Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 27/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 64  par. 1  pkt 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Asesor WSA Monika Krywow, Sędzia WSA Borys Marasek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi Głównego Inspektora Transportu Drogowego na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...]r. nr [...]; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. nr [...], którym obciążono Głównego Inspektora Transportu Drogowego kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie [...] zł.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec A Sp. z o.o. (dalej: Spółka) na podstawie tytułu wykonawczego Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...], obejmującego karę pieniężną w wysokości [...] zł. W jego toku zawiadomieniem z dnia [...] r. nr [...] zajął wierzytelność pieniężną z rachunku bankowego w B S.A. Natomiast zawiadomieniem z dnia [...] r. nr [...] zajął wierzytelność pieniężną z rachunku bankowego w C w W.

Z uwagi na bezskuteczność prowadzonej egzekucji, organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec A Sp. z o.o., na podstawie wspomnianego wyżej tytułu wykonawczego.

Postanowienie to doręczono wierzycielowi za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu [...] r.

Pismem z dnia 23 lipca 2021 r. nr [...] organ egzekucyjny na podstawie art. 64c § 6a pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm., dalej: u.p.e.a.) zawiadomił Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: wierzyciel, strona, skarżący) o obciążających go, pozostałych do uregulowania, kosztach postępowania egzekucyjnego, wynoszących łącznie [...] zł.

Po otrzymaniu ww. zawiadomienia wierzyciel pismem z dnia 24 sierpnia 2021 r. wierzyciel zwrócił się do organu egzekucyjnego - Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] organ egzekucyjny określił wysokość kosztów egzekucyjnych obciążających wierzyciela w kwocie [...] zł, powstałych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec A Sp. z o.o. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] r. nr [...], szczegółowo przypisując pozostałe do uregulowania koszty postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ egzekucyjny na wstępie podał, że w toku powyższego postępowania egzekucyjnego skierowano:

- zawiadomienie z dnia [...] r. nr [...] o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych Spółki do B S.A. Bank odebrał zajęcie w dniu [...] r., a zobowiązana Spółka w dniu [...] r. wraz z odpisem tytułu wykonawczego;

- zawiadomienie z dnia [...] r. nr [...] o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych Spółki do C w W. Bank odebrał zawiadomienie w dniu [...] r., a zobowiązana Spółka w dniu [...] r.

Pismem z dnia 20 maja 2019 r. B S.A. poinformował o braku środków na rachunku prowadzonym dla Spółki. Następnie pismem z dnia 6 września 2021 r. Bank doprecyzował, iż rachunek bankowy nie wykazuje obrotów od 9 lutego 2017 r., natomiast saldo rachunku wynosi [...] zł.

Pismem z dnia 16 listopada 2020 r. C w W. poinformował, iż rachunek bankowy klienta nie wykazuje wolnych środków.

Dalej organ egzekucyjny stwierdził, że dokonane czynności egzekucyjne spowodowały powstanie kosztów egzekucyjnych w wysokości [...] zł. Na koszty te składają się: opłata manipulacyjna w kwocie [...] zł oraz koszty zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego prowadzonego przez B S.A. w kwocie [...] zł.

Organ egzekucyjny wyjaśnił przy tym, że w zakresie pobierania opłat zgodnie z art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. ugruntowała się jednolita linia orzecznicza sądów administracyjnych, zgodnie z którą powstanie opłaty określonej w ww. przepisie następuje w przypadku skutecznego zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, gdy na rachunku tym nastąpi faktyczne zajęcie wierzytelności pieniężnych (por. wyroki NSA z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 693/15, z dnia 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 914/16, z dnia 19 grudnia 2018 r. sygn. akt II FSK 2064/18, z dnia 30 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 613/19, z dnia 20 maja 2020 r., sygn. akt I GSK 1805/19, z dnia 28 maja 2020 r., sygn. akt I GSK 1945/19, z dnia 16 czerwca 2020 r., sygn. akt I GSK 533/20).

W okolicznościach niniejszej sprawy bezsporne jest, że na rachunku bankowym znajdują się środki, co potwierdził Bank, wskazując, że saldo rachunku wynosi [...] zł, a zatem koszty egzekucyjne są należne.

W zażaleniu na to postanowienie wierzyciel zarzucił naruszenie art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. (w brzmieniu do 19 lutego 2021 r.) poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że opłata za zajęcie innych niż wymienione w pkt 2 i 3 wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych jest należna, pomimo że na zajętym rachunku bankowym nie znajdowały się środki pieniężne. Wobec powyższego wierzyciel wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej obciążenia wierzyciela opłatą egzekucyjną za zajęcie rachunku bankowego zobowiązanej spółki.

Organ nadzoru nie uwzględnił zażalenia. Na wstępie swoich wywodów wskazał, że spór w niniejszej sprawie koncentruje się wokół możliwości naliczenia opłaty za zajęcie rachunku bankowego, na którym nie wystąpiła żadna wierzytelność pieniężna. Dalej wyjaśnił, że z ugruntowanej linii orzecznictwa wynika, że opłata za zajęcie rachunku bankowego może być pobierana tylko wtedy, gdy nastąpiło faktyczne zajęcie środków pieniężnych na tym rachunku. W postępowaniu egzekucyjnym w administracji zajęciu podlega wierzytelność pieniężna posiadacza rachunku wobec banku. Rachunek bankowy musi więc odzwierciedlać w liczbach stan majątku albo kapitału jako rezultat obrotów pieniężnych, w tym dane dotyczące wpływów i wydatków ujawnionych na kontach. W postępowaniu egzekucyjnym zajęciu podlega wierzytelność pieniężna posiadacza rachunku wobec banku, nie zaś sam rachunek bankowy, jako narzędzie oszczędnościowo - rozliczeniowe. Powstanie obowiązku uiszczenia opłaty określonej w przepisach u.p.e.a. następuje zatem w przypadku skutecznego zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, gdy na rachunku tym wystąpiły jakiekolwiek środki pieniężne.

Następnie, wskazując na prymat wykładni językowej, stwierdził, że treść przywołanych przepisów prawnych nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości, iż opłata egzekucyjna w wysokości wyżej określonej może być pobrana wyłącznie wówczas, gdy nastąpi faktyczne zajęcie wierzytelności pieniężnych. Jednocześnie w cytowanych przepisach ustawodawca nie zawarł jakiegokolwiek przyzwolenia do pobierania stosownych opłat także wówczas, gdy dojdzie do zajęcia rachunku bankowego, na którym nie było jakichkolwiek środków finansowych (por. wyroki NSA z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 693/15, z dnia 16 czerwca 2020 r., sygn. akt I GSK 533/20). Przy czym naliczanie opłat za czynności zajęcia wierzytelności rachunku bankowego jest zasadne bez względu na wysokość tej wierzytelności (por. WSA w Gliwicach z dnia 3 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/GI 1004/20).

W odpowiedzi B S.A., na zajęcie z dnia [...] r. nr [...], udzielonej pismem z dnia 6 września 2021 r., podano, że rachunek bankowy nie wykazuje obrotów od 9 lutego 2017 r., a jego saldo wynosi [...] zł. Nie można zatem twierdzić, że na rachunku bankowym nie było żadnych środków, wobec czego obciążenie wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego jest zasadne.

W skardze na powyższe postanowienie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, reprezentujący skarżącego radca prawny wskazał na:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a. art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię i tym samym przyjęcie, że skarżący winien ponieść koszty opłaty egzekucyjnej w kwocie [...] zł za zajęcie rachunku bankowego spółki A sp. z o. o., podczas gdy opłatą wskazaną w tym przepisie nie może obciążyć skarżącego, jeśli na rachunku bankowym nie znajdowały się środki pieniężne, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia;

b. art. 64 § 1 pkt 4 w zw. z art. 64c § 4 u.p.e.a. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia za prawidłowe stanowiska organu egzekucyjnego, co do ustalenia wysokości kosztów egzekucyjnych oraz obciążenia nimi wierzyciela, wbrew wyrokowi Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14 i wyrażonej w nim zasadzie racjonalnej zależności pomiędzy wysokością opłat w egzekucji, a czynnościami organów, za podjęcie których opłaty te zostały naliczone.

II. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a. art. 7 oraz art. 77 K.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy tj. zbadania czy kwota [...] zł podlegała zajęciu egzekucyjnego, co mogło mieć istotne znaczenie dla wydania rozstrzygnięcia

III. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że środki znajdujące się na rachunku bankowym dłużnika - A sp. z o. o. stanowią środki dostępne na rachunku i podlegają zajęciu podczas, gdy wskazana kwota stanowiła saldo rachunku.

Wobec tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w ocenie skarżącego kwota [...] zł stanowiąca koszt zajęcia wierzytelności nie jest należna organowi egzekucyjnemu.

Zgodnie z treścią art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, z zastrzeżeniem § 2, w egzekucji należności pieniężnej pobiera za dokonane czynności egzekucyjne opłaty w następującej wysokości, z zastrzeżeniem art. 64d, za zajęcie innych niż wymienione w pkt 2 i 3 wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych - 5% kwoty egzekwowanej należności, nie mniej jednak niż 4,20 zł.

W przedmiotowej sprawie B S. A. pismem z dnia 20 maja 2019 r. poinformował o braku środków na rachunku prowadzonym dla zobowiązanej Spółki. Natomiast w dniu 6 września 2021 r. bank wystosował następne doprecyzowujące pismo, podając, iż na rachunku bankowym nie wykazano żadnych obrotów od dnia 9 lutego 2017 r., a saldo rachunku wynosi [...] zł.

Jak słusznie wskazano w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 5 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Ol 151/21 – skoro przepisy ustawy egzekucyjnej nie przewidują opłaty za zajęcie rachunku bankowego, a jedynie za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego, to dopóki nie dojdzie do zajęcia wierzytelności, nie ma podstaw do naliczenia opłaty w wysokości określonej w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Opłaty egzekucyjne naliczane procentowo od wartości egzekwowanej kwoty winny mieć charakter degresywny i wielkość ułamka (procentu) naliczanego od egzekwowanej kwoty winna maleć wraz ze wzrostem egzekwowanej kwoty (analogicznie NSA w wyroku z dnia 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt III FSK 3276/21).

Pełnomocnik skarżącego zakwestionował twierdzenie organu egzekucyjnego, że w postępowaniu egzekucyjnym zajęciu podlega wierzytelność pieniężna posiadacza rachunku wobec banku, nie zaś sam rachunek bankowy, jako narzędzie oszczędnościowo – rozliczeniowe i podniósł, że możliwe jest zarówno zajecie wierzytelności, jak i rachunku bankowego. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny dokonał jedynie zajęcia rachunku bankowego, a nie wierzytelności, gdyż było to niemożliwe z uwagi na brak środków. Organ nadzoru nie uwzględnił, że stwierdzenie "dostępne środki" na rachunku bankowym, a "saldo" nie są tożsame. Saldo rachunku jest kwotą powiększoną o nierozliczone transakcje na rachunku. Natomiast dostępne środki wskazują rzeczywistą kwotę na koncie bankowym. Zatem kwota [...] zł stanowiąca saldo rachunku nie oznacza, że na rachunku były dostępne środki podlegające zajęciu.

Zasadny jest także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych oraz naruszenia zasady prawdy obiektywnej. Organ nadzoru nie uwzględnił treści pisma B S. A. z dnia 20 maja 2021 r., który podał, że "brak jest środków na rachunku prowadzonym przez spółkę." i błędnie uznał, że skoro na rachunku widniała kwota [...] zł stanowiąca saldo rachunku to stanowiła ona kwotę wyegzekwowanej wierzytelności z rachunku bankowego. W opisanych okolicznościach organ nadzoru zobowiązany był do bardziej dokładnego, rzetelnego i szczegółowego zbadania sprawy oraz uwzględnienia twierdzeń obu stron postępowania, czego bezpodstawnie zaniechał.

Nadto organ nadzoru nie uwzględnił treści wyroku TK i nie dostrzegł, że organ egzekucyjny nie wykazał, jakie konkretne wydatki egzekucyjne miały wpływ na wysokość tych opłat. W sprawie nie miarkowano wysokości kosztów egzekucyjnych, a naliczone opłaty egzekucyjne nie uwzględniały stopnia efektywności, poziomu skomplikowania poszczególnych czynności oraz nakładu pracy organu egzekucyjnego.

Skarżący nie tylko nie odzyskał dochodzonej należności, ale został obciążony kosztami bezskutecznej egzekucji, co jest sprzeczne z zasadą celowości postępowania, bowiem nie obciąża się wierzyciela opłatami za czynności, co do których już przed ich podjęciem wiadomo było, że nie doprowadzą do pokrycia kosztów egzekucyjnych.

W odpowiedzi na skargę organ nadzoru podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) podlegało postanowienie z dnia [...] r. nr [...] [...], którym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] r. nr [...] o obciążeniu skarżącego wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie [...] zł.

Kontrolę tę rozpocząć należy od wskazania, że zgodnie z zapisami u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 lutego 2021 r.) organ egzekucyjny pobiera opłatę manipulacyjną z tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych (art. 64 § 6 u.p.e.a.). Opłata wynosi 1% kwoty egzekwowanych należności pieniężnych objętych każdym tytułem wykonawczym, nie mniej jednak niż 1 zł 40 gr. W podstawie obliczenia opłaty uwzględnia się również odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie przypadające w dniu wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W myśl art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, z zastrzeżeniem § 2, w egzekucji należności pieniężnych pobiera za zajęcie innych niż wymienione w pkt 2 i 3 wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych - 5% kwoty egzekwowanej należności, nie mniej jednak niż 4 zł 20 gr.

Podstawa poboru opłat za czynności egzekucyjne składa się de facto z dwóch elementów, tj. po pierwsze dokonania czynności egzekucyjnych, po drugie zajęcia innych wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych. Wskazane dwa elementy podstawy prawnej muszą zaistnieć łącznie, aby pobór opłat za czynności egzekucyjne był możliwy. Nie jest wystarczające samo dokonanie czynności egzekucyjnych, gdyż jednocześnie musi nastąpić zajęcie wierzytelności, co zgodne jest także z istotą opłaty. Organ pobiera opłaty za zajęcie wierzytelności pieniężnych, nie zaś samego rachunku bankowego, wskazując tym samym, że przedmiotem zajęcia nie są rachunki bankowe, lecz wierzytelności na tym rachunku (por. powołany przez stronę skarżącą wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt II FSK 3276/21, wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl)

Zaprezentowane wyżej rozumienie omawianego przepisu nie może być podważane przez nawiązanie do treści przepisu art. 80 § 1 u.p.e.a. Przepis ten wskazuje bowiem, w jaki sposób dokonuje się czynności zajęcia rachunku bankowego i nie potwierdza stanowiska, że zajęcie wierzytelności można utożsamiać z zajęciem rachunku bankowego. Wręcz przeciwnie, w art. 80 § 2 u.p.e.a. mowa jest o "zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego", a nie "zajęciu rachunku bankowego", co dowodzi trafności stanowiska, że warunkiem zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego jest istnienie na zajętym rachunku bankowym środków pieniężnych (wierzytelności) (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lutego 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 2011/21).

Sądowi orzekającemu w niniejszej sprawie wiadomo, że na gruncie omawianych regulacji w przeszłości prezentowano w orzecznictwie również pogląd odmienny, niemniej jednak w aktualnym ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości, że opłata egzekucyjna w wysokości określonej w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. może być pobrana wyłącznie wówczas, gdy nastąpi faktyczne zajęcie wierzytelności pieniężnych (por. wyroki NSA z dnia: 20 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 778/16,12 lutego 2019 r., sygn. akt II FSK 3379/18, 14 listopada 2019 r., sygn. akt I GSK 2918/18, 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 693/15; 10 kwietnia 2018 r. o sygn. akt II FSK 914/16; 19 maja 2020 r. o sygn. akt II FSK 3049/19, 20 maja 2020 r., sygn. akt I GSK 1805/19, 28 maja 2020 r., sygn. akt I GSK 1945/19, 30 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 613/19, 16 czerwca 2020 r., sygn. akt I GSK 533/20, 30 lipca 2020 r., sygn. akt I GSK 836/20, 6 sierpnia 2020 r., sygn. akt I GSK 413/18, 10 grudnia 2020 r., sygn. akt I GSK 1435/20, 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt II FSK 3276/21, 27 października 2021 r., sygn. akt I GSK 552/21).

W niniejszej sprawie nie doszło do zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, gdyż B S.A. w odpowiedzi z dnia 12 listopada 2020 r. na zajęcie wskazał na brak środków podlegających zajęciu i poinformował, że w okresie ostatnich 12 miesięcy nie występują obroty. Z kolei C w W. wyjaśnił, że rachunek zobowiązanej Spółki nie wykazuje środków. Ostatni wpływ na ten rachunek odnotowano w dniu 30 marca 2016 r. Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] r. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec zobowiązanej Spółki, wskazując na bezskuteczność egzekucji, w tym na brak środków na rachunkach bankowych Spółki.

W pełni zasadne jest zatem twierdzenie strony skarżącej, że obciążenie wierzyciela opłatą za zajęcie rachunku bankowego było nieuprawnione. Konstatacji tej nie można skutecznie podważyć, powołując się na pismo B S.A., w którym odpowiadając na zapytanie organu egzekucyjnego z dnia 31 sierpnia 2021 r., wystosowane po umorzeniu bezskutecznego postępowania egzekucyjnego, odpowiedziano, że rachunek nie wykazuje obrotów od 9 lutego 2017 r., a saldo rachunku wynosi [...] zł.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że orzekające w niniejszej sprawie organy z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a., błędnie utożsamiły skierowanie egzekucji do rachunku bankowego z zajęciem wierzytelności na rachunku bankowym. W rezultacie bezzasadnie uznały, że dokonano zajęcia wierzytelności na rachunku bankowym, przez co organ egzekucyjny wadliwie naliczył opłatę egzekucyjną.

Nie naruszono natomiast art. 64 § 6 u.p.e.a. przy obciążeniu wierzyciela opłatą manipulacyjną. W tym zakresie Sąd podziela orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, że w zakresie opłaty manipulacyjnej jest ona należna, bez względu na fakt czy egzekucja była skuteczna (por. np. wyroki NSA z dnia: 9 kwietnia 2019 r., sygn. akt II FSK 3802/18, 14 listopada 2019 r., sygn. akt I GSK 2918/18, 10 grudnia 2020 r., sygn. akt I GSK 1435/20). Opłata egzekucyjna pobierana jest za zajęcie wierzytelności (art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a.), natomiast opłata manipulacyjna zależna jest nie od skutecznego zajęcia, a od kwoty egzekwowanych należności (art. 64 § 6 u.p.e.a.). W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że jedynym warunkiem powstania obowiązku uiszczenia opłaty manipulacyjnej jest doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (por. wyroki NSA z dnia: 12 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1339/06 i sygn. akt II FSK 1148/06).

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. nr [...], zobowiązując właściwy organ, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględnił, że przepisy u.p.e.a. nie przewidują opłaty za zajęcie rachunku bankowego, a jedynie za zajęcie wierzytelności pieniężnych. Dopóki nie dojdzie do zajęcia wierzytelności, dopóty nie ma podstaw do naliczenia opłaty egzekucyjnej.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 580 zł, obejmującą uiszczony wpis od skargi (100 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego (480 zł), określone w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265).