Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 758/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 12 ust. 1, art. 21 ust. 1 pkt 23 lit.b., art. 10 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Jarosław Szaro /spr./, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Asesor WSA Jacek Boratyn, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi B.W.-H. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania B. W. (dalej: Skarżąca/Strona), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej zamiennie organ I Instancji) z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w kwocie 3.001 zł.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że M. W. (poprzednio: [...]) w dniu 28 marca 2014 r. złożyła w Urzędzie Skarbowym zeznanie PIT-36 za 2013 r., w którym wykazała podatek należny 8.804 zł i nadpłatę 2.640 zł; w dniu 15 kwietnia 2014 r. złożyła korektę zeznania PIT- 36 za 2013 r. (z uwagi na wyższą kwotę składek na ubezpieczenie zdrowotne), w której wykazała podatek należny 3.105 zł i nadpłatę 5.339 zł. W dniu 9 maja 2017 r. Skarżąca złożyła kolejną korektę zeznania PIT-36 za 2013 r., w której wykazała podatek należny 0 zł i nadpłatę 8.444 zł. W uzasadnieniu przyczyny korekty wskazała, że dotyczy ona skorygowanego przychodu o wysokość zwróconych przez płatnika kosztów poniesionych przez Skarżącą w związku z użyciem prywatnego samochodu w jazdach lokalnych (niebędących podróżą służbową). Zdaniem Strony, zakład pracy nie powinien doliczać do przychodów pracownika z tytułu umowy o pracę kwoty wypłaconego świadczenia stanowiącego zwrot ww. kosztów. Na poparcie swojego stanowiska wskazała interpretację indywidualną Ministra Finansów oraz wyroki sądów administracyjnych.

Naczelnik Urzędu Skarbowego wezwał Stronę, do okazania dokumentów potwierdzających uzyskane źródła przychodów oraz umożliwiających korzystanie z ulg podatkowych. Strona przedłożyła m.in. zaświadczenie z 5 stycznia 2017 r., wystawione przez "A" S.A., informujące, że jest zatrudniona na stanowisku menedżera usług finansowych, na czas nieokreślony; z tytułu użytkowania własnych pojazdów do celów służbowych w 2013 r. uzyskała dochód brutto 17.237,53 zł; z tego tytułu odprowadzono podatek 3.103 zł.

Następnie postanowieniem z [...] stycznia 2019 r., znak: [...] organ I Instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. W związku z tym, że Skarżąca w 2013 r. prowadziła także działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży detalicznej prowadzonej przez domy sprzedaży wysyłkowej lub Internet, w dniu 21 marca 2019 r. sporządzony został protokół badania ksiąg podatkowych, w którym stwierdzono, że księga podatkowa jest rzetelna i niewadliwa i przyjęto ją za dowód w prowadzonym postępowaniu.

Decyzją z [...] kwietnia 2019 r. nr [...], określono Skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r., w kwocie 3.001 zł, wskazując, że kwota wypłaconego Skarżącej przez "A" świadczenia stanowiącego zwrot kosztów z tytułu używania samochodu prywatnego w celach służbowych do jazd lokalnych podlegała opodatkowaniu/wykazaniu jako przychód ze stosunku pracy w 2013 r., niekorzystający ze zwolnienia.

Odwołując się od ww. decyzji Strona wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie:

- art. 208 § 1 w zw. z art. 120 i art. 165 § 1 w zw. z art. 75 § 1, art. 75 § 4a, art. 75 § 4b, art. 212 i art. 210 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa.) poprzez wszczęcie, a następnie nieumorzenie postępowania podatkowego i wydanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w sytuacji, gdy postępowanie to od początku było bezprzedmiotowe z uwagi na to, że sprawa zwrotu nadpłaconego podatku została wcześniej przez organ I instancji prawomocnie rozstrzygnięta, a zaskarżona decyzja wydana została bez podstawy prawnej;

- art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 11 ust. 1 i art. 12 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), dalej: u.p.d.o.f. - błędne uznanie zwrotu kosztów poniesionych przez pracownika w związku zużytkowaniem samochodu prywatnego wyłącznie do celów służbowych za przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym;

- art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) tj. obowiązku równego traktowania wszystkich obywateli przez władze publiczne w sytuacji, gdy w identycznym stanie faktycznym Dyrektor Izby Skarbowej działający w imieniu Ministra Finansów w interpretacji przepisów prawa podatkowego z 14 grudnia 2015 r. zajął odmienne stanowisko;

- art. 53 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie kwoty 3.001 zł za zaległość podatkową i bezpodstawne wezwanie do jej zapłaty w sytuacji, gdy nie upłynął termin 30 dni do zwrotu bez wezwania;

- art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnienie na jakiej podstawie kwota 3.001 zł uznana została za zaległość podatkową.

W uzasadnieniu odwołania Strona podważyła prowadzone przez organ I instancji postępowanie podatkowe zakończone zaskarżoną decyzją. Podniosła, że dokonując zwrotu kwoty nadpłaty wykazanej w korekcie zeznania podatkowego za 2013 r. uchybiono wynikającemu z przepisów Ordynacji podatkowej obowiązkowi załatwienia sprawy decyzją w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty. Podniosła również, że nie została w żaden sposób poinformowana o tym, że zobowiązanie podatkowe za 2013 r. będzie mogło być jeszcze przedmiotem postępowania w sprawie określenia jego wysokości.

Zdaniem Skarżącej, otrzymana kwota tytułem zwrotu kosztów w związku z użyciem prywatnego samochodu w jazdach lokalnych (niebędących podróżą służbową w rozumieniu ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy; Dz. U. z 2019 r., poz. 1040 ze zm., dalej: K.p.) nie prowadzi do powstania przychodu ze stosunku pracy, jeżeli był on ściśle związany z wykonaniem zadań służbowych i pracodawca wyraził zgodę. Przychodem jest "powstanie korzyści ekonomicznych, o wiarygodnie określonej wartości, w formie zwiększenia aktywów, albo zmniejszenia wartości zobowiązań". Dla właściwego ustalenia znaczenia pojęcia przychodu, którego źródłem jest stosunek pracy, Skarżąca przywołała tezy zawarte w wyroku Trybunał Konstytucyjnego z 8.07.2014 r., sygn. akt K 7/13. Według Strony, zwrot kosztów poniesionych z tytułu użytkowania samochodu prywatnego wyłącznie w celach służbowych nie stanowi przychodu, o którym mowa w art. 12 u.p.d.o.f., bowiem nie jest realizowany jeden z warunków wskazany w ww. orzeczeniu, a mianowicie "warunek określony jako interes i korzyść po stronie pracownika". Pracownik najpierw uszczupla własny majątek (wyłącznie w interesie pracodawcy), a następnie pracodawca powstały ubytek w majątku wyrównuje; pracownik nie odnosi żadnej korzyści.

Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji, tj. obowiązku równego traktowania wszystkich obywateli przez władze publiczne w sytuacji, gdy w takich samych okolicznościach faktycznych, wobec Skarżącej powstaje obowiązek podatkowy, a wobec innego podmiotu taki obowiązek nie powstaje. Jako przykład podała interpretację indywidualną Ministra Finansów nr IPPB4/4511-3- 95/15-2/JK3. Strona podniosła także, że organ I instancji w zaskarżonej decyzji uznał kwotę 3.001 zł za zaległość podatkową i bezpodstawnie wezwał do jej zapłaty, w sytuacji gdy nie upłynął termin 30 dni do zwrotu bez wezwania.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]kwietnia 2019 r., opisaną na wstępie.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że dokonanie zwrotu nadpłaty podatku wynikającej z korekty zeznania, w sytuacji jaka miała miejsce w przedmiotowej sprawie, tj. w ramach tzw. czynności materialno-technicznych organu podatkowego, nie stanowiło przeszkody w ponownej weryfikacji prawidłowości dokonanej korekty w toku postępowania podatkowego. Organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji nie rozstrzygał bowiem o zwrocie nadpłaty decyzją. Skoro w ramach prowadzonego następnie postępowania uznał, że zwrócona nadpłata została uznana za zwróconą nienależnie, zobowiązany był do zastosowania art. 52 § 1 pkt 2 lit. b Ordynacji podatkowej, który stanowi, że zwrotowi podlega m.in. uprzednio zwrócona nadpłata nienależnie, stwierdzona na wniosek w trybie art. 75 § 4 Ordynacji podatkowej w zakresie z niego wynikającym. W ocenie organu oznacza to, że nie zaistniał żaden stan rzeczy osądzonej - przez sam fakt zwrotu nadpłaty. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 45 ust. 6 ustawy, podatek dochodowy wynikający z zeznania jest podatkiem należnym od dochodów podatnika uzyskanych w roku podatkowym, chyba że właściwy organ podatkowy wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku. Stosownie zaś do art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, między innymi, nie zapłacił w całości lub w części podatku albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Jedynym ograniczeniem określenia podatku w innej wysokości niż zadeklarowana jest przedawnienie zobowiązania podatkowego (art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej), które w przedmiotowej sprawie w odniesieniu do podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. jeszcze nie nastąpiło.

Odnosząc się do istoty sporu, którego przedmiotem było rozstrzygnięcie czy przychodem z tytułu umowy o pracę są kwoty wypłaconego świadczenia stanowiącego zwrot kosztów poniesionych przez Stronę w związku z użyciem prywatnego samochodu wjazdach lokalnych (niebędących podróżą służbową) organ wskazał przepisy u.p.d.o.f. regulujące kwestię przychodów tj. art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1.

W ocenie organu odwoławczego w każdym przypadku, gdy pracownik uzyska od pracodawcy realną korzyść mającą wymiar finansowy, będzie po jego stronie rodzić obowiązek zwiększenia przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych. Ponieważ przychodami ze stosunku pracy są wszelkie świadczenia otrzymywane przez pracownika w związku z pozostawaniem w stosunku pracy, to zaliczyć do nich należy również wypłacany pracownikowi zwrot kosztów używania pojazdu prywatnego do celów służbowych. Jednocześnie organ wskazał, że zwrot ten, przy spełnieniu warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 23b u.p.do.f. może korzystać ze zwolnienia od podatku. Przepis ten stanowi, że wolny od podatku dochodowego jest zwrot kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika, dla potrzeb zakładu pracy, w jazdach lokalnych, jeżeli obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład pracy albo możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów wynika wprost z przepisów innych ustaw - do wysokości miesięcznego ryczałtu pieniężnego albo do wysokości nieprzekraczającej kwoty ustalonej przy zastosowaniu stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, określonych w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra, jeżeli przebieg pojazdu, z wyłączeniem wypłat ryczałtu pieniężnego, jest udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu prowadzonej przez pracownika; przepis art. 23 ust. 7 stosuje się odpowiednio.

Organ wskazał, że przepis art. 21 ust. 1 pkt 23b u.p.do.f. dotyczy tylko tych pracowników, dla których inne ustawy przewidują możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów lub nakładają na pracodawcę obowiązek ich zwrotu. Do tej uprzywilejowanej grupy pracowników zaliczają się m.in. listonosze, którym ustawa z 5 września 2008 r. o komercjalizacji państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej "Poczta Polska" (Dz. U. Nr 180, poz. 1109) przyznaje prawo do zwrotu kosztów związanych z używaniem prywatnych pojazdów (art. 19 tej ustawy).

Organ odwoławczy podkreślił, że Skarżąca nie należy do tej grupy pracowników, z zaświadczenia wystawionego przez "A" S.A. wynika, że jest zatrudniona na stanowisku menedżera usług finansowych.

W ocenie organu stanowisko Strony, że wypłacane jej świadczenie nie jest przychodem w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. powodowałoby, że zbędny byłby przepis art. 21 ust. 1 pkt 23b u.p.d.o.f. przewidujący zwolnienie z opodatkowania tego świadczenia - w niektórych przypadkach. Skoro brak jest przepisu, który gwarantowałby Skarżącej możliwość przyznania prawa do zwrotu poniesionych kosztów z tytułu korzystania z prywatnego samochodu do celów służbowych w tzw. jazdach lokalnych, to przyznany zwrot kosztów nie mieści się w dyspozycji art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy. Reasumując organ odwoławczy uznał za prawidłowe stanowisko organu I instancji, że kwota wypłacanego Stronie przez "A" S.A. świadczenia stanowi przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy, który jest opodatkowany wraz z innymi przychodami ze stosunku pracy.

Strona nie zgodziła się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego i wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2019 r. zarzucając naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy wydana ona została z naruszeniem :

przepisów art. 208 § 1 w zw. z art. 120 i art. 165 § 1 w zw. z art. 75 § 1, art. 75 § 4a, art. 75 § 4b, art. 212 i art. 210 § 1 pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez wszczęcie, a następnie nieumorzenie postępowania podatkowego i wydanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w sytuacji, gdy postępowanie to od początku było bezprzedmiotowe z uwagi na to, że sprawa zwrotu nadpłaconego podatku została wcześniej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego prawomocnie rozstrzygnięta, a decyzja wydana została przez Organ I instancji bez podstawy prawnej;

przepisów art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. przez błędne uznanie zwrotu kosztów poniesionych przez pracownika w związku z użytkowaniem samochodu prywatnego wyłącznie do celów służbowych za przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym;

art. 32 ust. 1 Konstytucji RP przez naruszenie obowiązku równego traktowania wszystkich obywateli przez władze publiczne w sytuacji, gdy w identycznym stanie faktycznym Dyrektor Izby Skarbowej działający w imieniu Ministra Finansów w interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 14 grudnia 2015 r. zajął odmienne stanowisko niż organ podatkowy w skarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca podważyła prowadzone przez organ I instancji postępowanie podatkowe zakończone zaskarżoną decyzją. Wskazała, że dokonując zwrotu kwoty nadpłaty wykazanej w korekcie zeznania za 2013 r., uchybiono wynikającemu z przepisów Ordynacji podatkowej obowiązkowi załatwienia sprawy decyzją w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty. Skarżąca podniosła nie została w żaden sposób poinformowana o tym, że zobowiązanie za 2013 r. będzie mogło być jeszcze przedmiotem postępowania w sprawie określenia jego wysokości. W jej ocenie postępowanie takie nie mogło toczyć się i zakończyć decyzją z uwagi na to, że "organ podatkowy dokonał zwrotu podatku w kwocie wynikającej z wniosku i załączonej do niego korekty zeznania, nie wydając przy tym stosownej decyzji administracyjnej".

Zdaniem Skarżącej, otrzymana kwota tytułem zwrotu kosztów w związku z użyciem prywatnego samochodu w jazdach lokalnych (niebędących podróżą służbową w rozumieniu K.p. nie prowadzi do powstania przychodu ze stosunku pracy, jeżeli był on ściśle związany z wykonaniem zadań służbowych i pracodawca wyraził zgodę. Przychodem jest "powstanie korzyści ekonomicznych, o wiarygodnie określonej wartości, w formie zwiększenia aktywów, albo zmniejszenia wartości zobowiązań". Dla właściwego ustalenia znaczenia pojęcia przychodu, którego źródłem jest stosunek pracy, Skarżąca przywołała tezy zawarte w wyroku Trybunał Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13. Według Skarżącej, zwrot kosztów poniesionych z tytułu użytkowania samochodu prywatnego wyłącznie w celach służbowych nie stanowi przychodu, o którym mowa w art. 12 u.p.d.o.f., bowiem nie jest realizowany jeden z warunków wskazany w ww. orzeczeniu, a mianowicie "warunek określony jako interes i korzyść po stronie pracownika". Pracownik najpierw uszczupla własny majątek (wyłącznie w interesie pracodawcy), a następnie pracodawca powstały ubytek w majątku wyrównuje; pracownik nie odnosi żadnej korzyści.

Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji, tj. obowiązku równego traktowania wszystkich obywateli przez władze publiczne, w sytuacji, gdy w takich samych okolicznościach faktycznych wobec podatnika powstaje obowiązek podatkowy, a wobec innego podmiotu taki obowiązek nie powstaje. Jako przykład powołała interpretację indywidualną Ministra Finansów znak: IPPB4/4511-3-95/15-2/JK3.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona. Organ nie naruszył prawa i prawidłowo uznał, że świadczenie otrzymane przez skarżąca podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W pierwszej kolejności Sąd odniesie się do zarzutów związanych z prawem do wydania decyzji , w sytuacji gdy dokonano zwrotu podatku w ramach czynności materialno – technicznych, a w szczególności naruszenia przez organy przepisów dotyczących możliwości orzekania w sprawie ( zakończenia postępowania ).

Przepis art. 128 o.p. stanowi, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Jest on podstawą do określenia zasady " rei iudicatae" w postępowaniu podatkowym i określa sytuacje, gdy prowadzenie tego postępoania jest niedopuszczalne z uwagi na wcześniejsze rozstrzygnięcie sprawy.

Wydanie decyzji ostatecznej, a więc takiej od której nie przysługuje już odwołanie jest podstawą do uznania, że postępowanie podatkowe zostało zakończone i decyzja w sposób trwały określa ( lub ustala ) sytuację prawnopodatkową podatnika. Decyzja ta posiada zasadniczo przymiot niewzruszalności, to znaczy może zostać zmieniona tylko i wyłącznie w ścisle określonych przypadkach. Chodzić przy tym będzie o ściśle określone tryby nadzwyczajne postępowania podatkowego, jak stwierdzenie nieważności, wznowienie postępowania, czy też zmiana lub uchylenie decyzji prawomocnej. Poza tymi trybami postępowań wzruszenie decyzji ostatecznej w ramach postępowania administracyjnego nie jest dopuszczalne.

Ostateczna decyzja podatkowa ma zatem przymiot trwałości. Zasada ta odnosi się jednak tylko do tego typu rozstrzygnięć ( można je odnieść także do niektórych typów postanowień ). Nie dotyczy ona jednak czynności materialno – technicznych dokonywanych przez organy w trakcie rozpatrywania składanych przez podatników deklaracji czy zeznań podatkowych.

Nie zawsze bowiem konieczne jest wydawanie przez organy podatkowe orzeczeń. Organy mogą również dokonywać czynności materialno – technicznych, w tym dokonywać zwrotu podatku według obliczeń dokonanych przez podatnika w złożonej deklaracji czy zeznaniu. Zwrot podatku w tym trybie ( bez wydania decyzji ) nie stwarza jednak stanu ostatecznego zakończenia postępowania i rozstrzygnięcia o prawnopodatkowej sytuacji podatnika. Powoduje on zaspokojenie roszczeń podatnika w zakresie deklarowanej przez niego nadpłaty podatku ( dochodowego , czy VAT ), jednak organ podatkowy zachowuje prawo po dokonaniu takiego zwrotu aż do terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego do dokonania stosownej kontroli prawidłowości rozliczenia podatnika i wydania w razie potrzeby decyzji określającej prawidłową wysokość tego zobowiązania. Wcześniejszy zwrot podatku w ramach czynności materialno - technicznych nie stoi temu na przeszkodzie. Nie stwarza on bowiem stanu rzeczy osadzonej.

Organy nie naruszyły zatem w tym zakresie prawa orzekając o wysokości zobowiązania podatkowego skarżącej na skutek złożonej przez nią kolejnej korekty deklaracji.

Organy nie naruszyły również prawa stanowiącego prawnomaterialną podstawę rozstrzygnięcia w zakresie uznania, że otrzymane przez skarżącą świadczenia w związku z wykorzystywaniem pojazdu prywatnego do jazd lokalnych niebędących podróżą służbową nie podlegają zwolnieniu z podatku dochodowego od osób fizycznych.

Również w tym zakresie organy nie naruszyły prawa.

Skarżąca otrzymywała wypłacane ryczałtem wynagrodzenie za wykorzystywanie samochodu prywatnego do wykonywania przejazdów lokalnych związanych w wykonywaniem czynności zawodowych w ramach stosunku pracy. Przejazdy te nie stanowiły podróży służbowych. Jednocześnie skarżąca nie jest pracownikiem, któremu przepisy ustawy przyznawały uprawnienie do otrzymywania takiego zwrotu kosztów wykorzystania samochodu prywatnego do celów służbowych. Przepisy ustawy nie przewidywały w odniesieniu do pracownika zatrudnionego na stanowisku managera projektu w przedsiębiorstwie "A" obowiązku lub chociażby możliwości zwrotu kosztów wykorzystania samochodu prywatnego do celów służbowych ( jak chociażby w przypadku listonoszy ).

Brak uprawnienia przewidzianego przez ustawy nie wyklucza oczywiście możliwości przyznania pracownikowi w ramach umowy o prace takiego świadczenia, jednak dobrowolność świadczenia wywodzi skutki prawnopodatkowe dla pracownika.

Przychód którego przedmiotem jest świadczenie za wykorzystywanie samochodu prywatnego jest przychodem ze stosunku pracy.

Przepis art. 9 ust.1 updof stanowi, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Jednocześnie art. Art. 10 ust. 1.updof stanowi, że źródłami przychodów jest m.in. stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Art.12 ust.1 updof zawiera przy tym bardzo szeroka definicję przychodu ze stosunku pracy wskazując, że za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Przychodem ze stosunku pracy są zatem wszelkie kwoty otrzymywane przez pracownika od pracodawcy, których źródłem jest wykonywana przez niego praca. Nie jest to tylko wynagrodzenie zasadnicze, ale wszystkie kwoty pieniężne znajdujące swoja podstawę w świadczonej pracy. Takim też uposażeniem jest świadczenie ryczałtowe otrzymywane przez pracownika w związku z wykorzystywaniem przez niego do celów służbowych samochody prywatnego. Istota tego świadczenia wiąże się z wykonywana przez pracownika działalnością związaną z pracą.

Przychód ten musi być zakwalifikowany jako przychód ze stosunku pracy. Brak istnienia stosunku pracy powodowałby brak wypłacanego świadczenia, a tym samym brak powstania przychodu.,

Słusznie w tym zakresie organy stwierdziły, że przychód był spełniony z zgoda pracownika, został przyznany w jego interesie, jak także przychód miał charakter wymiernej , wyindywidualizowanej korzyści , jak także ma charakter definitywny.

W tych okolicznościach w ocenie sądu organy nie naruszyły prawa stwierdzając, że otrzymywane kwoty z tytułu wykorzystania samochodu są przychodem ze stosunku pracy

Kwoty te nie podlegają zwolnieniu w ramach przepisu art. 21 ust.1 pkt 23 lit. b updof.

Przepis ten zakreślając zwolnienie dla kwot otrzymywanych przez pracowników z tytułu zwrotu kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika, dla potrzeb zakładu pracy, w jazdach lokalnych ogranicza je jednak do takich sytuacji gdy obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład pracy albo możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów wynika wprost z przepisów innych ustaw.

Tylko zatem pracownicy, którzy posiadają uprawnienie do otrzymania takich środków wynikające z ustawy mogą skorzystać ze zwolnienia z art. 21 ust.1 pkt 23 lit b updof.

W niniejszej sprawie nie jest kwestionowane to, ze skarżąca do tej kategorii osób zatrudnionych w "A" nie należy.

Reasumując zatem powyższe rozważania należy podkreślić, że szeroka definicja przychodu ze stosunku pracy obejmuje również przychód wynikający ze zwrotu przez pracodawcę kosztów wykorzystania samochodu do jazd lokalnych, zaś skarżąca nie jest w grupie pracowników, którym przysługuje zwolnienie z art., 21 ust.1 opkt 23 lit b updof.

Na marginesie należy zauważyć, że pogląd zaprezentowany w niniejszym rozstrzygnięciu jest dominującym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i jako przykład można wymienić orzeczenia WSA w Lublinie z dnia 1 marca 2019 r. Sygn. I SA/LU 815/18, WSA w Gdańsku z dnia 21 czerwca 2017 r. I SA/Gd 461/17, WSA w Gliwicach z dnia 28 lutego 2017 r. I SA/Gl 1443/16, WSA w Krakowie z dnia 16 grudnia 2016 r. I SA/Kr 1229/16 czy w końcu WSA w Lublinie z dnia 3 lutego 2017 sygn. I SA/Lu 864/16 ( wszystkie dostępne w SIP LEX i na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Nie zachodzi również naruszenie art. 32 Konstytucji. Rozstrzygnięcia podejmowane w sprawach wydania interpretacji podatkowej są wiążące tylko i wyłącznie w sprawie podmiotu występującego o jej wydanie w związku z czym nie dochodzi do naruszenia zasady równego traktowania. Każdy podatnik jest natomiast w ramach tej zasady uprawniony do wstąpienia o taka interpretację.

Z tych względów sąd skargę oddalił w myśl art. 151 ppsa.