Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1021/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29
journal: Dz.U. 2017 poz 1121
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77 § 1, § 4, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Joanna Zdrzałka Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania przywrócenia poprzedniego stanu wody na gruncie -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J.M. jest wydana na podstawie art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1121) decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lipca 2017 r. nr [...] w sprawie odmowy nakazania przywrócenia poprzedniego stanu wody na gruncie.

Z jej uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że pismem z 10 kwietnia 2014 r. J.M. zwróciła się do Wójta Gminy [...]

z wnioskiem o przywrócenie naruszonych stosunków wodnych wskutek budowy przepustu drogowego na potoku bez nazwy w ciągu działki nr ewid. 424/1. Podała, że istnienie przepustu zwiększa ryzyko zalania jej działek. Natomiast osobą odpowiedzialną za dokonanie zmian stosunków wodnych jest M.W., właściciel działki nr ewid. 156/2, który samowolnie dokonał przebudowy tego przepustu.

Po rozpoznaniu wniosku oraz przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego

o specjalności wodno-melioracyjnej Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] odmówił przywrócenia poprzedniego stanu wody na gruncie poprzez rozbiórkę przepustu na potoku bez nazwy w ciągu drogi nr ewid. działki 424/1 w K.

Odwołanie od tej decyzji złożyła, reprezentowana przez r. pr. K.N. – J.M. wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie

o obowiązku przywrócenia naruszonych stosunków wodnych na gruncie poprzez rozbiórkę przepustu wodnego.

Po jego rozpoznaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] uchyliło decyzję Wójta Gminy [....] i umorzyło postępowanie pierwszej instancji.

Wskutek złożonej skargi w sprawie orzekał Wojewódzki Sad Administracyjny w Rzeszowie, który wyrokiem z 21 października 2015 r., sygn. II SA/RZ 531/15 uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium z [...] lutego 2015 r. wskazując na niezasadność umorzenia postępowania.

Decyzja z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2014 r. a sprawę przekazało do ponownego rozpoznania przez organ

I instancji. Kolegium wskazało na konieczność prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania oraz ustalenia w sposób niebudzący wątpliwości charakteru cieku oraz spornego przepustu betonowego.

Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Wójt Gminy [...] decyzją z [...] maja 2017 r. nr [...] odmówił przywrócenia poprzedniego stanu wody na gruncie poprzez rozbiórkę przepustu na potoku bez nazwy w ciągu drogi wewnętrznej nr ewid. działki 424/1 w K.

Organ wyjaśnił, że w sprawie rozbiórki przepustu było prowadzone postępowanie przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w [....], które zakończyło się ostateczną decyzją o odmowie wydania decyzji o rozbiórce. Także postępowanie w sprawie wznowienia tego postępowania zostało zakończone odmownie. Powołując się na opinię biegłego wskazał, że sporny przepust z kręgów betonowych znajduje się na działce nr ewid. 518/1, której podmiotem władającym na zasadach samoistnego posiadania jest Skarb Państwa a gospodarzem zasobu nieruchomości Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] (dalej: ZMiUW w [...]). Jest to ciek naturalny, odprowadzający wody

z działek położonych powyżej, tj. działek nr ewid. 156/2, 156/5, 156/4, 155, 153/1, 151/1. Przepust z kręgów betonowych o średnicy 120 cm usytuowany jest w ciągu drogi wewnętrznej – działka nr 424/1, której właścicielem jest Skarb Państwa, zaś gospodarzem zasobu Gmina [...] Organ ustalił, że ciek wodny zlokalizowany na działce nr ewid. 518/1 nie jest ujęty w prowadzonej przez ZMiUW w [...] ewidencji wód, urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów jako woda istotna dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa, służąca polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby i ułatwienia jej uprawy czy też jako urządzenie melioracji wodnych podstawowych, a ponadto przepust zlokalizowany na potoku nr ewid. 518/1 w ciągu drogi nr ewid. 424/1 nie jest urządzeniem melioracji wodnych. Organ wskazał też, że w ponownym postępowaniu zlecono biegłemu J. O. uzupełnienie opinii. Stwierdzono, że zmiana przepustu betonowego o przekroju mniejszym na większy nie zmieniła kierunku odpływu wody opadowej ani źródłowej, zmiana nie spowodowała szkody dla gruntów sąsiednich ani nie spowodowała odprowadzania wody na grunty sąsiednie, natomiast obfite deszcze mogą być przyczyną zamulenia przepustu i wylewu wody z cieku wodnego na sąsiednie grunty, zatem zmiany na gruncie mogą powstać w wyniku anormalnych zjawisk powodziowych tylko przy braku konserwacji przepustu i cieku. Dodatkowo, na podstawie wizji lokalnej ustalono, że nawet po dużych opadach deszczu woda swobodnie przepływa przez przepust, jednak na cieku powyżej przepustu wybudowane zostały dwie tamy z kamieni, które spowalniają spływ wody w potoku prowadząc do zamulenia przepustu. Także poniżej przepustu zaobserwowano tamowanie wody celem poboru wody do stawu rybnego zlokalizowanego na działce nr ewid. 161/1. W tak ustalonych okolicznościach organ uznał, że odbudowa przepustu w ciągu drogi nr 424/1 polegająca na zamianie kręgów betonowych Ø 60 na kręgi betonowe Ø 120 nie mogła spowodować zmiany stosunków wodnych na przedmiotowym gruncie i nie miała wpływu na grunty sąsiednie, a zatem nie doszło do naruszenia wskazanej normy prawnej

W odwołaniu od tej decyzji J.M., reprezentowana przez r. pr. K.N. zawnioskowała o jej uchylenie w całości i orzeczenie

o obowiązku przywrócenia naruszonych stosunków wodnych na gruncie poprzez rozbiórkę przepustu wodnego. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania – art. 77 § 1 i § 4 w zw. z art. 7 K.p.a., polegające na braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez pominięcie znajdującej się

w aktach opinii sporządzonej przez biegłego T. W.; nieuwzględnienie faktów znanych organowi z urzędu (tj., że ciek wodny na którym znajduje się przepust to górski potok) i brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zebranych w sprawie dowodów. Nadto zarzuciła naruszenie § 49 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30.05.2000 r.

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 63, poz. 735) poprzez niezastosowanie ww. przepisu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Na wstępie Kolegium wyjaśniło, że J.M. domaga się rozbiórki przepustu znajdującego się na potoku bez nazwy we wsi K., zbudowanego przez właściciela sąsiedniej działki nr 156/2 – M.W., którego wadliwa konstrukcja powoduje zalewanie jej nieruchomości (działki nr 161/1, 161/2, 156/3). Wnioskodawczyni dołączyła ekspertyzę przydatności eksploatacyjnej przepustu na potoku bez nazwy w ciągu drogi dojazdowej nr 424/1 w K. ze styczna 2010 r., autorstwa T.W. (uprawniony do projektowania dróg i mostów). Ekspertyza została sporządzona celem przedłożenia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w [...] Stwierdzono w niej, że istniejący przepust musi zostać rozebrany ze względu na jego wady techniczne, a w jego miejsce winien zostać wybudowany nowy obiekt według wskazówek zawartych

w ekspertyzie.

Jak zaznaczyło Kolegium, przedmiotem postępowania wszczętego na podstawie art. 29 ustawy Prawo wodne jest nie jest ocena legalności czy prawidłowości wykonania określonej budowli (tu: przepustu w ciągu drogi nad potokiem bez nazwy), bowiem leży to w kompetencji organu nadzoru budowlanego (takie postępowanie zostało przez wnioskodawczynię zainicjowane i zakończyło się odmową wydania decyzji o rozbiórce spornego przepustu). Przedmiotem postępowania jest wyłącznie ocena naruszenia stosunków wodnych na gruncie stosownie do przesłanek wskazanych w art. 29 ustawy Prawo wodne. Zdaniem organu powyższa ekspertyza odnośnie prawidłowości wykonania przepustu,

w szczególności jego zgodności z § 49 ust. 3 rozporządzenia z 30 maja 2000 r., nie znajduje zastosowania w sprawie.

Kolegium powołując się na art. 29 ust. 1, 2 i 3 ustawy Prawo wodne wyjaśniło, że właściciel gruntu nie może zmieniać m. in. stanu wody na gruncie, zwłaszcza kierunku odpływu ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Celem ww. przepisu jest niepogorszenie stanu stosunków wodnych na gruntach, zakaz ingerencji w faktyczny stan wód na gruntach, jeśli może to szkodliwie oddziaływać na grunty sąsiednie, nie zaś nakaz utrzymania i konserwacji urządzeń wodnych czy zakaz ich budowy lub niszczenia. Przy czym sama zmiana stanu wody na gruncie nie uprawnia by organ uwzględnił żądanie. Konieczne jest stwierdzenie istnienia związku przyczynowego pomiędzy tą zmianą a szkodą na nieruchomości. Jeżeli postępowanie potwierdzi brak tego związku, organ odmawia uwzględnienia żądań.

Kolegium podało, że potok górski bez nazwy w miejscowości K., stanowiący działkę nr 518/1 należący do Skarbu Państwa znajduje się we władaniu ZMiUW z/s w [....]. Na potoku tym znajduje się przepust z kręgów betonowych o średnicy 120 cm usytuowany w ciągu drogi gminnej (działka nr 424/1), a gospodarzem nieruchomości należącej do Skarbu Państwa jest Gmina [...] Przepust ten wykonany został przez M.W. w celu dojazdu do jego nieruchomości - działka nr 156/2. Z treści postanowienia Sądu Rejonowego w [...]

z dnia [...] grudnia 2001 roku, sygn. akt [...] wynika, że obecnie istniejący przepust zastąpił zniszczony przez wnioskodawczynię w lipcu 1995 roku inny przepust o średnicy 60 cm. Fakt odbudowy przedmiotowego przepustu potwierdził również M. W. (pismo z 23 maja 2014 r.). Powołany w sprawie biegły

o specjalności wodno-melioracyjnej J.O. stwierdził, że przebudowa przepustu pod drogą gminną ze średnicy 60 cm na przepust o średnicy 120 cm nie spowodowała naruszenia stosunków wodnych na cieku bez nazwy (działka nr 518/1). W ocenie organu stwierdzenie to jest zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, bowiem przepust o większej średnicy jest w stanie pomieścić większą ilość wody niż przepust o mniejszej średnicy. Zwiększona swoboda spływu wody korytem potoku, w wyniku powiększenia światła przepustu, nie może niekorzystnie zmienić stanu wody w tym cieku, w szczególności powodować zmianę kierunku jej odpływu przez zalewanie gruntów sąsiednich. Nadto biegły w uzupełniającej opinii

z dnia [...] kwietnia 2017 r., na podstawie obliczeń hydrologicznych oraz analizy przepustowości budowli w trakcie dużych nawalnych opadów deszczu nie stwierdził, by ograniczona przepustowość przepustu była przyczyną wylewu z cieku wodnego. Nie oznacza to, że nie może dojść do wylewu wody z tego cieku na grunty sąsiednie, np. w przypadku obfitych opadów deszczu, ale przyczyną tego zjawiska może być zamulenie przepustu. Biegły stwierdził wprost, że zmiany na gruncie mogą powstać w wyniku anormalnych zjawisk powodziowych przy braku konserwacji przepustu

i cieku.

Wobec powyższych ustaleń SKO uznało, że w przedmiotowej sprawie nie można stwierdzić adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy zmianą dokonaną na gruncie a ewentualną szkodą na gruntach sąsiednich, która może wyniknąć jedynie z braku utrzymywania przepustu i cieku bez konserwacji,

a nie w wyniku wybudowania na cieku przepustu o większej średnicy niż dotychczas. Kolegium zauważyło przy tym, że organ I instancji [...] maja 2017 r. dokonał wizji spornego przepustu drogowego. Stwierdził wówczas dwa progi zwalniające prędkość przepływu wody przed przepustem, co powoduje zamulanie przepustu, a także częściowe piętrzenie wody celem jej poboru do pobliskiego stawu zlokalizowanego na działce nr 161/1 (należącej do wnioskodawczyni), co również może prowadzić do zamulania przepustu. Jednakże, jak podkreśliło SKO, nakaz utrzymania i konserwacji cieku wodnego nie stanowi celu przedmiotowego postępowania.

W tak ustalonych okolicznościach SKO uznało zarzuty odwołującej za bezzasadne, a stanowisko organu I instancji, który dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i właściwej subsumcji, za słuszne. Prawidłowo także dokonano ustalenia kręgu stron postępowania i wyjaśniono charakter przedmiotowego cieku

i spornego przepustu, wykluczając możliwość zastosowania przepisów dotyczących wykonywania i konserwacji urządzeń melioracyjnych.

Końcowo Kolegium wyjaśniło, że poinformowano strony o możliwości przeprowadzenia mediacji, lecz nie doszła ona do skutku, bowiem nie wszystkie uczestniczące w sprawie strony wyraziły na nią zgodę.

Powyższą decyzję SKO zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie J.M. – zastępowana przez pełnomocnika r. pr. K.N. wnosząc o jej uchylenie, a także uchylenie decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Kwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie art. 61 § 4, art. 10 § 1, art. 107 § 1 oraz art. 109 § 1 K.p.a. polegające na braku zawiadomienia stron, tj. Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej – jako właściciela potoku górskiego i gruntu pod nim – o wszczęciu postępowania. Strona ta nie miała zapewnionego udziału

w postępowaniu, nie była oznaczona w decyzji, a tym samym nie doręczono jej rozstrzygnięcia. W dalszej kolejności skarżąca podtrzymała w całości zarzuty

i argumentację zawartą w odwołaniu a dotyczącą naruszenia art. 77 § 1 i 4 K.p.a.

w zw. z art. 7 K.p.a. oraz naruszenia § 49 ust. 3 rozporządzenia z 30 maja 2000 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne kierując się kryterium legalności dokonują kontroli zaskarżonego aktu (tu decyzja) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy rozpatrywaniu sprawy nie badają zatem ani celowości, ani słuszności kontrolowanego aktu, a ograniczają się do stwierdzenia, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązującego stanu prawnego dopuszczalne było wydanie decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, iż odpowiada ona wymogom prawa i dlatego skarga, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., podlegała oddaleniu.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem osądu jest to, czy organy administracji orzekające na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1121) prawidłowo odmówiły przywrócenia poprzedniego stanu wody na gruncie poprzez rozbiórkę przepustu na potoku bez nazwy w ciągu drogi wewnętrznej nr ewid. działki 424/1 w K.

Przepis art. 29 tej ustawy stanowi: "1. Właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: 1) zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody ani kierunku odpływu ze źródeł – ze szkoda dla gruntów sąsiednich; 2)odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie.

2. Na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich.

3. Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom".

Przepis ten zawiera w swej treści zakazy skierowane do właściciela nieruchomości, dotyczące zmian stanu wody na gruncie i odprowadzania wód oraz ścieków na grunty sąsiednie (ust. 1), określa jego obowiązki w przypadku spowodowania zmian stanu wody (ust. 2) oraz upoważnia wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) do wydania decyzji nakazującej właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom w przypadku, gdy spowodowane przez właściciela zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie (ust. 3).

Z treści art. 29 ust. 3 cyt. wyżej ustawy wynika, że przesłankami wydania nakazów w tym trybie jest ustalenie, że właściciel gruntu spowodował zmiany stanu wody na swoim gruncie i zmiany te wywierają szkodliwy wpływ na grunty sąsiednie, a pomiędzy zmianą stanu wody i szkodą istnieje związek przyczynowo – skutkowy. Wydanie takiej decyzji wymaga więc przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, zmierzającego do ustalenia, czy spełnione zostały powyższe przesłanki łącznie.

Trzeba też podkreślić, że zmiany dokonane przez właściciela na jego gruncie mogą być różnego rodzaju – może to być zmiana naturalnego ukształtowania terenu (np. nawiezienie ziemi w celu podwyższenia terenu, wykopanie rowu), wykonanie robót budowlanych (np. wybudowanie murowanego ogrodzenia), a także wykonanie innego rodzaju prac, powodujących określone zmiany na gruncie właściciela nieruchomości. Sam jednakże fakt dokonania określonej zmiany nie jest wystarczający do zastosowania art. 29 ust. 3. Konieczne jest jeszcze ustalenie, że dokonana przez właściciela nieruchomości zmiana spowodowała zmianę stanu wody na gruncie.

J.M. kwestionując legalność zaskarżonej decyzji – w postępowaniu administracyjnym domagała się przywrócenia naruszonych stosunków wodnych wskutek budowy przepustu drogowego na potoku bez nazwy w ciągu działki ewid nr 421/1 w K., samowolnie wykonanego przez M.W. (właściciela działki ewid. nr 156/2) – w głównej mierze koncentruje się na kwestii naruszenia przez organy orzekające w sprawie przepisów o postępowaniu administracyjnym, ponawiając jednocześnie zarzuty i argumentację zawarte w odwołaniu. Przypomnieć w związku z tym należy, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo też błędnej wykładni tych przepisów. Sąd uchyla decyzję tylko wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a.). Postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa w zakresie wskazanym we wspomnianym wyżej przepisie P.p.s.a.

Przede wszystkim nie jest trafny zarzut skargi o naruszeniu przepisów art. 77 § 1 i § 4 w zw. z art. 7 K.p.a., jak i argumentacja mająca go wspierać. Odmowa przywrócenia poprzedniego stanu wody na gruncie poprzez rozbiórkę przedmiotowego przepustu, została oparta na prawidłowo wyjaśnionej przesłance materialnoprawnej, przy respektowaniu wyrażonych w art. 7 K.p.a. zasad rzetelnej procedury (legalizmu, prawdy obiektywnej oraz wyważania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. i wyjaśniono w nim, wbrew zarzutom skargi, w sposób dostatecznie klarowny powody nieskorzystania przy rozstrzyganiu sprawy z Ekspertyzy przydatności eksploatacyjnej przepustu na potoku bez nazwy w ciągu drogi dojazdowej nr 424/1 w K. mgr inż. T. W., złożonej przez skarżącą w postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego (zakończonego ostateczna decyzją o odmowie nakazania rozbiórki przedmiotowego przepustu), a także niezastosowania § 49 ust. 3 rozporządzenia MTiGN z dnia 30 maja 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiektu inżynierskie i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 63, poz. 735).

Na uwzględnienie nie zasługuje też zarzut skargi o braku zawiadomienia stron, tj. Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej – jako właściciela potoku górskiego. W orzecznictwie sądowadministracyjnym prezentowany jest jednolity pogląd, że uprawnioną do zgłoszenia zarzutu pominięcia w postępowaniu administracyjnym bez własnej winy jest wyłącznie osoba, której zarzut ten dotyczy, a sąd administracyjny tylko wówczas może ten zarzut uwzględnić o ile korzysta z niego strona, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (zob. wyroki NSA z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 277/10, z dnia 9 maja 2013r., sygn. akt II OSK 9/12, dostępne na https://cbois.nsa.gov.pl). Stąd też powyższy zarzut skargi nie mógł odnieść spodziewanego przez skarżącą skutku.

W ocenie Sądu, ustalony prawidłowo w sprawie stan faktyczny znajduje odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym, który organy obu instancji został oceniony zgodnie z regułami wyrażonymi w art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Nie jest zatem kwestyjne, że na potoku górskim w K., stanowiącym działkę nr 518/1 należącą do Skarbu Państwa (we władaniu ZMiUW z/s w [...] znajduje się przepust z kręgów betonowych o średnicy 120 cm, usytuowany w ciągu drogi gminnej – działka ewid. nr 424/1, a "gospodarzem" nieruchomości należącej do Skarbu Państwa jest Gmina [...] Przedmiotowy przepust został wykonany przez M.W. – właściciela działki nr 156/2, celem zapewnienia dojazdu do tej działki i istniejący obecnie przepust w rzeczywistości zastąpił poprzedni przepust o średnicy 60 cm, zniszczony przez skarżącą w 1995 r., fakt zniszczenia przepustu nie został przez skarżącą podważony.

Spójny i logiczny jest zatem wywód organów, wspierających się opinią biegłego o specjalności wodno – melioracyjnej, iż pomiędzy zmianą dokonaną na gruncie, tj. w rzeczywistości przebudową przepustu o średnicy 60 cm na przepust o średnicy 120 cm a ewentualną szkodą na gruntach sąsiednich (w tym skarżącej) brak jest związku przyczynowo – skutkowego. Szkoda może powstać jedynie w wyniku braku utrzymywania przepustu, a także cieku bez konserwacji. Z opinii biegłego mgr inż. J.O., uzupełnionej w piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. wynika m.in. w sposób wyraźny, że "zamiana" przepustu drogowego nie zmieniła stanu wody na gruncie sąsiednich działek, nie spowodowała odprowadzenia wód na grunty sąsiednie i nie spowodowała szkody dla tych gruntów. Nadto na podstawie obliczeń hydrologicznych oraz analizy przepustowości budowli w trakcie nawalnych odpadów deszczu biegły nie stwierdził, by ograniczona przepustowość przepustu była przyczyną wylewu z cieku wodnego. Do wylewu wody z tego cieku na grunty sąsiednie według niego może dojść podczas dużych opadów deszczu, ale z powodu zamulenia przepustu (braku konserwacji). W ocenie organów, akceptujących powołaną opinię biegłego mgr inż. J.O., zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego jest, że przepust o większej średnicy jest w stanie pomieścić większą ilość wody niż przepust o mniejszej średnicy, nie może niekorzystnie zmienić stanu wody w tym cieku.

Reasumując, materiał zebrany w sprawie, jego analiza i wnioski wyciągnięte przez organy nie dają żadnych podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszyły prawo w zakresie, o jakim mowa była na wstępie niniejszych rozważań. W rezultacie Sąd nie znajduje powodów do usunięcia tych decyzji z obrotu prawnego.

Dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. skarga została oddalona.