Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1056/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Bolesław Stachura po rozpoznaniu w dniu 27 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Sz. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2012 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

M. S. pismem nadanym w dniu 3 października 2016 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na opisaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Sz., adresując przesyłkę bezpośrednio na adres Sądu (koperta: k. 16 akt sądowych).

Przesyłka zawierająca skargę wpłynęła do tut. Sądu w dniu 4 października

2016 r. i tego samego dnia została przesłana organowi, który w odpowiedzi na tę skargę wniósł o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a).

Jak wynika z akt sprawy, zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej

w Sz. doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 2 września 2016 r. Zwrócić przy tym należy uwagę, że na s. 26 zaskarżonej decyzji znajduje się prawidłowe pouczenie dla strony, wskazujące, że skargę do sądu administracyjnego należy wnieść za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w Sz. w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji.

Z powyższego wynika, że termin 30-dniowy do wniesienia skargi upływał w dniu 2 października 2016 r., a że była to niedziela, to w myśl art. 83 § 2 p.p.s.a. za ostatni dzień terminu do wniesienia skargi trzeba przyjąć dzień 3 października 2016 r. (poniedziałek). Skarga została nadana za pośrednictwem poczty w dniu 3 października 2016 r., lecz bezpośrednio do Sądu, który otrzymawszy ją w dniu 4 października 2016 r., przekazał ją Dyrektorowi Izby Skarbowej w Sz. Rozstrzygnięcia przez Sąd wymagało zatem, jaką datę przyjąć dla oceny tego, czy strona zachowała 30-dniowy termin do wniesienia skargi.

Rozpoznając sprawę Sąd doszedł do przekonania, że jeśli skarga została wniesiona bezpośrednio do Sądu, który następnie przekazał ją organowi właściwemu, to o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., decyduje data nadania skargi przez Sąd na adres właściwego organu. Pogląd Sądu w tym zakresie jest zbieżny ze stanowiskiem wypracowanym w orzecznictwie sądowym, w którym podkreśla się, że o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi do właściwego organu administracji publicznej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1418/10, z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 659/11, z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 597/14, z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 783/14, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Skoro bowiem skarga wpłynęła w dniu 4 października 2016 r. do Sądu i tego dnia została nadana na adres organu, to datę 4 października 2016 r. trzeba uznać za dzień wniesienia skargi. Termin do wniesienia skargi upłynął zaś

z dniem 3 października 2016 r. Zatem skarga została wniesiona po upływie terminu 30-dniowego do jej wniesienia.

Reasumując, skargę należało odrzucić, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.