Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 404/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
659
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Pomoc społeczna
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 183 § 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 listopada 2020 r., sygn. akt II SAB/Bk 158/20 w sprawie ze skargi W. P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. w przedmiocie przyznania świadczeń rodzinnych na okres zasiłkowy 2018/2019 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku; 2. odstępuje od zasądzenia od W. P. kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 5 listopada 2020 r., sygn. akt II SAB/Bk 158/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. w przedmiocie przyznania świadczeń rodzinnych na okres zasiłkowy 2018/2019: 1) zobowiązał Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. do załatwienia wniosku skarżącego W. P. z [...] września 2018 r. w sposób przewidziany prawem, w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akt organowi; 2) stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; 3) stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania organu miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4) wymierzył organowi grzywnę w kwocie 200 zł; 5) nie przyznał od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wnioskiem z [...] września 2018 r. W. P. zwrócił się do Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. o przyznanie prawa do zasiłku rodzinnego na troje dzieci: D., J. i A. P. wraz z dodatkami, na okres zasiłkowy 2018/2019.

W piśmie z [...] września 2018 r. organ wezwał skarżącego do osobistego stawiennictwa i uzupełnienie wniosku. Następnie [...] września 2018 r. zostało wysłane kolejne wezwanie, na które skarżący przedłożył odpowiedź [...] października 2018 r. W dniu [...] października 2018 r. zawiadomiono skarżącego o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. W dniu [...] października 2018 r. skarżący udzielił odpowiedzi w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego i przedłożył kolejne dokumenty w sprawie, potwierdzające, w jego ocenie, że zamieszkuje na terytorium P. W związku z powyższym organ, [...] października 2018 r., ponownie wezwał skarżącego do uzupełnienia zgromadzonego materiału dowodowego, skarżący udzielił odpowiedzi [...] października 2018 r., a organ [...] października 2020 r. poinformował o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym.

Decyzją z [...] listopada 2018 r. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. odmówił skarżącemu przyznania prawa do zasiłku rodzinnego na troje dzieci wraz z dodatkami na okres zasiłkowy 2018/2019, stwierdzając, że rodzina skarżącego nie mieszka na stałe w P., ale na B., a zatem świadczenia rodzinne w P. mu nie przysługują. Ponadto skarżący nie przedłożył dokumentów, że na B. nie są pobierane świadczenia na rzecz dzieci, zaś pobieranie tych świadczeń wyklucza ich otrzymanie na terenie R.

Odwołanie od tej decyzji wniósł W. P.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z [...] stycznia 2019 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując, że w sprawie występuje szereg wątpliwości dotyczących tego, gdzie skarżący zamieszkuje i od kiedy, czy na B. są pobierane świadczenia na dzieci skarżącego, w tym czy pobiera je żona skarżącego, oraz czy żona skarżącego pobiera dochody za granicą P. i gdzie zamieszkuje.

W związku z powyższym organ pierwszej instancji, [...] stycznia 2019 r., zwrócił się do Ambasady R. w R. o udzielenie informacji w zakresie sytuacji materialnej i pobieranych świadczeń przez rodzinę skarżącego, do [...] Rejonowego Komitetu Wykonawczego, a także zawiadomił skarżącego o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy. Organ, [...] marca 2019 r., ponownie ten termin przedłużył ze względu na brak odpowiedzi z [...] Rejonowego Komitetu Wykonawczego Urzędu Pracy i Opieki Socjalnej w B. W dniu [...] marca 2019 r. został również przeprowadzony wywiad środowiskowy w domu skarżącego w miejscowości K. W dniu [...] kwietnia 2019 r. organ zawiadomił o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a [...] kwietnia 2019 r. z tego powodu przedłużył termin załatwienia sprawy. Następnie [...] kwietnia 2019 r. wezwał skarżącego do dostarczenia zaświadczeń, czy na dzieci pobierane są świadczenia na B. Skarżący, w piśmie z [...] maja 2019 r., wyjaśnił, że nie. Po raz kolejny, w piśmie z [...] września 2019 r., organ wystosował zawiadomienie o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem, jednocześnie przedłużając termin załatwienia sprawy z tego powodu.

Decyzją z [...] maja 2019 r. GOPS odmówił W. P. przyznania prawa do zasiłku rodzinnego na troje dzieci wraz z dodatkami, na okres zasiłkowy 2018/2019, stwierdzając, że żona wnioskodawcy z trójką dzieci nie mieszka na stałe w P., ale na B., a zatem świadczenia rodzinne w P. nie przysługują.

Odwołanie wniósł skarżący.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z [...] sierpnia 2019 r. utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie.

Zdaniem Kolegium zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdzał, że skarżący wraz z rodziną mieszka w miejscowości T. na B., gdzie wspólnie z żoną opiekują się trójką nieletnich dzieci, a to uniemożliwia przyznanie im wnioskowanych świadczeń.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, który wyrokiem z dnia 19 grudnia 2019r., sygn. akt II SA/Bk 749/19, uchylił ww. decyzję Kolegium z [...] sierpnia 2019 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

Zdaniem sądu, w przedmiotowej sprawie kluczowe było ustalenie podstawowej kwestii – miejsca zamieszkania rodziny jako fundamentalnej przesłanki przyznania świadczeń rodzinnych, która powinna opierać się na okolicznościach nie budzących jakichkolwiek wątpliwości. Za konieczne sąd uznał przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego z wywiadu środowiskowego, z zeznań świadków, ustalenie częstotliwości ewentualnych wyjazdów na B., które to dowody łącznie z już dostępnymi, w tym oświadczeniami członków rodziny skarżącego i rodziny jego żony, pozwolą na należyte ustalenie, gdzie znajduje się centrum interesów życiowych i majątkowych strony, a tym samym właściwą ocenę przesłanki zamieszkiwania na terytorium RP.

Po powtórnym rozpatrzeniu sprawy Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. zwrócił się [...] marca 2020 r. do Placówki Straży Granicznej o dane dotyczące przekroczeń granicy przez osoby wymienione we wniosku, a placówka ta udzieliła odpowiedzi [...] marca 2020 r. Ponowna odpowiedź w tym zakresie wpłynęła do akt sprawy [...] marca 2020 r., za inny okres. Organ, realizując zalecenia sądu, [...] lutego 2020 r. podjął próbę przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania skarżącego. Organ pierwszej instancji ustalił, czy rodzina skarżącego korzysta z porad lekarskich w placówkach medycznych ([...] kwietnia 2020 r.) oraz jakie były zasady korzystania przez skarżącego z dofinansowania z programu "Czyste powietrze" ([...] kwietnia 2020 r.). W aktach sprawy pojawiły się również inne dokumenty z postępowań, które toczyły się równolegle w stosunku do skarżącego, m.in. o świadczenia wychowawcze bądź zasiłki rodzinne za okres 2019/2020 r.

Organ, [...] marca 2020 r., przedłużył termin rozpoznania sprawy z uwagi na brak potrzebnej dokumentacji, do [...] maja 2020 r., a [...] kwietnia 2020 r. zawiadomił o zebraniu dowodów i możliwości zapoznania się z nimi, natomiast [...] kwietnia 2020 r. dołączono do zgromadzonego materiału dowodowego dowód z przesłuchania świadka. Następnie [...] kwietnia 2020 r. organ znowu przedłużył termin załatwienia sprawy z uwagi na wpłynięcie [...] kwietnia 2020 r. nowego pisma z Konsulatu Generalnego R. w B. i konieczność jego przetłumaczenia. W konsekwencji, [...] maja 2020 r. organ kolejnym zawiadomieniem poinformował strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.

Decyzją z [...] maja 2020 r., nr [...] Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. ponownie odmówił skarżącemu przyznania prawa do zasiłku rodzinnego na troje dzieci wraz z dodatkami, na okres zasiłkowy 2018/2019, uzasadniając to faktem, że wnioskodawca i jego rodzina nie zamieszkują na stałe w P., a więc nie przysługują im świadczenia rodzinne w P. Zdaniem organu pierwszej instancji, zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że skarżący wraz z rodziną (żoną i trójką dzieci) nie zamieszkuje na stałe pod wskazanym przez niego adresem, a centrum życiowym jego rodziny jest B. Dzieci Państwa P. uczą się w szkole i przedszkolu na B., co powoduje konieczność zapewnienia im tam codziennej opieki. Powyższe okoliczności przesądzają, zdaniem organu pierwszej instancji, że to na B. koncentruje się życie rodziny skarżącego, zaś żaden z jej członków nie przebywa na stałe w miejscowości K., w gminie B.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył skarżący.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z [...] lipca 2020 r., nr [...] podzieliło argumentację odwołania w zakresie naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r. Kolegium sprostowało oczywistą omyłkę w ww. decyzji, polegającą na wskazaniu, że utrzymuje zaskarżoną decyzję, zamiast wskazania, że uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przekazuję sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji nie zastosował się do wszystkich wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zawartych w wyroku z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Bk 749/19, dotyczących dalszego postępowania i nie przeprowadził wywiadu środowiskowego oraz nie przesłuchał świadków. Organ ustalił co prawda częstotliwość wyjazdów strony i rodziny na B., ale nie dokonał analizy zestawień uzyskanych z Placówki Straży Granicznej w D. dotyczących przekraczania granicy przez skarżącego, jego żonę i dzieci, w okresie zasiłkowym 2018/2019, ograniczając się do konkluzji, że dowód ten wskazuje, że centrum życiowe rodziny znajduje się na B.

Sprzeciw od powyższej decyzji wniósł skarżący.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w dniu 22 września 2020 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 588/20 oddalił sprzeciw skarżącego, uznając argumenty Kolegium, przedstawione w zaskarżonej decyzji, za prawidłowe.

W dniu [...] września 2020 r. skarżący wniósł ponaglenie na niezałatwienie sprawy prowadzonej w tym przedmiocie.

W dniu [...] września 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w sprawie nr [...] stwierdziło, że w sprawie ma miejsce przewlekłość, która nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa. Organ wskazał także, że podjęcie pierwszej czynności w sprawie po otrzymaniu decyzji organu odwoławczego przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania po 4 tygodniach i bez wykazania istnienia uzasadnionych powodów opóźnienia, świadczy o tym, że postępowanie jest prowadzone w sposób przewlekły, natomiast okoliczność wniesienia sprzeciwu od decyzji organu drugiej instancji i przekazania sprawy sądowi nie wstrzymuje wykonania takiej decyzji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. [...] października 2020 r. złożył W. P.

Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B., w odpowiedzi na skargę wskazał, że ostatnia decyzja Kolegium, nr [...], utrzymująca w mocy poprzednią decyzję, wpłynęła do organu [...]lipca 2020 r. Następnie akta zostały przekazane do Kolegium zgodnie z jego wnioskiem. Dopiero [...] sierpnia 2020 r. do organu wpłynęło postanowienie prostujące z urzędu omyłkę w decyzji Kolegium z [...] lipca 2020 r. przez usunięcie zapisu "utrzymać w mocy" na "uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać do ponownego rozpoznania". W związku z tym organ dopiero [...] sierpnia 2020 r. podjął działania w sprawie. Na tej podstawie, [...] sierpnia 2020 r., wystąpił z wnioskiem o udostępnienie danych ze zbioru danych osobowych do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z prośbą o wydanie kserokopii aktualnego wywiadu środowiskowego przeprowadzonego [...] sierpnia 2020 r. pod adresem [...] oraz kserokopię przesłuchania sołtysa wsi K.

Organ dodał, że w sprawie wpłynęło ponaglenie skarżącego oraz prośba o przesłuchanie świadka pracownika socjalnego, a za nim wniosek o udostępnienie danych ze zbioru danych osobowych sprawy tego samego skarżącego w przedmiocie świadczenia "Dobry Start". W dniu [...] września 2020 r. Kolegium przekazało ponaglenie celem ustosunkowania się do niego, a organ, [...] września 2020 r., udzielił w tym zakresie odpowiedzi. Ponadto pracownik socjalny, który miał być w sprawie przesłuchany, znalazł się na kwarantannie i w związku z tym należało przedłużyć termin załatwienia sprawy. Organ wskazał, że [...] września 2020 r. wystąpiono także do Straży Granicznej z wnioskiem o udostępnienie informacji granicznej o przejazdach granicznych rodziny P. W związku z tym termin rozpoznania sprawy został wyznaczony na [...] października 2020 r. W dniu [...] października 2020 r. przesłuchano pracownika socjalnego.

Na tej podstawie organ uznał, że w sprawie nie miała miejsce przewlekłość, ponieważ brak zakończenia sprawy w terminie wynikał z konieczności przesłuchania świadka przebywającego na kwarantannie oraz wskutek przekazania akt do SKO celem rozpoznania ponagleń strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, uwzględniając skargę w części, stwierdził m.in., że w aktualnym stanie prawnym bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., "k.p.a."), a przewlekłość jako prowadzenie postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Zgodnie z art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Instytucja bezczynności, jak i przewlekłości postępowania ma na celu ochronę praw podmiotowych jednostki, w tym prawa do rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym terminie.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Sąd wojewódzki stwierdził, że skarga została poprzedzona ponagleniem złożonym w trybie art. 37 k.p.a., [...] września 2020 r. W dniu [...] września 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w sprawie nr [...] stwierdziło, że w niniejszej sprawie ma miejsce przewlekłość, która nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa. Organ wskazał też, że podjęcie pierwszej czynności w sprawie po otrzymaniu decyzji organu odwoławczego, przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania po 4 tygodniach i bez wykazania istnienia uzasadnionych powodów opóźnienia, świadczy o tym, że postępowanie jest prowadzone w sposób przewlekły, natomiast okoliczność wniesienia sprzeciwu od decyzji organu drugiej instancji i przekazania sprawy sądowi nie wstrzymuje wykonania takiej decyzji.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie, w ocenie sądu wojewódzkiego, sprowadza się do oceny tego, czy Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. dopuścił się przewlekłości w rozpoznaniu wniosku skarżącego z [...] września 2018 r., w którym skarżący wnosił o przyznanie zasiłków rodzinnych na troje dzieci wraz z dodatkami na okres zasiłkowy 2018/2019.

Sąd nie podzielił argumentów organu, wskazujących na brak możliwości rozpoznania przedmiotowej sprawy na tym etapie postępowania i podkreślił, że rozpoznając tę sprawę miał również na uwadze inne sprawy ze skargi W. P. na przewlekłość tego samego organu, które zostały rozpoznane przez sąd, w zakresie rozpoznania wniosków skarżącego o: zasiłki rodzinne wraz z dodatkami na dzieci za okres 2019/2020 (sygn. akt II SAB/Bk 169/20), świadczenia wychowawcze na dzieci za okres 2019/2020 (sygn. akt II SAB/Bk 159/20), świadczenia na dzieci z programu "Dobry start" za okres 2019/2020 (sygn. akt II SAB/Bk 164/20) oraz zasiłek okresowy (sygn. akt II SAB/Bk 168/20). Dopiero wszystkie te sprawy dają obraz postępowania organu pierwszej instancji i podejmowanych w nich czynności procesowych, w tym postępowania dowodowego. Sąd wskazał przy tym, że mimo że sprawy te dotyczą różnych świadczeń, to czynności dowodowe podejmowane w nich, w wielu zakresach pokrywają się bądź są tożsame i dlatego też powinny być oceniane łącznie.

Dokonując oceny, czy organ pierwszej instancji prowadził postępowanie przewlekle, czyli dłużej niż było to niezbędne do załatwienia sprawy, należy mieć też na uwadze ogólne zasady prowadzenia postępowania administracyjnego oraz regulacje dotyczące terminów załatwienia sprawy, określone w k.p.a.

Stosownie do art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami do jej załatwienia. Rozwinięcie zasady ogólnej z art. 12 § 1 k.p.a. zawierają przepisy art. 35 i art. 36 k.p.a. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, zaś w myśl art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Każdorazowe przekroczenie ww. terminów przez organ wiąże się z powstaniem tzw. obowiązku sygnalizacyjnego wobec stron postępowania.

W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że przewlekłe prowadzenie postępowania należy traktować jako stan sprawy, w którym organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez niego działania nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania zachodzi wtedy, gdy organowi administracji będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych), pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia lub pozornych.

Przewlekłość postępowania zachodzi zatem, gdy jest ono długotrwale prowadzone i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia. Przewlekłość wynika z opieszałych, niesprawnych i nieskutecznych działań organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy.

W ocenie sądu wojewódzkiego w przedmiotowej sprawie zachodzi tak rozumiana przewlekłość postępowania, co obrazuje w sposób szczegółowy stan faktyczny niniejszej sprawy, ze wskazaniem konkretnych czynności procesowych podejmowanych przez organ. Sprawa toczy się od września 2018 r. i jest sprawą prowadzoną najdłużej, ponieważ wnioski w pozostałych sprawach wpłynęły od skarżącego w 2019 r. W początkowym okresie czynności organu pierwszej instancji było podejmowane szybko, bez zbędnej zwłoki, niemniej jednak z pewnymi uchybieniami w zakresie gromadzenia materiału dowodowego niezbędnego w niniejszej sprawie do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, co potwierdzają decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylające rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Powyższe skutkowało wielokrotnym przedłużaniem terminu załatwienia sprawy (także w pozostałych sprawach skarżącego), w efekcie czego sprawa od ponad dwóch lat nadal nie jest rozpoznana.

Sąd wojewódzki podkreślił, że w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. II SA/Bk 749/19, który zapadł w niniejszej sprawie, wskazano, że w sprawie kluczowe było ustalenie podstawowej kwestii – miejsca zamieszkania rodziny jako fundamentalnej przesłanki przyznania świadczeń rodzinnych, które to ustalenie powinno opierać się na okolicznościach niebudzących jakichkolwiek wątpliwości. Wobec powyższego za konieczne sąd uznał przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego z wywiadu środowiskowego, z zeznań świadków, ustalenia częstotliwości ewentualnych wyjazdów na B., które to dowody łącznie z już dostępnymi, w tym oświadczeniami członków rodziny skarżącego i rodziny jego żony, pozwolą na należyte ustalenie, gdzie znajduje się centrum interesów życiowych i majątkowych strony, co wpłynie na właściwą ocenę przesłanki zamieszkiwania na terytorium RP.

Organ pierwszej instancji miał zatem konkretne wytyczne w tej sprawie co do wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, które mogły być wskazówkami do innych toczących się z wniosków skarżącego postępowań. W działaniach organu pierwszej instancji pojawiły się jednak kolejne czynności procesowe, które były często powieleniem działań wcześniejszych. Ponadto organ we wszystkich sprawach niektóre czynności podejmował kilkukrotnie, np. występując do Straży Granicznej z wnioskiem o udostępnienie informacji o przejazdach granicznych rodziny P. za różne okresy albo też zwracając się z wnioskiem jako Wójt Gminy w B., z którego upoważnienia działał Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej o udostępnienie ze zbioru danych osobowych tego organu (zbiory własne), w zakresie materiału dowodowego przeprowadzonego w innym postępowaniu z wniosku skarżącego. Po czym na podstawie art. 75 k.p.a. do akt sprawy dołączał uwierzytelnione kopie dokumentów. Sąd wojewódzki podkreślił przy tym, że w tak opisanym stanie faktycznym w zasadzie organ sam do siebie zwracał się z wnioskiem o udostępnienie danych osobowych, a następnie przekładał do akt kserokopie dokumentów z innych spraw toczących się z wniosków skarżącego przed tym samym organem, co znacznie wydłużało postępowanie i miało charakter jedynie czynności pozornych.

Takie działania organu, zdaniem sądu wojewódzkiego, nie charakteryzują się koncentracją w zakresie analizy zgromadzonego materiału dowodowego, a zatem można przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, z naruszeniem art. 35 i 36 k.p.a. Trafnie przy tym wskazuje skarżący w skardze oraz jej uzupełnieniu, że decyzje wydawane na skutek uprzednich decyzji kasatoryjnych SKO, zapadały po kilku miesiącach, a kolejne prowadzone postępowania administracyjne powielały te same błędy i uchybienia. Dodatkowo ta okoliczność dotyczy wszystkich postępowań, które zostały rozpoznane w WSA w Białymstoku w dniu 5 listopada 2020 r.

Sąd wojewódzki wskazał, że w ostatniej z decyzji SKO, zapadłej w niniejszej sprawie, trafnie wskazano, że organ pierwszej instancji pomimo obszernie prowadzonego postępowania wyjaśniającego, nadal nie ustalił w sposób niebudzący wątpliwości, czy skarżący zamieszkuje na terytorium RP. Ponadto ustne wyjaśnienia sołtysa, które umieszczono w protokole, nie spełniają wymogów procedury administracyjnej w zakresie prowadzenia dowodu z przesłuchania świadka. Zgodnie bowiem z art. 79 k.p.a. strona powinna być przynajmniej na siedem dni przed terminem zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin. Powyższą regulację, jak zauważył organ odwoławczy, naruszały również próby przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, a następnie wyciągnięcia skutków prawnych, co już wcześniej wykazywał również Sąd w wyroku z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. II SA/Bk 749/19. Z tego względu Kolegium ponownie zaleciło, aby organ w ramach ponownie prowadzonego postępowania wyjaśniającego, powiadomił stronę o terminie przesłuchania świadków oraz prawidłowo przeprowadził wywiad środowiskowy. W ocenie sądu wojewódzkiego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest na obecnym etapie we wszystkich sprawach tak obszerny, że należy go jedynie zgodnie z zasadami k.p.a. przeanalizować, ocenić i wyciągnąć wnioski, a następnie je w sposób prawidłowy uzasadnić. Niecelowe jest kolejne powielenie tych samych czynności, bez oceny całości zgromadzonego materiału dowodowego.

Przewlekłość organu drugiej instancji powoduje bowiem stan, w którym prawo strony nie może być skutecznie dochodzone i kontrolowane co do meritum sprawy na drodze sądowej. W ocenie sądu wojewódzkiego stanu przewlekłości organu pierwszej instancji nie eliminował fakt wielokrotnego wystosowania do skarżącego informacji o braku możliwości rozpoznania sprawy i wielokrotne przedłużania terminów jego załatwienia. Nawet przy uwzględnieniu, że wyłączeniu podlegał okres zawieszenia biegu terminów procesowych w od 14 marca do 23 maja 2020 r. z uwagi na treść art. 15zzs ust. 1 pkt 6 wprowadzonego do ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 568) i uchylonego 16 maja 2020 r.

Sąd dodał, że w orzecznictwie zasadnie wskazuje się, że nawet samo przedłużenie terminu do załatwienia sprawy nie świadczy automatycznie o braku przewlekłości organu. Czynność zawiadomienia strony postępowania o nowym terminie załatwienia sprawy nie usprawiedliwia przewlekłości organu, istotna jest przyczyna zwłoki wskazana przez organ.

Z zestawienia przedstawionych w stanie faktycznym dat podejmowanych przez organ pierwszej instancji czynności merytorycznych w sprawie, szczególnie po dacie wydania wyroku w sprawie sygn. II SA/Bk 749/19, tj. 19 grudnia 2019 r., a także wydania kolejnej decyzji uchylającej przez SKO wynika, że organ prowadził postępowanie w sposób opieszały, niesprawny i nieskuteczny. W rażący sposób naruszył on standardy sprawnego działania organów administracji publicznej, w tym zasady szybkości postępowania i koncentracji działań, co skutkowało też stwierdzeniem przewlekłości w sprawie przez SKO, [...] września 2020 r.

Sąd dodał, że w niniejszej sprawie, sygn. akt II SAB/Bk 158/20, miała miejsce nietypowa sytuacja, ponieważ do organu pierwszej instancji, [...] lipca 2020 r., wpłynęła ostatnia decyzja SKO (nr [...]), utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję. Następnie akta zostały przekazane do SKO zgodnie z jego wnioskiem. Dopiero [...] sierpnia 2020 r. do organu wpłynęło postanowienie prostujące z urzędu omyłkę w decyzji SKO z [...] lipca 2020 r. poprzez usunięcie zapisu "utrzymać w mocy" na "uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać do ponownego rozpoznania". W związku z powyższym organ dopiero [...] sierpnia 2020 r. podjął działania w sprawie. W takich okolicznościach, do czasu sprostowania rozstrzygnięcia, organ pierwszej instancji nie był zobowiązany do podejmowania jakichkolwiek czynności, natomiast w pozostałych sprawach mógł pozostawać w przeświadczeniu, że jego stanowisko jest prawidłowe.

Sąd wojewódzki stwierdził więc, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – pkt 2 wyroku), które jednocześnie miało charakter rażącego naruszenia prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a. – pkt 3 wyroku), bowiem czynności we wszystkich sprawach były wielokrotnie powielane, powtarzane, a niekiedy podejmowane w dużych odstępach czasu i z naruszeniem przepisów k.p.a., na co wskazywał zarówno sąd w innym postępowaniu, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W ocenie sądu wojewódzkiego, opisane wyżej okoliczności wskazują na kwalifikowaną formę naruszenia prawa, ponieważ przekroczenie obowiązków zarówno w zakresie terminów załatwienia sprawy, jak i wytycznych organu odwoławczego, było pozbawione racjonalnego uzasadnienia. Sąd uznał, że organ naruszył w sposób nieusprawiedliwiony zasadę szybkości postępowania, a także zasadę zaufania do organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a.).

Sąd wojewódzki przypomniał, że rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu powyższego przepisu, pozostaje stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia.

Powyższe skutkowało również zobowiązaniem Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. do załatwienia wniosku skarżącego z [...] września 2018 r. w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akta sprawy, mając na względzie, że taki termin będzie wystarczający do rozpoznania sprawy (pkt 1 wyroku – art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Organ w odpowiedzi na skargę wskazał, że nowy termin rozpoznania sprawy wyznaczono na [...] października 2020 r., a zatem wszystkie czynności dowodowe, do dnia orzekania przez sąd, powinny być już zakończone, a zatem nie będzie żadnych przeszkód aby wniosek skarżącego rozpoznać.

Jak wynika z art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości pięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim. W orzecznictwie wyraża się przy tym słuszny pogląd, że tego rodzaju orzeczenie ma charakter represyjny (grzywna) oraz kompensacyjny (suma pieniężna) i powinno być zastosowane w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Przyznanie sumy pieniężnej ma charakter przede wszystkim prewencyjny i kompensacyjny, służąc zadośćuczynieniu za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej.

Sąd z urzędu orzekł o wymierzeniu organowi grzywny w kwocie 200 zł. Ponad dwuletni okres rozpoznawania sprawy i brak koncentracji postępowania dowodowego, a także powtarzanie czynności przemawiały za zasadnością zastosowania grzywny, przy czym przy wymiarze grzywny uwzględniono, że organ w sprawie wydawał decyzje, ale w większości z naruszeniem przepisów k.p.a. W ocenie sądu grzywna w kwocie 200 zł jest adekwatna do okoliczności rozpatrywanej przewlekłości.

Przyznanie natomiast stronie skarżącej sumy pieniężnej zgodnie z wnioskiem stanowi kwestię uznaniową, na co wskazuje posłużenie się przez ustawodawcę w treści wspomnianego wyżej przepisu czasownikiem "może". Jednocześnie ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się sąd, przyznając określoną sumę pieniężną. W tej sytuacji ocenie podlegają okoliczności danej sprawy. Ponadto jest to dodatkowy środek, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu, to jest wówczas, gdy brak jest okoliczności, które ten stan rzeczy mogłyby tłumaczyć, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez nałożenia tej sankcji organ sprawy nadal nie załatwi. Okoliczności, w których organ dopuścił się przewlekłości, nie przemawiają, zdaniem sądu wojewódzkiego, za koniecznością zrekompensowania tego faktu skarżącemu, ze względu na podejmowanie czynności w sprawie i wydawania decyzji, które następnie były uchylane. Skarżący nie wskazał ponadto, jakiego rodzaju uszczerbku doznał, a który uzasadniałby przyznanie rekompensaty z tytułu stanu przewlekłości, wskazując, że sprawa dotyczy świadczeń na dzieci, które przez to zostały poszkodowane.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B., zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

1. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 149 § 1 i 1a p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w związku z art. 12 § 1 k.p.a. oraz art. 35 § 1 i 3 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy z całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że opóźnienie w dokonywanych przez organ czynnościach nie występowało w rażącym stopniu, a mnogość czynności wynikała z opóźnień w działaniu spowodowanych kwarantanną świadków, trudnością w ustaleniu ze stroną terminu przesłuchania, jak również szerokim zakresem postępowania dowodowego wskazanego w wytycznych decyzji organu wyższego stopnia, zatem przyjęcie rażącego stopnia naruszenia pozbawione jest racjonalnego uzasadnienia;

2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. przez wymierzenie kary grzywny jako fiskalnej dolegliwości uderzającej bezpośrednio w sytuację finansową organu, oparte o błędnie wysunięty wniosek dotyczący rażącego naruszenia prawa;

3. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez zobowiązanie Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. do załatwienia wniosku W. P. w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akt sprawy w sytuacji, gdy w dacie wyrokowania (5 listopada 2020 r.) w obrocie prawnym funkcjonowała już decyzja kończąca postępowanie w sprawie wydana [...] października 2020 r.

Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uchylenie pkt 1 wyroku, a w pozostałym zakresie oddalenie skargi w całości bądź stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa i uchylenie orzeczenia w pkt 4, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Białymstoku oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący kasacyjnie organ oświadczył ponadto, że nie wnosi o przeprowadzenie rozprawy przed Naczelnym Sądzie Administracyjnym w niniejszej sprawie.

Pismem z [...] stycznia 2021 r., stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną, W. P. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie wystąpiła przesłanka nieważności postępowania sądowego określona w art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu nieważność postępowania zachodzi m.in. wówczas, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej.

Zdolność sądowa strony postępowania sądowoadministracyjnego jest bezwzględną przesłanką procesową. Jednocześnie, stanowi gwarancję przeprowadzenia ważnego postępowania przed sądem administracyjnym z udziałem stron.

W odniesieniu do podmiotów, których działanie, bezczynność lub przewlekłość są przedmiotem skargi, z punktu oceny zdolności sądowej istotne jest, czy są one organami uprawnionymi do władczego działania lub jednostkami, które z mocy prawa lub na podstawie porozumień mogą, tak jak organy, załatwiać sprawy z zakresu prawa publicznego (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2009, s. 89).

Wskazać należy, że stosownie do treści art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm. – dalej jako "u.ś.r.") postępowanie w sprawie świadczeń rodzinnych prowadzi organ właściwy. Organem tym w myśl art. 3 pkt 11 u.ś.r. jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie rodzinne lub otrzymującej świadczenie rodzinne.

Z kolei zgodnie z treścią art. 20 ust. 3 u.ś.r. organ właściwy może upoważnić, w formie pisemnej, swojego zastępcę, pracownika urzędu albo kierownika ośrodka pomocy społecznej, a w przypadku przekształcenia ośrodka pomocy społecznej w centrum usług społecznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społecznych - dyrektora centrum usług społecznych, lub kierownika innej jednostki organizacyjnej gminy, a także inną osobę na wniosek kierownika ośrodka pomocy społecznej, a w przypadku przekształcenia ośrodka pomocy społecznej w centrum usług społecznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społecznych - dyrektora centrum usług społecznych, lub kierownika innej jednostki organizacyjnej gminy do prowadzenia postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 2, a także do wydawania w tych sprawach decyzji.

Trzeba jednak podkreślić, że udzielenie przez organ właściwy upoważnienia wskazanym w art. 20 ust. 3 u.ś.r. osobom nie powoduje zmiany właściwości organu. W dalszym ciągu to wójt, burmistrz lub prezydent miasta zachowują swoje kompetencje, a osoby przez nich upoważnione podejmują decyzje wyłącznie z ich upoważnienia i w zakresie ich kompetencji.

Przedmiotem postępowania w rozpoznawanej sprawie jest przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie przyznania świadczeń rodzinnych na okres zasiłkowy 2018/2019. Zatem stronami tego postępowania są skarżący i Wójt Gminy B., jako organ. Oznacza to, że wyrok Sądu pierwszej instancji w przypadku wydania rozstrzygnięcia, na podstawie art. 149 p.p.s.a. winien być skierowany do Wójta Gminy B. Natomiast, Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że organem jest Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. i w zaskarżonym wyroku: w pkt 1 – zobowiązał Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. do załatwienia wniosku skarżącego W. P. z [...] września 2018 r. w sposób przewidziany prawem, w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akt organowi; w pkt 2 – stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; w pkt 3 – stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania organu miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w pkt 4 – wymierzył organowi grzywnę w kwocie 200 zł.

Co prawda W. P. w skardze jako organ wskazał Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w B. to jednak Sąd pierwszej instancji miał obowiązek z urzędu naprawić ten oczywisty błąd.

Zauważyć również należy, że Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, podpisując odpowiedź na skargę, wskazał, że działa z upoważnienia Wójta, a więc organu właściwego. Jednak Sąd pierwszej instancji nie zażądał dokumentu, z którego wynikałoby udzielone przez Wójta Gminy B. upoważnienie do działania Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w sprawie, a przecież z art. 20 ust. 3 u.ś.r. wynika, że organ właściwy nie ma obowiązku udzielenia upoważnienia do decyzyjnego rozstrzygania w sprawach świadczeń rodzinnych, na co wskazuje użyte w tym przepisie słowo "może".

Tym samym należy uznać, że w rozpoznawanej sprawie, w charakterze strony, dopuszczono do udziału w postępowaniu podmiot nie posiadający w tej sprawie zdolności sądowej. Zaistniała zatem określona w art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a. przesłanka nieważności postępowania.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie z art. 185 § 1 p.p.s.a. i art. 186 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku.

Skutkiem stwierdzonej nieważności postępowania jest niemożność oceniania przez Naczelny Sąd Administracyjny zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Sprawa wymaga bowiem ponownego jej rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji.

Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia na rzecz skarżącego kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, wobec uznania, że skarżący swoim postępowaniem nie przyczynił się do powstania zaistniałego w sprawie uchybienia.

Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego kasacyjnie, na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.