Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 278/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2009-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 15
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska - Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Protokolant Starszy specjalista Damian Bronowicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2009 r. sprawy ze skargi VP sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżąca – VP Sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2009 r. nr [...].

W sprawie zaistniał następujący stan faktyczny.

Skarżąca Spółka zgłosiła do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu

z zastosowaniem procedury uproszczonej towar w postaci stalowych śrub

z nakrętkami. Organ celny przeprowadził kontrolę powyższego zgłoszenia, w wyniku której stwierdził, że przepisy regulujące procedurę uproszczoną zostały zastosowane w oparciu o niepełne dane. Ze zgłoszenia celnego, złożonego przez stronę, wynika, że skarżąca Spółka zaimportowała towar z Tajwanu. Zgodnie z formułami INCOTERMS 2000 przy zastosowaniu formuły DDU sprzedający ponosi koszty związane z dostarczeniem towaru do znaczonego miejsca. Organ uznał, że towar został dostarczony do [...] na koszt wysyłającego, a koszty transportu do tego miejsca zawarte są w cenie towaru. Z załączonych do zgłoszenia celnego dokumentów wynikało jednak, że miejscem przeznaczenia towaru jest siedziba spółki – [...]. Skarżąca zgłaszając przedmiotowy towar do odprawy celnej nie ujęła

i nie zadeklarowała kosztów transportu poniesionych od miejsca dostawy ([...]) do miejsca przeznaczenia ([...]).

Po przeprowadzonej kontroli zgłoszenia celnego oraz załączonych do niego dokumentów Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia podstawy do naliczenia podatku od towarów i usług oraz kwoty tego podatku powstałego z tytułu importu w związku z nieujęciem w zgłoszeniu celnym kosztów transportu do pierwszego miejsca przeznaczenia. Organ pierwszej instancji zwrócił się do Skarżącej o udokumentowanie kosztów transportu na trasie [...]. W odpowiedzi Spółka pismem z [...] października 2008 r. poinformowała, że podatek VAT w wysokości 22% od usługi transportowej został zapłacony w całości usługodawcy, załączając do pisma kopię faktury VAT nr [...] z [...] października 2004 r., dokumentującą wykonanie usługi transportowej kontenera [...] na odcinku [...].

Po zakończeniu postępowania [...] listopada 2008 r. Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzję nr [...], w której określił wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towaru w procedurze dopuszczenia do obrotu, a także koszty transportu poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju.

Skarżąca [...] grudnia 2008 r. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Skarżąca zarzuciła wydanej decyzji:

1. niewłaściwe zastosowanie art. 29 ust. 13 i ust. 15 ustawy z dnia

11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535),

2. naruszenie art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego.

Naczelnik Urzędu Celnego przekazał akta sprawy organowi odwoławczego, który następnie decyzją z [...] marca 2009 r. nr [...] podtrzymał decyzję organu pierwszej instancji w całości. W wydanej decyzji Dyrektor Izby Celnej podzielił stanowisko Naczelnika Urzędu Celnego. Nie zgodził się z zarzutami przedstawianymi przez skarżącą Spółkę i uznał za prawidłową ustaloną kwotę należnego podatku VAT przez organ pierwszej instancji.

Skarżąca VP Sp. z o.o. 29 kwietnia 2009 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.

Skarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie art. 29 ust. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.)

poprzez niewłaściwą interpretację i zastosowanie, wyrażające się w przyjęciu,

iż pierwszym miejscem przeznaczenia importowanego towaru było [...], podczas gdy prawidłowa interpretacja i zastosowanie cytowanego przepisu powinno prowadzić do wniosku, że pierwszym miejscem przeznaczenia był [...]. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Skarżąca argumentowała w skardze, że przyjęła jako pierwsze miejsce przeznaczenia port w [...]. Ponieważ ta miejscowość widniała zarówno

na fakturach o numerach [...] z dnia [...] września 2004 r. oraz co zdaniem skarżącej jest najważniejsze - wynika z dokumentu przewozowego [...]. Wszystkie wyżej wymienione dokumenty skarżąca załączyła do zgłoszenia celnego. Na poparcie takiego rozumienia przepisu skarżąca wskazała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 czerwca 2005 r. sygn. akt I GSK 655/2005 r. oraz stanowisko komentatora Tomasza Michalika – VAT Komentarz, Podatkowe Komentarze Becka, Warszawa 2006, str. 341 – 342, w którym zamieszczono następujący przykład: "jeżeli podmiot mający siedzibę w [...] sprowadza towar z Rosji do magazynu w [...], z którego następnie towar zostanie przewieziony do [...], wówczas miejscem pierwszego przeznaczenia jest [...], oczywiście pod warunkiem, iż miejsce to jest wskazane w dokumentach przewozowych".

Skarżąca wskazała również, że zdanie trzecie art. 29 ust. 15 ustawy o VAT nie może być podstawą do powiększenia podstawy opodatkowania kosztami transportu

z [...]. Zdaniem skarżącej Spółki dyspozycja tego przepisu znalazłaby zastosowanie, jeżeli w chwili importu podatnik – importer mający siedzibę w Polsce znał miejsce pierwszego przeznaczenia na terytorium Wspólnoty i byłoby to miejsce położone poza terytorium Polski. Zdaniem skarżącej tylko wtedy te koszty dodatkowe byłyby doliczone do podstawy opodatkowania, również gdyby powstały one w związku z transportem do innego miejsca przeznaczenia na terytorium Wspólnoty.

Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zadaniem Sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności decyzji

z przepisami tak procesowego jak również materialnego prawa.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zaskarżona decyzja ulega uchyleniu, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd, w niniejszej sprawie nie stwierdził naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Zdaniem Sądu istota sporu pomiędzy organem a skarżącą dotyczy rozumienia treści art. 29 ust 15 ustawy o podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 29 ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług, podstawa opodatkowania, o której mowa w ust. 13 i 14, obejmuje, o ile elementy takie nie zostały do niej włączone: prowizję, opakowania, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały już poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju. Przez pierwsze miejsce przeznaczenia rozumie się miejsce wymienione w dokumencie przewozowym lub innym dokumencie, na podstawie którego towary są importowane. Elementy, o których mowa w zdaniu pierwszym, wlicza się do podstawy opodatkowania, również gdy powstają one

w związku z transportem do innego miejsca przeznaczenia na terytorium Wspólnoty, jeżeli miejsce to jest znane w momencie dokonania importu.

Wobec jednoznacznego brzmienia przepisu, że przez pierwsze miejsce przeznaczenia rozumie się miejsce wymienione w dokumencie przewozowym

lub innym dokumencie, na podstawie którego towary są importowane, organ może kierować jedynie treścią tych dokumentów przy ustalaniu tego miejsca,

a nie zasadami logiki i doświadczenia życiowego.

W niniejszej sprawie w dokumencie przewozowym [...] jako miejsce dostarczenia towaru wymieniony jest port w [...] i jest to pierwsze miejsce przeznaczenia w kraju w rozumieniu art. 29 ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług. Warunki dostawy określone zostały jako FOB- klauzula w umowach handlowych (z angielskiego: free on board; sprzedawca zobowiązany jest dostarczyć towar na pokład statku), lecz powyższe nie miało większego znaczenia przy rozpoznaniu sprawy, bowiem w umowie określono jedynie warunki dostawy. W dokumencie przewozowym [...] podany jest w adres nabywcy towaru – [...], lecz nie można z tego wnioskować, że jest to pierwsze miejsce przeznaczeniu w kraju, bowiem dokument go nie określa.

Rację ma więc skarżąca, iż pierwszym miejscem przeznaczenia w kraju jest [...] ( miejsce wymienione w dokumencie przewozowym).

Sąd zwraca jednak uwagę na ostatnie zdanie art. 29 ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług- "elementy, o których mowa w zdaniu pierwszym, wlicza się

do podstawy opodatkowania, również, gdy powstają one w związku z transportem

do innego miejsca przeznaczenia na terytorium Wspólnoty, jeżeli miejsce to jest znane w momencie dokonania importu".

Art. 2 w pkt 1 w/ w ustawy określa, iż za terytorium kraju - rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zaś w pkt 3 podaje, że za terytorium Wspólnoty - rozumie się terytoria państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej, z tym że na potrzeby stosowania tej ustawy:

a) Księstwo Monako traktuje się jako terytorium Republiki Francuskiej, wyspę Man traktuje się jako terytorium Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, suwerenne strefy Akrotiri i Dhekelia traktuje się jako terytorium Republiki Cypru,

b) następujące terytoria poszczególnych państw członkowskich traktuje się jako wyłączone z terytorium Wspólnoty Europejskiej:

- wyspę Helgoland, terytorium Buesingen - z Republiki Federalnej Niemiec,

- Ceutę, Melillę, Wyspy Kanaryjskie - z Królestwa Hiszpanii,

- Livigno, Campione d'Italia, włoską część jeziora Lugano - z Republiki Włoskiej,

- departamenty zamorskie Republiki Francuskiej - z Republiki Francuskiej,

- Górę Athos - z Republiki Greckiej,

- Wyspy Alandzkie - z Republiki Finlandii,

- Wyspy Normandzkie - ze Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,

c) Gibraltar traktuje się jako wyłączony z terytorium Wspólnoty Europejskiej;

Importem towarów, w myśl art. 2 pkt 7 w/w ustawy, jest przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju.

Wobec powyższego, miejscowość [...] bezspornie znana była już w momencie dokonania importu przez skarżącą jako inne miejsce przeznaczenia

na terytorium Wspólnoty. W pojęciu terytorium Wspólnoty rozumieć należy także inne miejsce na terenie Polski, bowiem powyższy przepis tego nie wyłącza.

Nie ma powodów do przyjęcia, na tle art. 29 ust. 15 ustawy o podatku od towarów

i usług, że za terytorium Polski należy rozumieć jedynie występujące w niej pojęcie terytorium kraju, zaś terytorium Wspólnoty - terytoria wszystkich państw członkowskich z wyłączeniem Polski.

W związku z tym do podstawy opodatkowania należało włączyć koszty transportu towaru do [...].

Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 151 Prawa

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd skargę oddalił.

|Sędzia WSA |Sędzia WSA |Sędzia WSA |

|Alina Rzepecka |Krystyna Skowrońska - Pastuszko |Dariusz Skupień |