Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 48/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Protokolant: Sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2015 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącej kwotę 1445 (jeden tysiąc czterysta czterdzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] ustalającą dla A. G. zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów w kwocie 24.674 zł i ustalił zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok w wysokości 5.686 zł, od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów w kwocie 7.581 zł.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. w dniu 24 lutego 2012 r., postanowieniem, wszczął wobec A. G. postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów. Powyższe postępowanie zostało wszczęte w związku z nabyciem przez A. i G. małżonków G., zgodnie z treścią aktu notarialnego z dnia 5 lipca 2007 r. Rep. [...], lokalu mieszkalnego o powierzchni 64,71 m2 nr [...], usytuowanego w bloku nr [...] na osiedlu A w B. wraz z pomieszczeniem przynależnym o powierzchni 8,16 m2 oraz udziałem w gruncie za łączną kwotę 110.000 zł.

W toku postępowania organ dokonał rozliczenia ponoszonych przez stronę wydatków i uzyskiwanych przychodów z uwzględnieniem dwóch momentów wydatkowych tj. na dzień 12 marca 2007 r. oraz 5 lipca 2007 r. i decyzją z dnia [...]września 2012 r. ustalił A. G. zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie 39.674 zł, od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów w wysokości 52.898 zł.

Po rozpatrzeniu złożonego przez podatniczkę odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. decyzją z dnia [...] ustalił A. G. zobowiąż podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów w kwocie 24.674 zł.

Na powyższe rozstrzygnięcie strona również złożyła odwołanie po rozpatrzeniu, którego Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., decyzją z dnia [...] uchylił decyzję organu I instancji i ustalił zobowiąż podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok w wysokości 5.686 zł, od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów w kwocie 7.581 zł.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu, podatniczka złożyła skargę na decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wniosła o jej uchylenie w całości, zarzucając prowadzonemu postępowi naruszenie zasad ogólnych ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej jako "o.p.") sprecyzowanych w art. 121, art. 122, a nadto przepisów umieszczonych w Rozdziale 11 zatytułowanym "Dowody" art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 oraz art. 3 ust. 1a, art. 20 ust. 3 i art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jed. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm. – dalej jako "p.d.f.").

W uzasadnieniu skargi podatniczka wskazała, że podtrzymuje swoje dotychczasowe zarzuty. Podniosła, że ustalenia organów podatkowych, iż w dniu 12 marca 2007 r. poniosła ona wydatek w wysokości 27.500 zł tytułem zaliczki na nabycie ½ opisanego lokalu mieszkalnego oraz 398,94 zł tytułem opłat notarialnych związanych z zawarciem aktu notarialnego, są bezzasadne. W jej ocenie zobowiązanie się do nabycia po ½ części na współwłasność nieruchomości nie oznacza, że wydatki związane z daną umowa zostały poniesione w takich samych częściach przez strony umowy, dokonujące kupna. Jedna ze stron takiej umowy może np. ponieść wszystkie koszty związane z jej zawarciem i zwrócić się z roszczeniem o ich zwrot do drugiej strony. Z treści umowy przedwstępnej nie wynika, że A. G. poniosła wydatki w kwocie 27.500 zł i 398,94 zł, a zebrany materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że koszty te poniósł G. G.

W dalszej części podatniczka podtrzymała zarzuty, że organy podatkowe zaniechały czynności, których przeprowadzenie jest niezbędne do ustalenia rzeczywistych okoliczności zdarzeń tj. wystąpienia do organów podatkowych Niemiec o udzielenie informacji, co do uzyskiwanych przez G. G. dochodów na terytorium Niemiec i tam opodatkowanych.

Nadto organy podatkowe nie uwzględniły w swoich wyliczeniach zaoszczędzonych środków pieniężnych otrzymanych od P. S. w kwocie około 40.000 zł., która w swoim oświadczeniu potwierdziła, że w okresie 1997-2006 ponosiła wszystkie koszty utrzymania G. G. a także fakt przekazywania mu rocznie kwoty około 1.000 euro.

Zdaniem strony, organy nie uwzględniły również zeznań A. i G. małżonków G., z których wynika, iż darowane im zostały środki pieniężne podczas przyjęcia weselnego, z których, po pokryciu kosztów przyjęcia, pozostało im około 5.000 lub 6.000 zł.

Z uwagi na charakter i zakres wskazanych uchybień skarżąca wniosła o uchylenie niniejszej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 9 i art. 20 ust. 1 i 3 p.d.f., opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzące ze źródeł nieujawnionych. Wysokość tych przychodów ustala się, zgodnie z ust. 3 powołanego art. 20, w brzmieniu obowiązującym w 2007 roku, na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym przed poniesieniem tych wydatków lub zgromadzeniem mienia, pochodzącym z przychodów uprzednio opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania.

Dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł i pobiera się od nich podatek w formie ryczałtu w wysokości 75 % dochodu (art. 30 ust. 1 pkt 7 i ust. 8 cytowanej ustawy).

Zatem w toku postępowania podatkowego prowadzonego w opisanym zakresie analizie podlega wartość poniesionych wydatków oraz mienia zgromadzonego w okresie objętym kontrolą oraz w latach poprzednich. Przy czym nadwyżki wydatków nad przychodami naliczane powinny być w trakcie roku podatkowego będącego przedmiotem analizy, poprzez wyodrębnienie każdego momentu, w którym wydatki przewyższają przychody, ewentualnie wszystkich takich wartości w zakresie danego roku podatkowego w sytuacji, gdy jest ich więcej (nowelizowany art. 20 ust. 3 p.d.f. dokonanej w oparciu o treść art. 1 pkt 13 lit. b) ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 217, poz. 1588).

W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, iż A. i G. małżonkowie G. nabyli lokal mieszkalny nr [...] o powierzchni 64,71 m2, usytuowany w bloku nr [...] na osiedlu A w B. wraz z pomieszczeniem przynależnym o powierzchni 8,16 m2 wraz z udziałem w gruncie. Cenę ustalono na kwotę 110.000 zł.

Powyższego zakupu dokonano zgodnie z treścią aktu notarialnego sporządzonego w dniu 5 lipca 2007 r. Zgodnie z zawartymi w nim postanowieniami, zapłaty dokonano w dniu 12 marca 2007 r. - zadatek na podstawie przedwstępnej umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego Repertorium [...] w kwocie 55.000 zł oraz w dniu 5 lipca 2007 r. ponownie kwoty 55.000 zł (akt notarialny Repertorium [...]).

Wskazane daty wydatkowania środków pieniężnych zdeterminowały, w ocenie organu, dokonanie rozliczenia uzyskiwanych przez stronę przychodów i ponoszonych przez nią wydatków.

Nie bez znaczenia w przedmiotowej sprawie, co zauważył również organ, jest fakt, iż w dniu dokonania pierwszej wpłaty kupujący nie byli małżeństwem. Związek małżeński zawarli w dniu 21 kwietnia 2007 r. i od tego momentu powstała między nimi wspólność ustawowa małżeńska.

Mając powyższe na uwadze, organ II instancji rozliczył uzyskiwane przez stronę przychody i ponoszone przez nią wydatki od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 12 marca 2007 r. tj. do dnia wydatkowania zadatku na zakup nieruchomości. W wyniku tych ustaleń organ przyjął, iż na stronę przypada kwota 27.500 zł, czyli ½ kwoty ustalonej w umowie przedwstępnej. Potwierdzeniem tej okoliczności ma być, w ocenie organu, wpis w akcie notarialnym zgodnie, z którym sprzedający zobowiązują się sprzedać przedmiotową nieruchomość na współwłasność po ½ części A. K. i G. G.

Organ ustalił, iż pozostałe wydatki podatniczki w tym okresie to koszt aktu notarialnego (przedwstępna umowa sprzedaży) i opłata za wypisy w wysokości 1.398,94 zł, opłaty za prowadzenie rachunku i prowizje za przelewy w kwocie 10,80 zł., energia elektryczna (w dniu 24.02.2007 r.) w kwocie 115,18 zł oraz wydatki na ubrania w kwocie 104 zł.

Zgodnie zatem z ustaleniami poczynionymi przez organ łączne wydatki na dzień 12 marca 2007 r. wyniosły 28.128,92 zł.

Jako pokrycie powyższych wydatków organ przyjął środki pieniężne zgromadzone na rachunku bankowym podatniczki na dzień 31 grudnia 2006 r. w kwocie 1.580,38 zł, oszczędności A. G. w wysokości 20.000 zł (oświadczenie majątkowe oraz zeznania). Przyjmując oszczędności we wskazanej wysokości, organ przeprowadził analizę dochodów strony w latach 2003 – 2006 w oparciu o treść zeznań podatkowych oraz uzyskiwanych przez nią alimentów.

Organ uwzględnił wyjaśnienia strony, potwierdzone przez jej rodziców, że była ona, wraz z córką, na utrzymaniu rodziców i nie ponosiła w związku z tym kosztów utrzymania.

Na dzień 12 marca 2007 r. podatniczka posiadała odsetki na rachunku bankowym w kwocie 0,45 zł., alimenty w wysokości 750 zł oraz zasiłki z ubezpieczenia społecznego w kwocie 2.003,91 zł. - łącznie 24.334,74 zł.

Organy wyliczyły, że nadwyżka wydatków nad dochodami uzyskanymi przez A. G. w dniu 12 marca 2007 r. wyniosła 3.794,18 zł. (28.128,92 -24.334,74).

Aby dokonać rozliczenia na dzień 5 lipca 2007 roku organ II instancji ustalił stan środków finansowych jaki mógł być w dyspozycji A. G. i G. G. na dzień 20 kwietnia 2007 r.

Zgodnie z wyliczeniami organu A. G. posiadała odsetki na rachunku bankowym za okres od dnia 13 marca 2007 r. do dnia 20 kwietnia 2007 r. w kwocie 0,21 zł, alimenty za l m-c w kwocie 250 zł, zasiłki z ubezpieczenia społecznego za l m-c w kwocie 667,97 zł a opłaty za prowadzenie rachunku bankowego i prowizje za przelewy w niniejszym okresie wyniosły 5,40 zł. Zatem strona dysponowała w dniu 20 kwietnia 2007 r. kwotą 912,78 zł.

G. G. natomiast w dniu 20 kwietnia 2007 r. posiadał, zgodnie z decyzją z dnia [...]znak [...], oszczędności w wysokości 51.641,08 zł, odsetki na rachunku bankowym za okres od dnia 13 marca 2007 r. do dnia 20 kwietnia 2007 r. w kwocie 0,05 zł a opłaty za prowadzenie rachunku bankowego i prowizje za przelewy w ocenianym okresie wyniosły 18,90 zł, opłata abonamentowa - 75,98 zł. Zatem w dniu 20 kwietnia 2007 G. G. dysponował kwota w łącznej wysokości - 51.546,25 zł.

Następnie organ ustalił przychody i wydatki małżonków w okresie od dnia 21 kwietnia 2007 r. do dnia 5 lipca 2007 r. Na przychody w łącznej wysokości 54.527,49 zł. złożyły się oszczędności - 52.459,03 zł, odsetki na rachunku bankowym - 0,82 zł, alimenty – 500 zł, zasiłek z ubezpieczenia społecznego - 1.335,94 zł oraz świadczenie wypłacone z funduszu pracy - 231,70 zł. Natomiast wydatki małżonków wynikały z faktu nabycia lokalu - 55.000 zł, kosztu aktu notarialnego i opłata za wypisy - 3.319,88 zł, montażu instalacji gazowej w samochodzie BMW 3161 w dniu 17 maja 2007 r. - 3.200 zł, opłaty za prowadzenie rachunku bankowego i prowizji za przelewy we wskazanym okresie - 55,90 zł, uiszczenia opłaty abonamentowej - 75,98 zł oraz opłaty za energię w 157,25 zł a także kosztu zakupu ubrania w okresie 3,5 miesiąca – 292 zł. Razem uwzględnione przez organ wydatki wyniosły 62.101,01zł.

Mając na uwadze powyższe wyliczenia organ wykazał nadwyżkę wydatkowanych środków nad uzyskiwanymi przez małżonków przychodami na dzień 5 lipca 2007 r., która wyniosła 7.573,52 zł. Z tej kwoty na A. G. przypadł niedobór w wysokości 3.786,76 zł.

Uwzględniając powstałe dwa momenty, w których wydatki przekroczyły uzyskiwane przez stronę przychody, organ II instancji ustalił zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych dla podatniczki mając na względzie niedobór jaki wystąpił w dniu 12 marca 2007 r. w wysokości 3.794,18 zł oraz w dniu 5 lipca 2007 r. - 3.786,76 zł.

W związku z powyższymi wyliczeniami podstawa opodatkowania (po zaokrągleniu do pełnych złotych) wyniosła 7.581 zł, a zryczałtowany podatek dochodowy, przy zastosowaniu 75 % stawki podatku - 5.686 zł.

U podstaw tak podjętego rozstrzygnięcia, jak wskazał organ odwoławczy, znalazły się ustalenia organu I instancji, co do możliwość zgromadzenia przez G. G. kwoty 82.400 zł, a nie jak oświadczył w toku postępowania zainteresowany - 130.000 zł. Na okoliczność złożenia w tym zakresie oświadczenia majątkowego i podaniu, że środki te pochodzą z tytułu pracy w Niemczech, organ podatkowy dokonał analizy przedłożonych dokumentów potwierdzających zatrudnienie w Niemczech w latach 1996 - 2003 oraz pisma Niemieckiego Ubezpieczenia Rentowego z dnia 24 października 2012 r. Nadto organ zwrócił się do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł. z pytaniem o okresy zatrudnienia w latach 1990 - 2006. W odpowiedzi urząd potwierdził fakt zatrudnienia G. G. w latach 1999 – 2003, a z uwagi na załączone, w toku ponownie prowadzonego postępowania, umów o pracę w latach 1996 – 1998 okres ten rozszerzono na lata 1996 - 2003. Organ przyjął dane wynikające z pisma Niemieckiego Ubezpieczenia Rentowego oraz wyjaśnienia G. G. złożone w toku przesłuchania, że w okresach, kiedy nie pracował mieszkał u przyjaciółki i nie ponosił kosztów utrzymania. Wysokość kosztów w okresie wykonywania pracy, organ przyjął na podstawie umów o pracę. Z analizy przeprowadzonej przez organ w tym zakresie wynika, iż mąż podatniczki, do momentu powrotu do kraju, mógł zgromadzić kwotę 85.400 zł. Uwzględniając zeznania G. G., iż na koniec 2006 roku kwota oszczędności mogła się zmniejszyć o 2.000 - 3.000 zł, organ przyjął, że ostatecznie w dniu 1 stycznia 2007 r. wynosiła ona 82.400 zł. Uwzględniono również saldo na rachunku bankowym, którego współwłaścicielem był G. G. w wysokości 180,32 zł. Nie kwestionowano również tego, że do kwietnia 2007 r. mieszkał u siostry (J. M.), z którą, co potwierdziła J. M., prowadził wspólne gospodarstwo domowe i nie ponosił kosztów na wyżywienie oraz nie partycypował w kosztach utrzymania mieszkania.

Organ nie uwzględnił natomiast, z czego podatniczka uczyniła zarzut w złożonej skardze, zeznań małżonków, z których wynika, że podczas przyjęcia weselnego darowane zostały im środki pieniężne, z których po pokryciu kosztów niniejszego przyjęcia pozostała im kwota około 5.000 – 6.000 zł. Organ podniósł, że na tą okoliczność małżonkowie powołali się dopiero w toku ponownie prowadzonego przez organ I instancji postępowania. Nadto treść zeznań złożonych przez małżonków w dniu 6 listopada 2013 r. nie była zbieżna. Strona wskazała bowiem, że po uregulowaniu kosztów przyjęcia pozostało ok. 10.000 zł, natomiast G. G. podał kwotę ok. 5.000 – 6.000 zł. Ponadto przesłuchana w dniu 11 lipca 2012 r. J. M. zeznała, że na przyjęciu weselnym było około 15 osób (łącznie z dziećmi). W tej sytuacji organ uznał, iż nie można było przyjąć, że po pokryciu kosztów przyjęcia weselnego dla kilkunastu osób małżonkom pozostały środki, mogące służyć pokryciu wydatków na zakup nieruchomości.

Nadto organ w przyjętych wyliczeniach nie uwzględnił również oświadczenia P. S., że w okresie 1997 - 2006 przekazywała G. G. około 1.000 euro rocznie, dzięki czemu mógł on zaoszczędzić kwotę ok. 40.000 zł, ponad kwotę wynikającą z umów o pracę z niemieckim pracodawcą. Organ zwrócił uwagę, iż w złożonym oświadczeniu P. S. potwierdziła jedynie, że G. G. we wskazanym okresie mieszkał u niej i pomagał w gospodarstwie domowym oraz prowadzeniu firmy. Nie wskazała w jakim czasie przekazywała G. G. pieniądze. Organ uznał, iż skoro w latach 2003 - 2006 G. G. nie miał stałego źródła dochodów to środki te przeznaczał na bieżące potrzeby. Dokonując rozliczenia organ podatkowy przyjął, że w tym czasie G. G. nie ponosił kosztów utrzymania.

Organ ponadto przyjął, iż po dniu 5 lipca 2007 r. małżonkowie nie ponosili znacznych wydatków, a wysokość ponoszonych wspólnie wydatków nie przekroczyła kwoty uzyskiwanych przychodów.

W ocenie sądu rozpoznającego przedmiotową skargę, trafny jest zarzut skarżącej dotyczący naruszenia przez organ zasad wynikających z treści art. 122, 187 § 1 oraz 191 o.p. Zgodnie z przytoczonymi regulacjami organy w toku prowadzonego postępowania zobowiązane są do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Nadto jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a w oparciu o cały zebrany materiał dowodowy ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona.

W ocenie sądu, mając na uwadze treść przytoczonych powyżej przepisów, organ nie zebrał w sprawie pełnego materiału dowodowego, co z kolei uniemożliwiło mu ustalenie w sposób właściwy stanu faktycznego i w konsekwencji doprowadziło do wniosków, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji.

Nadto sąd pragnie zauważyć pewną niekonsekwencję organu w ocenie zebranego materiału dowodowego. W przypadku jednych okoliczności przyjmuje on za prawdziwe i wystarczające oświadczenia strony i jej męża, a w przypadku innych uznaje tego rodzaju oświadczenia za niewystarczające, a okoliczność za nie wykazaną przez stronę. Sytuacja taka wystąpiła w przypadku ustalenia, iż stronie i jej mężowi nie pozostały żadne środki pieniężne z otrzymanych prezentów weselnych. Organ wskazał, że zeznania małżonków w tym zakresie nie pokrywają się, gdyż podatniczka zeznała, iż po pokryciu wszelkich kosztów związanych z wyprawieniem wesela pozostała kwota około 5.000 lub 6.000 zł, natomiast G. G. wskazywał na kwotę 10.000 zł. Dodatkowo organ uznał, nie przeprowadzając w tym zakresie pogłębionego postępowania dowodowego, iż mając na względzie ilość gości weselnych (15 osób z uwzględnieniem w tej liczbie dzieci) oraz koszty przyjęcia weselnego, niemożliwe było aby małżonkom w ogóle pozostała jakakolwiek kwota. Nadto podnosi, że na powyższą okoliczność podatniczka powołała się dopiero w toku ponownie prowadzonego przez organ I instancji postępowania.

Powyższy zarzut budzi zdziwienie, biorąc pod uwagę treść artykułu, który był podstawą uchylenia przez organ wspomnianej decyzji w trybie tzw. autokontroli. Przepis art. 233 § 2 o.p. w sposób jednoznaczny wskazuje, iż organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeśli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Niniejsze oznacza zatem, że w tego rodzaju sytuacjach nie ma zakazu powoływania nowych dowodów, wręcz przeciwnie, postępowanie tego rodzaju ma doprowadzić do kompletnego zebrania w danej sprawie materiału dowodowego, co pozwoli na właściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy i wydanie właściwego rozstrzygnięcia.

Trudno odmówić zasadności stanowisku organu, który przyjął, że skoro na weselu było jedynie 15 osób (wliczając w to dzieci) to oczywistym jest, że po uregulowaniu należności związanych z wyprawieniem przyjęcia weselnego podatniczce nie została już żadna kwota. Dodatkowo poparciem niniejszego poglądu jest to, jak wskazał organ, że strona i jej mąż wskazują różne kwoty jakie miały im zostać po weselu. Organ nie poczynił żadnych ustaleń zmierzając do określenia wysokości otrzymanych prezentów oraz wielkości wydatków związanych z wyprawieniem przyjęcia weselnego i ostatecznie nie przyjął żadnej kwota jaka miałaby nowożeńcom pozostać po rozliczeniu wydatków. Niniejszy pogląd, w ocenie sądu, nie został poparty żadnym dowodem, a stał się jednym ze składowych wpływających na wielkość określoną w zaskarżonej decyzji. Z punktu widzenia doświadczenia życiowego omawiane ustalenie wydaje się mało prawdopodobne. Skoro tak, to to niczym nieuprawnione twierdzenie miało niewątpliwie wpływ na wynik sprawy i stało się podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Sąd natomiast podzielił stanowisko organu, iż przy ustalania wysokości uzyskiwanych przez G. G. przychodów i potrącanych z tego tytułu kosztów wystarczające było posłużenie się dokumentami, jakie zgromadzono w toku postępowania tj. umowami o pracę i pismem Niemieckiego Urzędu Rentowego. Nie było potrzeby potwierdzania danych wynikających z niniejszych dokumentów poprzez wystąpienie do niemieckich organów podatkowych. Skoro zostały one złożone przez G. G. i nosiły znamiona oryginalnych, to przeprowadzanie ich weryfikacji było zbędne.

Organ również właściwie odmówił przyjęcia za udowodnione oświadczeń G. G., że w okresie 1997 – 2006 otrzymywał od P. S. kwotę 1.000 euro rocznie, co pozwoliło mu zaoszczędzić kwotę ok. 40.000 zł, ponad tą, która wynikała z umów o pracę z niemieckim pracodawcą. Ze złożonego przez P. S. oświadczenia wynika jedynie, że G. G. we wskazanym okresie mieszkał u niej i pomagał w gospodarstwie domowym oraz prowadzeniu firmy. Organ uznał, iż skoro w latach 2003 - 2006 G. G. nie miał stałego źródła dochodów to środki te przeznaczał na bieżące potrzeby nie ponosząc żadnych kosztów utrzymania.

Uwzględniając zeznania G. G., iż na koniec 2006 roku kwota oszczędności mogła się zmniejszyć o 2.000 - 3.000 zł, organ ostatecznie przyjął, że w dniu 1 stycznia 2007 r. wynosiła ona 82.400 zł. Uwzględniono również saldo na rachunku bankowym, którego współwłaścicielem był G. G. w wysokości 180,32 zł. Nie kwestionowano również tego, że do kwietnia 2007 r. mieszkał u siostry, z którą, zgodnie również z jej oświadczeniem, prowadził wspólne gospodarstwo domowe i nie ponosił kosztów na wyżywienie oraz nie partycypował w kosztach utrzymania mieszkania.

Biorąc pod uwagę wskazane powyżej okoliczności i zastrzeżenia, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ winien z większą dbałością postarać się o zebranie pełnego materiału dowodowego i dołożyć należytej staranności, aby w sposób właściwy i przejrzysty ustalić stan faktyczny.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") należało uchylić zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 152 tej ustawy określono, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach orzeczono w oparciu o treść art. 200 p.p.s.a.

k.ż.