Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 104/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 34 ust. 3 pkt 4, ust. 6 pkt 2, art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: par. 3 ust, 1,3,4, par. 4 ust. 1,4; par. 5, par. 6 ust 1,3 i 4,; par. 7 ust. 1 i 2; par. 8; par. 9; par. 10
journal: Dz.U. 2012 poz 463
law: Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych  warunków posadowienia obiektów budowlanych
article: art. 91 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1064
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200 i art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...]. nr [...] znak [...], II. zasądza od Wojewody Z. na rzecz skarżącej A. W. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], na podstawie art. 28,

art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 – j.t. ze zm.), zwanej dalej: "u.p.b." oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 – j.t. ze zm.), zwanej dalej: "k.p.a.", Starosta K. – dalej jako "organ I instancji" zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla L. S. Zakład Budowlany "S. " dalej jako "inwestor", obejmujące budowę budynku usług hotelarsko - mieszkaniowych

z garażem podziemnym wraz z zagospodarowaniem terenu i instalacjami zewnętrznymi na działce nr [...], obr. [...], przy ul. [...]

w M..

Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła A. Spółka z o.o.

z siedzibą w W. – dalej jako skarżąca Spółka właściciel działek nr [...]

i [...] obr. [...] w M..

Wydanej decyzji skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie:

- art 97 § 1 pkt 4 i § 2 k.p.a., z uwagi na brak zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny skargi Spółki na postanowienie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] kwietnia 2020 r. oraz podjęcie postępowania po wydaniu ww. postanowienia bez oczekiwania na zakończenie sądowoadministracyjnej kontroli postanowienia dotyczącego uzgodnienia projektu

z Dyrektorem Urzędu Morskiego,

- art. 10 k.p.a., poprzez wydanie decyzji przed upływem wyznaczonego inwestorowi terminu na ustosunkowanie się do zarzutów skarżącej Spółki podnoszonych w piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r., co skutkowało pozbawieniem skarżącej możliwości realnego ustosunkowania się do zebranego w sprawie materiału,

- art. 7 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 3 u.p.b., poprzez wydanie decyzji,

w sytuacji, gdy inwestor nie wyjaśnił wątpliwości zgodnie ze zobowiązaniem organu z dnia [...] lipca 2020 r., a termin jego realizacji jeszcze nie upłynął, przez co naruszono zasady prawa administracyjnego oraz interes skarżącej Spółki,

- art. 7, art. 77, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a., poprzez niepełne przeprowadzenie postępowania dowodowego, wskutek czego wydana decyzja narusza interes społeczny oraz słuszny interes obywateli, a jej uzasadnienie nie spełnia ustawowych wymagań (zawiera niepełne uzasadnienie faktyczne i nie zawiera uzasadnienia prawnego), przez co nie są znane motywy jakimi kierował się organ wydając decyzję o pozwoleniu na budowę i zatwierdzającą projekt budowlany oraz nie odniesiono się w treści uzasadnienia decyzji do zastrzeżeń skarżącej Spółki, podnoszonych w toku postępowania i nie wyjaśniono czemu organ ich nie podziela,

- art. 35 ust. 1 pkt 3 u.p.b., poprzez nierzetelne sprawdzenie treści projektu budowlanego pod kątem jego kompletności i zaaprobowanie sytuacji, w której załączona do projektu dokumentacja geologiczna dotyczy innego zamierzenia inwestycyjnego niż projektowane,

- art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b., poprzez nierzetelne sprawdzenie treści projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co skutkowało zatwierdzeniem projektu, który pozostaje niezgodny z § 9 ust. 7 pkt 1 planu, gdyż budynek, wbrew założeniom planu nie ma charakteru budynku przeznaczonego dla usług hotelarsko — mieszkaniowych, a dominuje w nim funkcja mieszkaniowa (co dodatkowo sprzeczne jest z treścią studium, będącego podstawą do sporządzenia planu, gdzie przewidziano funkcję mieszkaniową).

Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...] wydaną

na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewoda dalej również jako "organ II instancji", "organ odwoławczy", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że organ

I instancji, decyzją z dnia [...] marca 2018 r., zatwierdził projekt budowlany

i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego

z garażem podziemnym wraz z zagospodarowaniem terenu i instalacjami zewnętrznymi na ww. nieruchomości. Decyzja ta została następnie uchylona decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., a inwestorowi odmówiono udzielenia pozwolenia na budowę, ze względu na to, że inwestycja nie spełniała wymogu, o którym mowa

w § 13 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zwane dalej: "rozporządzeniem"), to jest utrzymania odległości 35 m pomiędzy istniejącym, a projektowanym obiektem.

W dniu [...] marca 2019 r. inwestor złożył nowy wniosek o pozwolenie na budowę, tym razem budynku usług hotelarsko — mieszkaniowych z garażem podziemnym wraz z zagospodarowaniem terenu i instalacjami zewnętrznymi na dz. nr [...] w M..

Organ odwoławczy wskazał, że teren planowanej inwestycji objęty jest uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w M. z [...] grudnia 2011 r.,

w sprawie zmiany planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego [...] w M. (zwanej dalej: "m.p.z.p."), jako teren elementarny 13UTM - teren zabudowy mieszkaniowo — hotelowej.

Projekt zakłada budowę budynku o wysokości 112,30 m n.p.t, 118, 50 m n.p.m., z 33 kondygnacjami nadziemnymi i 1 kondygnacją podziemną. Bryła budynku zaprojektowana została do 7 kondygnacji w układzie schodkowo — tarasowym, które wychodzą poza obrys wyższych kondygnacji powtarzalnych. Wojewoda dokonał analizy poszczególnych parametrów projektowanego budynku i doszedł do przekonania, że są one zgodne z ustaleniami planu miejscowego dla tego terenu,

a planowana inwestycja spełnia wymagania określone w § 12 ust. 1, § 60, § 216 ww. rozporządzenia.

Jednocześnie nie zgodził się ze skarżącą Spółką, że planowana inwestycja jest niezgodna z § 9 ust. 7 pkt 1 m.p.z.p., wskazując, że plan nie precyzuje dominującej funkcji ani nie zakłada procentowego udziału usług hotelarskich bądź mieszkalnych.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. Dyrektor Urzędu Morskiego uzgodnił projekt budowlany w zakresie swej właściwości. Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie. Wobec zastrzeżeń odwołującej się co do tego uzgodnienia, organ II instancji stwierdził, że nie występuje obecnie przeszkoda do wydania decyzji. Dopóki postanowienie właściwego organu jest ostateczne i pozostaje w obrocie prawnym, to istnieje domniemanie zgodności z prawem.

Ponadto organ II instancji wskazał, że dla potrzeb projektu została wykonana "Dokumentacja geologiczno — inżynierska dla ustalenia warunków geologiczno - inżynierskich podłoża" mgr. inż. M. P. z dnia [...] lipca 2017 r. Przedłożona dokumentacja geologiczno — inżynierska wykonana była dla zadania dotyczącego budowy na obszarze dz. nr [...] budynku mieszkalno-usługowego

o wysokości 18 kondygnacji nadziemnych i 2 kondygnacji podziemnych oraz garażowca podziemnego z pawilonami usługowymi na dz. nr [...] i [...],

przy ul. [...] w M.. Z wniosków tej dokumentacji wynika, że warunki gruntowe są proste, jednak ze względu na gabaryty planowanej inwestycji zaproponowano zakwalifikować przedsięwzięcie do III kategorii geotechnicznej. Badania geotechniczne wykonane zostały, na terenie dz. nr [...]. Uprawniony projektant uznał je za wystarczające dla potrzeb rozwiązań projektowych. Organy administracji budowlanej nie mogą kwestionować wykonanej i zatwierdzonej dokumentacji geologiczno — inżynierskiej wykonanej przez uprawnionego geologa.

Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutami skarżącej Spółki dotyczącymi naruszenia przez organ I instancji art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 11, art. 77, art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Podsumowując, po analizie projektu budowlanego, sprawdzeniu zgodności projektu budowlanego, organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji jest zgodna z przepisami prawa i brak jest podstaw do jej uchylenia.

A. Spółka z o.o. z siedzibą w W., zastępowana przez adwokata, wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie ze skargą na decyzję organu II instancji, wnosząc

o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Ponadto skarżąca Spółka wniosła o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, w wysokości według norm prawem przewidzianych.

Zarazem skarżąca Spółka wniosła o zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się przed WSA w Warszawie o sygn. akt VII SA/Wa 333/20.

Wydanej decyzji skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na jego wynik oraz naruszenie prawa materialnego,

a mianowicie:

1) art. 10 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej przez niego przez upływem wyznaczonego inwestorowi terminu na ustosunkowanie się do zarzutów skarżącej Spółki podnoszonych w piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r.,

co skutkowało pozbawieniem skarżącej możliwości realnego ustosunkowywania się do zebranego materiału w sprawie,

2) art. 7 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 3 p.b., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy projektant nie wyjaśnił wątpliwości zgodnie

z zobowiązaniem organu I instancji z dnia [...] lipca 2020 r., a termin do jego realizacji jeszcze nie upłynął, przez co naruszono ww. zasady prawa administracyjnego oraz interesy skarżącej Spółki,

3) art. 7, art. 77, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a., poprzez niepełne przeprowadzenie postępowania dowodowego, wskutek czego utrzymana w mocy decyzja organu I instancji narusza interes społeczny oraz słuszny interes obywateli,

a jej uzasadnienie nie spełnia ustawowych wymagań (zawiera niepełne uzasadnienie faktyczne i nie zawiera uzasadnienia prawnego), przez co:

a) nie są znane motywy jakimi kierowały się organy wydając decyzję o pozwoleniu na budowę i zatwierdzającą projekt budowlany (organ I instancji) oraz utrzymującą

ją w mocy (organ II instancji),

b) nie odniesiono się w treści uzasadnienia decyzji organu I instancji do zastrzeżeń skarżącej Spółki podnoszonych w toku postępowania i nie wyjaśniono czemu organ

I instancji ich nie podziela, co zostało bezpodstawnie zaaprobowane przez organ

II instancji i skutkowało utrzymaniem decyzji organu I instancji w mocy,

4) art. 35 ust. 1 pkt 3 u.p.b., poprzez nierzetelne sprawdzenie treści projektu budowlanego pod kątem jego kompletności i zaaprobowanie sytuacji, w której załączona do projektu dokumentacja geologiczna dotyczy innego zamierzenia inwestycyjnego niż projektowane,

5) art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b., poprzez nierzetelne sprawdzenie treści projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co skutkowało zatwierdzeniem projektu, który pozostaje niezgodny z:

a) § 9 ust. 7 pkt 1 m.p.z.p., gdyż budynek, wbrew założeniom planu, nie ma charakteru budynku przeznaczonego dla usług hotelarsko-mieszkaniowych, a dominuje w nim funkcja mieszkaniowa (co dodatkowo sprzeczne jest z treścią studium, będącego podstawą do sporządzenia m.p.z.p., gdzie przewidziano funkcję usługową).

Skarżąca Spółka uściślając podniesione zarzuty podniosła m.in., że organ I instancji nie przeprowadził w sposób właściwy postępowania dowodowego, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego, a tym samym błędnym sporządzeniem uzasadnienia skarżonej decyzji w tym zakresie, co bezpodstawnie zaaprobował organ II instancji (zarzut naruszenia art. 7, 77 oraz 107 § 1 i 3 k.p.a.). Organ I instancji w zakresie przedstawienia stanu prawnego w uzasadnieniu decyzji, uchybił art. 11 k.p.a., co zostało błędnie zaakceptowane przez organ II instancji. Tymczasem mając na uwadze szereg spornych kwestii w niniejszym postępowaniu (np. zgodności projektu z m.p.z.p. czy prawidłowości przedłożonej dokumentacji geologicznej) sporządzenie poszerzonego uzasadnienia w tym zakresie byłoby pożądane. Przedłożony projekt budowlany pozostaje, mimo przedstawionych przez inwestora wyjaśnień oraz stanowiska organów obu instancji, niekompletny, co nie zostało w należyty sposób zweryfikowane w toku postępowania administracyjnego.

Skarżąca podniosła, że przedłożona do projektu dokumentacja geologiczno-inżynierska nie dotyczy projektu "Budynku usług hotelarsko-mieszkaniowych z garażem podziemnym wraz z zagospodarowaniem terenu i instalacjami zewnętrznymi" z lutego 2019 r. (będącego przedmiotem niniejszego postępowania). Przedmiotowa dokumentacja została przygotowana dla innego budynku. Parametry techniczne uległy zmianie w tak znaczącym zakresie, że dokumentacja techniczno-inżynierska nie jest wystarczająca ani opowiadająca warunkom nowoprojektowanego obiektu (dwukrotnie większa wysokość, zmiana lokalizacji budynku, inny rozkład obciążeń).

Ponadto Skarżąca powieliła zarzut odwołania dotyczący niezgodności planowanej inwestycji z § 9 ust. 7 pkt 1 m.p.z.p, nie zgadzając się

z zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowiskiem Wojewody

w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Uczestnik postępowania – inwestor, zastępowany przez radcę prawnego,

w piśmie z dnia [...] lutego 2021 r. wniósł o oddalenie skargi w całości. W odniesieniu do kwestionowanej przez stronę skarżącą dokumentacji geologicznej, załączonej do projektu wskazał, że obowiązek przedłożenia takiej dokumentacji należy poddać analizie w kontekście art. 34 ust. 3 pkt 4 u.p.b., który stanowi, że projekt budowlany powinien zawierać m.in. w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno – inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych.

W badanej sprawie potrzeba taka zachodzi z uwagi na § 7 pkt 5 m.p.z.p. Natomiast, przy uwzględnieniu treści przywołanego przepisu to od projektanta konstrukcji należy decyzja co do zakresu i szczegółowości badań geologiczno – inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektu budowlanego, niezbędnych do właściwego sporządzenia projektu budowlanego. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych inwestor podniósł, że z powyższego przepisu nie wynika aby organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę mógł nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia ww. badań. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę są ograniczone art. 35 ust. 1 u.p.b. Tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Organy administracji nie badają prawidłowości rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym, jeżeli nie dotyczą one zakresu wynikającego

z ww. przepisu. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również za przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant, a jeżeli istnieje wymóg sprawdzenia projektu również sprawdzający (art. 20 p.b.). Dotyczy to także oceny dołączenia do projektu budowlanego dokumentów stanowiących jego fakultatywną część oraz ocenę poprawności wykonania tych dokumentów. W przedmiotowej sprawie autor dokumentacji geologicznej wraz projektantem konstrukcji uznali zakres dokumentacji geologicznej za wystarczający do zaprojektowania budynku objętego pozwoleniem na budowę. Ponadto uczestnik uważa, że skarżąca Spółka zupełnie pomija, że kategoria geotechniczna obiektu budowlanego, który był wcześniej planowany oraz obiektu zaprojektowanego obecnie, jest tożsama.

W piśmie z dnia [...] maja 2021 r. skarżąca Spółka wniosła o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozpoznania wniosków o stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania co do decyzji będącej przedmiotem skargi w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r. Sąd odmówił zawieszenia postępowania sądowego.

Uczestnik postępowania, w piśmie uzupełniającym z dnia [...] lipca 2021 r. podtrzymał wniosek o oddalenie skargi w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż ył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, ze zm.), sprawa niniejsza mogła być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 – j.t. ze zm.), dalej jako p.p.s.a.

Przeprowadzona w tak zakreślonych ramach sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji, doprowadziła Sąd do przekonania, że decyzja ta, podobnie jak poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego, jakkolwiek nie wszystkie podniesione w skardze zarzuty okazały się zasadne.

Przedmiotem skargi w badanej sprawie uczyniono decyzję Wojewody, utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku usług hotelarsko – mieszkaniowych z garażem podziemnym wraz

z zagospodarowaniem terenu i instalacjami zewnętrznymi, na działce oznaczonej

nr [...], przy ul. [...] w M..

Na wstępie rozważań należy przypomnieć, że decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany. Organ – zgodnie z art. 35 ust. 1 u.p.b. (według stanu na dzień złożenia wniosku), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu

w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia

3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5. spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia

20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz.U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 2363 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem

o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej ,,inwestycją KZN''.

Gdy projekt odpowiada warunkom, o których mowa w treści przepisu, organ nie może odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Z tego punktu widzenia niezasadnym jawi się zarzut, iż nie są znane motywy jakimi kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję. Organ uznał bowiem, że przedłożony z wnioskiem projekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jest kompletny i spełnia wymagania nałożone przepisami prawa. To z kolei stanowiłoby wystarczającą podstawę do zatwierdzenia projektu.

Odrębną kwestią pozostaje ocena, czy organ prawidłowo ustalił, że projekt jest zgodny z ustaleniami m.p.z.p. i spełnia wszystkie niezbędne warunki.

Wbrew wywodom skargi, nie doszło do naruszenia ustaleń m.p.z.p. poprzez określenie funkcji budynku jako hotelarsko – mieszkaniowej. Należy przyznać rację organowi, który przyjął, że takie określenie funkcji jest zgodne z przewidzianym

w planie miejscowym przeznaczeniem terenu o symbolu 13 UTM. W § 4 ust. 1 pkt 6 teren o łącznej powierzchni [...] ha, oznaczony symbolem 12-13 UTM, na którym położona jest działka inwestycyjna, stanowi teren zabudowy mieszkaniowo – hotelowej. Z kolei w § 9 ust. 7 pkt 1 planu, określającym szczegółowe ustalenia dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 13 UTM, jako przeznaczenie terenu wskazano usługi hotelarsko – mieszkaniowe. Przywołane ustalenia dotyczące tego samego terenu używają określenia funkcji budynku zamiennie, co oznacza zdaniem Sądu, że uchwałodawca nie przewidział funkcji dominującej. W ustaleniach planu brak jest jednoznacznego potwierdzenia takiego przeznaczenia budynku, jak chciałaby tego skarżąca Spółka, nie ma bowiem żadnych wskazań co do funkcji, która powinna przeważać, ani też udziału poszczególnych funkcji w przedsięwzięciu, zatem podniesiony zarzut naruszenia § 9 ust. 7 pkt 1 m.p.z.p. należy uznać za chybiony.

Zasadnymi natomiast okazały się zarzuty dotyczące niewłaściwego sprawdzenia projektu budowlanego, a w konsekwencji niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Rzecz dotyczy załączonej do projektu dokumentacji geologicznej.

Organ zauważył co prawda, że dokumentacja ta odnosi się do innego, wcześniejszego zamierzenia inwestycyjnego, które nie doszło do skutku z uwagi na odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego, uznał jednak, że okoliczność ta nie ma większego znaczenia, skoro za przyjęte rozwiązania odpowiada projektant (konstruktor) obiektu budowlanego, a ten dokumentację geologiczną uznał za wystarczającą dla przyjętych rozwiązań projektowych. Organ podkreślił przy tym, że nie ma uprawnień do merytorycznego kwestionowania zawartości dokumentacji wykonanej przez uprawnionego geologa i zatwierdzonej przez właściwy organ.

Ocenę prawidłowości stanowiska organu w tym zakresie należy poprzedzić przytoczeniem przepisów, które regulują zagadnienia związane ze sporządzaniem dokumentacji geologicznej dla celów budowlanych.

Dokumentacja ta – zgodnie z art., 34 ust. 3 pkt 4 u.p.b., w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania, winna stanowić – w zależności od potrzeb, element projektu budowlanego. Należy zauważyć, że ustawodawca formułując fakultatywny obowiązek sporządzenia i załączenia do projektu dokumentacji, na którą winny składać się wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych, nie określił kto powinien stwierdzić taką potrzebę. Należałoby zatem – zdaniem Sądu przyjąć, że potrzebę sporządzenia takiej dokumentacji określa projektant, jako osoba posiadająca wiadomości specjalne i stosowne uprawnienia, a także jako osoba odpowiedzialna za przyjęte rozwiązania projektowe, ale również, że potrzeba taka może wynikać z przepisów prawa, w tym aktów prawa miejscowego.

Szczegółowe zasady ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych, uwzględniając przydatność gruntu na potrzeby projektowanego obiektu i jego charakteru oraz zakwalifikowania go do odpowiedniej kategorii geotechnicznej zawiera wydane na podstawie delegacji ustawowej, określonej w art. 34 ust. 6 pkt 2 u.p.b., rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r., w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r. poz. 463), dalej jako "rozporządzenie".

Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia ustalanie geotechnicznych warunków posadawiania polega na:

1) zaliczeniu obiektu budowlanego do odpowiedniej kategorii geotechnicznej;

2) zaprojektowaniu odwodnień budowlanych;

3) przygotowaniu oceny przydatności gruntów stosowanych w budowlach ziemnych;

4) zaprojektowaniu barier lub ekranów uszczelniających;

5) określeniu nośności, przemieszczeń i ogólnej stateczności podłoża gruntowego;

6) ustaleniu wzajemnego oddziaływania obiektu budowlanego i podłoża gruntowego w różnych fazach budowy i eksploatacji, a także wzajemnego oddziaływania obiektu budowlanego z obiektami sąsiadującymi;

7) ocenie stateczności zboczy, skarp wykopów i nasypów;

8) wyborze metody wzmacniania podłoża gruntowego i stabilizacji zboczy, skarp wykopów i nasypów;

9) ocenie wzajemnego oddziaływania wód gruntowych i obiektu budowlanego;

10) ocenie stopnia zanieczyszczenia podłoża gruntowego i doboru metody oczyszczania gruntów.

Zakres czynności wykonywanych przy ustalaniu geotechnicznych warunków posadawiania powinien być uzależniony od zaliczenia obiektu budowlanego do odpowiedniej kategorii geotechnicznej (§ 3 ust. 2).

Stosownie do § 3 ust. 3 rozporządzenia geotechniczne warunki posadowienia przedstawia się w formie:

1) opinii geotechnicznej;

2) dokumentacji badań podłoża gruntowego;

3) projektu geotechnicznego.

Forma przedstawienia geotechnicznych warunków posadawiania oraz zakres niezbędnych badań powinny być uzależnione od zaliczenia obiektu budowlanego do odpowiedniej kategorii geotechnicznej (ust. 4).

Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia kategorię geotechniczną ustala się w opinii geotechnicznej w zależności od stopnia skomplikowania warunków gruntowych oraz konstrukcji obiektu budowlanego, charakteryzujących możliwości przenoszenia odkształceń i drgań, stopnia złożoności oddziaływań, stopnia zagrożenia życia

i mienia awarią konstrukcji, jak również od wartości zabytkowej lub technicznej obiektu budowlanego i możliwości znaczącego oddziaływania tego obiektu na środowisko.

Kategorię geotechniczną całego obiektu budowlanego lub jego poszczególnych części określa projektant obiektu budowlanego na podstawie badań geotechnicznych gruntu, których zakres uzgadnia z wykonawcą specjalistycznych robót geotechnicznych (§ 4 ust. 4).

Geotechniczne warunki posadawiania ustala się w szczególności w oparciu

o bieżące wyniki badań geotechnicznych gruntu, analizę danych archiwalnych, w tym analizę i ocenę dokumentacji geotechnicznej, geologiczno-inżynierskiej

i hydrogeologicznej, obserwacji geodezyjnych zachowania się obiektów sąsiednich oraz innych danych dotyczących podłoża badanego terenu i jego otoczenia (§ 5).

W rozporządzeniu rozróżniono trzy kategorie geotechniczne obiektów budowlanych. W badanej sprawie niekwestionowanym jest, iż budynek objęty projektem zalicza się do kategorii trzeciej, która w świetle § 4 ust. 3 pkt 3 obejmuje:

a) obiekty budowlane posadawiane w skomplikowanych warunkach gruntowych,

b) nietypowe obiekty budowlane niezależnie od stopnia skomplikowania warunków gruntowych, których wykonanie lub użytkowanie może stwarzać poważne zagrożenie dla użytkowników, takie jak: obiekty energetyki, rafinerie, zakłady chemiczne, zapory wodne i inne budowle hydrotechniczne o wysokości piętrzenia powyżej 5,0 m, budowle stoczniowe, wyspy morskie

i platformy wiertnicze oraz inne skomplikowane budowle morskie, lub których projekty budowlane zawierają nieznajdujące podstaw w przepisach nowe niesprawdzone w krajowej praktyce rozwiązania techniczne,

c) obiekty budowlane zaliczane do inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określone w rozporządzeniu Rady Ministrów

z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397),

d) budynki wysokościowe projektowane w istniejącej zabudowie miejskiej,

e) obiekty wysokie, których głębokość posadawiania bezpośredniego przekracza 5,0 m lub które zawierają więcej niż jedną kondygnację zagłębioną w gruncie,

f) tunele w twardych i niespękanych skałach, w warunkach niewymagających specjalnej szczelności,

g) obiekty infrastruktury krytycznej,

h) obiekty zabytkowe i monumentalne.

Zaliczenie zamierzenia budowlanego objętego wnioskiem do trzeciej kategorii geotechnicznej, o której mowa w § 4 ust. 4 lit d) wynikało z jego wysokości i usytuowania, które stanowią samoistną przesłankę do ustalenia określonej kategorii geotechnicznej. Warunki gruntowe nie miały dla takiej kwalifikacji budynku decydującego znaczenia, skoro to wysokość budynku i jego usytuowanie stanowiły podstawę określenia kategorii geotechnicznej. Ustalenie kategorii nie było również uzależnione od uznania projektanta, bowiem to z treści przywołanego przepisu wprost wynika, do jakiej kategorii planowany budynek powinien zostać zaliczony.

Określenie geotechnicznej kategorii obiektu budowlanego odgrywa istotną rolę z punktu widzenia zakresu koniecznych badań geotechnicznych, co wynika wprost

z § 6 ust. 1 rozporządzenia. Zgodnie z ust. 3 przywołanego przepisu dla obiektów budowlanych drugiej i trzeciej kategorii geotechnicznej zakres badań, poza badaniami, o których mowa w ust. 2, powinien być zależny od przewidywanego stopnia skomplikowania warunków gruntowych oraz specyfiki i charakteru obiektu budowlanego lub rodzaju planowanych robót geotechnicznych oraz określać:

1) rodzaj gruntów;

2) fizyczne i mechaniczne parametry gruntu takie jak: kąt tarcia wewnętrznego, spójność, wytrzymałość na ścinanie bez odpływu, moduł ściśliwości lub odkształcenia, uzyskane w badaniach laboratoryjnych lub w terenie,

w szczególności za pomocą takich metod jak:

a) sondowania statyczne i dynamiczne,

b) badania presjometryczne i dylatometryczne,

c) badania sondą krzyżakową,

d) badania próbnych obciążeń gruntu;

3) w zależności od potrzeb fizykochemicznych - właściwość wód gruntowych.

Dla obiektów budowlanych trzeciej kategorii geotechnicznej zakres badań poza badaniami, o których mowa w ust. 2 i 3, należy dodatkowo uzupełnić badaniami niezbędnymi do przeprowadzenia obliczeń analitycznych i numerycznych dla przyjętego modelu geotechnicznego podłoża, w uzgodnieniu z wykonawcą specjalistycznych robót geotechnicznych (§ 6 ust. 4).

Stosownie do § 7 ust. 1 rozporządzenia, w przypadku obiektów budowlanych wszystkich kategorii geotechnicznych opracowuje się opinię geotechniczną.

W przypadku obiektów budowlanych drugiej i trzeciej kategorii geotechnicznej opracowuje się dodatkowo dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny (ust. 2). W przypadku obiektów budowlanych trzeciej kategorii geotechnicznej oraz w złożonych warunkach gruntowych drugiej kategorii wykonuje się dodatkowo dokumentację geologiczno-inżynierską, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. Nr 163, poz. 981)

- § 7 ust. 3.

W §§ 8, 9 i 10 rozporządzenia określono wymagania jakie powinna spełniać opinia geotechniczna, dokumentacja badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny, co nakazuje przyjąć, że są to trzy odrębne dokumenty, wobec których prawodawca sformułował określone oczekiwania. Zdaniem Sądu nic nie stoi na przeszkodzie aby dokumentacja ta stanowiła jedną funkcjonalną całość pod warunkiem wszakże, że każda z jej części spełnia określone dla niej wymagania o których mowa w przywołanych przepisach.

Dokumentacja geologiczno – inżynierska, o której mowa w § 5 rozporządzenia sporządzana jest – stosownie do art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2021 r. poz. 1420), w celu określenia warunków geologiczno-inżynierskich na potrzeby:

1) zagospodarowania przestrzennego;

2) posadawiania obiektów budowlanych;

3) podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji lub podziemnego składowania odpadów;

4) składowania odpadów na powierzchni;

5) podziemnego składowania dwutlenku węgla.

Dokumentacja geologiczno-inżynierska określa w szczególności:

1) budowę geologiczną, warunki geologiczno-inżynierskie i hydrogeologiczne podłoża budowlanego lub określonej przestrzeni;

2) przydatność badanego terenu do realizacji zamierzonych przedsięwzięć;

3) prognozę zmian w środowisku, które mogą powstać na skutek realizacji, funkcjonowania oraz likwidacji zamierzonych przedsięwzięć - jeżeli nie istnieje obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z odrębnymi przepisami, o czym stanowi art. 91 ust. 2 przywołanej ustawy.

W świetle art. 35 ust. 1 u.p.b. projekt budowlany powinien być kompletny

i zawierać wszystkie niezbędne elementy, określone w art. 34 u.p.b., również te, które mają charakter fakultatywny, jeżeli potrzeba umieszczenia ich w projekcie budowlanym wynika z oceny projektanta lub przepisów szczególnych.

Na gruncie niniejszej sprawy kwestią dyskusyjną jest po pierwsze – czy dokumentacja geologiczna, załączona przez inwestora, dotycząca tej samej działki, ale innego zamierzenia budowlanego, zakwalifikowanego również jako obiekt budowlany trzeciej kategorii geotechnicznej jest wystarczająca dla przyjęcia, że projekt budowlany jest kompletny i po drugie – czy organ, w przypadku uznania, że dokumentacja ta nie jest kompletna i miarodajna dla oceny zamierzenia budowlanego, może nałożyć na inwestora obowiązek uzupełnienia wniosku w tym zakresie.

Odnosząc się do pierwszego zagadnienia należy przede wszystkim wskazać, że ocena załączonej do projektu budowlanego dokumentacji geologicznej przez pryzmat przepisów ustawy Prawo budowlane i rozporządzenia w sprawie geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych prowadzi do wniosku, że załączona do projektu dokumentacja nie spełnia wymogów, o których mowa w tych przepisach. Inwestor przedłożył bowiem jedynie dokumentację geologiczno – inżynierską, dotyczącą w dodatku innego obiektu budowlanego.

Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 4 u.p.b., w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania, projekt budowlany powinien zawierać w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno - inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Z akt sprawy wynika natomiast, że dla planowanego obiektu budowlanego nie sporządzono ani dokumentacji geologiczno- inżynierskiej, ani geotechnicznych warunków posadawiania obiektu budolwanego. Lektura załączonej dokumentacji geologiczno – inżynierskiej prowadzi do wniosku, iż – oprócz tego, że dotyczy ona innego obiektu, to nie obejmuje swoim zakresem wszystkich zagadnień, które powinny się znaleźć w prawidłowo sporządzonych: opinii geotechnicznej, dokumentacji badań podłoża gruntowego i projektu geotechnicznego. Inwestor wyszedł bowiem z założenia, że o konieczności i zakresie sporządzenia dokumentacji geologicznej decyduje wyłącznie projektant (o prawidłowości tego stanowiska będzie mowa w dalszej części uzasadnienia).

Idąc dalej wyjaśnić należy, że zarówno dokumentacja geologiczno – inżynierska sporządzana na podstawie ustawy Prawo geologiczne i górnicze, jak i opinia, dokumentacja oraz projekt, sporządzane w oparciu o przepisy rozporządzenia, powinny dotyczyć konkretnego obiektu budowlanego. Sąd nie podzielił tym samym stanowiska organu oraz stanowiska inwestora zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę, iż miarodajnym jest wyłącznie odniesienie się do kategorii geotechnicznej obiektu budowlanego, która dla poprzedniego zamierzenia budowlanego była tożsama. O tym, że jest to pogląd błędny świadczy, w ocenie Sądu, treść § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia, z którego wynika, że ustalanie geotechnicznych warunków posadawiania obiektu budowlanego polega na ustaleniu wzajemnego oddziaływania obiektu budowlanego i podłoża gruntowego w różnych fazach budowy i eksploatacji, a także wzajemnego oddziaływania obiektu budowlanego z obiektami sąsiadującymi.

Z treści przytoczonego przepisu wynika, zdaniem Sądu, że warunki posadawiania dotyczą budynku o określonych parametrach, a nie tylko określonej kategorii geotechnicznej, bowiem tylko wówczas, gdy znane są charakterystyczne parametry budynku – jego wysokość, ilość kondygnacji podziemnych i naziemnych, długość, szerokość oraz usytuowanie na działce budowlanej, możliwym jest ustalenie wzajemnego oddziaływania tej konstrukcji i podłoża gruntowego. Możliwe jest także ustalenie prawdopodobnego oddziaływania budynku i podłoża w trakcie realizacji inwestycji i po jej zakończeniu, przy uwzględnieniu rodzaju podłoża gruntowego, rozkładu różnych sił działających na podłoże i pracy poszczególnych elementów konstrukcyjnych budynku. Odniesienie warunków posadawiania do konkretnego obiektu o określonych parametrach ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa na każdym etapie realizacji inwestycji, a także po jej ukończeniu i oddaniu do użytkowania, co w przypadku budynków o znacznej wysokości i gabarytach jest szczególnie istotne.

Podobne stanowisko należy zająć, jeżeli chodzi o dokumentację geologiczno – inżynierską. Jak wynika z art. 91 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy Prawo geologiczne i górnicze powinna się ona odnosić do konkretnych zamierzonych przedsięwzięć, niewątpliwie bowiem od ich rodzaju i parametrów technicznych uzależnione będzie określenie przydatności badanego terenu a także prognoza zmian w środowisku, które mogą powstać na skutek realizacji, funkcjonowania oraz ich likwidacji.

Z tych względów należało uznać, że w tym zakresie projekt budowlany jest niekompletny i nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 34 ust. 3 pkt 4 u.p.b. – nie zawiera bowiem geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych, a załączona dokumentacji geologiczno – inżynierska dotyczy innego aniżeli objęty projektem zamierzenia inwestycyjnego.

Odnosząc się do kwestii związanych z dopuszczalnością żądania przez organ uzupełnienia przedłożonych dokumentów, wskazać należy, że w badanej sprawie obowiązek sporządzenia dokumentacji geologicznej wynika z § 7 pkt 5) m.p.z.p.,

w którym przewidziano, że lokalizowanie wszelkich stałych obiektów budowlanych w pasie technicznym oraz w bezpośredniej z nim styczności, w pasie ochronnym,

a także w granicach morskich przystani rybackiej i jachtowej, powinno być poprzedzone ustaleniem geotechnicznych warunków posadowiania zgodnie

z obowiązującymi przepisami odrębnymi.

Oznacza to, że projekt budowlany obejmujący każde zamierzenie inwestycyjne, polegające na wybudowaniu obiektu stałego, bez względu na jego wielkość i parametry techniczne, na wymienionych w treści przepisu obszarach, musi zostać poprzedzony ustaleniem geotechnicznych warunków posadowienia i sporządzeniem na tę okoliczność stosownej dokumentacji przewidzianej przepisami odrębnymi. Takie ustalenia planu miejscowego mają na celu z jednej strony zapewnienie ochrony określonym obszarom, z drugiej zaś strony zapewnienie bezpieczeństwa wznoszonych obiektów budowlanych, co znajduje, zdaniem Sądu, uzasadnienie

w ich specyficznym położeniu.

Jest to zatem regulacja szczególna, która określa potrzebę ustalenia geotechnicznych warunków posadowiania obiektu budowlanego w każdym przypadku, natomiast co do zakresu koniecznych do wykonania czynności i badań odsyła do przepisów odrębnych, które w badanej sprawie stanowią regulacje zawarte w rozporządzeniu.

Tym samym na gruncie badanej sprawy rola projektanta, co do określenia konieczności ustalenia warunków posadawiania obiektu budowlanego została ograniczona. Nie mógł on zatem – wbrew ustaleniom planu miejscowego zdecydować, że wystarczającym będzie sporządzenie dokumentacji geologiczno – inżynierskiej, skoro z planu miejscowego wynika wprost obowiązek ustalenia geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych. Podkreślić należy, że dokumentacja geologiczno - inżynierska i warunki posadawiania obiektów budowlanych stanowią dwa różne rodzaje dokumentacji geologicznej, a ich zawartość – co wynika wprost z przytoczonych wyżej przepisów nie jest tożsama. Jeżeli zatem uchwałodawca nałożył, w określonych w planie miejscowym przypadkach, obowiązek ustalenia geotechnicznych warunków posadawiania obiektu budowlanego, to projektant nie mógł obowiązku tego zbagatelizować.

Z tego względu Sąd nie podzielił stanowiska inwestora, z którego wynika, że organ nie ma umocowania do tego aby przedstawienia takiej dokumentacji się domagać. Przywołane w odpowiedzi na skargę orzeczenia nie mogą mieć bezpośredniego zastosowania w niniejszej sprawie, dotyczą bowiem spraw o innym stanie faktycznym.

W przypadku geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych ustawodawca nie sprecyzował natomiast tego, który z określonych w § 3 ust. 3 rozporządzenia dokumentów, składających się na geotechniczne warunki posadawiania, w odniesieniu do odpowiedniej kategorii obiektu, stanowi niezbędny element projektu budowlanego. Skoro tak, to – zdaniem Sądu, niezbędne jest przedłożenie tych dokumentów, których sporządzenie jest w związku z określoną kategorią geotechniczną wymagane. W badanej sprawie winny to być opinia geotechniczna, dokumentacja badań podłoża gruntowego oraz projekt geotechniczny. Tym samym organ może i powinien domagać się uzupełnienia projektu budowlanego w tym zakresie.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania znajduje oparcie w art. 200

w związku z art. 205 § 2 i § 14 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 poz. 1800 ze zm.).