Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 37/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (spr.), Asesor WSA Jerzy Drwal, Protokolant ref.staż. Małgorzata Poniatowska Furmaga, po rozpoznaniu w dniu 07 października 2004 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia wykonania rozbiórki oraz zezwolenia na czasowe korzystanie ze zbiornika na nieczystości oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiającą odroczenia wykonania rozbiórki na oznaczony czas oraz zezwolenia na czasowe wykorzystanie zbiornika na ścieki sanitarne znajdującego się na działce nr 3170/5 przy ul. K., wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, nakazanej decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2001 roku.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podniósł, że przedmiotem postępowania jest zbiornik na ścieki sanitarne wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej, którego nakaz przymusowej rozbiórki wydany został na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując na gruncie ustawy z dnia 24 października 1974 r. skargę T.B. na decyzję nakazującą rozbiórkę zbiornika stwierdził, że organy nadzoru budowlanego zasadnie uznały, że spełnione zostały przesłanki wymienione w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 do nakazania rozbiórki spornego obiektu. Zatem zdaniem organu II instancji – zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym – ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Wynika z powyższego, że nie zostały spełnione okoliczności stanowiące podstawę odroczenia wykonania rozbiórki zbiornika na ścieki wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej i zezwolenia na czasowe ich wykorzystanie w oparciu o przepis art. 39 w/w ustawy.

W skardze na powyższą decyzję T.B. zarzuca naruszenie art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie, że przepis ten nie ma zastosowania w rozstrzyganej sprawie. Powołując się na powyższe uchybienie wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że w tej sprawie występują okoliczności przemawiające za potrzebą czasowego wykorzystywania istniejącego zbiornika, ponieważ w W. realizowany jest plan kompleksowej kanalizacji, który obejmuje działkę skarżącego. Istotny jest także fakt, że parametry i ukształtowanie terenu na działce utrudniają zlokalizowanie nowego zbiornika. Zdaniem skarżącego względy społeczne i ludzkie przemawiają za zezwoleniem na czasowe użytkowanie obecnego zbiornika, który gotów jest zaadaptować.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Bezsporny w sprawie niniejszej jest fakt nakazania skarżącemu rozbiórki zbiornika na ścieki sanitarne wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Przedmiotowy zbiornik znajduje się na terenie przeznaczonym przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy W. na pas drogowy ulicy K. Ponadto usytuowanie zbiornika sprzeczne jest z przepisami rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 z późn. zm.) – obowiązującego w czasie realizacji inwestycji. Te okoliczności powodują, że w sprawie niniejszej nie może mieć zastosowania przepis art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Zgodnie z jego brzmieniem – jeżeli względy społeczne lub gospodarcze przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego, co do którego wydany został nakaz przymusowej rozbiórki na podstawie art. ust. 1 pkt 1, właściwy organ administracji państwowej może odroczyć wykonanie przymusowej rozbiórki na oznaczony czas i zezwolić na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego w sposób określony w decyzji.

Natomiast w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego stwierdzić należy, że art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. – nie stanowi samodzielnej podstawy do wydania decyzji w przedmiocie odroczenia terminu nakazanej rozbiórki obiektu budowlanego, lecz w każdym wypadku wymaga uprzedniego rozważenia przyczyn (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 1987 r., sygn. III ARN 10/87, nie publikowany).

W przedmiotowej sprawie ustalono, iż decyzja o nakazaniu skarżącemu rozbiórki zbiornika na ścieki wydana została w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, co wykluczyło możliwość zastosowania art. 39 Prawa budowlanego.

Mając zatem na względzie powyższe okoliczności i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w wyroku.