Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 716/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 170
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Tomasz Grossmann /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2013r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego Poznań-Grunwald w Poznaniu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Prawomocnym wyrokiem z 16 maja 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 241/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: "WSA"), po rozpoznaniu sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy, uchylił zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając wyrok, WSA wskazał, że decyzją z [...] sierpnia 2010 r., nr [...] Wójt Gminy [...] (dalej: "Wójt" lub "organ I Instancji") – działając na podstawie art. 59 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.; dalej: "ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym", w skrócie: "u.p.z.p.") odmówił R. K. (dalej: "Inwestor") ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących na terenie części działki [...]. Wójt ocenił, że nie są spełnione warunki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Na skutek odwołania Inwestora, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO" lub "organ II Instancji") opisaną na wstępie decyzją z [...] października 2011 r. uchyliło ww. decyzję Wójta i ustaliło warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolno-stojących przewidzianej do realizacji na części przedmiotowej działki nr 175/3.

Opisanym na wstępie wyrokiem o sygn. IV SA/Po 241/12, WSA uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu WSA ocenił, że w rozpoznawanej sprawie wymagane było uzgodnienie projektu decyzji z Zarządem Dróg Powiatowych [...], Starostą powiatowym, jak i Marszałkiem Województwa Wielkopolskiego w zakresie melioracji wodnych. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., decyzje o warunkach zabudowy (dalej w skrócie: "d.w.z.") wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych – w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Za grunty wykorzystywane na cele rolne i leśne, stosownie do art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, z późn. zm.; dalej: "ustawa o gospodarce nieruchomościami", w skrócie: "u.g.n.") uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem, jak stwierdził WSA, grunt jest wtedy użytkiem rolnym, gdy figuruje jako taki w ewidencji gruntów. Zgodnie zaś z odnośnym rozporządzeniem, użytkami rolnymi są m.in. grunty orne, oznaczone symbolem "R". WSA wskazał, że z akt sprawy wynika, iż działka nr 175/3 stanowi grunt orny (RIVa), co dowodzi, że jest ona wykorzystywana na cele rolne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Skoro tak, to istnieją podstawy do przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych. Natomiast w myśl art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Ponieważ z mapy załączonej do decyzji SKO wynika, iż przedmiotowa działka przylega do pasa drogowego drogi powiatowej, to, w ocenie WSA, konieczne jest też uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy z Zarządem Dróg Powiatowych. WSA podkreślił, że w niniejszej sprawie uzgodnienia wymagane przepisami prawa w ogóle nie zostały uzyskane, co stanowi uchybienie dające podstawę do wznowienia postępowania. SKO powinno uzgodnić projekt decyzji o warunkach zabudowy ze wszystkimi powołanymi do tego organami, nawet z tymi, które wydały pozytywne uzgodnienia dla projektu decyzji odmownej. Takie "uzgodnienia" nie mają bowiem znaczenia w sprawie, gdyż uzgodnienie aktu polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia.

Ponadto WSA przesądził, że skoro brak w zasobach geodezyjnych mapy zasadniczej obejmującej cały obszar analizowany w skali 1:500 lub 1:1000, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., możliwe jest wyznaczenie obszaru analizowanego na dostępnej mapie ewidencyjnej w skali 1:5000 – tak jak uczyniło to SKO. Zarazem jednak podkreślił, że odrębną kwestią jest wyznaczenie linii rozgraniczających teren inwestycji na mapie, o której mowa art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Mapa zawierająca te linie nie musi obejmować całego obszaru analizowanego. WSA zauważył, że załącznikiem do decyzji Wójta była, oprócz mapy w skali 1:5000 z zaznaczonym obszarem analizowanym, również mapa w skali 1:1000 z zaznaczonymi granicami terenu objętego wnioskiem. Na tej podstawie skonstatował, że w zasobach geodezyjnych istnieje mapa pozwalająca na wyznaczenie linii rozgraniczających teren inwestycji we właściwej skali.

Odnosząc się zaś do kwestii ustalenia kręgu stron kontrolowanego postępowania WSA wskazał, że z akt sprawy wynika, iż Agencji Nieruchomości Rolnych Skarbu Państwa (dalej: "ANRSP") przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości sąsiadujących z działką nr [...], na której ma być realizowana przedmiotowa inwestycja. Z tych też względów organ I instancji uznał za stronę postępowania również ANRSP, natomiast SKO, bez żadnego wyjaśnienia, za stronę postępowania uznało wyłącznie Inwestora oraz właścicieli przedmiotowej działki.

Podsumowując ten fragment rozważań, WSA ocenił, że wskazane uchybienia formalne uniemożliwiły sądowi pełne skontrolowanie legalności zaskarżonej decyzji i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia w pełnym aspekcie sprawy. Dlatego WSA jedynie na marginesie odniósł się także do kwestii określenia parametrów nowej zabudowy podkreślając, że ze sporządzonej analizy architektoniczno-urbanistycznej nie wynika, dlaczego wskaźnik wielkości zabudowy określono na 20%, a szerokość elewacji frontowej na 20 m. W tym stanie rzeczy – z powołaniem się na art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") – WSA zaskarżoną decyzję SKO uchylił. Jednocześnie wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę SKO ustali krąg stron postępowania i zapewniwszy im udział, przeprowadzi postępowanie, mając na względzie uwagi poczynione w uzasadnieniu referowanego wyroku, w szczególności co do konieczności wyznaczenia linii rozgraniczających teren inwestycji na odpowiedniej mapie oraz uzgodnienia projektu decyzji z odpowiednimi organami.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy z odwołania Inwestora od decyzji Wójta z [...] sierpnia 2010 r., SKO decyzją z [...] maja 2013 r., nr [...]: (1) uchyliło zaskarżoną decyzję Wójta w całości oraz (2) ustaliło warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolno-stojących, przewidzianej do realizacji na części działki [...]. W szczególności określiło, iż maksymalny wskaźnik wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni terenu zainwestowania (część działki nr [...]– zgodnie z wnioskiem) wynosi 20% ± 5%, a szerokość elewacji frontowej – maksymalnie 17,25 m ± 20%.

W uzasadnieniu SKO napisało, że teren objęty wnioskiem położony jest na obszarze, na którym nie obowiązuje żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a stan faktyczny i prawny umożliwia ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej działki. SKO zastrzegło, że warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji ustalono po przeprowadzeniu analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu, w oparciu o "zapisy" ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisy wykonawcze. Organ II instancji powtórzył wywody zawarte w uzasadnieniu swojej poprzedniej decyzji odnośnie do koegzystencji w obszarze analizowanym zarówno zabudowy zagrodowej, jak i jednorodzinnej, oraz powtórzyło ocenę, że z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, iż w sprawie zostały również spełnione pozostałe warunki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Na opisaną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł Prokurator Rejonowy [...] (dalej: "Prokurator" lub "Skarżący"), domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości jako wydanej z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Prokurator zarzucił naruszenie: (i) art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. polegające na zaniechaniu przez SKO uzgodnienia decyzji z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych, leśnych oraz melioracji wodnych w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami; a także (ii) art. 54 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 i w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. polegające na wyznaczeniu linii rozgraniczających teren inwestycji na mapie w skali 1:5.000, gdy tymczasem wyżej przywołane przepisy nakazują wyznaczenie takich linii na mapie w skali 1:500 lub 1:1.000.

W uzasadnieniu Skarżący podkreślił, że przedmiotowa działka stanowi grunt orny (RIVa), co wynika z wypisu z rejestru gruntów. SKO nie dopełniło, wynikającego z art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. wymogu uzgodnienia d.w.z. z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych, mimo iż na organie odwoławczym ciążą takie same obowiązki wynikające z przepisów prawa, jak na organie pierwszej instancji, w tym także obowiązek przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego. Uchybienie to stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.). Uzasadniając drugi z zarzutów Prokurator wskazał, że zgodnie z art. 54 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 i w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., linie rozgraniczające teren inwestycji winny być wyznaczone na mapie sporządzonej w skali 1:500 lub 1:1.000, gdy tymczasem do analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dołączono mapę sporządzoną w skali 1:5.000. Sporządzając mniej szczegółową mapę uchybiono zatem wymogom wynikającym z ww. przepisów prawa, mimo iż jako załącznik nr 2 do decyzji wskazano mapę z wkreślonymi liniami rozgraniczającymi inwestycję oraz liniami zabudowy w skali 1:1000.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie wskazując, że ma świadomość, jakiej skali mapę potrzebną do sporządzenia analizy urbanistycznej przewidują przepisy, jednak dopuszcza się ze względów praktycznych – w sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie, gdy "miejscowy ZUD" nie dysponuje wymaganymi mapami – posłużenie się mapą o innej skali, jeśli odzwierciedla ona w identyczny sposób stan faktyczny na analizowanym obszarze. SKO podkreśliło, że w posłużenie się z konieczności mapą o skali 1.5000 w zaskarżonej sprawie nie miało żadnego wpływu na jej wynik. Jako nietrafny SKO oceniło również drugi zarzut skargi, gdyż uzgodnienie projektu decyzji z organem właściwym w sprawie ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych dotyczy tylko gruntów wykorzystanych na cele rolne i leśne, co, zdaniem organu, w tym przypadku nie ma miejsca. SKO podkreśliło, że działało w słusznym interesie Inwestora, który ma prawo do zagospodarowania nieruchomości, i gdy stwierdziło, że planowane przedsięwzięcie zgodne jest z przepisami odrębnymi, zobligowane było do wydania decyzji pozytywnej.

Na rozprawie w dniu 09 października 2013 r. Prokurator, podtrzymując wnioski i wywody skargi, zarzucił dodatkowo brak w aktach administracyjnych sprawy aktualnego zaświadczenia autora analizy urbanistycznej o przynależności do izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Obecny na rozprawie pełnomocnik uczestnika postępowania (Inwestora) wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podkreślić okoliczność, że w niniejszej sprawie zapadł już uprzednio prawomocny wyrok WSA – z 16 maja 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 241/12, uchylający poprzednią decyzję SKO, z [...] października 2011 r., ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji – co jest to o tyle istotne, że w myśl art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z kolei zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

W świetle cytowanych przepisów organ administracji ponownie rozpoznający daną sprawę – a także sąd administracyjny następnie kontrolujący wydaną przez ów organ decyzję – są związani uprzednio zapadłym w tej sprawie prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, tak co do treści rozstrzygnięcia (sentencji wyroku), jak i zawartych w jego uzasadnieniu ocen prawnych oraz wytycznych. Utrata mocy wiążącej ocen i wytycznych następuje jedynie wyjątkowo – w razie zmiany stanu prawnego powodującego, że pogląd sądu stanie się nieaktualny, bądź w razie zmiany, po wydaniu orzeczenia sądowego, istotnych okoliczności faktycznych, bądź też na skutek wzruszenia orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (por. A. Kabat [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2013, uw. 8 do art. 153).

Należy stwierdzić, że żadna z przywołanych wyżej okoliczności nie wystąpiła w niniejszej sprawie, wobec czego zarówno orzekające ponownie w tej sprawie SKO, jak i Sąd w obecnym składzie, pozostają związani oceną prawną i wytycznymi zawartymi w wyroku WSA o sygn. IV SA/Po 241/12. W konsekwencji podstawową powinnością Sądu rozpoznającego niniejszą skargę Prokuratora było zbadanie, czy organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję z [...] maja 2013 r. należycie i w całej rozciągłości wyrok ten uwzględnił oraz wykonał zawarte w nim wskazania co do dalszego postępowania.

W ocenie Sądu, rozpoznający powtórnie sprawę skład SKO nie uwzględnił wyrażonej przez WSA oceny prawnej, w myśl której przedmiotowa działka nr [...], wykazana w ewidencji gruntów jako grunt orny (RIVa), stanowi "nieruchomość wykorzystywaną na cele rolne" w rozumieniu przepisu art. 92 ust. 2 u.g.n., do którego odsyła art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Ponadto nie wszystkie wytyczne zawarte w wyroku WSA o sygn. IV SA/Po 241/12 zostały przez SKO wykonane.

Z uzasadnienia tego wyroku jasno wynika, że WSA polecił organowi:

1) ustalić krąg stron postępowania – w szczególności rozważyć, czy status ten nie przysługuje także ANRSP, uznawanej za stronę przez organ I instancji – i zapewnić im właściwy udział w postępowaniu;

2) uzgodnić decyzję z Zarządem Dróg Powiatowych w [...], jako właściwym zarządcą drogi, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p.;

3) uzgodnić decyzję ze Starostą [...], jako organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p.;

4) uzgodnić decyzję z Marszałkiem Województwa Wielkopolskiego, jako organem właściwym w sprawach melioracji wodnych, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p.;

5) wykreślić linie rozgraniczające teren inwestycji na mapie w skali 1:1000 (takiej, jak załączona do decyzji organu I instancji);

6) ustalone parametry planowanej zabudowy, w postaci wskaźnika zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej, oprzeć na wynikach wykonanej analizy architektoniczno-urbanistycznej.

Nie ulega wątpliwości, że SKO wykonało wytyczne wymienione powyżej w punktach (1), (2) i (6). Przesądziło bowiem i zapewniło ANRSP udział w postępowaniu w charakterze strony, pozyskało postanowienie uzgadniające od właściwego zarządcy drogi (k. 82 akt adm. II inst.) oraz uzasadniło (a w odniesieniu do szerokości elewacji frontowej – także skorygowało) w oparciu o wyniki analizy architektoniczno-urbanistycznej ustaloną wielkość wskaźnika zabudowy i szerokości elewacji frontowej (k. 102 akt adm. II inst.). Na marginesie należy zauważyć, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym bywa kwestionowana dopuszczalność określania parametrów nowej zabudowy poprzez podawanie wartości maksymalnych lub w określonym przedziale ("widełkach" – tu: ± 5%, ± 20%). Ponieważ jednak w wiążącym w niniejszej sprawie wyroku WSA o sygn. IV SA/Po 241/12 taka praktyka nie została zakwestionowana, to Sąd w niniejszym składzie nie widzi już podstaw do jej kwestionowania.

Nie zostały natomiast wykonane wytyczne WSA wymienione powyżej w punktach (3), (4) i (5). Przede wszystkim brak w aktach administracyjnych poruczonych SKO uzgodnień z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych. Za całkowicie niezrozumiałe należy przy tym uznać stanowisko SKO wyrażone w odpowiedzi na skargę, iż takie uzgodnienia nie są wymagane, bo przedmiotowa działka nie jest wykorzystywana na cele rolne – skoro kwestia ta została jednoznacznie i prawomocnie przesądzona w ww. wyroku WSA. Podobnie WSA jednoznacznie nakazał wyznaczenie linii rozgraniczających teren inwestycji na dostępnej mapie w skali 1:1000 (dozwolone przez WSA posłużenie się mapą 1:5000 dotyczyło jedynie wykreślenia obszaru analizowanego), czego organ też nie wykonał (wystosowane przez SKO do Inwestora wezwanie z 29 października 2012 r. o przedłożenie takiej mapy – k. 79 akt adm. II inst. – pozostało, jak wynika z akt, bez odpowiedzi). Uchybienie to, wbrew stanowisku organu wyrażonemu w odpowiedzi na skargę, na obecnym etapie postępowania nie podlega już ocenie z punktu widzenia ewentualnego wpływu wadliwej mapy na wynik sprawy, lecz z perspektywy art. 153 p.p.s.a. – jako niewykonanie wskazań sądu co do dalszego postępowania.

Naruszenie przez organ administracji publicznej przepisu art. 153 p.p.s.a., w razie złożenia skargi, powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (tak trafnie A. Kabat [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu..., uw. 10 do art. 153).

W nawiązaniu do zarzutu Prokuratora podniesionego na rozprawie, Sąd stwierdza, że w aktach administracyjnych brak zaświadczenia o przynależności autora projektu decyzji i załączonej analizy architektoniczno-urbanistycznej, mgr inż. arch. [...], do izby samorządu zawodowego architektów. Wymóg przynależności osoby sporządzającej projekt decyzji do właściwego samorządu zawodowego, wynikający wprost z art. 60 ust. 4 u.p.z.p., należy do grupy regulacji szczególnych, poszerzających wymogi k.p.a. odnośnie do procedury wydawania decyzji (por. wyrok WSA z 10.03.2011 r., IV SA/Po 876/10, CBOSA). Nieudokumentowanie w aktach sprawy spełnienia tego obowiązku stanowi również przesłankę uzasadniającą wyeliminowanie zaskarżonej decyzji SKO z obrotu prawnego.

Innym uchybieniem – w tym przypadku zasadzie zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania (art. 10 § 1 k.p.a.) – było nie umożliwienie stronom wypowiedzenia się, po sporządzeniu projektu decyzji a przed jej wydaniem, co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów.

Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i lit. c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Na mocy art. 152 p.p.s.a. Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana (pkt 2 sentencji wyroku), co oznacza, że nie wywołuje ona skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny (tak trafnie wyrok NSA z 29.07.2004 r., OSK 591/04, ONSAiWSA 2004/2/32).

Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji należycie wykona wytyczne zawarte w wyroku WSA o sygn. IV SA/Po 241/12, z uwzględnieniem uwag i poglądów prawnych wyrażonych w uzasadnieniu niniejszego wyroku.