Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 232/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6204 Środki farmaceutyczne i  materiały medyczne oraz nadzór farmaceutyczny
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, art. 221
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. S.A. z siedzibą w R. na sprzeciw Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie dokonania zmiany w pozwoleniu i dokumentacji dotyczącej wprowadzenia do obrotu produktu leczniczego postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 28 września 2009 r. I. S.A. z siedzibą w R. (dalej: skarżąca) wystąpiła do Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z wnioskiem o dokonanie zmiany w ulotce informacyjnej produktu leczniczego [...].

Organ pismem z dnia [...] grudnia 2009 r., na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie dokonywania zmian w pozwoleniu i dokumentacji dotyczącej wprowadzenia do obrotu produktu leczniczego (Dz. U. z 2003 r., Nr 27, poz. 235) wniósł sprzeciw wobec dokonania zmiany wskazując, iż nie wyraża zgody na dokonanie wnioskowanej zmiany. W pouczeniu organ poinformował, iż na powyższy sprzeciw stronie przysługuje prawo do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Powyższy sprzeciw został doręczony skarżącej dnia 21 grudnia 2009 r.

Pismem z dnia 22 grudnia 2009 r. skarżąca skierowała do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, nadając je dnia 23 grudnia 2009 r.

Jednocześnie z powyższym wezwaniem i nie czekając na stanowisko organu skarżąca wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2009 r. na sprzeciw. Skarga ta została wysłana tym samym listem poleconym, co wniosek o usunięcie naruszenia prawa, tj. 23 grudnia 2009 r.

Pismem z dnia 18 stycznia 2010 r. organ odpowiedział na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa uznając je za bezzasadne.

Skarga wraz ze sprzeciwem, wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, odpowiedzią na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i odpowiedzią na skargę wpłynęła do Sądu dnia 4 lutego 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz 1270 ze zm.) –

zwanej dalej p.p.s.a., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Natomiast w myśl § 3 tego artykułu, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a tj. inne niż decyzje bądź postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności.

Sprzeciw jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnienia wynikającego z przepisu prawa, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. A zatem należy uznać, iż skarga na sprzeciw może zostać wniesiona dopiero po doręczeniu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. na akty lub czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wskazane terminy są terminami ustawowymi i nie mogą być skracane ani przedłużane. Skarga wniesiona niezgodnie z powyższymi uregulowaniami jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie sprzeciw został doręczony skarżącej dnia 21 grudnia 2009 r., natomiast wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało nadane do organu dnia 23 grudnia 2009 r. (a zatem w terminie). Jednak należy zauważyć, iż w tej samej dacie, bez uzyskania stanowiska organu, na powyższy sprzeciw została wniesiona skarga do Sądu. Stwierdzić zatem należy, iż wniesienie skargi nastąpiło bez wyczerpania procedur i przedwcześnie, gdyż przed udzieleniem przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Należy zatem uznać, iż skarga wniesiona w taki sposób podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Dodatkowo należy wskazać, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa obowiązuje wpis stały. Zgodnie zaś z art. 221 p.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego podlegające opłacie stałej, które nie są należycie opłacone podlegają odrzuceniu. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez radcę prawnego, zaś należny od niej wpis nie został uiszczony. A zatem także z tego względu skarga podlega odrzuceniu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. oraz 221 p.p.s.a. Sąd odrzucił skargę.