Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 177/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 2 ust. 1 i ust. 2, art. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 136 poz 969
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r, o podatku rolnym - tekst jednolity
article: art. 1a ust. 3 pkt 1, art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 2 pkt 8, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 122, art. art. 191, art. 194 par. 1 i par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 c), art. 152, art. 200;
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 20 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś ( spr.) Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Mirella Ławniczak Protokolant: Ref. staż. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi Spółki A w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 31 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2010 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz skarżącej Spółki kwotę [...],- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, decyzją z dnia 31 października 2013 r., nr [...], po rozpatrzeniu sprawy z odwołania Spółki A z siedzibą w S. (dalej jako: "podatnik") od decyzji Wójta Gminy z dnia 30 sierpnia 2012 r., nr [...], określającej wysokość zobowiązania w podatku rolnym za rok 2010, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.

W dniu 15 lutego 2011 r., składając korektę deklaracji rocznej, podatnik zadeklarował do opodatkowania powierzchnię gruntu wynoszącą łącznie [...] ha. W ocenie podatnika, winien on płacić w znacznej mierze podatek rolny. Podatkiem od nieruchomości opodatkowana powinna być jedynie część działki sklasyfikowana w ewidencji gruntów jako Bi, która została wyłączona z użytkowania rolniczego decyzją Wojewody Poznańskiego z dnia 14 maja 1996 r.

Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2012 r. Wójt Gminy wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za rok 2010. Następnie decyzją z dnia 30 sierpnia 2012 r. organ podatkowy I instancji określił podatnikowi z powyższego tytułu wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie [...] zł. Organ wskazał przy tym, że spółka w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2010 r. była właścicielem nieruchomości zabudowanej, położonej w gminie S., oznaczonej w ewidencji gruntów numerem geodezyjnym [...], od której zobowiązanie w podatku rolnym za 2010 rok wynosi: 1) [...] zł - dla gruntów ornych RIVa o powierzchni [...] ha; 2) [...] zł - dla gruntów ornych RIVb o powierzchni [...] ha; 3) [...] zł - dla gruntów ornych RV o powierzchni [...] ha. Organ podatkowy ustalił jednocześnie, że grunt o powierzchni [...] m2 był sklasyfikowany w ewidencji gruntów, jako "inne tereny zabudowane", oznaczony symbolem "Bi". Pozostały grunt o powierzchni [...] m2 był z kolei sklasyfikowany, jako grunt orny (klasa IVa, IVb oraz V). Organ określił zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym przyjmując podstawę opodatkowania w wysokości [...] ha.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył podatnik, zarzucając naruszenie art. 75 § 2 pkt 4, art. 207 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 6a ust. 3 ustawy o podatku rolnym, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5 oraz art. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 1, art. 2 i art. 3 ust. 1 ustawy o podatku rolnym, poprzez przyjęcie, że: 1) w przypadku ewidencji gruntów nie ma zastosowania zasada wpisu danych z mocą wsteczną, 2) działania zmierzające do zmiany uwidocznionych w ewidencji danych po upływie roku podatkowego nie mają wpływu na wynik postępowania, 3) organ podatkowy nie może opierać decyzji wymiarowych na danych wynikających z decyzji zmieniającej oznaczenie gruntów. Odwołująca zarzuciła ponadto naruszenie art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, w decyzji z dnia 31 października 2013 r., utrzymując w mocy decyzję organu podatkowego I instancji, powołując się na art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, podało, że przy wymiarze podatku od nieruchomości dane znajdujące się w ewidencji gruntów i budynków są wiążące, a organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w tej mierze. Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, stanowiąc dowód tego, co zostało w nich stwierdzone.

Organ odwoławczy nie zgodził się z podnoszoną przez odwołującą koniecznością przyjęcia w przedmiotowym przypadku wpisu w ewidencji gruntów i budynków z mocą wsteczną. Jak wynika z akt sprawy, na co w dalszej kolejności zwrócił uwagę organ, podatek rolny za rok 2010 wymierzony został na podstawie aktualnych danych z ewidencji gruntów i budynków, w związku z czym brak jest podstaw dla kwestionowania rozmiaru powierzchni gruntu przyjętego do podstawy opodatkowania. Zgodnie z ewidencją pomiędzy dniem 18 stycznia 2007 r. a dniem 23 lutego 2011 r. powierzchnia gruntu rolnego wynosiła [...] ha.

Wbrew twierdzeniom podatnika decyzja Starosty Poznańskiego z dnia 7 lutego 2011 r. nie była decyzją korygującą wpis w ewidencji gruntów i budynków, lecz decyzją o wprowadzeniu w operacie zapisów o określonym brzmieniu. Starosta nie wskazał, że jest to korekta danych bądź ich aktualizacja, jak również z uzasadnienia decyzji, w ocenie organu odwoławczego, nie wynika, aby charakter wpisu był stricte korygujący (aktualizujący). Także Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu w decyzji uchylającej wcześniejszą (odmowną) decyzję Starosty Poznańskiego i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, nie odniósł się merytorycznie do dotychczasowej, istniejącej od roku 2007, zawartości ewidencji gruntów i budynków, a jedynie wskazał, że prace związane z zastąpieniem analogowych map ewidencyjnych mapami numerycznymi, z uwagi na nieprzeprowadzenie ich zgodnie z przepisami wykonawczymi, nie mogły doprowadzić do zmiany rodzaju użytku. Kolegium uznało zatem, że nie ma podstaw aby przesądzić o mocy wstecznej zapisu dokonanego w stosunku do działki nr [...] w dniu 7 lutego 2011 r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wywiodła spółka A wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej, a także naruszenie art. 1 ustawy o podatku rolnym w zw. z art. 21 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z § 47 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, poprzez błędne przyjęcie, że prace związane z zastąpieniem analogowych map ewidencyjnych mapami numerycznymi przeprowadzone z rażącym naruszeniem przepisów postępowania mogły doprowadzić do zmiany rodzaju użytku nieruchomości i w konsekwencji stanowić podstawę do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że dnia 18 stycznia 2007 r. dokonano zmiany ewidencji gruntów powiększając obszar użytku Bi, uprzednio obejmujący [...] m2, do powierzchni [...] m2. Użytek ów został ujawniony w operacie ewidencyjnym na podstawie dokumentacji geodezyjnej sporządzonej z urzędu w ramach prac związanych z zastąpieniem analogowych map ewidencyjnych mapami numerycznymi. W ocenie skarżącej, ujawnienie użytku Bi o powierzchni [...] m2 zostało dokonane z rażącym naruszeniem przepisów postępowania określonych w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków, które dla zmiany danych ewidencyjnych wymagają tak zwanej modernizacji kompleksowej. Stanowisko skarżącej w tej kwestii zostało w pełni podzielone przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu w decyzji z dnia 23 listopada 2010 r., a także pośrednio w zaskarżonej decyzji Kolegium. Skarżąca podkreśliła przy tym, że nie została ona powiadomiona o dokonanej w ewidencji gruntów zmianie, zaś o niezgodnym ze stanem faktycznym wpisie dowiedziała się dopiero w maju 2010 roku. W celu sprostowania powyższego wpisu skarżąca wystąpiła do Starosty Poznańskiego, który decyzją z dnia 7 lutego 2011 r. skorygował powierzchnię użytków Bi do ich rzeczywistej wielkości, to jest [...] m2. Decyzja ta dołączona została do korekt deklaracji. Zdaniem skarżącej, w sytuacji gdy organ podatkowy zdaje sobie sprawę z tego, że wpis w ewidencji gruntów jest błędny, a nadto, że w okresie późniejszym został przez właściwy organ administracji skorygowany do wartości pierwotnej, opieranie się wyłącznie na błędnym zapisie w ewidencji gruntów jest niedopuszczalne. Skarżąca wskazała jednocześnie na niekonsekwencję samego organu, który w odniesieniu do podatku od nieruchomości za rok 2006 przyjął za podstawę nie wpis w ewidencji gruntów, a akt notarialny, w którym wskazano, że część działki o powierzchni [...] m2 została wyłączona spod produkcji rolnej. W tym stanie rzeczy, zdaniem skarżącej, wysokość podatku rolnego za rok 2010 nie ulegnie zmianie w stosunku do zobowiązania obliczonego w oparciu o błędną podstawę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 31 października 2013 r., w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku rolnym za 2010 rok, wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.").

Istota sporu na gruncie kontrolowanej sprawy sprowadza się do stwierdzenia, czy zmiana danych w ewidencji gruntów i budynków w zakresie oznaczenia użytków gruntowych dla określonej działki ewidencyjnej i wskazania ich powierzchni, może wywrzeć wpływ na ustalenia w zakresie przedmiotu oraz podstawy opodatkowania w podatku rolnym względem okresu rozliczeniowego poprzedzającego dokonaną zmianę, czy też zmiana taka wywiera wpływ wyłącznie na okres rozliczeniowy następujący po jej dokonaniu. W sprawie tej sprowadza się to do określenia skutku prawnopodatkowego, jaki wiązać należy z decyzją Starosty Poznańskiego z dnia 7 lutego 2011 r. wprowadzającej w operacie ewidencji gruntów i budynków dla działki o numerze [...], następujące zapisy w zakresie użytków: Bi [...] ha, RIVa [...] ha, RIVb [...] ha, RV [...] ha.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm., dalej: "u.p.r.") opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1 u.p.r., o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej (art. 2 ust. 1 u.p.r.). Za działalność rolniczą uważa się produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwa, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb (art. 2 ust. 2 u.p.r.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.r. podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi: 1) dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego; 2) dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków.

Grunty, które nie zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, a także grunty co prawda tak sklasyfikowane, jednakże zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, podlegają natomiast opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 oraz w zw. z art. 1a ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., dalej: "u.p.o.l.").

Już w tym miejscu warto zauważyć, że ewidencja gruntów i budynków jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Ten ostatni przepis ustanawia domniemanie prawdziwości (autentyczności) dokumentu oraz zgodność z prawdą wynikających z jego treści okoliczności.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że norma prawna zawarta w powyżej przywołanych regulacjach ustaw podatkowych wyznacza bardzo istotną granicę pomiędzy opodatkowaniem określonych gruntów podatkiem od nieruchomości albo ich opodatkowaniem wielokrotnie niższym podatkiem rolnym. Z woli ustawodawcy granica ta została wyznaczona według danych, co do charakteru tych gruntów, wynikających z ewidencji gruntów i budynków, o której mowa w art. 2 pkt. 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm., dalej "P.g.k."). W świetle treści przywołanych powyżej przepisów organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń faktycznych, co do klasyfikacji określonych gruntów - jako użytki rolne bądź nie – podważających dane wynikające w tym zakresie z ewidencji gruntów i budynków (m.in. wyrok NSA z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1815/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że co do zasady o sposobie klasyfikacji gruntu, dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości (analogicznie - dla celów podatkowych w podatku rolnym – przyp. Sądu), decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystywania nieruchomości, ile jej przeznaczenie wskazane w ewidencji gruntów i budynków (por. art. 21 ust. 1 P.g.k.). Na gruncie ustaw podatkowych (ustawa o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawa o podatku rolnym) ewidencja zyskała w tym względzie walor normatywny - dla wyznaczania zakresu opodatkowania (m.in. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3226/12, CBOSA).

Sklasyfikowanie danego gruntu w ewidencji gruntów i budynków jako użytku rolnego oraz oznaczenie jego powierzchni ma przy tym moc bezwzględnie wiążącą. Do grupy bezwzględnie wiążących danych zawartych w ewidencji zaliczyć należy bowiem dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze (art. 20 ust. 1 pkt 1 P.g.k.). Bezwzględne związanie tymi danymi oznacza, że organ podatkowy nie może ich samodzielnie korygować dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym.

Podsumowując tę część rozważań należy przyjąć, że organ podatkowy, przy wymiarze podatku rolnego (podatku od nieruchomości), związany jest zawartą w ewidencji gruntów i budynków klasyfikacją określonego gruntu jako użytku rolnego, bądź jako użytku o innym charakterze, z wyznaczoną jego powierzchnią, a danych tych nie może samodzielnie korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w tym zakresie, dokonanej w odrębnym trybie, przez właściwego starostę.

Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych prowadzi także do wniosku, zgodnie z którym w przypadku dokonanej już zmiany - we właściwym trybie - w zapisach ewidencyjnych, także w zakresie oznaczenia rodzajów użytków gruntowych, wpływ tej zmiany na wymiar podatku rolnego (podatku od nieruchomości) dla okresu poprzedzającego jej przeprowadzenie zależy od okoliczności, które ją spowodowały. Zasadniczo, w celu stwierdzenia, czy określone grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (analogicznie podatkiem rolnym - przyp. Sądu) jedyną wymagającą ustalenia okolicznością faktyczną jest to jak grunty te były sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków w okresie, którego dotyczy decyzja podatkowa (wyrok NSA z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1815/10, CBOSA, por. art. 6 ust. 1 oraz ust. 3 u.p.o.l., a także art. 6a ust. 1 oraz ust. 4 u.p.r.). Jednakże w orzecznictwie podkreśla się jednocześnie, że ewentualne błędy w zakresie danych ewidencyjnych nie mogą powodować, że podatnik zapłaci ostatecznie podatek od nieruchomości (analogicznie podatek rolny - przyp. Sądu) w nienależnej wysokości. Rozwiązanie takie prowadziłoby bowiem do niedopuszczalnego złamania naczelnej zasady postępowania podatkowego, zawartej w art. 122 Ordynacji podatkowej, nakazującej dążenie do ustalenia prawdy obiektywnej (materialnej). Szczególna moc dowodowa ewidencji gruntów i budynków jako dokumentu urzędowego, wynikająca z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 21 ust. 1 P.g.k., jest wobec tego wzruszalna na mocy art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, dopuszczającego możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym. Dane z ewidencji gruntów i budynków mogą zatem stanowić dokument wyjściowy dla ustalenia podstawy opodatkowania, ale tylko w przypadku ich zgodności ze stanem faktycznym (wyrok NSA z dnia 26 lutego 2002 r., sygn. akt III SA 2060/01, CBOSA). W przypadku wątpliwości odnośnie prawidłowości danych z ewidencji organy podatkowe zobowiązane są - w ramach dążenia do pełnego zrealizowania zasady prawdy obiektywnej - do przeprowadzenia postępowania dowodowego w odpowiednim zakresie (zob. m.in. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Po 28/10, z dnia 23 lutego 2006 r., sygn. akt I SA/Po 914/04, oraz z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt I SA/Po 1256/07, CBOSA).

W ramach okoliczności kontrolowanej sprawy, mając na względzie całokształt zgromadzonego w niej materiału dowodowego, stwierdzić należy, że organ odwoławczy błędnie uznał, że zmiana w ewidencji gruntów i budynków dokonana na podstawie decyzji Starosty Poznańskiego z dnia 7 lutego 2011 r. nie stanowiła korekty danych mającej znaczenie dla wymiaru podatku rolnego za rok 2010. Jak wynika bowiem z uzasadnienia decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu z dnia 23 listopada 2010 r. - którą organ ten uchylił uprzednio wydaną decyzję Starosty Poznańskiego z dnia 20 sierpnia 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji - w ramach prac związanych z zastąpieniem analogowych map ewidencyjnych mapami numerycznymi dla działki nr [...], będącej przedmiotem zainteresowania organu podatkowego, został ujawniony w operacie ewidencyjnym, w styczniu 2007 r., użytek Bi o powierzchni [...] ha, na podstawie dokumentacji geodezyjnej sporządzonej przez Miejskie Przedsiębiorstwo Geodezyjne Sp. z o.o. w L. Z dokumentów znajdujących się w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Poznaniu wynika jednakże, jak dalej wskazał organ ewidencyjny, że praca geodezyjna związana z założeniem mapy ewidencyjnej w systemie informatycznym nie była prowadzona na zasadach określonych w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454). Zmiana danych ewidencyjnych jest możliwa w trakcie modernizacji kompleksowej, o której mowa w § 55 pkt 3 powyżej wymienionego rozporządzenia. Zgodnie z § 56 działania modernizacyjne przeprowadza się na zasadach określonych w rozdziale 2 rozporządzenia. W związku z tym, jak podniósł organ ewidencyjny, powyżej wymieniona praca nie była prowadzona w trybie określonym wymienionymi przepisami. W ocenie organu ewidencyjnego zmiana danych ewidencyjnych, w tym zmiana rodzaju użytku, nie może być natomiast dokonana w oparciu o zmianę nośnika, to jest przejścia z mapy analogowej na numeryczną.

Co więcej, powyżej przywołane twierdzenia zawarte w decyzji z dnia 23 listopada 2010 r. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu zostały powtórzone, w istotnym zakresie, w uzasadnieniu decyzji Starosty Poznańskiego z dnia 7 lutego 2011 r.

Mając na względzie powyższe uznać zatem należy, że zmiana danych ewidencyjnych dokonana w styczniu 2007 roku, względem działki nr [...], prowadząca do sklasyfikowania jako użytku rolnego gruntu o powierzchni [...] ha, została w sposób nieprawidłowy oparta na pracach geodezyjnych związanych z zastąpieniem analogowych map ewidencyjnych mapami numerycznymi, co stało w sprzeczności z regulacjami rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Organ odwoławczy opierając podjęte w kontrolowanej sprawie rozstrzygnięcie na ustaleniach faktycznych wynikających z tak dokonanej zmiany, dopuścił się wobec tego naruszenia art. 122 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Organ ten zobowiązany był bowiem uznać, że decyzja Starosty Poznańskiego z dnia 7 lutego 2011 r. oraz poprzedzającą ją decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu z dnia 23 listopada 2010 r., obaliła wynikające z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej domniemanie prawdziwości zapisów w ewidencji gruntów i budynków, figurujących w okresie od dnia 18 stycznia 2007 r. do dnia 23 lutego 2011 r., co do wskazanego w nich użytku gruntowego sklasyfikowanego jako użytek rolny, a także co do powierzchni tego użytku, wykazanej w wartości [...] ha. Konsekwentnie, organ podatkowy winien natomiast, czyniąc ustalenia faktyczne w powyższym zakresie, uwzględnić rodzaj użytku gruntowego oraz jego powierzchnię wykazaną w decyzji Starosty Poznańskiego z dnia 7 lutego 2011 r.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ podatkowy uwzględni wskazania zawarte w niniejszym uzasadnieniu.

Wobec powyższego, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji (punkt I sentencji wyroku). W konsekwencji, w oparciu o art. 152 P.p.s.a., wstrzymano także jej wykonanie (punkt III sentencji wyroku). Z kolei na podstawie art. 200 P.p.s.a., w punkcie II sentencji wyroku, postanowiono o kosztach.