Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 847/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10, art. 28, art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 maja 2014 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Lu 847/13

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia .....Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. stwierdziło niedopuszczalność odwołania od decyzji Wójta Gminy S. R. z dnia 16 kwietnia 2013 r. w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrociepłowni na biogaz o mocy elektrycznej 999 kW na terenie działek numer: .... położonych w miejscowości Z., gmina S. R.

W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że odwołanie od decyzji organu I instancji przysługuje wyłącznie stronie postępowania, w związku z tym organ odwoławczy bada czy wniesione odwołanie pochodzi od strony postępowania. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo uznał, że z charakterystyki planowanego zamierzenia oraz z raportu nie wynika, aby oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia, w ramach prowadzonej działalności, przekraczało granice terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Ustalenia ram realizacji inwestycji wynikające z podjętego rozstrzygnięcia wykluczają możliwość wykraczania oddziaływania inwestycji poza jej teren, także na teren działek sąsiednich. Wobec braku szerszego oddziaływania i w świetle powyższych okoliczności uznanie za strony postępowania tylko właścicieli działek bezpośrednio graniczących z obszarem planowanego zamierzenia inwestycyjnego należy uznać za prawidłowe. Mając na uwadze, że odwołanie nie pochodzi od osoby, która nie może być stroną postępowania organ odwoławczy stwierdza niedopuszczalność odwołania zgodnie z art.134 K.p.a.

Skargę na to postanowienie wniosła A. P. wnosząc " o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uznanie jej za stronę, a tym samym uznanie dopuszczalności odwołania od decyzji Wójta Gminy S. R. lub uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w C.". Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art.28 w zw. z art.10 i art.134 k.p.a. poprzez nieuznanie jej za stronę postępowania w sprawie określenia dla P. G. B. Spółki z o.o. w W. środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie elektrociepłowni na biogaz. Uzasadniając swoje stanowisko A. P. podniosła, że stanowiąca jej własność działka numer .... znajduje się w zasięgu oddziaływania wszystkich uciążliwości związanych z planowaną inwestycją, natomiast organ I instancji za strony postępowania uznał właścicieli działek bezpośrednio graniczących z obszarem przyszłej inwestycji i chociaż z orzecznictwa sądowego wynika, że jest to błędny pogląd – Kolegium nie odniosło się do tej kwestii w żaden sposób. Skarżąca powołała orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie, podkreślając jednocześnie, że organy nie powinny ograniczać kręgu stron postępowania do właścicieli nieruchomości, na które inwestycja będzie negatywnie oddziaływać, ale brać pod uwagę każde oddziaływanie. Zarzuca, że ustalenie stron postępowania nastąpiło w maju 2010 r., podczas gdy raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko opracowany został w grudniu 2010 r., zaś ostateczna wersja w marcu 2012 r. Ponadto organ I instancji poinformował Kolegium, że w trakcie postepowania dowodowego od 2010 r. osoby fizyczne nie wnosiły o uznanie ich za stronę, co w ocenie skarżącej świadczy, że organ I instancji nigdy ponownie nie podejmował żadnych czynności mających na celu uaktualnienie kręgu stron postępowania. Z uwagi na niepowiadomienie jej o wszczęciu postępowania organ uniemożliwił skarżącej czynny udział w tym postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze, jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przepis art. 151 mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania wydane w oparciu o art. 134 k.p.a. Powyższe postanowienie zapadło we wstępnym postępowaniu organu odwoławczego, w którym organ podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy złożone odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Na tym etapie organ odwoławczy badając dopuszczalność odwołania nie może wejść w ocenę jego zasadności.

Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W literaturze przedmiotu wskazuje się, iż niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również i podmiotowych. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia w toku instancji. Niedopuszczalność zaś odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez jednostkę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka odwołania, a zatem gdy odwołanie wniosła osoba trzecia lub podmiot na prawach strony, który nie brał udziału w postępowaniu przed organem I instancji albo też wniesienia odwołania przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnej (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 9, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008).

Biorąc pod uwagę powyższe należy wskazać, że organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że w rozpatrywanym przypadku mamy do czynienia z niedopuszczalnością odwołania z przyczyn podmiotowych. Bezsporny w sprawie niniejszej jest fakt, że skarżąca nie była stroną postępowania przed organem I instancji. Zatem Kolegium zasadnie ograniczyło zbadanie dopuszczalności odwołania do kwestii posiadania przez odwołującą legitymacji procesowej, nie badając merytorycznych zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a zatem skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270).