Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1259/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne~Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy: article: art 15 ust 2 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art 34 ust 3 pkt 4
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art 4 pkt 18, art 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art 2 pkt 31
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne
article: art 881
journal: Dz.U. 2012 poz 145
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2013 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Gminy B. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność § 9 ust. 2; § 15 ust. 1 i ust. 2; § 28 ust. 2; § 29; § 35 pkt 8 zaskarżonej uchwały; 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała w części wymienionej w pkt 1 nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia [...] maja 2012 r. Nr [...] Rada Gminy B. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości T. Uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] lipca 2012 roku, poz. [...].

Na powyższą uchwałę skargę złożył Wojewoda [...], podnosząc zarzuty naruszenia:

1) art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 roku, poz. 647 ze zm. w brzmieniu przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 25 czerwca 2010 roku o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami – Dz. U. Nr 130, poz. 871) w zw. z art. 88l ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku Prawo wodne (Dz. U. z 2012 roku poz. 145 ze zm.) poprzez dopuszczenie lokalizacji obiektów budowlanych na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią;

2) art. 4 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 1 i 11 oraz art. 27 ustawy o p.z.p. poprzez brak określenia w sposób jednoznaczny i precyzyjny przeznaczenia terenu;

3) art. 27 ustawy o p.z.p. poprzez ustalenia zawarte w § 32 ust. 3, § 33 ust. 3 i § 34 ust. 3 zaskarżonej uchwały;

4) art. 15 ust. 2 pkt 2 ustawy o p.z.p. poprzez przeznaczenie w ramach jednej jednostki terenowej terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę zagrodową z dopuszczeniem usług nieuciążliwych jak i pod usługi oświaty;

5) art. 15 ustawy o p.z.p. w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez ustalenia zawarte w § 9 ust. 2 pkt 2 i § 15 ust. 1 zaskarżonej uchwały;

6) art. 15 ustawy o p.z.p. poprzez zamieszczenie w miejscowym planie normy otwartej oraz poprzez brak określenia linii rozgraniczających terenów o różnych zasadach zagospodarowania;

7) art. 15 ust. 1 i art. 17 pkt 8 ustawy o p.z.p. w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 roku, Nr 121, poz. 1266 ze zm.) poprzez dopuszczenie w planie miejscowym lokalizacji elementów infrastruktury technicznej na gruntach leśnych, bez uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne;

8) art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o p.z.p. poprzez brak wskaźnika intensywności zabudowy;

9) art. 20 ust. 1 ustawy o p.z.p. poprzez stwierdzenie zgodności uchwalonego miejscowego planu ze studium w Rozdziale I uchwały, co oznacza, że nie nastąpiło to przed uchwaleniem miejscowego planu,

10) § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak określenia kąta położenia działek w stosunku do pasa drogowego, gdyż ustalenie "dowolnego kąta" (§ 27 pkt 4 uchwały) nie spełnia tego wymogu;

11) art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 roku o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675 ze zm.) poprzez ustalenie zawarte w § 35 pkt 8 zaskarżonej uchwały.

W uzasadnieniu skargi Wojewoda [...] przedstawił argumentację przemawiającą, jego zdaniem, za zasadnością podniesionych w skardze zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy B. wniosła o jej oddalenie podnosząc, że uchwała nie narusza przepisów dotyczących ochrony przed powodzią, gdyż § 15 ust. 2 uchwały odsyła do przepisów odrębnych określonych w art. 88l ust. 2 ustawy Prawo wodne. Bez określenia w miejscowym planie możliwości zabudowy nie byłoby w ogóle możliwości skorzystania z prawa, jakie określił ustawodawca w akcie wyższego rządu na podstawie, którego wydawana jest decyzja zwalniająca z wynikających z Prawa wodnego nakazów.

Zdaniem Rady Gminy, z przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych, o ewidencji gruntów i budynków, o planowaniu przestrzennym oraz przepisów prawa budowlanego nie wynika, że zabudowy zagrodowej nie można lokalizować na terenach budowlanych.

Odnośnie do zawartego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wymogu przeprowadzenia badań geologicznych Rada Gminy stwierdziła, że zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w miejscowym planie uwzględnia się wymagania związane z ochroną zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia. W trosce o bezpieczeństwo mieszkańców Rada Gminy w uchwale wprowadziła obowiązek wykonania stosownych badań, które pozwolą na ustalenia, czy posadowienie obiektów budowlanych będzie możliwe i bezpieczne.

W kwestii wyznaczenia pasa technologicznego Rada Gminy stwierdziła, że na podstawie mapy, na której opracowano plan nie było możliwe precyzyjne ustalenie przebiegu istniejących linii elektroenergetycznych oraz, że wskazanie precyzyjnego ich przebiegu może nastąpić dopiero na etapie opracowywania projektu budowlanego.

Niezasadny, zdaniem Rady Gminy, jest zarzut naruszenia ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wojewoda, w ocenie Rady Gminy nie dokonał rozróżnienia między przeznaczeniem terenu, a jego zagospodarowaniem. Dla gruntów leśnych pozostawiono przeznaczenie leśne i nie ustalono dla nich innego sposobu użytkowania. Realizacja sieci infrastruktury technicznej nie wpływa na faktyczne przeznaczenie terenu i jest jedynie składową tego przeznaczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek, nie wszystkie zarzuty podniesione w skardze okazały się zasadne.

Na wstępie stwierdzić należy, że z uwagi na obszerność skargi oraz odpowiedzi na skargę w uzasadnieniu w skrócie przedstawiono zawarte w tych pismach procesowych argumenty. Sąd zapoznał się jednak z zawartymi w tych pismach argumentami i miał je na uwadze przy rozpoznawaniu sprawy.

Zdaniem Sądu przepisy § 9 ust. 2 i § 15 ust. 1 i ust. 2 zaskarżonej uchwały naruszają art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 roku, poz. 647 j.t. ze zm.) w zw. z art. 7 Konstytucji RP.

W § 9 ust. 2 zaskarżonej uchwały widnieje zapis: "W strefie, o której mowa w ust. 1 ustala się: 1) zakaz podpiwniczania budynków; 2) obowiązek przeprowadzenia badań geologiczno-inżynierskich oraz ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych.

Z § 15 ust. 1 tej uchwały wynika, że dla terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, wyznaczonych na rysunku planu, ustala się obowiązek przeprowadzania badań geologicznych oraz ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych. Z § 15 ust. 2 wynika natomiast, że na terenach, o których mowa w ust. 1 mają zastosowanie przepisy odrębne dotyczące uciążliwości związanych z osuwaniem się mas ziemnych.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy podniosła, że zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w miejscowym planie uwzględnia się wymagania związane z ochroną zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia. Należy jednak mieć na względzie, że o tym, co powinien oraz co może określać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wymagania związane z ochroną zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą być więc realizowane tylko poprzez zawarcie w nim rozwiązań określonych w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarówno z ust. 1 jak i z ust. 2 art. 15 tej ustawy nie wynika, by Rada Gminy mogła wprowadzić w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakaz podpiwniczania budynków oraz nałożyć na obywateli obowiązek przeprowadzania badań geologiczno-inżynieryjnych i ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych.

Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 roku Nr 243, poz. 1623 ze zm.) projekt budowlany powinien zawierać w zależności od potrzeb wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. To od osoby sporządzającej projekt budowlany oraz organu zatwierdzającego ten projekt zależy, czy w danej sprawie konieczne jest wykonanie badań geologiczno-inżynieryjnych. Także od osoby sporządzającej projekt budowlany oraz organu zatwierdzającego ten projekt zależy, czy na określonym terenie możliwa jest realizacja budynki podpiwniczonego, czy też nie.

Odnośnie do treści § 15 ust. 2 zaskarżonej uchwały stwierdzić należy, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się obowiązkowo obszary szczególnego zagrożenia powodzią oraz obszary osuwania się mas ziemnych. Rada Gminy nie jest natomiast uprawniona do nakładania w miejscowym planie obowiązku przeprowadzania dla tych terenów badań geologiczno-inzynierskich oraz obowiązku ustalania warunków posadowienia budynków. Rada Gminy nie ma też uprawnienia do określania w miejscowym planie, czy do uciążliwości związanych z osuwaniem się ziemi będą miały zastosowanie przepisy odrębne. Przepisy takie będą miały zastosowanie wówczas, gdy wynikać to będzie z ustawy lub wydanych na jej podstawie przepisów wykonawczych.

Za zasadny uznać należy zarzut niezgodności § 35 pkt 8 zaskarżonej uchwały z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 roku o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675 ze zm.).

Z § 35 pkt 8 zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że dla infrastruktury technicznej ustala się w zakresie telekomunikacji zakaz budowy stacji bazowych telefonii komórkowej, z wyjątkiem terenów oznaczonych symbolem U/P.

Art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych stanowi, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 roku Nr 102, poz. 651 – j.t. ze zm.) wynika, że celem publicznym jest m.in. budowa obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Z kolei z art. 4 pkt 18 tej ustawy wynika, że przez łączność publiczną należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 roku Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 roku Nr 171, poz. 1800 ze zm.) stanowi zaś, że publicznie dostępna usługa telekomunikacyjna, to usługa telekomunikacyjna dostępna dla ogółu użytkowników.

Budowa stacji bazowych telefonii komórkowych jest inwestycją celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zakaz budowy takich stacji zawarty w zaskarżonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest sprzeczny z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i nie jest dopuszczalne formułowanie w miejscowym planie tego rodzaju zakazów.

Za zasadny uznać również należy zawarty w skardze wniosek o stwierdzenie nieważności § 28 ust. 2 i § 29 zaskarżonej uchwały.

Z § 28 ust. 2 wynika, że jeżeli w wyniku zastosowanych rozwiązań technicznych nie można zlokalizować sieci infrastruktury technicznej na terenach, o których mowa w ust. 1, to jest na terenach dróg publicznych, ze względu na konieczność zachowania minimalnych odległości pomiędzy sieciami, dopuszcza się ich sytuowanie na pozostałych terenach. Tego rodzaju zapis oznacza, że sieci infrastruktury technicznej mogłyby być lokalizowane na terenach rolniczych i leśnych bez wymaganej prawem zgody na zmianę ich przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne (art. 17 pkt 6 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

§ 29 miejscowego planu stanowi, że budowę sieci i obiektów infrastruktury technicznej o powierzchni zabudowy do 40 m2, obiektów niewymagających uzyskania pozwolenia na budowę, ścieżek, dojść i dojazdów do budynków, traktuje się jako zagospodarowanie terenu uzupełniające i towarzyszące zagospodarowaniu wynikającemu z przeznaczenia terenu i dopuszcza się ją na wszystkich terenach, jeśli nie stoi to w sprzeczności z ustaleniami planu dla poszczególnych terenów.

Przytoczonym wyżej zapis miejscowego planu oznacza, że Rada Gminy samodzielnie określiła, jakie działania nie będą skutkowały zmianą przeznaczenia terenu. Tego rodzaju uregulowania uznać należy za niedopuszczalne, gdyż mogą prowadzić do modyfikacji przepisów wynikających z ustawy i obejścia wymogu uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.

W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 roku, poz. 647 ze zm. w brzmieniu przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 25 czerwca 2010 roku o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami – Dz. U. Nr 130, poz. 871) w zw. z art. 88l ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku Prawo wodne (Dz. U. z 2012 roku poz. 145 ze zm.) poprzez dopuszczenie lokalizacji obiektów budowlanych na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią.

Z art. 88l ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku Prawo wodne (Dz. U. z 2012 roku, poz. 145 j.t. ze zm.) wynika, że jeżeli nie utrudni to ochrony przed powodzią, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, zwolnić od zakazów określonych w ust. 1, to jest m.in. od zakazu budowy obiektów budowlanych. Przewidziana w zaskarżonej uchwale możliwość sytuowania budynków na obszarach narażonych na niebezpieczeństwo powodzi będzie możliwa tylko wówczas, gdy inwestor uzyska decyzję właściwego organu administracji zezwalającą na taką lokalizację (§ 14 pkt 2 i 3). Tak rozumiane przepisy miejscowego planu nie naruszają wynikającego z art. 15 ust. 2 pkt 7 wymogu określenia sposobu zagospodarowania i granic obszaru szczególnego zagrożenia powodzią.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 4 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 1 i 11 oraz art. 27 ustawy o p.z.p. poprzez brak określenia w sposób jednoznaczny i precyzyjny przeznaczenia terenu. Zdaniem Wojewody w § 42 ust. 1 pkt 1 i 2 zaskarżonej uchwały tereny oznaczone MN/R przeznaczone zostały tymczasowo pod tereny rolnicze, na których obowiązuje zakaz sytuowania budynków a jednocześnie w § 42 ust. 1 pkt 3 wskazano warunki, których spełnienie spowoduje, że przeznaczenie tymczasowe przestanie obowiązywać.

Zdaniem Sądu, z przytoczone wyżej przepisy miejscowego planu możliwe jest ustalenie przeznaczenia terenu. Zmiana sposobu zagospodarowania z tymczasowego rolnego na mieszkaniowy uzależniona jest od wskazanych w tych przepisach warunków, które zostały określone z należytą precyzyjnością. Ustalenie w przyszłości, czy warunki te zostały spełnione, w ocenie Sądu, nie będzie budziło wątpliwości interpretacyjnych.

Nie można zgodzić się z podniesionym w skardze zarzutem naruszenia art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ustalenia zawarte w § 32 ust. 3, § 33 ust. 3 i § 34 ust. 3 zaskarżonej uchwały. W § 32 ust. 3, § 33 ust. 3 i § 34 ust. 3 zawarto ustalenie sprowadzające się do stwierdzenia, że w przypadku likwidacji linii ustala się likwidację pasa technologicznego. W ocenie Sądu, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dopuszczalne są tego rodzaju zapisy. Można w miejscowym planie przewidzieć, że w przypadku zaistnienia określonych zdarzeń przeznaczenie terenu ulegnie zmianie. Twierdzenie, że narusza to wymóg dokonywania zamian w planie na zasadach określonych w art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest nieuzasadniona. Z faktu, że zmiana planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim jest on uchwalany nie wynika zakaz zawierania w planie rozwiązań alternatywnych, co do przeznaczenia terenu w przypadku, gdy pierwotne przeznaczenie stanie się bezprzedmiotowe.

W ocenie Sądu, nie narusza też art. 15 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przeznaczenie w ramach jednej jednostki terenowej terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę zagrodową z dopuszczeniem usług nieuciążliwych oraz pod usługi oświaty.

Zarzut naruszenia art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zamieszczenie w miejscowym planie normy otwartej oraz poprzez brak określenia linii rozgraniczających terenów o różnych zasadach zagospodarowania, zdaniem Sądu, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Zgodzić należy się ze stanowiskiem Rady Gminy zawartym w odpowiedzi na skargę, że użyte w miejscowym planie sformułowania "orientacyjny przebieg pasa technologicznego" należy powiązać z treścią § 32, § 33 i § 34 planu. W przepisach tych określono szerokość pasa technologicznego oraz wskazano jak należy ją mierzyć. Zgodzić należy się również z zawartym w odpowiedzi na skargę argumentem, że oznaczenie informacyjne przebiegu pasa technologicznego na mapie wynika z faktu, że na etapie sporządzania planu nie było możliwe precyzyjne ustalenie przebiegu istniejących linii elektroenergetycznych. Dokładny przebieg linii energetycznej zostanie określony dopiero w projekcie budowlanym. Ustalenia miejscowego plany wskazują jednak parametry, które przy projektowaniu przebiegu linii energetycznej będą musiały zostać uwzględnione.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez stwierdzenie zgodności uchwalonego miejscowego planu ze studium w Rozdziale I uchwały, co oznacza, że nie nastąpiło to przed uchwaleniem miejscowego planu.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym na dzień uchwalenia planu, plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że jest on zgodny ze studium. Co do zasady stwierdzenie, że plan jest zgodny ze studium powinno zostać dokonane w odrębnej uchwale. Uczynienie tego w uchwale o uchwaleniu miejscowego planu nie jest jednak uchybieniem na tyle istotnym, by mogło być podstawą stwierdzenia nieważności miejscowego planu.

W przedmiotowej sprawie stwierdzenie zgodności miejscowego planu z ustaleniami studium nastąpiło w uchwale o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie można zgodzić się z poglądem Wojewody, że stwierdzenie zgodności miejscowego planu ze studium nastąpiło po uchwaleniu planu. Z treści uchwały wynika, że w § 1 stwierdzono zgodność miejscowego planu ze studium zaś dopiero w § 2 uchwały zawarte jest stwierdzenie, że uchwala się miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy. Stwierdzenie zgodności planu ze studium nastąpiło więc przed jego uchwaleniem.

Nie można zgodzić się z zarzutem, że § 27 pkt 4 zaskarżonej uchwały jest niezgodny z § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z przytoczonego wyżej przepisu rozporządzenia wynika, że zawarte w planie ustalenia dotyczące szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości powinny zawierać określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego.

W § 27 pkt 4 zaskarżonej uchwały zawarty jest zapis, że kąt położenia działki względem pasa drogowego może być dowolny. Zdaniem Sądu, stwierdzenie w miejscowym planie, że kąt położenia działek w stosunku do pasa drogowego może być dowolny mieści się w granicach tzw. władztwa planistycznego gminy i nie narusza prawa. Obowiązek wskazania kąta położenia działek nie oznacza bowiem, zdaniem Sądu, obowiązku wskazania jednego ściśle określonego kąta. Stwierdzenie, że kąt położenia działek może być dowolny realizuje wymóg wynikający z § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo maksymalną i minimalną intensywność zabudowy, jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej. Nie można zgodzić się z zarzutem, że w miejscowym planie nie określono wskaźnika intensywności zabudowy. Analiza treści zaskarżonej uchwały pozwala stwierdzić, że wskazano w niej maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy – § 39 pkt 7 lit. e, § 40 p,t 8 lit. f, § 42 pkt 9 lit. f, § 42 pkt 6 lit. d, § 43 pkt 5 lit. b, § 44 pkt 3 lit. b, § 45 pkt 6 lit. c, § 43 pkt 6 lit. b, § 47 pkt 3 lit. b, § 48 pkt 5 lit. e, § 60 pkt 3 lit. c, § 62 pkt 3 lit. e. W zaskarżonej uchwale nie określono minimalnej powierzchni zabudowy działki budowlanej, jednakże uchybienie to nie może być podstawą stwierdzenia nieważności całego miejscowego planu. Uchybienie to może zostać usunięte poprzez wykładnię przepisów planu. Skoro minimalna powierzchnia zabudowy nie została określona wprost, to oznacza to, że w świetle przepisów zaskarżonej uchwały dopuszczalna jest każda powierzchnia większa od zera i jednocześnie nieprzekraczająca powierzchni maksymalnej określonej w planie.

Z powyższych względów, na podstawie art. 147 § 1 i art. 152 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.