Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 482/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-10-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Przyznano skarżącemu prawo pomocy w części dotyczącej ustanowienia adwokata.
Powołane przepisy: article: art. 245  par. 3,  art. 246  par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 26 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi B. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej jako płatnika z tytułu niepobranych i niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2000 r. postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.


UZASADNIENIE

Skarżąca, po wyroku oddalającym skargę, wniosła o ustanowienie adwokata uzasadniając, że wspólnie z mężem uzyskują dochód miesięczny netto 2.337 zł. Zgodnie z zeznaniem za 2009 r. ich dochód netto wyniósł 28.050 zł. Małżonkowie nie mają żadnych innych źródeł dochodów. Ponoszą wysokie stałe wydatki związane z leczeniem, to jest około 600-800 zł – skarżąca wskazała, że od 8 lat choruje na nawracającą depresję. Ponadto wydatkują na opłaty związane z mieszkaniem 580 zł, na spłatę rat kredytu (zaciągniętego na wyposażenie mieszkania) 170 zł, zakup paliwa około 300 zł, na telefon 50 zł. Wnioskująca podała, ze ma linię kredytową do wysokości 2.200 zł, z czego debet na dzień 11 października 2010 r. wynosił 1.700 zł. Mają z mężem również kartę kredytową z zadłużeniem na 2.000 zł, którą miesięcznie spłacają w kwocie około 155 zł.

Małżonkowie są zadłużeni na kwotę 1.530 zł w wyniku pozostawania bez pracy męża skarżącej do 1 lipca 2009 r. oraz za energię elektryczną na 230 zł.

Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym tylko z mężem, z którym nie posiada żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Użytkują samochód, który nie jest ich własnością, na podstawie umowy użyczenia. Dochody uzyskują z tytułu renty chorobowej skarżącej (946 zł netto) i wynagrodzenia jej męża (1.535 zł netto plus 100 zł za użytkowanie samochodu do celów zakładu pracy).

Strona dodała, że z mężem ponoszą wydatki na porady i konsultacje prawne z powodu toczących się postępowań sądowych oraz na opłaty sądowe, z których nie zostali zwolnieni – w bieżących roku była to kwota 850 zł.

Na wezwanie do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., nadesłane zostało wspólne zeznanie podatkowe małżonków za 2009 r., decyzja ZUS o wysokości renty w 2009 r., wyciąg z karty kredytowej za październik 2010 r., historia rachunku bankowego od lipca do października 2010 r., oświadczenie dotyczące lokalu zajmowanego przez małżonków oraz zaświadczenie o wysokości wynagrodzenia męża skarżącej. Z dokumentów tych wynika, że w 2009 r. przychód małżonków łącznie wyniósł 33.451,01 zł, renta skarżącej, przyznana do 3 stycznia 2014. r., wynosi 1.065,90 zł brutto a wynagrodzenie jej męża netto to 1.590,19 zł. Wyciągi z rachunku bankowego, prowadzonego na nazwisko skarżącej, potwierdzają oświadczenia złożone na urzędowym formularzu wniosku, to jest stan zadłużenia oraz wysokość wpływów z tytułu renty i wynagrodzenia oraz wydatki m.in. na paliwo.

Strona oświadczyła, że jej mąż nie posiada rachunku bankowego. Co do mieszkania, które zajmują, to jest to własność ich syna, który udostępnił je rodzicom ze względu na utratę przez nich domu.

Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Przedstawione przez skarżącą okoliczności poparte przedłożonymi dokumentami, w świetle przytoczonej regulacji, uzasadniają przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie.

Strona wraz z mężem uzyskują dochody, których wysokość wprawdzie umożliwia poczynienie oszczędności, jednak nie na tyle wysokie, aby móc opłacić wynagrodzenie dla adwokata z wyboru. Po opłaceniu wszystkich wydatków, w tym na leczenie, przy uwzględnieniu wydatków w wysokości minimalnej około 500 zł na wyżywienie, byliby w stanie poczynić oszczędności co najwyżej w kwocie 200-300 zł.

Na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego natomiast pomoc profesjonalnego pełnomocnika dla dalszej obrony praw jest niezbędna ze względu na przewidziany w art. 175 § 1 p.p.s.a. przymus adwokacko-radcowski do sporządzenia skargi kasacyjnej.

Mając zatem na uwadze powyższe, stwierdzić należało, ze skarżąca wykazała przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata i dlatego, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.