Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 352/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 28 ust 1, 2, 3, 3a,4
journal: Dz.U. 2007 nr 11 poz 74
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jedn.
article: par 3
journal: Dz.U. 2003 nr 141 poz 1365
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Liwacz Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 lipca 2009 r. sprawy ze skargi A. M. M. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił A. M. M. umorzenia należności z tytułu nieregulowanych składek w łącznej kwocie [...] zł z powodu niestwierdzenia całkowitej nieściągalności, długiego okresu dochodzenia należności, dochodu osiąganego z tytułu pełnienia funkcji Prezesa Zarządu w "T." sp. z o. o. w W. oraz z uwagi na stosunkowo młody wiek. Ponadto organ w stosunku do składek finansowanych przez ubezpieczonych nie będących płatnikami składek, w łącznej kwocie [...] zł, umorzył postępowanie.

Pismem z dnia 16 grudnia 2008 r. strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz niezastosowanie przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu

w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r., Nr 59, poz. 404 ze zm.)

i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie udzielania niektórych ulg w ramach pomocy de minimis (Dz. U. Nr 76, poz. 498).

Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W ocenie organu odwoławczego, ustalenia faktyczne w sprawie dotyczące

w szczególności sytuacji finansowej oraz stanu majątkowego strony tj. niestwierdzenia całkowitej nieściągalności, wysoka kwota zaległości, jak również stosunkowo młody wiek strony, nie przemawiają za zaistnieniem stanu "ważnego interesu" osoby zobowiązanej do opłacenia składek w rozumieniu art. 28 ust. 3a ustawy z dnia

13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 11, poz. 74 ze zm.) i wydanego na jego podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu nieopłaconych składek (Dz. U. Nr 141, poz. 1365).

Organ wskazał, że zaskarżoną decyzją Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił umorzenia zadłużenia z tytułu składek za osobę prowadzącą działalność gospodarczą oraz za zatrudnionych pracowników w części finansowanej przez pracodawcę na łączną kwotę [...] zł. Ponadto na podstawie art. 105 § 1 Kpa,

w stosunku do składek finansowanych przez ubezpieczonych tj. składek na łączną kwotę [...] zł umorzono postępowanie. Ponieważ składki te nie podlegają umorzeniu, wniosek w tym zakresie organ I instancji uznał za bezprzedmiotowy.

W ocenie organu odwoławczego, podejmując taką decyzję Zakład Ubezpieczeń Społecznych stoi na straży praworządności mając na względzie słuszny interes obywateli - w tym przypadku zatrudnianych przez stronę pracowników, a nie chroni jedynie płatnika składek. Podniesiony zatem przez stronę zarzut naruszenia art. 7 Kpa, jest zdaniem organu nieuzasadniony.

Organ wskazał, że część składki na ubezpieczenie emerytalne, rentowe oraz całość składki na ubezpieczenie chorobowe są od dnia 01 stycznia 1999 r. finansowane przez samych ubezpieczonych na podstawie art. 16 ust. 1, 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Organ wyjaśnił, że w związku z przepisami obowiązującymi od dnia 01 stycznia 1999 r. podwyższeniu uległa kwota wynagrodzenia brutto pracowników i od tego dnia pracownikom przysługuje całość wynagrodzenia tj. wynagrodzenie brutto także z częścią składek potrącanych przez płatnika. Strona natomiast dokonywała z wynagrodzeń pracowników potrąceń składek na ubezpieczenie emerytalne, rentowe i chorobowe oraz na ubezpieczenie zdrowotne, lecz nie odprowadzała tych składek do ZUS na indywidualne konta ubezpieczonych. Potrącenie składek stanowiło uszczuplenie przysługującego pracownikom wynagrodzenia brutto, co może mieć wpływ na wysokość otrzymywanych przez nich w przyszłości świadczeń.

Wobec powyższego, zarzucanie Zakładowi nieuwzględnienia interesu społecznego jak i słusznego interesu obywateli jest argumentem mijającym się

z prawdą oraz niemającym żadnych racjonalnych podstaw. W ocenie organu, strona podchodzi do sprawy mając na uwadze swój indywidualny interes jako płatnika składek. Umarzając zadłużenie Zakład działałby na szkodę zarówno Funduszu Ubezpieczeń Społecznych jak i pracowników firmy albowiem strona nie opłacała składek przez dłuższy okres czasu tj. w latach 2000-2007. Należności z tytułu składek są należnościami publicznoprawnymi i wobec tego powinny być regulowane w pierwszej kolejności.

Odnosząc się do zarzutu niezastosowania przepisów dotyczących pomocy publicznej jak również pomocy de minimis, organ poinformował, że w przedmiotowej sprawie powołane przepisy nie mają zastosowania. Zgodnie bowiem z § 5 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie udzielania niektórych ulg w ramach pomocy de minimis, o pomoc może ubiegać się jedynie podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Definicję przedsiębiorcy określa natomiast art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 02 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r., Nr 155, poz. 1095) w rozumieniu którego przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna nie będąca osobą prawną której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Idea pomocy publicznej jak i pomocy de minimis polega zatem na tym, że może być ona udzielana na określonych warunkach tylko przedsiębiorcom. W niniejszej sprawie natomiast strona zaprzestała prowadzenia działalności z dniem 31 sierpnia 2007 r., tym samym utraciła status przedsiębiorcy. Wobec powyższego, przywołane przez stronę przepisy nie mają zastosowania.

Na marginesie organ podał, że na podstawie wydanych w dniu [...] decyzji nr [...] o podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne w miesiącu 09/2005 dla strony jako płatnika składek oraz decyzji nr od [...] do [...] raz nr od [...] do [...] o podstawach wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne dla pracowników, zostały sporządzone przez Zakład z urzędu dokumenty rozliczeniowe i w konsekwencji uległa zmianie kwota zadłużenia. Aktualnie, po uwzględnieniu wymienionych decyzji na koncie strony widnieje zaległość z tytułu składek na: Fundusz Ubezpieczeń Społecznych w kwocie [...] zł, Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego w kwocie [...] zł, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę naliczone na dzień 22 września 2008 r. w kwocie [...] zł.

Podsumowując organ stwierdził, że z uwagi na brak stwierdzenia całkowitej nieściągalności, długi okres dochodzenia należności, stosunkowo młody wiek strony, jak również pełnienie przez nią funkcji Prezesa Zarządu w "T." sp. z o. o. w W., nie zostały spełnione przesłanki niezbędne do zastosowania przepisów umożliwiających umorzenie zaległości z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne na podstawie art. 28 ust. 3, 3a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

Na decyzję organu II instancji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7 Kpa poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz niezastosowanie przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie udzielania niektórych ulg w ramach pomocy de minimis. Strona podniosła,

że przedmiotowe zaległości powstały w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. W ocenie skarżącego, zaprzestanie prowadzenia tej działalności nie może stać na przeszkodzie udzieleniu pomocy przedsiębiorcy, który z tytułu prowadzonej działalności zobowiązany jest do świadczeń publicznych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego

z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270

ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa.

Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zasadnie organ ubezpieczeń społecznych nie uwzględnił wniosku strony skarżącej o umorzenie należności z tytułu nieopłaconych składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz odsetek za zwłokę w łącznej kwocie [...] zł i jednocześnie umorzył postępowanie w zakresie składek finansowanych przez ubezpieczonych nie będących płatnikami na ubezpieczenie społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne w łącznej kwocie [...] zł.

Na początek, WSA zbadał czy organ prawidłowo odczytał wniosek skarżącego z 17 września 2008r., gdyż to w nim zakreślono ramy, w jakich mogłaby być przyznana ulga. Jest to podyktowane tym, że kwestia umorzenia zaległości w trybie wnioskowanym tj. art. 28 ust. 3 pkt 3) ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2007r., nr 11, poz. 74 ze zm.) jest odrębną (ma odrębną podstawę prawną rozstrzygania) od pomocy udzielanej w ramach pomocy de minimis, o jakiej jest mowa zarówno we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy administracyjnej jak i w skardze skierowanej w trybie postępowania sądowoadministracyjnego. Treść wniosku złożonego przez skarżącego nie pozostawia wątpliwości, że zażądano przyznania pomocy w postaci umorzenia w trybie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i tak organ, prawidłowo, potraktował to podanie. Takie też są granice sprawy, o jakich mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a.

Rozpatrując niniejszą sprawę, należy przeanalizować przepisy umożliwiające umorzenie należności składkowych. Podstawą prawną umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne jest art. 28 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Wskazana ustawa w treści powołanego przepisu daje prawo

do umorzenia tych należności w sytuacji ich całkowitej nieściągalności (art. 28 ust. 1-3), a także w uzasadnionych przypadkach, w stosunku do składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności (art. 28 ust. 3a), przy czym umorzenie składek powoduje także umorzenie odsetek za zwłokę, kosztów upomnienia i dodatkowej opłaty (art. 28 ust. 4). Jednocześnie na postawie art. 32 cytowanej ustawy, przepisy dotyczące składek na ubezpieczenie społeczne stosuje się odpowiednio także do składek

na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych

oraz na ubezpieczenie zdrowotne.

Na podstawie pierwszego z powołanych przepisów, Zakład Ubezpieczeń Społecznych może umorzyć w całości lub w części należności z tytułu składek,

w przypadku ich całkowitej nieściągalności (ust. 1 i 2). Enumeratywne wymienienie sytuacji, w których można uznać, że doszło do całkowitej nieściągalności należności zostało określone w ust. 3 tego przepisu, zgodnie z którym, nieściągalność ta zachodzi, gdy:

1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;

2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia

28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze;

3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa;

4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;

4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia

w postępowaniu egzekucyjnym;

5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku,

z którego można prowadzić egzekucję;

6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

Wyliczenie zawarte w powyższym przepisie jest wyczerpujące, tj. stanowi zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać, iż ma miejsce całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. Dopiero zaistnienie którejkolwiek

z przesłanek określonych w tym przepisie, daje potencjalną możliwość umorzenia tych należności. Nawet wówczas oznacza to jednak dla organu podejmującego rozstrzygnięcie tylko możliwość umorzenia należności z tytułu składek, a nie prawny obowiązek ich umorzenia. W uchwale z dnia 06 maja 2004r., II UZP 6/04 Sąd Najwyższy wskazał między innymi, że "(...) przepis art. 28 ust. 2 ustawy o u.s.u.s. (...) jest oparty na konstrukcji tzw. "uznania administracyjnego", co oznacza, że decyzja

w zakresie spraw dotyczących umorzenia należności przysługuje każdorazowo organowi rentowemu, który w przypadku stwierdzenia całkowitej nieściągalności składek, zachodzącej w przypadkach wymienionych w art. 28 ust. 3 tejże ustawy może, ale nie musi umorzyć zaległości. Norma zawarta w art. 28 ust. 2 u.s.u.s. wyraźnie wskazuje na brak obowiązku umorzenia należnych składek w przypadku ich całkowitej nieściągalności, stanowiąc, że w takim wypadku mogą być one umorzone."

Jednocześnie, na podstawie ust. 3a omawianego przepisu, należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Przesłanki umorzenia należności w oparciu o ust. 3a sprecyzowane zostały w § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, zgodnie

z którym zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku:

1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;

2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;

3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

W niniejszej sprawie organ ustalił, że w stanie faktycznym sprawy nie zachodzi żadna z przesłanek umorzenia wymienionych w art. 28 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, jak również żadna z przesłanek wymienionych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne.

Do wniosków takich doprowadziło organ przeprowadzone postępowanie dowodowe,

w ramach którego był on zobowiązany ustalić sytuację majątkową i rodzinną skarżącego.

Dla oceny, czy postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, Sąd bada czy w jego toku organy podatkowe zachowały rządzące nim i określone

w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego zasady. W szczególności bada,

czy postępowanie przeprowadzono zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, obligującej do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7) oraz zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1), czy dowody oceniono zgodnie z zasadą swobodnej oceny (art. 80) czy zapewniony został stronie czynny udział w postępowaniu a decyzje wydane w jego toku są prawidłowo uzasadnione (art. 107 § 3).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać,

iż organ nie naruszył przepisów postępowania zarówno w zakresie zbadania przesłanek umorzenia należności na podstawie art. 28 ust. 1-3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, jak i w oparciu o art. 28 ust. 3a tej ustawy w związku z § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. W niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia powoływanego przez stronę art. 7 Kpa.

Organ przeprowadził stosowne postępowanie wyjaśniające, prawidłowo przeanalizował sytuację majątkową, finansową i rodzinną strony skarżącej i wskazał na okoliczności uzasadniające odmowę umorzenia należności z tytułu składek. Z akt sprawy wynika, że strona ma na utrzymaniu dwoje dzieci w wieku [...] oraz [...]. Z żoną M. M. strona nie zamieszkuje od [...]. Posiada zobowiązania z tytułu podatków na dzień 13 lutego 2008 r. w kwocie [...] zł plus odsetki za zwłokę, oraz z tytułu zaciągniętych kredytów na kwotę [...] zł. Nie wskazuje nieruchomości ani ruchomości. Z pisma Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców z dnia 06 kwietnia 2008 r. wynika, że strona posiada samochód osobowy [...] rok produkcji [...], w stosunku do którego jest prowadzone postępowanie zabezpieczające. Strona pełni funkcję członka zarządu w "T" sp. z o. o. w W., jednakże obecnie przebywa na zwolnieniu lekarskim. Decyzją z dnia [...] ZUS [...] odmówił stronie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego i zgodnie z orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS z dnia [...] zobowiązany został uznany za zdolnego do pracy. Aktualnie wobec strony jest prowadzona egzekucja przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z., zatem całkowitej nieściągalności nie stwierdzono. Ponadto strona zgłoszona jest do ubezpieczeń społecznych z tytułu pełnienia funkcji członka zarządu w "T." sp. z o. o. oraz w "F." [...]. Do dnia [...] skarżący przebywał na zasiłku chorobowym oraz rehabilitacyjnym. Strona nie przedłożyła żądanego przez organ zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2007.

WSA ponownie podkreśla, że rozpatrując sprawę o umorzenie zaległości w trybie art. 28 cyt. ustawy, organ działa w ramach danego mu przez ustawodawcę luzu decyzyjnego (uznanie administracyjne). Sąd administracyjny nie został uprawniony do tego, by ten luz ograniczać.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, należy stwierdzić, że organ odmawiając stronie umorzenia składek, zmieścił się w granicach uznania administracyjnego. Nie ma ani sporu ani wątpliwości co do ustaleń sytuacji skarżącego, a w ocenie WSA w takiej sytuacji organ mógł odmówić przyznania ulgi.

Odnosząc się do umorzenia postępowania w stosunku do składek finansowanych przez ubezpieczonych nie będących płatnikami składek na ubezpieczenie społeczne, składek na ubezpieczenie zdrowotne, jak również odsetek za zwłokę od tych należności należy wskazać, że organ prawidłowo zastosował art. 30 cyt. ustawy. WSA w obecnym składzie zgadza się z poglądem wyrażanym w orzecznictwie, iż jeżeli wniosek osoby prowadzącej działalność gospodarczą (pracodawcę) o umorzenie należności z tytułu składek obejmuje składki finansowane przez ubezpieczonych (pracowników), właściwym rozstrzygnięciem jest jedynie umorzenie postępowania na podstawie art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego. Brak jest bowiem przedmiotu postępowania w tym znaczeniu, że nie istnieją należności, do których mógłby mieć zastosowanie art. 28 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. W przypadku zaś, gdy wniosek obejmuje zarówno należności podlegające umorzeniu, jak i należności określone w art. 30 tej ustawy, należy umorzyć postępowanie w zakresie tych ostatnich (por.: wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych w: Warszawie z dnia 27.09.2006r., III SA/Wa 1765/06, i 30.11.2006r., III SA/Wa 2036/06 oraz w Olsztynie z dnia 11.02.2009r., I SA/Ol 495/2009r.).

Końcowo Sąd zauważa, że z uwagi na publicznoprawny charakter należności

z tytułu składek oraz ze względu na cele, na które są one przeznaczane,

organy odpowiedzialne za ich pobór zobligowane są do szczególnej staranności

i ostrożności w dysponowaniu nimi. Podejmując rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia organ jest zobowiązany do konfrontowania interesu dłużnika z interesem ogólnospołecznym. Uwzględniając te założenia, Sąd zauważa, że spłata zadłużenie wobec ZUS może następować w dogodnym układzie ratalnym, dostosowanym

do możliwości płatniczych strony, co zresztą organ I instancji stronie zaproponował.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak

w sentencji.