Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 949/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2020-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1,
journal: Dz.U. 2020 poz 713
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.
article: art/ 17 ust. 2, art. 18
journal: Dz.U. 2017 poz 935
law: Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw
article: art. 53, art. 3 par. 2 pkt 5 i 6, art. 58 par. 1 pkt 2, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

II SA/Ke 949/20 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. B,. na uchwałę Rady Miasta Ostrowca Świętokrzyskiego z dnia 7 marca 2011 r. Nr VII/36/2011 w przedmiocie określenia przystanków komunikacyjnych, których właścicielem lub zarządzającym jest Gmina Ostrowiec Świętokrzyski warunków i zasad korzystania z nich oraz opłat za ich korzystanie postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić Ł. B. kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

W dniu 7 marca 2011 r. Rada Miasta Ostrowca Świętokrzyskiego podjęła uchwałę Nr VII/36/2011 w przedmiocie określenia przystanków komunikacyjnych, których właścicielem lub zarządzającym jest Gmina Ostrowiec Świętokrzyski warunków i zasad korzystania z nich oraz opłat za ich korzystanie.

Pismem z 22 sierpnia 2020 r., nadanym w dniu 10 września 2020 r. (data stempla pocztowego), Ł. B. wniósł o Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na powyższą uchwałę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Zarządzeniem z 20 października 2020 r., doręczonym 4 listopada 2020 r., skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, przez złożenie dowodu, że wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa.

W wykonaniu tego zobowiązania, w piśmie z 10 listopada 2020 r. skarżący podał, że w dniu 27 lutego 2020 r. do Prezydenta Miasta w Ostrowcu Świętokrzyskim zostało skierowane pismo zatytułowane "wezwanie do zapłaty", w którym wskazał organowi, że przyjęcie jednakowej stawki dla wszystkich przewoźników jest niezgodne z obowiązującym stanem prawnym. W ocenie skarżącego przyjąć należy, że pismo to jest również wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W załączeniu skarżący złożył "wezwanie do zapłaty", o którym wyżej mowa.

Wykonując kolejne zobowiązanie Sądu, skarżący pismem z 7 grudnia 2020 r. wyjaśnił, że ww. pismo zostało nadane 12 marca 2020 r. i doręczone organowi w dniu 17 marca 2020 r. Taką samą datę doręczenia wezwania wskazał organ w piśmie z 8 grudnia 2020 r. wnosząc jednocześnie o odrzucenie skargi z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi sąd zobowiązany jest do ustalenia, czy odpowiada ona warunkom formalnym, czy wniesiona została w terminie, a także czy jest dopuszczalna. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej zwanej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Skarga w niniejszej sprawie oparta została na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (aktualny tekst ustawy - t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 713 z późn. zm.), przytaczanej dalej jako u.s.g. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

W niniejszej sprawie znajduje zastosowanie powyższy przepis w tak przytoczonym brzmieniu, co wynika z art. 17 ust. 2 w zw. z art. 18 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935). Stosownie do tych przepisów, art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz przepisy u.s.g., w ich brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. po 1 czerwca 2017 r. Ponieważ zaskarżona uchwała Rady Miasta Ostrowca Świętokrzyskiego została podjęta w dniu 7 marca 2011 r., a więc przed zmianą art. 101 ust. 1 u.s.g. (polegającą na rezygnacji z wymogu wezwania do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na akty podejmowane przez organ gminy) oraz art. 53 p.p.s.a. (zgodnie z którym od dnia 1 czerwca 2017 r. skargę na akty, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., tj. akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, można wnieść w każdym czasie), skarżący był zobowiązany do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa i do zachowania terminu do wniesienia skargi przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. - w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. Wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia jest obligatoryjnym elementem skuteczności wniesienia skargi na uchwałę organu gminy podjętą przed 1 czerwca 2017 r., w tym na uchwałę będącą przedmiotem niniejszej sprawy.

Bezspornym w sprawie jest, że Ł. B. pismem z 27 lutego 2020 r., które wpłynęło do organu w dniu 17 marca 2020 r., wystąpił do Prezydenta Miasta w Ostrowcu Świętokrzyskim z "wezwaniem do zapłaty". Choć wprost nie zostało w piśmie tym wskazane, że stanowi ono wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., to niewątpliwie skarżący sformułował w nim zarzuty wobec uchwały z 7 marca 2011 r. oraz poinformował organ, iż w przypadku nieuwzględnienia wezwania skieruje skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego celem "unieważnienia uchwały". Należało więc przyjąć, że pismo to stanowiło wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa wyżej.

Stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r.), w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07 (ONSAiWSA 2007, nr 3, poz. 60) wyjaśnił, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Oznacza to, że skargę na uchwałę rady gminy podjętą przed 1 czerwca 2017 r., w trybie art. 101 u.s.g., należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi rady gminy na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego, a jeżeli rada nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania.

Przenosząc przedstawione wyżej rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że doręczenie organowi w dniu 17 marca 2020 r. wezwania do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą, rozpoczęło bieg terminu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. - w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. Wobec tego, że organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie w terminie 30 dni od jego wniesienia, skargę należało wnieść w terminie 60 dni od dnia wpływu wezwania do organu. Przy obliczaniu terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie uwzględnić należało okoliczność wstrzymania z mocy prawa od dnia 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r. terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowoadministracyjnych, wynikającą z art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 maja 2020 r. Termin 60 dniowy, o jakim mowa wyżej, rozpoczął więc bieg dnia 24 maja 2020 r. i upłynął 22 lipca 2020 r. (art. 68 ust. 6 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 - Dz.U. z 2020 r., nr 875).

Wobec tego, że skarga w niniejszej sprawie została nadania w dniu 10 września 2020 r. tj. po upływie terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Wpis od skargi zwrócono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.