Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 120/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-10-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178 w zw. z art. 197 § 2 i w zw. z art. 198
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 16 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Jolanta Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 16 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C.T. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 240/14 zakończonej prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 czerwca 2014 r. odrzucającym skargę C.T. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Sz 959/12 odrzucającym skargę C.T. na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 19 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę C.T. (zwanego dalej "Skarżącym") o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 240/14 zakończonej prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 czerwca 2014 r., odrzucającym skargę Skarżącego o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Sz 959/12, którym odrzucono skargę Skarżącego na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie postępowania egzekucyjnego.

Pismem z dnia 20 kwietnia 2015 r., uzupełnionym 23 czerwca 2015 r. na urzędowym formularzu PPF, C.T. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie (cyt.) "adwokata z urzędu do wniesienia skargi kasacyjnej, bo mnie na niego nie stać, albo o umożliwienie wniesienia skargi samemu".

Zarządzeniem z dnia 10 lipca 2015 r. poinformowano Skarżącego, że w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 120/15 Skarżący w dalszym ciągu korzysta z prawa pomocy, które zostało mu przyznane postanowieniem Sądu z dnia 14 grudnia 2012 r. o sygn. akt I SA/Sz 959/12. Skarżący jest zatem, na mocy art. 239 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwolniony od kosztów sądowych oraz ma ustanowionego pełnomocnika z urzędu, na którego Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej wyznaczył – adwokata P.M. Wyznaczony pełnomocnik jest zaś w pełni uprawniony do podejmowania w imieniu Skarżącego wszelkich niezbędnych czynności w sprawie I SA/Sz 120/15, w tym do wnoszenia środków zaskarżenia. Tym samym, zgłoszony do sprawy I SA/Sz 120/15 wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy jest bezprzedmiotowy i nie może podlegać merytorycznemu rozpoznaniu.

Ponadto, z uwagi na treść dołączonego do formularza PPF pisma Skarżącego wskazano, że nie istnieje podstawa prawna pozwalająca na wyrażenie Skarżącemu zgody na wniesienie skargi kasacyjnej z pominięciem przepisów o przymusie adwokackim. Natomiast Sąd, w toku prowadzonego postępowania, nie znalazł podstaw do wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z zapytaniem dotyczącym konstytucyjności przepisu przewidującego przymus adwokacki.

O wydaniu zarządzenia poinformowano Skarżącego pismem z dnia 17 lipca 2015 r., doręczonym w dniu 7 sierpnia 2015 r.

W dniu 17 sierpnia 2015 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) Skarżący złożył do Sądu pismo z dnia 14 lipca 2015 r. zatytułowane "Skarga", w którym zwarł (cyt.) "zażalenie na powiadomienie mnie (decyzję) z dnia 17 lipca 2015 roku o istnieniu cały czas pomocy której nie ma – w postaci adwokata M. który ma za zadanie nic nie robić".

Wobec powyższego Sąd uznał, że pismo Skarżącego z dnia 14 sierpnia 2015 r. stanowi zażalenie na zarządzenie sędziego z dnia 10 lipca 2015 r.

Pismem z dnia 26 sierpnia 2015 r. Skarżący uzupełnił swoje zażalenie z dnia 14 sierpnia 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Przepis art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), stanowi, że "Zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest:

1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu;

1a) odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz

art. 220 § 3;

1b) umorzenie postępowania;

2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia,

innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61;

3) (uchylony);

4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku;

5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa;

5a) odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia;

6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego;

7) odrzucenie skargi kasacyjnej;

8) odrzucenie zażalenia;

9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej;

10) ukaranie grzywną".

Natomiast zgodnie z art. 198 p.p.s.a. powyższe przepisy stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia. Jako przykład takich rozstrzygnięć można wskazać zarządzenie przewodniczącego o pozostawieniu bez rozpoznania pisma, którego strona nie uzupełniła lub nie poprawiła w terminie (art. 49 § 2 p.p.s.a.) oraz zarządzenie w przedmiocie kosztów sądowych (art. 227 § 1 p.p.s.a.).

Z powyższego wynika, że zażalenie jest dopuszczalne jedynie w tych przypadkach, kiedy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość jego wniesienia. Jeżeli ustawa przewiduje wydanie postanowienia, czy zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia, czy zarządzenia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T. Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 687). Wobec takiego wyczerpującego unormowania dopuszczalności zażalenia nie ma bowiem podstaw do dowolnego rozszerzania możliwości zaskarżenia tym środkiem odwoławczym.

W rozpoznawanej sprawie Skarżący wniósł zażalenie na zarządzenie, informujące Skarżącego o posiadanym przez niego uprawnieniach w zakresie prawa pomocy, a zatem na takie zarządzenie, które nie mieści się w żadnej z kategorii wymienionych w art. 194 p.p.s.a. Skoro art. 194 p.p.s.a. nie przewiduje możliwości zaskarżania opisanego zarządzenia i brak jest przepisu szczególnego w tym zakresie, to zażalenie Skarżącego nie jest dopuszczalne i podlega odrzuceniu.

Zgodnie bowiem z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej (art. 197 § 2 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 i w zw. z art. 198 p.p.s.a., odrzucił zażalenie Skarżącego jako niedopuszczalne.