Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 469/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Asesor WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2006 r. sprawy ze skargi A. I. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej oddala skargę


UZASADNIENIE

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] września 2005r. skarżący A. I. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w [...] z podaniem o wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Uzasadniając swój wniosek wskazał, iż jest policjantem pełniącym służbę w [...] w L., w trakcie pracy spotykał się z pogróżkami ze strony osób naruszających porządek publiczny, o czym informował bezpośredniego przełożonego. Dodatkowe zagrożenie związane jest z pełnieniem służby w systemie dwuzmianowym oraz faktem bycia funkcjonariuszami Policji dwojga jego najbliższych członków rodziny. Dojeżdża do L. środkami komunikacji publicznej o różnych porach dnia. Uzyskał informację, że raporty z prośbą o przechowywanie broni służbowej w miejscu zamieszkania Komendant [...]rozpatruje negatywnie.

W toku postępowania organy Policji ustaliły, że skarżący występował już wcześniej o uzyskanie pozwolenia na broń. Decyzja była negatywna. Materiały z prowadzonego postępowania zakończonego prawomocną decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w [...] z dnia [...] maja 2005r. zostały wykorzystane w przedmiotowym postępowaniu.

Pismem z dnia [...] listopada 2005r. wskazano termin zakończenia administracyjnego oraz o przysługujących skarżącemu prawach, wynikających z art. 10 k.p.a. mylnie informując, iż toczy się postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową.

Komendant Wojewódzki Policji z/s w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2005r. na podstawie przepisu art. 10 ust. 1 i 3, art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 – tekst jednolity ze zm.) oraz w związku z § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 19, poz. 240 ze zm.) i art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego - odmówił wydania A. I. pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej z uwagi na niewykazanie przez niego przesłanek świadczących o szczególnym zagrożeniu dla bezpieczeństwa osobistego. Zdaniem organu, wydawanie pozwoleń na broń palną bojową wszystkim osobom, które czują się zagrożone zaprzeczałoby reglamentacyjnemu charakterowi samej ustawy o broni i amunicji. Wskazał, że przepisy ustawy o broni i amunicji nie tworzą żadnych przywilejów dla funkcjonariuszy Policji w zakresie wydawania pozwoleń na broń. Strona nie wykazała, aby z tytułu pełnienia służby w organach Policji była szczególnie zagrożona. Przekazywane informacje o otrzymywaniu pogróżek w miejscu zamieszkania, dotyczących jego bezpieczeństwa nie stanowią tego zagrożenia, zwłaszcza, że w zawód policjanta wkalkulowane jest ryzyko zamachu na życie, różnego typu pogróżki. Organ wskazał ponadto, iż w szczególnej sytuacji funkcjonariusz może uzyskać zgodę przełożonego na dysponowanie bronią służbową w czasie urlopów i zwolnień lekarskich ale strona nie występowała o jej uzyskanie.

Od powyższej decyzji pismem z dnia [...] grudnia 2005r. A. I. odwołał się do Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu odwołania zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów procesowych wymieniając: art. 6, 7, 8, 9, 11, 12 § 1, 35 § 1 i 3, 36 § 1 i 2, 77 § 1, 80 k.p.a. Zarzucił m. in. długotrwałe postępowanie, podniósł że inni funkcjonariusze w podobnych okolicznościach otrzymali pozwolenie na broń. Zarzucił, iż w trakcie postępowania został poinformowany o toczącym się postępowaniu w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2006r. Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 ze zm.) oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. I. – utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w [...] z dnia [...] grudnia 2005r. odmawiającą wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji – powołując się na zebrany w toku postępowania materiał dowodowy oraz na dyspozycję przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji a także orzecznictwo sądów administracyjnych – uznał, iż skarżący A. I. nie wykazał, że znajduje się w sytuacji szczególnego zagrożenia bezpieczeństwa osobistego. Policjant, z samej racji wykonywanego zawodu, może być i często jest narażony na niebezpieczeństwo zamachu na jego życie i zdrowie i dlatego m. in. ustawodawca wyposażył go w broń palną bojową służbową, którą winien nosić podczas wykonywania obowiązków służbowych. Bronią tą, zgodnie z § 13 zarządzenia nr 6/2000 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów, może dysponować również po służbie, chyba, że kierownik jednostki wyda inne polecenie. Kierownik jednostki – Komendant [...] wydał polecenie, aby podlegli mu policjanci przechowywali broń służbową po zakończeniu pracy na terenie [...]. Niemniej na podstawie § 12 w związku z § 11 pkt 3 zarządzenia nr 6 KGP daje stronie możliwość uzyskania indywidualnej zgody przełożonego na dysponowanie bronią służbową w każdych okolicznościach, w tym podczas urlopu czy zwolnienia lekarskiego. Strona z tej możliwości nie skorzystała, choć o niej wiedziała. Organ odwoławczy podkreślił, że jak słusznie wskazał organ I instancji, ustawa o broni i amunicji nie uprzywilejowuje policjantów co do przesłanek wydawania im pozwolenia na prywatną broń palną. Poparcie przez bezpośredniego przełożonego wniosku skarżącego nie stanowi decydującej przesłanki wydania pozwolenia na broń. Uchybienia dotyczące długości postępowania oraz użycie sformułowania "w sprawie cofnięcia pozwolenia" nie miały wpływu na wynik sprawy.

Pismem z dnia [...] lutego 2006r. skarżący – działając za pośrednictwem organu - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na

ww. decyzję Komendanta Głównego Policji. Wnosząc o unieważnienie zaskarżonej decyzji zarzucił decyzji organu odwoławczego naruszenie prawa procesowego wskazując te same przepisy co w odwołaniu, tj.: art. 6, 7, 8, 9, 11, 12 § 1, 35 § 1 i 3, 36 § 1 i 2, 77 § 1, 80 k.p.a. i przytaczając analogiczną argumentację dla uzasadnienia stawianych zarzutów. Podniósł ponadto, że w dniu [...] stycznia 2006r., tj. przed wydaniem zaskarżonej decyzji, Komendant [...] rozpatrzył odmownie jego prośbę dotyczącą przechowywania przydzielonej broni służbowej w miejscu zamieszkania. Wskazał, iż znane są mu przypadki posiadania broni prywatnej przez funkcjonariuszy, w wielu przypadkach wystarczał jedynie pozytywny wypis bezpośredniego przełożonego. Poinformował o złożeniu wniosku o wznowienie postępowania.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji stwierdzając, iż skarżący podnosi te same zarzuty, które zawarł w odwołaniu - wnosił o oddalenie skargi. Odnosząc się do wzmianki o złożonym wniosku o wznowienie postępowania stwierdził, iż stanowi on konkurencyjny wobec skargi nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności

z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga A. I. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2006r. nie narusza prawa.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji był przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się

o pozwolenie uzasadniają jego wydanie. Oznacza to, że decyzja wydana zgodnie

z dyspozycją powołanego przepisu ma charakter uznaniowy, przy czym organy Policji nie mogą kierować się swobodnym uznaniem przy wydawaniu przedmiotowych pozwoleń, mają natomiast prawo swobodnej oceny materiału dowodowego (art. 80 kpa) przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia jego wydanie. Wydanie pozwolenia na posiadanie broni musi być więc w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi. Nie mogą to być okoliczności subiektywne, lecz obiektywnie istniejące.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy policji ustosunkowały się do istotnych argumentów przedstawionych przez skarżącego właściwie oceniając przytoczone przez skarżącego okoliczności faktyczne w aspekcie zagrożenia życia lub zdrowia, oceniły całokształt zebranego w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy i uzasadniły, dlaczego uważają, że skarżący A. I. nie znajduje się w sytuacji szczególnego zagrożenia jego życia i zdrowia, usprawiedliwiającej wydanie mu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy

w pełni podzielić pogląd zawarty w uzasadnieniu decyzji wydanych przez organy obu instancji, iż okolicznością faktyczną uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń jest stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy. Ocena, zaś czy w konkretnym przypadku takie szczególne zagrożenie występuje, należy do organów policji, które w tym zakresie mogą prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli Sądu, który kontroluje wyłącznie, to czy ocena nie ma cech dowolności oraz przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy (tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 2002.09.06, sygn. akt III SA 3456/00, LEX nr 137839).

Skarżący A. I. nie wykazał powyższych przesłanek, chociaż jego zdaniem uzasadniały je właśnie pełnienie służby jako funkcjonariusz Policji, pogróżki ze strony osób naruszających porządek publiczny, praca dwuzmianowa, dojazd środkami komunikacji publicznej o różnych porach doby, co w ocenie skarżącego uzasadniało ocenę zachodzenia realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia jego życia i zdrowia.

Uznać należy iż sam rodzaj wykonywanej pracy, w tym przypadku w charakterze funkcjonariusza Policji nie uzasadnia wydania pozwolenia na broń. Policjanci wyposażeni są w broń palną bojową służbową, którą w szczególnych okolicznościach mogą dysponować także poza służbą. Oznacza to, iż w pierwszym rzędzie powinna być wykorzystana droga uzyskania pozwolenia dysponowania bronią przez funkcjonariusza Policji na podstawie polecenia kierownika jednostki. Nie oznacza to, iż niewykorzystanie tej drogi zamyka możliwość ubiegania się o pozwolenie na posiadanie broni prywatnej po wykazaniu obiektywnych a nie subiektywnych okoliczności dotyczących zagrożenia osobistego. Poparcie wniosku przez bezpośredniego przełożonego, jak zasadnie wskazał organ nie stanowi decydującej przesłanki do wydania wnioskowanego pozwolenia.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu wyrażonym w odpowiedzi na skargę, że każda sprawa zezwolenia na posiadanie broni jest sprawą indywidualną i na jej rozstrzygnięcie nie mogą mieć wpływu decyzje zapadłe w innych sprawach, w których stan faktyczny, prawny a czasami cel, któremu ma służyć broń są różne.

Jednocześnie prawo do posiadania broni nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP.

Powyższe stanowisko potwierdza ugruntowane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym podkreśla się, że przepisy regulujące zasady przyznawania prawa do posiadania broni mają charakter wyraźnie reglamentacyjny i nie wynika z nich, że każdy, kto spełnia ustawowe kryteria w tym zakresie,

musi uzyskać pozwolenie na broń. Przeczy temu bowiem brzmienie powołanego na wstępie przepisu, który uprawnia organy Policji do oceny okoliczności faktycznych powołanych przez osobę ubiegającą się o przyznanie pozwolenia na broń.

Mając to na uwadze Sąd doszedł do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji,

że w sposób dowolny i nie poparty dowodami odmówiły skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną bojową. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz ustaliły stan faktyczny zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji z/s w [...], nie dopuścił się – w ocenie Sądu – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.).

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie przepisu art. 151 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak na wstępie.