Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1609/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant - sekr. sądowy Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] Sp. z o.o. w W. jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR [...] z/s w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym :

W dniu [...] maja 2014 r. do Biura Powiatowego ARiMR [...] z/s w W. wpłynął wniosek [...] Sp. o. o. o przyznanie płatności na rok 2014. Na mocy decyzji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR [...] z/s w W. przyznał [...] Sp. o. o. płatności w wysokości :

1. [...] zł z tytułu jednolitej płatności obszarowej,

2. [...] zł z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej.

Płatności przyznane ww. decyzją zostały w dniu [...] lutego 2015 r. przekazane na rachunek bankowy strony podany we wniosku o wpis do ewidencji producentów.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. wydał w dniu [...] kwietnia 2015 r. decyzję Nr [...] o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W konsekwencji powyższego, w dniu [...] maja 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR [...] z/s w W. wydał decyzję Nr [...], którą odmówił przyznania spółce płatności bezpośrednich na rok 2014. Jak wynika z uzasadnienia ww. decyzji, doszło do stworzenia sztucznych warunków wymaganych do otrzymania płatności w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami danego systemu wsparcia. Z uwagi na powyższe, w oparciu o przepis art. 4 ust. 3 i 8 rozporządzenia Komisji WE nr 65/2011, odmówiono wnioskodawcy przyznania płatności za rok 2014.

[...] Sp. z o. o., złożyła odwołanie od ww. decyzji, w wyniku rozpatrzenia którego Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Od powyższej decyzji Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 24 stycznia 2017 r. w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 4793/15 oddalił skargę . Spółka nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem złożyła skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 28 listopada 2019 r. w sprawie o sygn. akt I GSK 1471/18 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR [...] z/s w W. zawiadomieniem Nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków finansowych przyznanych Spółce na podstawie decyzji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r.

Następnie w dniu [...] grudnia 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR [...] z/s w W. wydał decyzję Nr [...] o ustaleniu [...] Sp. z o.o. kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, ustalając do zwrotu kwotę w wysokości [...] zł.

Po rozpoznaniu odwołania [...], Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR opisaną wyżej decyzją utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazano, że płatności z tytułu wsparcia bezpośredniego za rok 2014, przyznane [...] Sp. z o. o. decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR [...] z/s w W. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. w wysokości [...] zł zostały w dniu [...] lutego 2015 r. przekazane na rachunek bankowy wskazany przez spółkę we wniosku o wpis do ewidencji producentów. Jednakże w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przyznania [...] Sp. z o. o. przedmiotowych płatności, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR [...] z/s w W. wydał w dniu [...] maja 2015 r. decyzję Nr [...], w której odmówił przyznania spółce płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2014. Jest to decyzja ostateczna w sprawie.

Powyższe oznacza, iż kwota płatności przekazana na rachunek strony w dniu [...] lutego 2015 r. na mocy pierwotnej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR [...] z/s w W. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. stanowi płatności pobrane nienależnie i wynosi [...] zł.

Następnie organ odniósł się do kwestii odstąpienia od ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności i zauważył, iż zgodnie z art.. 49 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2015 r., poz. 308), Kierownik Biura Powiatowego Agencji odstępuje od ustalenia kwot nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w przypadku określonym w art. 54 ust. 3 lit. a pkt i rozporządzenia nr 1306/2013. Zatem w sytuacji stwierdzenia, iż kwota każdej z ww. płatności nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z art. 106 ust. 3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000(WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE Nr L 347, s. 549 z 20.12.2013 r.), który stanowi, iż państwa członkowskie dokonują przeliczenia na walutę krajową kwoty pomocy i wyrażonej w euro na podstawie ostatniego kursu wymiany walut ustalonego przez Europejski Bank Centralny przed dniem 1 października roku, dla którego pomoc została przyznana, organ zobowiązany jest do odstąpienia od dochodzenia nienależnie pobranych płatności.

W ocenie organu nie zachodzą też przesłanki wykluczające obowiązek zwrotu nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności, określone w art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. L 316 z 02.12.2009 r., str.65 ). Na uwagę zasługuje fakt, iż zgodnie z art. 43 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 640/2014 z dnia 10 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 30.06.2014 r. str. 48) rozporządzenie Komisji (WE) Nr 65/2011 oraz rozporządzenie 1122/2009 straciło moc z dniem 1 stycznia 2015 r. Niemniej jednak z uwagi na fakt, że jak wynika z art. 44 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 640/2014 - rozporządzenie to stosuje się do wniosków o przyznanie pomocy lub wniosków o płatność dotyczących lat składania wniosków I lub okresów premiowych rozpoczynających się od dnia 1 stycznia 2015 r., należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie podstawę do ustalenia [...] Sp. z o.o. kwoty nienależnie pobranych płatności przyznanych mocą decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR [...] z/s w W. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. stanowi art. 80 ust. 3 1 rozporządzenia Komisji (WE) 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009.

Organ też omówił kwestię braku podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 k.p.a. do czasu zakończenia postępowania sądowego wywołanego skargą na decyzję o odmowie przyznania płatności bezpośrednich na rok 2014.

Od powyższej decyzji [...] Spółka z o.o. w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wydane przez organ rozstrzygniecie, tj,:

1) art, 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie i brak zawieszenia postępowania prowadzonego w sprawie, podczas gdy organ zobowiązany był do jego obligatoryjnego zawieszenia do czasu rozpatrzenia sprawy w zakresie odmowy przyznania skarżącej wnioskowanej płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego z uwagi na konieczność rozpoznania przez sąd administracyjny zarzutu stworzenia lub braku stworzenia przez skarżącą sztucznych warunków gospodarowania celem uzyskania korzyści sprzecznych z systemami wsparcia, z uwagi na fakt, iż od wyniku rozpatrzenia tejże sprawy zależy zasadność wydania decyzji o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a brak zawieszenia postępowania doprowadziło do przedwczesnego wydania decyzji, tym samym naruszając zasady postępowania administracyjnego.

2) art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U.2013.173 j.t. - daje jako ustawa), poprzez wybiórczą, sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego i logiki, ocenę zgromadzonego materiału oraz uznanie przez organ - w oparciu o szczątkowe rozpatrzenie materiału dowodowego - że zachodzą podstawy do wydania decyzji i ustalenie kwot nienależnie pobranych w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w sytuacji, gdy organ w dużej mierze swoje stanowisko oparł na decyzji, która stała się obecnie przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a zatem na podstawie decyzji, co do której istnieje prawdopodobieństwo wyeliminowania jej z obrotu prawnego; organ nie poczynił tym samym własnych ustaleń w sprawie, bowiem dokonał ich powtórzenia z postępowania uprzednio prowadzonego w sprawie zarzutu stworzenia tzw. sztucznych warunków gospodarowania.

3) naruszenie art. 10 § 1 oraz art. 7 i art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez:

• brak wezwania strony do złożenia wyjaśnień, podczas gdy w niniejszej sprawie istnieje szereg niewyjaśnionych jak dotąd okoliczności, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, jak chociażby wyjaśnienie czy skarżąca dopuściła się stworzenia sztucznych warunków oraz brak ustalenia przez organ czy uprzednio wydane decyzje (będące w ścisłym związku z zaskarżoną decyzją) odmawiające przyznania płatności już się uprawomocniły, bowiem przy zachowaniu minimum należytej staranności organ z pewnością powziąłby informację, iż w dniu [...] listopada 2015 r. skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] października 2015 r. o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] o odmowie przyznania płatności OB, której wydanie zapoczątkowało niniejsze postępowanie;

• oparcie rozstrzygnięcia na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w uprzednio prowadzonych postępowaniach i jednoczesne przyjęcie rażących błędów w ustaleniach faktycznych dokonanych w innych postępowaniach administracyjnych, w których spółka była stroną, polegające na przyjęciu, że Spółka nie prowadziła efektywnego gospodarstwa rolnego - odrębnego od gospodarstwa prowadzonego przez Spółkę [...] Sp. z o.o., pomimo, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na zupełną odrębność funkcjonalno-organizacyjno-finansową obu gospodarstw rolnych. Organ uznał za prawidłowe ustalenia dokonane w innych toczących się postępowaniach w stosunku do Skarżącej, pomimo iż w poprzednich postępowaniach zaniechano przeprowadzenia postępowania dowodowego i nie zostały odebrane żadne wyjaśnienia Spółki, na którą z kolei bezprawnie i z rażącym naruszeniem zasady praworządności przerzucono ciężar dowodu, co jest niedopuszczalne w momencie, kiedy to organ wywodzi twierdzenia o dopuszczeniu się przez stronę stworzenia tzw. sztucznych warunków gospodarowania.

4) art. 21 ust. 3 in fine ustawy z dnia 07 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U.2013.173 j.t. - dalej jako "ustawa") poprzez jego niezastosowanie i oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na stanie faktycznym ustalonym w sposób niepełny, w dodatku w oparciu o stan faktyczny ustalony w innych postępowaniach, w których udziałem była skarżąca; zaś brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, z którego organy administracji zamierzały wyciągnąć skutki prawne (brak uzyskania wyjaśnień skarżącej, brak wykazania zależności technologicznej, ekonomicznej oraz organizacyjnej skarżącej oraz [...] Sp. z o.o., którym zarzucono stworzenie tzw. sztucznych warunków gospodarowania), sprawia, iż organ w sposób wadliwy odtworzył tenże stan faktyczny i na jego podstawie wyciągnął wobec skarżącej negatywne konsekwencje; organ wydał decyzję z pominięciem zasady rozkładu ciężaru dowodu, przerzucając go bezzasadnie na skarżącą, dodatkowo pośpiesznie wydając zaskarżoną decyzję nie dając skarżącej możliwości wyjaśnienia jakichkolwiek okoliczności sprawy.

5) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy o PROW poprzez przeprowadzenie postępowania w stosunku do skarżącej o sankcjonujących konsekwencjach w sposób nie budzący zaufania do organów administracji, bowiem organ I instancji wydał decyzję opierając swoje rozstrzygnięcie na zarzucie stworzenia tzw. sztucznych warunków gospodarowania, bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego oraz takiego postępowania, które zagwarantowałoby stronie możliwość czynnego udziału w tymże postępowaniu.

6) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 21 ust. 1 oraz ust. 3 ustawy poprzez wydanie przez organ administracji rozstrzygnięcia w oparciu o ocenę dokonaną na podstawie materiału dowodowego ustalonego w innej sprawie, z którego nie wynika (nie została udowodniona) postawiona przez organ teza o stworzeniu przez skarżącą tzw. sztucznych warunków gospodarowania celem uzyskania korzyści sprzecznych z systemem danego wsparcia, które to ustalenie stało się pośrednio podstawą do wydania niniejszej decyzji.

Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj: art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o PROW 2007-2013 poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że skarżąca zobowiązana jest do zwrotu pobranych płatności i przyjęcie, że płatność została wypłacona beneficjentowi nienależnie z uwagi na decyzję, która została w ocenie organu ostatecznie wyeliminowana z obrotu prawnego, podczas gdy w dniu [...] listopada 2015 r, złożona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] października 2015 r, o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] o odmowie przyznania płatności OB, co jednoznacznie wskazuje na fakt, że postępowanie nie zostało zakończone, a organ nie może wywodzić tak dalece idących skutków prawnych, jak wydanie decyzji ustalającej zwrot kwot nienależnie pobranych, w momencie, kiedy sprawa jest na etapie rozpatrywania jej przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, a sama decyzja została zaskarżona zgodnie z przysługującym stronie prawie. Uznanie, iż zaskarżona decyzja została zasadnie oparta na decyzji ostatecznej i wobec tego wydanie decyzji w zakresie żądania zwrotu płatności stoi w sprzeczności z zasadą postępowania organu budzącego zaufanie obywateli. Takie działanie byłoby bowiem zasadne w sytuacji, w jakiej od decyzji ostatecznej nie zostałaby wniesiona skarga do sądu.

W rezultacie Spółka [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania .

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie . Podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. Dz. U. nr 2019 r., poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 1295 ze zm., dalej p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i to na dzień wydania decyzji. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Rozważając w tym kontekście argumenty przedstawione w skardze, stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji organu stanowił art. 29 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ( t.j. Dz.U. 2019.1505 ). Zgodnie z ust. 1 tego przepisu ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych:

1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej;

2) krajowych, przeznaczonych na:

a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej,

b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej - następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Według art. 29 ust. 2 ustawy o Agencji, właściwym w sprawie ustalania kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych w decyzji, o której mowa w ust. 1, jest organ właściwy do rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1. W tym przypadku jest to Kierownik Biura Powiatowego ARiMR.

Wskazać należy, że nienależną płatnością jest wypłacona rolnikowi przez organ administracji kwota nienależnie pobranych środków publicznych pochodzących z funduszy Unii Europejskiej i krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, jako świadczenie dokonane przez organ administracji publicznej na rzecz rolnika, które przestało być należnym na skutek wygaśnięcia obowiązku jego wypłacenia z powodu późniejszego zaistnienia okoliczności przewidzianych w przepisach regulujących pomoc finansową.

Przedmiotem badania w postępowaniu o wydanie decyzji na podstawie ww. przepisu jest zatem ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących z wymienionych w tym przepisie funduszy, a nadto czy istnieje obowiązek ich zwrotu, a także czy nie wystąpiły przesłanki wykluczające taki zwrot.

W przedmiotowym postępowaniu organy administracji nie dokonują już ponownej oceny podstaw do przyznania płatności na rzecz beneficjenta. Postępowanie w zakresie przyznania płatności jest bowiem postępowaniem odrębnym, opartym na samodzielnych przesłankach faktycznych i prawnych.

Należy zwrócić uwagę na to, że skarżąca spółka na podstawie decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. otrzymała płatności bezpośrednie na rok 2014. Następnie, w wyniku uchylenia decyzji przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji , płatność została odmówiona . Jak wskazano wyżej rozstrzygnięcie w tym przedmiocie jest prawomocne. Wypłacone w dniu [...] lutego 2015 r. środki w kwocie [...] zł stały się środkami nienależnymi, które podlegają zwrotowi na podstawie wyżej przytoczonego przepisu.

Zdaniem Sądu w zaskarżonej decyzji prawidłowo dokonano analizy art.. 80 ust 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, w którym przewidziana została możliwość wyłączenia obowiązku zwrotu nienależnej płatności. Sąd wskazuje, że zgodnie z tym przepisem obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności nie znajduje zastosowania pod warunkiem łącznego spełnienia następujących przesłanek: płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwej władzy oraz błąd ten nie mógł zostać wykryty przez rolnika. Jednak w przypadku, jeśli błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem danej płatności, obowiązek zwrotu nie powstanie wyłącznie wówczas, jeśli o decyzji o zwrocie nie powiadomiono zainteresowanego w terminie 12 miesięcy od płatności. Sąd podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, że w treści art. 80 ust 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 prawodawca unijny posłużył się zwrotami niedookreślonymi takimi jak "pomyłka organu", czy też "błąd, który nie mógł zostać wykryty przez rolnika". Taka konstrukcja przepisu wskazuje jednoznacznie, że jego wykładnia możliwa jest jedynie poprzez subsumpcję, a zatem przez wypełnienie treści pojęć niedookreślonych konkretnymi elementami stanu faktycznego (por. wyroki NSA z 14 marca 2018 r., II GSK 288/16 oraz z 16 marca 2016 r., II GSK 2157/14; CBOSA).

Ww. płatność stała się płatnością nienależną w wyniku ujawnienia, że Spółka stworzyła sztuczne warunki do uzyskania płatności . Płatność została przyznana i wypłacona na podstawie danych zawartych we wniosku, za prawidłowość których odpowiada osoba go składająca. Właściwe także orzekające w sprawie organy oceniły, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki do odstąpienia od ustalenia należności oraz zwrotu należności.

Zdaniem Sądu w zaskarżonej decyzji prawidłowo dokonano analizy art. 49 ustawy z 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 278 ze zm.) przesłanki odstąpienia od ustalania kwot nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności, o których mowa w art. 29 ustawy o ARiMR. W myśl tego przepisu Kierownik BP ARiMR odstępuje od ustalenia kwot nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu, o których mowa w art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR, w przypadku określonym w art. 54 ust. 3 lit. a pkt i rozporządzenia nr 1306/2013 ,tj. w przypadku gdy kwota każdej z tych płatności nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z art. 106 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1306/2013. Stosując wynikające z tych przepisów zasady przeliczenia, organ wyliczył równowartość 100 euro jako 417,76 na rok 2014, którego to przeliczenia skarżąca nie kwestionowała. W sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że kwota nienależnie pobranych płatności OB za 2014 wyniosła [...] zł i przekraczała więc kwotę stanowiącą równowartość 100 euro. Tym samym słusznie przyjęto w zaskarżonej decyzji, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodziły podstawy do odstąpienia od ustalenia kwoty nienależnie pobranej płatności obszarowej.

Organ prawidłowo też ustalił, że nie doszło do przedawnienia obowiązku zwrotu. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE Nr L 312, s. 1 z 23.12.1995 r. z późn. zm.) okres przedawnienia do ustalenia obowiązku zwrotu dla płatności pobranych nienależnie finansowanych w całości lub części ze środków unijnych wynosi 4 lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości, najpóźniej 8 lat od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości, w przypadku przerwania okresu przedawnienia, a w przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku ulega przedłużeniu do momentu ostatecznego zakończenia programu.

Za datę dopuszczenia się nieprawidłowości w niniejszej sprawie należy uznać dzień [...] maja 2014 r., tj. dzień złożenia wniosku będącego następstwem stworzenia przez podmiot sztucznych warunków wymaganych do otrzymania płatności w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami danego systemu wsparcia. Tym samym w realiach niniejszej sprawy nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia, gdyż przed upływem 4 lat od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości, tj. w dniu [...] grudnia 2015 r. reprezentantowi spółki doręczono decyzję Nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że część z nich stała się nieaktualna po uprawomocnieniu się decyzji o odmowie przyznania płatności bezpośrednich za rok 2014 . Sąd w sprawie niniejszej nie ma możliwości podważania ustaleń dokonanych w odrębnej sprawie.

W konkluzji stwierdzić należy, że kwota w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2014 w wysokości [...] zł jest płatnością nienależną, jednak nie zachodzą negatywne przesłanki obowiązku zwrotu tej płatności, o których mowa w art. rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 oraz art. 3 ust. 1, w zw. z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95. Dlatego też Kierownik Biura Powiatowego ARiMR [...] z/s w W. zasadnie ustalił [...] Sp. z o. o. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu płatności bezpośrednich za rok 2014 zaś Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji prawidłowo utrzymał tę decyzję w mocy.

Z powyższych względów brak podstaw do zakwestionowania prawidłowości wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia przez organ przepisów postępowania, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi. W kontekście powyższych przepisów podniesione przez Skarżącą zarzuty nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Z tych względów, w oparciu o art. 151 p. p. s. a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.