Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 149/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 151, art. 190
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi S. C. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych; oddala skargę


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) maja 2013 r., działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał D. P. wykonać przy przebudowie ściany północnej, w miejscu byłego tarasu, w budynku mieszkalnym na działce nr (...) przy ul. (...) w P., roboty budowlane polegające na przesunięciu przebudowanej ściany na odległość 1,5 metra od granicy z działką nr (...), zgodnie z warunkami zawartymi w ocenach technicznych z dnia (...) kwietnia 2013 i (...) lipca 2012 r. – w terminie do (...) sierpnia 2013 r.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż na działce nr (...) w P., należącej do D. P., znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny. Jesienią 2011 r. właścicielka dokonała przebudowy wymienionego budynku poprzez zabudowę podcienia i połączyła zabudowaną część z istniejącą częścią mieszkalną tworząc pokój o wymiarach 2,50 m na 3 m. Opisane roboty budowlane wykonano bez pozwolenia na budowę. W ocenie organu nadzoru budowlanego roboty budowlane będące przedmiotem postępowania stanowiły przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane. Przed ich wykonaniem w przedmiotowym miejscu istniał zadaszony taras, wobec czego doszło do przebudowy obiektu poprzez zabudowę podcienia budynku. Na skutek wykonania tychże robót nie doszło do zmiany charakterystycznych parametrów, w tym kubatury i powierzchni zabudowy, bowiem do kubatury brutto budynku – zgodnie z § 3 pkt 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – wlicza się kubaturę m.in. loggi, podcieni i ganków. Organ ustalił, że zakres wykonanych prac nie jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy z dnia (...) lutego 2009 r. – ściana wybudowana od strony działki nr (...) znajduje się w odległości 1,15 m od granicy działki, zamiast dopuszczonej wspomnianą decyzją odległości 1,5 m. Inwestor przedłożył ocenę techniczną wykonanych robót w dniu (...) lipca 2012 r., uzupełnioną w dniu (...) kwietnia 2013 r., zawierającą opis robót, jakie należy wykonać w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, czyli przesunięcia przebudowanej ściany na odległość 1,5 m od granicy z działką nr (...). Pozwoliło to na zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) lipca 2013 r., nr (...) po rozpatrzeniu odwołania S. C., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił w całości ustalenia faktyczne i argumentację prawną organu I instancji, podkreślając, że przedmiotowe roboty budowlane stanowiły przebudowę budynku, przedłożona przez inwestora ocena techniczna zawiera opis robót, które należy wykonać, aby przywrócić stan zgodny z prawem, wykonanie tych robót musi być zgodne ze sztuką budowlaną i przepisami techniczno-budowlanymi, natomiast kwestia ewentualnego obniżenia wartości nieruchomości sąsiedniej pozostaje bez wpływu na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

S. C. złożył na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2013 r. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie: (1) art. 48 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niezastosowanie; (2) art. 50 ust. 1 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; (3) art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80, art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., wskutek zaniechania zebrania i rozpatrzenia wyczerpująco całego materiału dowodowego, a w konsekwencji bezpodstawne ustalenie, że wykonane roboty budowlane są przebudową, a nie budową. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że wykonane roboty budowlane należy traktować jako budowę, a nie jak błędnie uznały organy nadzoru budowlanego przebudowę. W konsekwencji zastosowanie winien znaleźć przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane, a nie przepisy art. 51 tej ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Po 905/13 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) maja 2013 r. nr (...).

Sąd uznał, iż organy obu instancji błędnie określiły charakter przedmiotowych robót budowlanych kwalifikując je jako przebudowę obiektu budowlanego, co skutkowało zastosowaniem niewłaściwych przepisów określających warunki i tryb legalizacji. Jak podkreślono, z akt sprawy wynika, iż inwestorka D. P. dokonała zabudowy istniejącego zadaszonego tarasu przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym, w ten sposób, że wykonano dwie pełne ściany, w wyniku czego w budynku powstało nowe pomieszczenie wykorzystywane jako pokój. Konieczne stało się więc dokonanie oceny czy przedmiotowe roboty budowlane stanowiły rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego czy jego przebudowę. Sąd podkreślił, że przepisy Prawa budowlanego nie zawierają definicji legalnej terminu "rozbudowa" – ustawodawca przesądził jedynie, że rozbudowa stanowi jedną z postaci budowy, przez którą, zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane należy rozumieć "wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego". Z zakresu pojęcia "budowy" ustawodawca wyłączył przebudowę, zawierając jej definicję w art. 3 ust. 1 pkt 7a wymienionej ustawy. Przebudową jest więc wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Sąd uznał, że w świetle art. 3 pkt 7a ustawy Prawo uprawniony jest wniosek, że w przypadku rozbudowy budynku prawnie relewantna zmiana jego kubatury może polegać w szczególności na zmianie dotychczasowej proporcji pomiędzy kubaturą części zamkniętych budynku, a kubaturą jego części nie zamkniętych do pełnej wysokości lecz przekrytych, a ściślej na zwiększeniu tej pierwszej "kosztem" tej drugiej. Tą drogą dochodzi niewątpliwie do zmiany bryły budynku – dotychczas otwarte i dostępne z zewnątrz części budynku zostają zamknięte, co prowadzi do swoistego "domknięcia" bryły i zmiany jej granic przestrzennych wyznaczonych powierzchnią ścian zewnętrznych – oraz powiększenia budynku o nowe pomieszczenie. Tym samym istotnemu wzbogaceniu podlega substancja budowlana budynku.

Wobec powyższego Sąd uznał, że roboty budowlane polegające na zabudowie zadaszonego tarasu, w wyniku czego powstaje nowe pomieszczenie użytkowe stanowi rozbudowę obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Wykonanie powyższych robót bez wymaganego pozwolenia na budowę wypełnia więc dyspozycję przepisu art. 48 ustawy Prawo budowlane. Stosownie do przepisu art. 48 ust. 1 tej ustawy właściwy organ w drodze decyzji nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organ nadzoru budowlanego może rozpocząć tzw. procedurę legalizacyjną w przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 48 ust. 2 i 3 wymienionej ustawy. Jest to możliwe, gdy samowolna budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz, gdy nie narusza przepisów techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Warunkiem legalizacji jest m. in. przedstawienie projektu budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji zastosowały jako podstawę prawną swoich decyzji przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten daje organom nadzoru budowlanego kompetencje do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Jednak zastosowanie przepisu art. 51 ustawy - Prawo budowlane jest możliwe jedynie w sytuacjach wskazanych przez art. 50 ust. 1 tej ustawy. Przepis ten wyraźnie wskazuje, iż chodzi o przypadki inne niż określone w art. 48 ust. 1 lub art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Redakcja przepisu, a także stanowisko przyjęte w doktrynie i orzecznictwie, wskazuje, iż hipotezą art. 50 ustawy Prawo budowlane objęte są takie roboty budowlane, które wymagają pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, ale które nie są budową w rozumieniu art. 48 ustawy Prawo budowlane. Tym samym w ocenie Sądu nie zostały spełnione przesłanki wskazane przepisem art. 50 ust. 1 umożliwiające zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, jako podstawy prawnej do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Przyjęcie niewłaściwej podstawy prawnej do rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy oznacza, iż decyzje organów obu instancji wydane zostały z istotnym naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła D. P. Wyrok zaskarżyła w całości zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 3 pkt 7 a) w zw. z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 tejże ustawy, przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, iż charakter robót budowlanych wykonanych przez skarżącą stanowił rozbudowę, gdy tymczasem roboty te miały charakter przebudowy.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 793/14, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu.

W uzasadnieniu wyroku wskazano, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny charakteru prawnego robót budowlanych dokonanych przez D. P. Poza sporem pozostaje, że roboty te polegały na zabudowie podcienia tarasu (loggii), przy czym inwestorka dobudowała 2 ściany do istniejącej części i połączyła tak zabudowaną część budynku z istniejącą częścią mieszkalną. Na powyższe roboty nie uzyskała pozwolenia na budowę, nie dokonała także zgłoszenia. Organ administracji ocenił, że roboty te stanowiły przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy – Prawo budowlane. Z tym stanowiskiem nie zgodził się Sąd pierwszej instancji, który powyższe roboty zakwalifikował jako rozbudowę budynku.

Następnie podniesiono, że ustawodawca w art. 3 ust. 7a ustawy Prawo budowlane zawarł legalną definicję przebudowy wskazując, iż są to roboty budowlane, w wyniku których następuje zmiana paramentów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego z wyjątkiem charakterystycznych parametrów takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Jednocześnie, co wynika zarówno z poglądów prezentowanych przez komentatorów Prawa budowlanego jak i wyrażanych przez sądy administracyjne ustawodawca nie doprecyzował, co należy rozumieć przez "zmianę parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu", jak również nie zdefiniował pojęcia "kubatury" oraz "powierzchni zabudowy". Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zawiera jedynie definicję kubatury brutto i stanowi, iż jest to suma kubatury brutto wszystkich kondygnacji, stanowiąca iloczyn powierzchni całkowitej, mierzonej po zewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych i wysokości kondygnacji brutto, albo między podłogą na stropie lub warstwą wyrównawczą na gruncie a górną powierzchnią podłogi bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu nad najwyższą kondygnacją, przy czym do kubatury brutto budynku wlicza się kubaturę przejść, prześwitów i przejazdów bramowych, poddaszy nieużytkowych oraz przekrytych części zewnętrznych budynku, takich jak: loggie, podcienia, ganki, krużganki, werandy, a także kubaturę balkonów i tarasów, obliczaną do wysokości balustrady.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznał, że definicja powyższa może posiłkowo służyć do zdefiniowania pojęcia "kubatury", którym ustawodawca posłużył się w definicji "przebudowy". Skoro bowiem ustawodawca wymienił enumeratywnie kubatury części budynków, które wlicza się do kubatury brutto budynku to należy stwierdzić, że pojęcia te są od siebie "zależne". Oznacza to, że zmiana kubatury podcienia lub loggii prowadzi do zmiany kubatury brutto budynku. W niniejszej sprawie roboty budowlane polegały jedynie na wybudowaniu 2 ścianek, które "zamknęły" dotychczas otwartą przestrzeń wyznaczoną 2 innymi ścianami oraz dachem. Powyższe oznacza, że "objętość" powierzchni objętej robotami budowlanymi nie zmieniła się, a to oznacza, jak trafnie zauważył organ administracji, że nie zmieniła się kubatura brutto budynku, a tym samym kubatura w potocznym tego słowa znaczeniu. Niezależnie zatem od sposobu zdefiniowania pojęcia "kubatura" w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do przyjęcia, że uległa ona zmianie. W szczególności nieuprawnione jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że dla oceny charakteru robót budowlanych znaczenie ma proporcja pomiędzy kubaturą części zamkniętych a niezamkniętych do pełnej wysokości, a jedynie przykrytych. Żaden przepis prawa budowlanego ani rozporządzeń wykonawczych nie dają podstaw do przyjęcia takiego rozróżnienia.

Nie można także stwierdzić, aby doszło w okolicznościach niniejszej sprawy do zwiększenia powierzchni zabudowy budynku. Wprawdzie ustawodawca ani w ustawie - Prawo budowlane, ani w rozporządzeniu wykonawczym nie zdefiniował tego pojęcia, pomimo że w wielu paragrafach odwołuje się do tego parametru jednakże w orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że można w tym zakresie posiłkować się definicją zawartą w Polskiej Normie, w której wskazuje się, że powierzchnie zabudowy wyznacza rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnie terenu.

W świetle powyższego brak było podstaw do stwierdzenia, aby w okolicznościach niniejszej sprawy zakwalifikować wykonane roboty budowlane jako rozbudowę obiektu jak to uczynił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Wprawdzie ustawa - Prawo budowlane nie zawiera legalnej definicji rozbudowy jednakże nie ulega wątpliwości, że musi się ono wiązać ze zwiększeniem powierzchni zabudowy obiektu.

Konkludując Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że rację ma skarżąca kasacyjnie, że Sąd pierwszej instancji błędnie zakwalifikował wykonane roboty budowlane jako rozbudowę obiektu a zatem, że doszło do naruszenia art. 3 pkt 6 poprzez błędne zastosowanie oraz pkt 7a poprzez jego niezastosowanie. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że właściwym trybem do doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem będzie tryb legalizacji w oparciu o art. 48 i 49 Prawa budowlanego zamiast trybu naprawczego określonego w art. 50 - 51 tej ustawy. Jak podkreślono, Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznający sprawę związany będzie wskazaną wyżej wykładnią. Tym samym uznając, że organy prawidłowo zakwalifikowały roboty budowlane jako przebudowę co wiązało się z koniecznością przeprowadzenia postępowania naprawczego w oparciu o art. 50-51 ustawy - Prawo budowlane, oceni czy kontrolowana decyzja odpowiada przepisom zarówno prawa procesowego jak i materialnego, w szczególności czy zakres robót wymienionych w decyzji spowoduje doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, w tym z warunkami zabudowy określonymi w decyzji o warunkach zabudowy z dnia (...) lutego 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Rozpoznając przedmiotową sprawę wskazać należy w pierwszej kolejności wskazać, że w niniejszej sprawie orzekał już Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 27 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 793/14, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Po 905/13 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 lipca 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) maja 2013 r., mocą której nakazano D. P. wykonanie przy przebudowie ściany północnej, w miejscu byłego tarasu, w budynku mieszkalnym na działce nr (...) przy ul. (...) w P., robót budowlanych polegających na przesunięciu przebudowanej ściany na odległość 1,5 metra od granicy z działką nr (...), zgodnie z warunkami zawartymi w ocenach technicznych z dnia (...) kwietnia 2013 i (...) lipca 2012 r. – w terminie do (...) sierpnia 2013 r.

Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, przez co rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. W powyższym świetle przyjąć należało, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu związany był oceną prawną zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2015 r., w zakresie, w jakim Sąd ten uznał, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo zakwalifikowały roboty budowlane polegające na zabudowie podcienia i połączenia zabudowanej części z istniejącą częścią mieszkalną, jako przebudowę, co wiązało się z koniecznością przeprowadzenia postępowania naprawczego w oparciu o art. 50-51 ustawy - Prawo budowlane. Konsekwentnie obowiązkiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu była ocena, czy zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2013 r. odpowiada przepisom zarówno prawa procesowego jak i materialnego, w szczególności czy zakres robót wymienionych w decyzji spowoduje doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, w tym z warunkami zabudowy określonymi w decyzji o warunkach zabudowy z dnia (...) lutego 2009 r.

Odnosząc się do powyższej kwestii zauważyć należy, że w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego, postanowieniem z dnia (...) czerwca 2012 r. wydanym na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zobowiązał inwestora do przedłożenia ekspertyzy technicznej wykonanych robót budowlanych. Inwestor przedłożył w dniu (...) lipca 2012 r. stosowaną ekspertyzę techniczną, przedkładając następnie w dniu (...) maja 2013 r. jej uzupełnienie.

Równocześnie, co ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie, decyzja o warunkach zabudowy wydana przez Burmistrza Miasta w dniu (...) lutego 2009 r. dopuszcza zabudowę zadaszonego tarasu w poziomie parteru w tylnej części budynku w odległości 1.5 m od granicy działki sąsiedniej (dz. nr (...)) dla ściany bez otworów. Natomiast od strony działki nr ewidencyjny (...) odległość musi wynosić 4 m dla ścian z otworami okiennymi. W niniejszej sprawie została zachowana odległość od strony działki nr (...), z kolei od strony działki (...) ściana znajduje się w odległości 1,15 m od granicy w przedłużeniu istniejącej ściany budynku.

Sąd zauważa, że z treści ekspertyzy sporządzonej przez inż. bud. C. P. w lipcu 2012r. wynika, że wykonane roboty budowlane polegające na budowie dwóch ścian i połączeniu ich z istniejącą częścią mieszkalną tworząc pokój, po wykonaniu zaleconych prac, które polegałyby na ociepleniu ścian zewnętrznych wykonanych z bloczków gazobetonowych, styropianem FS 15 o grubości 10 cm, dopełnią spełnienie wymogów określonych w ustawie Prawo budowlane, warunkach technicznych, Polskich Normach Budowlanych i będą tym samym zgodne również ze sztuką budowlaną. Natomiast ocena techniczna sporządzona przez inż. bud. C. P. w kwietniu 2013r. (będąca uzupełnieniem ekspertyzy technicznej z lipca 2012r.) zawiera opis robót budowlanych, które należy wykonać, aby przywrócić stan zgodny z prawem. Zawarte są w niej dokładne warunki realizacji niezbędnych czynności przygotowawczych i organizacyjnych umożliwiających poprawne wykonanie robót, czyli przesunięcia przebudowanej ściany, aby odległość od sąsiedniej działki nr ewidencyjny (...) wyniosła l,5 m.

Niewątpliwie celem postępowania prowadzonego w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane jest doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, po uprzednim wyjaśnieniu legalności (zgodności z przepisami) i jakości wykonywanych robót, w szczególności w kontekście zgodności z warunkami technicznymi oraz innymi przepisami administracyjnego prawa materialnego. Innymi słowy, postępowanie to nie jest ukierunkowane na likwidację samowoli, albowiem o tej traktują postanowienia art. 48 i art. 49b ustawy prawo budowlane, a jedynie na usunięcie kolizji z prawem wykonywanych robót budowlanych. W ocenie Sądu obowiązki wynikające z decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 mogą dotyczyć tylko i wyłącznie czynności faktycznych, konkretnych robót budowlanych. Doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem powinno nastąpić w drodze nałożenia obowiązku "wykonania określonych czynności lub robót budowlanych", czyli np. zamurowania otworu okiennego bądź. Nałożony w niniejszej sprawie obowiązek przesunięcia przebudowanej ściany na odległość 1,5 metra od granicy z działką nr (...), zgodnie z warunkami zawartymi w ocenach technicznych z dnia (...) kwietnia 2013 i (...) lipca 2012 r. – w terminie do (...) sierpnia 2013 r. spełna powyższy warunek. Mieć bowiem należy na względzie, że dla prawidłowego zastosowania unormowania zawartego w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wystarczające jest ustalenie jedynie zakresu niezbędnych czynności lub robót budowlanych do doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, a więc prac koniecznych, aby stan ten osiągnąć. Wobec powyższego należało stwierdzić, iż organy nadzoru budowlanego właściwie uznały, iż wykonanie przez inwestora prac określonych w sentencji zaskarżonej decyzji, zgodnie ze sztuką budowlaną pozwoli na doprowadzenie wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.