Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 320/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-07-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2, art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Tomasz Naraziński po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr UNP: [...] [...] w przedmiocie: określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok p o s t a n a w i a: odmówić przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

M. A. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok w wysokości 34.178 zł.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 1.026 zł. Odpis zarządzenia został doręczony skarżącej w dniu 29 maja 2018 r.

W dniu 5 czerwca 2018 r. skarżąca złożyła, na formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku skarżąca oświadczyła, że obecnie jej jedynym źródłem utrzymania jest emerytura w wysokości 1.454,76 zł. Z wielkim trudem wraz z mężem prowadzi gospodarstwo domowe, opłaca czynsz, media kupuje żywność i leki. Skarżąca oświadczyła, że choruje na miażdżycę, która uniemożliwia jej prawidłowe funkcjonowanie, ma bardzo duże problemy z poruszaniem się. Oświadczyła również że nie posiada żadnych oszczędności a uiszczenie wpisu od skargi stanowi dla niej bardzo duże obciążenie finansowe.

W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem. Nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Według oświadczenia małżonkowie utrzymują się z emerytur. Skarżąca otrzymuje emeryturę w wysokości 1.454,76 zł, natomiast emerytura męża skarżącej wynosi 2.409, 54 zł.

Skarżąca oświadczyła, że małżonkowie ponoszą następujące wydatki: czynsz za mieszkanie – 650 zł, media – 400 zł, koszty leczenia i leków – 1.400 zł, rehabilitacja i dojazdy – 480 zł.

W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku skarżąca nadesłała: 1) zeznanie podatkowe (PIT-40A) męża za rok 2017, z którego wynika, że mąż skarżącej osiągnął dochód w wysokości 34.082 zł, 2) zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w roku 2017 (PIT-36), z którego wynika, że skarżąca osiągnęła dochód z emerytury w wysokości 20.299 zł oraz przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 106.772 zł, poniosła koszty jego uzyskania w wysokości 96.691 zł i osiągnęła dochód w wysokości 10.081 zł, 3) wyciąg z rachunku bankowego prowadzonego na nazwisko K. A. za okres od 1 kwietnia 2018 do 31 maja 2018 r., z którego wynika, że saldo końcowe wynosi 5.792,24 zł, 4) wyciąg z rachunku bankowego prowadzonego za okres od 29 marca 2018 r. do 30 kwietnia 2018 r. na nazwiska obojga małżonków, a za okres od 1 do 28 maja 2018 r. na nazwisko męża skarżącej, z których wynika, że saldo końcowe na 28 maja 2018 r. wynosi 90,57 zł.

Ponadto z pisma z 29 czerwca 2018 r., stanowiącego odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia wniosku, wynika, że w dniu 1 lutego 2016 r. małżonkowie zawarli umowę darowizny i ustanowienia służebności osobistej w wyniku której należący do małżonków lokal mieszkalny stał się wyłączną własnością męża skarżącej. Ponadto w dniu 4 lipca 2017 r. małżonkowie zawarli umowę majątkową małżeńską, w której przyjęli rozdzielność majątkową.

Referendarz sądowy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej "P.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.

Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 P.p.s.a.).

W myśl art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.

Stosownie do treści art. 246 § 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W ocenie referendarza skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Dokonując powyższej oceny referendarz wziął pod uwagę, że przed tutejszym sądem zawisły dwie sprawy ze skarg M. A., przy czym wpis od skargi w rozpoznawanej sprawie wynosi 1.026 zł, natomiast wpis od skargi w sprawie oznaczonej sygn. akt I SA/Łd 321/18 (dotyczącej podatku dochodowego za rok 2014) wynosi 1.500 zł.

Odmawiając uwzględnienia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych referendarz wziął pod uwagę, że zgodnie z cytowanymi przepisami zwolnienie to adresowane jest do osób, które nie są w stanie ich ponieść bez uszczerbku dla koniecznych wydatków związanych z własnym utrzymaniem.

Z nadesłanych dokumentów wynika, że w roku 2017 skarżąca wraz z mężem osiągnęli dochód z emerytur i z działalności gospodarczej w łącznej wysokości 64.462 zł, zatem średni miesięczny dochód małżonków przekraczał 5.000 zł.

Według oświadczenia zawartego we wniosku miesięczne wydatki małżonków związane z utrzymaniem mieszkania oraz wydatki związane z leczeniem i rehabilitacją wynoszą 2.930 zł. Są zatem wyraźnie niższe od dochodów małżonków.

Łączne aktualne dochody małżonków z emerytur wynoszą łącznie 3.864,30 zł. Z danych zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że skarżąca nadal prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą A. Można zatem przyjąć, że również w obecnie dochody małżonków kształtują się wysokości zbliżonej do dochodów uzyskiwanych w roku ubiegłym.

Za powyższym wnioskiem przemawia również analiza wyciągów z rachunków bankowych. Z wyciągu z rachunku bankowego prowadzonego na nazwisko męża skarżącej przez Bank A wynika, że w kwietniu 2018 r. średnie miesięczne saldo wynosiło 3.764 zł, a maju 2018 r. – 6.277 zł. Na dzień doręczenia odpisu zarządzenia zawierającego wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na rachunku bankowym znajdowało się 6.251,35 zł.

Saldo na rachunku prowadzonym przez Bank B na rzecz obojga małżonków (w kwietniu 2018 r.) i na rzecz skarżącej (w maju 2018 r.) również było dodatnie i wynosiło na koniec kwietnia 2018 r. – 665,82 zł, a na koniec maja 2018 r. 90,57 zł.

W tej sytuacji zawarte we wniosku oświadczenie skarżącej, iż nie posiadała środków finansowych na uiszczenie wpisu od skargi należy uznać za niewiarygodne.

Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.

E.B.