Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 238/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-03-26 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z funduszu alimentacyjnego - w zakresie wniosku T. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

T. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]grudnia 2013 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], którą odmówiono umorzenia należności wraz z odsetkami w wysokości 8.767,43 zł z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych na rzecz syna skarżącego – S. K..

W skardze, obok zarzutów kwestionujących zaskarżoną decyzję, skarżący zawarł również wniosek o wstrzymanie jej wykonania, ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody. Skarżący stwierdził, że wszczęcie egzekucji świadczeń alimentacyjnych doprowadzić może do sytuacji, w której zostanie on pozbawiony środków pozwalających mu na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W doktrynie i judykaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia tego typu ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady cechy wykonalności nie mają decyzje odmowne (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, W-wa 2012, str. 224-225).

W niniejszej sprawie zachodzi właśnie taka sytuacja, albowiem zaskarżona decyzja, wydana w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, nie ma przymiotu wykonalności. Decyzja ta nie stanowi aktu kwalifikującego się do wykonania, albowiem nie wprowadziła ona żadnych zmian w zakresie obowiązków ciążących na skarżącym na mocy wcześniej wydanych decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2013 r., II GZ 270/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wbrew temu, co zdaje się sugerować skarżący, poprzez wstrzymanie wykonania decyzji odmawiającej umorzenia należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego nie można doprowadzić do wstrzymania ewentualnej egzekucji tych należności. Podstawą obowiązku zapłaty należności wobec funduszu alimentacyjnego jest bowiem decyzja nakładająca na skarżącego obowiązek zwrotu przedmiotowych należności, a nie decyzja odmawiająca ich umorzenia.

Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.