Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 592/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2, art. 3, art. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.), Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 marca 2008 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi W. Sz. kwotę 292,80 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) zł w tym 22% VAT od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...], w oparciu o art. 39 w związku z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, 3 i 4, art. 8 ust. 1, art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 106 ust.1, ust. 3a ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2004r. Nr 64, poz. 593 ze zm.), ogólnie powołanych przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. Nr 135, poz. 950) oraz art. 104 i art. 108 kpa, Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. przyznał M.C. zasiłek celowy w kwocie 350 zł na zakup: odzieży zimowej, tj. kurtki, spodni, swetra, obuwia (160 zł), pościeli (40 zł), bielizny osobistej (40 zł), środków czystości (20 zł), środków higieny osobistej (20 zł), leków (70 zł) i odmówił przyznania stronie zasiłku celowego w kwocie 450 zł na zakup: odzieży zimowej, tj. kurtki, spodni, swetra, obuwia (60 zł), pościeli (60 zł), bielizny osobistej (110 zł), środków czystości (20 zł), środków higieny osobistej (20 zł), leków (180 zł).

W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, że decyzją [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. Nr [...] z dnia [...] w sprawie odmowy przyznania pomocy w formie zasiłku celowego w kwocie 800 zł z przeznaczeniem na zakup odzieży zimowej (220 zł), pościeli (100 zł), bielizny osobistej (150 zł), środków czystości (40 zł), środków higieny osobistej (40 zł), leków (250 zł) i przyznania zasiłku celowego w kwocie 350 zł z przeznaczeniem zakup: odzieży (160 zł), pościeli (40 zł), bielizny osobistej (40 zł), środków czystości (20 zł), środków higieny osobistej (20 zł), leków (70 zł). Jako przyczynę uchylenia organ odwoławczy wskazał m.in. na sprzeczności w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, a także fakt, iż przed wydaniem decyzji należało przeprowadzić wywiad środowiskowy.

Rozpatrując ponownie sprawę, organ I instancji zgodnie z zaleceniami organu odwoławczego, przeprowadził wywiad środowiskowy w dniu 19 czerwca br. W trakcie wywiadu wnioskodawca oświadczył, iż oczekuje zasiłku celowego w kwocie różnicy między oczekiwaną kwotą 800 zł, a przyznaną kwotą 350 zł czyli łącznie 450 zł w tym na zakup odzieży zimowej (60 zł), pościeli (60 zł), bielizny osobistej (110 zł), środków czystości (20 zł), środków higieny osobistej (20 zł), leków (180 zł). Z ustaleń wywiadu wynika, że na dzień złożenia wniosku M. C. spełniał przesłanki do nabycia uprawnień do zasiłku celowego. Należy jednak wskazać, że powyższe nie oznacza jeszcze uwzględnienia jego żądań w całości, szczególnie dotyczy to wysokości zasiłku celowego. Przepisy ustawy o pomocy społecznej nie określają minimalnej ani maksymalnej kwoty zasiłku. Przepis art. 39 ust. 1 tej ustawy zawiera zasadę kierunkową, z której wynika, że zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej w szczególności zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Rozstrzygnięcie w sprawie przyznania zasiłku celowego i ustalenia jego wysokości zapada w ramach uznania administracyjnego, oznacza to załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem strony, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych środków.

Działając w oparciu o powołany przepis, organ przyjął, iż przyznanie zasiłku celowego na zakup odzieży (kurtki, spodni, swetra, butów), pościeli, bielizny osobistej, środków czystości i higieny osobistej jest w sytuacji strony zasadne. Jednakże w ocenie organu wysokość oczekiwanej pomocy jest zawyżona. Na zakup kurtki, spodni, swetra, obuwia nie jest wcale wymagana kwota 220 zł jak to określił wnioskodawca. Na zaspokojenie tych potrzeb wystarczającą jest w ocenie organu kwota 160 zł. Za powyższą kwotę jest możliwe nabycie oczekiwanego asortymentu w każdym markecie w L. typu: "Real", "Tesco", "Kaufland", "Lidl". Podobnie sytuacja przedstawia się w przypadku zakupu pościeli, którą można nabyć w sieci każdego z wymienionych marketów za kwotę 40 zł, a nawet niższą (korzystając z cen promocyjnych i wyprzedaży za kwotę 25 zł), zakup bielizny osobistej - wystarczająca kwota 40 zł, środków czystości i środków higieny osobistej, które to potrzeby uwzględniono w wysokości po 20 zł. Pomoc przyznana w wymienionych kwotach spowoduje zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych.

Ponadto uwzględniono wniosek w sprawie przyznania zasiłku celowego na zakup leków, gdyż uznano to za najpilniejszą potrzebę, jednakże w wysokości 70 zł. Konieczności zakupu leków na kwotę oczekiwaną, tj. 250 zł M. C. nie udokumentował fakturami VAT ani paragonami z apteki, jednakże okazał pracownikowi podczas wywiadu środowiskowego w dniu 6 grudnia 2006r. zakupione lekarstwa na łączną kwotę ok. 70 zł. Na uwagę zasługuje fakt, iż w trakcie ostatniego wywiadu środowiskowego, dnia 19 czerwca 2007r. oświadczył, iż nie ponosił kosztów leczenia.

Jednocześnie organ orzekający dodał, iż posiadanie stałego, stabilnego dochodu pozwala stronie na zaspokojenie bieżących potrzeb częściowo we własnym zakresie. Mając na uwadze fakt, iż Ośrodek zaspokaja większość jego niezbędnych potrzeb życiowych (w czerwcu br. otrzymał wsparcie w formie zasiłku celowego w kwocie 350 zł na wynajem pokoju, w maju br. świadczenie pieniężne na zakup żywności w kwocie 200 zł, w kwietniu br. zasiłek celowy z przeznaczeniem na wynajem pokoju w kwocie 200 zł, z przeznaczeniem na zakup leków, obuwia, kurtki i środków czystości w kwocie 416,88 zł oraz świadczenie pieniężne z przeznaczeniem na zakup żywności w kwocie 200 zł), jest w stanie przeznaczyć posiadany zasiłek pielęgnacyjny i zasiłek stały (pochodzące również ze środków pomocy społecznej) na częściowy zakup leków, środków czystości i higieny, odzieży, pościeli. Pomoc społeczna nie może być przez traktowana jako jedyne źródło dochodu i nie powinna odbierać prawa do samodzielnego zaspokajania niektórych potrzeb życiowych, na jakie strona posiada środki finansowe, gdyż zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej: "pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości".

Od powyższej decyzji M. C. odwołał się.

Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W jej uzasadnieniu Kolegium podało, że podstawową zasadę udzielania świadczeń pieniężnych formułuje art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z pkt 1 tego przepisu prawo do świadczeń z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 78 i 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 477 zł, zwane dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej" - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej.

W myśl art. 39 ust. 1 ustawy w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Natomiast według art. 39 ust. 2 zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

Z powyższego wynika, iż ustawa o pomocy społecznej umożliwia przyznanie pomocy pieniężnej na zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej. Ustawodawca wskazał przykładowo cele, na jakie może być przyznane tego rodzaju świadczenie, pozostawiając swobodę organowi, który na tle stanu faktycznego sprawy ma prawo dokonać oceny czy zgłoszona potrzeba mieści się w tym pojęciu i w jakim stopniu ma być zaspokojona. Ocena ta dokonywana jest z uwzględnieniem innych przepisów ustawy o pomocy społecznej, w szczególności zasad ogólnych regulujących podstawowe cele i zadania tej pomocy. Dokonywana jest w ramach uznania administracyjnego, co w sposób szczególny zobowiązuje organ do przeprowadzenia skrupulatnego postępowania wyjaśniającego i następnie wszechstronnej oceny materiału dowodowego. Ogólnie można jednak wskazać, że zasiłek celowy może być przyznany na zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych, a w dodatku w sytuacji gdy wnioskodawca nie ma innych możliwości zaspokojenia tych potrzeb. Wniosek taki wynika z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, według którego pomoc ta jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Z kolei według art. 3 ust. 4 tej ustawy potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

Jak wynika z akt sprawy M. C. (60 lat) jest osobą bezdomną i od dnia 6 listopada 2006r. nocował w hotelu "N." przy ul. [...] w L. Obecnie wnioskodawca przebywa i wynajmuje lokal przy ul. [...] w L. Koszt wynajmu to 350 zł miesięcznie. Strona jest osobą chorą i bierną zawodowo. M. C. został zaliczony do grona osób o znacznym stopniu niepełnosprawności i otrzymuje zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł miesięcznie oraz zasiłek stały w wysokości 324 zł. W okresie od dnia 26 października 2006r. do dnia 6 listopada 2006r. przebywał on w szpitalu w L. w związku z zawałem mięśnia sercowego. Prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, nie ponosi kosztów związanych z leczeniem.

Organ I instancji, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego uznał, iż należy częściowo wspomóc odwołującego się w zakresie zgłoszonych potrzeb. W sposób szczegółowy uzasadnił przy tym swoje stanowisko, które Kolegium podziela. Przede wszystkim wskazać należy, iż pomoc społeczna nie ma obowiązku zaspokojenia wszelkich niezbędnych potrzeb zgłaszanych przez stronę. Na uwagę zasługuje fakt, iż M. C. objęty jest stałą pomocą Ośrodka - otrzymuje regularnie 477 zł zasiłku stałego i pielęgnacyjnego miesięcznie. Jest to wymierny dochód skarżącego, który częściowo może przeznaczać na zabezpieczenie swoich potrzeb bytowych. Tym bardziej, iż środków tych nie musi wydawać na inne potrzeby, które także zaspokajane są przez Ośrodek. W kwietniu 2007r. M. C. otrzymał zasiłek celowy w kwocie 200 zł na wynajem pokoju, w maju 2007r. - 200 zł na zakup żywności, zaś w czerwcu 350 zł - na opłacenie pokoju. Z tego wynika, że pomoc jaka jest przyznawana odwołującemu się comiesięcznie znacznie przekracza kwoty świadczeń, które np. otrzymują osoby bezrobotne, a także znacznie przekracza próg ubóstwa wyznaczony przez ustawę o pomocy społecznej. Zatem 350 zł jakie przyznano stronie na zakup: odzieży (160 zł), pościeli (40 zł), bielizny osobistej (40 zł) środków czystości (20 zł), środków higieny osobistej (20 zł), leków (70 zł) - realizuje cele pomocy społecznej i pozwoli mu zabezpieczyć potrzeby w tym zakresie. Natomiast realizacja wszystkich zgłaszanych przez M. C., bardzo wygórowanych żądań, w ocenie Kolegium, przeczyłaby istocie pomocy społecznej i naruszałaby zasady współżycia społecznego.

W skardze na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu M. C. zarzucił jej naruszenie art. 3 ust. 1, art. 15 pkt 1 oraz art. 100 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, a także art. 67 ust. 1 i art. 68 ust. 3 Konstytucji RP.

Skarżący stwierdził, iż należy mu się zasiłek w kwocie 1650 zł. Powołał się na wcześniejsze, dwie decyzje Kolegium, którymi uchylano rozstrzygnięcia organowi I instancji. Podniósł, iż rozpoznając sprawę po raz trzeci organ I instancji nie odniósł się do zaległej sprawy z grudnia 2006r. i nie uwzględnił stanu faktycznego, jaki miał miejsce w tym okresie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zgodność wydanych aktów (w tym wypadku decyzji administracyjnej) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego.

Rozpatrując skargę, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o jakim mowa wyżej. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.).

Zgodnie z postanowieniami art. 2 ust. 1 tej ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne środki, możliwości i uprawnienia. Celem pomocy społecznej jest zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych osób i rodzin oraz umożliwienie im bytowania w warunkach odpowiadających godności człowieka. Pomoc społeczna powinna w miarę możliwości doprowadzić do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem.

Pomocy społecznej udziela się w szczególności z powodów wymienionych w art. 7 pkt 1-15 ustawy na zasadach określonych w dalszych przepisach ustawy.

Jak stanowi art. 3 ust. 3 ustawy, rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Zgodnie z art. 3 ust. 4 potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. W przepisach tych ustanowiono zatem zasady indywidualizacji i fakultatywności świadczeń z pomocy społecznej. Zasada indywidualizacji dotyczy z jednej strony indywidualnego rozpoznania świadczeń, z drugiej zaś dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczenia do indywidualnych właściwości świadczeniobiorcy (por. H. Szurgacz, Wstęp do prawa pomocy społecznej, Wrocław 1993 r., s. 44-46). Zasada fakultatywności polega na niemożności domagania się przez osoby i rodziny ubiegające się o świadczenia pomocy społecznej, aby przyznano im je w określonym rodzaju, formie i rozmiarze.

Zasiłek celowy, którego materialnoprawną podstawę stanowił przepis art. 39 ustawy o pomocy społecznej, jest świadczeniem przyznawanym w ramach uznania administracyjnego. Okoliczność ta, jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądowym, powoduje, iż sam fakt spełniania kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia i w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Z przepisów prawa regulujących tryb przyznawania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej organ kieruje się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i ust. 4 ustawy m. in. dostosowywaniu rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy.

Rozstrzygnięcie w sprawie zasiłku celowego zapada w ramach uznania administracyjnego. Uznanie nie pozwala jednak organowi na dowolność w rozstrzygnięciu sprawy, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania strony. Przy ustalaniu warunków przyznania zasiłku celowego ustawodawca posługuje się pojęciem niedookreślonym prawnie "niezbędna potrzeba bytowa", którego interpretacja i ocena należy do organu rozstrzygającego indywidualny przypadek. Jednakże granice uznaniowości muszą być wyznaczone przepisami prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie wielokrotnie odnosił się do zasady uznaniowości, zwracając uwagę na niebezpieczeństwo nadużycia uznania administracyjnego w sprawach pomocy społecznej. Wskazywał, że uznaniowość przejawia się w możliwości wyboru treści rozstrzygnięcia w zależności od okoliczności sprawy. Decyzje uznaniowe nie mogą być dowolne, dlatego wymagają dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego oraz przedstawienia ich oceny w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.

Uznaniowy charakter decyzji sprawia, że dokonywana przez sąd administracyjny kontrola tych decyzji jest znacznie ograniczona. Sprowadza się ona zasadniczo do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej. W szczególności sąd kontroluje, czy w toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ocenie, czy zatem zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia, bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz, czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, to jest, czy nie nosi cech dowolności (por. wyrok NSA sygn. akt SA/Kr 1543/95, Biul. Skarb. 1997/2/29).

Z akt sprawy wynika, że M. C. (60 lat) jest osobą bezdomną i od dnia 6 listopada 2006 r. nocował w hotelu "N." przy ul. [...] w L. Obecnie przebywa i wynajmuje lokal przy ul. [...] w L. Koszt wynajmu to 350 zł miesięcznie. Skarżący jest osobą chorą i bierną zawodowo, został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności do listopada 2009r. i otrzymuje zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł miesięcznie. W okresie od 26 października 2006r. do 6 listopada 2006r. przebywał w szpitalu w L. w związku z zawałem mięśnia sercowego. Skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe.

M. C. spełnia zatem przesłanki warunkujące uzyskanie świadczenia z pomocy społecznej.

Organy obu instancji przyznając skarżącemu zasiłek celowy w kwocie 350 zł na zakup odzieży, pościeli, bielizny osobistej, środków czystości, środków higieny osobistej, leków i odmawiając jego żądaniu dotyczącemu kwoty 450 zł na powyżej wskazane artykuły wzięły pod uwagę to, że prócz zasiłku pielęgnacyjnego posiada on również dochód w postaci zasiłku stałego, wypłacanego comiesięcznie w kwocie 324 zł oraz to, że Ośrodek zaspokaja większość potrzeb skarżącego. I tak, np. w kwietniu 2007r. M. C. otrzymał zasiłek celowy w kwocie 200 zł na wynajem pokoju, w maju 2007r. – 200 zł na zakup żywności, zaś w czerwcu 350 zł na opłacenie pokoju. Tak więc, kwoty jakie otrzymuje skarżący każdego miesiąca z pomocy społecznej z pewnością czynią zadość roli, jaką ma ona spełniać.

Konieczność zaspokojenia potrzeb nie tylko skarżącego, ale i innych osób objętych pomocą społeczną, przy istniejących środkach – niewystarczających, by zrealizować wszystkie oczekiwania – wymaga wyboru nie tylko co do sposobu załatwienia wniosków o przyznanie pomocy społecznej (przyznać pomoc albo jej odmówić) ale także co do rozmiaru przyznanej pomocy. Co prawda, Sąd spostrzegł, że organy orzekające w sprawie nie wypowiedziały się w kwestii posiadanych środków, jednakże podczas procesu decyzyjnego nie naruszyły uznania administracyjnego i działały w granicach, jakie stwarzają przepisy prawa co do sposobu przyznawania pomocy społecznej, wobec czego uchybienie to, nie wywarło wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

Gdy chodzi natomiast o zarzut naruszenia przepisów konstytucyjnych stwierdzić należy jego małą konkretność ograniczającą Sądowi możliwość szczegółowego odniesienia się do niego. W szczególności biorąc pod uwagę brzmienie art. 67 ust. 1 Konstytucji, który odsyła do ustawy – w tym przypadku jest nią ustawa o pomocy społecznej – nie da się uznać, że skarżący został jej pozbawiony.

Podobnie odnieść by się należało do treści przepisu art. 68 ust. 3, który nie koresponduje z przedmiotem niniejszego postępowania. Mówi się w nim bowiem o obowiązku zapewnienia opieki zdrowotnej niektórym kategoriom osób. Tej nie można dochodzić natomiast przed sądem administracyjnym.

Nie znajdują również uzasadnienia pozostałe stawiane przez skarżącego zarzuty.

Wobec powyższego Sąd nie znalazł żadnych przyczyn, z powodu których zaskarżoną decyzję należałoby wyeliminować z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy Sąd stanął na stanowisku, iż wniesiona skarga nie zawiera uzasadnionych zarzutów i przy braku naruszeń prawa, które należałoby uwzględnić z urzędu, podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nnr 153, poz. 1270 ze zm.).

O zwrocie kosztów tytułem nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu sądowym orzeczono na podstawie art. 250 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).