Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 861/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2010-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 120, 180, 194, 210 par 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
journal: Dz.U.UE.L 1991 nr 198 poz 1 art 29  ust 1
law: Rozporządzenie Rady (EWG) 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania  produktów rolnych i środków spożywczych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant Specjalista Marta Surmacz-Buszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2010 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "R" Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wartości celnej towaru, umorzenia postępowania celnego oraz określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Go 861/10

Uzasadnienie

"Przedsiębiorstwo R" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] kwietnia 2010r. nr [...] wydaną w przedmiocie ustalenia wartości celnej towaru, należnego podatku od towarów i usług z tytułu importu oraz kwoty odsetek od tego podatku.

W sprawie został ustalony następujący stan faktyczny.

W dniu [...] listopada 2007r. działająca z upoważnienia skarżącej Agencja Celna zgłosiła do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu (nr zgłoszenia [...]) tkaninę z włókien odcinkowych syntetycznych w łącznej ilości 27 09,00 mb. Jako wartość celną importowanego towaru zadeklarowano kwotę 13549,00 USD – zgodnie z dołączoną do zgłoszenia celnego fakturą nr [...] z dnia [...] października 2006r., wystawioną przez firmę D LTD z Korei. Do zgłoszenia celnego dołączono ponadto m. in. wystawione przez H Ltd. z Chin: listę załadunkową (parking list), CMR D, quality certifikate oraz świadectwo pochodzenia [...] z dnia [...] października 2006r.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2007r. Biuro Inspekcji do Spraw Inspekcji Wwozu, Wywozu i Kwarantanny Chińskiej Republiki Ludowej potwierdziło autentyczność i poprawność wystawionego świadectwa. Biuro stwierdziło także (po przeprowadzeniu dochodzenia), że towary objęte świadectwem zostały wytworzone w fabryce w Chinach, gdzie przeprowadzono cały proces produkcyjny. Do pisma dołączono także kopię faktury nr [...] z dnia [...] października 2006r. powiązaną z ww. świadectwem. Zgodnie z tą fakturą firma H Ltd. z Chin (wystawiająca także dokumenty przedłożone do zgłoszenia celnego) sprzedała towar objęty w/w świadectwem pochodzenia skarżącej Spółce za kwotę 53 225,57 USD przy cenie jednostkowej tkaniny 1,60 i 2,28 USD/mb.

Postanowieniem z [...] listopada 2009r., Naczelnik Urzędu Celnego w Gorzowie Wlkp. wszczął postępowanie celne i podatkowe dotyczące ustalenia właściwej wartości celnej towaru, należnego cła oraz należnego podatku VAT dla towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia [...] listopada 2006r. nr [...].

Powyższe postanowienie doręczono Spółce (dnia [...] grudnia 2009r.) jak i pełnomocnikowi skarżącej doradcy podatkowemu J.C. (dnia [...] listopada 2009r.) na podstawie pełnomocnictwa z dnia [...] sierpnia 2003r. dołączonego do akt administracyjnych prowadzonego wobec skarżącej postępowania dotyczącego zgłoszenia celnego z dnia [...] czerwca 2006r. nr [...]. Z pełnomocnictwa tego wynika, iż skarżąca ustanowiła J.C. pełnomocnikiem do dokonywania w jej imieniu wszelkich czynności przed organami celnymi, podatkowymi, egzekucyjnymi i sądami, składania wszelkich oświadczeń i wniosków. Zgodność z oryginałem powyższego pełnomocnictwa potwierdził sam doradca w dniu [...] lipca 2008r. Jemu też (jak i skarżącej Spółce) doręczono w dniu 14 grudnia 2009r. wezwanie do złożenia przez skarżącą zabezpieczenia, na które udzielił organowi pisemnej odpowiedzi.

W dniu 8 stycznia 2010r. pełnomocnik skarżącej nadesłał kopię faktury dołączonej do zgłoszenia celnego [...] z 2006r. nr [...] zawierającą potwierdzenie Banku [...], że na podstawie tej faktury Bank wytransferował za granicę kwotę 13 549,00 USD. Zgodność tego dokumentu z oryginałem potwierdził sam pełnomocnik, wnosząc o potwierdzenie dokonanej wpłaty w Banku oraz sprawdzenie czy wytransferowaną kwotę przekazano na konto eksportera wskazane na fakturze.

Następnie, pełnomocnik nadesłał podpisane przez faksymile podpisu pismo prezesa D LTD z dnia [...] stycznia 2010r. potwierdzające otrzymanie płatności w wysokości 13 549,00 USD za sprzedaż towarów zgodnie z fakturą dołączoną do zgłoszenia celnego.

Po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w trybie art. 200 Ordynacji podatkowej, pismem z [...] lutego 2010r. – J.C. wniósł o doręczenie mu kserokopii faktury nadesłanej przez podmiot chiński niepotwierdzonej za zgodność z oryginałem, gdyż jego zdaniem oryginałem organ nie dysponuje oraz o pozyskanie dowodów od chińskiego producenta tkanin na okoliczność prowadzenia z przez skarżącą negocjacji dotyczących zakupu towaru, osób prowadzących negocjacje, ich wyniku, składanych zamówień, terminów ich realizacji oraz płatności.

Ponadto w piśmie tym zarzucił opieranie się na niepotwierdzonej kserokopii faktury wystawionej przez producenta tkanin dostarczonej przez chiński podmiot weryfikujący. Zwrócił też uwagę, że w aktach sprawy brak było tłumaczenia pisma z Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2007r. wysłanego do podmiotu chińskiego. Ponadto pełnomocnik zarzucił organowi, iż nie doręczono mu postanowienia o powołaniu biegłego do przetłumaczenia pisma sporządzonego przez organ chiński wobec czego uzyskane w ten sposób tłumaczenie nie mogło być dowodem w sprawie.

Następnie pismem z [...] lutego 2010r. pełnomocnik skarżącej przedłożył sporządzony w języku niemieckim rachunek z [...] października 2006r. oraz "Sales contract" z [...] grudnia 2006 r. (oba bez tłumaczenia na język polski).

Przy piśmie z dnia [...] marca 2010r. pełnomocnik skarżącej nadesłał kopię pisma Ambasady Polskiej z [...] marca 2010r. adresowanego do Prezesa zarządu "R" z którego wynika, że firma H Ltd nie zajmuje się eksportem za granicę lecz tylko handlem wewnętrznym, co w opinii pełnomocnika powodowało niewiarygodność kopii faktury pozyskanej przez organ celny.

Przy piśmie z [...] marca 2010r. pełnomocnik skarżącej nadesłał kserokopię faksu firmy H Ltd. sporządzonego w języku angielskim a nadesłanego do Konsula RP wraz z dokonanym przez siebie tłumaczeniem. Z tłumaczenia tego wynika, że skarżąca nigdy nie kontaktowała się z ww. firmą chińską bezpośrednio i nigdy nie kupowała od niej towarów. W piśmie wymieniono także numery faktur z 2006 i 2007r. (brak wśród nich faktury o numerze [...]), stwierdzając że nigdy nie otrzymano płatności za te faktury od skarżącej.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010r. Naczelnik Urzędu Celnego określił wartość celną towaru, stwierdził przedawnienie terminu do powiadomienia dłużnika o kwocie długu celnego do retrospektywnego zaksięgowania w związku z czym umorzył postępowanie w zakresie cła oraz określił w stosunku do importowanego towaru prawidłową kwotę podatku od towarów i usług i należnych odsetek.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ I instancji stwierdził, że potwierdzenie, iż świadectwo pochodzenia dotyczy ściśle określonego towaru, eksporter w nim wskazany (firma H Ltd.) umieścił w rubryce nr 10 numer faktury [...] z dnia [...] października 2006r. jako dokumentu przynależnego do świadectwa i podanego w nim towaru. Natomiast w rubryce nr 3 eksporter wskazał, że wysyłka towaru odbywa się z portu w Chinach do Hamburga i dalej do Polski. Autentyczność świadectwa pochodzenia została potwierdzona przez chiński organ weryfikacyjny, który ustalił także, że produkty objęte tym świadectwem zostały pozyskane w Chinach. Na potwierdzenie powyższego przedstawiono kopię faktury [...] z dnia [...] października 2006r., z której wynika, że dotyczy ona transakcji między H Ltd. a skarżącą. Organ wskazał, że rachunek ten potwierdza, iż przedmiotem sprzedaży była tkanina w ilości 27 098 mb o wartości 53 225,57 USD. Nadto, Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził, biorąc pod uwagę przedłożone do zgłoszenia celnego świadectwo pochodzenia i dane zawarte w fakturze do tego świadectwa przynależnej, że faktycznego eksportu – importu towaru dokonano na podstawie danych zawartych w fakturze przekazanej przez władze kontrolne kraju eksportu.

Natomiast wyjaśniając podnoszone w trakcie postępowania przez pełnomocnika skarżącej kwestie, organ wskazał, że nie zachodzi konieczność urzędowego tłumaczenia sporządzonego w języku angielskim pisma przewodniego przesyłającego świadectwo pochodzenia do weryfikacji, gdyż istotą tego dowodu jest odpowiedź udzielona przez uprawniony organ Chin, a to pismo zostało przetłumaczone na język polski. Stwierdził także, że w prowadzonym przez siebie postępowaniu nie jest związany żadnymi terminami od daty uzyskania pierwszego dowodu do chwili wszczęcia postępowania. Wskazał także, iż przeprowadzenie wnioskowanej kontroli w siedzibie importera jest bezcelowe, bowiem przedmiotem postępowania jest ustalenie faktycznej wartości towaru.

Biorąc pod uwagę dyspozycję art. 29 WKC organ I instancji przyjął, że faktyczną ceną należną za towar była wartość określona w fakturze nr [...] z dnia [...] października 2006r. w kwocie 53 225,57 USD.

Zdaniem Naczelnika, zgodnie z art. 29 ust. 13 ustawy o VAT podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Fakt ustalenia prawidłowej wartości celnej towaru spowodował konieczność zmiany podstawy podatku VAT, a co za tym idzie jego kwoty należnej z tytułu importu.

Powołując się na przepis art. 33 ust. 2 ustawy o VAT organ I instancji stwierdził, że kwota podatku VAT została wykazana nieprawidłowo i dokonał jej określenia w prawidłowej wysokości. Natomiast, biorąc pod uwagę przepisy art. 53 § 1, art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 33 ust. 1 i art. 19 ust. 7 ustawy o VAT stwierdził, że datą powstania zobowiązania podatkowego jest data powstania długu celnego, objęcia towaru procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu, tj. [...] listopada 2006r., w związku z czym obliczył należne odsetki od podatku VAT.

Od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącej złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania.

W treści odwołania skarżący zarzucił:

- naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 170, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 190, art. 191 i art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 7 Konstytucji RP;

- wydanie decyzji z obrazą art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady EWG Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r.ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny;

- wydanie decyzji na podstawie dokumentu sporządzonego w języku obcym, tj. pisma Dyrektora Izby Celnej skierowanego do organu chińskiego,

- wydanie decyzji po dwuletnim okresie od daty otrzymania wyniku weryfikacji świadectwa pochodzenia,

- niewystąpienie do banku [...] o potwierdzenie dokonania płatności faktury nr [...] oraz nieprzeprowadzenie kontroli w siedzibie firmy ,

- błędny wymiar odsetek spowodowany zwłoką organu podatkowego we wszczęciu postępowania podatkowego.

W uzasadnieniu odwołania zarzucił Naczelnikowi Urzędu Celnego wszczęcie postępowania z urzędu w oparciu o wyimaginowane przesłanki, brak dowodów na to, że weryfikacja świadectwa pochodzenia została przeprowadzona zgodnie z właściwością przepisów w danym kraju. Dalej z uzasadnienia odwołania wynika, że organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na podstawie kopii faktury producenta, która nie mogła być potraktowana jako dowód w świetle art. 180 Ordynacji podatkowej, ponieważ nie została uwierzytelniona przez organ chiński. Tym samym organ celny nie zebrał całego materiału dowodowego, wręcz postępowanie zostało zmanipulowane a swobodna ocena dowodów przerodziła się w samowolę, o czym w szczególności świadczy odrzucenie wniosków pełnomocnika.

Pełnomocnik zarzucił nadto organowi I instancji, że nie wyjaśnił dlaczego w aktach nie ma oryginalnej kopii faktury, a jedynie kopia sporządzona z kopii oraz że organ celny, mimo pozyskania informacji w 2007r., wszczął postępowanie dopiero w 2009r., powodując negatywne skutki dla Spółki w postaci odsetek za zwłokę. Dalej pełnomocnik podniósł, że organ celny nie rozpoznał wniosku o potwierdzenie autentyczności faktury ani zebranie dowodów z Banku [...] Spółka natomiast uzyskała od D LTD z Korei potwierdzenie otrzymania płatności za fakturę [...]. Organ celny nie przeprowadził nawet kontroli dokumentacji księgowej.

W toku postępowania odwoławczego pełnomocnik skarżącego wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonego do wniosku tj. z oryginału pisma z dnia [...] sierpnia 2009r. wraz z jego urzędowym tłumaczeniem wystosowanym przez H LTD stwierdzającego, że obrót towarem dokonany na podstawie faktur [...] nie dotyczył PHZ R.

Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z [...] czerwca 2010 r. włączył do prowadzonego postępowania m. in. wynik weryfikacji świadectwa pochodzenia FORM A nr [...], pismo pełnomocnika skarżącej z [...] września 2009r. wraz z pismem H Ltd z [...] sierpnia 2008 r. oraz pismo Biura Inspekcji Wjazdowo – Wyjazdowej i Kwarantanny z Chin z dnia [...] lutego 2010r. wraz z ich urzędowymi tłumaczeniami. W piśmie z [...] sierpnia 2009r. firma H Ltd wskazując cztery faktury (żadna z nich nie dotyczyła niniejszej sprawy) wyjaśniła, iż towary w nich wymienione były przedmiotem obrotu z klientem z USA, który dokonał za nie płatności. Spółka R za te faktury nie zapłaciła. Natomiast w piśmie z [...] lutego 2010r. Biuro Inspekcji poinformowało, że po przeprowadzeniu dochodzenia, zgodnie z wyjaśnieniem złożonym przez firmę H Ltd jej oświadczenie z [...] sierpnia 2009 r. zostało złożone na prośbę firmy R w oparciu o informacje przez nią dostarczone. Te dwie firmy cieszyły się dobrą i długotrwałą współpracą. Firma R dokonała zakupu towarów objętych czterema fakturami i poprosiła firmę H Ltd o wystawienie czterech faktur proforma na T w USA, które nie zgadzają się z fakturami.

Po rozpoznaniu odwołania, zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2010r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, iż w momencie przyjmowania zgłoszenia celnego organ celny ocenia jedynie jego poprawność formalną, a dane w nim zawarte przyjmowane są jako deklaracja, która może zostać poddana w późniejszym czasie bardziej szczegółowej kontroli (art. 78 WKC). I takiej kontroli poddano dokumenty dołączone do zgłoszenia dokonanego w niniejszej sprawie. Weryfikacja wykazała, iż świadectwo pochodzenia jest autentyczne i poprawne, ale organ celny otrzymał również wyszczególnioną w tym świadectwie fakturę nr [...] z [...] października 2006r. wystawioną na rzecz skarżącej na towar objęty świadectwem opiewający na kwotę 53.225,57 USD. Analizując przedstawione przez skarżącą dowody – fakturę dołączoną do zgłoszenia celnego, kopię kontraktu i oświadczenie firmy H Ltd z dnia [...] marca 2010r. oraz włączone do materiału dowodowego pismo Biura Inspekcji z [...] sierpnia 2009r., organ odwoławczy stwierdził, że treść ich jednoznacznie wskazuje, iż skarżąca zakupiła towar bezpośrednio od producenta i to ona zwróciła się do podmiotu chińskiego o wystawienie oświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym.

Odnośnie pisma Ambasady RP organ wskazał, że nie może być ono dowodem w sprawie, ponieważ nie wiadomo kim jest osoba, z którą rozmawiali pracownicy Ambasady ("Pan S."), a zapewnienie tej osoby, że firma nie zajmuje się eksportem lecz tylko handlem wewnętrznym nie znajduje podstaw prawnych. Świadectwa pochodzenia Form A wystawiane są na eksport w celu potwierdzenia preferencyjnego pochodzenia towarów. Skoro więc uprawniony organ administracji Chin zalegalizował to świadectwo, oczywistym jest, że firma H Ltd zajmowała się eksportem towarów.

Organ odwoławczy nie ustosunkował się do treści pisma z [...] marca 2010r., gdyż skarżąca, mimo wezwania, nie przedłożyła jego urzędowego tłumaczenia. Wskazał natomiast na sprzeczność wynikającą z przedstawianych przez Spółkę dowodów – z jednej strony na oświadczenie H Ltd, że towar wymieniony na innej fakturze był przedmiotem obrotu z kontrahentem w USA, a z drugiej strony pismo Ambasady RP, w którym stwierdza się, że firma H Ltd nie zajmuje się eksportem tylko handlem wewnętrznym.

Powołując się na przepis art. 29 WKC, organ odwoławczy przyjął, że wartością celną jest wartość transakcyjna określona w fakturze nr [...] z dnia [...] października 2006r. wystawionej przez H Ltd. Wyjaśnił także, że zgodnie z art. 218 w zw. z art. 181 RWKC dla potrzeb ustalenia wartości celnej nie jest wymagany oryginał faktury. Uzyskano kopię faktury nr [...] z dnia [...] października 2006r. wystawionej przez firmę H Ltd, a więc tę samą firmę, która wystawiła świadectwo pochodzenia, parking list i certyfikat, tj. dokumenty załączone do zgłoszenia celnego. W fakturze tej jako kupującego wskazano R, a w piśmie organu chińskiego z [...] lutego 2010r. wskazano, że firmy te cieszyły się długotrwałą i dobrą współpracą oraz, że Spółka R dokonywała zakupu towarów.

Nadto Dyrektor Izby Celnej wskazał, że organ I instancji w swoim postępowaniu nie był związany terminami liczonymi od daty uzyskania pierwszego dowodu. Nie miał także wątpliwości, że kwota na fakturze nr [...] została przelana na konto kontrahenta zagranicznego

W dalszej kolejności organ odwoławczy, powołując się na przepisy art. 29 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, wskazał, że wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny wspólnoty. Zebrany zaś materiał dowodowy wskazuje, iż wartością transakcyjną była wartość wynikająca z faktury nr [...] z dnia [...] października 2006r. wystawionej przez chińską firmę H wobec czego z uwagi na zmianę wartości towaru dokonano prawidłowego określenia podstawy opodatkowania podatkiem VAT. Podkreślił, iż wartość transakcyjną przyjęto na podstawie ww. faktury bez żadnych dodatkowych kosztów co zarzucał pełnomocnik.

Dyrektor podkreślił także, że w myśl art. 86 obowiązującej ustawy – Prawo celne organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty tego państwa. Natomiast nasze organy celne nie mają uprawnień do kwestionowania uzyskanych drogą oficjalną wyników weryfikacji, ani domagania się od władz weryfikujących udowodnienia, że weryfikacja została przeprowadzona zgodnie z właściwością przepisów obowiązujących w danym kraju.

Organ odwoławczy wyjaśnił także, że w decyzji organu I instancji prawidłowo określono odsetki od podatku od towarów i usług wskazując, iż zgodnie z art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. W przedmiotowej sprawie, z uwagi na zmianę wartości towaru organ I instancji prawidłowo dokonał określenia podstawy opodatkowania tym podatkiem. Datą powstania zobowiązania podatkowego była data powstania długu celnego, objęcia towaru procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu tj. [...] listopada 2006r. Zatem prawidłowo organ I instancji naliczył odsetki za zwłokę od podatku VAT za okres od dnia następnego po dacie zgłoszenia celnego ([...] listopada 2006r.) do dnia poprzedzającego wszczęcie postępowania tj. [...] listopada 2009r.

Podsumowując uzasadnienie, organ odwoławczy stwierdził, że odmienne stanowisko organu odwoławczego niż stanowisko skarżącej w określonej kwestii nie może stanowić przesłanki do uznania, że organ w ten sposób rażąco narusza prawo.

Na powyższą decyzję skarżąca dalej reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę do tutejszego Sądu, żądając uchylenia decyzji obu instancji a także o obciążenie Dyrektora Izby Celnej kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 191, art. 180 § 1, art. 194, art. 120 w związku z art. 210 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa oraz art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny.

Uzasadniając naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej pełnomocnik skarżącej stwierdził brak dostatecznej analizy przez organ celny zgromadzonego w trakcie postępowania materiału dowodowego. Organ celny w sposób wybiórczy ocenił poszczególne dowody, w szczególności te przedłożone przez stronę i nie odniósł się do jej wniosków o dokonanie określonych czynności procesowych. Nie odniósł się do pisemnych wyjaśnień eksportera z dnia [...] września 2009r. W sprawie mamy do czynienia z naruszeniem zasad postępowania dowodowego, które w rzeczywistości nie dowiodło naruszenia prawa przez skarżącą, a organ nie podjął żadnych dodatkowych czynności aby celem obalenia twierdzeń skarżącej.

Organ weryfikujący świadectwo pochodzenia potwierdził jedynie autentyczność dowodu pochodzenia, a nie fakt że firma wymieniona w tym dowodzie zajmuje się eksportem towaru.

Podnosząc zarzut naruszenia art. 180 § 1 i art. 194 Ordynacji podatkowej skarżąca wskazała, że nadal pozostaje niewyjaśniona kwestia wiarygodności dowodu w postaci nadesłanej przez zagraniczny organ weryfikujący kserokopii faktury oraz sposobu pozyskania tego dowodu. Dowód ten nie ma mocy dokumentu urzędowego, nie jest nawet uwierzytelnioną kopią takiego dokumentu. Z tego powodu okoliczności stwierdzonych w kserokopii faktury nie można uznać za dostatecznie udowodnione.

Zdaniem skarżącej kwestionowana decyzja została wydana z obrazą art. 29 ust. 1 WKC, gdyż organ celny w żaden sposób nie dowiódł, iż wartość towaru jest niższa od wartości celnej towarów identycznych lub podobnych. Jedyną kwestią sporną jest kserokopia faktury producenta i zakwestionowana na jej podstawie wartość celna towaru. Tylko bowiem oryginał dokumentu może stanowić o bezsprzecznym potwierdzeniu faktów lub okoliczności w nim stwierdzonych. Kserokopia faktury producenta, także w świetle art. 180 Ordynacji podatkowej, nie może być potraktowana jako dowód, a inne zgromadzone w sprawie dowody wskazują na prawidłowo przedstawioną przez stronę wartość celną towaru. Informacje zawarte w kserokopii faktury powinny być poddane weryfikacji, a organ I instancji zmanipulował postępowanie, stosując samowolę w ocenie dowodów.

Pełnomocnik wskazał także na obcojęzyczne pismo Dyrektora Izby Celnej z [...] marca 2008 r. skierowane do organu chińskiego, stwierdzając że brak jego tłumaczenia ogranicza ustawowe prawo strony do czynnego udziału w każdym etapie postępowania, bo obcojęzyczne dokumenty nie mogą być uznane za dowód w sprawie.

W skardze zarzucono także naruszenie art. 120 w zw. z art. 210 § 6 Ordynacji podatkowej w zakresie braku uzasadnienia faktycznego i prawnego co do zasadności obciążenia strony odsetkami oraz wymiarem tych odsetek. Organ I instancji nie wszczął we właściwym czasie postępowania celno – podatkowego, co ma bezpośredni wpływ na wymiar odsetek od zobowiązania podatkowego, a nadto w decyzjach brak uzasadnienia faktycznego wymierzonych odsetek. Zdaniem pełnomocnika skarżącej postępowanie winno być wszczęte przed wystąpieniem do chińskiego podmiotu z wnioskiem o weryfikację świadectwa pochodzenia. Odsetki winny być liczone z uwzględnieniem zwłoki wynoszącej 10 dni od dnia zgłoszenia celnego, z tego powodu, że zapłata długu i zobowiązania podatkowego zabezpieczone były gwarancją upoważnionej agencji celnej. Odsetki winny być liczone od dnia powstania zaległości podatkowych a nie zobowiązania podatkowego, do tego okresu nie wlicza się czasu na doręczenie decyzji. Odsetki winny być liczone z uwzględnieniem art. 54 § 1 ust. 3, 4 i 6 Ordynacji podatkowej. To wszystko dowodzi, że gdyby postępowanie celno – podatkowe wszczęte zostało zgodnie z prawem, tj. przed wystąpieniem o weryfikację, wówczas odsetki liczone byłyby zgodnie z terminem wynikającym z art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej, a gdyby postępowanie nie zostało zakończone w terminie odsetki i tak nie byłyby naliczane. § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej (...) (Dz. U. Nr 165, poz. 1373 ze zm.) nakazuje rozliczenie w decyzji kwoty odsetek oddzielnie dla każdego okresu, w którym obowiązywały różne stawki, czego organ nie uczynił.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Powołując się na przepisy art. 65 ust. 5 i 6 Prawa celnego, art. 33 ust. 5 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług oraz art. 54 § 1 pkt 1 i 7 i art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej wyjaśnił, że w niniejszej sprawie dług celny powstał [...] listopada 2006r., dlatego kwotę odsetek od podatku VAT naliczono za okres od [...] listopada 2006r. (dzień następujący po dniu obowiązku dokonania wpłaty podatku) do dnia poprzedzającego wszczęcie postępowania ([...] listopada 2009r. Wskazał także, że dopiero uzyskanie wyniku weryfikacji dało podstawę do wszczęcia postępowania, a przepisy Ordynacji podatkowej nie precyzują terminu, w którym postanowienie o wszczęciu postępowania winno być wydane.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącej dodatkowo podniósł zarzut, że skarżąca w postępowaniu przed organami celnymi w niniejszej sprawie nie była właściwie reprezentowana, zatem nie uczestniczyła w tym postępowaniu. Zarzut taki uzasadnił tym, że organ sam dołączył pełnomocnictwo z innej sprawy i doręczał mu całą korespondencję. Sąd na rozprawie w dniu 27 października 2010r. zobowiązał organ celny do przedłożenia pełnomocnictwa J.C. na podstawie którego reprezentował on skarżącą spółkę w postępowaniu celnym.

Dyrektor Izby Celnej nadesłał przy piśmie procesowym z dnia [...] października 2010r. pełnomocnictwo udzielone doradcy podatkowemu J.C. w dniu [...] sierpnia 2003r. złożone w toku postępowania i poświadczone za zgodność z oryginałem przez J.C. [...] lipca 2008r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Jako pierwszy należy rozstrzygnąć zarzut skarżącej braku jej uczestnictwa w prowadzonym przez organy celne postępowaniu w związku z niewłaściwym reprezentowaniem Spółki przez doradcę podatkowego J.C..

Zgodnie z treścią art. 73 ust.1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego, zatem i przepisy dotyczące pełnomocnictwa. W myśl art. 137 § 1 Ordynacji podatkowej pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna mająca pełną zdolność do czynności prawnych. Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa, a m. in. doradca podatkowy może sam uwierzytelnić odpis udzielonego mu pełnomocnictwa (art. 137 § 3).

Udzielone J.C. pełnomocnictwo z dnia [...] sierpnia 2003r. jest ogólnym pełnomocnictwem do reprezentowania skarżącej przed m. in. organami celnymi i podatkowymi. Jego odpis poświadczony za zgodność z oryginałem w dniu [...] lipca 2008r. został złożony do akt sprawy prowadzonej wobec Spółki a dotyczącej zgłoszenia celnego z dnia [...] listopada 2006r. nr [...]. Od momentu wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie wszelkich doręczeń dokonywano do rąk pełnomocnika J.C., który aktywnie działał w sprawie składając pisma, wnioski czy odwołanie od decyzji organu I instancji, wskazując w dokumentach tych na siebie jako pełnomocnika skarżącej. Należy także zauważyć, że o wszelkich dokonywanych w sprawie czynnościach (wezwania, postanowienia, decyzje) organy obu instancji zawiadamiały nie tylko pełnomocnika, ale także Agencję Celną i skarżącą Spółkę. W tej sytuacji niezrozumiałe jest złożone na rozprawie oświadczenie J.C., że spółka nie udzieliła mu pełnomocnictwa. Spółka była informowana także przez pełnomocnika o podejmowanych przez niego czynnościach (np. odwołanie od decyzji organu I instancji) i wówczas ani nie protestowała ani nie zainteresowała się toczącym się postępowaniem, co wyraźnie wskazuje, iż godziła się z faktem reprezentowania jej przez umocowanego przez siebie (do dokonywania w jej imieniu wszelkich czynności) pełnomocnika J.C..

Z treści przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących pełnomocnictwa wynika, że pełnomocnik, chcąc występować w postępowaniu w takim charakterze, jest zobligowany do przedłożenia do akt konkretnej sprawy dokumentu potwierdzającego umocowanie do działania w cudzym imieniu i wyznaczającego jego zakres. Takie ogólne pełnomocnictwo (potwierdzone własnoręcznie za zgodność z oryginałem) przedłożył do sprawy dotyczącej zgłoszenia celnego z dnia [...] listopada 2006r. nr [...] J.C., choć było to jeszcze na etapie postępowania weryfikacyjnego.

Z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008r. wydanego w sprawie II FSK 128/08 wynika, że złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt jednej z kilku spraw prowadzonych przez ten sam organ podatkowy, nawet gdy będzie to pełnomocnictwo ogólne, nie zwalnia pełnomocnika z obowiązku załączenia oryginału lub poświadczonej urzędowo kopii takiego dokumentu do akt kolejnej sprawy. Organ nie jest uprawniony do ustalania, czy pełnomocnictwo było w ogóle udzielane stronie i poszukiwania takiego dokumentu w aktach innych postępowań. Jednakże, zdaniem Sądu, skoro organ to jednak uczynił wychodząc poza swoje obowiązki, a następnie pełnomocnik aktywnie uczestniczył w całym postępowaniu przy milczącej aprobacie skarżącej, to nie można przyjąć, że nie była ona w tym postępowaniu właściwie reprezentowana. Dalej Naczelny Sąd Administracyjny w powyższym wyroku wskazał, że istotne jest by pełnomocnik ujawnił chęć działania w cudzym imieniu w danym postępowaniu. Taką chęć w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej wykazał odbierając bez żadnych zastrzeżeń kierowaną do niego korespondencję i aktywnie uczestnicząc w toczącym się postępowaniu przez m. in. składanie wniosków dowodowych czy odwołania od decyzji organu I instancji.

Z rozległego orzecznictwa, z którym Sąd także się zgadza, wynika że do obowiązków organów podatkowych (celnych) nie należy poszukiwanie pełnomocnictwa. Z konstrukcji art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej wynika, że obowiązek ten został nałożony na pełnomocnika a nie organ. Jednakże w sytuacji, gdy organ ten, pomimo nienałożenia na niego takiego obowiązku, dołączył do akt pełnomocnictwo, które nie było i nie jest przez pełnomocnika kwestionowane, a pełnomocnik dokonywał szeregu czynności w prowadzonym postępowaniu co wskazuje na to, że czuł się pełnomocnikiem strony, nie można przyjąć, iż organ podatkowy dopuścił się naruszenia przepisów proceduralnych dającego podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie skarżąca nie była właściwie reprezentowana, a tym samym nie uczestniczyła w postępowaniu, w sytuacji, gdy sam pełnomocnik aktywnie działał na podstawie dołączonego przez organ podatkowy do akt pełnomocnictwa, informując o swoich czynnościach mocodawcę (np. przesyłając Spółce do wiadomości odwołanie od decyzji organu I instancji), który się im nie sprzeciwiał. Przyjęcie, zdaniem Sądu, w niniejszej kwestii odmiennego poglądu wskazywałoby na zbytni formalizm.

Na gruncie przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L Nr 302 z 19 października 1992r. ze zm. – WKC), rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L Nr 253 z 11 października 1993r. ze zm. – RWKC) oraz ustawy z dnia 19 marca 2004r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) organy celne są uprawnione do kwestionowania wiarygodności dokumentów transakcyjnych załączonych do zgłoszenia celnego, nie tylko pod względem formalnym lecz także pod względem materialnym, tj. co do ceny towaru.

Podstawowy zarzut skarżącej dotyczył naruszenia wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej zasady swobodnej oceny dowodów wobec braku wyjaśnienia przez organy celne kwestii wiarygodności faktury [...]. Zdaniem Spółki, w świetle przepisu art. 180 Ordynacji podatkowej kserokopia tej faktury nie może być potraktowana jako dowód, tylko bowiem oryginał dokumentu może stanowić o bezsprzecznym potwierdzeniu faktów lub okoliczności w nim stwierdzonych.

Z zamieszczonej w art. 191 Ordynacji podatkowej zasady wynika, że organ podatkowy, przy ocenie wiarygodności zgromadzonych dowodów, nie jest skrępowany żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonuje tej oceny w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania opartego na zebranym materiale dowodowym. Ocena ta powinna być zgodna z wymaganiami wiedzy, doświadczenia i logiki.

Przedmiotem niniejszego postępowania było ustalenie prawidłowej, wiarygodnej wartości celnej sprowadzonego towaru. Organy celne, w sytuacji gdy otrzymały od władz chińskich fakturę [...] z dnia [...] października 2006r. wymienioną w świadectwie pochodzenia, zasadnie przyjęły, iż wyszczególniona na tej fakturze kwota stanowi wartość celną sprowadzonego towaru. Fakt, iż dokument ten został nadesłany w kserokopii nie niweczy jego wartości dowodowej. Nadesłał go bowiem chiński organ dokonujący weryfikacji świadectwa pochodzenia, wskazując iż jest to faktura powiązana z weryfikowanym świadectwem pochodzenia. Organy chińskie potwierdziły autentyczność świadectwa pochodzenia, a skoro z tym autentycznym świadectwem jest powiązana ww. faktura i w nim jest wyszczególniona, brak podstaw do kwestionowania jej wiarygodności. Nie ma także znaczenia w jaki sposób organ chiński tę fakturę pozyskał, choć najprawdopodobniej została ona mu przedłożona przez producenta czyli firmę H Ltd jako dokument niezbędny do uzyskania świadectwa pochodzenia.

Należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że również w dokumentach przewozowych znajdują się dane chińskiego a nie koreańskiego sprzedawcy oraz dokładne dane skarżącej. Mając do oceny dwie faktury - jedną wystawioną przez firmę chińską, wskazaną w świadectwie pochodzenia towaru i dokumentach przewozowych oraz drugą - wystawioną przez firmę koreańską, załączoną do zgłoszenia celnego, organy dokonały na podstawie art. 191 Ordynacji podatkowej prawidłowej oceny zebranych dowodów. Nadto, dokumenty te układają się w logiczny ciąg zdarzeń zaistniałych w procesie dostawy towaru od producenta do odbiorcy, którym była skarżąca Spółka.

Skarżąca przedłożyła fakturę firmy koreańskiej, dotyczącą tej samej ilości towaru, jednak o wartości kilkakrotnie niższej. Nie przedłożono przy tym żadnych dokumentów, z których wynikałoby, w jaki sposób i dlaczego firma koreańska miałaby rozporządzać tym towarem oraz co spowodowało, że jego wartość uległa aż ponad czterokrotnemu zmniejszeniu. Przedłożony przez skarżącą (bez tłumaczenia na język polski) "Sales contract" także tych wątpliwości nie wyjaśnia.

Nie można pominąć także innych dokumentów dołączonych do niniejszego postępowania, choć bezpośrednio z nim nie związanych. W marcu 2010 r. skarżąca przedłożyła pismo firmy H Ltd., z którego wynika, iż R nigdy nie kontaktował się z tą firmą bezpośrednio i nie kupował od niej towarów, a za wyszczególnione w piśmie faktury (wśród których brak faktury [...]) nie otrzymała od R zapłaty. Jako przeciwwagę dla wiarygodności tego dowodu organ odwoławczy dołączył dwa inne pisma. Pierwsze, datowane na [...] sierpnia 2009r., to oświadczenie firmy H Ltd., że towary objęte wyszczególnionymi fakturami z 2006r. były przedmiotem obrotu z klientem z USA, który to klient dokonywał za nie płatności, a nie dokonywała ich Spółka R. Drugie, to pismo chińskiego organu weryfikacyjnego z dnia [...] lutego 2010r., który informuje, że zgodnie z wyjaśnieniami firmy H Ltd. oświadczenie z [...] sierpnia 2008r. zostało złożone przez tę firmę na prośbę Spółki R, a obie te firmy cieszą się długotrwałą i dobrą współpracą. To firma R prosiła o wystawienie faktur proforma na amerykański podmiot. W świetle treści obu dokumentów (z [...] sierpnia 2009r. i [...] lutego 2010r.) zasadnie organ celny zakwestionował wiarygodność kolejnego, złożonego później, bo w marcu 2010r. oświadczenia firmy H Ltd. Tak samo prawidłowo organ odwoławczy ocenił przedstawione przez pełnomocnika skarżącej Spółki pismo nadesłane z Ambasady Polskiej słusznie stwierdzając, że nie wiadomo kim był udzielający telefonicznej informacji pracownikowi Ambasady "Pan S.". Ponadto, stwierdzenie przez niego, że jego firma nie zajmowała się eksportem jest sprzeczne ze świadectwem pochodzenia, które jest wystawiane dla eksportu w celu potwierdzenia preferencyjnego pochodzenia towaru.

Przepis art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jest realizacją koncepcji otwartego postępowania dowodowego, ponieważ jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśniania sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W świetle treści tego przepisu kserokopia faktury, jako dokument prywatny pozyskany od organu obcego państwa, jest także dowodem. Nie jest to dowód sprzeczny z prawem.

Sąd nie podzielił również zarzutu wydania zaskarżonej decyzji z obrazą art. 29 ust. 1 WKC. Skarżąca twierdzi, że organ celny nie dowiódł, iż wartość towaru jest niższa od wartości celnej towarów identycznych lub podobnych. Z art. 29 ust. 1 WKC wynika, że wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna, jeżeli zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. Przepis ten nie nakłada na organ celny obowiązku dowiedzenia, jak chce tego skarżąca, że wartość towaru jest niższa od wartości celnej towarów identycznych lub podobnych.

Zdaniem Sądu organy nie naruszyły regulacji z art. 180 i art. 191 Ordynacji podatkowej, albowiem przeprowadziły postępowanie dowodowe w zakresie dotyczącym przedmiotu postępowania prawidłowo, zasadnie stosując regulację z art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Organ odwoławczy nie naruszył także art. 194 Ordynacji podatkowej, bowiem w zaskarżonej decyzji nie uznał kserokopii nadesłanej przez chiński organ weryfikacyjny faktury za dokument urzędowy.

Niezrozumiały jest natomiast zarzut braku tłumaczenia na język polski pisma Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2008r., ponieważ Sąd nie doszukał się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy takiego dokumentu. Natomiast dowodem w sprawie jest przetłumaczona na język polski odpowiedź organu chińskiego przeprowadzającego weryfikację świadectwa pochodzenia.

W decyzji stwierdzono, że odsetki liczone są od kwoty niedoboru podatku VAT za okres od dnia następnego od po dniu powstania obowiązku podatkowego do dnia poprzedzającego wszczęcie postępowania ([...] listopada 2009r.) bowiem odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania do dnia doręczenia decyzji organu I instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miedięcy do dnia wszczęcia postępowania - powołując się na art. 53 § 1, art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 33 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).

Zgodnie z art. 37 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o VAT, podatnik jest obowiązany zapłacić różnicę pomiędzy podatkiem wynikającym z decyzji naczelnika urzędu celnego, o którym mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz art. 34, a podatkiem pobranym przez ten organ, w terminie 10 dni licząc od dnia doręczenia decyzji. Należy przy tym pamiętać, że decyzja ta ma charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny, gdyż potwierdza jedynie wysokość powstałego z mocy prawa zobowiązania podatkowego. Określony w art. 37 ust. 1 termin 10 dni, w którym należy uregulować różnicę pomiędzy podatkiem wynikającym z decyzji naczelnika urzędu celnego, a podatkiem pobranym przez ten organ, nie jest terminem płatności podatku, o którym mowa w art. 47 § 3 Ordynacji podatkowej, gdyż termin płatności podatku w takim przypadku minął – stosownie do art. 47 § 3 Ordynacji podatkowej – z upływem ostatniego dnia, w którym zgodnie z przepisami prawa podatkowego wpłata podatku obliczonego przez podatnika powinna nastąpić. Natomiast ww. 10 – dniowy termin jest materialnym terminem ustawowym, którego uchybienie może rodzić następstwa np. w zakresie wszczęcia postępowania egzekucyjnego lub odpowiedzialności karnej skarbowej (tak NSA w wyroku z dnia 27 lutego 2007r. w sprawie I FSK 623/06, niepubl.).

Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej od zaległości podatkowych naliczane są odsetki za zwłokę, przy czym zaległością podatkową, jak stanowi art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej, jest podatek niezapłacony w terminie płatności. Odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku (art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej). Natomiast obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego (art. 19 ust. 7 ustawy o VAT), a zatem chwila dokonania zgłoszenia celnego jest terminem płatności podatku. W tej sytuacji należy stwierdzić, że zaległość podatkowa (będąca różnicą między podatkiem VAT uiszczonym w wysokości wynikającej ze zgłoszenia celnego a w wysokości wynikającej z decyzji organu I instancji) powstała w następnym dniu po dokonaniu zgłoszenia celnego i dlatego początkowy termin naliczania odsetek w niniejszej sprawie został przez organy podatkowe przyjęty prawidłowo. Skarżąca nie wyjaśniła natomiast dlaczego, jej zdaniem, do okresu na jaki obliczono odsetki "nie wlicza się czasu na doręczenie decyzji".

Nie ma racji skarżąca twierdząc, że odsetki winny być liczone z uwzględnieniem zwłoki wynoszącej 10 dni od dnia zgłoszenia celnego z tego powodu, że zapłata długu i zobowiązania celnego zabezpieczone były gwarancją upoważnionej agencji celnej. Występujące w niniejszej sprawie Biuro Usług Celnych K.C. złożyło zabezpieczenie generalne w formie gwarancji ubezpieczeniowej ważnej od [...] października 2006r. do [...] października 2007r. Zwolnienia z odsetek za zwłokę regulują przepisy art. 54 Ordynacji podatkowej. W § 1 pkt 1 tegoż przepisu ustawodawca zezwolił na nienaliczanie odsetek za okres zabezpieczenia, od zabezpieczonej kwoty zobowiązania, jeżeli objęte zabezpieczeniem środki pieniężne (...) zostały zaliczone na poczet zaległości podatkowych. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Przede wszystkim przepis ten swoją dyspozycją nie obejmuje zabezpieczenia generalnego w formie gwarancji ubezpieczeniowej a jedynie – zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 13 lipca 2004 r. w sprawie sposobu złożenia zabezpieczenia w formie depozytu w gotówce (Dz. U. Nr 169, poz. 1769) - zabezpieczenie w formie depozytu w gotówce lub w formie dokumentów uważanych za równoważne z depozytem w gotówce, mających wartość płatniczą. Nadto z zabezpieczonej zabezpieczeniem generalnym kwoty żadne środki nie zostały zaliczone na poczet zaległości podatkowych.

Także przepis art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, ponieważ dotyczy zwolnienia od odsetek w określonej sytuacji, która może mieć miejsce jedynie w trakcie postępowania odwoławczego, natomiast w decyzji organu I instancji, utrzymanej następnie w mocy przez organ odwoławczy, odsetki naliczone zostały do dnia poprzedzającego wszczęcie postępowania celno – podatkowego w niniejszej sprawie.

Podobnie przedstawia się sytuacja ze zwolnieniami z odsetek uregulowanymi w art. 54 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Przepis ten został uchylony z dniem 1 stycznia 2009r., a dotyczył spraw, w których wszczęto kontrolę podatkową, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Natomiast prawidłowo przy ustalaniu okresu, za jaki winny być naliczane odsetki, organy obu instancji wzięły pod uwagę przepis art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu I instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

Sąd nie podzielił także twierdzeń skarżącej dotyczących obowiązku organów celnych wszczęcia postępowania przed wystąpieniem o weryfikację. Zgodnie z art. 78 ust. 1 WKC, po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia, a jeżeli po dokonaniu tej kontroli okaże się, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane( ust. 3), organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. W niniejszej sprawie dopiero wynik weryfikacji pozwolił organowi celnemu na zakwestionowanie wartości celnej towaru, a tym samym stwierdzenie, że podatek VAT został przez skarżącą zadeklarowany w nieprawidłowej wysokości. To zobligowało organ do wszczęcia, na postawie art. 165 § 1 Ordynacji podatkowej, postępowania podatkowego, które co do zasady może być wszczęte do momentu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Należy także wskazać, iż uzasadnieniem faktycznym wymierzonych odsetek jest podanie przez skarżącą w zgłoszeniu celnym nieprawidłowych danych, a co za tym idzie konieczność ustalenia prawidłowej wartości importowanego towaru a następnie prawidłowego określenia podatku VAT. Różnica między zadeklarowaną przez skarżącą w zgłoszeniu celnym wartością importowanego towaru oraz podatku VAT a kwotami określonymi w wyniku prowadzonego postępowania celno – podatkowego stanowi zaległość podatkową, od której pobierane są odsetki za zwłokę. Takie uzasadnienie faktyczne znajduje się, wbrew twierdzeniom skarżącej, w decyzjach organów obu instancji. Natomiast z przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. Nr 165, poz. 1373 ze zm.) nie wynika obowiązek rozliczenia (wyszczególnienia) w decyzji kwoty odsetek oddzielnie dla każdego okresu, w którym obowiązywały różne stawki. Kwotę odsetek organ obliczył prawidłowo, czego skarżąca nie kwestionuje jak również nie wskazuje w jaki konkretnie sposób organ I instancji uchybił obowiązkowi naliczenia odsetek w prawidłowej wysokości.

Zważywszy powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.

/-/ J. Niedzielski /-/ J. Wierchowicz /-/ D. Skupień