Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 80/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od środków transportowych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.) Sędzia: WSA Grażyna Firek Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski Protokolant: sekr. sąd. Aleksandra Osipowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 listopada 2018 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2017 r. skargę oddala.


UZASADNIENIE

Burmistrz B. decyzją z dnia 16 lipca 2018 r. nr [...] ponowienie określił R. W. wysokość podatku od środka transportowego - samochodu ciężarowego [...] - za 2017 r. w kwocie [...]zł.

W odwołaniu R. W. zarzucił dokonanie błędnych ustaleń co do faktu posiadania przez niego opodatkowanego środka transportu przez cały okres rozliczeniowy. Wskazał on, że przedmiotowy pojazd nie istnieje, gdyż fizycznie go już nie posiada z przyczyn (okoliczności) podnoszonych w toku postępowania podatkowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 8 listopada 2018 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że odwołanie nie może być uwzględnione, gdyż podniesione w nim zarzuty wobec decyzji organu I instancji są chybione. Bezspornym w sprawie pozostaje, że na podstawie umowy kupna-sprzedaży sporządzonej w dniu 18 sierpnia 2002 r. R. W. nabył od B. P. i Z. A. samochód ciężarowy [...] Nr. rejestr. [...] (dowód: umowa kupna-sprzedaży w aktach sprawy). Umowa kupna - sprzedaży przedmiotowego pojazdu zgłoszona została przez B. P. w S. w G. w dniu 25 marca 2008 r.

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 i ust. 6 pkt 3 i art. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych podatnik zobowiązany był bez wezwania, do uiszczenia należnego podatku od środków transportowych za 2017 r. w dwóch ratach w terminie do dnia 15 lutego i do dnia 15 września 2017 r.

Organ II instancji wskazał, że przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (art. 9 ust. 1,3,4,5) wiążą obowiązek podatkowy z czynnością rejestracji środka transportowego lub wypisania go z rejestru. W szczególności art. 9 ust. 3 stanowi, że w przypadku zmiany właściciela środka transportowego zarejestrowanego obowiązek podatkowy ciąży na poprzednim właścicielu do końca miesiąca w którym nastąpiło przeniesienie własności. W rozpatrywanym przypadku przeniesienie własności pojazdu na osobę odwołującego się nastąpiło z dniem 18 sierpnia 2002 r. Zgodnie z treścią art. 9 ust. 4 w/w ustawy obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty. Wygaśnięcie obowiązku podatkowego stosownie do art. 9 ust. 5 cytowana ustawa wiąże natomiast z wyrejestrowaniem środka transportowego lub wydaniem decyzji organu rejestrującego o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu lub z końcem miesiąca ,w którym upłynął czas na który pojazd powierzono.

Analiza przytoczonych przepisów uzasadnia, zdaniem organu II instancji przyjęcie, że przy ocenie sytuacji podatnika duże znaczenie ma czynność rejestracji i zgłoszenie konkretnego środka transportowego do ewidencji pojazdów. Użyte w powyższych przepisach określenie "rejestracja" związane jest bowiem z powstaniem i wygaśnięciem obowiązku podatkowego. Stąd wyrejestrowanie pojazdu przez odwołującą się stronę będzie zdarzeniem, które dopiero skutecznie wpłynie na wygaśnięcie obowiązku podatkowego. W rozpatrywanym przypadku nie doszło jednak do skutecznego wyrejestrowania przedmiotowego pojazdu i pozostaje to sprawą podatnika o czym informował organ I instancji.

Natomiast jak podkreślił organ II instancji, z załączonej do akta sprawy informacji z Wydziału Komunikacji i Dróg Starostwa Powiatowego w G. z dnia 10 kwietnia 2008 r. wprost wynika, że według danych zawartych w karcie informacyjnej pojazdu, odwołujący się figuruje jako nabywca pojazdu marki [...]: Star nr rej. [...] wcześniej zarejestrowanego, co przesądza o osobie na której ciąży obowiązek podatkowy w tym podatku, bez względu na przedstawione w odwołaniu szczególne okoliczności faktyczne związane z jego utratą fizyczną. Powołane przepisy w ocenie organu odwoławczego dają podstawę do wysunięcia wniosku, że podatek od środków transportowych jest podatkiem majątkowym związanym z posiadaniem prawa własności. Istnienie prawa własności jak i fakt, że pojazd jest zarejestrowany oznacza, że osoba figurująca w rejestrze jako właściciel pojazdu jest obciążona obowiązkiem podatkowym w zakresie podatku od środków transportowych. Zatem dopóki pojazd nie zostanie wyrejestrowany obowiązek podatkowy ciąży na właścicielu. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że brak możliwości faktycznego korzystania z zarejestrowanego środka transportowego, porzucenie pojazdu, bądź jego fizyczna likwidacja, czy kradzież nie zwalnia z obowiązku podatkowego.

Z zalegających w aktach sprawy wyjaśnień i oświadczeń odwołującego wynika, że nabyty przez niego samochód został zezłomowany (przetopiony w hucie na złom) (dowód: odwołanie R. W. z dnia 6 października 2008 r. od decyzji Burmistrza B. nr [...] oraz pismo strony do Urzędu Gminy w B. z dnia 28 lipca 2008 i pismo strony z dnia 23 kwietnia 2008 r.). Z oświadczenia strony z dnia 7 czerwca 2018 r. złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej wynika, że przedmiotowy samochód marki [...] o nr. rejestr. [...] nie jest w jego posiadaniu od 12 lat. [...] ten był bowiem jak twierdzi strona sprzedany i częściowo rozebrany. Odwołujący nie posiada też dokumentów związanych z tym samochodem.

Stosownie do treści art. 9 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i ust. 2 cyt. przepisu powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego, co ma miejsce w rozpatrywanej sprawie od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty.

W ocenie organu II instancji nabyty przez R. W. (umową kupna sprzedaży) przedmiotowy pojazd samochodowy, który był już uprzednio zarejestrowany przez poprzednich współwłaścicieli rodzi po stronie odwołującego się jako nabywcy pojazdu obowiązek podatkowy w przedmiotowym podatku poprzez sam fakt nabycia prawa własności spornego pojazdu uprzednio zarejestrowanego. Do czasu więc kiedy sporny pojazd jest zarejestrowany, na jego właścicielu ciąży obowiązek podatkowy, w zakresie podatku od środków transportowych. Organ organ odwoławczy wskazał przy tym, że ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych nie łączy kwestii istnienia obowiązku podatkowego z faktem użytkowania pojazdu, jego demontażu na części czyjego fizycznego posiadania. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby odwołujący się nie był właścicielem opodatkowanego pojazdu lub też dokonał jego zbycia lub wyrejestrowania co uprawniało organ I instancji do wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od środków transportowych.

Na marginesie organ odwoławczy wskazał, że skoro odwołujący się kwestionuje prawo własności przedmiotowego pojazdu oraz ustalenia zawarte w umowie kupna sprzedaży w związku z brakiem przedmiotu własności (samochodu) to może zwrócić się do właściwego sądu cywilnego w trybie art. 189 Kodeksu postępowania cywilnego z powództwem o ustalenie, czy pojazd istnieje lub został zniszczony. Orzeczenie sądu w tej sprawie stanowi podstawę do dokonania czynności wyrejestrowania pojazdu i wygaśnięcia tym samym przedmiotowego obowiązku podatkowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R. W. zarzucił naruszanie:

- art. 9 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że samochód marki [...] rok produkcji [...] nr rej. [...] podlega opodatkowaniu na podstawie przepisów powołanej ustawy, podczas gdy pojazd faktycznie nie istnieje i tym samym nie może stanowić przedmiotu opodatkowania,

- przepisów postępowania, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wadliwe uzasadnienie faktyczne i prawne.

- art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na niezastosowaniu tego przepisu i nie uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji organu I instancji i nie przekazaniu mu sprawy do jego ponownego rozpoznania pomimo tego, że decyzja wydana przez Burmistrza B. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. Nadto, co istotne, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008 r., sygn. akt: II FSK [...]). Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej.

Na początku należy zauważyć, że zarzuty natury procesowej dotyczą naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, które w niniejszej sprawie (podatkowej) nie miały zastosowanie, ponieważ organy podatkowe obu instancji przeprowadziły postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej. Z akt sprawy wynika, że organy podatkowe uwzględniając wynikający z art. 122 Ordynacji podatkowej obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w art. 122 Ordynacji podatkowej, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 Ordynacji podatkowej W następstwie tak prowadzonych czynności, ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny, obszernie przywołany dla potrzeb niniejszego uzasadnienia w formie argumentów organu odwoławczego, stał się zatem stanem faktycznym przyjętym przez Sąd.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanego rozstrzygnięcia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie naruszyło bowiem przepisów materialnych i procesowych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie, czy zasadnie, w świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy, organ I instancji określił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za samochód ciężarowy STAR W28 nr rej. KGRE 890 za 2017 r., przyjmując za główny dowód bezsporne ustalenie, iż właścicielem przedmiotowego pojazd od 2002 r. do nadal jest skarżący.

Z kolei, zdaniem skarżącego, postępowanie w niniejszej sprawie winno zostać umorzone, gdyż opisany samochód faktycznie nie istnieje i tym samym nie może być przedmiotem opodatkowania.

W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego i wypracowanego stanowiska judykatury, nie sposób przyznać racji argumentom skarżącego.

Przypomnieć należy, iż obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych (art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych – Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm., powoływanej dalej jako "u.p.o.l."). Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty (art. 9 ust. 4 u.p.o.l.).

Z kolei, w przypadku zmiany właściciela środka transportowego zarejestrowanego, obowiązek podatkowy ciąży na poprzednim właścicielu do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie własności (art. 9 ust. 3 u.p.o.l.). Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono (art. 9 ust. 5 u.p.o.l.).

Zaznaczyć trzeba, iż ustawodawca powiązał powstanie (i istnienie) obowiązku podatkowego z własnością pojazdu (art. 9 ust. 1 u.p.o.l.), a nie z realizacją obowiązku rejestracyjnego. Przepis art. 9 ust. 5 u.p.o.l., dotyczy wyłącznie momentu ustania obowiązku podatkowego w sytuacji wyrejestrowania środka transportowego, czyli elementu wtórnego względem istnienia (powstania) obowiązku, o którym mowa w art. 9 ust. 1 u.p.o.l. (wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2018 r., sygn. akt II FSK [...]).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, wobec ustalenia, że skarżący nie złożył deklaracji na podatek od środków transportowych, do czego był zobligowany (art. 9 ust. 6 pkt 1 u.p.o.l.) i nie zapłacił podatku od środków transportowych (art. 9 ust. 6 pkt 3 u.p.o.l.) za 2017 r., organ podatkowy zasadnie wszczął postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją.

Nie budzi bowiem wątpliwości Sądu ustalenie, że skarżącemu w świetle ustaleń faktycznych i prawnych zobowiązanie w podatku od środków transportowych winno być określone. Jak dowodzi zgromadzony materiał dowodowy, skarżący jest właścicielem samochodu ciężarowego [...] nr rej. [...]. Co więcej, jak wynika z akt sprawy pojazd ten nadal figuruje w ewidencji pojazdów starostwa powiatowego. Do końca 2017 r. nie nastąpiło jego wyrejestrowanie, a nawet skarżący nie podjął próby jego wyrejestrowania.

W świetle powyższego zasadnie w oparciu o informacje rejestracyjne ustalił organ podatkowy, iż właścicielem przedmiotowego środka transportu jest skarżący i na nim ciąży obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych.

Skarżący w toku całego postępowania wyjaśniał (składając niejednokrotnie sprzeczne ze sobą wyjaśnienia). wprawdzie, iż przedmiotowego samochodu nie posiada, ponieważ został on zezłomowany. Jednocześnie jednak w 2017 r. przedstawił umowę z 2006 r., według której zbył przedmiotowy pojazd. Jak wykazało przeprowadzone prokuratorskie postępowanie powyższa umowa dokumentowała jednak czynność prawną, która faktycznie nie miała miejsca. Należy również dodać, że skarżący w toku postępowania nie był w stanie udokumentować okoliczności powyższego zdarzenia. Istotne jest, że skarżący nie jest w stanie dowieść, iż sprzedała pojazd, nie dysponuje żadnym dokumentem, żadnym innym dowodem, który podważyłby informacje rejestracyjne. I choć w postępowaniu podatkowym ciężar dowodu spoczywa - co do zasady - na organach podatkowych, to w sytuacji gdy strona wykaże w nim stosowną inicjatywę lub wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne, ciężar dowodu spoczywa na stronie. W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący nie dysponuje żadnym materiałem dowodowym, który umożliwiłby wykazanie, iż wbrew zapisom rejestracyjnym przedmiotowy pojazd jest we własności innego podmiotu. W tym wypadku nie sposób odmówić wiarygodności dokumentom urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, które zgromadził organ podatkowy, świadczących o własności pojazd przysługującej skarżącemu. Zdaniem Sądu, organy podatkowe zgromadziły wyczerpujący materiał dowody potwierdzający istotne dla sprawy okoliczności, których nie sposób podważyć jedynie oświadczeniem strony.

Mimo, że na organach ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, nie oznacza to nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony i to w sytuacji, gdy sama strona nie dostarcza materiałów na potwierdzenie wskazywanych przez siebie okoliczności, z których sama wywodzi korzystne dla siebie skutki. Podatnik ma obowiązek współdziałania z organem w ramach prowadzonego postępowania podatkowego, zwłaszcza w sytuacji, gdy wskazuje on na okoliczności, co do których ewentualnego istnienia jedynie on sam posiada wiedzę, a której pozyskanie pozostaje poza zakresem możliwości dowodowych organu podatkowego. Skoro zatem organ musi skorzystać z danych znajdujących się wyłącznie w dyspozycji podatnika, to nie można mu zarzucić nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w pełnym zakresie, w sytuacji gdy sama strona uniemożliwia organowi zweryfikowanie prawdziwości jej twierdzeń. Nie można nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających okoliczności wskazywane przez podatnika, ale w żaden sposób nie uprawdopodobnionych.

Niewątpliwie może budzić zdziwienie, dlaczego skarżący nie podjął zdecydowanych kroków w celu wyrejestrowania przedmiotowego samochodu. Dopiero bowiem wydanie przez właściwego starostę decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu spowoduje, iż z końcem miesiąca, w którym dokonano wyrejestrowania pojazdu, nastąpi wygaśnięcie obowiązku podatkowego. Dopóki właściciel nie złoży wniosku o wyrejestrowanie pojazdu i - w konsekwencji - nie zostanie wydana decyzja o jego wyrejestrowaniu, dopóty ciążyć będzie na nim obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Konieczność opłacania podatku od środków transportowych nie jest uzależniona od użytkowania pojazdu ani od jego fizycznego posiadania, obowiązek ten wygasa dopiero z chwilą wyrejestrowania pojazdu. Bez znaczenia będzie miał zatem fakt zutylizowania (zezłomowania) pojazdu, wywozu pojazdu z kraju, czy jego kradzieży, jeżeli jego właściciel nie złoży stosownego wniosku, a właściwy organ nie wyda decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu. Ponadto podkreślić należy, że okolicznością o charakterze prawotwórczym (przesądzającą o zmianie stanu prawnego w odniesieniu do konkretnego podatnika) jest czynność wyrejestrowania pojazdu, z natury rzeczy potwierdzająca zaistnienie sytuacji, w której ktoś wolny jest od ciążącego na nim wcześniej obowiązku podatkowego. Ma ona tym samym znaczenie porządkowe, tworząc podstawę dla ustalenia prawnopodatkowych konsekwencji likwidacji (zniszczenia) pojazdu. Można wobec tego powiedzieć, że wyrejestrowanie pojazdu jako odwrotność czynności zarejestrowania, wywołuje jednoznacznie określony przez ustawodawcę skutek w postaci wygaśnięcia obowiązku podatkowego (wyrok NSA z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK [...], wyrok NSA z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt II FSK [...], wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK [...], wyrok NSA z dnia 25 maja 2011r., sygn. akt II FSK [...], wyrok NSA z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK [...]).

Z tych wszystkich względów, działanie organów podatkowych ocenić należy jako prawidłowe i w pełni odzwierciedlone tak w materiale dowodnym, jak i argumentach zaskarżonego aktu.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.