Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1061/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska Sędziowie SO del. Anna Bembenek WSA Robert Sawuła/spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 10 maja 2011 r. sprawy ze skargi A. Ż. na akt Starosty [...] w przedmiocie połączenia działek w ewidencji gruntów - postanawia odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1061/10

Uzasadnienie

A. Ż., działająca przez pełnomocnika – radcę prawnego A. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę, której przedmiot określiła jako "akt organu administracji publicznej – połączenie działek pb 421, pgr 1393/2, pb 1536 i pgr 1393/1 położonych na terenie miasta J., dla których Sąd Rejonowy w J. prowadzi księgi wieczyste [...] i [...]". Skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności takiego aktu oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w skardze znalazły się zarzuty naruszenia prawa materialnego, a to:

- art.1, 14 i 16 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 24.10.1934 r. o własności lokali (Dz. U. Nr 94, poz. 848),

- art. 14 ust. 2 dekretu z 2.02.1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 6, poz. 32,

- art. 140 i 199 Kodeksu cywilnego.

Skarżąca formułuje również zarzut rażącego naruszenia przepisów procesowych, a to "art. 5, 8, 57, 71 § 1" k.p.a. Z treści skargi wynika, że wskazane w jej petitum działki zostały połączone w jedną działkę o nr 5641 w wyniku założenia w latach 70-tych XX w. operatu ewidencji gruntów. Organy ewidencyjne nie uwzględnić miały jednak tego, że w wyniku umowy notarialnej zawartej w dniu 7.12.1960 r. właściciele działek wyodrębnili własność czterech lokali w budynku posadowionym na pb 421. Działce nr 5641 został następnie nadany nowy numer 2461 w wyniku modernizacji operatu ewidencji gruntów, nieco zmieniono jej powierzchnię. W ocenie skarżącej prowadzi to do powielenia błędów, których dopuścić się miał organ zakładający operat ewidencyjny. Skargę poprzedzono wezwaniem Starosty [...] do usunięcia naruszenia prawa, na które starosta odpowiedział pismem z 21.09.2010 r. Skarżąca uznaje stanowisko organu, który udzielił informacji o obowiązujących przepisach w zakresie wprowadzania zmian w operacie ewidencji gruntów, za wadliwe. Odpowiedź organu doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 30.09.2010 r.

W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że w latach 60-tych XX w. wykonana została mapa ewidencji gruntów w skali 1:1000, później w drodze obwieszczeń informowano zainteresowanych właścicieli i władających gruntami o możliwości powiadomienia o stanie władania i udowodnieniu tytułu władania. Jak wynikać ma z protokołu Nr [...] stwierdzenia stanu władania gruntami w dniu 24.03.1970 r. przed organem administracji państwowej stawił się administrator działki nr 5641 – T. F., który będąc uprzedzonym o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, i oświadczyć miał, że działka ta jest we władaniu S. Ż. tytułem niepodzielonej masy spadkowej po W. Ż. W oparciu o te oświadczenie założono w 1972 r. pierwszy operat gruntów, nie odnotowano wówczas umowy zawartej w formie aktu notarialnego z 7.12.1960 r. Operat był modernizowany w 1992 r. decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w J. Skarżąca pomimo wezwania nie przedłożyła żadnych dokumentów, na podstawie których miano by w prowadzić zmiany w operacie.

Pismem z 8.03.2011 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej o usunięcie braków formalnych skargi poprzez sprecyzowanie jej przedmiotu – wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności, pod rygorem jej odrzucenia.

Wykonując to wezwanie pełnomocnik skarżącej w piśmie z 14.03.2011 r. oświadczyła, że przedmiotem skargi jest akt organu administracji publicznej – połączenie działek pb 421, pgr 1393/2, pb 1536 i pgr 1393/1 położonych na terenie miasta J., dla których Sąd Rejonowy w J. prowadzi księgi wieczyste [...] i [...]" przez organ administracji państwowej – Wydział [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w trybie założenia operatu ewidencji gruntów. Strona skarżąca nie może sprecyzować daty i numeru aktu, albowiem nie zachował się on w dokumentacji Starosty [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu skarga podlega odrzuceniu.

W myśl art. 57 § 1 Ppsa skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy; 3) określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia skargi, albowiem w jego ocenie skarga nie precyzowała przedmiotu zaskarżenia. Pełnomocnik skarżącej w odpowiedzi na wezwanie stwierdziła, że nie jest w stanie podać numeru i daty aktu, który obejmuje skargą, stwierdzając wyłącznie, iż kwestionuje fakt połączenia wskazanych w skardze działek w wyniku założenia operatu ewidencji działek w 1972 r. W ocenie Sądu zachodzi podstawa do odrzucenia skargi z art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa, w myśl cyt. przepisu Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd rozpoznające skargi na konkretne akty lub czynności organów administracji publicznej wskazane w art. 3 § 2 Ppsa, nie zaś na skutki tych aktów. Skoro strona skarżąca nie sprecyzowała przedmiotu zaskarżenia, skarga podlegała odrzuceniu.

Sąd stwierdza ponadto, że skarga podlegała odrzuceniu także z innej przyczyny. Z wywodów skargi, a także z treści sformułowanych zarzutów, wynikałoby, że skarżąca kwestionuje jakiś akt, który został wydany w 1972 r. lub przed tą datą. Zauważyć przeto należy, iż w tym czasie akty organów administracji publicznej nie podlegały kontroli sądów administracyjnych, albowiem takowego sądownictwa w Polsce nie było. Naczelny Sąd Administracyjny został powołany do życia na mocy ustawy z 31.01.1980 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 4, poz. 8), rozpoczynając działalność od 1.09.1980 r. Dodać należy, iż możliwe było wyłącznie zaskarżanie decyzji administracyjnych do Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz bezczynności, rozumianej jako brak wydania w terminie ustawowym decyzji administracyjnej. Art. 14 cyt. ustawy przewidywał wszak, że przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego stosuje się do decyzji wydanych w sprawach, w których postępowanie wszczęto po dniu wejścia w życie przepisów ustawy z 31.01.1980 r. Możliwość zaskarżania innych aktów, nie będących decyzjami lub postanowieniami wydanymi w postępowaniu administracyjnym, przewidziała dopiero ustawa z 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368). Biorąc zatem pod uwagę datę podjęcia zaskarżonego aktu, określoną według skarżącej wyłącznie w przybliżeniu, uznać należy, że wniesienie skargi było niedopuszczalne z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa).

Z powyższych przyczyn odrzucenie skargi było uzasadnione.