Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2014/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, sędzia WSA Tomasz Janeczko, Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2020 r. sprawy ze skargi [...] -[...]S.A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]lipca 2019 r. znak[...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Wojewoda [...]decyzją nr [...] z [...] lipca 2019 r., znak:

[...] po rozpatrzeniu odwołania [...] Polska S.A. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca" lub "inwestor"), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. nr [...] z [...] marca 2019 r., znak: [...], którą organ odmówił udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] [...]O. na dachu budynku w O. przy ul. [...] [...]

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

2. W dniu 19 października 2018 r. do Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta O., pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] [...]O., która wraz z instalacją elektryczną miała być zlokalizowana na dachu budynku usługowego, położonego na działkach nr ewid. [...] oraz [...] z obrębu [...]w O. przy ul. [...], jednostka ewid. [...]_1 O.(dalej: "inwestycja").

Postanowieniem z [...]listopada 2018 r., znak: [...] organ pierwszej instancji wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku wskazując braki i nieprawidłowości, w szczególności wyjaśnienie szeregu wątpliwości dotyczących przebiegu azymutów, zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i zgodności projektu budowlanego z właściwymi przepisami. Skarżąca przy pismach z 14 stycznia 2019 r. i z 24 stycznia 2019 r. zajęła stanowisko w sprawie.

3. Po zbadaniu złożonych dokumentów Prezydent Miasta O. (dalej: "Prezydent Miasta") stwierdził, że skarżąca nie odniosła się do wskazanych kwestii w sposób jednoznaczny. Dlatego też organ decyzją nr [...] z [...] marca 2019 r. odmówił udzielenia pozwolenia na budowę ww. stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] [...]O. wraz z instalacją elektryczną na dachu budynku przy ul. [...]

Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.; dalej "pr.bud.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a.").

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na rozbieżności między planowaną wysokością anten a postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z projektem budowlanym osie głównych wiązek promieniowania zaplanowano według azymutów 160° i 250°. Tymczasem według postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu "[...]" w O. uchwalonego uchwałą [...] Rady Miejskiej w O. z dnia [...]października 2007 r. (Dz. Urz. Woj. [...]Nr [...], poz. [...] z dnia [...] grudnia 2007 r.) inwestycja przebiega przez jednostkę terenową oznaczoną symbolem MWU2. Przeznaczeniem podstawowym wskazanej jednostki terenowej jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Ponadto w ww. miejscowym planie zagospodarowania ustala się możliwość nadbudowy budynków o dwie i pół kondygnacji, czego projekt budowlany nie bierze pod uwagę (patrz w szczególności rysunek nr 3a na str. 72 - "Zasięgi występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalna wartość 0,1 W/m2"). Przedstawione przekroje pionowe wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten az 75°, az 160° i az 250° odnoszą się jedynie do wysokości obiektów istniejących i nie uwzględniają projektowanej, potencjalnej nadbudowy budynków o około 7,5 m. Ponadto w metryczce do wskazanego rysunku określone są inne azymuty anten: az 20°, az 140°, az 270°. W projekcie znalazły się też inne nieprawidłowości nie skorygowane przez skarżącą.

W związku z powyższym, organ architektoniczno-budowlany pierwszej instancji rozpatrując sprawę oraz biorąc pod uwagę argumentację zawartą w piśmie skarżącej z 14 stycznia 2019 r. i w opisie obszaru oddziaływania obiektu (projekt budowlany, str. 9 pkt 2.6), stwierdził brak jednoznacznego odniesienia się skarżącej do braków wskazanych w ww. postanowieniu z [...] listopada 2018 r.

W odniesieniu do nowej potencjalnej zabudowy skarżąca powołała się na art. 121 i 122a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz.799 ze zm.; dalej "prawo o.ś."). Zdaniem organu z treści ww. przepisów nie wynika, że użytkownik urządzenia emitującego pole elektromagnetyczne jest obowiązany do zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia w przypadku nadbudowy budynków mieszkalnych wielorodzinnych, a taka sytuacja będzie miała miejsce w przypadku wykonania nadbudowy zgodnie z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

W rezultacie, w ocenie organu pierwszej instancji skarżąca w wyznaczonym terminie nie uzupełniła w sposób wyczerpujący dokumentów i nie wyjaśniła wątpliwości organu w zakresie wpływu inwestycji na potencjalną nadbudowę budynków.

4. Pismem z [...] kwietnia 2019 r. skarżąca złożyła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji z[...] marca 2019 r., w którym wniosła o uchylenie decyzji w całości i udzielenie skarżącej pozwolenia na budowę ww. inwestycji, ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Decyzji Prezydenta Miasta skarżąca zarzuciła niezasadność twierdzenia o nieuzupełnieniu dokumentacji w sposób wyczerpujący i niewyjaśnieniu wpływu inwestycji na potencjalną nadbudowę okolicznych budynków. Skarżąca podkreśliła, że w przypadku przedmiotowej inwestycji poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku w miejscach dostępnych dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 prawa o.ś. zostały zaprojektowane w granicach dopuszczalnych norm. Projektując stację bazową sieci telefonii komórkowej skarżąca uwzględniła też wymogi dotyczące obszaru oddziaływania planowanego obiektu budowlanego przewidziane w art. 3 pkt 20 pr.bud. Ponadto poziom pola elektromagnetycznego będzie kontrolowany przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, w związku z czym nie dojdzie do naruszenia norm w tym zakresie.

Zdaniem skarżącej przy wydaniu decyzji Prezydenta Miasta miało również miejsce naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 6, 8 i 12 k.p.a.

5. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...]lipca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...] marca 2019 r.

Organ drugiej instancji wydał ww. rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 pr.bud. (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186).

Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że na terenie objętym przedmiotową inwestycją obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu "[...]" w O. zatwierdzonego uchwałą [...] Rady Miejskiej w O. z dnia. marca 2006 r. (Dz. Urz. Woj. .[[...] 2006 r. Nr 80, poz.2621). Tak też przyjęto w złożonym do organu projekcie budowlanym. Natomiast po przeciwnej stronie ul. [...] w O. obowiązują już ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu "[...]" w O. przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w O.z dnia [...]października 2007 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] poz. [...] z dnia [...] grudnia 2007 r.).

Zgodnie z ustaleniami przedmiotowego planu działki nr ewid. [...] położone są na terenie oznaczonym symbolem MWU7 – zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna.

Na podstawie ww. planu, dla wskazanej jednostki terenowej obowiązują określone zasady zagospodarowania i kształtowania na niej zabudowy. Ustalono m.in. "1) (...) zachowanie istniejących budynków mieszkalnych, dopuszczając ich przebudowę łącznie ze zmianą funkcji poszczególnych lokali, w ramach których zakazuje się jednak: a) nadbudowy budynków 12-kondygnacyjnych o więcej niż 0,5 kondygnacji (tj. o więcej niż 2 m), natomiast budynków 5-kondygnacyjnych o więcej niż 2,5 kondygnacji".

Organ odwoławczy stwierdził, że udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] O., na dachu budynku wraz z instalacją elektryczną, na działkach nr ew. [...] obręb [...]w O., z emisją osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych na azymutach 160°, 250°, nad obszarem jednostki terenowej oznaczonej symbolem MWU 2 – zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, byłoby niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. § 27 ust. 5 pkt 1 lit. a planu dla rejonu "[...]" w O..

Nie można też przyjąć stanowiska inwestora (skarżącej), według którego przedmiotowa inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu terenów sąsiednich, czyli nie wykracza poza teren działki na których inwestycja ma być zlokalizowana. Oddziaływanie jest niewątpliwe.

Wskazane okoliczności prawne uzasadniają utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.

6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca pismem z 19 sierpnia 2019 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Dodatkowo, skarżąca wniosła o przyznanie jej kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła:

naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 124 ust. 2 prawo o.ś., polegające na jego nieprawidłowej wykładni;

naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 4 pr.bud., poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy inwestycja planowana przez inwestora spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 pr.bud.;

naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 punkt 1) oraz § 2 k.p.a.;

naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

7. Odpowiadając w dniu 3 września 2019 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącą pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

8. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma dokonać kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne.

Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

9. W rozpatrywanej sprawie podstawowy problem prawny sprowadzał się do interpretacji art. 124 ust. 2 prawa o.ś., a mianowicie do rozstrzygnięcia, czy użycie czasu teraźniejszego w swoistej definicji legalnej wyrażenia "miejsca dostępne dla ludności" prowadzi do wniosku, że inwestor jest uprawniony do uwzględnienia wyłącznie faktycznej zabudowy terenów sąsiadujących z działkami inwestycyjnymi, czy też powinien liczyć się z możliwą zabudową lub choćby nadbudową, dopuszczalną, lecz jeszcze nie istniejącą w bliskiej odległości inwestycji.

W niniejszej sprawie skarżąca spółka (inwestor) przyjęła pierwszą ze wskazanych interpretacji, podczas gdy Prezydent Miasta O.oraz Wojewoda [...]opowiedzieli się za drugim rozwiązaniem. Dlatego też organ pierwszej instancji odmówił udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej zaplanowanej przez skarżącą, a organ odwoławczy decyzję Prezydenta Miasta O. utrzymał w mocy.

Rozpatrując okoliczności sprawy należy zwrócić uwagę na kilka z nich. Inwestor przyjął w projekcie budowlanym, że "obszar oddziaływania inwestycji nie wykracza poza teren, na której inwestycja jest zlokalizowana" (k. 7 projektu bud.). Opinia ta wiązała się z dalszymi istotnymi założeniami:

a) inwestor przyjął, że obszar oddziaływania inwestycji określony w art. 3 pkt 20 pr.bud., należy rozumieć ściśle jako teren w otoczeniu inwestycji, w przypadku którego zrealizowanie obiektu przewidzianego w projekcie budowlanym spowoduje ograniczenie możliwości zagospodarowania działek znajdujących się w bliskiej odległości od przedmiotowej stacji bazowej telefonii cyfrowej (nawet niekoniecznie w bezpośrednim sąsiedztwie) przez ich właścicieli. Co do zasady takie stanowisko jest prawidłowe;

b) zdaniem inwestora brak ww. ograniczeń w zagospodarowaniu działek sąsiednich wynika z faktu, że wiązki promieniowania elektromagnetycznego o wartościach równych lub większych niż dopuszczalne mają być skierowane ponad poziomem 17,6 ÷ 18,1 m od powierzchni gruntu, czyli 2,6 – 3,1 m powyżej wysokości 15 m uznanej przez inwestora za maksymalną wysokość istniejącej zabudowy zgodną z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wszystkie anteny miały zostać zainstalowane na wysokości 20 m ponad poziomem gruntu (rysunek 3a, k. 72 projektu bud.);

c) wysokości poziomu wiązki promieniowania przyjęte w projekcie budowlanym oznaczają, że znajdować się one powinny powyżej przestrzeni odpowiadającej parametrami pojęciu "miejsca dostępnego dla ludności". Jak wskazano wcześniej położenie "miejsc dostępnych dla ludności" zostało ustalone ze względu na istniejącą zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, czyli obecną wysokość tzw. bloków mieszkaniowych;

d) przewidywana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego możliwość nadbudowy budynków mieszkalnych wielorodzinnych pięciokondygnacyjnych o dwie i pół kondygnacji, czyli o ok. 7,5 m, została uznana przez inwestora wyłącznie za potencjalną, obecnie niewystępującą, a przez to za nieistotną dla ustalenia wysokości "miejsc dostępnych dla ludności", tj. miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego (art. 124 ust. 2 pr.bud.).

Można przy tym zauważyć, że zgodność przedłożonego projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego inwestor ustalał na podstawie postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu "[...]" w Ostrołęce zatwierdzonego uchwałą [...] Rady Miejskiej w O. z dnia 30 marca 2006 r. (vide: k. 23-39 projektu bud.). Jednocześnie inwestor nie wziął pod uwagę faktu, że zabudowa polegająca na wcześniejszym wzniesieniu budynków mieszkaniowych wielorodzinnych zlokalizowana na sąsiednich działkach poddana była przepisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu "[...]" w O. przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia 25 października 2007 r. Wskazano to w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji. Równocześnie, postanowienia dotyczące możliwości nadbudowy o dwie i pół kondygnacji przewidziane w drugim z planów były takie same, jak w pierwszym planie (niezależnie od różnic w numeracji przepisów planów) i jak wskazały organy architektoniczno-budowlane właściwe w sprawie. Ważny jest wszak fakt, że inwestor nie uwzględnił ich w procesie przygotowania projektu budowlanego.

W opinii Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę założenia przyjęte przez inwestora zostały trafnie zakwestionowane przez organ pierwszej instancji i potwierdzone przez organ odwoławczy. Jeśli bowiem anteny przedmiotowej stacji bazowej miałyby być zawieszone na wysokości 20,0 m od poziomu gruntu, to przewidziana w planie zagospodarowania przestrzennego dopuszczalne (potencjalna) nadbudowa budynków mieszkalnych oznaczająca podwyższenie istniejących budynków do wysokości 22,5 m od poziomu gruntu byłaby niemożliwa. Górne kondygnacje znalazłyby się bowiem na wysokości wiązek promieniowania elektromagnetycznego na wszystkich trzech kierunkach anten: azymuty 75°, 160° i 250° (vide: Rysunek nr 2 – Podkład geodezyjny z zaznaczonymi osiami głównych wiązek promieniowania anten, k. 54 projektu bud.). Oznacza to, że dozwolone przez miejscowe prawo działania właścicieli budynków mieszkaniowych nie byłyby możliwe ze względu na wymogi prawa ochrony środowiska i przepisów technicznych chroniących obywateli przed zagrożeniem promieniowaniem elektromagnetycznym. Tym samym, stanowisko inwestora o braku ograniczeń w zagospodarowaniu działek sąsiednich (pobliskich) w stosunku do działek inwestycyjnych jest bezpodstawne.

10. Zadaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie była więc ocena, czy w świetle definicji ustawowego pojęcia "miejsca dostępnego dla ludności" zamieszczonej w art. 124 ust 2 prawa o.ś. inwestor był uprawniony do uwzględnienia wyłącznie faktycznej zabudowy terenów sąsiadujących z działkami inwestycyjnymi, czy też powinien uwzględnić przewidywaną przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczalną zabudową w bliskiej odległości inwestycji.

Skład orzekający w sprawie zdecydowanie podziela stanowisko przyjęte przez organy administracji pierwszej i drugiej instancji: obowiązkiem inwestora na etapie projektowania stacji bazowej telefonii komórkowej było wzięcie pod uwagę, że z uwagi na postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczalna zabudowa działek sąsiednich może sięgać wysokości 22,5 m, a nie jedynie 15,0 m, jak założono w projekcie budowlanym.

Stanowisko przyjęte przez organy administracji właściwe w sprawie znajduje też swój zgodny wyraz w orzecznictwie sądów administracyjnych. Dla przykładu, powołując choćby jedno z wielu najnowszych orzeczeń, można wskazać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2019 r. (sygn. akt II OSK 945/17, LEX nr 2715568), w który Sąd stwierdził, że "oceniając oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko trzeba mieć na uwadze nie tylko jaka legalna zabudowa istnieje w chwili obecnej, ale również jaka zabudowa może powstać w przyszłości zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. [...] ustawodawca mówiąc o miejscach dostępnych dla ludności, nie zastrzega, że chodzi o miejsca dostępne dla ludności w danym momencie, w dacie składania przez inwestora wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji. A jeśli przepis nie określa cezury czasowej dla dokonania oceny, czy dane miejsce jest miejscem dostępnym dla ludności, to należy przyjąć, że ustawodawca mówiąc w art. 124 ust. 2 prawa o.ś. o miejscach dostępnych dla ludności ma na uwadze nie tylko miejsca dostępne dla ludzi w dacie składania przez inwestora wniosku, ale także w przyszłości - przy uwzględnieniu obowiązującego porządku prawnego, w tym aktów prawa miejscowego oraz istniejących w obrocie prawnym decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego".

Zasada wyrażona przez NSA nie mogłaby być wyraźniejsza. Dla wzmocnienia argumentacji Sądu rozpatrującego obecną sprawę, dodajmy, że identyczne stanowisko przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie miedzy innymi w wyroku z 15 maja 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2555/18; LEX 2688005. Stwierdzono tam, że "przez ‘miejsca dostępne dla ludności’ rozumie się nie tylko miejsca, w których wzniesiono już budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów. To miejsca, na których może choćby potencjalnie powstać legalna zabudowa". W powoływanej sprawie Sąd również uznał trafność analogicznego poglądu organu odwoławczego i wcześniejszych orzeczeń sądów administracyjnych (np. wyroku NSA z 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 104/13).

W przedstawionym stanie rzeczy, zarówno stanie faktycznym, jak i stanie prawnym, Sąd uznał, że organy administracji właściwe w sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny istotny dla rozstrzygnięcia w przedmiocie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] O., która wraz z instalacją elektryczną miała być zlokalizowana na dachu budynku usługowego, położonego na działkach nr ewid. [...] oraz [...] z obrębu [...]w O. przy ul. [...] jednostka ewid. [...] O.. Zdaniem Sądu organy pierwszej i drugiej instancji prawidłowo zinterpretowały przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, w szczególności art. 121, 122 oraz 124 ust. 1 i 2. Należycie zastosowano również przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w tym art. 35 pr.bud. Nie stwierdzono przy tym, aby organy naruszyły inne przepisy prawa w stopniu lub w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji.

W przedstawionym stanie rzeczy rzeczywistą podstawą odmowy udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowe stacji bazowej była zatem niezgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a nie jedynie niewyjaśnienie wątpliwości wiążących się z treścią projektu budowlanego, co sugerowała skarżąca powołując się na wyrok z 29 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1023/14.

11. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga niezasadna.

Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.