Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2170/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2015 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Rada do Spraw Uchodźców działając na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 680) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267) - po rozpatrzeniu odwołania T. G., obywatela [...], od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2014 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej - utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja objęła również małżonkę wnioskodawcy E. B. oraz małoletnie dzieci wnioskodawcy B., ur. 2008 r. i G.G., ur. 2009 r.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Wnioskiem z dnia 9 maja 2014 r. T. G., obywatel [...] ur. [...] 1987 r. w [...], deklarujący narodowość [...], zwrócił się o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskiem została objęta małżonka cudzoziemca E. B. oraz dwoje małoletnich dzieci: B.G., ur. [...] 2008 r. i G. G., ur. [...] 2009 r. Składając wniosek o nadanie statusu uchodźcy, wskazując na istotne zdarzenia będące przyczyną aplikowania o międzynarodową ochronę, cudzoziemiec oświadczył, że w 2011 r. doszło do zmiany władz w [...], w związku z czym grożono mu, jak też zwolniono z pracy. Podał, że był prześladowany i poddawany przemocy fizycznej ze strony aktywistów obecnego prezydenta, która sprowadzała się do pobić. Cudzoziemiec zadeklarował, iż w okresie od 2004 r. do 2011 r. był członkiem partii politycznej [...]. Pismem z dnia 26 maja 2014 r. Placówka Straży Granicznej w [...] poinformowała, że cudzoziemiec został zatrzymany wraz z małżonką i dziećmi w związku z usiłowaniem nielegalnego przekroczenia granicy z RP do [...] i na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2014 r. umieszczeni zostali w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców.

Podczas przesłuchania statusowego w dniu 11 czerwca 2014 r. cudzoziemiec zeznał, że był zaangażowany w kampanię przedwyborczą. Wówczas pracował jako kierowca w Departamencie [...] (w okresie od 2007 r.

do 2012 r.). W 2012 r. wielokrotnie woził na spotkania partyjne jednego z wyższych urzędników w/w Departamentu. Dnia 25 września 2012 r. do cudzoziemca zadzwoniła nieznana mu osoba, która zaproponowała, żeby przekazywał informacje dotyczące miejsc tych spotkań. Osoba ta stwierdziła, że jeśli wnioskodawca chce zachować zatrudnienie, to winien podjąć współpracę., gdyż pewne jest, że dojdzie do zmiany władz. Zainteresowany nie przystał jednakże na złożoną propozycję. Dnia 26 września 2012 r. do T. G. na ulicy podeszło czterech mężczyzn, którzy jak przypuszcza zainteresowany, śledzili go. Mężczyźni ci oświadczyli, że dzwonili dzień wcześniej do cudzoziemca, po czym ponowili propozycję współpracy. Cudzoziemiec odmówił współpracy wskutek czego doszło do wymiany zdań i pobicia wnioskodawcy. Następnie cudzoziemiec zeznał, że w na początku października 2012 r. odbyły się wybory i partia [...] utraciła władzę w [...], a 10 października cudzoziemiec został zwolniony z pracy, natomiast osoby zajmujące dotychczas wysokie stanowiska w strukturach władz, zaczęły wyjeżdżać z [...]. Po utracie zatrudnienia przez wnioskodawcę środki na utrzymanie rodziny łożyła jedynie żona cudzoziemca.

Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Szef Urzędu do Spraw Uchodźców odmówił nadania wnioskodawcy statusu uchodźcy, powołując się na art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że nie spełnia on przesłanek, o których mówi Konwencja o statusie uchodźców, sporządzona w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, że w przypadku wnioskodawcy brak jest także przesłanek do udzielania ochrony uzupełniającej. Decyzja objęła ponadto małżonkę cudzoziemca oraz jego małoletnie dzieci.

W odwołaniu od powyższej decyzji cudzoziemiec zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, art. 15 i art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP.p oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77, art. 80 art. 107 par. 3 K.p.a.

W uzupełnieniu dowołania wnioskodawca przywołał znane już organowi okoliczności, a ponadto w polemicznych rozważaniach podjął się dowiedzenia, że jego życie jest zagrożone w kraju pochodzenia. Oświadczył także, że w ośrodku dla cudzoziemców zauważył osobę podobną do współpracownika B.I.. W tych okolicznościach, w wyniku rozpatrzenia sprawy w postępowaniu odwoławczym została wydana na wstępnie decyzja Rady do Spraw Uchodźców.

Uzasadniając rozstrzygnięcie Rada wskazała, że istotą sprawy było udzielnie odpowiedzi na pytanie, czy wnioskodawca jest uchodźcą w rozumieniu przepisów ustawy o udzieleniu cudzoziemców ochrony na terytorium RP. Podała, że zebrany materiał dowodowy nakazuje stwierdzić, że wnioskodawca nie udowodnił, aby w jego przypadku istniało realne zagrożenie prześladowaniem z powodów wskazanych w ustawie.

Organ podał, że składając wniosek o nadanie statusu uchodźcy cudzoziemiec powołał się na prześladowania jego i jego rodziny przez przeciwników politycznych. Wyjaśnił, że należał do partii politycznej – [...]. Oświadczył, że nie należał do żadnej organizacji społecznej, etnicznej lub religijnej. Nie brał udziału w działaniach wojennych. Nie był skazany wyrokiem sądu oraz nie było prowadzono wobec niego postępowania sądowo-administracyjnego. Podał, że czuł się prześladowany w kraju pochodzenia i jednocześnie padł ofiarą przemocy fizycznej - był pobity.

W trakcie przesłuchania w dniu 11 czerwca 2014 r. cudzoziemiec oświadczył, że mieszkał w [...] - wiązało się to z podjęciem przez niego studiów; w kraju pochodzenia pozostali jego bliscy krewni - rodzice i rodzeństwo. Pracował jako kierowca wysokiego rangą funkcjonariusza Departamentu [...], a następnie został zwolniony. Gospodarstwo domowe utrzymywało się z dochodów uzyskiwanych przez żonę, która zarobkowała jako stewardesa w autokarach liniowych u [...] przewoźnika. Cudzoziemiec wielokrotnie wyjeżdżał do [...] w celach turystycznych i prywatnych. Jako przyczynę wnioskowania o nadanie statusu uchodźcy wskazał problemy, które są związane z wydarzeniami z 2012 r. Wówczas w wyborczej atmosferze skontaktowała się z nim nieznana osoba, która nakłaniała go do współpracy. Cudzoziemiec odmówił współpracy. Następnie na ulicy został pobity przez czterech mężczyzn. Po wyborczej porażce ugrupowania wnioskodawca został zwolniony z pracy, a także wiele innych osób. W późniejszym czasie podjął się agitacji politycznej na rzecz opozycji. Z tego powodu zadzwoniono do niego z pogróżkami. Wówczas podjął decyzję o emigracji z [...].

Organ odwoławczy oceniając sytuację wnioskodawcy stwierdził, że brak jest podstaw do twierdzenia, iż strona narażona jest na prześladowania, nie istnieje też ryzyko naruszenia praw zagwarantowanych w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Rada do Spraw Uchodźców stwierdziła, że złożone przez cudzoziemca oświadczenia dotyczące ewentualnego zagrożenia, nie mogą zostać uznane za przesłankę do opuszczenia Kraju pochodzenia. Zdaniem organu jako zasadnicza przesłanka opuszczenia kraju pochodzenia przez cudzoziemca jawi się ogólna sytuacja materialna jego rodziny i brak wystarczających źródeł utrzymania, co wynika z oświadczeń strony dotyczących braku pracy i utrzymywaniu gospodarstwa domowego przez jego żonę. Oznacza to, że wyjazd do Polski nie tyle stanowił poszukiwanie ochrony międzynarodowej, lecz znalezienie lepszych warunków materialnych i poprawę sytuacji bytowej gospodarstwa domowego.

W ocenie Rady, cudzoziemiec może podjąć próbę osiedlenia się w innej części [...]. Uznała za nieuzasadnione twierdzenie wnioskodawcy, że przeszkodą do reemigracji do [...] jest obawa przed "odnalezieniem" przez przedstawicieli grupy przeciwników politycznych.

Zdaniem organu za niewiarygodne należy uznać oświadczenia wnioskodawcy w zakresie jego agitacji politycznej. Organ stwierdził, że cudzoziemiec mógł wykonywać pewne zlecone działania na rzecz ugrupowania politycznego, ale trudno uznać, że mogło to skutkować dla niego represjami. Również sytuację zwolnienia cudzoziemca z pracy można uznać, iż było to związane z reorganizacją struktury administracyjnej i zmianami w komórce administracyjnej, w której pracował jego zwierzchnik, nie zaś zemstą polityczną.

Organ uznał za nieuprawnione przekonanie cudzoziemca wyrażone w odwołaniu, że w świetle przedstawionych okoliczności powinna być udzielona mu ochrona międzynarodowa. Zdaniem organu, okoliczności sprawy nie pozwalają na przyjęcie, iż cudzoziemiec był ofiarą prześladowania ze względu na rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne lub przynależność do określonej grupy społecznej, co także uzasadniałoby obawę przed ewentualnym dalszym prześladowaniem w kraju pochodzenia. Zdaniem Rady, zeznań cudzoziemca nie można było uznać za przekonywujące i wystarczające dla udzielania międzynarodowej ochrony.

W ocenie organu potwierdzony został brak związku przyczynowego między prześladowaniami, a wyjazdem z kraju pochodzenia. Uznano, że wnioskodawca nie podejmował starań o udzielenie międzynarodowej ochrony w najwcześniejszym możliwym terminie i nie wykazał wystarczających powodów, dlaczego tego nie uczynił. Organ stwierdził, że nie istnieje rzeczywiste ryzyko doznania przez wnioskodawcę poważnej i realnej krzywdy w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. Z tych też względów Rada do Spraw Uchodźców uznała, że cudzoziemiec nie spełnia przesłanek do objęcia go ochroną uzupełniającą na terytorium RP i zgodnie z art. 20 ust. 1 cytowanej ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP i należy odmówić jej udzielenia.

Zdaniem organu, w świetle przeprowadzonej analizy ustaleń należy stwierdzić, że nie doszło do naruszenia przepisów, tak w zakresie regulowanym przepisami szczególnymi ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, jak w aspekcie i zasad norm K.p.a.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł T. G.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.:

art. 13, 15 oraz 97 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie ww. przepisów, skutkujące uznaniem, iż skarżący nie spełnia przesłanek do objęcia jego jak i rodziny ochroną międzynarodową;

art. 19 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy poprzez uznanie, iż po powrocie do kraju pochodzenia nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem;

art. 20 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy poprzez stwierdzenie, że nie istnieje ryzyko doznania przez rodzinę skarżącego poważnej krzywdy w kraju pochodzenia.

art. 3 i 5 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. poprzez stwierdzenie, iż po powrocie do [...] nie dojdzie do naruszeń praw skarżącego do wolności i bezpieczeństwa osobistego.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.:

art. 7 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady prawdy obiektywnej, art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, art. 80 k.p.a. przez nieuwzględnienie całokształtu materiału w sprawie.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że organy orzekające nie przeprowadziły postępowania dowodowego w całości, przez co nie zebrały całego materiału w sprawie, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazał, że jego obawy aby organ prawidłowo i rzetelnie przeanalizował jego sytuację wynikają z faktu niedostarczenia w oryginale decyzji podjętej w sprawie. Zaznaczył, że Rada wiedząc, iż od [...] sierpnia 2014 r. skarżący z rodziną przebywa w Ośrodku dla Cudzoziemców w [...], decyzję wysłała na adres Ośrodka w [...], co w przekonaniu skarżącego daje do zrozumienia, że organ nie w pełni przeanalizował całą sprawę, bowiem Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wysłał na poprawny adres decyzję z dnia [...] września 2014 r. dotyczącą odmowy tymczasowego zaświadczenia tożsamości, którą skarżący odebrał w dniu 22 września 2014 r. Zdaniem skarżącego najistotniejsze jest, że w postępowaniu przed Radą zwracał uwagę na sytuację zdrowotną i adaptacyjną małoletnich dzieci w Polsce i na wolę pozostania w RP, na co Rada nie zwróciła uwagi. Zgodnie zaś z art 97 ust. 1 pkt 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony należy chronić dobro dziecka zgodnie z Konwencją o prawach dziecka. Organ nie sprawdził w jakim stanie psychicznym znajduje się małoletni syn skarżącego. Zdaniem skarżącego organ powinien zbadać czy wyjazd w obecnej sytuacji nie zagrozi rozwojowi jego dzieci, gdyż małoletni B. wymaga stałej opieki lekarskiej ze względu na jego stan zdrowia psychicznego. Następnie w skardze przedstawiono obszerny kilkustronicowy wywód dotyczący objawów [...]dziecięcej i metod jej leczenia.

W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest nieuzasadniona.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Nadto, na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi.

Kontroli Sądu podlegała decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2014 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej.

Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego ( art.13, art 15 art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy) jak i przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a.). W istocie wszystkie podnoszone przez skarżącego zarzuty zmierzają do wykazania, że nie istniały podstawy faktyczne i prawne do odmowy objęcia cudzoziemca i jego rodziny ochroną międzynarodową w Polsce.

W ocenie Sądu zarzuty skargi są nieuzasadnione.

Materialnoprawną podstawę kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U z 2012 r., poz. 680 ze zm.), zwanej dalej ustawą u.c.o.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy u.c.o. cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Zgodnie natomiast z art. 13 ust. 3 tej ustawy, prześladowanie, o którym mowa w ust. 1, musi: 1) ze względu na swoją istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. lub 2) być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1. Jednocześnie, przepis art. 19 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy stanowi a contrario, że cudzoziemcowi odmawia się nadania statusu uchodźcy, jeżeli nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia.

Sąd podkreśla, że powołane przepisy zawierają zamknięty katalog przyczyn, które uzasadniają nadanie statusu uchodźcy. Uchodźcą jest osoba, która spełnia kryteria określone w przytoczonej wyżej definicji, a kluczowym elementem tej definicji jest uzasadniona obawa przed prześladowaniem. Definicja posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. "Obawa" musi być "uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Uchodźcą jest zatem osoba, która żywi obawę przed prześladowaniem, jednakże obawa ta musi być uzasadniona sytuacją obiektywną. Ubiegający się o status uchodźcy powinien więc wykazać, że powrót do kraju pochodzenia może narazić go na prześladowania. Trzeba dodać, że przesłanki do nadania statusu uchodźcy należy interpretować wąsko, nie nadaje się bowiem statusu uchodźcy ze względu na warunki życia, sytuację osobistą cudzoziemca, ani stan przestrzegania praw człowieka w kraju pochodzenia.

Sąd wyjaśnia, że ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te muszą być rozważane w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno - ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy.

Przenosząc te ogólne rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że organy dokładnie analizowały treść oświadczeń cudzoziemca zawartych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz treść jego wypowiedzi złożonych podczas statutowego przesłuchania. W ocenie Sądu, dokonana przez organy analiza tych wypowiedzi jest wyczerpująca i obejmuje całość oświadczeń cudzoziemca. Zdaniem Sądu uzasadnienia decyzji tak pierwszej, jak i drugiej instancji, zawierają wnioski wypływające z tej analizy. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że deklarowany powód opuszczenia przez skarżącego kraju pochodzenia stanowiła obawa przed prześladowaniem względem skarżącego ze strony przeciwników politycznych strony. Orzekające w sprawie organy prawidłowo uznały, że skarżący nie wykazał uzasadnionej obawy przed prześladowaniami w kraju pochodzenia. Cudzoziemiec nie uprawdopodobnił, aby władze kraju pochodzenia bądź inne podmioty podejmowały czy mogłyby podejmować w przyszłości wobec niego jakiekolwiek działania krzywdzące na tle rasowym, religijnym, narodowościowym bądź na tle przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych. Podczas przesłuchania statusowego w dniu 11 czerwca 2014 r. cudzoziemiec zeznał, że był zaangażowany w kampanię przedwyborczą. Wówczas pracował jako kierowca w Departamencie [...](w okresie od 2007 r. do 2012 r.). W 2012 r. wielokrotnie woził na spotkania partyjne jednego z wyższych urzędników w/w Departamentu. Dnia 25 września 2012 r. do cudzoziemca zadzwoniła nieznana mu osoba, która zaproponowała, żeby przekazywał informacje dotyczące miejsc tych spotkań. Osoba ta stwierdziła, że jeśli wnioskodawca chce zachować zatrudnienie, to winien podjąć współpracę., gdyż pewne jest, że dojdzie do zmiany władz. Zainteresowany nie przystał jednakże na złożoną propozycję. Dnia 26 września 2012 r. do T. G. na ulicy podeszło czterech mężczyzn, którzy jak przypuszcza zainteresowany, śledzili go. Mężczyźni ci oświadczyli, że dzwonili dzień wcześniej do cudzoziemca, po czym ponowili propozycję współpracy. Cudzoziemiec odmówił współpracy wskutek czego doszło do wymiany zdań i pobicia wnioskodawcy. Następnie cudzoziemiec zeznał, że w na początku października 2012 r. odbyły się wybory i partia [...] utraciła władzę w [...], a 10 października cudzoziemiec został zwolniony z pracy, natomiast osoby zajmujące dotychczas wysokie stanowiska w strukturach władz, zaczęły wyjeżdżać z [...]. Po utracie zatrudnienia przez wnioskodawcę środki na utrzymanie rodziny łożyła jedynie żona cudzoziemca. W świetle powyższego orzekające w sprawie organy prawidłowo uznały, że skarżący nie wykazał uzasadnionej obawy przed prześladowaniami w kraju pochodzenia, jak również nie uprawdopodobnił, aby władze kraju pochodzenia bądź inne podmioty podejmowały czy mogłyby podejmować w przyszłości wobec niego jakiekolwiek działania krzywdzące na tle rasowym, religijnym, narodowościowym bądź na tle przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych.

Powyższe uprawniało organy do przyjęcia, iż rzeczywistym powodem wyjazdu cudzoziemca z kraju pochodzenia było dążenie strony do poprawy sytuacji życiowej.

Podkreślenia wymaga, że na terytorium kraju pochodzenia strony nie toczy się międzynarodowy lub wewnętrzny konflikt zbrojny, mogący spowodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludności cywilnej. W aktach sprawy znajduje się m.in. dokumentacja Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia dotycząca ogólnej sytuacji w kraju cudzoziemca, wykluczająca wystąpienie takiego zagrożenia. Informacje odnoszące się do kraju pochodzenia skarżącego wskazują, że sytuacja panująca w

[...] jest stabilna i państwo co do zasady wywiązuje się ze wszystkich zobowiązań, w tym także w zakresie przestrzegania praw człowieka.

Sąd podziela stanowisko organów, że cudzoziemiec nie był prześladowany w kraju pochodzenia z przyczyn określonych w Konwencji Genewskiej, a okoliczności wyjazdu wskazane przez niego w toku postępowania nie były tożsame z indywidualnym prześladowaniem z powodów wskazanych w Konwencji Genewskiej. Osoba ubiegająca się o nadanie statusu uchodźcy musi wykazać indywidualny charakter prześladowań lub obawy przed takimi prześladowaniami z przyczyn, o których mowa w art. 1A Konwencji.

W przypadku skarżącego brak jest podstaw do stwierdzenia, aby był on narażony na prześladowania w kraju pochodzenia. Opuścił [...] [...] maja 2014 r. legalnie, na podstawie paszportu wydanego przez władze kraju pochodzenia. Nie był nigdy aresztowany, ani skazany wyrokiem sądu, nie stawiano mu zarzutów i nie prowadzono wobec niego postępowania sądowego lub administracyjnego. W tych okolicznościach sprawy, idąc za stanowiskiem Rady do Spraw Uchodźców można uznać przedstawione przez skarżącego działania jakim był poddany za niewiarygodne, zaś całokształt jego wypowiedzi przemawia za chęcią poprawy sytuacji materialnej i standardu życia, i nie mogą zostać zakwalifikowane jako prześladowania w rozumieniu Konwencji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd podzielił stanowisko organów administracji, zgodnie z którym skarżący nie spełnia przesłanek do nadania statusu uchodźcy, co w oparciu o treść art. 19 ust 1 pkt 1 cytowanej ustawy skutkowało odmową nadania statusu uchodźcy.

W ocenie Sądu, za prawidłowe należy również uznać orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji (pkt 1), tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie (pkt 2), poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego (pkt 3) i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia.

Organy zasadnie przyjęły, że wobec skarżącego nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. W szczególności, brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie ze strony władz lub innych podmiotów w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. W związku z powyższym, organy orzekające w sprawie słusznie stwierdziły, że cudzoziemiec nie spełnia przesłanek uzasadniających uznanie za uprawnionego do nadania statusu uchodźcy bądź udzielenia ochrony uzupełniającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, określonych w art 13 ust. 1 i art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Mając na uwadze ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego postępowania statusowego, organy prawidłowo przyjęły, że skarżący nie uwiarygodnił, iż jest narażony na naruszenia praw człowieka. Żywione obawy w świetle złożonych zeznań można rozpatrywać w kategoriach domniemania, które nie zostało potwierdzone w materiale dowodowym. Skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności, które można zakwalifikować jako indywidualne prześladowania lub które mogłyby uzasadniać obawę przed takim prześladowaniem w przyszłości. Nie przedstawił dowodu potwierdzającego znalezienie się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia zagrożeń. W ocenie Sądu, przytoczone przez skarżącego okoliczności nie stanowią przesłanek uzasadniających obawę przed prześladowaniem z powodów, określonych w art. 1 ust. A pkt 2 Konwencji Genewskiej z dnia 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 ze zm.) oraz nie uzasadniają udzielenia ochrony uzupełniającej.

Jak wynika z akt sprawy, powrót skarżącego do kraju pochodzenia nie będzie naruszał prawa do życia rodzinnego strony w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności ani praw dziecka, określonych w Konwencji o prawach dziecka. Kwestionowana decyzja obejmuje wszystkich członków najbliższej rodziny, tj. małżonkę wnioskodawcy i dwoje dzieci. Nie zachodzi zatem obawa rozłączenia rodziny oraz narażenia praw cudzoziemca i jego rodziny, w tym małoletnich dzieci skarżącego. Brak jest również podstaw do przyjęcia, iż stan zdrowia syna cudzoziemca uniemożliwia powrót do kraju pochodzenia.

Sąd nie dopatrzył się w sprawie naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77, 80 k.p.a. Organy obu instancji oparły się na materiale dowodowym dostarczonym przez skarżącego, jak również na ocenie sytuacji w kraju pochodzenia

cudzoziemca. W sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające oraz ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń.

Konkludując, Sąd stwierdził, że wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały przez organ wyjaśnione i uwzględnione, przy czym subsumcja tak ustalonego stanu faktycznego pod znajdujące zastosowanie normy prawa materialnego dokonana w oparciu o zasadę swobodnej oceny dowodów i z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, musiała doprowadzić organ do wniosku, że skarżący nie spełnia przesłanek do uzyskania ochrony międzynarodowej w Polsce, określonych w ustawie o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji.