Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 26/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105  par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 19 marca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie: Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Protokolant asystent sędziego Joanna Wegner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2008 roku sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

We wniosku z dnia 13 września 2006 roku J. K. wystąpił do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. "o ponowne przeliczenie dodatków mieszkaniowych od [...] kolejno do [...] włącznie przyznanych kolejnymi decyzjami MOPS-u w R.". Wniosek swój uzasadnił wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny w dniu 9 maja 2006 roku wyroku w sprawie sygn. akt P4/05, w którym Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) z art. 92 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz o niezgodności § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 roku w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817) z art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Z uwagi na fakt, iż podstawą prawną wydanych decyzji w przedmiocie dodatków mieszkaniowych były powyższe przepisy, skarżący uznał swój wniosek za uzasadniony.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu powołał się na upływ miesięcznego terminu przewidzianego w art. 145a kpa., na wniesienie skargi w sprawie wznowienia postępowania.

Wnioskiem z dnia 2 października 2006 roku J. K. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, podnosząc w uzasadnieniu, iż o wyroku dowiedział się w dniu 12 września 2006 roku z Dziennika Łódzkiego. Dodatkowo wskazał, iż ma wykształcenie zawodowe, jest inwalidą, nie posiada komputera z dostępem do Internetu i nie stać go na opłacenie profesjonalnego pełnomocnika.

Postanowieniem z dnia [...]., nr [...] Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. odmówił J.K. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie przyznania decyzjami ostatecznymi dodatków mieszkaniowych. Wskazał, iż argumentacja strony nie daje podstawy do przywrócenia terminu. Uzasadnieniem przywrócenia terminu może być tylko uprawdopodobnienie faktu, że mimo dołożenia najwyższej staranności skarżący nie mógł zachować terminu z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od niego. Strona zaś mimo, że posiada grupę inwalidzką jest osobą samodzielną, aktywną i czynną, korzystającą z pomocy tutejszego ośrodka w formie dodatków mieszkaniowych od 1999 r. bez pomocy innych osób.

Na powyższe postanowienie J. K. złożył zażalenie, wnosząc ponownie o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zarzucił organowi I instancji, iż ten wbrew treści art. 9 k.p.a., nie poinformował go jako strony postępowania o wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006 r. Nie zgodził się również z zarzutem, że nie dołożył należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw. Podkreślił, iż przy składaniu wniosków o dodatki mieszkaniowe zawsze korzystał z pomocy urzędników [...] Spółdzielni Mieszkaniowej oraz MOPS-u w R. Skarżący stwierdził, że organ nie stosując art. 9 i 10 kpa podważa jego zaufanie do organów Państwa Polskiego oraz łamie zasadę równości obywateli wobec prawa zapisaną w ustawie z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.).

Postanowieniem z dnia [...] nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 144 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. z dnia [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podkreślił, iż w rozpatrywanej sprawie strona składając wniosek o wznowienie postępowania w przedmiocie ponownego przeliczenia dodatków mieszkaniowych nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do złożenia tego wniosku. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu zostało złożone przez J. K. dopiero w dniu 2 października 2006 roku, pomimo że jak twierdzi o wyroku Trybunału Konstytucyjnego dowiedział się w dniu 12 września 2006 roku.

Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 grudnia 2006 J. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w której podnosząc zarzut art. 9 k.p.a. poprzez nieudzielanie niezbędnych wyjaśnień co do przepisów prawa, co spowodowało narażenie na powstanie znacznej szkody materialnej, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Wyrokiem z dnia 21 maja 2007 roku, sygn. akt III SA/Łd 158/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. z dnia [...]. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, iż orzekające w sprawie organy administracji publicznej nie ustaliły dokładnie treści żądania skarżącego, a w szczególności jakie konkretnie postępowania objęte zostały wnioskiem o wznowienie postępowania, czy zostały one zakończone decyzjami wydanymi pod rządami ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych, jaki jest ich numer i data, czy są one ostateczne oraz jaki organ rozpoznawał te sprawy w ostatniej instancji. W ocenie Sądu dopiero bowiem po wyjaśnieniu wszystkich tych kwestii organ powinien podjąć dalsze czynności w sprawie mając na uwadze fakt, iż każda decyzja lub postanowienie winny spełniać wymogi określone w art.107 § 1 k.p.a.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...], nr [...], Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R., działając na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie dodatku mieszkaniowego określonego decyzjami: [...]

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż zakres złożonego w dniu 2 października 2006 roku wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie dodatków mieszkaniowych zgodnie z dodatkowymi wyjaśnieniami złożonymi przez stronę w dniu 10 lipca 2007 roku obejmuje decyzje:

- nr [...] z dnia [...] przyznającej dodatek mieszkaniowy na okres od dnia 1 listopada 1999 roku do dnia 30 kwietnia 2000 roku;

- nr [...] z dnia [....] przyznającej dodatek mieszkaniowy na okres od dnia 1 maja 2000 roku do dnia 31 października 2000 roku;

- nr [...] z dnia [...] przyznającej dodatek mieszkaniowy na okres od dnia 1 listopada 2000 roku do dnia 30 kwietnia 2001 roku;

- nr [...] z dnia [...] przyznającej dodatek mieszkaniowy na okres od dnia 1 maja 2001 roku do dnia 31 października 2001 roku;

- nr [...] z dnia [...] przyznającej dodatek mieszkaniowy na okres od dnia 1 listopada 2001 roku do dnia 30 kwietnia 2002 roku;

- nr [...] z dnia [...] przyznającej dodatek mieszkaniowy na okres od dnia 1 maja 2002 roku do dnia 31 października 2002 roku;

- nr [...] z dnia [...] przyznającej dodatek mieszkaniowy na okres od 1 listopada 2002 roku do 30 kwietnia 2003 roku;

- nr [...] z dnia [...] przyznającej dodatek mieszkaniowy na okres od 1maja 2003 roku do 31 października 2003 roku;

- nr [....] z dnia [...] przyznającej dodatek mieszkaniowy na okres od 1 listopada 2003 roku do 30 kwietnia 2004 roku;

- nr [...] z dnia [...] przyznającej dodatek mieszkaniowy na okres od 1 maja 2004 roku do 31 października 2004 roku;

- nr [....] z dnia [...] przyznającej dodatek mieszkaniowy na okres od 1 listopada 2004 roku do 30 kwietnia 2005 roku;

- nr [...] z dnia [...]. przyznającej dodatek mieszkaniowy na okres od 1 maja 2005 roku do 31 października 2005 roku

- nr [...] z dnia [...] odmawiającej przyznania dodatku mieszkaniowego;

- nr [...] z dnia [...] przyznającej dodatek mieszkaniowy na okres od 1 stycznia 2006 roku do 30 czerwca 2006 roku;

- nr [....] z dnia [...] przyznającej dodatek mieszkaniowy na okres od 1 lipca 2006 roku do 31 grudnia 2006 roku (decyzja uwzględnia wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006 roku).

Mając na uwadze poczynione ustalenia faktyczne organ podniósł, że decyzje nr [...] stały się ostateczne, wydane zostały w okresie obowiązywania ustawy z dnia 2 lipca 1994 roku o najmie lokali mieszkalnych i dodatków mieszkaniowych (Dz. U. z 1998 r., Nr 120, poz. 787 ze zm.) i brak jest podstaw do wznowienia postępowania w tych sprawach w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006 roku, który orzekł o niezgodności z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych oraz o niezgodności § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 roku w sprawie dodatków mieszkaniowych z art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Od powyższej decyzji J. K. złożył odwołanie, w którym wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy w "duchu pomocy społecznej, której brak Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej w R". Podniósł, iż uzasadnienie odwołania znajduje się w skargach z dnia 30 lipca 2007 roku, 28 sierpnia 2007 roku oraz 10 września 2007 roku skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że objęte zakresem wniosku decyzje wydane zostały pod rządami dwóch różnych ustaw. Ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych oraz ustawy wcześniejszej, z dnia 2 lipca 1994 roku o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych. Wyrokiem z dnia 9 maja 2006 roku Trybunał Konstytucyjny orzekł jedynie o niezgodności z Konstytucją przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych. Zatem, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarówno wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania , jak i wniosek o wznowienie postępowania w sprawach dotyczących decyzji przyznających dodatki mieszkaniowe na podstawie ustawy z dnia 2 lipca 1994 roku o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych jest bezprzedmiotowy.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący – J. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozpatrzenie sprawy "zgodnie z obowiązującym prawem, w duchu pomocy społecznej". Powołując się na art. 9 i art. 35 k.p.a. wskazał na istniejący konflikt z Dyrektorem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. i niezałatwienie niniejszej sprawy bez zbędnej zwłoki. Podkreślił, iż niniejsza sprawa trwa już 15 miesięcy, a organ złośliwie przeciąga wszelkie czynności, działając na jego szkodę.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z dyspozycją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Natomiast w myśl zaś art. 145 § 1 powołanej ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu.

Badając legalność zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie dodatku mieszkaniowego, Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia należy wskazać, że punktem wyjścia dla oceny prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji są rozważania zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 maja 2007 roku w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 158/07. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W myśl natomiast art. 170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W uzasadnieniu wyroku z dnia 21 maja 2007 roku, Sąd uchylając postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. z dnia [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie dodatku mieszkaniowego wskazał, iż orzekające w sprawie organy administracji publicznej nie ustaliły dokładnie treści żądania skarżącego zawartego we wniosku z dnia 2 października 2006 roku, a w szczególności nie zbadały, jakie konkretnie postępowania objęte zostały wnioskiem, czy zostały one zakończone decyzjami wydanymi pod rządami ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych, jaki jest ich numer i data i czy są one ostateczne oraz jaki organ rozpoznawał te sprawy w ostatniej instancji.

Przedstawione stwierdzenia wyznaczyły zatem kierunek postępowania w niniejszej sprawie i Sąd rozpoznający obecnie sprawę, winien ocenić, czy organy wykonały wytyczne i zalecenia Sądu zawarte w uzasadnieniu cytowanego wyżej orzeczenia.

Zdaniem Sądu, organy administracji publicznej wydały rozstrzygnięcia zgodne z wytycznymi zawartymi we wskazanym wcześniej wyroku z dnia 21 maja 2007 roku. Orzekając bowiem ponownie w sprawie wszczętej wnioskiem z dnia 2 października 2006 roku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie dodatków mieszkaniowych, organ I instancji - mając na uwadze dodatkowe wyjaśnienia złożone przez stronę skarżącą w dniu 10 lipca 2007 roku (protokół k. nr 32) - prawidłowo ustalił, że zakres wniosku (żądania) J. K. obejmuje 15 decyzji o nr od [...] do [...].

Poczynione ustalenia faktyczne stały się więc podstawą do stwierdzenia, że objęte zakresem wniosku decyzje wydane zostały pod rządami dwóch różnych ustaw - ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz ustawy wcześniejszej, z dnia 2 lipca 1994 roku o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych. (Dz. U. z 1998r., Nr 120, poz. 787 ze zm.).

Wyrokiem z dnia 9 maja 2006 roku, który zapadł w sprawie o sygn. akt P 4/06 i został opublikowany w Dzienniku Ustaw z dnia 18 maja 2006 roku, Nr 84 pod poz. 587, Trybunał Konstytucyjny, stwierdził, iż przepis art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734, z 2002r., Nr 216, poz. 1826 oraz z 2003r., Nr 203, poz. 1966) jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, natomiast § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 roku w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817) jest niezgodny z art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Zgodnie natomiast z uregulowaniem zawartym w art. 145a § 1 k.p.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie, którego została wydana decyzja. W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (art. 145a § 2 k.p.a.).

Wskazać jednak należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a). Celem postępowania wznowieniowego jest bowiem ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.a.).

W niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, działając na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie dodatku mieszkaniowego określonego decyzjami: [...]. Organ podniósł, iż wymienione decyzje wydane zostały w okresie obowiązywania ustawy z dnia 2 lipca 1994 roku o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 1998 r., Nr 120, poz. 787 ze zm.) i brak jest podstaw do wznowienia postępowania w tych sprawach w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006 roku, na który powołuje się skarżący. Wyrok Trybunału odnosi się bowiem do regulacji zawartych w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych i wydanego na jej podstawie rozporządzenia z dnia 28 grudnia 2001 roku w sprawie dodatków mieszkaniowych.

Słusznie zatem postąpiły organy administracji stwierdzając, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawach dotyczących ostatecznych decyzji przyznających dodatki mieszkaniowe na podstawie ustawy z dnia 2 lipca 1994 roku o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych jest bezprzedmiotowy. Skoro Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006 roku, który zapadł w sprawie o sygn. akt P 4/06, nie zawierał rozstrzygnięć odnoszących się do ustawy z dnia 2 lipca 1994r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych, brak było przesłanek, aby toczyło się postępowanie w sprawie wznowienia postępowań zakończonych decyzjami ostatecznymi wydanymi w oparciu o wskazane wyżej przepisy. Bezprzedmiotowe zatem było również prowadzenie postępowania o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w tych sprawach, gdyż art. 145a k.p.a. wyznacza termin do złożenia wniosku jedynie w sprawach, zakończonych decyzjami ostatecznymi wydanymi w oparciu o przepisy, które następnie uznane zostały przez Trybunał za niekonstytucyjne.

Zgodnie bowiem z przepisem art. 105 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Nie ulega wątpliwości, iż przesłanka umorzenia postępowania może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, co zostanie ujawnione dopiero w toczącym się postępowaniu, jak miało to miejsce w sprawie niniejszej.

Reasumując powyższe rozważania należy zatem wskazać, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki wskazane w art. 105 k.p.a., bowiem objęte zakresem wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania decyzje wydane zostały pod rządami dwóch różnych ustaw. Ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych oraz ustawy wcześniejszej, z dnia 2 lipca 1994 roku o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych. Wyrokiem z dnia 9 maja 2006 roku Trybunał Konstytucyjny orzekł jedynie o niezgodności z Konstytucją przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych, a zatem wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawach dotyczących decyzji przyznających dodatki mieszkaniowe na podstawie ustawy z dnia 2 lipca 1994 roku o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych jest bezprzedmiotowy.

W tym stanie rzeczy, z uwagi na fakt, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie narusza prawa, a przytoczona argumentacja organu odwoławczego w pełni zasługuje na uwzględnienie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji

a. ł.