Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 505/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-09-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 w zw. z  art. 61 par. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w dniu 5 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty tzw. renty planistycznej, z tytułu wzrostu wartości zbytej nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2017 r., reprezentujący skarżącego profesjonalny pełnomocnik wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek strony o wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia organu II instancji wskazał, że pomimo stosunkowo niewielkiej wartości przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie – ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości tzw. opłaty planistycznej w wysokości 3.410,00 zł – skarżąca sprzedała łącznie 21 działek, a zatem w tylu sprawach były i będą w najbliższym czasie wydawane decyzje – każdorazowo na kwoty od 3 do 4 tysięcy złotych, a zatem łączna kwota roszczeń gminy wyniesie

ok. 65 tysięcy złotych. W przypadku rozpoczęcia przez gminę egzekucji zmierzającej do zaspokojenia roszczenia, skarżąca – zdaniem jej pełnomocnika – może bezpowrotnie utracić należące do niej przedmioty, które zostałyby zajęte i sprzedane w toku postępowania egzekucyjnego. Dalej wskazano, że skarżąca nie dysponuje obecnie wystarczającymi środkami na choćby tymczasowe zaspokojenie roszczenia gminy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek jako niezasadny podlegał oddaleniu.

Należy zaznaczyć, że zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późń. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, natomiast po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa

na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa

w art. 61 § 3 p.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, a która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. W przypadku ustalenia opłaty, do której uiszczenia zobowiązana jest strona skarżąca – twierdzenia na poparcie zgłoszonego przez profesjonalnego pełnomocnika wniosku winne być poparte stosownymi dokumentami źródłowymi dotyczącymi zwłaszcza sytuacji finansowej, majątkowej czy osobistej skarżącej. Brak skonkretyzowanego uzasadnienia wniosku, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia sądowi dokonanie merytorycznej oceny takiego wniosku.

Mając powyższe na względzie należy wskazać, że uzasadnienie wniosku

skarżącej nie pozwoliło na uznanie, że w okolicznościach niniejszej sprawy zasadnym jest wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. Wyrządzenie znacznej szkody dotyczy takiej szkody, majątkowej bądź niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki, powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił

i środków. Z uwzględnieniem powyższego skarżąca nie wykazała, że wykonanie decyzji grozi wyrządzeniem jej znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedłożyła żadnych dokumentów dotyczących jej sytuacji majątkowej oraz finansowej, uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Tym samym twierdzenia pełnomocnika strony skarżącej w zakresie niedysponowania przez skarżącą wystarczającymi środkami na chociażby tymczasowe zaspokojenie roszczenia gminy – w konstatacji

z przyznaniem, że skarżąca sprzedała łącznie 21 działek oraz z wynikającym z akt sprawy faktem, że skarżąca sprzedała nieruchomość i udział w nieruchomości będące podstawą naliczenia opłaty planistycznej za kwotę 32.200,00 zł – nie zasługują na wiarę. Nadto należy wskazać, że hipotetyczna wysokość zobowiązań skarżącej wobec organu administracji oraz sama tylko możliwość dokonania w przyszłości egzekucji z majątku skarżącej nie uzasadnia jeszcze udzielenia ochrony tymczasowej.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że nie ma podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, przez co wniosek skarżącej na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 oddalił.