Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 413/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 8 ust. 1 - 3
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 7 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi A.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia pasa drogi gminnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 2 lutego 2009 r. nr [...] Wójt Gminy działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego umorzył postępowanie w sprawie z wniosku A. P. o przywrócenie w drodze decyzji administracyjnej pasa drogi gminnej (działka na [...] położona w K. S. sięgająca do granicy działek o numerach [...]).

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż postępowanie jest bezprzedmiotowe, gdyż wnioskodawca nie może być stroną prowadzonego postępowania. A.P. nie posiada bowiem tytułu prawnego do nieruchomości, o których mowa we wniosku i przez które to rzekomo droga w przeszłości przebiegała.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. P. powołując się na opinię biegłego geodety wyjaśnił, iż jego intencją jest jedynie rozwiązanie problemu przejazdu sprzętu rolniczego, gdyż przejazd w odległości około 2 metrów od zabudowań zakłóca spokój.

Zatem wbrew temu co twierdzi organ I instancji złożony wniosek ze względu na potrzeby normalnego funkcjonowania kilku sąsiadujących gospodarstw rolnych znajduje swoje uzasadnienie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu wniesionego odwołania utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że żaden z przepisów obowiązującego prawa nie przewiduje by sprawa zakreślona przez wnioskodawcę mogła być rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej. Innymi słowy, brak jest przepisów, które pozwalałyby kierować do organów administracji publicznej żądanie w przedmiocie urządzenia drogi gminnej na określonej nieruchomości. Zaliczenie do kategorii dróg gminnych jak i ustalenie przebiegu już istniejących dróg gminnych następuje z kolei w drodze uchwały rady gminy, które należy rozpatrywać w kategoriach ogólnych aktów administracyjnych.

W kwestii dróg wewnętrznych rozstrzygnięcie winien zaś podejmować zarządca terenu, względnie jego właściciel.

Z uwagi na stan faktyczny sprawy uwzględnienie złożonego wniosku było niemożliwe. Na obszarze działki nr [...] i [...] brak jest wydzielonego liniami granicznymi gruntu przeznaczonego na lokalizację drogi, a jego ewentualne wydzielenie w drodze postępowania podziałowego pozostawione jest wyłącznej gestii właścicieli nieruchomości. Nie ma bowiem możliwości aby w tym przypadku podział nastąpił z urzędu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A.P. wniósł o uchylenie w/w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego jako naruszającej art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Dodał nadto, iż możliwe jest wznowienie znaków granicznych określających granice dawnych parcel katastralnych [...] i [...]stanowiących drogę. Fakt, iż droga ta została zniszczona i zaorana nie powinien stanowić jakiejkolwiek przeszkody.

W ocenie skarżącego sposób rozstrzygnięcia podjęty w sprawie świadczy o tym, że wójt nie spełnia zadań ciążących na nim z mocy ustawy. Zaniechanie wójta narusza więc interes prawny skarżącego i uniemożliwia skarżącemu oraz innym osobom racjonalne i spokojne wykonywanie prawa własności.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U z 2001 r.,nr 142 poz. 1591 z późn.zm) zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie dróg gminnych należy do zadań własnych gminy. Gmina realizując swe ustawowe obowiązki dotyczące budowy dróg gminnych, podejmuje najpierw uchwały przeznaczające określone tereny na ich budowę w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, a następnie pozyskuje tereny te dla takiego zamierzenia i podejmuje działania dla ich budowy. Zgodnie z ustawą o samorządzie terytorialnym gmina, co warte podkreślenia, samodzielnie decyduje o zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym o konieczności budowy określonych dróg gminnych. Z faktu, że zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty – w zakresie dróg gminnych – należy do obowiązkowych zadań własnych gminy oraz, że skarżący chciałby aby na określonych działkach urządzona została droga dojazdowa do nieruchomości oznaczonej nr [...], co pozwoliłoby ograniczyć ruch pojazdów dojeżdżających do tej działki po drodze istniejącej w sąsiedztwie jego nieruchomości, nie wynika obowiązek gminy budowy drogi w miejscu preferowanym przez skarżącego. Innymi słowy, należy stwierdzić, że nałożenie przez powołane przepisy na gminę obowiązku budowy drogi nie prowadzi do powstania po stronie mieszkańca gminy ani żadnego innego podmiotu np. inwestora budującego osiedle mieszkaniowe uprawnienia na podstawie, którego przysługiwałoby mu żądanie o budowę przez gminę drogi. Drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych a takimi drogami są drogi dojazdowe np. do gruntów rolnych i leśnych czy też drogi w osiedlach mieszkaniowych są drogami wewnętrznymi. Ich budowa, przebudowa, utrzymanie oraz zarządzanie należy do zarządcy terenu, a w przypadku jego braku do właściciela. Także do zarządcy terenu, na którym zlokalizowana jest droga, a w przypadku jego braku do właściciela terenu należy finansowanie inwestycji związanych z urządzeniem a następnie utrzymaniem drogi wewnętrznej – art. 8 ust. 1-3 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz.U z 2007r. nr 19 poz. 115).

W stosunku do dróg nie zaliczonych do żadnej z kategorii dróg publicznych, organy gminy nie mają kompetencji do orzekania w drodze decyzji o urządzeniu drogi czy też jej odtworzeniu w miejscu, w którym w przeszłości przebiegała. Wszelkie uprawnienia w tym zakresie przysługują właścicielom nieruchomości, którzy ewentualnie zechcą je przeznaczyć pod budowę drogi wewnętrznej i przedsięwzięcie to sfinansują.

Podkreślić należy, że w stosunku do nieruchomości pozostających we władaniu Skarbu Państwa czy też gminy, żaden przepis prawa nie przewiduje by mieszkaniec danego terenu zainteresowany budową drogi, mógł skutecznie żądać urządzenia na tym terenie drogi, a organ był uprawniony do orzekania o tym w drodze decyzji administracyjnej.

Z powyższych rozważań wynika, że dokonana przez organy ocena prawna wniosku skarżącego oparta jest na obowiązujących przepisach prawa w tym przedmiocie. Tym samym kontrolowanym decyzjom nie sposób zarzucić naruszenia prawa.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.