodnie z uchwałą wspólnoty nr 11 po zapoznaniu się z projektem budowlanym wyraża się zgodę na zabudowę balkonów (tarasów), które przylegają do mieszkań należących do J. i L. K. Ponadto załączona dokumentacja projektowa posiada zgodę Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na wprowadzenie projektowanej obudowy tarasów. Projekt został wykonany przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia i przynależącą do właściwej izby zawodowej.

Wspólnota A zaskarżyła decyzję organu I instancji do Wojewody i jednocześnie wycofała się z wcześniejszej, wyrażonej w formie uchwały, zgody dla J. i L. K. na zabudowę zadaszonych tarasów. Z dostarczonej organowi odwoławczemu w dniu 28.08.2005r. przez Wspólnotę A uchwały nr 12 z dnia 20.07.2005r. wynika, że członkowie wspólnoty A nie wyrażają zgody na zabudowę dwóch zadaszonych balkonów, ponieważ wiąże się to z cofnięciem przez Gminę Miasta G. dotacji przeznaczonej na konserwację elewacji budynku przy ul. [...] w G.

Organ odwoławczy stwierdził, że bada sprawę co do zgodności z prawem wydanej przez organ I instancji decyzji w dniu jej wydania, dlatego też nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji.

Odnosząc się do kwestii zawartych w odwołaniu, wskazał, że Wspólnota uchwałą z dnia 20.07.2005r. zmieniła zdanie co do zamierzenia inwestycyjnego, jednakże zmiana zdania nastąpiła pod wpływem pisma Prezydenta Miasta z dnia 08.07.2005r znak [...] i po wydaniu zaskarżonej decyzji, a więc po wypełnieniu procedury wydawania pozwolenia na budowę. Wobec powyższego stwierdził, że wydana przez organ I instancji decyzja jest prawidłowa, a zmiana zdania przez Wspólnotę i wycofanie uprzednio wydanej w formie uchwały zgody, nie może być przedmiotem tego postępowania administracyjnego, gdyż wykracza poza kompetencje Wojewody przewidziane obowiązującym prawem.

Zgodnie z wyrokiem sądu sygn. akt II SA/Gd 371/00 z dnia 23 października 2002r. przepisy Prawa budowlanego nie pozwalają na weryfikowanie przez organy administracji, prowadzące postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę, zgodności przedłożonej przez inwestorów uchwały wspólnoty [...] o wyrażeniu zgody na planowaną inwestycję. Natomiast tryb podważenia wydanej przez Wspólnotę uchwały z dnia 15.05.05r. wyrażającej zgodę na planowane zamierzenie inwestycyjne, określa przepis art. 25 ust. 1 ustawy o własności lokali z dnia 24.06.1994r (Dz. U. Nr 89, póz. 388 z późn. zm.). Jednakże zaskarżenie uchwały nie uzasadniałoby odmowy wydania pozwolenia na budowę gdyż art. 25 ust. 3 ustawy o własności lokali stanowi, że zaskarżona uchwała podlega wykonaniu, chyba że sąd wstrzyma jej wykonanie do czasu zakończenia sprawy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosła Wspólnota A domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia 24 czerwca 2005r. nr [...].

Skarżąca wskazała, iż wycofanie przez nią zgody spowodowało utratę przez inwestorów prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W dacie rozpatrywania sprawy przez organ odwoławczy oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest nieaktualne i pominięcie tego faktu przez organ odwoławczy stanowi rażące naruszenie prawa.

Decyzją z dnia 25 października 2005r. nr [...] Wojewoda w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi po rozpatrzeniu zarzutów zawartych w skardze Wspólnoty A uchylił zaskarżoną decyzję własną nr [...] z dnia 07.09.2005 r. oraz uchylił decyzję Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 24.06.2005 r. i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J. i L. K. pozwolenia na budowę - wykonanie robót budowlanych związanych z obudową dwóch tarasów zadaszonych w budynku mieszkalno-usługowym przy ul. [...] i [...] w G.

W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Jakkolwiek inwestor przedłożył oświadczenie, iż posiada prawo do dysponowania przedmiotową nieruchomością wynikające ze zgody Wspólnoty A w G. wyrażonej w formie uchwały nr 11 z dnia 15.05.2005 r., to jednakże, jak wynika z akt sprawy, w dniu 20.07.2005 r. uchwałą nr 12 Wspólnota A w G. uchyliła swą wcześniejszą uchwałę oraz nie wyraziła zgody na realizację przedmiotowej inwestycji. Zatem od dnia 20.07.2005 r. nie istnieje w obiegu prawnym dokument potwierdzający powyższe prawo inwestora do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane.

Organ uznał zatem, iż decyzję Wojewody nr [...] z dnia 07.09.2005r. oraz decyzję Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 24.06.2005 r. należy wyeliminować z obiegu prawnego, gdyż pozostawałyby w niezgodności z art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku ze stanowiącym podstawę wydania pozwolenia na budowę art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z w/w przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, obowiązane są również do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Ponadto organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Ponieważ integralnym elementem wniosku o pozwolenie na budowę zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane jest oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które winno być aktualne i obowiązujące również w dniu wydania decyzji przez organ II instancji, wyżej przedstawiony stan faktyczny i prawny musi skutkować decyzją odmowną w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli J. i L. K. domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez bezzasadne przyjęcie, że przepis ten stanowi samoistną podstawę uprawniającą organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, do uwzględnienia skargi w całości do dnia rozpoznania sprawy, w sytuacji gdy naruszony przepis wyraźnie stanowi, iż może to nastąpić jedynie w zakresie właściwości organu. Skarżący zarzucili obrazę art. 16 § 1 Kpa i art. 155 Kpa poprzez uchylenie zaskarżoną decyzją ostatecznej decyzji Wojewody i decyzji Prezydenta Miasta, z mocy których skarżący nabyli prawa, bez zgody skarżących J. i L. K.; obrazę art. 107 § 1 Kpa przez odstąpienie od wskazania w zaskarżonej decyzji jej pełnej podstawy prawnej, w szczególności uzasadniającej, że organ wydając tę decyzję, działał w zakresie swojej właściwości oraz obrazę art. 10 § 1 Kpa poprzez uniemożliwienie skarżącym J. i L. K. wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed podjęciem decyzji, w sytuacji gdy oceny prawidłowości decyzji Prezydenta Miasta dokonano uwzględniając bezzasadnie dowód, który nie istniał w chwili podejmowania zaskarżonej decyzji.

W skardze wskazano nadto, iż w chwili złożenia odwołania Zarząd Wspólnoty A nie posiadał uchwały właścicieli lokali wycofującej zgodę na zabudowę, bo taka nie została podjęta, a wyrażenie swojej woli wyłącznie przez Zarząd (w odwołaniu) nie mogło mieć mocy wiążącej. Powyższą tezę potwierdza treść pisma Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Wojewódzkiego z dnia 12 sierpnia 2005 r. znak [...] wzywające Wspólnotę A do przedłożenia, w terminie 7 dni, uchwały wycofującej zgodę na zabudowę. Wspólnota przekazała żądaną uchwałę, opatrzoną datą 20 lipca 2005r.

Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisu art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdzono, że pojęcie "uwzględnienie skargi w całości" nie znajduje odpowiednika w katalogu określonym w Kpa odnoszącym się do decyzji ostatecznych, zaś organ może uwzględnić skargę w całości jedynie w zakresie swojej właściwości, a właściwość ta określona jest w przepisach Kpa. Wobec tego uzasadnioną jest teza, że organ nie może działać w sposób dowolny, a wyłącznie określony ramami przepisów. W opisywanej sytuacji organ posłużył się instytucją uchylenia decyzji ostatecznej. Wobec tego, że skarżący, poprzez decyzje Prezydenta Miasta i utrzymującą ją w mocy decyzję Wojewody nabyli prawa, to zastosowany mógłby być wyłącznie art. 155 Kpa. Aby uchylić decyzję ostateczną, na mocy której strona nabyła prawo, należy bezwzględnie uzyskać zgodę strony. Takiej zgody Wojewoda nie uzyskał. Tym samym rażąco naruszył treść art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 16§1 i art. 155 Kpa.

Nadto Wojewoda, wbrew ustalonemu w orzecznictwie i doktrynie poglądowi dokonał oceny decyzji, nie w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w chwili podjęcia decyzji, a w oparciu o dowód uchwałę Wspólnoty A, które nie istniała ani w chwili podjęcia decyzji ani złożenia odwołania, a powzięta została na potrzeby niniejszego postępowania. Nowego dowodu Wojewoda nie przedstawił skarżącym i uniemożliwił im zajęcie stanowiska naruszając art. 10 §1 Kpa. Dodatkowo Wojewoda nie wskazał w zaskarżonej decyzji jej pełnej podstawy prawnej, poprzestając wyłącznie na przywołaniu art. 54§3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czym rażąco naruszył art. 107§1 Kpa.

Osobną kwestią jest objęcie rozważaniami w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, kwestii cofnięcia zgody Wspólnoty A po wydaniu decyzji I instancji i uznania, że takie cofnięcie jest równoznaczne z utratą tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Teza ta jest nader kontrowersyjna, jednakże wobec uchybień wskazanych wyżej, które według skarżących są podstawą stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, zbędne jest przedstawianie argumentów na tę okoliczność.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Badając zatem legalność zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną.

W myśl stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji przepisu art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W przepisie tym ustanowione zostało prawo autokontroli organu, którego działanie lub bezczynność zostały zaskarżone do sądu administracyjnego.

Nie ulega wątpliwości, że unormowanie to ma umożliwić organowi administracji publicznej weryfikację własnego działania bez potrzeby rozpatrywania sprawy przez sąd administracyjny. Rozwiązanie takie prowadzi do zapewnienie szybszego załatwienia sprawy i to zgodnie z żądaniem skarżącego (pośrednie zrealizowanie jednej z zasad ogólnych postępowania administracyjnego - zasady szybkości i prostoty postępowania), nie angażuje też w rozstrzygnięcie sprawy sądu administracyjnego (tak uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r. FPS 20/98 - ONSA 1999 Nr 4 poz. 120).

Omawiany przepis wymaga uwzględnienia skargi w całości, określając przy tym termin, w jakim powinno to nastąpić. Uprawnienia organu dokonującego autokontroli określone w tym przepisie stanowią samoistną podstawę postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej w ramach tej procedury. Uprawnienie to bowiem powstaje w związku ze skargą skierowaną do sądu administracyjnego. Bezzasadny jest więc zarzut skargi, iż Wojewoda wydał zaskarżoną decyzję bez podstawy prawnej. Bez wątpienia organ odwoławczy w momencie złożenia skargi przez Wspólnotę A na podstawie art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nabył uprawnienie do wydania nowego rozstrzygnięcia w sprawie, o ile prowadziło to do uwzględnienia skargi i nastąpiło przed rozpoczęciem rozprawy przed sądem. Chybiony jest tym samym zarzut naruszenia właściwości organu w zakresie podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia, gdyż z treści przepisu art. 54 § 3 wskazanej ustawy wynika, że właściwy do podjęcia rozstrzygnięcia w tym trybie jest organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono. Wskazać przy tym należy, że wbrew twierdzeniom skargi w tej sytuacji nie miał zastosowania art. 16§1 Kpa ani też art. 155 Kpa, co czyni zarzut ich naruszenia bezzasadnym.

Art. 54 § 3 nie określa prawnych form, w jakich ma nastąpić przewidziane w tym przepisie "uwzględnienie skargi w całości". Rozstrzygniecie organu administracyjnego nie może się ograniczyć się stwierdzenie, że organ ten "uwzględnia skargę". Decyzja wydana na podstawie art. 54 § 3 powinna nadto rozstrzygać o losach zaskarżonej decyzji i ewentualnie decyzji organu I instancji. Należy przyjąć, że rozstrzygnięcie takie może zawierać:

-uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub części (w zależności od zakresu zaskarżenia) i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy;

-uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie o istocie sprawy:

-uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania w sprawie;

-uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania odwoławczego

(tak Tadeusz Woś w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, str. 252-253).

Odnosząc przedstawione uwagi na tle stosowania przepisu art. 54 § 3 cytowanej ustawy do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż wyrażone w petitum skargi żądanie sprowadzało się do uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia 24 czerwca 2005r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. i L. K. pozwolenia na budowę polegających na obudowie dwóch tarasów zadaszonych w budynku mieszkalno-usługowym przy ul. [...] i [...] w G.

W zakresie tak określonego żądania zaskarżona decyzja odpowiadała treści przepisu art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uwzględniając bowiem żądanie uchylono decyzję Wojewody i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 24 czerwca 2005r. oraz odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J. i L. K. pozwolenia na budowę polegających na obudowie dwóch tarasów zadaszonych w budynku mieszkalno-usługowym przy ul. [...] i [...] w G.

Nie jest zasadny zarzut skarżących, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia skargi w całości. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przez uwzględnienie skargi w całości należy rozumieć uwzględnienie skargi co do istoty sprawy, chyba że skarżący wyraźnie wskazuje, że chodzi mu tylko o uchylenie zaskarżonego aktu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu organowi (por. m.in. wyroki NSA z dnia: 8 czerwca 1988 r. IV SA 205/88 - OSP 1990 z. 4 poz. 210 str. 464 z glosą Janusza Borkowskiego, 3 marca 1989 r. IV SA 1176/88 GAP 1989 nr 23 str. 44 z komentarzem Henryka Starczewskiego, 31 marca 1989 r. IV SA 20/89 - OSP 1991 z. 9 poz. 215 str. 413 z glosą Małgorzaty Mincer-Jaśkowskiej).

Z treści skargi jak i akt sprawy bezspornie wynika, iż Wspólnota A domagała się dokładnie takiego rozstrzygnięcia jakie podjął Wojewoda w decyzji z dnia 25 października 2005r., która to została zaskarżona przez skarżących i jest przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu.

Zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie była ocena wycofania wspólnotę A udzielonej w formie uchwały zgody na zabudowę poprzez późniejsze uchylenie uchwały wyrażającej taką zgodę i podjęcie uchwały o niewyrażeniu zgody na realizację przedmiotowej inwestycji polegającej na obudowie tarasów.

Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wykonanie obudowy dwóch tarasów zadaszonych w budynku stanowi niewątpliwie przebudowę nieruchomości. Inwestor winien więc legitymować się zgodą Wspólnoty A, wyrażoną w formie uchwały właścicieli lokali, bowiem udzielenie zgody na przebudowę nieruchomości wspólnej stanowi, zgodnie z art. 22 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (tj. Dz.U. z 2000r. Nr 80, poz. 903 z późn. zm.), czynność przekraczającą zwykły zarząd.

Przede wszystkim wskazać należy, że organ odwoławczy rozpatrując sprawę winien merytorycznie ją ponownie rozstrzygnąć. Taki obowiązek wynika z zasady dwuinstancyjności postępowania. Ocena przesłanek wydania pozytywnego rozstrzygnięcia w zakresie wniosku o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę odbywa się w sytuacji wniesienia odwołania dwukrotnie. Oznacza to, że zarówno w dacie orzekania przez organ I instancji, jak i orzekania przez organ odwoławczy winny być spełnione wszystkie przesłanki warunkujące zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Z tego względu nie może być zasadny zarzut skargi dotyczący dokonania przez organ oceny decyzji, wbrew ustalonemu w orzecznictwie i doktrynie poglądowi, w oparciu o uchwałę Wspólnoty [...], która nie istniała w chwili podjęcia decyzji przez organ I instancji. Wręcz przeciwnie, właśnie w takiej sytuacji działanie organu odwoławczego byłoby niezgodne z prawem i dlatego też zachodziły podstawy do uchylenia decyzji organu odwoławczego z dnia 07.09.2005r., która nie uwzględniała stanu istniejące w dacie jej podejmowania.

Przechodząc do rozważań dotyczących ewentualnej oceny możliwości cofnięcia przez wspólnotę [...] zgody na realizację jakiejkolwiek inwestycji budowlanej wskazać należy, że kwestia oceny prawidłowości bądź legalności uchwały w przedmiocie zgody na realizację przedmiotowej inwestycji nie należy do kognicji organów administracji, ani też sądu administracyjnego.

Z akt sprawy wynika, iż przedmiotowa Wspólnota A jest wspólnotą powyżej 7 lokali, a więc tzw. "wspólnotą dużą", stąd też uchwały tej Wspólnoty zapadają, zgodnie z art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (tj. Dz.U. z 2000r. Nr 80, poz. 903 z późn. zm.), większością głosów właścicieli lokali, liczoną według wielkości udziałów.

Wspominana ustawa o własności lokali przewiduje w art. 25 tryb zaskarżania uchwały wspólnoty do sądu powszechnego. Stąd też organy administracji, a także sady administracyjne, nie są uprawnione do wskazywania na wadliwość bądź nieprawidłowość podjętej uchwały przez Wspólnotę [...].

Wspólnota A w G. wyraziła zgodę w formie uchwały nr 11 z dnia 15.05.2005 r., następnie zaś w dniu 20.07.2005 r. podjęła uchwałę nr 12, którą uchyliła swą wcześniejszą uchwałę oraz nie wyraziła zgody na realizację przedmiotowej inwestycji. Bezsprzecznie zatem skarżący w dacie wydawania przez organ odwoławczy decyzji z dnia 07.09.2005r. nie legitymowali się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a jest to przesłanka warunkująca udzielenie pozwolenia na budowę. Skutkiem tego należało odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J. i L. K. pozwolenia na budowę - wykonanie robót budowlanych związanych z obudową dwóch tarasów zadaszonych w budynku mieszkalno-usługowym przy ul. [...] i [...] w G. Prawidłowo zatem organ odwoławczy rozstrzygnął w zaskarżonej decyzji na podstawie art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi eliminując z obrotu prawnego swoją poprzednią decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji i orzekając co do istoty sprawy.

W niniejszej sprawie nie było sporne, że zaskarżona decyzja została wydana w terminie określonym w przepisie art. 54 § 3 ustawy. Uwzględnienie skargi Wspólnoty A w G. zakończyło postępowanie dotyczące tejże skargi, stąd też nie było podstaw do przekazywania skargi do Sądu.

Zdaniem Sądu nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji art. 10 Kpa poprzez uniemożliwienie skarżącym wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed podjęciem zaskarżonej decyzji. Wskazać bowiem należy, że wydanie decyzji w trybie autokontroli organu na podstawie art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym następuje w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Postępowanie to rozpoczyna się z momentem wniesienia skargi. Organ nie prowadzi postępowania wyjaśniającego przed wydaniem decyzji uwzględniającej skargę w całości. Podstawę rozstrzygnięcia stanowi uznanie zasadności skargi tj. stwierdzenie, że uprzednio wydana i zaskarżona do sądu decyzja zapadła z naruszeniem prawa. Strona ma zaś prawo do zaskarżenia decyzji wydanej na podstawie art. 54 § 3 bezpośrednio do sądu.

Wniesienie skargi nie uruchamia jakiegoś swoistego postępowania administracyjnego "pozainstancyjnego". Nie może prowadzić również do uruchomienia nowego toku instancji. Tym bardziej nie może to otwierać możliwości uruchomienia wewnątrzadministracyjnej drogi weryfikacji decyzji ostatecznych, ponieważ wybór drogi postępowania sądowoadministracyjnego przez wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego możliwość taką wyeliminował (tak Tadeusz Woś w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, str. 249,257).

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako bezzasadną.