Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 406/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Odmówiono uzupełnienia postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 157, art. 166, art. 220 par. 3, art. 223 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA - Janusz Walawski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 października 2013 r. wniosku Z. L. o uzupełnienie co do kosztów postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 406/13, wydanego w sprawie ze skargi Z. L. na bezczynność Prokuratora Rejonowego [...] w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] czerwca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia - odmówić uzupełnienia postanowienia -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 406/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z. L. na bezczynność Prokuratora Rejonowego [...] w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] czerwca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarga została odrzucona z powodu nieuiszczenia przez skarżącego należnego wpisu. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 27 września 2013 r.

W dniu 30 września 2013 r. skarżący złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie pismo, w którym zwrócił się do Sądu o uzupełnienie ww. postanowienia o orzeczenie dotyczące kosztów sądowych, tj. na podstawie art. 223 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nakazanie ściągnięcia należnej opłaty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 157 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie zaś do treści art. 166 P.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożony w niniejszej sprawie wniosek o uzupełnienie postanowienia o orzeczenie co do kosztów jest niezasadny i podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że wniosek o uzupełnienie orzeczenia dotyczy tylko dwóch sytuacji, a mianowicie sytuacji, w której sąd nie orzekł o całości skargi albo sytuacji, w której sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścił z urzędu. Zatem w każdym innym przypadku niż sytuacji pierwsza, wyrok (postanowienie) podlega uzupełnieniu tylko o tego rodzaju orzeczenie, które sąd obowiązany był zamieścić z urzędu.

Skarżący wnioskiem o uzupełnienie objął postanowienie, którym odrzucono jego skargę z uwagi na nieuiszczenie należnego wpisu sądowego w wysokości 100 zł. Skarżący domaga się przy tym, aby Sąd uzupełnił postanowienie nie o orzeczenie co do zwrotu kosztów, ale o orzeczenie co do ściągnięcia wpisu sądowego od strony w oparciu o przepis art. 223 § 2 P.p.s.a.

Oznacza to, że skarżący domaga się uzupełnienia postanowienia o orzeczenie, którym Sąd miałby nakazać ściągnięcie nieuiszczonej kwoty wpisu, a żądanie uzupełnienia kieruje wobec postanowienia, którym jego skarga, jako nieopłacona, została uznana za niedopuszczalną i odrzucona. W konsekwencji skarżący powołuje się na taki przepis ustawy, który w ogóle nie ma zastosowania w sytuacji, gdy Sąd ogranicza się do badania dopuszczalności skargi i odrzuca ją z przyczyny określonej w art. 220 § 3 P.p.s.a. Cały bowiem przepis art. 223 P.p.s.a., w odróżnieniu od przepisu art. 220 P.p.s.a., dotyczy sytuacji powstałych już w toku postępowania (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. LexisNexis, Warszawa 2011, str. 935), czyli dotyczy tylko takich sytuacji, w których sąd administracyjny przyjmuje skargę do rozpoznania i przechodzi do etapu rozstrzygania sprawy (fazy merytorycznego orzekania). Nie dotyczy natomiast sytuacji, gdy sąd administracyjny kończy postępowanie na etapie oceny dopuszczalności skargi, odrzucając ją właśnie z powodu jej nieopłacenia przez stronę. W tego rodzaju sytuacji zastosowanie przez sąd administracyjny przepisu

art. 220 § 3 P.p.s.a. wyłącza zastosowanie przepisu art. 223 § 2 P.p.s.a.

Z tego powodu, na podstawie art. 157 w zw. z art. 166 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.