Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 382/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: § 10 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, § 11 ust. 1 pkt 2, § 35, § 36, § 44 pkt 2, § 45 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1034
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
article: art. 2 pkt 8, art. 20 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 22 ust. 1 i ust. 2, art. 24 ust. 1, ust. 2a pkt 1 lit. d, ust. 2c, art. 24a ust. 1, art. 26 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2101
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie WSA Jerzy Drwal, WSA Robert Hałabis (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Marcin Ścibor, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 4 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi I. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. (nr [...]) L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. – po rozpatrzeniu odwołania skarżącej I. G. – utrzymał w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] lutego 2018 r. (nr [...])

o odmowie wprowadzenia do operatu ewidencji gruntów i budynków zmiany powierzchni działek o numerach ewidencyjnych: [...], [...] i [...], położonych

w obrębie ewidencyjnym [...], jednostce ewidencyjnej [...].

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

Skarżąca I. G. wnioskami z dnia [...] grudnia 2017 r. wystąpiła do Wójta Gminy [...] oraz Urzędu Marszałkowskiego Województwa L.

o sprostowanie zapisów w rejestrze ewidencji gruntów i doprowadzenie do zgodności ze stanem wynikającym z załączonych przez nią dokumentów. Dokumenty te obejmowały uwierzytelnione kopie: odpisu Aktu Własności Ziemi nr [...] [...] z dnia [...] maja 1973 r., decyzji Nr [...] Powiatowej Rady Narodowej w L. z dnia [...] maja 1973 r., mapy ewidencyjnej działki nr [...] z 1973 r., zaświadczenia Państwowego Biura Notarialnego z dnia [...] września 1973 r. oraz nakazów płatniczych za lata 1974-1977. Wnioskująca podniosła, że dokumenty te świadczą o rozbieżnościach w zakresie powierzchni jej nieruchomości a danymi widniejącymi w ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem skarżącej, powierzchnia jej nieruchomości po podziałach została w sposób nieprawidłowy zmniejszona o [...] ha. Złożony wniosek został przekazany do Starosty L. jako organu właściwego do jego rozpoznania.

Organ pierwszej instancji po przeprowadzeniu postępowania w dniu [...] lutego 2018 r. wydał decyzję (nr [...]), którą odmówił uwzględnienia wniosku skarżącej. Ustalił, że w 1992 r. działka skarżącej nr [...] o pow. [...] ha uległa podziałowi na działki: nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha na podstawie dokumentacji technicznej przyjętej do zasobu pod nr [...] w dniu [...] listopada 1992 r. Podział działki nr [...] został dokonany

w celu sprzedaży jej części i przekazania pozostałych nieruchomości na rzecz dzieci. Działka nr [...] została sprzedana przez skarżącą w dniu [...] czerwca 1994 r. (akt notarialny Repertorium [...] Nr [...]). Działka nr [...] na podstawie decyzji Wojewody L. z dnia [...] czerwca 2006 r. (nr [...]) uległa podziałowi na działkę nr [...] o pow. [...] ha i działkę nr [...] o pow. [...] ha. Według danych zawartych w ewidencji gruntów skarżąca jest właścicielką działek

o numerach ewidencyjnych: [...], [...] i [...]. Według księgi wieczystej nr [...] [...]/8, jest właścicielem działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha. W księdze wieczystej nie ujawniono danych dotyczących podziału działki nr [...]. Łączna powierzchnia działek skarżącej w rejestrze ewidencji gruntów i budynków, jak i w księdze wieczystej wynosi [...] ha. Organ ustalił również, że w akcie notarialnym Repertorium [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. istnieje zapis (§ 1 aktu), że

w wyniku aktualizacji ewidencji gruntów działka nr [...] położona w obrębie ewidencyjnym E. , gm. [...], bez zmiany granic, ma powierzchnię [...] ha. Na mapie podziałowej działki nr [...], zdeponowanej w aktach księgi wieczystej nr [...] został wykazany dodatkowy opis informujący

o przyczynach zmiany powierzchni działki. Zgodnie z § 7 wymienionego aktu notarialnego, strony wniosły o dokonanie sprostowania wpisu w dziale I księgi wieczystej, tj. zmian zgodnie z załączoną mapą, a w konsekwencji sprostowania numeracji i powierzchni działki z [...] ha na [...] ha. Organ podniósł, że zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, dane ujawnione

w ewidencji gruntów i budynków są podstawą do oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych. Wynika z tego, że oznaczenie nieruchomości w księdze wieczystej powinno być zgodne z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów

i budynków, a nie odwrotnie. Zdaniem organu, w stanie faktycznym i prawnym sprawy dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków zgodnie z wnioskiem skarżącej byłoby niezgodne ze stanem prawnym nieruchomości ujawnionym

w księdze wieczystej i w ewidencji gruntów, ponieważ nastąpił podział i zbycie części działki, a wnioskodawczyni nie dysponuje dokumentacja geodezyjną umożliwiającą sprostowanie powierzchni działek. Ponadto wnioskowana zmiana spowodowałaby zdublowanie oznaczeń numerów działek, co stanowiłoby naruszenie zasad prowadzenia ewidencji gruntów i budynków.

Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie i wniosła o jej uchylenie.

W wyniku rozpoznania odwołania, organ drugiej instancji decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. (nr [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując się na przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podniósł, że procedura aktualizacji ma charakter rejestrowy, a wprowadzane w jej trakcie zmiany są wtórne wobec zdarzeń prawnych, z których wynikają. Prowadzenie ewidencji gruntów i budynków sprowadza się do ciągłej aktualizacji w operacie ewidencyjnym zbioru informacji podmiotowych

i przedmiotowych, na podstawie dokumentów powstałych poza postępowaniem ewidencyjnym. Dlatego na wniosek strony można wprowadzić do ewidencji gruntów

i budynków jedynie zmiany danych objętych tą ewidencją, które wynikają z nowych zdarzeń, a nie korygować wpisy na podstawie powtórnej oceny archiwalnych dokumentów. Skarżąca natomiast swojego żądania wprowadzenia zmiany

w ewidencji nie udokumentowała żadnym nowym zdarzeniem prawnym zaistniałym po wprowadzeniu danych przez nią kwestionowanych. Nie został przez nią przedstawiony jakikolwiek dokument przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, który by określał w sposób inny, niż jest to wykazane w ewidencji gruntów, przebieg granic oraz powierzchnię nieruchomości.

W skardze na powyższą decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca podniosła, że geodeta przeprowadzający prace podziałowe nadużył jej zaufania i wprowadził w błąd składając obietnice dotyczące dokumentacji geodezyjnej, z których się nie wywiązał. Wskazała, że nigdy nikomu nie zlecała i nie wnioskowała o dokonanie sprostowania w dziale I księgi wieczystej oraz sprostowania numeracji i powierzchni działki z [...] ha na [...] ha. Podkreśliła, że Akt Własności Ziemi potwierdza, że nabyła nieruchomość o pow. [...] ha.

Natomiast w uzupełnieniu skargi z dnia [...] października 2018 r., ustanowiony

z urzędu pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji

i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez zaniechanie dokonania ponownej oceny dokumentów archiwalnych przedłożonych przez skarżącą w sytuacji, gdy zachodzą rozbieżności pomiędzy powierzchnią działek należących do skarżącej wynikającą z tej dokumentacji

i z dokumentacji technicznej złożonej do państwowego zasobu geodezyjnego

i kartograficznego;

2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d) ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji mimo zaniechania dokonania przez ten organ zmiany z urzędu wadliwych informacji zawartych w ewidencji gruntów w zakresie powierzchni działek skarżącej;

3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z § 36 w zw. z § 37 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu

I instancji mimo zaniechania przeprowadzenia pomiarów oraz ustaleń granic działki skarżącej w sytuacji, w której skarżąca kwestionowała wiarygodność dokumentacji geodezyjnej złożonej do państwowego zasobu geodezyjnego

i kartograficznego;

4) art. 7, 8 § 1, 11, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez niewszechstronne zbadanie materiału dowodowego polegające na zaniechaniu skontrolowania kwestionowanej przez skarżącą dokumentacji geodezyjnej złożonej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego,

5) art. 7, 10 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym w szczególności przyczyn, z uwagi na które istnieje różnica w powierzchni działek skarżącej pomiędzy dokumentacją przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego a dokumentacją będącą w posiadaniu skarżącej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko

i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia jej nieważności.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie była decyzja L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L.

z dnia [...] czerwca 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji

w przedmiocie odmowy wprowadzenia w ewidencji gruntów i budynków Powiatu L. – na wniosek skarżącej – zmiany powierzchni stanowiących jej własność działek o numerach ewidencyjnych: [...], [...] i [...], położonych w obrębie ewidencyjnym [...], gm. [...].

Sąd w całości podziela stanowisko organów obu instancji, że przedstawione przez skarżącą dokumenty archiwalne nie dawały żadnych podstaw do dokonania żądanej zmiany z tego względu, że nie dokumentują one takiego zdarzenia, które wskazywałoby na zmianę stanu prawnego bądź faktycznego dotyczącego jej nieruchomości, która powodowałaby konieczność aktualizacji danych zawartych

w ewidencji gruntów i budynków tej nieruchomości. Stanowisko powyższe wynika

z charakteru ewidencji gruntów oraz kompetencji organów administracji publicznej

w zakresie prowadzenia ewidencji gruntów, określonych przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 2101,

z późn. zm. – dalej jako "p.g.i.k.").

Zgodnie z art. 2 pkt 8 p.g.i.k., ewidencja gruntów i budynków jest to system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających tymi gruntami, budynkami lub lokalami. Według art. 20 ust. 1 pkt 1 p.g.i.k., w ewidencji gruntów zawarte są informacje dotyczące m.in. położenia gruntów, ich granic i powierzchni, rodzaju użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty oznaczonych właścicieli nieruchomości. Ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie (art. 22 ust. 1 p.g.i.k.)., a zgodnie z art. 22 ust. 2 p.g.i.k., właściciele nieruchomości oraz podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu znajdują się nieruchomości, w szczególności osoby lub inne podmioty, które władają gruntami na zasadach samoistnego posiadania, są obowiązani zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Obowiązek ten nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, wynikających z aktów normatywnych, prawomocnych orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych, aktów notarialnych, materiałów zasobu, wpisów w innych rejestrach publicznych oraz dokumentacji architektoniczno-budowlanej przechowywanej przez organy administracji.

Informacje dotyczące gruntów, właścicieli, władających i posiadaczy oraz inne informacje wymienione w art. 20 ust. 1 i 2 p.g.i.k. zawiera operat ewidencyjny (art. 24 ust. 1 p.g.i.k.).

Informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji:

1) z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z:

a) przepisów prawa,

b) dokumentów, o których mowa w art. 23 ust.1-4,

c) materiałów zasobu,

d) wykrycia błędnych informacji;

2) na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania (art. 24 ust. 2a P.g.i.k.).

Stosownie do art. 24 ust. 2b P.g.i.k. – aktualizacja informacji następuje:

1) w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie:

a) przepisów prawa,

b) wpisów w księgach wieczystych,

c) prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego – orzeczeń sądu,

d) ostatecznych decyzji administracyjnych,

e) aktów notarialnych,

ea) aktów poświadczenia dziedziczenia oraz europejskich poświadczeń spadkowych,

f) zgłoszeń budowy budynku, zawiadomień o zakończeniu budowy budynku (...),

g) wpisów w innych rejestrach publicznych,

h) wniosku zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jeżeli wnioskowana zmiana obejmuje informacje gromadzone w ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości znajdujących się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy albo wnioskodawców;

2) w drodze decyzji administracyjnej – w pozostałych przypadkach.

Odmowa zaś aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 24 ust. 2c p.g.i.k.).

Przepisy omawianej ustawy przewidują także modernizację ewidencji gruntów i budynków, bowiem starosta może zarządzić przeprowadzenie takiej modernizacji na obszarze poszczególnych obrębów ewidencyjnych (art. 24a ust. 1 p.g.i.k.).

Sposób zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz szczegółowy zakres informacji objętych tą ewidencją określa wydane na podstawie art. 26 ust. 2 p.g.i.k. rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa

z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 1034, z późn. zm. – dalej jako "rozporządzenie"). Według § 10 ust. 1 tego rozporządzenia, ewidencja obejmuje dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów

i budynków oraz lokali (pkt 1) oraz dane dotyczące właścicieli nieruchomości oraz przysługujących im wielkości udziałów w prawie własności, a także daty określające nabycie oraz utratę tego prawa (pkt 2). Przepis § 12 rozporządzenia określa natomiast dokumenty będące podstawą wpisu praw do gruntów, budynków i lokali. Według tego unormowania, podstawą uwidocznienia w ewidencji praw do gruntów są wpisy dokonane w księgach wieczystych, prawomocne orzeczenia sądowe, umowy zawarte w formie aktów notarialnych dotyczące ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali, ostateczne decyzje administracyjne, dyspozycje zawarte w aktach normatywnych oraz umowy dzierżawy, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia.

Organ prowadzący ewidencję ma obowiązek utrzymywanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, to jest zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi (§ 44 pkt 2 rozporządzenia). Przepis § 45 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu:

1) zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi,

2) ujawnienia nowych danych ewidencyjnych,

3) wyeliminowania danych błędnych.

Do aktualizacji operatu ewidencyjnego stosuje się odpowiednio § 35 rozporządzenia, który określa źródła danych ewidencyjnych niezbędnych do założenia ewidencji oraz § 36 rozporządzenia, stanowiący o podstawach określenia przebiegu granic działek ewidencyjnych.

W świetle przedstawionych wyżej uregulowań prawnych w kwestii zmiany danych zawartych w operacie ewidencji gruntów, w pełni trafne jest stanowisko organów, iż żądanie skarżącej nie mogło zostać uwzględnione, ponieważ nie przedstawiła ona dokumentów, które uzasadniałyby zaktualizowanie danych dotyczących powierzchni jej nieruchomości, w sposób przez nią wskazany we wniosku. Organy prawidłowo przede wszystkim ustaliły, że skarżąca żądała weryfikacji danych aktualnie ujawnionych w ewidencji gruntów w oparciu

o archiwalną dokumentację. Już tylko z tego względu konkluzja organów była prawidłowa biorąc pod uwagę, że należycie wyjaśniły one wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a także w sposób wyczerpujący zebrały i rozważyły materiał dowodowy. Niewadliwie i bezopornie ustalono, że pierwotnie nieistniejąca obecnie działka oznaczona nr [...] miała powierzchnię [...] ha. Wynika to jasno z odpisu z księgi wieczystej Kw Nr [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. prowadzonej dla tej nieruchomości przez Sąd Rejonowy w [...] Wydział Ksiąg Wieczystych. W aktach tej księgi zachowana została mapa z projektem podziału wskazanej nieruchomości, wydana przez Urząd Gminy w [...] i wpisana do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego Urzędu Wojewódzkiego

w L. w dniu [...] listopada 1992 r. za nr [...]. Z treści opisu umieszczonego na tej mapie wynika, że po aktualizacji ewidencji gruntów w 1984 r. działka nr [...], bez zmiany jej granic, posiadała już nowo wykazaną powierzchnię [...] ha. Również z mapy podziału działki nr [...], zdeponowanej

w księdze wieczystej KW Nr [...], znajduje się informacja o zmianie powierzchni tej działki. Ponadto jak wynika z § 7 aktu notarialnego z dnia [...] czerwca 1994 r. (Repertorium A nr [...]), strony wniosły o dokonanie sprostowania wpisu w dziale I wskazanej księgi wieczystej, poprzez zmianę numeracji i powierzchni działki z [...] ha na [...] ha, zgodnie z załączoną mapą. Dokumentacja ta została sporządzona na zlecenie właściciela działki i w oparciu o wymienioną dokumentację zasadnie ujawniono w ewidencji gruntów informacje dotyczące wydzielonych działek. Organy ustaliły również, że aktualnie ujawnione informacje w ewidencji gruntów zostały wprowadzone w oparciu o dokumentację techniczną przyjętą do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego wedle obowiązujących norm.

Skoro zatem – zgodnie z powoływanym już art. 22 ust. 2 p.g.i.k. – na wniosek strony można wprowadzić do ewidencji gruntów i budynków jedynie zmiany nieaktualnych już danych, objętych tą ewidencją, wynikające z nowych zdarzeń prawnych, to tym samym niedopuszczalne jest weryfikowanie tych wpisów na podstawie powtórnej oceny wyłącznie archiwalnych dokumentów. Żądanie skarżącej wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów nie zostało zaś w tej sprawie udokumentowane żadnym nowym zdarzeniem prawnym, zaistniałym po wprowadzeniu do ewidencji gruntów danych przez nią kwestionowanych. Skarżąca nie przedstawiła jakiegokolwiek dokumentu, który określałby w sposób inny, niż jest to wykazane w danych ewidencji gruntów, przebiegu granicy i powierzchni nieruchomości, której zmiany się domagała. Trzeba również zwrócić uwagę, że ewidencja gruntów ma jedynie charakter rejestrowy, a więc wtórny pod względem zdarzeń prawnych, z których wynikają zmiany danych podlegających w niej ujawnieniu. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje bowiem zawsze poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych.

W toku prowadzonego postępowania, w dniu [...] stycznia 2018 r. skarżąca podniosła, że jej zdaniem brakująca powierzchnia [...] ha znajduje się prawdopodobnie od strony południowej (w pasie gruntu o długości 250 m oraz szerokości 2,4 m), co odpowiada w części numerom ewidencyjnym działek [...], [...] i [...], które nie należą do skarżącej. Tymczasem w postępowaniu o zmianę danych ewidencyjnych nie prowadzi się dodatkowych postępowań w przedmiocie ustalenia faktycznej powierzchni nieruchomości. Spory na tle prawa własności, zakresu wykonywanego posiadania nieruchomości, czy też sposobu z niej korzystania mogą być dochodzone tylko przed sądami powszechnymi lub w innych odrębnych postępowaniach. Słusznie zatem wskazano w zaskarżonej decyzji, że

w ramach aktualizacji danych ewidencyjnych można dokonać sprostowania, czy też usunięcia błędnych danych, ale tylko wtedy, gdy uzasadnia to aktualny stan prawny, lub gdy błędne wpisy w bazie danych ewidencyjnych mają w świetle złożonych dokumentów charakter oczywistych omyłek. Organy ewidencyjne rejestrują bowiem jedynie stan prawny ustalony w innym trybie lub przez inne organy, także w zakresie pochodnej tego stanu, jakim jest powierzchnia nieruchomości.

W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym sprawy, wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów w zakresie oznaczenia i powierzchni działek, zgodnie

z żądaniem skarżącej, pozostawałoby w sprzeczności ze stanem prawnym ujawnionym w prowadzonej dla nich księdze wieczystej i w danych ewidencji gruntów. Chociaż w przeszłości nastąpiła aktualizacja, poprzez podział i zbycie części nieruchomości, to dane te ewidencja uwzględniła. Skarżąca nie przedłożyła zaś żadnej dokumentacji wskazującej, że aktualizacja ewidencji gruntów z 1984 r. stwierdzająca, że należąca do niej działka o nr [...] bez zmiany granic ma powierzchnię [...] ha, winna zostać uznana za nieprawidłową. Skarżąca nie przedłożyła również żadnych innych dokumentów potwierdzających nieprawidłowości w podziale działek, dokonanym na podstawie dokumentacji technicznej przyjętej do zasobu pod nr [...] w dniu [...] listopada 1992 r. oraz na podstawie decyzji Wojewody L. z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] Organy prawidłowo zatem uznały, że przedstawione przez skarżącą dokumenty nie mogły stanowić podstawy do dokonania zmiany danych w ewidencji gruntów w żądanym przez nią zakresie.

Tym samym nie był zasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ przepisów art. 22 ust. 2 i art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d p.g.i.k. Sama rozbieżność

w powierzchni działek wynikająca z przedstawionych przez skarżącą dokumentów

i dokumentacji technicznej złożonej do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego, ujawnionej następnie w operacie ewidencyjnym, nie jest podstawą zmiany lub modyfikacji danych w ewidencji gruntów. Z uwagi na czysto deklaratoryjny charakter ewidencji gruntów i budynków, niezgodność danych ewidencyjnych ze stanem faktycznym musi być bowiem oczywista, niewymagająca przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a jednocześnie musi być potwierdzona dokumentami wskazującymi na nowe zdarzenie prawne, zaistniałe po wprowadzeniu do ewidencji danych kwestionowanych.

Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia reguł proceduralnych, Sąd nie dopatrzył się ich naruszenia. Organy prawidłowo ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności i uwzględniając ustalony stan faktyczny sprawy należycie wyjaśniły przesłanki jakimi się kierowały wydając decyzje. Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy jest kompletny i został poddany przez organy wszechstronnej analizie, a wyprowadzone wnioski są spójne i logiczne. Organ drugiej instancji uzasadnił swoją decyzję w sposób wyczerpujący, przedstawiając należycie podstawy prawne i faktyczne podjętego rozstrzygnięcia. Sformułowanym przez organ w przedmiotowym zakresie wnioskom nie można zarzucić, że są nielogiczne lub naruszają zasady doświadczenia życiowego, a tym samym zasadę swobodnej oceny dowodów. Organ nie naruszył zatem reguł prowadzenia postępowania dowodowego i podstawy wydania decyzji. Okoliczność, że skarżąca nie zgadza się z taką oceną nie czyni skargi zasadną.

W takich okolicznościach skarga jako bezzasadna, nie mogła zostać uwzględniona.

Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) oddalił skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.