Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2322/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 58 § 1 pkt 2, art. 58 § 3, art. 85, art. 232 § 1 pkt 1 i § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 5 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu K. B. uiszczony w sprawie wpis od skargi w kwocie 100 (słownie: sto) złotych.


UZASADNIENIE

K. B. (dalej jako: "skarżący", "strona"), reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "GITD") z [...] czerwca 2021 r., nr [...], którą nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 1500 złotych. Decyzja zawiera pouczenie o prawie wniesienia, w terminie trzydziestu dni od dnia jej doręczenia, skargi do sądu administracyjnego za pośrednictwem GITD.

Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji, zaskarżona decyzja wraz z pouczeniem została doręczona stronie 21 czerwca 2021 r.

Pismem z 27 lipca 2021 r., nadanym w tym samym dniu w placówce wyznaczonego operatora, skarżący nadał skargę do sądu administracyjnego, za pośrednictwem GITD (k. 7).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić, z racji złożenia po terminie.

Skarga wniesiona do sądu administracyjnego w pierwszej kolejności podlega badaniu pod względem jej dopuszczalności, co oznacza, że sąd zobligowany jest do ustalenia, czy nie zachodzi jedna z przesłanek odrzucenia skargi, wymienionych w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 wskazanej ustawy sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, zaś odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. O zachowaniu ustawowego terminu do wniesienia skargi, decyduje data nadania skargi na adres właściwego organu.

W niniejszej sprawie zaskarżoną decyzję, zawierającą prawidłowe pouczenie o możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia decyzji, doręczono stronie w dniu 21 czerwca 2021 r., co zostało pokwitowane przez dorosłego domownika na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Oznacza to, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 21 lipca 2021 r. Tymczasem skarga została wniesiona przez skarżącego w dniu 27 lipca 2021 r. – co wynika ze stempla pocztowego znajdującego się na kopercie zawierającej skargę, a więc z uchybieniem terminu. Termin do złożenia skargi, określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. ma charakter terminu zawitego, co oznacza, iż niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie przez Sąd. Nadto jest terminem prekluzyjnym, a zatem jego upływ Sąd uwzględnia z urzędu.

Reasumując powyższe rozważania, Sąd podkreśla, że warunkiem rozpatrzenia skargi jest złożenie jej w ustawowym terminie. Zgodnie bowiem z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Skoro strona nie zachowała trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, to tym samym brak jest podstaw do jej merytorycznego rozpatrzenia. Przedstawione okoliczności sprawy obligują Sąd do odrzucenia skargi.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 postanowienia. W zakresie kosztów zwróconych w pkt 2, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.