Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1082/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art 24
journal: Dz.U. 2001 nr 72 poz 747
law: Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.
article: art 58 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego Kraków - Śródmieście Wschód w Krakowie na uchwałę Nr XXIV/240/2016 Rady Gminy Iwanowice z dnia 30 listopada 2016 r. w sprawie: zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę obowiązujących na terenie Gminy Iwanowice (część wsi Narama i Żerkowice) dostarczoną przez PUK w Michałowicach postanawia: skargę odrzucić.


UZASADNIENIE

Prokurator Rejonowy Kraków – Śródmieście Wschód w Krakowie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Nr XXIV/240/2016 Rady Gminy Iwanowice z dnia 30 listopada 2016 r. w przedmiocie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę obowiązujących na terenie Gminy Iwanowice (część wsi Narama i Żerkowice), w części załącznika "Taryfa za zbiorowe zaopatrzenie w wodę" punkt 4 w zakresie stawek za pozostałe usługi, domagając się stwierdzenia nieważności uchwały w zaskarżonej części.

Prokurator zarzucił zaskarżonej uchwale w kwestionowanej części naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

a) art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1152 – dalej jako: ustawa lub ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę) oraz art. 18 ust. 1 i 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 994 z późn. zm. – dalej jako: u.s.g.), poprzez nałożenie na mieszkańców opłaty za przyłączenie do urządzeń wodociągowych w kwocie 50 zł netto za sztukę według taryfy grupowej, mimo braku ustawowego upoważnienia dla Rady Gminy do nałożenia takiej opłaty;

b) art. 7, art. 84 i art. 94 Konstytucji RP, poprzez nałożenie na mieszkańców obowiązku ponoszenia powyższej opłaty bez upoważnienia ustawowego.

W uzasadnieniu skargi Prokurator wskazał, że w jego ocenie zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, a w związku z tym brak jest ograniczenia czasowego dla możliwości stwierdzenia nieważności tej uchwały. Prokurator podniósł również, że w załączniku do zaskarżonej uchwały, ustalającym taryfę za zbiorowe zaopatrzenie w wodę w punkcie 4 w zakresie stawek za pozostałe usługi ustalono wysokość stawek opłat za przyłączenie do urządzeń wodociągowych w kwocie 50 zł netto za sztukę według taryfy grupowej, pomimo iż art. 24 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę nie przewidywał w tym zakresie stosownego upoważnienia dla rady gminy do nałożenia tego typu opłaty. Tym samym zdaniem Prokuratora powołującego się na orzecznictwo sądów administracyjnych, należało uznać, że jednostronne nakładanie na obywateli jakichkolwiek obowiązków, w tym także opłat, jest dopuszczalne tylko w przypadku istnienia wyraźnego upoważnienia ustawowego, którego w przedmiotowej sprawie zabrakło. Wyjaśniono bowiem, że żadna z obowiązujących ustaw nie zezwala gminie na wprowadzenie opłat za przyłączenie się do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej.

W odpowiedzi na skargę Gmina Iwanowice, reprezentowana przez Wójta Gminy Iwanowice, wniosła o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę, w pierwszej kolejności organ wskazał, że z treści skargi wynika, iż Prokurator Rejonowy w sposób całkowicie bezpodstawny ogranicza zakres taryf, o których mowa w art. 24 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, jedynie do określenia stawek za jednostkę dostarczonej wody lub odprowadzonych ścieków. Zdaniem organu, przyjęcie tak wąskiego zakresu rozumienia pojęcia taryf nie wynika przy tym z przepisów ww. ustawy, co tym samym uzasadnia zakwestionowanie przyjętej przez Prokuratora Rejonowego wykładni ustawowego pojęcia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków. Wyjaśniono przy tym, że przedmiotowa ustawa nie stanowi, aby taryfy określały stawki za dostarczenie jednego metra sześciennego wody i odprowadzenie jednego metra sześciennego ścieków, co uzasadniałoby tak wąskie rozumienie zakresu taryf, ale przepisy ustawy określają taryfy znacznie szerzej. Powołując się na ustawową definicję taryfy określoną w art. 2 pkt 12 ww. ustawy, wskazano, że ustawodawca posługuje się, wprawdzie jedynie w odniesieniu do wody, ale jednak pojęciem o wiele szerszym niż dostarczanie wody, bowiem stanowi on o zaopatrzeniu w wodę. Zaznaczono przy tym, że ustawodawca rozróżnia pojęcia zaopatrzenia w wodę i dostarczania wody, na co wskazywać może zawarta w art. 2 pkt 21 ww. ustawy definicja zbiorowego zaopatrzenia w wodę. Tym samym w ocenie organu, zaopatrzenie w wodę należy uznać za pojęcie szersze i obejmujące swym zakresem m.in. dostarczanie wody. W następstwie powyższego, zdaniem organu brak jest zatem wyraźnych podstaw do zawężania zakresu taryf zaopatrzenia w wodę do taryf jedynie dostarczania wody. Wobec powyższego, według organu, w zakresie tej definicji taryfy, rozumianej szerzej jako zestawienie cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę, zawiera się również określenie stawek opłat za przyłączenie do urządzeń wodociągowych. W ocenie organu, potwierdzeniem powyższego jest treść § 5 pkt 7 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1701 z późn. zm.), obowiązującego do marca 2018 r. Zgodnie z jego treścią taryfy, w zależności od ich rodzaju i struktury, dla poszczególnych taryfowych grup odbiorców zawierają m.in. stawkę opłaty za przyłączenie do urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych, będących w posiadaniu przedsiębiorstwa, wynikającą z kosztów przeprowadzenia prób technicznych przyłącza wybudowanego przez odbiorcę usług. Tym samym zdaniem organu, przywołany przepis rozporządzenia określa stawkę opłaty za przyłączenie do urządzeń wodociągowych, jako element taryfy. Podkreślono również, że przedmiotowe rozporządzenie czerpało swoją podstawę z art. 23 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, w którym delegowano na Ministra określenie struktury cen i stawek opłat taryfowych dla taryf zaopatrzenia w wodę, a nie tylko dostarczania wody. Wyjaśniono bowiem, że ustalając ustawowy zakres taryf zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków nie sposób pominąć aspektu ekonomicznego i sprawiedliwościowego, gdyż ponoszone przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne koszty przyłączenia muszą znaleźć swoje pokrycie. Stąd też, w przypadku zakwestionowania możliwości ich określania w taryfie i odrębnego pobierania, stanowić one będą element kalkulacyjny ceny za 1 metr sześcienny wody, czy ścieków, w następstwie czego wszyscy podłączeni już odbiorcy usług przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych ponosić będą koszty przyłączenia nowych odbiorców w cenie wody i ścieków i to niezależnie od faktu, że w większości oni sami lub ich poprzednicy ponieśli w przeszłości indywidualnie koszty przyłączenia. Organ podkreślił również, że ustalona przez Radę Gminy Iwanowice wysokość opłaty za przyłączenie do urządzeń wodociągowych jest bardzo niska, co faktycznie odpowiada kosztom przeprowadzenia prób technicznych przyłącza wybudowanego przez odbiorcę usług.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. 2018, 1302 t.j. – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Stosownie natomiast do treści art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., sąd administracyjny stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Na wstępie należy wskazać, że przedmiotem "sporu" w sprawie jest ustalenie czy zaskarżona uchwała Nr XXIV/240/2016 Rady Gminy Iwanowice z dnia 30 listopada 2016 r. w przedmiocie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę obowiązujących na terenie Gminy Iwanowice (część wsi Narama i Żerkowice), stanowi, jak chce tego Prokurator Rejonowy Kraków – Śródmieście Wschód w Krakowie akt prawa miejscowego, czy też zaskarżona uchwała nie jest aktem prawa miejscowego, a w efekcie czy Prokurator Rejonowy Kraków – Śródmieście Wschód w Krakowie wnosząc skargę na ww. uchwałę zobowiązany był do zachowania 6-miesięcznego terminu do jej wniesienia, wynikającego z art. 53 § 3 p.p.s.a. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków

Zgodnie z treścią art. 24 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, Dz.U.2015.139 t.j. z dnia 2015.01.27, w brzmieniu obowiązującym na dzień podjęcia kwestionowanej uchwały:

"1. Taryfy podlegają zatwierdzeniu w drodze uchwały rady gminy, z wyjątkiem taryf zmienionych w związku ze zmianą stawki podatku od towarów i usług.

2. Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, w terminie 70 dni przed planowanym dniem wejścia taryf w życie, przedstawia wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) wniosek o ich zatwierdzenie.

3. Do wniosku o zatwierdzenie taryf przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne dołącza szczegółową kalkulację cen i stawek opłat oraz aktualny plan.

4. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) sprawdza, czy taryfy i plan zostały opracowane zgodnie z przepisami ustawy, i weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1, pod względem celowości ich ponoszenia.

5. Rada gminy podejmuje uchwałę o zatwierdzeniu taryf, w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2, albo o odmowie zatwierdzenia taryf, jeżeli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami.

5a. W razie stwierdzenia przez organ nadzoru nieważności uchwały o zatwierdzeniu taryf albo niestwierdzenia nieważności uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf, czas obowiązywania dotychczasowych taryf przedłuża się o 90 dni od dnia doręczenia przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu rozstrzygnięcia nadzorczego. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

5b. W razie stwierdzenia przez organ nadzoru nieważności uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf, taryfy zweryfikowane przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia doręczenia przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu rozstrzygnięcia nadzorczego.

6. Rada gminy może podjąć uchwałę o dopłacie dla jednej, wybranych lub wszystkich taryfowych grup odbiorców usług. Dopłatę gmina przekazuje przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu.

7. Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ogłasza zatwierdzone taryfy w miejscowej prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w terminie do 7 dni od dnia podjęcia uchwały, o której mowa w ust. 1.

8. Jeżeli rada gminy nie podejmie uchwały w terminie, o którym mowa w ust. 5, taryfy zweryfikowane przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) wchodzą w życie po upływie 70 dni od dnia złożenia wniosku o zatwierdzenie taryf.

9. Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ogłasza w miejscowej prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty taryfy, o których mowa w ust. 5b lub 8, w terminie co najmniej 7 dni przed dniem wejścia ich w życie.

9a. Na uzasadniony wniosek przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego rada gminy, w drodze uchwały, przedłuża czas obowiązywania dotychczasowych taryf, lecz nie dłużej niż o 1 rok.

9b. W uzasadnieniu wniosku, o którym mowa w ust. 9a, zamieszcza się w szczególności informacje dotyczące zakresu świadczonych usług oraz warunków ekonomicznych uzasadniających przedłużenie obowiązywania dotychczasowych taryf.

9c. Do wniosku, o którym mowa w ust. 9a, nie dołącza się szczegółowej kalkulacji cen i stawek opłat oraz planu.

10. Taryfy obowiązują przez 1 rok, z zastrzeżeniem ust. 5a, 5b i 9a.".

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, nie ma jednolitości, co do charakteru prawnego uchwały w sprawie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę. Z jednej bowiem strony, wskazuje się, że tego rodzaju uchwały nie mają charakteru aktu prawa miejscowego, gdyż dotyczą one wyłącznie stosunków pomiędzy przedsiębiorstwami wodociągowo-kanalizacyjnymi a właściwym organem gminy, co powoduje, iż nie można uznać ich za akt o charakterze generalnym. Zwolennicy tego stanowiska dodają również, że dokonywane przez rady gmin (miasta), w drodze uchwały wydanej w oparciu o art. 24 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, zatwierdzenie taryf, dotyczących opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków, nie jest bowiem kierowane do mieszkańców gmin i nie rozstrzyga bezpośrednio o ich prawach i obowiązkach (zob. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Ke 229/17, LEX nr 2305085; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Po 417/12, LEX nr 1333554). Z drugiej natomiast strony podnosi się, że podejmowana w tym przedmiocie uchwała jest aktem prawa miejscowego, gdyż zawiera ona co najmniej jedną normę o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, jako że jest ona skierowana do mieszkańców gminy, których nieruchomości są lub będą podłączone do gminnej sieci wodociągowo-kanalizacyjnej. Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że w tego rodzaju uchwałach każde podłączenie nieruchomości do sieci wodociągowo-kanalizacyjnej obarczone zostało obowiązkiem (a nie jedynie dobrowolnością) uiszczenia opłaty za przyłączenie do urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych. Adresat zaskarżonej uchwały został określony generalnie, natomiast skutkiem uchwały jest zobowiązanie mieszkańców do uiszczania konkretnego świadczenia pieniężnego. W konsekwencji takich ustaleń należy zatem uznać, że uchwała podjęta w tym przedmiocie nakłada w istocie na każdego (co do zasady) obowiązek uiszczenia opłat w określonej wysokości, a zatem uchwała taka posiada cechy pozwalające na zaliczenie jej do aktów prawa miejscowego (zob. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Go 173/16, LEX nr 2029385; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1567/11, LEX nr 1094746 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 407/14, LEX nr 1467865)

Sądowi w składzie rozpatrującym skargę znane są zatem rozbieżności w orzecznictwie sądowoadministracynym co do prawnego charakteru uchwały w przedmiocie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę obowiązujących na terenie gminy i Sąd ten przychyla się w tym miejscu, podzielając ich argumentację, do tych poglądów orzecznictwa sądowego, w myśl których zakwestionowana uchwała nie stanowi aktu prawa miejscowego. Zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, akty prawa miejscowego zaliczają się do prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Definiując pojęcie prawa miejscowego, należy przez to rozumieć stanowione przez organy terenowe prawo powszechnie obowiązujące na odpowiadającej władztwu tych organów części terytorium państwa. Podejmowana przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego uchwała, aby mogła zostać uznana za akt prawa miejscowego, musi spełniać następujące warunki: musi zostać wydana na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego (art. 94 Konstytucji), a także musi mieć charakter abstrakcyjny i generalny (cecha podwójnej ogólności). Abstrakcyjność aktu oznacza, że akt ma zastosowanie ilekroć spełni się zakres jego zastosowania. Innymi słowy, przewidziany aktem model zachowania będzie wdrożony wobec adresata, który odpowiadać będzie przedmiotowi regulacji. Generalność aktu polega na tym, że wskazuje adresata nie poprzez dane umożliwiające jego identyfikację, lecz poprzez wymienienie cech rodzajowych (zastosowanie formuły "każdy, kto"). Przykładając powyższe ustalenia do kontrolowanej uchwały, Sąd w składzie rozpatrującym obecnie sprawę ze skargi Prokuratora przychyla się do stanowiska zwartego w postanowieniu NSA z dnia 15 czerwca 2018-06-15, sygn. akt I GZ 174/18, i podziela jego argumentację zgodnie z którą uchwała rady miejskiej o zatwierdzeniu taryfy nie jest aktem stanowienia prawa, bowiem organ ten nie ustanawia żadnych mających obowiązywać na właściwym dla swego działania obszarze norm zakazujących, nakazujących czy zezwalających. Taryfa, stosownie do art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, będąca zestawieniem ogłoszonych publicznie cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz warunki ich stosowania, nie jest określana przez gminę, lecz przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne na zasadach określonych w rozdziale 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu (art. 20 ust. 1 ustawy). Poza wynikającym z art. 24 ust. 4 ustawy uprawnieniem organu wykonawczego gminy do sprawdzenia przedstawionej taryfy pod względem zgodności z przepisami ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu i ewentualnej weryfikacji kosztów pod względem celowości ich ponoszenia, żaden organ gminy nie ma możliwości określenia konkretnych cen i stawek opłat za zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków. Skoro uchwałą tą dochodzi wyłącznie do zatwierdzenia (albo odmowy zatwierdzenia) taryfy, to nie sposób w oparciu o jej treść zrekonstruować jakiegokolwiek normatywnego wzoru zachowania w przedstawionym wyżej jego rozumieniu. W analizowanym przypadku wzoru takiego po prostu brak. Uchwała ta odnosi się bowiem do jednej konkretnej sytuacji, a mianowicie do podejmowanego w rezultacie rozpatrzenia wniosku uprawnionego podmiotu (tj. przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego) aktu uchwałodawczego, co powoduje, że wraz z realizacją kompetencji do jego podjęcia dochodzi do swoistego rodzaju "konsumowania się" samej tej uchwały, co w korespondencji do dotychczas przedstawionych argumentów tym bardziej przekonuje o tym, że pozbawiona jest ona cechy normatywności (por: W. Kręcisz, Studia i artykuły, W kwestii charakteru prawnego uchwały rady gminy o zatwierdzeniu taryfy na zbiorowe zaopatrzenie w wodę, s. 13). Należy dodać, że organy gminy w kwestii obowiązywania na swoim terenie działania taryf w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy, nie podejmują żadnych samodzielnych działań, lecz działają wyłącznie na wniosek zainteresowanego przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego. Propozycje cenowe taryfy przedstawia wyłącznie przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne, kierując się elementami cenotwórczymi związanymi z jego działalnością gospodarczą. Jak bowiem stanowi art. 20 ust. 2 ustawy, przedsiębiorstwo określa taryfę na podstawie niezbędnych przychodów po dokonaniu ich alokacji na poszczególne grupy taryfowe odbiorców usług, a przychody te uwzględniają w szczególności m.in. koszty związane ze świadczeniem usług wodociągowo-kanalizacyjnych poniesionych w poprzednim roku obrachunkowym przez przedsiębiorstwo czy koszty wynikające z planowanych wydatków inwestycyjnych (art. 20 ust. 4 ustawy).Dodatkowo, właściwemu dla aktu prawa miejscowego ogłoszeniu nie podlega uchwała rady gminy o zatwierdzeniu taryfy, bowiem określony ustawą obowiązek ogłoszenia dotyczy samej taryfy i obciąża wyłącznie przedsiębiorstwo na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy. Co więcej, nie można przypisać charakteru aktu prawa miejscowego uchwale o zatwierdzeniu taryfy, jeśli jej byt prawny nie jest uzależniony od zaaprobowania jej przez radę gminy, bowiem organ ten może, również na podstawie art. 24 ust. 5 ustawy, odmówić zatwierdzenia taryfy lub może nie podjąć uchwały w terminie przewidzianym wskazanym przepisem. W pierwszym przypadku, zweryfikowana przez wójta taryfa wchodzi w życie po upływie 14 dni od doręczenia przedsiębiorstwu orzeczenia nadzorczego wojewody stwierdzającego nieważność uchwały rady gminy (art. 24 ust. 5b ustawy), w drugim zaś taryfa wchodzi w życie po upływie 70 dni od dnia złożenia wniosku o zatwierdzenie taryf. Podsumowując, w ocenie Sądu I instancji w składzie obecnie orzekającym, zatwierdzenie przez radę gminy, na podstawie art. 24 ust. 5 i ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu, taryfy nie spełnia warunków aktu prawa miejscowego. Sąd I instancji podziela tym samym wcześniejszy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany w postanowieniu z dnia 18 maja 2016 r. o sygn. akt: II GSK 1150/16, II GSK 1149/16 (publik. CBOSA) oraz postanowieniu z dnia 28 lutego 2018 r. o sygn. akt II GZ 72/18 (publik. CBOSA). Natomiast nie zgadza się z poglądem przeciwnym wypowiedzianym przez ten Sąd m.in. w wyroku z dnia 6 kwietnia 2006 r. o sygn. akt II OSK 19/06 (publik. CBOSA).

W konsekwencji należało stwierdzić, że Prokurator Rejonowy Kraków – Śródmieście Wschód w Krakowie zobowiązany był przy wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie dochować określonego art. 53 § 3 p.p.s.a. terminu 6 miesięcy od dnia wejścia w życie zaskarżanej uchwały Zgodnie z treścią § 2 zaskarżonej uchwały, taryfy obowiązują od dnia 01 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. W myśl § 4 tej uchwały "Uchwała wchodzi w życie po 14 dniach od dnia ogłoszenia w Dz. Urz. Woj. Małopolskiego". Uchwała została opublikowana w Dz. Urz. Woj. Małopolskiego, 2016.7444, z dnia 2016.12.09, zatem złożenie skargi w dniu 20 lipca 2018 r. skutkowało jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.