Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 201/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art.61 par 1, 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] listopada 2015 r. nr [...] w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżący – J. S., z zachowaniem trybu i terminu wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję, którą cofnięto mu uprawnienia diagnosty samochodowego. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji uzasadniając go wyrządzeniem znacznej szkody w postaci utraty pracy, co w jego wieku – 60 lat, pozbawia go możliwości znalezienia innego zajęcia, a tym samym źródła utrzymania – środków do życia.

W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że nie znalazł podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania zatem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę o to wnioskującą okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie wnioskującej ciąży bowiem obowiązek wykazania, iż w razie wykonania zaskarżonej decyzji, mogłoby to ją narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08, z 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12 oraz z 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13).

Na wstępie należy wyjaśnić także, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może znaleźć zastosowanie jedynie w stosunku do takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przykładowo w postanowieniu z 28 września 2011 r., sygn. akt II OZ 852/11, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Natomiast w postanowieniu z 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na postawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.

Reasumując Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy wskazany we wniosku akt administracji – decyzja jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy skarżący w sposób przekonywujący i pełny wykazał przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania ww. decyzji. Po trzecie czy ww. przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 p.p.s.a.

Żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja, którą skarżącemu cofnięto uprawnienia do wykonywania zawodu diagnosty samochodowego. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem posiadającym przymiot wykonalności, gdyż polega na pozbawieniu skarżącego uprawnienia do bycia diagnostą, zatem od skarżącego wymaga powstrzymania się od wykonywania tego zawodu. Wobec tego Sąd przyjął, że przedmiot wniosku o wstrzymanie nadaje się do wykonania, a w konsekwencji skarżący mógł wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Przechodząc do samego wniosku Sąd przypomina, że skarżący upatruje jako przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji utratę środków do życia, a to w związku z niemożnością wykonywania zawodu diagnosty.

Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie skarżący wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody, co uzasadnia zadośćuczynienie jego żądaniu. W tym zakresie wskazać należy na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 136/04, w którym wyrażono pogląd, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkującej zakończeniem prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratę przez skarżącą jedynego źródła utrzymania stanowi spełnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (podobnie także w postanowieniu NSA o sygn. akt II GZ 95/10).

W tym stanie rzeczy Sąd – na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.