Postanowienie NSA, sygn. akt IV SAB 177/00
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2001-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 613  Ochrona środowiska i ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 37 par. 1
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
article: art. 16
journal: Dz.U. 1995 nr 74 poz. 368
law: Ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
Teza: Rozpoznanie zażalenie, o którym mowa w art. 37 par. 1 Kpa nie następuje jednak ani w formie decyzji administracyjnej, ani w formie postanowienia na które przysługiwałoby zażalenie ale w drodze czynności nadzorczej która - gdyby nawet została ujęta w formę postanowienia - nie mogłaby być zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ art. 16 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ nie wymienia tego rodzaju przedmiotów zaskarżenia.

Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 Kpa warunkuje wprawdzie wniesienie skargi na bezczynność, ale na bezczynność organu I instancji, a nie organu wyższego stopnia, do którego wniesiono zażalenie.

TEZY

Rozpoznanie zażalenie, o którym mowa w art. 37 par. 1 Kpa nie następuje jednak ani w formie decyzji administracyjnej, ani w formie postanowienia na które przysługiwałoby zażalenie ale w drodze czynności nadzorczej która - gdyby nawet została ujęta w formę postanowienia - nie mogłaby być zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ art. 16 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ nie wymienia tego rodzaju przedmiotów zaskarżenia.

Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 Kpa warunkuje wprawdzie wniesienie skargi na bezczynność, ale na bezczynność organu I instancji, a nie organu wyższego stopnia, do którego wniesiono zażalenie.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu przy udziale na rozprawie sprawy ze skargi Renaty i Andrzeja P. na bezczynność Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie wyznaczenia organowi I instancji terminu załatwienia sprawy postanawia: skargę odrzucić.


UZASADNIENIE

Skarżący Renata i Andrzej P. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w sprawie "zastosowania przez podległe mu organy kar dyscyplinujących w przestrzeganiu prawa przez Krzysztofa P. w prowadzonym przez niego warsztacie ślusarskim".

W skardze podano, że w dniu 31 stycznia 2000 r. organ pierwszej instancji wydał decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego przez wskazany warsztat, jednakże nie wydał decyzji nakładającej karę na właściciela warsztatu za emisję hałasu, którego natężenie stwarza istotną uciążliwość dla mieszkańców okolicznych budynków. W związku z tym - skarżący dwukrotnie zwracali się do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o wyznaczenie organowi I instancji - Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska terminu do wydania decyzji o nałożeniu kary na Krzysztofa P. Zdaniem skarżących brak wydania przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska "wytycznych wynikających z postanowienia art. 35-37 Kpa" stanowi podstawę do wniesienia skargi na bezczynność tego organu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4. W myśl zaś art. 16 ust. 1 pkt 1-4 Sąd administracyjny orzeka w sprawach ze skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie oraz na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Stosownie do treści art. 37 Kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa /lub ustalonym w myśl art. 36 Kpa/ przysługuje stronie zażalenie do organu administracji wyższego stopnia.

Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione - wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby - także podjęcie środków zapobiegających naruszeniu terminów załatwiania spraw w przyszłości.

Rozpoznanie zażalenie, o którym mowa w art. 37 par. 1 Kpa nie następuje jednak ani w formie decyzji administracyjnej, ani w formie postanowienia na które przysługiwałoby zażalenie ale w drodze czynności nadzorczej która - gdyby nawet została ujęta w formę postanowienia - nie mogłaby być zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ art. 16 pow. ustawy o NSA nie wymienia tego rodzaju przedmiotów zaskarżenia.

Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 Kpa warunkuje wprawdzie wniesienie skargi na bezczynność, ale na bezczynność organu I instancji, a nie organu wyższego stopnia, do którego wniesiono zażalenie.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę na bezczynność Głównego Inspektora Ochrony Środowiska - jako niedopuszczalną, działając na podstawie art. 27 ust. 2 pow. ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.