Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 475/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, 77 par. 1 i 107 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 41b ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2336
law: Ustawa z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: sędzia WSA Ewa Kruppik - Świetlicka sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Krenz- Winiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2019r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...]r. nr [...]


UZASADNIENIE

M. T. (dalej także: Skarżący) w dniu [...] marca 2019 r. złożył w organie administracji wniosek o umorzenie w całości wraz z odsetkami, jak określił, "wszelkich tzw. zaległości składkowych na podstawie dotychczasowych wniosków – dowodów" załączając kopię tzw. protokołu suszowego szacującego wysokość szkód w gospodarstwie spowodowanych suszą w 2018 r. Zadłużenie Skarżącego z tytułu nieopłaconych składek w chwili złożenia tego wniosku obejmowało okresy: IV kwartał 2013 r. – IV kwartał 2014 r., I kwartał 2016 r. – IV kwartał 2016 r., I kwartał 2018 r. – I kwartał 2019 r.

Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (KRUS) – dalej także: organ – rozpoznając powyższy wniosek o umorzenie składek zwrócił się do Skarżącego o złożenie oświadczenia o udzielonej pomocy de minimis i otrzymanej pomocy publicznej oraz poinformował o terminie przeprowadzenia w gospodarstwie wizytacji, podczas której jednak Skarżący nie był obecny.

W dniu [...] marca 2019 r. Skarżący ponowił wniosek o umorzenie całości składek ubezpieczeniowych i złożył oświadczenie o wysokości otrzymanej pomocy de minimis.

Po rozpoznaniu sprawy, biorąc pod uwagę złożony protokół suszowy decyzją z dnia [...] maja 2019 r. częściowo umorzono zadłużenie Skarżącego w stosunku do zaległości: na ubezpieczenie wypadkowe, chorobowe i macierzyńskie w kwocie [...]zł. za okres od [...] października 2018 r. do [...] marca 2019 r., na ubezpieczenie emerytalno-rentowe w kwocie [...]zł za okres od [...] października 2018 r. do [...] marca 2019 r. Organ administracji ponownie podniósł, że w stosunku do pozostałych zaległości nie zaszły nowe okoliczności mogące mieć wpływ na zmianę oceny sytuacji Skarżącego i ponownie podniósł, jak to rozstrzygano w poprzednich decyzjach, że brak podstaw do umorzenia pozostałych zaległości istniejących w chwili wydania powyższej decyzji.

W dniu [...] czerwca 2019 r. Skarżący wniósł, na podstawie art. 127 § 3 k.p.a., o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej decyzją z dnia [...] maja 2019 r. We wniosku tym jednak Skarżący powoływał się na argumenty przywoływane we wcześniejszych wnioskach i nie złożył nowych dowodów mogących być podstawą umorzenia całości składek, odmówił także przeprowadzenia wizytacji.

Wobec braku nowych dowodów w sprawie, organ administracji w dniu [...] czerwca 2019 r. wydał ostateczną decyzję utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] maja 2019 r. W uzasadnieniu organ przywołał przepisy art. 41 a ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz.U. z 2019 r., poz. 299 ze zm.) – dalej: u.s.r., które pozwalają w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zainteresowanego, na jego wniosek, uwzględniając możliwości płatnicze wnioskodawcy oraz stan finansów funduszów emerytalno-rentowego i składkowego na umorzenie w całości lub w części należności z tytułu składek na ubezpieczenie.

Organ wyjaśnił, że ważny interes zainteresowanego w umorzeniu należności ze względu na trudną sytuację materialną ubezpieczonego, istnieje wtedy, gdy wykonanie obowiązku zapłaty należności mogłoby spowodować niemożność zaspokojenia przez zobowiązanego i jego bliskich podstawowych potrzeb życiowych. Wskazał przy tym, że przy rozpatrywaniu wniosków o umorzenie zadłużenia należy mieć na uwadze także interes społeczny, uwzględniający stan finansów funduszów emerytalno-rentowego i składkowego, z których wypłacane są świadczenia wszystkim uprawnionym ubezpieczonym.

Przedstawiając sytuację Skarżącego organ podał, że jedynym źródłem jego utrzymania są dochody uzyskiwane z prowadzonego gospodarstwa rolnego o areale [...] ha fizycznego, co w przeliczeniu stanowi [...] ha. Organ podniósł, że strona wielokrotnie zwracała się o umorzenie powstałych zaległości. Zdarzenia losowe, które zostały udokumentowane stosownymi protokołami strat lub innymi dokumentami tj. dokumentami odbioru padliny, zostały przez KRUS uwzględnione i podejmowano pozytywne decyzje o umorzeniu należności. Ponadto organ podał, że trudności finansowe są wynikiem uchylania się przez Skarżącego od płatności składek przez wiele lat, a nie przejściowymi trudnościami ekonomicznymi. Udokumentowane zdarzenia losowe, które miały miejsce w jego gospodarstwie w przeszłości były brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o umorzeniu składek. Ponadto Skarżący nie wykazał żadnej chęci współpracy z organem w celu znalezienia najbardziej dogodnej formy wyjścia z zadłużenia. Przywołane przez Skarżącego argumenty nie dają, zdaniem organu, podstaw do umorzenia zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników. W sprawie brak jest nowych dokumentów potwierdzających zaistnienie nowych zdarzeń losowych bądź okoliczności spowodowanych działaniem czynników niezależnych od Skarżącego, które miałyby wpływ na pogorszenie się jego możliwości płatniczych oraz świadczących o wystąpieniu w gospodarstwie innych zdarzeń skutkujących obciążeniem finansowym, co mogłoby uzasadniać odstąpienie od regulowania należności. Powstałe zadłużenie jest wynikiem wieloletniego zaniedbania obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne rolników, za co jest on odpowiedzialny i co daje podstaw by traktować go w sposób uprzywilejowany w stosunku do innych rolników opłacających regularnie składki.

W skardze do tut. Sądu Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie zaległych składek w całości. Skarżący wskazał na rozstrzygnięcia KRUS wydane m.in. w związku ze złożonymi wnioskami o umorzenie zaległości. W jego ocenie są one bezprawne i krzywdzące. W związku z tym wnosi o ukaranie wskazanych pracowników KRUS dyscyplinarnie oraz karnie jak również o wypłatę od organu i wskazanych pracowników zadośćuczynienia pieniężnego. Zarzuca bezprawne potrącanie na zaległe składki i odsetki środków ze świadczenia chorobowego oraz zatajanie okresów składkowych. Wnosi o wznowienie postępowań dotyczących złożonych przez siebie wniosków o umorzenie składek. Ponadto żąda sporządzenia i przesłania wykazu złożonych przez siebie wniosków o umorzenie składek oraz sporządzenia wykazu swoich okresów ubezpieczeniowych, okresów chorobowych/zasiłkowych, zaległych składek ubezpieczeniowych oraz umorzonych zaległości składkowych. Skarżący żąda też wykreślenia hipoteki przymusowej. Nie zgadza się z argumentacją organu i zarzuca mu manipulacje, fałszerstwo, kłamstwo, pomijanie i zatajanie składanych wniosków oraz zatajanie informacji dotyczących długości okresu ubezpieczeniowego. Skarżący podał, że wysokość strat w jego gospodarstwie w okresie od [...] r. do [...] listopada 2018 r. wyniosła ok. 50 tys. zł. Powołał się również na szkody i straty wyrządzone przez klęski żywiołowe w 2018 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W złożonym do akt sprawy piśmie procesowym z dnia [...] września 2019 r., stanowiącym replikę na odpowiedź organu na skargę, Skarżący ponowił wnioski zawarte w skardze i uzupełnił przedstawioną w niej argumentację wskazując, że poniesione straty na dzień [...] września 2019 r. sięgnęły kwoty około 65 tys. zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że narusza ona prawo w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Zaskarżoną decyzją, Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...] odmawiającą umorzenia należności składkowych.

Z zaskarżonej decyzji wynika, że organ administracji rozpoznał wniosek Skarżącego o umorzenie składek na ubezpieczenie społeczne rolników za okres od [...] listopada 2013 r. do [...] grudnia 2014 r., od [...] stycznia 2016 r. do [...] grudnia 2016 r. oraz od [...] stycznia 2018 r. do [...] marca 2019 r.

Zdaniem organu ponownie rozpatrującego sprawę, trudności finansowe Skarżącego są wynikiem uchylania się od płatności składek przez wiele lat, a nie przejściowymi trudnościami ekonomicznymi. Udokumentowane zdarzenia losowe, które miały miejsce w gospodarstwie w przeszłości były brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o umorzeniu składek. Składki są własnym wkładem na przyszłą emeryturę i ich opłacanie jest obowiązkiem rolnika, a umorzenie należności ma negatywny wpływ na wysokość ustalonego w przyszłości świadczenia emerytalno-rentowego. Ponadto zaległości zostały zabezpieczone wpisem hipoteki do księgi wieczystej gospodarstwa, co umożliwia ich dochodzenie w przyszłości i nie można ich uznać za nieściągalne.

Odnosząc się do istoty rozpoznawanej sprawy, w pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę, że zachodzą uzasadnione wątpliwości, co do istnienia przynajmniej części zaległości, o których umorzenie wnioskował Skarżący, z powodu możliwego ich przedawnienia. Mając na uwadze, że przedmiotem postępowania o umorzenie są należności z tytułu składek począwszy od miesiąca listopada 2013 r., obowiązkiem organu w pierwszym rzędzie było ustalenie i wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji czy należności nie wygasły w części na skutek upływu terminu przedawnienia, ewentualnie, czy i jakie zaistniały okoliczności, które miały wpływ na bieg terminu przedawnienia.

Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z art. 41b ust. 1 u.s.r. należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 2-7, w których to przepisach uregulowano kwestie związane z biegiem terminu przedawnienia, w tym związanych z jego zawieszeniem bądź przerwaniem. Cytowany przepis w podanym brzmieniu obowiązuje od dnia 1 stycznia 2012 r. na podstawie art. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz.U. z 2011 r., Nr 232, poz. 1378).

Do dnia 1 stycznia 2012 r. przepis art. 41b ust. 1 u.s.r. stanowił, że należności z tytułu składek ulegały przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 2-7. Przepis ten został wprowadzony do ustawy

o ubezpieczeniu społecznym rolników z dniem 2 maja 2004 r., na podstawie art. 1 pkt 41 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2004 r. Nr 9, poz. 873 ze zm.).

Zważywszy, że przedmiotem postępowania o umorzenie są należności z tytułu składek począwszy od miesiąca listopada 2013 r., a zatem składek, które stały się wymagalne po dniu 1 stycznia 2012 r., zastosowanie do nich ma 5 letni termin przedawnienia.

W kontekście przedstawionej analizy prawnej, istnieją wątpliwości co do istnienia przynajmniej części zaległości, o których umorzenie wnioskował Skarżący. Organy

w obu decyzjach nie dokonały analizy i oceny kwestii przedawnienia należności składkowych, w tym przesłanek skutkujących ewentualnym zawieszeniem lub przerwą biegu przedawnienia wskazanych w art. 41b ust. 2-9 u.s.r.

W decyzji odwoławczej organu z dnia [...] czerwca 2019 r. zawarte jest jedynie ogólne stwierdzenie, że "zaległości zostały zabezpieczone wpisem hipoteki do księgi wieczystej gospodarstwa, co umożliwia ich dochodzenie w przyszłości i nie można ich uznać za nieściągalne" (k.2251 akt admin.).

Pomijając, że organ nie wyjaśnił które konkretnie należności składkowe zostały objęte wpisem hipoteki, to mając na uwadze powyższe stwierdzenie Sąd wskazuje, że wprawdzie istotnie w przepisie art. 41b ust. 2 u.s.r. wskazano, że nie ulegają przedawnieniu należności z tytułu składek zabezpieczone hipoteką, a po upływie terminu przedawnienia należności te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki do wysokości zaległych składek i odsetek za zwłokę liczonych do dnia przedawnienia. Niemniej jednak, wykładnia cytowanego przepisu powinna uwzględniać zastrzeżenia i oceny zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12 (publ.: OTK ZU nr 7/A/2013, poz. 97), dotyczące art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r. jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Przepis ten stanowił, że nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej w powyższym brzmieniu powoduje, że przedawnienie w odniesieniu do podatników, których należności zabezpieczono hipoteką przymusową w toku kontroli podatkowej, staje się instytucją pozorną.

Należy także zauważyć, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że również wykładnia obecnie obowiązującego przepisu art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej powinna być dokonywana w kontekście zawartych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r. zastrzeżeń konstytucyjnych dotyczących art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej. Mają one bowiem także zastosowanie do art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej. Zgodnie bowiem z przepisem art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej, nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu. Prowadzi to do wniosku, że art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej również należy ocenić jako niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji. W konsekwencji, ustanowienie hipoteki przymusowej na nieruchomości nie wyklucza przedawnienia zobowiązania zabezpieczonego hipoteką z tym, że termin przedawnienia biegnie na zasadach ogólnych (por. wyroki NSA: z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1197/12; z dnia 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 330/15).

Oczywistość niezgodności wymienionego przepisu z Konstytucją RP wraz z dokonaną przez Trybunał oceną stanowią wystarczające przesłanki do odmowy zastosowania przez Sąd także przepisu art. 41b ust. 2 u.s.r. Przepis ten objęty jest bowiem takimi samymi zastrzeżeniami, co do jego konstytucyjności jak uregulowanie zawarte w art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej, który brzmi analogicznie, jak obowiązujący do dnia 31 grudnia 2002 r. art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu, zbieżność regulacji art. 41b ust. 2 u.s.r. z przepisami, których dotyczą wskazane zastrzeżenia pod względem ich konstytucyjności jest oczywista. Zarówno bowiem ten przepis jak i powołane przepisy Ordynacji podatkowej są identyczne w zakresie podstaw, które doprowadziły do stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności przepisu ustawy ze standardami konstytucyjnymi.

Wobec powyższego, ustanowienie hipoteki przymusowej na nieruchomości nie wyklucza przedawnienia należności składkowych zabezpieczonych hipoteką, co oznacza, że termin przedawnienia tych należności biegnie na zasadach ogólnych.

Wpływ na bieg terminu przedawnienia mogło mieć prowadzone wobec Skarżącego postępowanie egzekucyjne. Zgodnie bowiem z art. 41b ust. 5 u.s.r., bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego.

W przedłożonych w złączeniu do odpowiedzi na skargę aktach sprawy znajdują się dokumenty będące korespondencją organu z Naczelnikiem Drugiego Urzędu Skarbowego w T. w zakresie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Skarżącego (por. k. 2116, 2124, 2126 akt admin.). Z tych pism wynika, że w stosunku do Skarżącego było prowadzone postępowanie egzekucyjne, które zostało umorzone.

Organ nie wyjaśnił przy tym, jakie konkretne należności składkowe objęte wnioskiem Skarżącego w niniejszej sprawie dochodzone są w postępowaniu egzekucyjnym, a także, co jest istotne w kontekście przepisu art. 41b ust. 5 u.s.r., co było pierwszą czynnością zmierzającą do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony oraz czy i w jaki sposób nastąpiło zakończenie postępowania egzekucyjnego. W aktach sprawy brak jest dokumentów pozwalających na ustalenie zarówno tych kwestii, jak i ustalenie w jakim okresie i w odniesieniu do jakich konkretnie należności składkowych prowadzone było postępowanie egzekucyjne. Takie przyporządkowanie nie jest również możliwe w oparciu o znajdujące się w aktach zestawień zadłużenia.

Brak analizy i ustaleń organu w powyższym zakresie nie pozwala stwierdzić, które należności składkowe i w jakiej wysokości istniały na dzień wydania decyzji, co z kolei uniemożliwia Sądowi dokonanie pełnej kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie tego, czy przynajmniej część spornych należności w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie uległa przedawnieniu.

W tej sytuacji przedwczesna byłaby kontrola prawidłowości badania i oceny przez organ istnienia przesłanek umorzenia należności. Należy jedynie uwypuklić, że zgodnie z art. 41a ust 1 pkt 1 u.s.r. Prezes KRUS lub upoważniony przez niego pracownik Kasy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zainteresowanego, na jego wniosek, uwzględniając możliwości płatnicze wnioskodawcy oraz stan finansów funduszów emerytalno-rentowego i składkowego, może umorzyć w całości lub w części należności z tytułu składek na ubezpieczenie.

W kontekście tego przepisu obowiązkiem organu jest ustalenie czy w sprawie występuje ważny interes zainteresowanego, przy uwzględnieniu jego możliwości płatniczych oraz stanu finansów funduszów emerytalno-rentowego i składkowego.

Pojęcie ważnego interesu zainteresowanego nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane, a na jego wystąpienie wskazywać może zarówno trudna sytuacja finansowa, osobista czy zdrowotna zobowiązanego, jak i wystąpienie zdarzeń nadzwyczajnych np. klęska żywiołowa, niezawiniona utrata możliwości zarobkowania, choroba, kalectwo. Co istotne, organ rozpoznając wniosek o umorzenie, nie może ograniczyć się jedynie do analizy sytuacji nadzwyczajnych związanych np. z zerwaniem dachu na skutek wichury czy wystąpieniem strat związanych z anomaliami pogodowymi. Istotne jest również ustalenie sytuacji osobistej oraz majątkowej wnioskodawcy, w tym jego możliwości płatniczych. Sytuacja materialna, rodzinna oraz stan zdrowia również mogą uzasadniać istnienie przesłanki ważnego interesu ubezpieczonego. Ważny interes ze względu na trudną sytuację materialną istnieje, gdy wykonanie obowiązku zapłaty należności mogłoby spowodować niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Ponieważ jednak dla ustalenia sytuacji bytowej i materialnej istotne jest ustalenie dochodów i wydatków, a także relacji pomiędzy dochodami, a wydatkami koniecznymi dla egzystencji wnioskodawcy,

z uwzględnieniem jego rodziny, bądź innych osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, wnioskodawca powinien przedstawić rzetelne informacje poparte stosownymi dokumentami, umożliwiające organowi dokonanie analizy i oceny w tym zakresie. Podobną aktywność powinien przejawiać wnioskodawca dla wykazania swojej sytuacji zdrowotnej, o ile powołuje ją jako okoliczność przemawiającą za istnieniem ważnego interesu uzasadniającego umorzenie należności.

Dokonane w powyższym zakresie ustalenia i ich ocena, z perspektywy wystąpienia bądź nie, ważnego interesu zainteresowanego, powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Należy podkreślić, że ustanowiona w art. 7 k.p.a. i rozwinięta w art. 77 § 1 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej nakłada na organ administracji publicznej obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji,

z przytoczeniem przepisów prawa. W kontekście dokonanej uprzednio analizy faktycznej i prawnej stwierdzić należy, że przeprowadzone postępowanie oraz uzasadnienie wydanych w sprawie decyzji, postulatów tych w pełni nie realizują.

Ponownie rozpoznając sprawę Prezes KRUS uwzględni zatem, po pierwsze, skutki prawne wynikające z przedstawionej uprzednio wykładni przepisów prawa dotyczących przedawnienia należności z tytułu składek zabezpieczonych hipoteką. Organ weźmie pod uwagę, że wykładnia art. 41b ust. 2 u.s.r. dokonana przez pryzmat zawartych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12 zastrzeżeń konstytucyjnych prowadzi do wniosku, że ustanowienie hipoteki przymusowej na nieruchomości nie wykluczyło możliwości przedawnienia części należności składkowych zabezpieczonych hipoteką, a termin ich przedawnienia biegł na zasadach ogólnych.

Po drugie, organ mając na względzie przepisy dotyczące kwestii przedawnienia należności z tytułu składek (szeroko omówione w części wstępnej wyroku), a także okresy ewentualnego zawieszenia związane z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym, ustali i omówi, czy i które konkretnie, wskazane w zaskarżonej decyzji należności uległy przedawnieniu. Organ uzupełni w tej części materiał dowodowy

i w zakresie niezbędnym do ewentualnej oceny przez Sąd przedawnienia należności, załączy go do akt sprawy, aby możliwa była weryfikacja stanowiska organu

w przedstawionych kwestiach.

Po trzecie, organ podejmie działania przy, jak należy oczekiwać aktywnym współudziale strony zainteresowanej, mające na celu ustalenie faktycznej i aktualnej na dzień wydania decyzji sytuacji materialnej, majątkowej, rodzinnej i zdrowotnej wnioskodawcy, wystąpienia strat w prowadzonym gospodarstwie rolnym, a dokonane

w tym zakresie ustalenia rozważy w kontekście możliwości wystąpienia ważnego interesu zainteresowanego. W sytuacji zaistnienia tej przesłanki, organ w ramach uznania administracyjnego rozstrzygnie kwestię możliwości umorzenia nieprzedawnionych należności składkowych, z uwzględnieniem możliwości płatniczych wnioskodawcy oraz stanu finansów funduszów emerytalno-rentowego i składkowego.

Z podanych uprzednio przyczyn, skargę należało zatem uwzględnić. Natomiast poza zakresem kognicji sądu administracyjnego pozostają szeroko opisane w skardze kwestie dotyczące zapłaty zadośćuczynienia od wskazanych podmiotów, wszczęcia postępowań służbowych, dyscyplinarnych czy karnych, wznowienia przez KRUS postępowań administracyjnych, wykreślenia hipoteki przymusowej, czy też przyznania w całości zasiłków chorobowych oraz sporządzenia wykazu okresów ubezpieczeniowych, okresów chorobowych/zasiłkowych, zaległych składek ubezpieczeniowych oraz umorzonych zaległości składkowych.

W tych sprawach Skarżący powinien zwrócić się do właściwych do ich rozpoznania organów administracji i sądów powszechnych. Nadto, niemożliwe jest połączenie spraw toczących się przed sądami powszechnymi i sądami administracyjnymi. System prawa nie przewiduje możliwości takiego procedowania. Sąd administracyjny orzeka w ramach konkretnej sprawy, co do zasady na podstawie stanu faktycznego ustalonego i materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed organami administracji. Dla podjęcia rozstrzygnięcia w tej sprawie nie było niezbędne wezwanie organu do dostarczenia dokumentów wskazanych w skardze. Żądanie okazania tych dokumentów, które w subiektywnym przekonaniu Skarżącego są mu niezbędne oraz ewentualna realizacja tego żądania, powinna odbywać się pomiędzy stroną zainteresowaną a organem administracji. Natomiast, do kompetencji sądu administracyjnego w ramach kontroli legalności konkretnych rozstrzygnięć organu należy przede wszystkim ocena, czy zebrany w postępowaniu administracyjnymi materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, jaki stan faktyczny sprawy wynika z akt, i czy w świetle istniejącego stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Należy podkreślić, że po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, którą wyznacza ocena legalności działań organu oraz kwestii prawnych stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W rozważanej sprawie jej przedmiotem była kwestia umorzenia należności składkowych za podane uprzednio okresy i w tym zakresie procedował Sąd, dokonując kontroli legalności decyzji wydanych przez Prezesa KRUS.

Sąd mając na uwadze dostrzeżone i omówione wcześniej wadliwości, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

T. Wójcik H. Adamczewska-Wasilewicz E. Kruppik-Świetlicka