Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 121/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka/spr./ Sędziowie SO del. Anna Bembenek NSA Maria Piórkowska Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008 r., nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego I. skargę oddala; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wynagrodzenie na rzecz adwokata Ł. B. - Kancelaria Adwokacka [...], w kwocie 295,20 zł /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/ tytułem zastępstwa prawnego wykonanego na zasadzie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 121/11

U Z A S A D N I E N I E

Postanowieniem z dnia [...] września 2008 r., Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej określany jako WINB lub organ II instancji) działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej określany jako k.p.a.) oraz art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm. dalej także określanej jako p.b.), po rozpoznaniu zażalenia I. S. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2008 r., Nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania tymczasowego obiektu handlowego, utrzymał w mocy skarżone postanowienie.

W uzasadnieniu podniesiono, że w trakcie przeprowadzonej dnia 6 maja 2008r. kontroli tymczasowego obiektu handlowego - kiosku handlowego, nie połączonego trwale z gruntem, położonego na działce nr 626/2 przy ul. M. w K. stwierdzono, że obiekt ten jest użytkowany przez inwestora – I. S. w ten sposób, że prowadzona jest w nim działalność handlowa tj. sprzedaż produktów spożywczych. Ustalono, iż wspomniany obiekt powstał na podstawie wydanego przez Prezydenta Miasta [...] w dniu [...] listopada 2005 r. pozwolenia na budowę, lecz jest użytkowany nielegalnie.

Wobec powyższego, wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego - działając w oparciu o art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ust. 1 ustawy Prawo budowlane - wymierzył I. S. karę z tytułu nielegalnego użytkowania przedmiotowego obiektu w wysokości 75 000 zł.

Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie złożył I. S. wskazując, że w 1995 r. otrzymał zgodę Urzędu Miasta [...] na dzierżawę działki nr 626/2 przy ul. M. w K. na cele handlowe pod kiosk tymczasowy, natomiast 16 października 2005 r. uzyskał pozwolenie na budowę. Aby nie dopuścić do kolizji z przebiegającym pod ziemią kablem elektrycznym, przedmiotowy kiosk skrócono w stosunku do pierwotnych wymiarów, jednakże jest to nadal ten sam obiekt, który powstał w 1995 r. Zaopatrzony jest w wodę i energię elektryczną. W ocenie składającego zażalenie, wysokość kary jest nieadekwatna do wartości sprzedawanych w kiosku artykułów spożywczych. I. S. oświadczył także, iż z przyczyn zdrowotnych postanowił zlikwidować od dnia 30 czerwca 2008 r. przedmiotową działalność handlową. Podkreślił, iż użytkując obiekt nie działał w złej wierze, bowiem wyprzedawał towary, które łatwo się psują tj. o krótkim terminie zdatności do spożycia. Zwrócił także uwagę, iż oparł się na orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, które uchylało decyzje organów nadzoru budowlanego obydwu instancji, dotyczące kwestii udzielenia pozwolenia na użytkowanie kiosku handlowego przy ul. M. w M. W związku z powyższym wniósł o umorzenie postępowania.

Po rozpoznaniu zażalenia WINB stwierdził, iż nie zasługuje ono na uwzględnienie. Argumentując stanowisko wskazał, iż w pozwoleniu na budowę (decyzji z dnia [...] listopada 2005 r.) odnoszącym się do przedmiotowego kiosku zaliczono go do kategorii XVII obiektów budowlanych i zobowiązano inwestora do uzyskania pozwolenia na jego użytkowanie. Tymczasem przeprowadzona dnia 6 maja 2008 r. kontrola wykazała, iż pomimo braku tego ostatniego pozwolenia, w kiosku prowadzona była działalność handlowa, a zatem był on nielegalnie użytkowany. Powyższy fakt potwierdza także sporządzona przez pracowników organu nadzoru budowlanego notatka służbowa, z której wynika, iż dnia 5 maja 2008 r. dokonali oni zakupu w przedmiotowym obiekcie. Według WINB stwierdzenie powyższego stanowi wystarczającą przesłankę wymierzenia kary w trybie art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten stanowi bowiem, iż w przypadku przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem art. 54 i art. 55 Prawa budowlanego, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. W niniejszej sprawie inwestor dopuścił się naruszenia art. 55 cytowanej ustawy, gdyż przed przystąpieniem do użytkowania kiosku nie uzyskał decyzji o pozwoleniu na jego użytkowanie mimo, że obiekt ten zaliczony został do kategorii XVII, a do jego wzniesienia wymagane było pozwolenie na budowę. Zdaniem organu II instancji, również wysokość kary została obliczona w sposób prawidłowy tj. zgodny z art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Postanowienie WINB I. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jego uchylenie, jak też poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. Podniósł, że naruszono art. 8 k.p.a. nakazujący prowadzenie postępowania w sposób mający pogłębić zaufanie obywateli do organów państwa, świadomość i kulturę prawną społeczeństwa. Działano także niezgodnie z art. 9 k.p.a., który z kolei nakazuje należyte i wyczerpujące informowanie strony postępowania o okolicznościach mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, stanowiących przedmiot danego postępowania. Skarżący powołał się na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2008 r., Nr [...], która umarzała postępowanie w sprawie kiosku, którego dotyczy także niniejsza sprawa. W jej uzasadnieniu organ stwierdził, że kiosk ten nie narusza obecnie obowiązujących przepisów, zatem dalsza ingerencja ze strony organów nadzoru budowlanego jest zbędna. Poprzez brak należytego poinformowania o konieczności podjęcia dodatkowych czynności celem przystąpienia do użytkowania kiosku handlowego wprowadzono skarżącego w błąd. Utwierdzono go bowiem w przekonaniu, że istniejąca sytuacja faktyczna nie narusza żadnych obowiązujących przepisów prawa a zatem, w przedmiotowym kiosku można prowadzić działalność handlową. I. S. zwrócił uwagę, że gdyby organ wówczas pouczył go o niezbędnych działaniach, których brak wytknął mu w postanowieniu o wymierzeniu grzywny, nie użytkowałby z pewnością obiektu i nie byłoby podstaw do wymierzania grzywny. Końcowo skarżący podkreślił, że nie jest w stanie uiścić przedmiotowej kary, bowiem jedynym źródłem jego dochodu jest renta w wysokości 500 zł, oszczędności zaś żadnych nie posiada.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując motywy przedstawione w uzasadnieniu skarżonego postanowienia.

WSA w Rzeszowie wyrokiem z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 760/08 uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji.

Na skutek skargi kasacyjnej WINB NSA wyrokiem z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 101/10 uchylił wyżej opisany wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania tutejszemu Sądowi.

W uzasadnieniu swego wyroku NSA wskazał, że wyrażona w art. 8 ust. 2 Konstytucji zasada bezpośredniego stosowania Konstytucji RP nie w każdym przypadku oznacza uprawnienie sądu administracyjnego do kontroli zgodności przepisów ustawy z Konstytucją, gdyż do tego powołany jest co do zasady Trybunał Konstytucyjny (art. 188 pkt 1 Konstytucji RP). Sąd administracyjny nie powinien odmawiać zastosowania przepisu ustawy, choćby nawet był przekonany o jego niekonstytucyjności. Przepis nie wyeliminowany z obrotu prawnego orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, podlega bowiem stosowaniu. Zgodnie z art. 188 pkt 1 Konstytucji RP kompetencję do badania zgodności ustaw z Konstytucją posiada Trybunał Konstytucyjny, a brak orzeczenia Trybunału w tym przedmiocie oznacza domniemanie zgodności ustawy z Konstytucją. NSA naprowadził, że Sąd rozpoznający sprawę nie powinien odmówić zastosowania przepisu ustawy z powodu uznania jego niezgodności z Konstytucją, lecz może skorzystać z określonego w art. 178 ust 2 Konstytucji uprawnienia do wystąpienia z odpowiednim pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego, w razie powzięcia wątpliwości co do konstytucyjności danego przepisu ustawy. Reasumując podał, że w niniejszej sprawie wywody zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie mogą być podzielone, a w szczególności potraktowane jako wykładnia konstytucyjna skoro o kwestiach w nich zawartych przesądził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 5 maja 2009 r., sygn. P 64/07.

Na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2011 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę wnosząc, by Sąd odmówił zastosowania przepisu art. 57 ust. 7 p.b. jako sprzecznego z Konstytucją RP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sądu rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności

z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki

w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.)

Dodatkowo przytoczyć należy treść przepisu art. 190 zdanie pierwsze P.p.s.a., według którego sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Badając więc ponownie legalność zaskarżonego postanowienia WINB Sąd nie mógł odmówić po raz wtóry zastosowania przepisu art. 57 ust. 7 ustawy p.b. z uwagi na jego sprzeczność z ustawą zasadniczą wobec wskazania przez NSA, że przepis ten w zestawieniu z art. 59f ust. 1 p.b. był badany w tym aspekcie przez Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 5 maja 2009 r. sygn. P 64/07 orzekł, że są one zgodne z zasadą sprawiedliwości społecznej wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Skoro więc powołany do tego w myśl art. 188 pkt 1 Konstytucji RP organ tj. Trybunał Konstytucyjny badał zgodność w/w przepisów ustawy z Konstytucją i nie stwierdził ich niezgodności z ustawą zasadniczą to Sąd orzekający w sprawie po ponownym jej rozpatrzeniu nie był uprawniony do odmowy zastosowania tych przepisów. Kwestia ta została bowiem przesądzona przez NSA.

Przy badaniu legalności zaskarżonego postanowienia Sąd miał na uwadze, że nie była przez skarżącego kwestionowana okoliczność uznana przez organy za ustaloną, iż w tymczasowym obiekcie budowlanym – kiosku położonym na działce ewidencyjnej nr 626/2 przy ul. M. w K. skarżący, który był inwestorem prowadził działalność handlową sprzedając produkty spożywcze. Jak wynika z akt sprawy decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił I. S. pozwolenia na budowę tymczasowego obiektu budowlanego – kiosku handlowego niepołączonego trwale z gruntem – kat. obiektu XVII, na działce nr ew. 626/2 przy ul. M. w K. W decyzji tej inwestor został zobowiązany do uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu. Bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostawało, czy sprzedaż, którą prowadził skarżący dotyczyła tylko produktów łatwo psujących się (o określonym terminie do spożycia), skoro niewątpliwie była to działalność handlowa, do prowadzenia której kiosk ten był przeznaczony zgodnie z pozwoleniem na budowę. Przyczyną wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie była informacja podana przez skarżącego do protokołu rozprawy, która odbyła się przed tut. Sądem w dniu 16 kwietnia 2008 r. w sprawie ze skargi I. S. na decyzję WINB z dnia [...] listopada 2007 r. w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie tego kiosku (sygn. akt II SA/Rz 968/07). Na pytanie Sądu skarżący tam odpowiedział, że w przedmiotowym obiekcie prowadzi działalność handlową. Niemal 3 tygodnie później pracownicy organu I instancji dokonali u skarżącego zakupu, spisując z powyższego notatkę służbową, załączając do akt paragon fiskalny i wykonując zdjęcie. Następnego dnia przeprowadzili kontrolę w oparciu o przepis art. 81 ust. 4 p.b., a w protokole z tej czynności wskazane zostało, że w ich obecności zawarto kilka transakcji sprzedaży detalicznej produktów spożywczych. Skarżący nie podważał w żaden sposób tego, że użytkował kiosk handlowy – zresztą jak to wyżej wskazano – sam tę okoliczność podał przed Sądem w sprawie sygn. akt II SA/RZ 968/07 a wobec tego w ocenie Sądu popełnione przez organ I instancji uchybienia proceduralne w postaci naruszenia przepisów art. 61 § 1, art. 61 § 4 czy art. 10 § 1 k.p.a., skoro skarżący sam podawał, że w przedmiotowym obiekcie prowadzi działalność handlową, w odwołaniu ani w skardze nie wskazywał żadnych dowodów, których przeprowadzenie przez organy nadzoru budowlanego doprowadziłoby do innego ustalenia w tym zakresie, to brak formalnego zawiadomienia o wszczęciu postępowania czy umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w ocenie Sądu nie mógł mieć żadnego wpływu na wynik sprawy – a co za tym idzie, wskazane naruszenie przepisów postępowania nie mogło prowadzić do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Nie każde bowiem naruszenie przepisów postępowania prowadzić musi do uchylenia zaskarżonego aktu. Musi to być takie naruszenie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Informacja, że skarżący jako inwestor miał obowiązek przed przystąpieniem do użytkowania kiosku handlowego uzyskać pozwolenie na jego użytkowanie, wynika z decyzji o pozwoleniu na budowę i o takie pozwolenie na użytkowanie I. S. wystąpił. Ze względu na braki w dokumentach, które powinny być dołączone do podania w tym przedmiocie, organy odmówiły wydania takiego pozwolenia. Nie można więc podzielić zarzutów skarżącego, że to na skutek braku stosownych pouczeń skarżący przystąpił do użytkowania kiosku nie posiadając stosownego pozwolenia. Jak wynika ze skargi i załącznika do niej to skarżący błędnie zinterpretował konkretną sytuację.

Z załączonej do skargi decyzji PINB z dnia [...].01.2008 r. nr [...] wynika, że umorzone zostało postępowanie w sprawie kiosku położonego na działce nr ewid. gr. 626/2 przy ul. M. w K. – przy czym postępowanie to toczyło się od 2001 r. i dotyczyło budynku uprzednio postawionego na tej działce bez pozwolenia na budowę. Umorzenie nastąpiło z tego powodu, że w dacie wydania decyzji na działce istniał nowy obiekt, na którego wykonanie I. S. uzyskał wyżej powołane pozwolenie na budowę i obiekt ten został już wykonany. Na końcu uzasadnienia decyzji istotnie PINB stwierdził, że "aktualnie istniejący kiosk nie narusza obecnie obowiązujących przepisów a poprzednio funkcjonujący w tym miejscu budynek został rozebrany. W związku z powyższym dalsza ingerencja ze strony organów nadzoru budowlanego jest zbędna". Dla Sądu oczywistym jest, że takie stwierdzenie mogło odnosić się do prowadzonego przez ten organ postępowania toczącego się od 2001 r. w sprawie wykonania kiosku bez wymaganego pozwolenia na budowę a nie do wszelkich innych możliwych postępowań. Na dzień [...].01.2008 r. (data wydania decyzji przez PINB o umorzeniu postępowania) decyzja organu nadzoru budowlanego drugiej instancji w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie tymczasowego obiektu budowlanego wykonanego na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 16 listopada 2005 r. była ostateczna, a cytowane wyżej oświadczenie do protokołu rozprawy w sprawie II SA/Rz 968/07 o tym, że użytkuje on kiosk skarżący złożył przed zamknięciem rozprawy i wydaniem wyroku, którym tut. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję WINB z dnia [...] listopada 2007 r. i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Okoliczność uchylenia przez Sąd tych decyzji nie miała więc i nie mogła mieć żadnego znaczenia dla pojmowania przez skarżącego sytuacji w zakresie konieczności uprzedniego (przed przystąpieniem do użytkowania) uzyskania pozwolenia na użytkowanie kiosku. Jaki więc sens miałoby podtrzymywanie skargi na decyzję w przedmiocie wydania pozwolenia na użytkowanie, gdyby rzeczywiście skarżący wywnioskował, że decyzje te już nie obowiązują, bo organ w uzasadnieniu decyzji wydanej w innej sprawie stwierdził, że "dalsza ingerencja ze strony organów nadzoru budowlanego jest zbędna" a on sam nie potrzebuje już tego pozwolenia?

Wbrew zarzutom skargi organ nie musiał dodatkowo (przy decyzji z [...].01.2008 r.) informować inwestora o konieczności uzyskania pozwolenia na użytkowanie kiosku handlowego bo obowiązek taki wynikał z ostatecznej decyzji nr [...] Prezydenta Miasta z [...].11.2005 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, ostateczna też była decyzja WINB odmawiająca udzielenia pozwolenia na użytkowanie tego obiektu. To informacja podana przez skarżącego na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2008 r. do protokołu rozprawy stała się przyczyną wszczęcia postępowania w sprawie, która jest przedmiotem niniejszej kontroli Sądu a w sytuacji gdy nie jest w żaden sposób kwestionowany sam fakt użytkowania obiektu przez prowadzenie w nim działalności handlowej bez względu na jej zakres – bezzasadny jest zarzut naruszenia przez organy art. 9 k.p.a. Jeśli bowiem kiosk miał być kioskiem handlowym – co wynika z decyzji o pozwoleniu na budowę – to korzystanie z niego na potrzeby i w celu prowadzenia działalności handlowej było niewątpliwie użytkowaniem go zgodnie z przeznaczeniem. Przepisy art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59 f p.b. nie dają możliwości zastosowania uznania administracyjnego, a ich zastosowanie nie jest uzależnione od powodów przystąpienia do użytkowania bez wymaganego pozwolenia. Organy nie dysponują także możliwością miarkowania wysokości w/w kary pieniężnej ani możliwością odstąpienia od wymierzenia tej kary w zależności od konkretnych okoliczności np. z uwagi na stan majątkowy strony. Brak unormowań w tym zakresie legł u podstaw uprzednio wydanego przez tut. Sąd wyroku lecz stanowisko to nie znalazło aprobaty sądu drugiej instancji. Tak więc podnoszone przez skarżącego zarzuty w aspekcie naruszenia art. 8 i 9 k.p.a. nie mogły mieć żadnego wpływu na wynik postępowania administracyjnego. Także kwestia realnej możliwości zapłaty wymierzonej kary pieniężnej – w świetle przepisów będących jej podstawą – nie miała znaczenia dla wyniku tej sprawy. Jak to wskazano na wstępie tylko takie naruszenie przepisów postępowania prowadzonego w tej sprawie, które mogło mieć wpływ na jej wynik może być podstawą uchylenia zaskarżonych decyzji czy postanowień. Błędne rozumienie a właściwie brak zrozumienia przez stronę swej sytuacji prawnej, wyciąganie przez nią wniosków ze stwierdzeń zawartych w uzasadnieniu decyzji wydanej w zupełnie innym postępowaniu nie świadczy o naruszeniu przez organy art. 8 k.p.a.

Jeszcze raz należy podkreślić należy, że wymierzenie kary jest wynikającą z art. 57 ust. 7 p.b. konsekwencją użytkowania przez skarżącego kiosku handlowego bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na jego użytkowanie. Przepis ten stanowi, że " w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59 f ust 1, z tym, że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu". O obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie skarżący został poinformowany w decyzji o pozwoleniu na budowę i obowiązek ten nie został zniesiony ani uchylony a ponadto wynika wprost z mocy art. 55 pkt 1 Prawa budowlanego. Nie może więc odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez organ przepisu art. 8 k.p.a. czy art. 9 k.p.a. Błędne wnioski wyciągnięte przez skarżącego ze sformułowania zawartego w uzasadnieniu decyzji wydanej w innej sprawie, której nawet przedmiotem nie była kwestia użytkowania lecz wzniesienia pierwotnego kiosku bez wymaganego pozwolenia na budowę, nie świadczą w żaden sposób o naruszeniu przez organy w/w przepisów. Skarżący nie został wprowadzony w błąd przez organy lecz wyciągnął błędne wnioski z jednego zdania zawartego w decyzji wydanej w innej sprawie. Wbrew zarzutowi w decyzji o pozwoleniu na budowę I. S. został poinformowany o konieczności uzyskania pozwolenia na użytkowanie przed przystąpieniem do użytkowania kiosku i obowiązek ten sam skarżący usiłował zrealizować składając wniosek o wydanie takiego pozwolenia. Nie ulega wątpliwości, że w dniu 16 kwietnia 2008 r. (data złożenia oświadczenia do protokołu rozprawy w sprawie II SA/Rz 968/07) ani w dniu kontroli ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie tego obiektu (tzn. zezwalającej) nie było w obiegu prawnym, stąd zaistniały podstawy do wymierzenia kary w oparciu o wyżej cytowany przepis art. 57 ust. 7 p.b. w zw. z art. 59 f ust. 1 p.b. Zbyt daleko idąca jest taka interpretacja wskazywanego przez skarżącego zdania w decyzji z [...].01.2008 r., żeby wynikać z niego miało, iż inwestor nie ma realizować żadnych obciążających go i wynikających z przepisów prawa obowiązków.

Jeśli – jak twierdził skarżący w zażaleniu – rzeczywiście "nowy" kiosk nie jest nowym obiektem wzniesionym na podstawie wydanego w 2005 r. pozwolenia na budowę, tylko tym pierwotnie wzniesionym, który nie został całkowicie rozebrany a tylko odpowiednio "skrócony" – to kwestia ta powinna stać się przedmiotem innego postępowania.

Ponieważ stwierdzone przez Sąd naruszenia przepisów postępowania nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy a zarzuty skarżącego nie zasługiwały na uwzględnienie w świetle art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.

W pkt. II wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie... (Dz.U. Nr 163 poz. 1348 z późn zm.)