Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 377/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 130a ust. 10h i 10i
journal: Dz.U. 2017 poz 128
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
article: art. 130a ust. 10h i ust. 10i
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2018 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dozoru pojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

.

. U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...], działając na podstawie 130a ust. 10h i 10j ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 128) zobowiązał solidarnie G. M. i J. S. do zapłaty kosztów związanych z przechowywaniem, w okresie od [...] r. do [...] r., pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], usuniętego z drogi w dniu [...] r., w wysokości 6.038,00zł. w ciągu 30 dni od dnia w którym decyzja stała się ostateczna.

W uzasadnieniu wyjaśnił, iż w dniu [...] r. funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji w T. wydał dyspozycję nr [...] dotyczącą usunięcia wymienionego powyżej pojazdu z drogi w K. - ulicy [....], po kolizji drogowej, w której uczestniczył, a następnie został pozostawiony w miejscu zabronionym.

Odwołując się do zapisów art. 130a ust. 10h i ust. 10i ustawy Prawo o ruchu drogowym wyjaśnił, iż z dostępnej dokumentacji wynika, iż właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji była G. M., natomiast władającym pojazdem był J. S., na którym ciąży solidarny obowiązek zwrotu kosztów.

Zainteresowani zostali powiadomieni o usunięciu z drogi pojazdu i umieszczeniu go na parkingu oraz pouczeni o skutkach nieodebrania pojazdu w okresie trzech miesięcy (obciążenie kosztami przechowywania) – G. M. w piśmie z dnia [...] r., a J. S. pismem z dnia [...]r. Tak więc, wobec odebrania tych pism przez adresatów, byli oni świadomi konsekwencji braku działania z ich strony. Wobec nieodebrania wymienionego pojazdu przez właścicielkę Powiat [...] wystąpił na podstawie art. 130a ust. 10 w związku z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego do Sądu Rejonowego w T. o orzeczenie przepadku pojazdu, co nastąpiło postanowieniem z dnia [...] r. sygn. akt [...].

Na orzeczone koszty, o których mowa w art. 130a ust. 10h wymienionej ustawy składają się należności za przechowywanie wymienionego pojazdu w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. Podstawę wyliczenia tych opłat stanowią uchwały Rady Powiatu w T. - tj. uchwała nr [...] z dnia [...] r. oraz uchwała nr [...] z dnia [...] r. w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów.

Według pierwszej z uchwał opłata za usunięcie pojazdu z drogi wynosi 340 zł, a za przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi na parkingu - 14zł/dobę, natomiast według drugiej uchwały opłata za przechowywanie na parkingu wynosi - 30zł/dobę. Organ ustalił ilość dni przechowywania pojazdu tj. 107 dni po14 zł oraz 140 dni po 30 zł i ustalił przedmiotową kwotę, tj. 340,00 zł + 1498,00 zł + 4200,00 zł co dało sumę 6.038,00 zł.

W odwołaniu od tej decyzji, G. M. zarzuciła decyzji Starosty [...] naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewłaściwe wyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy w zakresie obowiązku powiadomienia z art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym. Nie wskazano też kiedy wystąpiono do Sądu Rejonowego, a to celem oceny czy nie nastąpiła w sprawie bezczynność organu powodująca dla strony postępowania zwiększone koszty oraz nie ustalono tytułu prawnego władania pojazdem przez J. S. w chwili usunięcia pojazdu. Podnosząc powyższe wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu przyznała, że nie budzi wątpliwości to, iż w dniu [...] r. wydano dyspozycję usunięcia pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] z drogi - ulicy [...] w K., którego była właścicielką, a kierującym pojazdem był J. S. uczestniczący w kolizji drogowej. Utraciła jednak do niego prawo z dniem [...] r., tj. z prawomocnością orzeczenia Sądu Rejonowego w T.

W ocenie odwołującej decyzja Starosty [...] narusza wymienione przepisy proceduralne. Podkreśliła, że wprawdzie organ szczegółowo opisał kwestie związane z powiadomieniem tak odwołującej się jak i J. S. o usunięciu pojazdu i umieszczeniu go na parkingu strzeżonym, ale nie wyjaśniono dokładnie czy adresaci pismo to odebrali, czyli czy prawidłowo zostali powiadomieni. W jej ocenie organ nie dołożył należytej staranności aby uświadomić jakie skutki finansowe może powodować nieodebranie pojazdu z parkingu strzeżonego.

Podkreślając, iż właściciela pojazdu winny obciążać tylko koszty uzasadnione, czyli takie, które są normalnym skutkiem jego niewłaściwego zachowania, a nie są wynikiem zaniechań czy bezczynności organu, zarzuciła, iż organ nie podał w jakiej dacie wystąpiono do Sądu Rejonowego o stwierdzenie przepadku pojazdu na rzecz Powiatu.

Po rozpoznaniu tego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium przytoczyło treść art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym, powtórzyło ustalenia organu pierwszej instancji, podkreślając, iż w dniu [...] r. Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w T. zawiadomił G. M. (właścicielkę pojazdu) o wydanej w dniu [...] r. dyspozycji usunięcia pojazdu [...] z drogi na parking strzeżony w N. z powodu pozostawienia w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudni ruch (...) a także o skutkach nieodebrania pojazdu. Zawiadomienie to odebrane zostało przez córkę strony - w dniu [...] (powinno być [...]) [....]r. (dowód doręczenia w aktach). Takie samo zawiadomienie doręczono także J. S., uczestnikowi kolizji drogowej. Postanowieniem Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] r. orzeczono przepadek pojazdu na rzecz Powiatu [...] (prawomocnym z dniem [...]r.).

Organ wydając decyzję w przedmiocie obciążenia kosztami wynikającymi z usunięcia i przechowywania pojazdu, po uwzględnieniu stanu faktycznego uznał za zasadne nałożenie solidarnie kosztów na odwołującą i J. S. Podmiotem zobowiązanym do pokrycia tych kosztów jest zgodnie z art. 130a ust. 10h ustawy jest osoba będąca właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia, a w myśl ust. 10i tej ustawy - jeżeli w chwili usunięcia pojazdu znajdował się on we władaniu osoby prawnej dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia tych kosztów. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że właścicielką przedmiotowego pojazdu w tym okresie była G. M., co potwierdza sama zainteresowana, a pojazdem w dniu kolizji kierował J. M. (powinno być J. S.).

Kolegium podzieliło też stanowisko organu pierwszej instancji odnośnie wysokości i sposobu wyliczenia przedmiotowych kosztów (potwierdzając prawidłowość zastosowania uchwał Rady Powiatu [...] w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu).

Za prawidłową uznało też datę końcową, chociaż art. 130a ust. 10h ustawy przewiduje ponoszenie kosztów do dnia zakończenia postępowania, nie precyzując jak ten termin należy rozumieć. Podstawową zasadą trybu orzekania o ponoszeniu kosztów jest to, że rozstrzygnięcie o kosztach następuje po zakończeniu postępowania, a chodzi tu o postępowanie w sprawie przepadku pojazdu. Kolegium odwołało się do stanowiska prezentowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych, że właściciel pojazdu winien ponosić koszty do daty uprawomocnienia się orzeczenia sądowego o przepadku pojazdu.

W zakresie zarzutów odwołania Kolegium uznało je za nieuzasadnione. W ocenie Kolegium w sprawie doszło do skutecznego powiadomienia o usunięciu pojazdu i skutkach jego nieodebrania okresie 3 miesięcy. Nie można też organowi zarzucić bezczynności w sprawie.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do sądu administracyjnego wniosła, reprezentowana przez pełnomocnika, G. M. domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji.

Zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 62 Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie możliwości łącznego prowadzenia postępowania w sprawie zobowiązanych solidarnie z uwagi na zróżnicowaną podstawę prawną odpowiedzialności,

- niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy,

- nieprawidłowe ustalenie wysokości odpłatności za przechowywanie pojazdu poprzez zastosowanie stawek dobowych nieobowiązujących w dacie zdarzenia i naruszenie zasady nieretroaktywności przepisów prawa miejscowego,

- nieustalenie czy doręczenie w dniu [...] r. zawiadomienia o usunięciu pojazdu w dniu [...] r. było prawidłowe, tzn. czy córka skarżącej była dorosłym domownikiem,

- naruszenie art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez faktyczne uniemożliwienie skarżącej ewentualnego odbioru pojazdu w ciągu trzech miesięcy, poprzez doręczenie jej zawiadomienia (nie wiadomo czy prawidłowo) w [...] r.

W uzasadnieniu rozwinęła postawione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach w Bielsku-Białej wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do zgłoszonych zarzutów podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzję, precyzując i częściowo poszerzając przytoczoną w jej uzasadnieniu argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kierując się tym zapisem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm.) oraz przepisy prawa miejscowego - wymienione uchwały Rady Powiatu w T. w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów.

Zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela m.in. w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu.

Stosownie do art. 130a ust. 6 wymienionej ustawy rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c. oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a.

Ustawodawca określił enumeratywnie wypadki, w których dopuszczalne jest usunięcie pojazdu. W przypadkach wymienionych w art. 130a ust. 1 pkt 1 - 6 ustawy usunięcie pojazdu z drogi jest obligatoryjne. Usunięcie pojazdu jest fakultatywne w sytuacjach wymienionych w art. 130a ust. 2 pkt 1 i 2 wymienionej ustawy. W pierwszym wypadku, właściwy organ jest zobowiązany zawsze usunąć pojazd w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniającej usunięcie, a w drugim - jest to pozostawione jego uznaniu. Zawsze, gdy zostanie stwierdzone, że pojazd został pozostawiony - zaparkowany w miejscu, gdzie to jest zabronione i utrudnia ruch drogowy lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu, pojazd takie zostanie usunięty na koszt właściciela, a policjant czy strażnik miejski ma ustawowy obowiązek wydania dyspozycji usunięcia pojazdu i nie zależy to od jego uznania. Fakultatywność działania jest tu całkowicie wykluczona.

Stosownie do art. 130a ust. 10 tej ustawy w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi w związku z utrudnianiem ruchu lub w inny sposób zagrażającym bezpieczeństwu, starosta występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia, a powiadomienie powinno zawierać pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. W myśl ust. 10e cytowanego przepisu w sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Do wykonania orzeczenia o przepadku pojazdu obowiązany jest starosta, a wykonanie orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, chyba że w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, wówczas osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia wymienionych kosztów (ust. 10i). Decyzję o zapłacie kosztów wydaje starosta, a termin płatności ustalonych kosztów wynosi 30 dni liczonych od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna.

Przenosząc powyższą regulację na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w ocenie składu orzekającego jest wyczerpujący i wystarczający dla wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów przechowywania pojazdu matki [...] o numerze rejestracyjnym [...] na parkingu strzeżonym w N.

Wymieniony pojazd został usunięty z drogi w dniu [...] r. w związku z kolizją drogową, potwierdzoną w notatce urzędowej i na podstawie dyspozycji nr [...] wydanej przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w T. odholowany na parking strzeżony. Ze sporządzonej notatki wynikało, iż kierujący wymienionym pojazdem J. S. pozostawił samochód w miejscu niedozwolonym. Pismem z dnia [...] r. Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w T. powiadomił kierującego J. S. a pismem z dnia [...] r. właścicielkę pojazdu - obecnie skarżącą G. M. o usunięciu pojazdu na parking strzeżony, informując jednocześnie, że nieodebranie pojazdu w okresie trzech miesięcy od dnia usunięcia będzie skutkowało wystąpieniem do sądu o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, a kosztami związanymi z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, powstałymi od momentu wydania dyspozycji do jego usunięcia do zakończenia postępowania obciąża się każdorazowo właściciela lub posiadacza pojazdu (solidarnie). Pismo to kierujący pojazdem J. S. odebrał osobiście w dniu [...] r., a w imieniu skarżącej pismo to odebrała córka w dniu [...] r. (a nie jak podał organ czy strona skarżąca dopiero w dniu [...] r. - zob. potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych - k. 3).

Ani skarżąca, ani kierujący pojazdem J. S. nie odebrali przedmiotowego pojazdu z parkingu. W związku z powyższym Powiat [...] wystąpił do Sądu Rejonowego w T., który postanowieniem z dnia [...] r. sygn. akt [...]. orzekł o przepadku na rzecz wnioskującego Powiatu samochodu osobowego marki [...]. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem [...] r.

Tym samym spełnione zostały wszystkie okoliczności faktyczne istotne z perspektywy stosowania wymienionych powyżej przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Zaskarżoną decyzją ustalono koszty usunięcia, przechowywania, oszacowania i sprzedaży pojazdu w łącznej wysokości 6.038,00 zł i kosztami tymi obciążono solidarnie właścicielkę pojazdu - czyli skarżącą oraz władającego pojazdem – J. S.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się właścicielka tego pojazdu i wniosła skargę do sądu administracyjnego, ale zgłoszone w niej zarzuty i wnioski są niezasadne.

Nie podlega sporowi, że skarżąca w dacie wydania dyspozycji usunięcia pojazdu była jego właścicielką. Nie przeczy temu sama zainteresowana. Z kolei J. S. był władającym tego pojazdu, co też nie może podlegać sporowi. Nie może też być kwestionowane orzeczenie przepadku tego pojazdu na rzecz Powiatu [...], co nastąpiło przy udziale skarżącej, wymienionym powyżej postanowieniem z dnia [...] r. Skarżąca nie wnosiła w sprawie apelacji. Postanowienie to stało się więc prawomocne i wiąże nie tylko strony i sąd, który jej wydał, lecz również inne sądy oraz organy państwowe i organy administracji publicznej.

Wbrew stanowisku skarżącej skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisu art. 62 Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie łącznego prowadzenia postępowania w sprawie zobowiązanych solidarnie. Konieczność, a nie tylko możliwość wynikająca z wymienionego przepisu, prowadzenia jednego postępowania wynika z brzmienia art. 130a ust. 10i ustawy Prawo o ruchu drogowym. Określenie osoby zobowiązanej solidarnie do pokrycia kosztów wymaga prowadzenia postępowania łącznie z właścicielem pojazdu. Jak podano powyżej nie budzi wątpliwości fakt, iż J. S. dysponował pojazdem w dniu kolizji. W toku postępowania administracyjnego skarżąca nie zanegowała tego faktu i nie podnosiła w tym zakresie żadnego zarzutu. Należy zatem przyjąć, wobec braku zgłoszenia przez właścicielkę zaboru pojazdu (zgłoszenia przestępstwa), że kierujący pojazdem dysponował nim prawnie, czyli był osobą władającą tym pojazdem na podstawie innego niż własność tytułu prawnego. Podnoszenie takich wątpliwości w skardze "nie wiadomo czy działał on za wiedzą i zgodą właścicielki pojazdu, czy też dysponując tym pojazdem bez wiedzy i zgodny właścicielki nie dopuścił się przestępstwa na szkodę G.M." jest spóźnione i nie może zmienić ustaleń poczynionych przez orzekające w sprawie organy, tym bardziej, iż skarżąca dalej nie przedstawia w tym zakresie żadnych argumentów czy dowodów.

Niezasadny jest także kolejny zarzut skarżącej, dotyczący braku zawiadomienia jej o skutkach nieodebrania pojazdu przez jego właścicielkę. Jak wynika z załączonych akt administracyjnych stosowne informacje przekazał skarżącej w piśmie z dnia [...] r. Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w T. Poinformował wówczas właścicielkę pojazdu – G.M. o wydanej w dniu [...] r. dyspozycji usunięcia pojazdu [...] z drogi na parking strzeżony w N. z powodu pozostawienia w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu, a także o skutkach nieodebrania pojazdu. W piśmie tym wyraźnie powiadomiono stronę, iż nieodebranie pojazdu w okresie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia będzie skutkowało wystąpieniem do sądu o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, dodając jednocześnie, że kosztami związanymi z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, powstałymi od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania, obciąża się każdorazowo właściciela lub posiadacza pojazdu. Pismo to doręczono stronie w dniu [...] r. w sposób zastępczy opisany w art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego, tzn. dorosłemu domownikowi - córce skarżącej. Skarżąca w skardze zakwestionowała wprawdzie prawidłowość tego doręczenia, podnosząc, iż nie zbadano czy jej córka w dacie doręczenia była dorosłym domownikiem, ale nie przedstawiła żadnego dowodu, na to, że córka nie była osobą dorosłą. Próbujący ustalić tę okoliczność na rozprawie skład orzekający także nie uzyskał od pełnomocnika skarżącej odpowiedzi na pytanie jaki jest wiek córki skarżącej. W takich okolicznościach podnoszenie nieprawidłowości doręczenia, bez konkretnych dowodów na ten fakt, nie może być uznane za skuteczne.

Niezasadne są zarzuty, że zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, wskazanych w skardze. Przeprowadzone przez Starostę [...] oraz Kolegium postępowanie, wbrew twierdzeniom skargi, było wnikliwe, wykazujące wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. Wydana przez organ decyzja została jasno uzasadniona, zawierała wszystkie wymagane prawem elementy, składające się na uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia.

Nie można też mówić o bezczynności czy przewlekłości działania organu, skoro wydanie dyspozycji do usunięcia pojazdu z drogi miało miejsce w dniu [...] r., zawiadomienie władającego pojazdem nastąpiło pismem z dnia [...] , a skarżącej pismem z dnia [...] r., doręczonym jej w dniu [...] r. Nie jest zatem zasadny zarzut skarżącej, iż uniemożliwiono jej odebranie pojazdu w ciągu trzech miesięcy od daty jego usunięcia z drogi, wobec powiadomienia jej dopiero w [...] r.

Prawidłowo też Starosta [...] zastosował w sprawie prawo miejscowe - tj. uchwały Rady Powiatu [...] w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów. Wbrew zarzutom skargi w okresie przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym w N. obowiązywały dwie uchwały czyli uchwała nr [...] z dnia [...] r. przewidująca opłatę w wysokości 14/dobę oraz uchwała nr [...] z dnia [...] r. - gdzie opłata ta wynosiła 30zł/dobę. Organ ustalił daty wejścia w życie uchwał, wyliczył ilość dni przechowywania pojazdu w czasie ich obowiązywania oraz odpowiednio wyliczył należną z tego tytułu kwotę. W żaden sposób tym samym nie naruszył zasady nieretroaktywności przepisów prawa miejscowego.

Wszystkie powyższe ustalenia pozwalały na przyjęcie, że przedmiotowy pojazd był własnością skarżącej, a poruszał się nim jako władający J. S., a to uprawniało organ do obciążenia solidarnie wymienionych kosztami jego przechowywania na parkingu strzeżonym.

Z tych względów nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego, ani też uchybienia przepisom postępowania, w stopniu skutkującym jego wznowieniem, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.) .