Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 30/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie : Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2014 r. sprawy ze skargi M.B. i W.B. na postanowienie nr [ ] [ ] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 31 października 2013 r., znak: [ ] w przedmiocie bezskuteczności zarzutów wniesionych w sprawie postępowania egzekucyjnego skargę oddala.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 3 lipca 2013 r. znak [....] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. stwierdził bezskuteczność zarzutów wniesionych pismem z dnia 25 czerwca 2013 r. przez M.B. , zam. [....] , w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego znak [....] .

Egzekwowany obowiązek wynika z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 sierpnia 2012 r. znak [....] , sprostowanej postanowieniem z dnia 6 listopada 2012 r. znak [....] , którą nakazano inwestorom M.B. W.B. zam. [....] rozbiórkę przydomowego odkrytego basenu rekreacji indywidualnej o wymiarach 7,66 m x 3,62 m (pow. 27,73 m2), zlokalizowanego na działce nr [....] w miejscowości [....] , wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia. W sentencji ww. decyzji wskazano, że roboty rozbiórkowe należy prowadzić zapewniając warunki bezpieczeństwa i ochrony zdrowia osób przebywających na terenie rozbiórki, pod nadzorem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, z uwzględnieniem tego, że basen położony jest w obszarze zagrożenia zjawiskami geodynamicznymi.

Upomnieniem z dnia 6 grudnia 2012 r. znak [....] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wezwał M.B. i W.B. do wykonania ww. obowiązku rozbiórki, uprzedzając że w przypadku niewykonania obowiązku po upływie 7 dni od daty otrzymania upomnienia sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego. Następnie, w dniu 22 lutego 2013 r. Powiatowy Inspektor wystawił wobec wyżej wymienionych tytuł wykonawczy o nr [....] , stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym.

W dniu 5 marca 2013 r. M.B. złożyła w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w T. oświadczenie o przyjęciu obowiązków kierownika robót przez inż. R.S. wraz z kserokopiami: uprawnień, zaświadczenia o wpisie na listę izby samorządu zawodowego oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 sierpnia 2012 r. znak [....] . Pismem z dnia 25 marca 2013 r. M.B. poinformowała Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że rozpoczęto prace rozbiórkowe, ale ze względu na niesprzyjające warunki atmosferyczne musiały one zostać przerwane. W ww. piśmie M.B. zobowiązała się dokonać rozbiórki basenu do końca czerwca 2013 r.

Podczas kontroli przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na działce nr [....] w miejscowości R. w dniu 22 maja 2013 r. M.B. oświadczyła, że dokonała rozbiórki basenu zgodnie z decyzją z dnia 6 sierpnia 2012 r. znak [....] . Wyżej wymieniona przedłożyła także oświadczenie zobowiązanych z dnia 21 maja 2013 r., skierowane do Powiatowego Inspektora, o zakończeniu prac rozbiórkowych oraz oświadczenie inż. R.S. z dnia 17 maja 2013 r. dotyczące zakresu wykonanych prac rozbiórkowych.

Pismem z dnia 28 maja 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował zobowiązanych, że na podstawie dokonanej kontroli oraz dokumentów przedłożonych podczas kontroli przez zobowiązanych stwierdził, że egzekwowany obowiązek nie został wykonany w całości.

Pismem z dnia 25 czerwca 2013 r. zobowiązana - M.B. zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego w oparciu o art. 33 pkt 1 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Postanowieniem z dnia 3 lipca 2013 r. znak [....] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. stwierdził bezskuteczność zarzutów wniesionych pismem z dnia 25 czerwca 2013 r. przez M.B. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego znak [....] . W uzasadnieniu ww. postanowienia organ egzekucyjny wskazał, że zarzuty wniesione zostały po upływie terminu do ich wniesienia.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła M.B. .

[....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 31 października 2013 r. znak [....] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji z dnia 3 lipca 2013 r.

Organ odwoławczy wskazał, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, służący ochronie jego praw przed niezgodnym z prawem prowadzeniem wobec niego egzekucji. Podstawą zarzutów mogą być wyłącznie przyczyny taksatywnie wymienione w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w punktach od 1 do 10. Opierając zarzut na którejś z podstaw określonych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zobowiązany określa w czym upatruje wadliwość postępowania egzekucyjnego, a tym samym wyznacza "granice", w jakich organ egzekucyjny orzeka w sprawie zarzutów.

Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zobowiązanemu przysługuje prawo zgłoszenia zarzutów w terminie 7 dni. Jak wskazuje się w doktrynie, bieg tego terminu rozpoczyna się od momentu doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, jedynie w przypadku zarzutu niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego i zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (o których mowa w art. 33 pkt 6 i 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) - od momentu doręczenia postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego (P. Pietrasz [w:] J. Dembczyńska, P. Pietrasz, K. Sobieralski, R. Suwaj, Praktyka administracyjnego postępowania egzekucyjnego, Wrocław 2008 r., s. 222; P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji Komentarz, LexisNexis, Warszawa, 2008, s. 156 i 407).

W przedmiotowej sprawie odpis tytułu wykonawczego z dnia 22 lutego 2013 r. nr [....] doręczony został zobowiązanym - M.B. i W.B. w dniu 27 lutego 2013 r., jak wynika z potwierdzenia odbioru zalegającego w aktach postępowania egzekucyjnego nr [....] . Tytuł ten zawierał pouczenie o przysługującym zobowiązanemu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

W piśmie z dnia 25 czerwca 2013 r. zobowiązana - M.B. zgłosiła zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 lutego 2013 r. nr [....] , w oparciu o art. 33 pkt 1 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podanie to, jak ustalono w toku niniejszego postępowania zażaleniowego, złożone zostało przez posłańca na dzienniku podawczym Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w T. w dniu 27 czerwca 2013 r. Jak wskazano powyżej odpis tytułu wykonawczego z dnia 22 lutego 2013 r. nr [....] doręczony został zobowiązanym w dniu 27 lutego 2013 r., a zatem termin do zgłoszenia zarzutów, opartych na podstawach wymienionych w art. 33 pkt 1 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, upływał z dniem 6 marca 2013 r. Z powyższego wynika, że w przedmiotowej sprawie zarzuty wniesione przez zobowiązaną w piśmie z dnia 25 czerwca 2013 r. zgłoszone zostały z uchybieniem 7-dniowego terminu do ich wniesienia, wynikającego z art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Termin ten jest procesowym terminem zawitym, co oznacza, że uchybienie tego terminu powoduje bezskuteczność czynności procesowej. Zarzuty złożone po ustawowym terminie jako spóźnione nie podlegają merytorycznemu rozpatrzeniu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 1030/09, opub. w Lex nr 554894). W uzasadnieniu wyroku z dnia 11 lutego 2010 r. sygn. akt I SA/Go 598/09 (opubl. Legalis) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wskazał, że po upływie wskazanego siedmiodniowego terminu (...) nie jest dopuszczalne składanie zarzutów czy też powoływanie się na nowe podstawy. W przypadku dokonania takiej czynności (zgłoszenia zarzutu, powołania nowej podstawy) czynność taka jest nieskuteczna.

Mając powyższe na uwadze stwierdzono, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego słusznie skarżonym postanowieniem stwierdził bezskuteczność zarzutów wniesionych pismem z dnia 25 czerwca 2013 r. przez M.B. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nr [....] , wskazując w uzasadnieniu ww. postanowienia, że zarzuty wniesione zostały po upływie terminu do ich wniesienia.

W ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji brak jest regulacji wskazującej, jak powinno brzmieć rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego w sytuacji wniesienia zarzutu po terminie. Również prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądy są w ww. kwestii niejednolite. W uzasadnieniu wyroku z dnia 7 października 2009 r. sygn. akt III SA/Łd 246/09 (opubl. LEX nr 555012) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przywołał stanowiska sądów administracyjnych w tej kwestii. W ww. wyroku Wojewódzki Sądu Administracyjny w Łodzi stanął na stanowisku, że prawidłowym rozstrzygnięciem w razie uchybienia terminu do wniesienia zarzutów jest odmowa uwzględnienia zarzutów z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia, podnosząc że przepis art. 34 § 4 ustawy z 17 czerwca 1966 r. przewiduje wydanie postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów" co oznacza, że w sytuacji gdy zarzutów nie można uwzględnić to należy odmówić ich uwzględnia. Zarzutów natomiast nie można uwzględnić gdy nie są merytorycznie zasadne lub wówczas gdy nie zostały spełnione wymogi formalne do ich wniesienia (np. uchybiono siedmiodniowemu terminowi do ich wniesienia). Takie też stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 13 października 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 680/10 (opub. w Lex nr 748002). Organ podzielił powyższe stanowisko, podkreślając przy tym, że niezależnie od tego jak organ egzekucyjny sformułuje wyrzeczenie postanowienia w tej kwestii, to podstawę prawną do wydania takiego postanowienia stanowi art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym organ egzekucyjny (...) wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. W sentencji skarżonego postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wprawdzie nie orzekł o odmowie uwzględnienia zarzutów z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia, a o bezskuteczności wniesionych zarzutów, wskazując w uzasadnieniu postanowienia, że zarzuty wniesione zostały po upływie terminu do ich wniesienia, jednak w świetle wskazanego powyższej braku regulacji w tej kwestii rozstrzygnięcie to uznać należy za prawidłowe. Jak wskazano bowiem powyżej uchybienie terminu do złożenia zarzutów powoduje bezskuteczność czynności procesowej, a zarzuty złożone po ustawowym terminie jako spóźnione nie podlegają merytorycznemu rozpatrzeniu. Zaznaczono także, że w podstawie prawnej skarżonego postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie wskazał art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi podstawę prawną postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów. Jednak z treści ww. postanowienia wynika, że organ I instancji orzekł jako organ egzekucyjny w sprawie zarzutów wniesionych przez zobowiązaną pismem z dnia 25 czerwca 2013 r., stwierdzając ich bezskuteczność, a zatem wydał postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, o którym mowa w art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Mimo niepowołania w skarżonym postanowieniu ww. podstawy prawnej, podstawa do wydania postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów realnie istnieje. Nie ma o niej jedynie prawidłowej informacji w skarżonym postanowieniu. Powyższe w ocenie organu odwoławczego nie stanowi jednak podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych brak przytoczenia w decyzji podstawy prawnej bądź nieprzytoczenie wszystkich przepisów prawa, które powinny być wskazane, w sytuacji gdy podstawa prawna istnieje, nie jest taką wadą która skutkuje uchyleniem decyzji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1073/05, opub. w Lex nr 193908 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2003 r. sygn. akt I SA 371/03, opub w Lex nr 149553).

Odnosząc się do uwag zawartych w zażaleniu podkreślić należy raz jeszcze, że 7-dniowy termin do wniesienia zarzutów jest procesowym termin zawitym, co oznacza, że uchybienie tego terminu powoduje bezskuteczność czynności procesowej. Zarzuty złożone po ustawowym terminie jako spóźnione nie podlegają merytorycznemu rozpatrzeniu. Bieg 7-dniowego terminu do wniesienia zarzutów, opartych na podstawach określonych w art. 33 pkt 1 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jakie zobowiązana zgłosiła w piśmie z dnia 25 czerwca 2013 r., rozpoczyna się od momentu doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. W przedmiotowej sprawie, jak wskazano w uzasadnieniu niniejszego postanowienia, zobowiązana uchybiła ww. terminowi, na skutek czego wniesione przez nią zarzuty nie mogą zostać merytorycznie rozpoznane.

Mając na uwadze argumenty podniesione powyżej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., stosowanego odpowiednio w związku z treścią art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowił jak w sentencji.

Skargę na powyższe postanowienie wnieśli, w terminie za pośrednictwem organu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M.B. i W.B. Zakwestionowanemu orzeczeniu zarzucili naruszenie art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędną interpretację stanu faktycznego polegające na stwierdzeniu, że nie dokonano rozbiórki basenu będącego przedmiotem sporu uprzednio znajdującego się na działce nr [....] w miejscowości Roztoka Gmina Z. w sytuacji gdy doręczono [....] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. dokumentację jednoznacznie stwierdzającą dokonanie rozbiórki basenu. Nadto zarzucono naruszenie art. 7 K.p.a. polegające na naruszeniu zasady prawdy obiektywnej poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organ nie zapoznając się w sposób wyczerpujący z przestawioną dokumentacją działał wbrew interesowi społecznemu i słusznemu interesowi obywateli.

Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy.

Skarżący podnieśli, że w ich ocenie wykonali nałożony na nich obowiązek zgodnie z postawionymi przez organ wymaganiami. Wskazali, że inż. R.S. stwierdził, że prace rozbiórkowe i odtworzeniowe wykonano zgodnie ze sztuką budowlaną. Ekspert stwierdził, że w ziemi pozostawiono gruz wielkogabarytowy (zgodnie z ekspertyzami), a nie jak twierdzi nadzór elementy budowli. Rozkute dno basenu nie pełni już roli elementu basenu - jest nie do odtworzenia. W związku z tym obiekt został rozebrany w całości. Ponadto organ nie przeprowadził żadnych oględzin terenu do czasu wydania decyzji pod kątem zbadania możliwości i sposobu przeprowadzenia prac rozbiórkowych. Nie wiadomo również na jaką dokumentację geotechniczną i geologiczno-inżynierską organ powołuje się w uzasadnieniu swoich twierdzeń, gdyż nie podaje kiedy i przez kogo dokumentacje te zostały sporządzone. Organ nie bierze pod uwagę, że w przypadku usunięcia gruzu wielkogabarytowego przez sprzęt ciężki zachodzi uzasadniona obawa zagrożenia działek sąsiednich i znajdujących się na ich budowli. Co więcej, basen nie jest przedstawiony na obecnych mapach geodezyjnych, niewątpliwie potwierdza to fakt, że basen nie istnieje.

Reasumując stwierdzono, że Prawo budowlane nie zawiera definicji rozbiórki stąd też dokonanie rozbiórki może być różnie interpretowane w zależności od sytuacji faktycznej danej sprawy. W przedmiotowym sporze, na skutek wykonanych robót rozbiórkowych obiekt tj. basen faktycznie przestał istnieć, a na terenie na którym był usytuowany nie pozostają całe i widoczne elementy, nakaz rozbiórki bez wątpienia spełnił swoją funkcję. Z przedstawionej przez skarżących dokumentacji jednoznacznie wynika, iż działka na której przeprowadzono rozbiórkę znajduje się w czynnym pasie ruchu mas ziemnych. Ponadto w trakcie podcięcia zbocza i wykonania skarpy przez właściciela działki sąsiedniej, doszło do uaktywnienia się osuwiska. Ujemne zjawiska pojawiły się wskutek zaburzenia naturalnej stateczności zbocza przez sąsiadkę, która dokonała podcięcia stoku i wybrania ziemi długości 75 metrów i do wysokości średnio od 1,5 metra do 2,5 metra. Z tego powodu doszło do powstania obrywów ziemi oraz licznych pęknięć ziemi oraz elewacji budynków znajdujących się w pobliżu.

W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Sądy administracyjne, działając na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Stosownie zaś do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Istota sprawy sprowadza się do oceny prawidłowości uznania przez organy w tej sprawie wniesienia przez skarżących zarzutów po przekroczeniu terminu do ich skutecznego wniesienia. Nie ulega bowiem najmniejszej wątpliwości, że skarżący otrzymali w dniu 27 lutego 2013 r. odpis tytułu wykonawczego (akta administracyjne sprawy, karta nr 12), a zarzuty zostały wniesione 27 czerwca 2013 r.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "u.p.e.a.". Zgodnie z art. 27 § 1 pkt.9 u.p.e.a., tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanych o przysługującym im w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że pismo skarżących z dnia 25 czerwca 2013 r. należy zakwalifikować jako zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1 i 5 u.p.e.a. Wprost sami skarżący w tym piśmie powołali się na zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 - wykonanie obowiązku i zarzut z art. 33 § 1 pkt 5 - niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym.

Zarzuty te zostały wniesione po upływie 7 dni od daty otrzymania tytułu wykonawczego. Nietrafnie skarżący uznali, że pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 maja 2013 r. stanowi akt administracyjny, który może być zaskarżony wniesieniem na nie zarzutów albo zaskarżony jakimkolwiek środkiem zaskarżenia. Pismo to zawiera stanowisko organu egzekucyjnego co do jego oceny, czy nałożony na zobowiązanych obowiązek został wykonany. Wyraźnie też organ egzekucyjny wskazał, że w razie niewykonania obowiązku będzie mógł w przyszłości podjąć dalsze czynności egzekucyjne zmierzające do całkowitego wykonania obowiązku. Nawet jednak taka treść tego pisma, nie pozwala na zakwalifikowanie go ani jako tytułu wykonawczego, ani jako aktu zastosowania środka egzekucyjnego. Tym samym skarżący nie mogli zaskarżyć pisma organu egzekucyjnego z 28 maja 2013 r. już choćby z tego powodu, że pismo to nie nakłada na skarżących żadnego obowiązku ani nie ma charakteru jakiejkolwiek czynności egzekucyjnej. Zawiera jedynie stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego co do rozumienia wykonania obowiązku w tej sprawie i ewentualną zapowiedź w przyszłości – w razie odrębnego ustalenia nie wykonania przez zobowiązanych obowiązku – podjęcia innych czynności egzekucyjnych.

Tym samym jeżeli rzeczywiście organ egzekucyjny podjąłby w przyszłości te czynności zmierzające do wykonania obowiązku, to wówczas będzie przysługiwało skarżącym prawo do np. wniesienia zarzutów lub zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia (art. 122 § 3 u.p.e.a.) lub wniesienia zarzutów lub zażalenia na postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego (art. 128 § 4 u.p.e.a.). Wtedy skarżący będą mogli podnieść np. zarzut wykonania obowiązku.

Pozostaje jeszcze do zbadania prawidłowość rozstrzygnięcia organów w tej sprawie o stwierdzeniu bezskuteczności zarzutów skarżącej M.B. . Art.34 § 4 u.p.e.a. zawiera jedynie rozstrzygnięcie, zgodnie z którym organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Ze sformułowania "postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów" nie można wyprowadzić jednoznacznego wniosku o dopuszczalności wydania orzeczenia o pozostawieniu zarzutów bez rozpoznania w razie zgłoszenia ich po terminie. Takie rozstrzygnięcie przewiduje art.64 § 1 i 2 K.p.a. ale tylko wówczas, gdy pismo strony zawiera braki formalne, które uniemożliwiają nadanie mu prawidłowego biegu. W orzecznictwie sadów administracyjnych nie ma pełnej zgodności co do tego, jakie rozstrzygniecie winien wydać organ egzekucyjny, jeżeli zarzuty zobowiązanego zostaną wniesione po terminie.

Według jednego stanowiska, w razie uchybienia terminu do wniesienia zarzutów, organ egzekucyjny winien takie zarzuty oddalić (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Bk 361/08). Zgodnie z innym poglądem, w razie uchybienia terminu do wniesienia zarzutów, takie zarzuty należy pozostawić bez rozpoznania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Po 443/08. Według jeszcze innego stanowiska wniesione zarzuty po terminie winny skutkować umorzeniem postępowania w przedmiocie tych zarzutów (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 712/99, opub. w Lex nr 44897 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 1994 r., sygn. akt SA/Wr 1463/93). Zawarto także pogląd, zgodnie z którym wniesienie zarzutów po terminie powinno prowadzić do nie uwzględnienia ich (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 1999 r. sygn. akt I SA/Lu 722/98, I SA/Lu 723/98 i I SA/Lu 724/98 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Łd 19/08; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 października 2009 r., sygn. akt III SA/Łd 246/09). Ten ostatni pogląd należy uznać za najbardziej przekonywujący. Pozostawienie bez rozpoznania wniesionych po terminie zarzutów oznacza, że nie mogą one być oceniane merytorycznie. Należy uznać za trafne stanowisko wyrażone w tej sprawie przez [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że także rozstrzygniecie organu I instancji o stwierdzeniu bezskuteczności wniesionych zarzutów z powodu przekroczenia terminu do ich wniesienia – odpowiada rozstrzygnięciu o braku uwzględnienia takich zarzutów.

Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze należy stwierdzić, że dotyczą one polemiki z pismem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 maja 2013 r. co do rozumienia pojęcia rozbiórki przydomowego odkrytego basenu. Przesłanki te jednak nie mogą być w tej sprawie brane pod uwagę, ponieważ organ egzekucyjny i organ II instancji nie mogły merytorycznie ustosunkowywać się do zakresu rozbiórki w razie stwierdzenia, że zarzuty skarżących wniesione zostały po terminie. Tym samym organy musiały poprzestać na ocenie naruszenia terminu do wniesienia zarzutów. Te okoliczności, na które powołują się skarżący mogą mieć znaczenie w przypadku wniesienia zarzutów lub zażalenia na postanowienie o nałożeniu obowiązku celem doprowadzenia do rozbiórki przedmiotowej inwestycji. Skoro jednak ta sprawa nie dotyczy postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postępowaniu egzekucyjnym, to Sąd nie może w tym zakresie czynić żadnych ustaleń.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w tej sprawie nie można uchylić wydanych postanowień, ponieważ nie naruszają one prawa.

Tym samym skarga podlega, stosownie do art. 151 P.p.s.a., oddaleniu.