Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 971/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2009-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 10 pkt 2 w zw. z ust. 7 pkt 9
journal: Dz.U. 2007 nr 70 poz 473
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jedn.
article: art. 8
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania A. K., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia "[...]" w sprawie cofnięcia zezwoleń z dnia "[...]" nr "[...]" i nr "[...]" na sprzedaż napojów alkoholowych, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, tj. w barze gastronomicznym ""[...]"" przy ul. "[...]" w E.

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, iż rozstrzygnięcie to wydane zostało w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: w dniu 29 kwietnia 2005r. A. K. złożył w Wydziale Strategii i Rozwoju Urzędu Miejskiego w E. wniosek o wydanie zezwoleń na sprzedaż i podawanie piwa i wódki w Barze "[..]" przy ul. "[...]" w E., załączając do wniosku m.in. zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, zgodnie z którym miał on rozpocząć działalność gospodarczą z dniem 1 czerwca 2005r.

Tego samego dnia A. K. wniósł odrębnym podaniem o wyrażenie zgody na podawanie napojów alkoholowych w ogródku przy Barze "[...]". Wymóg uzyskania w tym zakresie zgody Prezydenta Miasta wprowadzony został § 7 uchwały Nr "[...]" Rady Miejskiej w E. z dnia "[...]"r. w sprawie zasad usytuowania na terenie miasta E. miejsc sprzedaży napojów alkoholowych i warunków sprzedaży tych napojów. Z wnioskiem takim wystąpiła także w tym dniu matka wymienionego – A. K., prowadząca wówczas pod wskazanym adresem działalność gospodarczą pod taką samą nazwą Bar "[...]" (działalność ta wykreślona została z ewidencji działalności gospodarczej z dniem 31 maja 2005r. w związku z rezygnacją jej prowadzenia).

Pismem z dnia "[...]" 2005r. znak: "[...]" Wiceprezydent Miasta działając z upoważnienia Prezydenta tego miasta wyraził zgodę na podawanie napojów alkoholowych w ogródku letnim, usytuowanym bezpośrednio przed Barem ""[...]" przy ul. "[...]" w E. Jako adresata organ wskazał Bar ""[...]".

Następnie w dniu "[...]" 2005r. Wiceprezydent Miasta działając z upoważnienia Prezydenta tego miasta udzielił A. K. zezwolenia

(nr "[...]") na sprzedaż i podawanie w Barze "[...]" przy ul. "[...]" w E. napojów alkoholowych o zawartości do 4,5 % alkoholu oraz piwa i powyżej 18 % alkoholu – na czas oznaczony od 1 czerwca 2005r. do 1 czerwca 2009r. Jednym z warunków, jakie organ zastrzegł w wydanych zezwoleniach było podawanie i spożywanie napojów alkoholowych tylko na sali konsumpcyjnej.

W dniu 16 kwietnia 2008r. pracownicy Wydziału Przedsiębiorczości Urzędu Miejskiego w E. przeprowadzili kontrolę w wymienionym lokalu w zakresie przestrzegania przez A. K. przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz warunków określonych w wydanych zezwoleniach. Stwierdzono wówczas, że A. K. nie posiada zgody na podawanie i spożywanie alkoholu w ogródku letnim. W związku z tym zobowiązano przedsiębiorcę do złożenia stosownego wniosku w tym przedmiocie.

A. K. w dniu 17 kwietnia 2008r. wystąpił z takim wnioskiem do Prezydenta E. Natomiast w dniu 20 maja 2008r. złożył w Samorządowym Kolegium Odwoławczym zażalenie na bezczynność organu w rozpatrzeniu tego w wniosku. Następnie w piśmie z dnia 13 czerwca 2008r. zakwestionował ustalenia pokontrolne i podniósł, iż posiada stosowne zezwolenie na podawanie alkoholu w ogródku letnim usytuowanym przed barem, udzielone mu pismem z dnia "[...]" 2005r. (skarżący omyłkowo wskazał datę 5 maja 2008r.) Dlatego uważa, że niezasadnie zobowiązano go do wystąpienia o taką zgodę. Postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało zasadność zażalenia, uznając, iż pismo z dnia "[...]" 2005r., wyrażające zgodę na podawanie napojów alkoholowych w ogródku letnim usytuowanym bezpośrednio przed Barem "[...]", dotyczy okresu, kiedy to skarżący posiadał zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych ważne do dnia 31 maja 2005r. W związku z tym zdaniem Kolegium skarżący zasadnie wystąpił do Prezydenta E.z kolejnym wnioskiem.

W dniu 9 lipca 2008r. organ I instancji zawiadomił A. K. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych z powodu braku pisemnej zgody Prezydenta E. na podawanie napojów alkoholowych w ogródku letnim.

Pismem z dnia 22 lipca 2008r., adresowanym do Urzędu Miejskiego w E. A. K. wyjaśnił, iż z dniem 1 czerwca 2005r. przejął prowadzenie Baru "[...]" od swojej mamy. Natomiast 29 kwietnia 2005r. złożył wniosek o wyrażenie zgody na handel alkoholem w ogródku przy barze i otrzymał stosowną zgodę, wyrażoną w piśmie z dnia "[...]" 2005r. Podkreślił, że z przedłożonych przez niego dokumentów wynikało, że działalność rozpoczyna z dniem 1 czerwca 2005r. Stwierdził, iż jeżeli rzeczywiście w jego przypadku nie może być mowy o zgodzie wobec nieprowadzenia jeszcze wówczas działalności gospodarczej, to uważa, że powinien zostać poinformowany przez organ, jak sprawę załatwić. Wyjaśnił też, iż w związku z wprowadzeniem go w błąd przez pracowników Urzędu przeprowadzających kontrolę, którzy uznali, że pismo z dnia "[...]" 2005r. nie stanowi wymaganej zgody, złożył kolejny wniosek. Przy czym po rozmowie z Naczelnikiem Wydziału sporządził pismo z dnia 13 czerwca 2008r., w którym nie zgodził się z protokołem kontroli. Podał, że wówczas przyjęto jego wyjaśnienia i pozwolono na podawanie napojów alkoholowych w ogródku. Jednak nie otrzymał żadnej pisemnej odpowiedzi na wniosek z dnia 17 kwietnia i pismo z dnia 13 czerwca 2008r.

Decyzją z dnia "[...]". Prezydent Miasta E., powołując się na treść art. 18 ust. 10 pkt 2 w zw. z ust. 7 pkt 9 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz.U. z 2007r. Nr 70, poz. 473) orzekł o cofnięciu A. K. zezwoleń z dnia "[...]". - nr "[...]" na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu i nr ‘[...]" na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18 % alkoholu, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży.

W motywach rozstrzygnięcia organ powołał się na skargi właścicieli sąsiedniej nieruchomości, dotyczące prowadzenia działalności na zewnątrz baru, wyniki kontroli z dnia 16 kwietnia 2008r. oraz okoliczność złożenia w dniu 17 kwietnia 2008r. wniosku o wyrażenie zgody na podawanie napojów alkoholowych w ogródku letnim i stwierdził, iż A. K. wymaganego zezwolenia w tym zakresie nie posiada. Zdaniem organu pisemne wyjaśnienia złożone przez stronę nie zasługują na uwzględnienie. Wyjaśniono, że zgodnie z ustawą o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zezwolenia cofa się w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. Jednym z takich warunków jest przestrzeganie innych zasad i warunków określonych przepisami prawa. Zgodnie z zapisem § 7 Uchwały nr "[...]" Rady Miejskiej w E. z dnia "[...]". w sprawie zasad usytuowania na terenie miasta E. miejsc sprzedaży napojów alkoholowych i warunków sprzedaży tych napojów, lokale gastronomiczne mogą prowadzić podawanie tych napojów w ogródkach uruchamianych przed tymi lokalami po uzyskaniu zgody Prezydenta Miasta E. Zdaniem organu zgoda na jaką powołuje się strona dotyczyła zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych wydanych dla Pani A. K. Jednakże w dniu 31.05.2005r. Pani A. K. wykreśliła swoją działalność gospodarczą prowadzoną w barze gastronomicznym "[...]" przy ul. "[...]" w E. W związku z powyższym zgoda jaką posiadała na podawanie napojów alkoholowych w ogródku letnim przestała obowiązywać. Wskazano, że w tym czasie A. K. nie prowadził działalności gospodarczej ani też nie posiadał zezwoleń na podawanie napojów alkoholowych w Barze "[...]". Swoją działalność rozpoczął dnia 01.06.2005r. oraz otrzymał zezwolenia na podawanie napojów alkoholowych w Barze "[...]" z zaznaczonym terminem ważności także od dnia 01.06.2005r. W ocenie organu dopiero po tym dniu powinien wystąpić do Urzędu Miejskiego w E. o wydanie pisemnej zgody na uruchomienie ogródka letniego i podawanie w nim napojów alkoholowych. Stwierdził, że do chwili obecnej takiej zgody nie uzyskał, dlatego też został złamany warunek sprzedaży napojów alkoholowych, określony w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Ponadto organ zaznaczył, że w zezwoleniach jakie posiada A. K. jest zapisane, iż podawanie i spożywanie napojów alkoholowych może odbywać się tylko na sali konsumpcyjnej.

W odwołaniu od tej decyzji A. K. podniósł okoliczności jak w piśmie z dnia 22 lipca 2008r. Stwierdził, iż organ bezpodstawnie cofa mu zezwolenia, gdyż nie chce mieć kłopotów z jego sąsiadką, z którą odwołujący pozostaje w konflikcie. Podniósł, iż jeżeli organ twierdzi, że nie posiada stosownego zezwolenia, to jest to wyłącznie wina Urzędu, gdyż on ze swej strony złożył wszystkie potrzebne pisma, na które należało mu odpowiedzieć i poinformować o trybie załatwienia sprawy.

Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu I instancji, iż A. K. nie posiada zgody na podawanie napojów alkoholowych w ogródku przy Barze "[...]" przy ul. "[...]" w E., a działalność taką prowadził , co bezspornie zostało ustalone przez organ. Zatem w ocenie Kolegium został złamany warunek na sprzedaż napojów alkoholowych określony w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Z tego też względu obowiązkiem organu I instancji było cofnięcie wydanych zezwoleń. Kolegium wyjaśniło, iż "Organ zezwalający" zobligowany został do cofnięcia udzielonego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych "w przypadku" nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. Jeżeli choćby tylko raz stwierdzony zostanie przypadek złamania zasad sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie, obowiązkiem organu zezwalającego jest cofnięcie wydanego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Zaznaczono, że na podmiocie prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych spoczywa obowiązek zorganizowania jej w taki sposób, aby nie zaistniał jakikolwiek przypadek złamania zasad sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie. W razie zaistnienia jakiegokolwiek złamania zasad sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie, zastosowanie sankcji przewidzianej wart. 18 ust. 10 o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi musi być obligatoryjnie zrealizowane przez właściwy organ, niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy. Kolegium zauważyło, że w zezwoleniach jakie posiada odwołujący się jest zapis, że podawanie i spożywanie napojów alkoholowych może odbywać się w sali konsumpcyjnej. Organ wskazał, że zgodę na podawanie napojów alkoholowych przy Barze "[...]", wyrażoną w piśmie z dnia "[...]" 2005r. nr "[...]", otrzymała A. K., a zgoda ta przestała obowiązywać po wygaśnięciu posiadanych przez nią zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w tym lokalu, w związku z likwidacją działalności gospodarczej. Zauważono, że w tym czasie A. K. nie prowadził działalności gospodarczej, a tym samym nie posiadał zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w Barze "[...]".

A. K. zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, konsekwentnie podnosząc , iż kwestię zezwolenia na podawanie napojów alkoholowych w ogródku letnim wyjaśniał w Urzędzie Miejskim w E. wielokrotnie. Podał, że już w październiku 2007r. dzielnicowy zakwestionował posiadanie przez niego takiego zezwolenia. Jednak po wyjaśnieniu tej sprawy w Wydziale Przedsiębiorczości przyznano, że posiada zezwolenie z dnia "[...]" 2005r. i jest ono aktualne oraz bezterminowe. Również w styczniu 2008r. wiedząc, że sąsiadka stara się o zamknięcie baru, upewnił się w Urzędzie, że sprawa ogródka jest załatwiona pozytywnie i wpłacił pierwszą ratę za zezwolenie na handel alkoholem. Dopiero w dniu 16 kwietnia 2008r. podczas przeprowadzonej kontroli urzędnicy stwierdzili, że pismo z dnia "[...]" 2005r. jest nieważne i na zewnątrz baru nie może on podawać alkoholu. Zobowiązano go wówczas do wystąpienia o nową zgodę. Dlatego od dnia 16 kwietnia 2008r. zaprzestał podawania alkoholu w ogródku i w dniu 17 kwietnia 2008r. wystąpił o wydanie stosownego zezwolenia. Wobec braku odpowiedzi na ten wniosek, złożył zażalenie na bezczynność do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Po czym w dniu 13 czerwca 2008r. ponownie wyjaśnił w Urzędzie kwestię posiadania zezwolenia. Naczelnik Wydziału przyjął jego wyjaśnienia i pozwolił mu na podawanie alkoholu w ogródku. Później otrzymał postanowienie Kolegium, które stanęło na stanowisku, że zezwolenie z dnia ‘[...]" 2005r. było ważne do 31 maja 2005r. Z ustnych wyjaśnień, które otrzymał w Urzędzie dowiedział się, że pismo z dnia "[...]" 2005r. dotyczyło jego mamy, która prowadziła bar do 31 maja 2005r. Skarżący wyraził niezrozumienie, że przez trzy lata posługiwał się tym dokumentem jako swoim i nikt tego nie kwestionował. Zarzucił urzędnikom niedbalstwo, brak odpowiedzialności i niedopełnienie swoich obowiązków. Stwierdził, iż gdyby odpowiedziano na jego pismo z dnia 29 kwietnia 2005r. to całej tej historii nie byłoby. Podkreśli, że w dniu 29 kwietnia 2005r. wystąpił z podaniem o zezwolenie na handel w ogródku i uważa, że takie zezwolenie otrzymał, a jest to pismo z dnia "[...]" 2005r. Stwierdził, iż nawet jeżeli nie otrzymał odpowiedzi na swoje pismo to uznał, że jego sprawy są załatwione na jego korzyść. A. K. wskazał, że czuje się oszukany i pokrzywdzony. Został pozbawiony pracy i środków do życia, stracił dobre imię. Został ukarany, gdyż jak poinformowano go w Urzędzie, o zezwolenie wystąpił za wcześnie. Zdaniem skarżącego w takiej sytuacji organ nie powinien przyjąć jego pisma. Jednak uważa, że ze swej strony dopełnił wszelkich formalności.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Skarga, jako zasadna, zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje między innymi w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Organy orzekające w niniejszej sprawie wyszły z założenia, iż skoro treść art. 18 ust. 10 pkt 2 cytowanej ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ma charakter związany, zobowiązując organ zezwalający do cofnięcia udzielonych zezwoleń oraz uwzględniając, iż wina nie jest w tym przypadku elementem konstrukcyjnym przesłanki nakazującej organowi cofnięcie zezwolenia, uznały, iż orzeczona sankcja musi być obligatoryjnie zrealizowana przez właściwy organ, niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy. Konkretnie skarżącemu zarzucono, iż nie uzyskał wymaganej przepisami prawa miejscowego zgody Prezydenta E. na podawanie napojów alkoholowych w ogródku przy Barze "[...]" przy ul. "[...]" w E., mimo że taką działalność prowadził. Zdaniem Sądu okoliczność ta, w stanie faktycznym i prawnym sprawy, nie mogła stanowić podstawy do cofnięcia posiadanych przez skarżącego zezwoleń. Działanie takie bowiem w rozpatrywanym przypadku narusza wyrażoną w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadę demokratycznego państwa prawnego, urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej, jak również podważa zasadę zaufania obywateli do organów Państwa wyrażoną w art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako kpa).

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że A. K. z podaniem o taką zgodę wystąpił po raz pierwszy w dniu 29 kwietnia 2005r., przed rozpoczęciem działalności gospodarczej, którą, jak wynikało z przedłożonego organowi zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej (załączonego do złożonego tego samego dnia wniosku o zezwolenie na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych), miał rozpocząć z dniem 1 czerwca 2005r. Jednocześnie taki wniosek złożyła matka skarżącego A. K., która prowadziła wówczas pod tym samym adresem Bar "[...]". W odpowiedzi Wiceprezydent Miasta E., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta E. wystosował do Baru "[...]" pismo z dnia "[...]" 2005r., w którym wyraził zgodę na podawanie napojów alkoholowych w ogródku letnim usytuowanym bezpośrednio przed barem przy ul. "[...]" w E. Obecnie organ stoi na stanowisku, iż zgoda odnosiła się tylko do wniosku A. K. W ocenie organu wniosek A. K. złożony w tym względzie był przedwczesny z racji nierozpoczęcia jeszcze wówczas przedmiotowej działalności gospodarczej i nieposiadania zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych.

Rozważając te okoliczności faktyczne Sąd uznał, iż skarżący miał podstawy, aby sądzić, że uzyskał potrzebną zgodę do podawania napojów alkoholowych w ogródku letnim, wyrażoną w piśmie z dnia "[...]" 2005r. W piśmie tym nie wskazano bowiem prawidłowo adresata, ograniczając się w tym zakresie tylko do podania – Bar "[...]" i adresu. Zatem można było uznać kwestionowane pismo za odpowiedź na oba złożone jednocześnie wnioski. Jeżeli natomiast organ uważa, iż zgoda wyrażona w tym piśmie nie dotyczy A. K. to jego wniosek w tym przedmiocie z dnia 29 kwietnia 2005r. pozostaje w dalszym ciągu nierozpatrzony. Błędne jest przekonanie organu I instancji, że A. K. za wcześnie wystąpił z przedmiotowym wnioskiem i mógł go złożyć dopiero po uzyskaniu zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych. Zupełnie logicznym i zrozumiałym jest bowiem gromadzenie dokumentów niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej przed jej rozpoczęciem. Zważyć należy przy tym, że skarżący już wówczas zarejestrował swoją działalność i z przedłożonego organowi zaświadczenia jasno wynikało jaki jest termin jej rozpoczęcia. Ponadto z podnoszonych konsekwentnie przez skarżącego okoliczności, których organy nie negują wynika, iż skarżący postępował uczciwie i rzetelnie, gdyż wielokrotnie wyjaśniał z pracownikami Urzędu Miejskiego w E. tę sprawę i utwierdzano go w przekonaniu, że sporne zezwolenie posiada. Poza tym po kontroli z dnia 16 kwietnia 2008r. zaprzestał podawania napojów alkoholowych na zewnątrz baru i wznowił taką działalność dopiero po rozmowie z Naczelnikiem Wydziału, który przyznał mu rację. Okoliczności te przekonują, iż skarżący miał prawo sądzić, że zgoda została mu udzielona. Z tych też względów Sąd stoi na stanowisku, iż w niniejszej sprawie zastosowanie ma, wywodzona z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w tym z art. 8 kpa zasada ochrony obywatela działającego w przekonaniu, że odnoszące się doń czynności organów Państwa są prawidłowe i odpowiadające prawu. Najczęściej zasada ta prezentowana jest w ujęciu negatywnym, które podkreśla, że uchybienia organu administracji nie mogą powodować ujemnych następstw dla obywatela działającego w dobrej wierze (por. G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-103, LEX, 2007, wyd. II). Poza tym w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie ugruntowany został pogląd, iż zasada państwa prawa wyklucza możliwość obciążenia obywatela skutkami błędu, czy też niedopatrzenia spowodowanego działaniem pracowników organów administracji publicznej (tak: NSA w Katowicach w wyroku z dnia 2 kwietnia 2003r. sygn. akt I SA/Ka 317/02, LEX 116559). W rozpoznawanej sprawie, jak już wskazano takie uchybienia miały miejsce. Dlatego zgodzić należy się ze skarżącym, że ze swej strony dopełnił wymaganych formalności.

Reasumując stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem art. 2 Konstytucji RP, statuującego zasadę demokratycznego państwa prawnego, która obejmuje swym zakresem między innymi również zasadę bezpieczeństwa prawnego, zgodnie z którą organy Państwa stosujące prawo powinny działać w sposób nienaruszający zaufania obywateli do nich i do obowiązującego prawa. Postępowanie organów stoi także w sprzeczności z treścią art. 8 Kpa, który zobowiązuje organy do działania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. W nauce prawa sformułowano wiele reguł, zachowań, których przestrzeganie w istotny sposób służy realizacji wypływających z tej zasady obowiązków. Zalicza się do nich również wymóg rozstrzygania wątpliwości na korzyść obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie ważny interes społeczny, tylko takie postępowanie może bowiem pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa (por. wyr. NSA z dnia 23 września 1982 r., II SA 1031/82, ONSA 1982, nr 2, poz. 91). W związku z tym nawet, jeżeli sporne pismo z dnia "[...]" 2005r. nie dotyczyło skarżącego, to okoliczność ta nie może go obciążać, ze względu na nieprawidłowości jakich dopuścił się organ właściwy do rozpatrzenia zgłoszonych przez A. K. w dniu 29 kwietnia 2005r. wniosków.

Mając powyższe na uwadze, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji podjęto stosownie do art. 152 powołanej ustawy.

Oznacza to, że organy administracji ponownie rozpatrzą sprawę w przedmiotowym zakresie i rozważą zasadność cofnięcia skarżącemu posiadanych przez niego zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych, mając na względzie treść art. 153 p.p.s.a.