Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 106/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie : WSA Iwona Niżnik - Dobosz WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant : st. sekr. sąd. Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...] " z siedzibą w K. na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w K. w piśmie z 13.04.2015 r. (data wpływu do organu – 15.04.2015) wniosło o udzielenie informacji publicznej w następującym zakresie:

I. Podanie podstawy prawnej wydania decyzji Prezydenta Miasta Nr [...], znak: [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, pn.: "Budowa ul. D. - bocznej km 0+000.00 - 0+138,81 wraz z budową kanalizacji ogólnospławnej, odwodnieniem, oświetleniem i przebudową ulicy D. w zakresie zjazdu, zabezpieczenia: kabli elektroenergetycznych, przyłącza gazu, przyłącza kanalizacji ogólnospławnej" w K. - dla drogi o charakterze wewnętrznym. Stowarzyszenie nadmieniło przy tym, że wg posiadanej przez nie wiedzy, wydając taką decyzję, naruszono art. 1 ustawy z 10.04.2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U.2013.687) w zw. z art. 7.1 ustawy o drogach publicznych (Dz.U.2013.260) poprzez wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przy zastosowaniu przepisów ustawy, która w tym przypadku nie miała uzasadnienia.

II. Podanie podstawy prawnej zastosowania zatwierdzonej szerokości drogi w decyzji Prezydenta Miasta jw. Stowarzyszenie nadmieniło przy tym, że wg posiadanej przez nie wiedzy, szerokość ta jest niezgodna z § 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 02.03.1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, a w dokumentacji znajdującej się w organie administracji arch. - bud. brak jest analizy dopuszczalności odstąpienia od minimalnej szerokości ulicy na obszarze zabudowy. Poprzez pozwolenie na realizację drogi publicznej niezgodnej z warunkami technicznymi oraz brak analizy dopuszczalności odstawienia od minimalnej szerokości ulicy na obszarze zabudowy należy stwierdzić, że zastosowany przez Pełnomocnika inwestora wybieg polegający na zawężeniu jezdni do 5 m, aby uzyskać wymaganą szerokość pasa drogowego nie może stanowić argumentu technicznego uzasadniającego zaniżenie parametrów drogi publicznej, której celem jest usprawnienie komunikacyjne w tym obszarze. Nieprzelotowa droga o szer. 5 m stanowić będzie zagrożenie dla zdrowia i mienia potencjalnych mieszkańców tego rejonu w związku z utrudnieniem przejazdu wozów bojowych Straży Pożarnej oraz pojazdów medycznych.

III. Podanie podstawy prawnej dla zastosowanych wymiarów placu manewrowego zatwierdzonego w decyzji Prezydenta Miasta jw. Stowarzyszenie nadmieniło przy tym, że wg posiadanej przez nie wiedzy, wymiary tego placu są niezgodne z § 11 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie określenia szczegółowych wymagań w zakresie przeciwpożarowego zaopatrzenia wodnego, ratownictwa technicznego, chemicznego, ekologicznego lub medycznego oraz warunków którym powinny odpowiadać drogi pożarowe - poprzez nie zastosowanie się do wymogów rozporządzenia w zakresie wymiarów placu manewrowego.

IV. Podania podstawy prawnej dla zatwierdzonej nieaktualnej mapy sytuacyjno -wysokościowej w decyzji Prezydenta Miasta jw. Stowarzyszenie nadmieniło przy tym, że wg posiadanej przez nie wiedzy, wymiary tego placu są niezgodne z art. 34 ust. 1 pkt 3 i art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 "ustawy Prawo budowlane z 23.04.1964 r." i art. 11d ust. 1 pkt 11 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez wydanie decyzji w oparciu o nieaktualną mapę sytuacyjno – wysokościową, z uwagi na przedstawienie w części graficznej nowo zabudowanego ciepłociągu –inwestycji, odnośnie której obecnie toczy się postępowanie w oparciu o przepisy art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane i w stosunku do której nie została wydana decyzja legalizacyjna.

V. Umożliwienia wglądu do dokumentów świadczących o dostępności komunikacyjnej inwestycji pn.: "Budowa zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami wraz z wewnętrznymi instalacjami wod-kan, c.o., wentylacją mechaniczną elektryczną, garażem podziemnym i murami oporowymi - na działkach nr [...] i [...] oraz budową drogi dojazdowej i zjazdu na działkach nr [...] i [...] przy ul. D. w K." oraz wyjaśnienie przez jakie drogi odbywać się będzie główny dojazd do ww. inwestycji. Stowarzyszenie nadmieniło przy tym, że wg posiadanej przez nie wiedzy, droga zatwierdzona w opisanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta Nr [...], znak: [...] jest przeznaczona do obsługi tylko i wyłącznie zabudowy mieszkaniowej realizowanej przez prywatnego inwestora, co w konsekwencji narusza przepisy spec ustawy drogowej oraz ustawy o drogach publicznych, oraz powoduje brak zastosowania przepisów prawa miejscowego obszaru Z.

VI. Podanie podstawy prawnej, na podstawie której organ administracji arch. - bud. uznał wniosek inwestora jako możliwy do rozpatrzenia w trybie spec ustawy drogowej, mimo nie spełnienia wymogów wynikających z art. 7 ust. 3 ustawy o drogach publicznych tj. nie dostarczenia uchwały rady gminy, o której mowa w ww. przepisach. Stowarzyszenie wskazało, że tylko taka uchwała pozwalałaby w sposób obiektywny potwierdzić, że droga objęta przedmiotową inwestycją zaliczona została do dróg publicznych. Podniosło, że nie ma możliwości jednoznacznego określenia, że przedmiotowa inwestycja zalicza się do dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z 21.03.1985 r. o drogach publicznych. A zatem niezbędnym było dostarczenie przez wnioskodawcę uchwały rady gminy wyszczególnionej w art. 7 ust. 3 ww. ustawy. Zdaniem stowarzyszenia, na podstawie dokumentacji znajdującej się w organie administracji arch. - bud., droga ta winna być zakwalifikowana jako droga prywatna dojazdowa do tej zabudowy.

Prezydent Miasta w piśmie z 29.04.2015 r. udzielił odpowiedzi na opisany wyżej wniosek o następującej treści:

Ad. I) Decyzja nr [...] z 14.05.2013 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji, sprostowana postanowieniem z 05.07.2013 r. została wydana na podstawie art. 11a ust.1, art. 11f ust. 1, art. 11i ust. 1, art. 12 ust. 1-4, 4c, 4d oraz art. 23 ustawy z 10.04.2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.), art. 123 ust. 2 i art. 124 ust. 4 ustawy z 21.08.1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.), oraz art. 104 §1 i 2, art. 107 § 1-3 ustawy z dnia 14.06.1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267).

Ad. II.) § 3, 6 i 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 02.03.1999 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie Dz. U. 1999 r., Nr 43, poz. 430).

Ad. III) § 125 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 02.03.1999 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. 1999 Nr 43, poz. 430).

Ad. IV) Nie istnieje przepis prawa, który określałby termin ważności mapy sytuacyjno-wysokościowej.

Ad.V) Nie została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę dla inwestycji pn.: "Budowa zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami wraz z wewnętrznymi instalacjami wod.-kan., c.o., wentylacją mechaniczną elektryczną, garażem podziemnym i murami oporowymi na działkach nr [...] i [...] oraz budową drogi dojazdowej i zjazdu na działkach nr [...] i [...] przy ul. D. w K.". Wydział Architektury i Urbanistyki nie posiada dokumentów świadczących o dostępności komunikacyjnej dla ww. inwestycji.

Ad. VI) Postępowanie administracyjne w sprawie znak: [...] było prowadzone w oparciu o przepisy ustawy z 10.04.2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 roku. Nr 193, poz. 1194 z późn. zm.). Prezydent wyjaśnił, że organ administracji jest związany treścią wniosku i nie jest uprawniony do jego modyfikowania, ani nie bada jakie przesłanki legły u podstaw wystąpienia właściwego zarządcy drogi z wnioskiem o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, w szczególności organ nie jest uprawniony do oceny racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku, czy też oceny czy wnioskowana droga będzie miała kategorię drogi publicznej, gdyż obowiązek taki ciąży na zarządcy drogi. To zarządca drogi dokonuje, przed złożeniem wniosku, wszechstronnej analizy uwarunkowań przestrzenno-technicznych planowanej inwestycji. Organ ma obowiązek dokonać jedynie oceny, czy wnioskowane zamierzenie drogowe nie pozostaje w sprzeczności z prawem powszechnie obowiązującym (podobne, w odniesieniu do lokalizacji drogi krajowej, stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 09.11.2006 roku, IVSA/Wa638/06).

Z żadnych przepisów prawa nie wynika, że zarządca drogi, składając wniosek o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej ma obowiązek dołączyć stosowną uchwałę dotyczącą budowy drogi. Art. 1 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych należy rozumieć w ten sposób, że ustawę stosuje się do każdego procesu inwestycyjnego dotyczącego obiektów docelowo mających uzyskać status (kwalifikację) dróg publicznych. Przyjęcie stanowiska przeciwnego, tzn. ograniczenie zastosowania ww. ustawy jedynie do inwestycji na drogach zaliczonych do określonej kategorii drogi powodowałoby, że w praktyce ustawa mogłaby mieć zastosowanie tylko do remontów dróg już istniejących (wyrok WSA w Poznaniu z 14.07.2010 roku, IV SA/Po 152/10).

Dodatkowo organ poinformował, że Wojewoda decyzją z 17.03.2014 roku, znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z 14.05.2013 r. Decyzja Wojewody została utrzymana w mocy przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju decyzją z 20.03.2015 roku, znak: [...].

Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w K. wniosło w piśmie z 15.05.2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, "w związku z niepełną i błędną odpowiedzią organu udzieloną w piśmie z 29.04.2015 r.". Stowarzyszenie domagało się zobowiązania organu do wydania decyzji w sprawie udostępnienia informacji publicznej w zakresie udzielenia odpowiedzi na wszystkie zapytania zawarte w piśmie oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W uzasadnieniu strona skarżąca odnosząc się do poszczególnych punktów wskazała, że udzielone odpowiedzi są nieprawidłowe lub niepełne.

W zakresie odpowiedzi udzielonej na zapytanie z punktu I wskazała, że organ administracji wymienił jedynie wybrane przez siebie podstawy prawne nie uwzględniając w ogóle np. ustawy o drogach publicznych, ustawy Prawo budowlane, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie określenia szczegółowych wymagań w zakresie przeciwpożarowego zaopatrzenia wodnego, ratownictwa technicznego, chemicznego, ekologicznego lub medycznego oraz warunków, którym powinny odpowiadać drogi pożarowe.

W zakresie zapytania 2 organ nie odniósł się w żaden sposób do kwestii podnoszonej w piśmie stowarzyszenia m.in. w zakresie wyjaśnienia braku analizy uzasadniającej zastosowanie szerokości drogi niezgodnej z § 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, nie wyjaśniono w jaki sposób w dokumentacji projektowej została uwzględniony interes obywateli. Zastosowana szerokość drogi jest niezgodna z przepisami, a rozwiązanie projektowe polegające na zawężeniu wymaganej prawem szerokości tej drogi powoduje zagrożenie dla zdrowia i mienia potencjalnych mieszkańców rejonu, na którym zlokalizowana jest ta droga.

W zakresie zapytania 3 organ nie podał wszystkich podstaw prawnych, oraz nie odniósł się w żaden sposób do kwestii podnoszonej w piśmie stowarzyszenia, jak również nie odniósł się do wymagań dotyczących warunków przeciwpożarowych. Przy projektowaniu tego typu inwestycji należy szczególną uwagę zwrócić na zachowanie zgodności z przepisami, w przypadku zastosowania jednego przepisu, nie wyklucza on innego.

Z kolei odpowiedź Prezydenta Miasta udzielona w zakresie punktu 4 jest odpowiedzią niepełną. Strona skarżąca przytoczyła treść art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy z 7.07.1994 r. - Prawo budowlane, § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25.04.2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 21.02.1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie oraz wskazała, że z powyższych przepisów wynika, że projekt zagospodarowania działki lub terenu należy sporządzić na aktualnej kopii mapy zasadniczej, a w razie jej braku na mapie jednostkowej spełniających warunki zakwalifikowania ich do kategorii map do celów projektowych. Żaden przepis nie wprowadza wprost okresu ważności mapy zawierającej projekt zagospodarowania działki lub terenu. Niemniej jednak wskazując na brzmienie art. 2 pkt 7 ustawy z 17.05.1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne strona skarżąca podkreśliła, że z założenia mapa powinna zawierać informacje aktualne, a wiec jeżeli informacje w niej zawarte uległy dezaktualizacji, co może nastąpić nawet następnego dnia po jej sporządzeniu, utraci mapa przymiot aktualności. Jeżeli zatem organ administracji architektoniczno-budowlanej wydający pozwolenie poweźmie jakiekolwiek wątpliwości co do aktualności zawartych na mapie informacji, a w naturalny sposób wątpliwości te pojawiają się wraz z upływem znacznego okresu czasu np. około roku od chwili sporządzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu, to jest uprawniony do wezwania inwestora do aktualizacji złożonego wniosku o udzielenie pozwolenia. Jeżeli z posiadanych przez organ informacji nie wynika dezaktualizacja mapy, to można przyjąć np. okres jednego roku jako rozsądny, która pozwala na uprawdopodobnienie aktualności mapy, pomimo że nie wynika on z żadnego przepisu.

Również odpowiedź w zakresie punktu 5 jest niepełna, ponieważ – w ocenie stowarzyszenia - organ winien wyjaśnić, czy takie postępowanie w ogóle się toczy. Organ odniósł się jedynie do tematu czy została wydana decyzja dla inwestycji jw., jednak nie odniósł się do kwestii poinformowania na jakim etapie takie postępowanie się toczy, lub nie toczy (np. w przypadku wydania decyzji odmownej).

Kwestionując z kolei odpowiedź udzieloną w punkcie VI strona skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy o drogach publicznych inwestor zobowiązany jest dostarczyć uchwałę rady gminy wskazaną w ww. przepisach, w celu potwierdzenia, że droga objęta przedmiotową inwestycją zaliczona została do dróg publicznych. W dalszej części skargi uzasadniła swoje stanowisko w tym zakresie.

Zdaniem strony skarżącej powołane w odpowiedzi z 29.04.2015 r. wyroki sądów administracyjnych nie odnoszą się swoją tematyką ani zakresem do podnoszonych nieprawidłowości.

Stowarzyszenie "[...]" konkludowało, że Prezydent Miasta udzielił błędnych, niepełnych i niezgodnych ze stanem faktycznym i z obowiązującymi przepisami - odpowiedzi, a w części nie odnoszących się do zadanych pytań. Powyższa inwestycja, oraz sposób przeprowadzenia postępowania w celu wydania decyzji na budowę drogi jw., zdaniem stowarzyszenia powinna być także przedmiotem szczegółowej kontroli właściwych organów kontrolnych.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Zdaniem organu udzielona odpowiedź była wyczerpująca. W zakresie punków 1 -3 organ wyjaśnił, że wskazano żądane podstawy prawne, nie wdając się w polemikę dotyczącą stosowania prawa i jego interpretacji, gdyż informacje te nie podlegają trybowi udzielania informacji publicznej. Organ nadmienił dodatkowo, że decyzja z 14 maja 2013 r., nr [...] była poddana kontroli organów wyższych instancji które potwierdziły jej prawidłowość.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 ze zm.), w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 cytowanego artykułu w pkt 8 w związku z pkt 4 precyzuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, w tym na bezczynność w dokonywaniu czynności materialno – technicznych z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień wynikających z przepisów prawa. Natomiast w przypadku nieuwzględnienia skargi, Sąd, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddala skargę.

Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 ustawy z 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Definicja informacji publicznej zawarta tym przepisie odsyła zatem do pojęcia "sprawy publicznej", której definicji legalnej brak w przedmiotowej ustawie. Pewną pomocą dla określenia znaczenia "sprawy publicznej" może służyć katalog zawarty w art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w którym wymieniono szereg kategorii informacji stanowiących informację publiczną, wyliczenie to jednak ma charakter przykładowy. Niemożliwe jest zatem zdefiniowanie informacji publicznej na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dlatego też przy wykładni tego pojęcia należy posłużyć się art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Uwzględniając wszystkie te aspekty w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organów władzy publicznej, związanych z organem bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzone przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego.

Aby informacja mogła być przedmiotem jej udostępnienia w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, muszą być spełnione łącznie następujące warunki: 1) musi to być wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, 2) musi znajdować się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia, 3) musi istnieć w formie utrwalonej (zmaterializowanej), tzn. powinna być zapisana na nośniku informacji, bez względu na jego charakter, 4) musi odnosić się do istniejącego stanu rzeczy oraz do czynności już dokonanych przez organ, tzn. dotyczyć sfery faktów, a nie np. przeszłych działań organu w sprawach indywidualnych, jego niezmaterializowanych zamierzeń, idei, koncepcji, czy pomysłów. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkiem ich kwestionowania, czy też określania ex post przyczyn, motywacji, wewnętrznych przekonań, czy dążeń lub poglądów (prawnych, politycznych, społecznych lub ekonomicznych).

Oznacza to, że nie mają charakteru informacji publicznej w rozumieniu ustawy m.in. wnioski mające w istocie na celu dokonywanie przez organ wykładni prawa, oceny zastosowania przepisów, wydawania opinii na temat wykładni i interpretacji przepisów, czy też uzyskania informacji o obowiązującym prawie. Na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej organ jest zobowiązany do udzielenia informacji, ale tylko takiej, która znajduje się w jego posiadaniu i której używa do zrealizowania powierzonych prawem działań (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 17.12.2014 r., sygn. akt IV SAB/Wr 234/14).

Wobec powyższego należało uznać, że żądania Stowarzyszenia "[...]" - wykraczające poza uzyskaną w piśmie z 29.04.2015 r., odpowiedź - nie mieszczą się w katalogu z art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania, strona skarżąca zwracając się w piśmie z 13.04.2015 r. o udostępnienie informacji publicznej określonej w 6 punktach, jednocześnie przedstawiła swoje zastrzeżenia odnośnie prowadzonego postępowania i wydanej w jego wyniku decyzji Prezydenta Miasta Nr [...], znak: [...]. Organ udzielił odpowiedzi na wszystkie pytania w piśmie z 29.04.2015 r. (z zachowaniem terminu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej), dodatkowo częściowo wyjaśniając stronie skarżącej sygnalizowane wątpliwości. Analiza powyższych pism prowadzi do wniosku, że organ udzielił wyczerpującej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w związku z czym, nie można stwierdzić, że pozostawał w bezczynności.

Żądanie podania podstaw prawnych wydanej decyzji, poza tymi wskazanymi w samym orzeczeniu, ustosunkowania się do zastrzeżeń odnośnie przeprowadzonego postępowania administracyjnego i wydanej decyzji, czy udostępnienia bliżej nieokreślonych dokumentów to nic innego niż wnioski w sprawie indywidualnej, żądanie wyjaśnienia treści aktów, jak również polemika z dokonanymi ustaleniami, a więc, w świetle przedstawionych wyżej rozważań sądu, nie mogą one stanowić podstawy wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wyrażenie stanowiska odnośnie braku podstaw do zastosowania trybu określonego w ustawie z 10.04.2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji drogowej i innych naruszeń prawa to istocie zakwestionowanie przez stronę skarżącą zaistniałych faktów w postaci konkretnej decyzji organu I instancji, z którą się nie zgadza. Należy nadmienić, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi kolejnego trybu w jakim decyzje administracyjne mogą zostać poddane kontroli, czy też wzruszone. Służy temu bowiem tryb odwoławczy, jak również tryby nadzwyczajne przewidziane w kodeksie postępowania administracyjnego. Z przedłożonych przez organ akt sprawy wynika, że Stowarzyszenie "[...]" podjęło działania mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji jednakże bezskutecznie (postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 20.03.2015 r., znak [...] o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania od decyzji Wojewody z 17.03.2014 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji). Wystąpienie z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej nie może stanowić alternatywy dla przewidzianych prawem sposobów kwestionowania wydanej decyzji.

Strona skarżąca przyznała, że organ udzielił jej odpowiedzi na złożony wniosek, jednak z jej ocenie odpowiedzi te były niepełne lub nieprawdziwe. Wbrew jej oczekiwaniom, organ nie był zobowiązany do wymienienia przepisów – stanowiących w ocenie strony skarżącej – podstawę wydanej decyzji, poza tymi które faktycznie w decyzji zostały opisane (pytanie I-III). Żądanie udostępnienia informacji publicznej nie może również obejmować wyjaśnienia oparcia się przez organ wydający decyzję na takich czy innych przepisach czy przyjęcia, stąd organ nie miał kompetencji w ramach tego postępowania do tłumaczenia przyjęcia określonej szerokości drogi czy też wymiarów placu manewrowego (pytanie III). W ocenie sądu, organ w wystarczającym stopniu odniósł się do wniosku zamieszczonego w punktach IV – VI. W punkcie IV organ na zarzuty strony skarżącej dotyczące nieaktualnej mapy organ słusznie poprzestał na wyjaśnieniu, że nie istnieje przepis prawa określający termin ważności mapy sytuacyjno-wysokościowej. W odpowiedzi na domaganie się udostępnienia wglądu do dokumentów świadczących o dostępności komunikacyjnej konkretnej inwestycji organ udzielił dostatecznej odpowiedzi podając, że nie została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę dla inwestycji, jak również, że nie posiada dokumentów świadczących o dostępności komunikacyjnej dla inwestycji. Wreszcie pytanie zawarte w punkcie VI w rzeczywistości stanowiło polemikę strony z przyjętym przez organ trybem w jakim było prowadzone postępowanie, stąd odpowiedź organu wskazująca, że uczyniono to w oparciu o przepisy ustawy o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji było wystarczające. Dodatkowo organ zawarł dodatkowe wyjaśnienia odnośnie uprawnień zarządcy drogi w postępowaniu.

Konkludując, czym innym jest żądanie udostępnienia treści konkretnych dokumentów zawierających stanowisko organu co do zaistniałych faktów lub planowanych zamierzeń, a czym innym polemiczna dyskusja z zasadnością rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie i żądanie ustosunkowania się do sygnalizowanych w ocenie strony skarżącej nieprawidłowości w wydawaniu decyzji. Prezydent Miasta, zdaniem sądu, udzielił wyczerpującej odpowiedzi na pytania zawarte w piśmie Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w K. z 13.04.2015 r., stąd nie pozostawał w bezczynności.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.