Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 870/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 131 ust. 2 pkt 1, art. 132 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
article: art. 141 § 4, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Anna Robotowska (spr.) Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 27 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] KG w D., Niemcy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1149/14 w sprawie ze skargi [A.] KG w D., Niemcy na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 29 października 2014 r. oddalił skargę [A.] KG w D. w Niemczech na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy.

I

Sąd pierwszej instancji rozstrzygał w następujących okolicznościach.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. Urząd Patentowy udzielił [B.] KG w H. w Niemczech (dalej: uprawniony) prawa ochronnego na znak towarowy PEEK&CLOPPENBURG, zgłoszony w dniu [...] października 2001 r., przeznaczony do oznaczania towarów z klasy 35 klasyfikacji nicejskiej: usługi w zakresie pomocy w zarządzaniu przedsiębiorstwami handlowymi lub przemysłowymi. Znak otrzymał numer [1].

Wobec powyższej decyzji do Urzędu Patentowego RP, w dniu [...] października 2008 r., wpłynął sprzeciw [A.] KG w D. (dalej: sprzeciwiający się, skarżący).

Orzekając na skutek sprzeciwu wniesionego przez [A.] KG w D., zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2013 r. Urząd Patentowy, działając na podstawie art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 131 ust. 2 pkt 1, art. 132 ust. 2 pkt 2 oraz art. 132 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 246 i art. 247 ust. 2 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), w skrócie: p.w.p., oddalił sprzeciw jako bezzasadny.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., Urząd Patentowy przeprowadził analizę podobieństwa usługi pomocy w zarządzaniu przedsiębiorstwami handlowymi lub przemysłowymi (prawo ochronne udzielone na rzecz uprawnionego) i usługi w zakresie sprzedaży detalicznej i hurtowej odzieży, nakryć głowy i obuwia – klasa 35 (prawo ochronne udzielone na rzecz skarżącego) oraz towaru w postaci ubrań – klasa 25 (międzynarodowy znak towarowy udzielony na rzecz skarżącego). Organ stwierdził, że usługi te nie są podobne i wskazał, że według ugruntowanego orzecznictwa brak czy to podobieństwa towarów (usług), czy to podobieństwa oznaczeń eliminuje możliwość zaistnienia ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd. Tym samym, zarzut sprzeciwiającego o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy z naruszeniem art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. był bezzasadny.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., organ uznał, że prawo ochronne na sporny znak towarowy nie zostało udzielone z naruszeniem prawa do firmy sprzeciwiającego się, nie wykazał on bowiem, by na dzień zgłoszenia spornego znaku towarowego do ochrony, tj. na dzień [...] października 2001 r., faktycznie prowadził działalność gospodarczą w Polsce, a tym bardziej by działalność ta przedmiotowo pokrywała się z zakresem ochrony spornego znaku towarowego.

Urząd Patentowy za niezasadne uznał również żądanie unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p., sprzeciwiający się nie przedstawił bowiem żadnych dowodów, które świadczyłyby

o renomie przeciwstawionych znaków towarowych w Polsce.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem sprzeciwiający się wniósł skargę, w której zarzucił, że Urząd Patentowy nie przeprowadził analizy podobieństwa usług w klasie 35 do towarów w klasie 25, tj. odzieży. Według skarżącego, z tego powodu ocena podobieństwa nie została dokonana w sposób prawidłowy, a tym samym nie można przyjąć, iż także stan faktyczny został należycie ustalony w odniesieniu do usług w klasie 35. Skarżący dodatkowo podniósł, że pojęcie usług w zakresie pomocy

w zarządzaniu przedsiębiorstwami handlowymi lub przemysłowymi mieści się w pojęciu usług w zakresie sprzedaży detalicznej i hurtowej, tj. usług, dla których został zarejestrowany – na rzecz skarżącego – słowny znak towarowy przeciwstawiony spornemu znakowi.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie z dnia [...] września 2014 r., uprawniony, odnosząc się do skargi wskazał, że skarżący nie wyjaśnił, jakie istotne okoliczności sprawy nie zostały przez organ uwzględnione przy jej rozpoznaniu, na czym miałaby polegać niewłaściwa ocena sprawy przez organ i do jakich argumentów czy materiałów dowodowych organ nie odniósł się w zaskarżonej decyzji. Zdaniem uprawnionego, skarżący nie wykazał, na czym polegało naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym nie wyjaśnił na czym polegać miałaby błędna wykładnia art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p.; a uzasadnienie skargi sprowadza się do polemiki z oceną dokonaną przez organ.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) w skrócie: p.p.s.a., oddalił skargę.

Sąd wskazał, że sporny znak towarowy jest przeznaczony do oznaczania usług w zakresie pomocy w zarządzaniu przedsiębiorstwami handlowymi lub przemysłowymi zawartych w klasie 35. Przeciwstawiony znak towarowy PEEK&CLOPPENBURG

o numerze [2] jest przeznaczony do sygnowania towarów w klasie 25, tj. odzieży, a znak towarowy PEEK&CLOPPENBURG o numerze [3] jest przeznaczony do oznaczania usług w klasie 35, tj. usług w zakresie sprzedaży detalicznej i hurtowej odzieży, nakryć głowy i obuwia. Prawidłowo zatem organ dokonał w pierwszej kolejności oceny podobieństwa usług, do oznaczenia których jest przeznaczony sporny znak towarowy, z usługami oraz towarami, do oznaczenia których są przeznaczone przeciwstawione znaki towarowe. Sąd podzielił ocenę organu, że usługi pomocy w zarządzaniu przedsiębiorstwami handlowymi lub przemysłowymi nie mieszczą się w pojęciu usług w zakresie sprzedaży detalicznej i hurtowej odzieży, nakryć głowy i obuwia. WSA zgodził się ze stanowiskiem Urzędu Patentowego, iż inni są adresaci porównywanych usług, jak również inna jest istota tych usług. W ocenie Sądu, granica pomiędzy obydwoma rodzajami usług jest wyraźna. W przypadku przedsiębiorstwa handlowego, nie można czynności zarządczych, a w związku z tym i pomocy w zarządzaniu przedsiębiorstwem, utożsamiać z samą usługą sprzedaży. Dlatego też Sąd nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, że porównywane usługi pokrywają się w zakresie sprzedaży detalicznej i hurtowej. Nie są też one konkurencyjne, gdyż mogą być świadczone obok siebie. Nie można również twierdzić, że usługi te są komplementarne.

Sąd podzielił ocenę organu, że sporny znak towarowy nie został zgłoszony

z naruszeniem praw osobistych i art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., co zostało już stwierdzone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 października 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1890/13, na gruncie identycznej sprawy pomiędzy skarżącym a uprawnionym dotyczącej innego znaku towarowego.

Zdaniem Sądu, Urząd Patentowy prawidłowo przyjął, że prawo ochronne na sporny znak towarowy nie zostało udzielone z naruszeniem prawa do firmy skarżącego. Skarżący nie wykazał by na dzień zgłoszenia spornego znaku towarowego do ochrony (tj. [...] października 2001 r.), faktycznie prowadził działalność gospodarczą w Polsce, a tym bardziej, by działalność ta przedmiotowo pokrywała się z zakresem ochrony spornego znaku towarowego. Urząd Patentowy przywołał wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu o sygn. akt I ACa 562/10, w sprawie z powództwa skarżącego i jego Spółki-córki z siedzibą w W., przeciwko Spółce-córce uprawnionego, w którym Sąd Apelacyjny jednoznacznie stwierdził, że skarżący działalności gospodarczej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej nie prowadził, pomimo wspierania w takiej działalności swojej Spółki-córki. Jak ustalił organ prawo ochronne na sporny znak towarowy nie zostało również udzielone z naruszeniem prawa do firmy Spółki-córki skarżącego.

Sąd pierwszej instancji zgodził się z Urzędem Patentowym, że sporny znak towarowy nie został zgłoszony w złej wierze z naruszeniem art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. Kwestia ta została również przesądzona w wyrokach WSA w Warszawie z 16 października 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1889/13 i VI SA/Wa 1879/13 oraz z 23 października 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1890/13, w identycznych sprawach pomiędzy stronami niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, dotyczących innych znaków towarowych. Skarżący nie wykazał, by uprawniony dokonał zgłoszenia znaku towarowego w ramach nieuczciwych zachowań, którym towarzyszyłyby inne niż chęć używania znaku towarowego zamiary. W ocenie Sądu, nie bez znaczenia pozostają uwarunkowania historyczne związane z wieloletnią współobecnością obu stron na rynku niemieckim. Okoliczności powyższe wskazują na konkurencyjny charakter działalności stron postępowania, jednak nie dowodzą, związanej z zamiarem szkodzenia skarżącemu, złej wiary uprawnionego w zgłoszeniu do ochrony spornego znaku towarowego.

WSA nie stwierdził ponadto by w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania.

II

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł [A.] KG w D., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie:

1. art. 141 § 4 p.p.s.a.:

a) w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77 § 1, art. 77 § 4, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. 2013 r., poz. 267) w skrócie: k.p.a. oraz art. 132 ust. 2 pkt 2 i 3 p.w.p. poprzez brak merytorycznego odniesienia się przez Sąd do każdego z zarzutów podnoszonych

w skardze, w tym w szczególności do zarzutów naruszenia przez Urząd Patentowy przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77 § 1, art. 77 § 4, art. 80

i art. 107 § 3 k.p.a.;

b) poprzez brak należytego wyjaśnienia, dlaczego w ocenie Sądu nie zachodzi przesłanka z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. w postaci możliwości spowodowania wśród odbiorców, wskutek używania spornego znaku towarowego Peek&Cloppenburg Hamburg, błędu polegającego w szczególności na skojarzeniu znaku spornego ze znakami wcześniejszymi Peek&Cloppenburg skarżącego;

c) poprzez brak merytorycznego odniesienia się do zarzutów skarżącego, iż istnieje zakres usług w klasie 35 spornego znaku, który jest podobny do usług znaku Skarżącego bowiem kwestionowane usługi, dla których został zarejestrowany sporny znak, dotyczą także zarządzania przedsiębiorstwem handlowym i przemysłowym, prowadzącym produkcję lub sprzedaż odzieży, obuwia czy nakryć głowy, a tym samym są to zakresy podobne;

d) poprzez brak należytego wyjaśnienia dlaczego zdaniem Sądu Urząd Patentowy prawidłowo dokonał oceny podobieństwa usług w klasie 35 do towarów w klasie 25, w sytuacji gdy ocena Urzędu ograniczyła się jedynie do jednozdaniowego, arbitralnego stwierdzenia, że takie podobieństwo nie zachodzi;

e) poprzez brak dokonania prawidłowej oceny podobieństwa towarów i usług porównywanych w sprawie znaków w klasie 35 i 25;

f) poprzez brak należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie rzeczywistego zakresu usług, dla których porównywane znaki Peek&Cloppenburg zostały zarejestrowane;

g) poprzez brak odniesienia się do materiału dowodowego, zgromadzonego

w aktach sprawy dotyczącego prowadzenia działalności w Polsce przez skarżącego

w zakresie pomocy w zarządzeniu przedsiębiorstwem handlowym swojej Spółki-córki [C.] Sp. z o.o. z siedzibą w W. w postaci [C.];

h) poprzez brak oceny umowy licencyjnej na okoliczność prowadzenia działalności przez skarżącego na terytorium Polski;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez brak oparcia wyroku o ten przepis

w sytuacji istnienia podstaw do:

a) stwierdzenia naruszenia przez organ art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.,

b) stwierdzenia naruszenia przez Urząd Patentowy RP art. 107 § 3 k.p.a. polegającego na braku prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w zakresie odmowy unieważnienia znaku towarowego Peek&Cloppenburg [1] w oparciu o art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., a niezależnie także o art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. lub też art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p.;

3. art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi przy braku przesłanek pozwalających stwierdzić legalność decyzji Urzędu Patentowego RP;

II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.:

art. 132 ust. 2 pkt 2 pw.p. poprzez błędną wykładnię, a w efekcie także niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w bezpodstawnym stwierdzeniu braku istnienia przesłanki podobieństwa choćby niewielkiego między usługami w zakresie pomocy w zarządzaniu przedsiębiorstwami handlowymi i przemysłowymi i usługami

w zakresie sprzedaży odzieży, w sytuacji gdy podobieństwo w niewielkim zakresie zachodzi;

art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. poprzez błędną wykładnię, a w efekcie także niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, iż świadczona przez skarżącego jako Spółkę-matkę pomoc nie jest pomocą w zarządzaniu przedsiębiorstwem handlowym, w sytuacji gdy skarżący na rzecz swojej polskiej spółki [C.] Sp. z o.o.

w Polsce, podejmuje od początku jej istnienia konkretne działania właśnie w zakresie pomocy w zarządzaniu jej przedsiębiorstwem w postaci [C.], a nadto prowadzi działalność poprzez udzielenie licencji na swoje znaki towarowe Peek&Cloppenburg;

art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. poprzez błędną wykładnię a w efekcie także niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym przyjęciu, iż zła wiara zachodzi jedynie w sytuacji, gdy zgłaszający działa w celu nieużywania, podczas gdy w złej wierze jest także działanie polegające na ograniczeniu zakresu praw drugiej strony.

Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku

w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uprawniony ze spornego znaku wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przewidzianych prawem.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu podlega oddaleniu.

Odnosząc się do przedstawionych w niej zarzutów, w pierwszej kolejności należy uznać za wadliwy zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 oraz art. art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., jeżeli nie zawiera elementów, o których mowa w tym przepisie, a więc zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, zarzutów podniesionych

w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia lub gdy skarga kasacyjna sporządzona jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną. Sąd administracyjny nie stosuje przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a procedura której podlega postępowanie przed tym sądem, to przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku przyjął, iż stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego nie narusza przepisu art. 107 k.p.a.

Uzasadnieniu zarzutu naruszenia przez WSA art. 141 § 4 p.p.s.a. sprowadza się do polemiki ze stanowiskiem tego Sądu.

W oparciu o przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można zwalczać ustaleń faktycznych dokonanych przez organ, a za prawidłowe uznanych przez sąd pierwszej instancji, jak również nie można skutecznie wykazywać luk w tych ustaleniach.

Należy zauważyć, co wynika z akt administracyjnych sprawy, że skarżąca spółka mimo dwukrotnie zakreślanych przez Urząd Patentowy terminów – co do zgłoszenia przez skarżącą dowodów na poparcie swojego stanowiska (na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2010 r. oraz w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2011 r.) – nie zgłosiła żadnych dowodów na poparcie stawianych zarzutów. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty – co do wadliwości ustaleń faktycznych, których Sąd pierwszej instancji nie zauważył, nie są usprawiedliwione.

Przede wszystkim należy podkreślić, iż sąd administracyjny nie stosuje przepisów procesowych zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego, a skoro tak, to nie może ich naruszyć.

Po drugie, nie można w oparciu przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. zwalczać ustaleń faktycznych dokonanych przez organ, a przyjętych przez sąd pierwszej instancji, ani też skutecznie wykazywać braków w tych ustaleniach, czy też kwestionować dokonaną ocenę tych ustaleń.

Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazuje, jakie elementy winno zawierać uzasadnienie wyroku – tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd wojewódzki w zaskarżonym uzasadnieniu zawarł wszystkie wskazane w tym przepisie elementy i wyjaśnił motywy rozstrzygnięcia.

Zarzuty naruszenia wskazanych przez kasatora przepisów procesowych i ich uzasadnienie wskazują na polemikę skarżącego ze stanowiskiem sądu przedstawionym w tym uzasadnieniu – nie może to jednak czynić zasadnym zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może służyć podważeniu stanu faktycznego przyjętego za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia.

Za niezasadny należy uznać zarzut braku odniesienia się do zarzutów skarżącego podniesionych w skardze, a dotyczących podobieństwa w zakresie usług

w klasie 35, do których prawa mają obie strony postępowania.

Sąd wojewódzki odniósł się do wszystkich zarzutów skarżącego i w oparciu

o przyjętą w judykaturze i doktrynie zasadę przy ocenie podobieństwa oznaczeń dokonał oceny w tym zakresie. W sposób pełny odniósł się do argumentów podnoszonych przez skarżącego. Sąd wskazał również na orzecznictwo TSUE, uzasadniając swoje stanowisko, które pokrywało się ze stanowiskiem zawartym

w zaskarżonej decyzji.

Wskazać należy, iż Urząd Patentowy w zaskarżonej decyzji w sposób wnikliwy rozważył argumenty stron co do podobieństwa znaków towarowych, tak w klasie 35 – tj. w zakresie usług sprzedaży detalicznej i hurtowej odzieży, nakryć głowy i obuwia (prawo przyznane skarżącemu), jak i usługi pomocy w zarządzaniu przedsiębiorstwami handlowymi lub przemysłowymi (prawo przyznane uprawnionemu) – jak również

w zakresie towarów (ubrań) w klasie 25 (prawo skarżącego) – i usługami w klasie 35, co do których prawo ma uprawniony.

Prawidłowo Sąd pierwszej instancji ocenił zaskarżoną decyzję i przyjął, iż jej uzasadnienie nie narusza wymogów art. 107 § 3 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego, należy uznać je za niezasadne.

Sąd pierwszej instancji w pierwszej kolejności odniósł się do zarzutu naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2 p.p.s.a. Wyraźnie wskazał, dlaczego w niniejszej sprawie wywody organu co do braku podobieństwa usług, dla których przyznano prawo skarżącemu

i uprawnionemu, uznaje za w pełni zasadne.

Odnosząc się do pozostałych wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny również uznaje je za nieusprawiedliwione. Skarżący usiłuje wykazać, iż usługi w zakresie pomocy w zarządzaniu przedsiębiorstwem mieszczą się w pojęciu usług w zakresie sprzedaży detalicznej i hurtowej – choć jak sam przyznaje "w niewielkim stopniu". Organ w sposób zasadny wykazał brak podobieństwa tych usług, a sąd pierwszej instancji to stanowisko jako prawidłowe zaakceptował.

Nie zmienia tego podnoszony przez skarżącego argument, iż skarżący podejmuje działania w zakresie pomocy w zarządzaniu przedsiębiorstwem swojej Spółki-córki [C.] sp. z o.o. w W., w której jest jedynie udziałowcem. Okoliczność, że skarżący nie prowadząc działalności gospodarczej w Polsce wspomaga w pewnym zakresie Spółkę-córkę, nie ma znaczenia dla oceny zakresu usług w klasie 35, co do której przyznano wyłączne prawo obu stronom.

Za zasadne należy uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji, co do braku dowodów na to, iż uprawniony zgłosił znak do rejestracji będąc w złej wierze – co miałoby skutkować tym, iż przy udzielaniu prawa naruszony został przepis art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p.

Z uzasadnienia wyroku nie wynika, jak sugeruje to autor skargi kasacyjnej, że sąd wojewódzki przyjął, iż zła wiara zachodzi jedynie w sytuacji, gdy zgłaszający działa w celu uniemożliwienia używania znaku. Sąd pierwszej instancji wyraźnie wskazał, iż podziela pogląd Urzędu Patentowego, iż sporny znak nie został zgłoszony w złej wierze, a kwestia ta została również przesądzona we wcześniejszych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w identycznych sprawach pomiędzy tymi samymi stronami postępowania. Sąd podkreślił, że "skarżący nie wykazał by uprawniony dokonał zgłoszenia znaku towarowego w ramach nieuczciwych zachowań, którym towarzyszyłyby inne, niż chęć używania znaku towarowego zamiary, takie jak chęć przejęcia pozycji danego znaku towarowego, czy też cele spekulacyjne.

Niezasadny jest więc zarzut, iż Sąd dokonał błędnej wykładni przepisu art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. polegającej na przyjęciu, iż zła wiara zachodzi jedynie w sytuacji, gdy zgłaszający działa w celu nieużywania znaku.

Zauważyć należy, iż obie strony od wielu lat prowadzą działalność na rynku niemieckim. Używając podobnych oznaczeń, zgłoszenie przez uprawnionego znaku towarowego, nawet podobnego do znaku skarżącego, ale dla usług w innym zakresie, nie może dowodzić istnienia złej wiary w dacie zgłoszenia.

Skarżący, uzasadniając swoje zarzuty, znaczną część argumentów opiera na wskazanych w skardze kasacyjnej wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie, które miałyby podzielać wskazane w skardze kasacyjnej stanowisko, dlatego wypada zauważyć, że wyroki te zostały w całości uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny z wyżej wskazanych powodów.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za nieuzasadnione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.