Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 851/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Wojewódzki Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7,  art. 77,  art. 80,  art. 107 par. 3,  art. 15
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we D w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.) Sędzia NSA Julia Szczygielska Protokolant Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 lutego 2012r. sprawy ze skargi A P na decyzję D Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii we D z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za czynności urzędowe inspekcji weterynaryjnej w zakresie nadzoru nad ubojem drobiu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od D Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii we D na rzecz strony skarżącej kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją D Wojewódzki Lekarz Weterynarii we W, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm. – zwanej dalej K.p.a.) w związku z art. 15 ust 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004r o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2010r. Nr 112, poz. 744 z późn. zm. – zwanej dalej u.i.w.), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii we W z dnia 15 lipca 2011 r., w sprawie opłaty za czynności urzędowe Inspekcji Weterynaryjnej, w zakresie nadzoru nad ubojem drobiu w ubojni prowadzonej przez skarżącą A P.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że Powiatowy Lekarz Weterynarii we W decyzją z dnia 15 lipca 2011 r. zobowiązał skarżącą do wniesienia opłat stanowiących należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, na którą złożyły się należności objęte wystawionym przez wykonującego lekarza rachunkiem. Należność ta została obliczona na podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalania i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsc pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej (Dz. U. z 2007 r. Nr 2, poz. 15 ze zm.). Organ powołał się na przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 u.i.w., art. 61 ustawy o finansach publicznych, rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalania i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsc pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. z 2002 r. Nr 27 poz. 271 ze zm.).

W odwołaniu od tej decyzji strona odwołująca się zarzuciła naruszenie art. 16 u.i.w. oraz norm Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o finansach publicznych, ponadto podniosła pełnienie nieformalnego nadzoru nad ubojem przez lekarzy zatrudnionych w Powiatowym Inspektoracie Weterynarii we W i brak przepisu dającego prawo do obciążania kosztami dojazdu lekarzy do miejsca sprawowania nadzoru. W odwołaniu zakwestionowano również sposób kalkulowania tych kosztów.

Strona podniosła także, iż z dniem 1 stycznia 2010 r. działalność w zakresie uboju została decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii zlikwidowana oraz że koszty dojazdów lekarzy weterynarii do miejsca wykonywania nadzoru nie są kosztami budżetowymi i jako takie nie mogą być przedmiotem decyzji administracyjnej.

Dodatkowo w piśmie z dnia 29 sierpnia 2011 r., skierowanym do D Lekarza Weterynarii we W podniosła, że nadzór nad jej działalnością zawsze wykonywany był przez miejscowych lekarzy weterynarii oraz że w sprawie nie otrzymała decyzji wydanej na podstawie art. 16 ust. 2 u.i.w. i związku z tym należy uznać, iż nie przyznano jej prawa strony w postępowaniu administracyjnym, w tym prawa do składania wniosków i zaskarżenia decyzji, co narusza jej prawa i reguły postępowania administracyjnego.

Organ zamieścił w uzasadnieniu obszerny wywód dotyczący trybu powoływania lekarzy weterynarii nie będących pracownikami inspekcji, a wyznaczonych do wykonywania zadań określonych w ustawie o Inspekcji Weterynaryjnej.

Organ podkreślił, że w sprawie nie ma znaczenia, iż skarżąca nie prowadzi już działalności w zakresie uboju zwierząt rzeźnych. Jako osoba fizyczna ponosi bowiem odpowiedzialność także za zobowiązania zaciągnięte w ramach prowadzenia takiej działalności pod własnym imieniem i nazwiskiem.

Według autora decyzji nie można zgodzić się zarzutem strony, że w sprawie doszło do naruszenia art. 16 u.i.w. lub innych norm Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o finansach publicznych. W sprawie istnieje również wyraźna podstawa prawna do sprawowania nadzoru nad ubojem zwierząt przez urzędowych lekarzy weterynarii zatrudnionych w Powiatowym Inspektoracie Weterynarii we W oraz przepis dający prawo do obciążania kosztami dojazdu lekarzy do miejsca sprawowania nadzoru. Sposób kalkulowania kosztów dojazdu przez Powiatowego Lekarza Weterynarii we W był – według organu odwoławczego – zgodny z odpowiednimi aktami prawa administracyjnego. W sprawie nie ma przy tym znaczenia jakim środkiem transportu odbywał się dojazd.

Ponadto – jak oświadczył organ – opłaty pobierane przez Inspekcję Weterynaryjną należy jednoznacznie zakwalifikować jako należności budżetowe, podlegające egzekucji administracyjnej, po określeniu ich wysokości, w drodze decyzji administracyjnej.

W skardze skierowanej na omówioną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa polegającym na zaniechaniu doręczenia decyzji administracyjnej w przedmiocie zmiany lekarzy nadzorujących, zaś we wnioskach skargi zwróciła się o uwzględnienie skargi w całości i stwierdzenie, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Argumentując swe stanowisko autor skargi wskazał, że Powiatowy Lekarz Weterynarii nie informując skarżącej zmienił lekarzy nadzorujących i wyznaczył do czynności nadzoru lekarzy z odległych miejscowości, którzy oprócz opłat za dokonanie czynności nadzoru naliczali również niewspółmiernie wysokie koszty dojazdu.

Argumentacja skargi w większości odnosi się do kwestii związanych z niedoręczeniem skarżącej decyzji o wyznaczeniu lekarzy weterynarii w trybie art. 16 u.i.w., co – w opinii skarżącej – pozbawiło ja możliwości zakwestionowania niekorzystnej dla niej decyzji, która stała się podstawą do wydania kolejnej zobowiązującej do uiszczenia nadmiernych kosztów.

Ponadto skarżąca wskazała, że nadzór w jej ubojni drobiu pełnili weterynarze z odległych miejscowości, którzy oprócz opłat za wykonanie czynności nadzoru doliczali także koszty dojazdu, którymi obecnie obciążana jest skarżąca, a które przekraczają dwukrotnie koszty samej czynności.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko prezentowane na wcześniejszych etapach postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W zważył co następuje.

Skarga jest zasadna, choć z innych przyczyn niż w niej wskazane.

Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że na mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.) sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W pierwszej kolejności podkreślić trzeba, że zaskarżona decyzja wydana została w sprawie wymiaru opłat związanych z wykonanymi przez Powiatowy Inspektorat Weterynarii czynnościami nadzoru weterynaryjnego, tymczasem zarzuty skargi odnoszą się wprost do decyzji o wyznaczeniu lekarza niebędącego pracownikiem inspekcji do zadań z zakresu Inspekcji Weterynaryjnej, a jako niezwiązane bezpośrednio z zaskarżoną decyzją i wykraczające poza przedmiot postępowania, pozostają poza granicami sprawy, a zatem również i bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia.

Jak słusznie zauważyły organy, opłaty za czynności inspekcji weterynaryjnej stanowią należność budżetową o charakterze publicznoprawnym. Wpadało by jeszcze dodać do tego, że są to należności niepodatkowe (art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych). Taki charakter omawianych opłat przesądza o szczególnym trybie ich ustalania, bądź też określania, regulowanym art. 67 ustawy o finansach publicznych. Po myśli tego przepisu, do spraw dotyczących tego typu należności, nieuregulowanych w tej ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.6)). Charakter postępowania zakończonego taką decyzją nakazuje przy tym organowi administracji publicznej podejmowanie działań odnoszących się do przedmiotu takiego postępowania, pozostawiając kwestie poboczne poza sferą rozstrzygnięcia.

Zaprezentowana konstrukcja prawna wyznacza organom właściwy tryb postępowania z uwzględnieniem postanowień Kodeksu postępowania administracyjnego oraz odpowiednim stosowaniem właściwych regulacji Ordynacji podatkowej. Rola organu w takim postępowaniu – w przypadku kwestionowania przez stronę wysokości obciążających ją opłat – nie może ograniczać się jedynie do bezkrytycznego potwierdzenia rachunków przedłożonych przez osoby wykonujące zlecone zadania. Przeciwnie, organ administracji publicznej – w kontekście zasad ogólnych określonych przepisami Kodeksu, a w szczególności zasady praworządności – winien dążyć do wyjaśnienia wszelkich okoliczności objętych prowadzonym postępowaniem, a zatem – w sprawie będącej przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowania – wyjaśnić wszystko, co miało wpływ na wysokość opłat, które następnie ustali w drodze konstytutywnej decyzji.

Cały ten proces winien również zostać uzewnętrzniony w uzasadnieniu decyzji kończącej podstępowanie, przy czym uzasadnienie musi czynić zadość wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. tzn. składać się z części faktycznej i prawnej. W uzasadnieniu faktycznym organ ma wskazać w szczególności fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, ewentualnie przyczyny, z powodu których niektórym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ta cześć uzasadnienia powinna zawierać zatem dokładne wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Organ musi zająć stanowisko wobec całego materiału zgromadzonego w sprawie oraz uzasadnić jasno i należycie swoje oceny, a zwłaszcza, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za prawdziwe. Wszelkie niejasności, które ujawnią się przy zestawieniu podstawy faktycznej decyzji z materiałem procesowym, muszą budzić uzasadnioną wątpliwość, czy ustalenie podstawy faktycznej nastąpiło prawidłowo. Uzasadnienie prawne tymczasem polega na wyjaśnieniu podstawy prawnej decyzji ze wskazaniem i przytoczeniem przepisów prawa. Część ta powinna zawierać ponadto szczegółowe wyjaśnienie, dlaczego organ orzekający zastosował określony przepis prawa rozstrzygając sprawę. (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, s. 654, Zakamycze 2005).

Podkreślenia wymaga również, że rozpoznając odwołanie organ odwoławczy obowiązany jest do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i skontrolowania postępowania oraz decyzji organu pierwszej instancji, przy czym kontrola ta, co wynika wprost z art. 138 K.p.a., winna być zawsze kontrolą pełną, polegającą na ponownym, merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy. Rozstrzygnięcie organu drugiej instancji jest bowiem takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru jedynie kontrolnego, ale jest przede wszystkim działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji (por. T. Woś, J. Zimmermann, Glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 r., III AZP 11/86, PiP 1989, z. 8, s. 147). Wydanie prawidłowej decyzji przez organ odwoławczy powinno być w każdym przypadku poprzedzone wnikliwym ustaleniem stanu faktycznego w sprawie, stosownie do art. 7 i 77 K.p.a. Dopiero bowiem tak przeprowadzone postępowanie daje gwarancję, że ta sama sprawa została dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, zgodnie z przyjętą w art. 15 K.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Tymczasem w niniejszej sprawie organ odwoławczy nie tylko nie dopatrzył się braków w postępowaniu organu pierwszej instancji, ale również sam nie poczynił w tej mierze żadnych ustaleń. Zawarł jednak w decyzji zbędny wywód obejmujący podstawę wyznaczania do badań lekarza niebędącego pracownikiem inspekcji, podczas gdy badania przeprowadził lekarz zatrudniony w inspekcji weterynaryjnej. Zwrócić trzeba przy tym uwagę, że nie czyni zadość zadaniom organu drugiej instancji ograniczenie się w uzasadnieniu decyzji do stwierdzeń typu "sposób kalkulowania kosztów dojazdu przez Powiatowego Lekarza Weterynarii we W był zgodny z odpowiednimi aktami prawa administracyjnego".

Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia sięgnąć trzeba do przepisów przywołanych przez organ pierwszej instancji tj. art. 30 u.i.w., zgodnie z którym Inspekcja pobiera opłaty m. in. za nadzór nad ubojem zwierząt rzeźnych, w tym badanie przedubojowe i poubojowe, ocenę mięsa i nadzór nad przestrzeganiem w czasie uboju przepisów o ochronie zwierząt. Wysokość tych opłat szczegółowo określona została w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalania i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsc pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej (Dz. U. z 2007 Nr 2 poz. 15 ze zm.). W § 2 pkt 2 omawianego aktu wykonawczego wskazano ponadto, że wysokość opłat za czynności wymienione w poz. 1-4, 22 i 23 załącznika nr 1 do rozporządzenia powiększa się, doliczając koszty dojazdu do miejsca wykonania czynności, według stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu ustalonych zgodnie z przepisami w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy. Stawki te określono z kolei w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. z 2002 Nr 27 poz. 271 ze zm.). Wspomniane regulacje dają organowi inspekcji weterynaryjnej materialnoprawną podstawę ustalenia opłat za czynności nadzoru weterynaryjnego. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela przy tym przyjęty w judykaturze pogląd, że gdy strona kwestionuje zasadność naliczenia opłaty albo wysokość opłaty, organ winien wydać akt administracyjny, w którym określi podstawy prawne do pobrania opłaty, jak i zasady jej wyliczenia, tak by strona miała zapewnione prawo skorzystania – w administracyjnym toku instancji – z wszelkich instytucji prawa procesowego (por. Wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 marca 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1616/05, https://cbois.nsa.gov.pl/doc/F66A505A05).

Analizując zaskarżone rozstrzygnięcie Sąd uznał, że organ nie dopełnił ciążących na nim obowiązków.

W aktach administracyjnych znajdują się pisma skarżącej (z dnia 9 lutego 2009 r., 10 marca 2009 r. oraz 27 kwietnia 2009 r.) wskazujące, że jeszcze przed wydaniem decyzji w sprawie opłat, kwestionowała ona wysokość należności objętych rachunkiem za wykonane czynności nadzoru weterynaryjnego. Wskazała, że nie będzie ponosić kosztów z tytułu dojazdu lekarzy ponad 10 km. W takiej sytuacji organ w toku prowadzonego postępowania winien był wskazać, że co do wysokości należności istnienie spór. Rolą organu było również dokonanie analizy prawnej, czy takie zastrzeżenie jest zasadne, a winno to znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Tymczasem nie wspomina o tym ani decyzja pierwszoinstancyjna, ani też decyzja organu odwoławczego.

Ponadto rozstrzygnięcie ze względu na swój szczególny (finansowy) charakter powinno zawierać wyczerpujące wyjaśnienie podstaw wynikających z niego obowiązków, szczegółowe wykazanie na czym opierał się organ dokonując wymiaru opłat (co przesądza o ich wysokości, jaki był sposób ich obliczenia etc.), źródła obciążenia opłatami strony (w niektórych przypadkach również i wskazania umocowania do obciążania strony odsetkami z tytułu niewykonania obowiązku w terminie). W sprawie będącej przedmiotem sądowoadministracyjnej kontroli w niniejszym postępowaniu wyjaśnienie takie obejmować winno m. in. oznaczenie osoby wykonującej czynności, wskazanie: umocowania lekarza do wykonywania określonych czynności (decyzji, upoważnienia), rodzaju dokonanych czynności, ilości sztuk badanych zwierząt, ustalenie odległości do miejsca kontroli, ustalenie momentu kontroli, rodzaju i wielkości zakładu (jeżeli od tego uzależniona jest podstawa i wysokość opłaty), podstaw prawnych opłat za czynności nadzoru weterynaryjnego, podstaw ewentualnych dodatkowych należności (np. kosztów dojazdu). Wszystkie te ustalenia muszą odbyć się z zachowaniem reguł wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., a także znaleźć odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Częściowo próbuje tego dokonać organ pierwszej instancji, błędnie jednak przyjmując, że podstawą naliczenia opłat jest przedłożony przez lekarza rachunek. Organ drugiej instancji w kontrolowanej decyzji tymczasem całkowicie pomija powyższe ustalenia, ograniczając się do prób ustosunkowania się do bardziej lub mniej zasadnych zarzutów zawartych w odwołaniu, co w kontekście zaprezentowanego wcześniej wywodu na temat kompetencji i zadań organu odwoławczego przesądza o wadliwości decyzji, nakazując wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Nie oznacza to rzecz jasna, że organ odwoławczy ma pominąć okoliczności, które strona podnosi w odwołaniu. Przeciwnie organ ma obowiązek ustosunkować się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich takich okoliczności wyjaśniając szczegółowo, dlaczego uznał, bądź nie uznał zarzutów odwołania za uzasadnione. Kontrolując w trybie instancyjnym rozstrzygnięcie organu niższego stopnia, organ ocenić również musi, czy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy i w zależności od dokonanych ustaleń – w przypadku stwierdzenia ewentualnych uchybień – skorzystać z procedury określonej w art. 136, bądź też 138 § 2 K.p.a.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że rachunek wystawiony przez lekarza stanowi przede wszystkim podstawę do wyliczenia jego wynagrodzenia (§ 6 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków i wysokości wynagrodzenia za wykonywanie czynności przez lekarzy weterynarii i inne osoby wyznaczone przez powiatowego lekarza weterynarii (Dz. U. z 2004 Nr 178 poz. 1837 ze zm.)), zaś w postępowaniu dotyczącym wysokości opłat stanowi on jedynie jeden z dowodów, który winien być oceniany z uwzględnieniem reguł dowodowych, na równi z pozostałymi źródłami dowodowymi zgromadzonymi w sprawie np. zeznaniami świadków (strony, pracowników), czy innymi dokumentami. Ocena ta powinna obejmować: sprawdzenie każdej z pozycji zawartej w rachunku tzn. podstawy naliczenia opłat, odległości do miejsca czynności, określenia rodzaju i oznaczenia co do tożsamości środka transportu etc. oraz skonfrontowanie wynikających z rachunków informacji zarówno innymi zgromadzonymi w sprawie dowodami, jak również wiedzą notoryjną organu. Dopiero pełne udowodnienie wszystkich okoliczności stanu faktycznego da stronie możliwość poznania całokształtu procesu decyzyjnego organu, w tym przesłanek jakimi kierował się organ rozstrzygając sprawę, a – w razie ewentualnego wniesienia skargi do sądu administracyjnego – realną możliwość weryfikacji niewadliwości przeprowadzonego postępowania, a tym samym i prawidłowości wydanej decyzji administracyjnej.

Czyniąc zadość wymaganiom określonym w art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a., Sąd wyjaśnia, że wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z zaprezentowanych rozważań i sprowadzają się do przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do wykazania wszelkich przesłanek faktycznych i prawnych wymierzenia opłaty oraz prawidłowości wszystkich pozycji przedłożonego przez lekarza rachunku, a ponadto sporządzenia uzasadnienia w sposób prawidłowy, konkretny i odnoszący się do wszystkich istotnych zagadnień sprawy, bez wywodów bezprzedmiotowych i abstrakcyjnych tak, aby osiągnięty został cel postępowania, którym jest prawidłowe obliczenie należnych opłat.

W ocenie składu orzekającego stwierdzone w niniejszej sprawie uchybienia mają charakter naruszeń prawa procesowego (art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 15 K.p.a.), które mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania. W związku z tym Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił kontrolowaną decyzję.

Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji oparto o przepis art. 152 p.p.s.a., natomiast orzeczenie o zwrocie poniesionych kosztów postępowania wydano na podstawie art. 200 p.p.s.a.