Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 3005/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie AWSA Dorota Dąbek sprawozdawca WSA Elżbieta Kremer Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] 2002 r. Nr : [...] w przedmiocie choroby zawodowej I uchyla zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji, II zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] na rzecz skarżącego J. M. kwotę [...] ( [...] ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...] 2002 r., Nr [...]., wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa oraz art. 5 punkt 4a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, po rozpatrzeniu odwołania J. M. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...].2002r., Nr [...]., w sprawie braku podstaw do stwierdzenia chorób zawodowych wymienionych w poz. 4,6,15 i 16 wykazu chorób zawodowych.

W rozpatrywanej sprawie ustalono, że J. M. pracował w następujących zakładach:

1. od [...].1962r. do [...]1963r. w Zakładzie Mechanicznym w [...], ul. [...] jako uczeń - ślusarz

2. od [...].1966r. do [...].1966r. w Kopalni Węgla Kamiennego "[...]" w [...] w Dziale Transportu

3. od [...].1966r. do [...].1966r. w Rejonowym Przedsiębiorstwie Melioracyjnym w [...] jako pracownik fizyczny

4. od [...] 1966r. do [...] 1991 r. w Przedsiębiorstwie Sprzętu i Transportu Wodno - Melioracyjnego w [...], ul. [...] na stanowisku operatora spycharki, w narażeniu na drgania mechaniczne oraz w ekspozycji na hałas i zapylenie

5. od [...] 1991r. do [...]1992r. w Sp-ni Mieszkaniowo - Lokatorsko - Własnościowej "[...]" w [...], ul. [...] jako palacz c.o. w ekspozycji na hałas i zapylenie.

6. od [...] 1993r. do [...] 1995r. w Zespole Szkół Zawodowych w [...] jako palacz c.o. w ekspozycji na hałas i zapylenie

7. od [...].2000r. do [...] .2001r. w Szkole podstawowej w [...] jako palacz c.o. w ekspozycji na hałas i zapylenie.

J. M. był badany w [...] Ośrodku Medycyny Pracy w [...] w okresie od [...].2001 r. do [...] 2001 r. Po przeprowadzonych badaniach wydano orzeczenie lekarskie z dnia [...] 2001 r. o braku podstaw do rozpoznania u badanego zespołu wibracyjnego oraz przewlekłego zapalenia oskrzeli pochodzenia zawodowego. Rozpoznano przewlekły prosty nieżyt błony śluzowej gardła i krtani niezawodowy. W uzasadnieniu w/wym. orzeczenia podano, iż przeprowadzone badania (obraz radiologiczny układu kostno - stawowego, negatywny wynik prób oziębieniowych), nie dają podstaw do rozpoznania zespołu wibracyjnego (pkt. 16). Rozpoznany przewlekły prosty nieżyt błony śluzowej gardła i krtani, ze względu na charakter stwierdzonych zmian nie może być uznany za schorzenie o etiologii zawodowej. W wyniku przeprowadzonych badań i wywiadu chorobowego brak jest danych do rozpoznania przewlekłego zapalenia oskrzeli pochodzenia zawodowego.

Ponieważ J. M. nie zgadzał się z treścią powyższego orzeczenia, został skierowany na badania konsultacyjne do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...]. Po przeprowadzonych badaniach Instytut w [...] wydał orzeczenie lekarskie z dnia [...].2002 r. o braku podstaw do rozpoznania u niego przewlekłego zapalenia oskrzeli pochodzenia zawodowego, przewlekłego zawodowego zapalenia błony śluzowej gardła i krtani, zespołu wibracyjnego oraz uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia podano, iż badania czynnościowe układu oddechowego wykazały pełną jego wydolność w zakresie wentylacji oraz prawidłową wymianę gazową w płucach. Wykonana próba z antygenami bakteryjnymi jest wybitnie dodatnia. Wobec powyższego, przy braku cech niewydolności oddechowej oraz przy uwzględnieniu, że narażenie zawodowe ustało w 1991 roku, z lekarskiego punktu widzenia brak jest podstaw do rozpoznania zawodowej etiologii przewlekłego zapalenia oskrzeli, które ma najpewniej tło infekcyjne. Charakter stwierdzonych zmian patologicznych w obrębie górnych dróg oddechowych nie uzasadnia przyjęcia związku przyczynowo - skutkowego między chorobą, a warunkami pracy. W badaniach naczyniowych prawidłowo wypadła czynnościowa próba termiczna, natomiast badanie kapilaroskopowe jest nie do oceny ( zła widoczność). W aktualnych radiogramach układu kostno - stawowego stwierdza się zmiany zwyrodnieniowo - dyskopatyczne kręgosłupa w odcinku szyjnym i lędźwiowym oraz rozpoczynające się zmiany zwyrodnieniowe stawów łokciowych oraz drobnych stawów rąk. Stwierdzone zmiany nie odpowiadają postaci naczyniowo - nerwowej ani kostno - stawowej zespołu wibracyjnego, mają podłoże samoistne. Przeprowadzona diagnostyka audiologiczna ( audiometria tonalna i impedancyjna), wykazała istnienie obustronnie niedosłuchu mieszanego ( UP - 21 dB, UL - 32 dB ), którego charakter nie jest typowy dla zmian wywołanych działaniem hałasu w środowisku pracy. Stwierdzone w badaniu przedmiotowym zmiany pozapalne ucha środkowego obustronnie nie upoważniają do przyjęcia zawodowej etiologii schorzenia. Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji podał także, że organy Inspekcji Sanitarnej przy wydawaniu decyzji w przedmiocie choroby zawodowej wiąże tryb postępowania określony przepisami Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych. Z przepisu § 1 tego rozporządzenia wynika, że o uznaniu schorzenia za chorobę zawodową decydują dwa czynniki: 1. zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia 2. ustalenie, że schorzenie zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. W przedmiotowej sprawie zostały wydane orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania chorób zawodowych wymienionych w poz. 4, 6, 15 i 16 wykazu, przez dwie jednostki służby zdrowia upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych. Instytut w [...], który orzekał w tej sprawie jako placówka naukowo - badawcza resortu zdrowia, stanowi drugi szczebel diagnostyczno - orzeczniczy, rozstrzygający w sprawach spornych i wątpliwych. Obu jednostkom orzekającym w sprawie, tj. [...] Ośrodkowi Medycyny Pracy w [...] i Instytutowi Medycyny Pracy w [...], znane były warunki pracy p. J. M.. Wobec powyższych faktów Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] nie miał podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. M. podniósł, że ponad 25 lat pracował w warunkach szczególnych jako operator koperki. To właśnie pracując w tak ciężkich warunkach nabawił się chorób zawodowych tj. przewlekłego zapalenia oskrzeli, utraty słuchu, uszkodzenia kręgosłupa. Badania zostały jego zdaniem przeprowadzone nieprawidłowo, bo nie można w ciągu jednej wizyty stwierdzić schorzenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślono, że w myśl § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych, za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Skoro zaś żadna z placówek służby zdrowia orzekających w przedmiotowej sprawie nie rozpoznała u skarżącego chorób zawodowych, organ jest tym związany i nie mógł stwierdzić istnienia choroby zawodowej. Podkreślono, że szkodliwe warunki pracy były znane obu jednostkom orzeczniczym w sprawach zawodowych, a nadto, że w obydwu jednostkach orzeczniczych skarżący był badany dłużej niż jeden dzień.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga w niniejszej sprawie została złożona w 2002r., a więc przed dniem 1 stycznia 2004r. W konsekwencji podlega rozpoznaniu zgodnie z wyżej wskazaną zasadą.

Stosownie do treści art. 134 i 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że jeżeli wydana w granicach sprawy której dotyczy skarga decyzja administracyjna narusza prawo w sposób określony w art. 145 §1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega uchyleniu bez względu na to, czy skarga formułuje zarzuty o naruszeniu prawa.

W ocenie sądu wydane w niniejszej sprawie decyzje administracyjne naruszają prawo.

Stosownie do treści § 1 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów dnia 18. 11. 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U nr 65, poz. 294 z późno zm.), "za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy". Na pojęcie choroby zawodowej składają się zatem dwa elementy: istnienie schorzenia wymienionego w przedmiotowym wykazie oraz istnienie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy.

Zgodnie z treścią § 10 cyt. powyżej Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18. 11. 1983r. w sprawie chorób zawodowych, podstawą wydania przez inspektora sanitarnego decyzji w sprawie choroby zawodowej jest orzeczenie lekarskie wydane przez upoważnioną jednostkę służby zdrowia i wyniki dochodzenia epidemiologicznego. Opierając się na orzeczeniach lekarskich, orzekające w niniejszej sprawie organy administracyjne stwierdziły, że skoro dwie upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych jednostki służby zdrowia nie znalazły podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, również inspektor sanitarny nie mógł wydać pozytywnej decyzji.

Na wstępie podnieść jednak należy, że decyzje obu instancji zapadły z naruszeniem prawa polegającym na niezgodności z treścią § 9 cyt. powyżej Rozporządzenia Rady Ministrów dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych. Z przepisu tego wynika, że pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania. Tymczasem w niniejszej sprawie J. M. został tego prawa pozbawiony, albowiem o jego chorobie zawodowej wymienionej w punkcie 15 wykazu chorób zawodowych (schorzenie słuchu wywołane hałasem) orzekała wyłącznie jednostka orzecznicza II stopnia tj. Instytut Medycyny Pracy w [...]. Orzeczenie bowiem [...] Ośrodka Medycyny Pracy w [...] dotyczyło tylko chorób wymienionych w poz. 6, 16 i 4 wykazu i nie wypowiadało się w sprawie schorzenia słuchu. Jest to istotna wada prawna powodująca, że wydane w niniejszej sprawie decyzje administracyjne zapadły z naruszeniem cytowanego § 9 Rozporządzenia Rady Ministrów dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych, strona została bowiem pozbawiona możliwości kwestionowania ustaleń orzeczenia lekarskiego w zakresie choroby słuchu.. Uznać zatem należy, że wydane w niniejszej sprawie decyzje administracyjne wydane zostały bez należytego wyjaśnienia sprawy, co naruszyło art. 7 i art. 77 §1 kpa, a także art. 9 kpa. Powyższe uchybienie proceduralne mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 litera c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowi zatem przesłankę do uchylenia tych decyzji.

Podnieść także należy, że przedmiotowe orzeczenia lekarskie wydawane na użytek postępowania w sprawie chorób zawodowych są w istocie opiniami w rozumieniu art. 84 § 1 kpa (tak m.in. NSA w wyroku z 21 września 2001r., sygn. akt I S.A. 2870/00; z dnia 14 kwietnia 1999r., sygn. akt I S.A. 1931/98; z dnia 5 listopada 1998r., sygn. akt I S.A. 1200/98, LEX nr 45833) i jak każdy dowód winny być przez organ wszechstronnie ocenione. Bez tej opinii bądź sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Nie oznacza to jednak zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 kpa.

Organ nie może oprzeć rozstrzygnięcia na opinii lekarskiej lakonicznej, nie zawierającej przekonywującego uzasadnienia, bądź sprzecznej z przepisami prawa. Mając taką opinię, organ zobowiązany jest wezwać biegłych lekarzy do uzupełnienia opinii w kierunku przez siebie wskazanym bądź z urzędu zasięgnąć opinii innej placówki naukowej służby zdrowia z zakreśleniem jej okoliczności, jakie winny być w opinii ustalone.

Tymczasem wydane w niniejszej sprawie opinie lekarskie, na których obydwa orzekające w sprawie organy administracyjne oparły swe rozstrzygnięcia, nie spełniają tych wymogów, w szczególności zaś nie zawierają pełnego, przekonywującego i jednoznacznego uzasadnienia. Na przykład orzeczenie dotyczące schorzenia słuchu ograniczono do gołosłownego stwierdzenia, że "przeprowadzona diagnostyka audiologiczna ( audiometria tonalna i impedancyjna), wykazała istnienie obustronnie niedosłuchu mieszanego ( UP - 21 dB, UL - 32 dB ), którego charakter nie jest typowy dla zmian wywołanych działaniem hałasu w środowisku pracy. Stwierdzone w badaniu przedmiotowym zmiany pozapalne ucha środkowego obustronnie nie upoważniają do przyjęcia zawodowej etiologii schorzenia". Tak samo enigmatyczne są uzasadnienia dotyczące pozostałych schorzeń. Powoduje to wątpliwości co do powodów takiej a nie innej treści rozstrzygnięcia. Pomimo zatem kategorycznych stwierdzeń o rozpoznaniu schorzeń i jednocześnie niezakwalifikowaniu ich jako zawodowe, nie uzasadniono tego poglądu w sposób nie budzący wątpliwości. Nie można zatem uznać, że w/w orzeczenia lekarskie w sposób wyczerpujący i przekonywujący uzasadniają treść dokonanego rozpoznania.

W niniejszej sprawie organy administracyjne nie zwróciły także uwagi na istniejące rozbieżności w treści orzeczeń lekarskich tj. [...] Ośrodka Medycyny Pracy w [...] i Instytutu Medycyny Pracy w [...] odnośnie poszczególnych chorób zawodowych.

Odnośnie braku podstaw do rozpoznania u badanego zespołu wibracyjnego [...] Ośrodek Medycyny Pracy stwierdził, że "przeprowadzone badania (obraz radiologiczny układu kostno - stawowego, negatywny wynik prób oziębieniowych), nie dają podstaw do rozpoznania zespołu wibracyjnego (pkt. 16)", natomiast Instytut Medycyny Pracy w [...] uznał, że "w badaniach naczyniowych prawidłowo wypadła czynnościowa próba termiczna, natomiast badanie kapilaroskopowe jest nie do oceny (zła widoczność). W aktualnych radiogramach układu kostno - stawowego stwierdza się zmiany zwyrodnieniowo - dyskopatyczne kręgosłupa w odcinku szyjnym i lędźwiowym oraz rozpoczynające się zmiany zwyrodnieniowe stawów łokciowych oraz drobnych stawów rąk. Stwierdzone zmiany nie odpowiadają postaci naczyniowo - nerwowej ani kostno - stawowej zespołu wibracyjnego, mają podłoże samoistne". Z orzeczenia pierwszego zdaje się zatem wynikać brak jakichkolwiek zmian chorobowych, z drugiego zaś istnienie zmian, ale o podłoży pozazawodowym. Organy administracyjne nie zwróciły się do organów orzeczniczych lekarskich o wyjaśnienie tej sprzeczności, w ogóle się do tego nie ustosunkowały. Nie można zatem uznać, że organy administracyjne wykonały ciążące na nich obowiązki dokonania wszechstronnej oceny opinii biegłych, na której oparły swe rozstrzygnięcie. Naruszone zatem zostały zasady wynikające z art. 80 kpa, organ nie dokonał bowiem należytej oceny zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych.

Analogiczny zarzut podnieść należy także wobec orzeczeń lekarskich dotyczących przewlekłego zapalenia oskrzeli. Także i w tym wypadku organy administracyjne nie zwróciły uwagi na istniejącą rozbieżność w treści orzeczeń lekarskich tj. [...] Ośrodka Medycyny Pracy w [...] i Instytutu Medycyny Pracy w [...]. Pierwszy z nich stwierdził, że "w wyniku przeprowadzonych badań i wywiadu chorobowego brak jest danych do rozpoznania przewlekłego zapalenia oskrzeli pochodzenia zawodowego", drugi zaś iż "badania czynnościowe układu oddechowego wykazały pełną jego wydolność w zakresie wentylacji oraz prawidłową wymianę gazową w płucach. Wykonana próba z antygenami bakteryjnymi jest wybitnie dodatnia. Wobec powyższego, przy braku cech niewydolności oddechowej oraz przy uwzględnieniu, że narażenie zawodowe ustało w 1991 roku, z lekarskiego punktu widzenia brak jest podstaw do rozpoznania zawodowej etiologii przewlekłego zapalenia oskrzeli, które ma najpewniej tło infekcyjne.

Organy administracyjne nie zwróciły również uwagi na istniejącą rozbieżność w treści orzeczeń lekarskich tj. [...] Ośrodka Medycyny Pracy w [...] i Instytutu Medycyny Pracy w [...] odnośnie trzeciej z chorób, tj. schorzenia górnych dróg oddechowych. Pierwszy z nich rozpoznając przewlekły prosty nieżyt błony śluzowej gardła i krtani niezawodowy uznał, że ze względu na charakter stwierdzonych zmian nie może być on uznany za schorzenie o etiologii zawodowej. Drugi natomiast stwierdził, że "brak podstaw do rozpoznania przewlekłego zapalenia błony śluzowej gardła i krtani pochodzenia zawodowego" w uzasadnieniu zaś uznał, że "charakter stwierdzonych zmian patologicznych w obrębie górnych dróg oddechowych nie uzasadnia przyjęcia związku przyczynowo - skutkowego między chorobą, a warunkami pracy". Z drugiego zatem z orzeczeń nie wynika wyraźnie, czy u badanego stwierdzono przewlekłe zapalenie oskrzeli tyle że o niezawodowej etiologii, czy też w ogóle go nie stwierdzono.

Wszystkie te sprzeczności nie zostały przez organ administracyjny wyjaśnione, przez co naruszone zostały zasady wynikające z art. 80 kpa, organ nie dokonał bowiem należytej oceny zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych.

Należy zatem stwierdzić, że decyzje organów obu instancji zapadły bez należytego wyjaśnienia sprawy, co naruszyło art. 7 i art. 77 § 1 kpa.

Należy również zauważyć, że uzasadnienia orzeczeń lekarskich zawierają też tezy sprzeczne z prawem. Podkreślić trzeba, że choroba zawodowa to pojęcie prawne, a nie medyczne. Lekarz nie orzeka więc w kwestii uznania choroby zawodowej, lecz stwierdza jedynie stan chorobowy i jego przyczyny. Natomiast kwalifikacji prawnej schorzenia dokonuje inspektor sanitarny, uwzględniając zagrożenie występujące w miejscu pracy, narażające na dane schorzenie. W niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. §1 ust. 1 cytowanego powyżej Rozporządzenia Rady Ministrów dnia 18. 11. 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294 z późn. zm.). Jak wynika z treści orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy w [...], jednym z powodów odmówienia uznania przewlekłego zapalenia oskrzeli za chorobę zawodową jest czas, jaki upłynął od ustania narażenia. Przepisy stanowiące w niniejszej sprawie podstawę do orzekania w przedmiocie choroby zawodowej nie uniemożliwiają rozpoznania choroby zawodowej po upływie określonego czasu od ustania narażenia. Sam zresztą organ przyznaje, że po zaprzestaniu pracy przez J. M. nie jest on już narażony na czynniki szkodliwe, wskazując jedynie ogólnie, że schorzenie ma "najpewniej tło infekcyjne".

Mając na uwadze powyżej wskazane okoliczności uznać należy, że wydane w niniejszej sprawie decyzje zarówno organu II instancji, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Stanowi to, stosownie do treści art. 145 §1 pkt 1 litera a, podstawę do ich uchylenia.

Zastrzeżenie budzi też zbyt lakoniczne uzasadnienie decyzji organu II instancji, które nie spełnia wymogów art. 107 §3 kpa.

Wadą przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania jest również naruszenie przez organ obowiązku pouczenia strony o prawie zapoznania się z aktami sprawy i złożenia końcowego oświadczenia. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądu administracyjnego (por. m.in. wyrok NSA z 5 kwietnia 2001r., II SA 1095/00, LEX nr 53441 oraz wyrok NSA z 17 lipca 2003r., SA/Bd 1271/03, ONSA 2004/2/83) brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie, uzasadnia wniosek, że organ naruszył obowiązek ustalony w art. 10 §1 kpa.

Przeprowadzone zatem w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne było dotknięte wadami. Stwierdzone przez Sąd naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 litera a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz uchybienia proceduralne, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 litera c tej ustawy, stanowią podstawę do uchylenia decyzji obu instancji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracyjne winny w sposób prawidłowy i wyczerpujący przeprowadzić postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie choroby zawodowej, uwzględniając w tym zakresie zawarte powyżej wskazówki Sądu. Dopiero wydane w oparciu o takie postępowanie rozstrzygnięcie nie będzie obarczone wadami prawnymi.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 §2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.