Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 19/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 3, art. 7 ust. 4 i 17, art. 8 ust. 1, art. 14
journal: Dz.U. 2018 poz 1496
law: Ustawa z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących
article: art. 20 ust. 1, art. 91 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2020 poz 713
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.
article: art. 95 pkt 1 i 7
journal: Dz.U. 2018 poz 2204
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o  gospodarce nieruchomościami  - tekst jedn.
article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 08 września 2020 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną uchwałą z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] Rada Miasta (dalej również: Rada Miejska; Rada; organ) na podstawie art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz.U. z 2018 r., poz. 1496 [aktualnie Dz.U. z 2020 r., poz. 219 ze zm.] – dalej: specjalna ustawa mieszkaniowa) odmówiła [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej również: [...] sp. z o.o.; inwestor; skarżący) ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych i dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną, na terenie działek oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków nr [...], [...], [...], [...] położonych w miejscowości [...] ([...]).

Uchwała ta została podjęta w następującym stanie sprawy, wynikającym z uzasadnienia do podjętej uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia [...] listopada 2019 r. w sprawie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, ze skargi spółki [...] sp. z o.o. oraz odpowiedzi na skargę, a także z akt administracyjnych, dokumentujących przeprowadzone czynności w związku z procedowaniem nad wnioskiem inwestora.

Inwestor w dniu [...] czerwca 2019 r., na podstawie obowiązujących przepisów specjalnej ustawy mieszkaniowej, wystąpił za pośrednictwem Burmistrza [...] do Rady Miasta z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych i dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną, na terenie działek oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków nr [...], [...], [...], [...] położonych w miejscowości [...]. Zgodnie ze złożonym wnioskiem inwestor na wskazanym terenie zaplanował budowę 4 budynków mieszkalnych wielorodzinnych oraz zespołu budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Całość terenu została podzielona drogą wewnętrzną na strefę zabudowy jednorodzinnej szeregowej oraz strefę zabudowy wielorodzinnej. Wszystkie tereny wolne od zabudowy i planowanych terenów utwardzonych przewidziano na tereny zielone, wspólne lub wydzielone, jako część prywatnych przydomowych ogrodów. Całość założenia od strony zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, bezpośrednio przyległej od południa, oddzielona została pasem zieleni izolacyjnej. W północnej części terenu zaplanowano 4 budynki wielorodzinne 3-kondygnacyjne o wysokości 9,5-10 m, o minimalnej liczbie mieszkań 56 a maksymalnej 64. W południowej części zaplanowano zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w zabudowie szeregowej – budynki 2-kondygnacyjne o wysokości 6,5-7,5 m, o minimalnej i maksymalnej liczbie mieszkań 10.

Uzupełniony i zmodyfikowany w dniach [...] lipca i [...] września 2019 r. wniosek został następnie poddany dalszej procedurze przewidzianej w specjalnej ustawie mieszkaniowej. Wniosek ten został negatywnie zaopiniowany przez Gminną Komisję Urbanistyczno-Architektoniczną, co w szczególności było konsekwencją uznania, że kształt przyszłego zagospodarowania i zabudowy terenu, objętego wnioskiem, nie odpowiada rozwiązaniom przestrzennym, wynikającym ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (dalej również: studium), w tym wykazuje wysokie ryzyko wystąpienia konfliktów przestrzennych i wadliwego użytkowania przestrzeni.

Rada Miasta odmawiając spółce [...] ustalenia lokalizacji dla przedmiotowej inwestycji mieszkaniowej w uchwale nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. uwzględniła m.in. następujące okoliczności, dotyczące obowiązujących na terenie objętym wnioskiem, uwarunkowań urbanistyczno-architektonicznych:

- zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa mieszkaniowego wraz z towarzyszącymi usługami – rejon ulic: [...], Wybudowanie w [...] ([...]) teren przedmiotowych działek przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą, z dopuszczeniem lokalizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w zabudowie szeregowej;

- teren objęty wnioskiem i jego bezpośrednie sąsiedztwo są silnie zurbanizowane, mają wykształcone sieci o określonych parametrach, pozwalających na zaspokojenie potrzeb zabudowy mieszkaniowej, jednak wniosek postulujący zmianę intensywności inwestycyjnej przez wprowadzenie zabudowy wielorodzinnej i bardzo gęstej zabudowy szeregowej stanowi potencjalny dysonans przestrzenny, także dla lokalnej społeczności, ale i nieproporcjonalnie obciąża sieci oraz układ drogowy, a taki stan rzeczy byłby niekorzystny dla Gminy, dla lokalnej społeczności i dla harmonijnego, zrównoważonego rozwoju tego terenu;

- na terenach przyległych do terenu inwestycji obowiązują miejscowe plany, które ustalają rodzaj zabudowy mieszkaniowej, wyłącznie jednorodzinnej; kształtowanie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na tym terenie, jak i terenach położonych w sąsiedztwie odbywało się zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; zabudowa wielorodzinna zlokalizowana jest w znacznej odległości, tj. ponad 350 m i dalej, a zatem "kształtowanie nowej zabudowy wielorodzinnej na tym terenie nie jest spójne z polityką przestrzenną realizowaną na tym terenie w odniesieniu do całego osiedla tej części miasta";

- zgodnie z wyznaczonym kierunkiem zagospodarowania w obowiązującej zmianie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zatwierdzonej uchwałą Rady Miasta nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r., tereny objęte wnioskiem stanowią obszar terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej oraz towarzyszącej jej funkcji usługowej (MNWU), niemniej jednak przeznaczeniem tych terenów w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna;

- w bezpośrednim sąsiedztwie obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, których tereny przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem usług: 1) zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa mieszkaniowego wraz z towarzyszącymi usługami – rejon ulic: [...], Wybudowanie w [...], zatwierdzona uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 1996r. ([...]), 2) zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa mieszkaniowego wraz z towarzyszącymi usługami – rejon ulic: [...], Wybudowanie w [...], zatwierdzona uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. ([...]);

- obecnie trwają postępowania planistyczne w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzone uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 1996 r., niemniej zmiana dotyczy wyłącznie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w zakresie zwiększenia wskaźnika zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z 25% na 40% powierzchni zabudowy;

- Rada Miasta w dniu [...] czerwca 2018 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa mieszkaniowego wraz z towarzyszącymi usługami – rejon ulic: [...], Wybudowanie w [...] dla terenów działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], która następnie została zmieniona uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2018 r.;

- Rada Miejska podjęła w dniu [...] czerwca 2019 r. uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa mieszkaniowego wraz z towarzyszącymi usługami – rejon ulic: [...], Wybudowanie w [...] dla terenów działek nr [...], [...];

- Rada Miejska w dniu [...] września 2019 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa mieszkaniowego wraz z towarzyszącymi usługami – rejon ulic: [...], Wybudowanie w [...] dla terenu położonego w rejonie [...], Wybudowanie, [...], [...] i [...] w [...].

Przedstawiając swoje stanowisko w sprawie, Rada Miasta stwierdziła, że wprowadzenie zabudowy wielorodzinnej na terenie objętym wnioskiem nie mogło zostać uznane za uzupełnienie istniejącego układu urbanistycznego, gdyż spowodowałaby istotną zmianę fragmentu tego rejonu miasta. Rada podzieliła przy tym stanowisko wyrażone w opinii Gminnej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej. Rada m.in. stwierdziła, że z ustaleń obowiązującego studium wyraźnie wynika, że w zakresie dotyczącym minimalnej powierzchni działki dla zabudowy mieszkaniowej jest to powierzchnia 600 m kw., i w tym przypadku Rada Miasta dokonała w studium "swoistego samoograniczenia w zakresie minimalnych powierzchni działek, aby w ten sposób racjonalnie zagospodarować przestrzeń i zapobiec zbyt intensywnej zabudowie". Rada podniosła, że inwestor planuje 10 szeregów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i ze względu na parametry szerokości segmentu nowopowstałej zabudowy szeregowej, nie spełni wymogu ustalonego w studium w zakresie podziału. Poza tym Rada zauważyła, że inwestor w uwadze z dnia [...] października 2019 r. do opinii Gminnej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej podniósł, że w koncepcji nie przedstawił podziału działek pod budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie szeregowej, co stanowi o niepodzielności układu. Niemniej jednak Rada stwierdziła, że nie można uznać, by koncepcja ta, w tym zakresie była zgodna z założeniami studium.

Idąc dalej, Rada Miasta podniosła, że przy podejmowaniu negatywnego stanowiska wobec złożonego wniosku istotne było to, że zapotrzebowanie mieszkaniowe na terenie gminy [...] jest wystarczająco zaspokojone. W ramach umotywowania tego wniosku, Rada wskazała na to, że w 2019 r. uchwaliła dwa plany miejscowe z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, tj. podjęła uchwałę nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w miejscowości [...], gmina [...] ([...]) o łącznej powierzchni ca 2,2 ha oraz uchwałę nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w miejscowości [...], gmina [...] ([...]) o łącznej powierzchni ca 3 ha. Rada wskazał również na to, że podjęła również uchwałę nr [...] w dniu [...] grudnia 2018 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w miejscowości [...], gmina [...] (Dz. Urz. z 2018 r. poz. 10257) dla zabudowy wielorodzinnej o powierzchni ca 6,5 ha, by móc realizować program rządowy [...].

Organ argumentował, że w obowiązujących planach miejscowych wyznaczono już obszary pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną (dla około 4 200 osób), tworząc w racjonalny sposób nowe osiedla z mieszkaniami zarówno pod wynajem, jak i sprzedaż, uwzględniając w nich infrastrukturę i zabudowę usługową, służącą uzupełnieniu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Wskazał, że Gmina [...] posiada zatem tereny gotowe do zagospodarowania i zrealizowania planowanej inwestycji, polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych zgodnie z uchwalonymi, miejscowymi planami dla około 1 053 mieszkań. Rada podniosła, że obecnie toczy się również postępowanie planistyczne, sporządzony jest projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmujący ca 50 ha, który również uwzględnia zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, jak i zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, w zabudowie zwartej; wyłożony do publicznego wglądu projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w obrębie miejscowości [...], gdzie gmina [...] zakłada usługi niezbędne dla funkcjonowania osiedla. Wobec tego organ stwierdził, że Gmina już posiada wyznaczone tereny, w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, jako rezerwy na kolejne lata. Rada dodała, że przy opiniowaniu wniosku inwestora wzięła pod uwagę, że wskazane w studium tereny pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną leżą na obrzeżach miasta, urbanizują tereny niezurbanizowane i tym samym nie zwiększają intensywności zagospodarowania przestrzennego w już i tak gęstej zabudowie wielkomiejskiej. W ocenie organu, proponowana przez inwestora lokalizacja obejmuje centrum [...] i nie jest zgodna z kierunkiem rozwoju gminy [...], gdyż w omawianym przypadku budowa czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych o łącznej liczbie 64 mieszkań i dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej nie jest zgodna z planowaną polityką przestrzenną, realizowaną w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Rada dodała, że wprawdzie ustawodawca wprowadził możliwość niezgodności planowanej inwestycji mieszkaniowej z obowiązującym planem miejscowym, jednakże wskazała na to, że przy odmowie ustalenia lokalizacji wnioskowanej inwestycji miała na uwadze faktyczne zagospodarowanie tych terenów oraz fakt możliwości zagospodarowania powierzchni ca 12 ha pod zabudowę wielorodzinną na terenie gminy [...]. Omawiając stan potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy [...], Rada stwierdziła, że są one zaspokojone, bowiem uchwalone w 2018 i 2019 r. obowiązujące plany miejscowe przeznaczają te tereny pod zabudowę wielorodzinną. Rada Miejska dodała, że organy Gminy realizują politykę przestrzenną zgodnie z zasadami rozwoju przestrzennego gminy [...], wynikającą z ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Ponadto Rada podniosła, że zgodnie z uchwałą w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w obrębie miejscowości [...] w gminie [...] "w kolejnej perspektywie jest uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną zwartą i jednorodzinną zwartą z uwzględnieniem zabudowy usługowej dla funkcjonowania planowanego osiedla, który będzie obejmował ponad 50 ha terenu". Organ stwierdził, że zagospodarowanie tego terenu pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i zabudowę szeregową to rezerwa na kolejne lata.

Nadto, odnosząc się do terenu inwestycji wskazanej we wniosku [...] sp. z o.o., Rada Miasta podniosła, że w tym konkretnym przypadku w 2011 r. sposób zagospodarowania i rodzaj zabudowy zostały w ramach władztwa planistycznego gminy szczegółowo ustalone jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w uchwale nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa mieszkaniowego wraz z towarzyszącymi usługami – rejon ulic: [...], Wybudowanie w [...]. Końcowo organ zauważył, że przeznaczenie tego terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem zabudowy szeregowej jest obowiązujące i zgodne z polityka przestrzenną Gminy [...].

W skardze na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] [...] sp. z o.o. zarzuciła:

1) naruszenie art. 7 ust. 4 specjalnej ustawy mieszkaniowej w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz zwołanie sesji Rady Miasta na dzień [...] listopada 2019 r. z porządkiem obrad narzucającym podjęcie uchwały odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji, a tym samym uniemożliwienie radnym przegłosowania uchwały w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji,

2) naruszenie art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów administracji, polegający na oparciu swojego rozstrzygnięcia przez Radę Miejską na opinii Gminnej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej, w skład której wchodzą osoby niebędące osobami bezstronnymi, związanymi majątkowo z Gminą [...] oraz świadczącymi odpłatne usługi na rzecz Gminy, a także zwołanie posiedzenia Rady Miasta z programem obrad narzucającym radnym podjęcie uchwały w sprawie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, a tym samym wykluczającym merytoryczną dyskusję nad projektem uchwały;

3) naruszenie art. 8 specjalnej ustawy mieszkaniowej przez jego niewłaściwe zastosowanie oraz podjęcie uchwały o treści niepozwalającej na identyfikację podmiotu, którego dotyczy złożony wniosek;

4) naruszenie art. 7 ust. 4 powołanej ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na braku uwzględnienia faktu niedostatku mieszkań na terenie Gminy [...] oraz przytoczenie w uzasadnieniu uchwały rozważań, w przedmiocie zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych gminy, sprzecznych z oficjalnymi komunikatami podawanymi przez Gminę, jak również nieuwzględnienie faktycznych potrzeb i możliwości rozwoju gminy;

5) naruszenie art. 5 ust. 3 i 4 tej ustawy przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na podjęciu uchwały o odmowie lokalizacji inwestycji, które to przedsięwzięcie mieściło się "w ramach i granicach" określonych w studium i nie było w żaden sposób sprzeczne z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], przyjętym uchwałą nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r.

Zarzuty te zostały następnie rozwinięte i umotywowane w uzasadnieniu skargi, w którym strona przedstawiła argumentację, która w jej ocenie miała świadczyć o tym, że zaskarżona uchwała nie wskazuje na żadne, konkretne postanowienia studium, z którym wniosek inwestora byłby sprzeczny. Zatem, zdaniem skarżącego, wykluczało to podjęcie uchwały o odmowie lokalizacji inwestycji, a tym samym podjęta uchwała musi zostać uznana za niezgodną z prawem, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności. W takich okolicznościach inwestor wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę, Burmistrz [...] (dalej również: Burmistrz), reprezentujący Gminę [...], przedstawiając szczegółowo stan faktyczny sprawy i odnosząc się do zarzutów skargi, wniósł o jej oddalenie.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta, reprezentowana przez Burmistrza [...] (dalej również: Burmistrz), podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej uchwale, a także szczegółowo przedstawiając stan faktyczny sprawy i odnosząc się do zarzutów skargi, wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna. W ocenie Sądu zaskarżona uchwała została podjęta zgodnie z obowiązującym prawem, w szczególności z art. 7 ust. 4 specjalnej ustawy mieszkaniowej.

Przed przedstawieniem rozważań merytorycznych Sąd wyjaśnia, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość, z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Na wstępie dalszych rozważań należy zauważyć, że głównym celem specjalnej ustawy mieszkaniowej, jako instrumentu polityki mieszkaniowej, było przyjęcie rozwiązań upraszczających i usprawniających procedury administracyjne, związane z realizacją inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących, a także wprowadzenie szczególnych zasad lokalizacji tych inwestycji. Rozwiązania te mają służyć nie poszerzeniu swobody w zainwestowaniu terenu, lecz eliminacji deficytu mieszkań, jako problemu społecznego. Dla realizacji tego celu, z poszanowaniem dla gminnego władztwa planistycznego, przepisy ustawy miały na celu umożliwienie lokalizacji inwestycji mieszkaniowych w szczególności tam, gdzie uchwalony plan miejscowy nie zapewnia zaspokojenia obecnych potrzeb mieszkaniowych gminy, bowiem jego zmiana jest procesem długotrwałym. Ustawodawca, dla realizacji celów ustawy, umożliwił na warunkach w niej określonych, dokonywanie "korekt" planów miejscowych, przy jednoczesnym zachowaniu zgodności danego zamierzenia inwestycyjnego ze studium. Konsekwentnie też, jeżeli gmina stwierdzi, że wniosek inwestora koliduje z potrzebami i możliwościami rozwoju gminy, może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji.

Idąc dalej, należy podkreślić, że w art. 7 ust. 4 zd. 2 specjalnej ustawy mieszkaniowej wprowadzono dodatkową przesłankę (stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające z ustaleń studium), którą należy uwzględnić przy ustalaniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Jej realizacja jest w całości niezależna od działań podejmowanych przez inwestora. Ocena, czy jest ona spełniona, zależna jest wyłącznie od rady gminy, przy czym ustawodawca starał się użyć kryteriów obiektywizujących dokonywaną przez radę ocenę. Stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy ocenia rada gminy, gdyż zna on lokalne realia i potrzeby mieszkańców. Z kolei organ wykonawczy gminy, jako organ prowadzący postępowanie oraz przygotowujący projekt uchwały, jest pierwszym podmiotem gminnym, który ocenia stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy, wynikające z ustaleń studium.

Ustawa specjalna nie określa warunków i dyrektyw postępowania wiążących organy gminy przy dokonywanej ocenie. Pozwala to na przyjęcie, że ocena ta jest dokonywana przez organy gminy w sposób samodzielny, co nie może być rozumiane jako uprawnienie do dowolnego, arbitralnego działania. Każdy organ władzy publicznej jest bowiem związany przepisami zawartymi w innych obowiązujących aktach prawa powszechnie obowiązującego, przede wszystkim zasadami konstytucyjnymi. Zasadą konstytucyjną, mającą wpływ na działanie organów administracji publicznej, jest zasada równości wobec prawa wyrażona w art. 32 ust. 1 Konstytucji, jak i zasada proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji), powiązana z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności (art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji). Organy przed wydaniem przedmiotowej uchwały oceniają stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy, wynikające z ustaleń studium, mając na uwadze wyżej wskazane zasady konstytucyjne. Mają przy tym obowiązek przedstawienia motywów, pozwalających na uznanie, że gmina w ramach przysługującego jej czasu dołożyła należytej staranności przy ocenie tej przesłanki, a jej działanie nie było arbitralne. Rada gminy dokonuje oceny stanu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, a wynik tej oceny zobowiązana jest wziąć pod uwagę przy podjęciu uchwały w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Wskazanie tych motywów powinno nastąpić w uzasadnieniu uchwały. Dzięki nim zarówno inwestor i sąd administracyjny będą mogli poddać ocenie, czy gmina nie dopuściła się naruszenia prawa. W tym dokumencie bowiem rada gminy powinna przedstawić to, jak kształtują się potrzeby mieszkaniowe gminy oraz jaki jest wpływ tej oceny na podjętą przez ten organ uchwałę. Ocena stanu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeb i możliwości rozwoju gminy, wynikających z ustaleń studium, będzie bowiem miała wpływ na uchwałę ustalającą lokalizację inwestycji mieszkaniowej. Rada gminy może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w przypadku, gdy: 1) inwestycja ta nie będzie zmierzała do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych gminy lub gdy potrzeby te będą już zaspokojone, lub 2) inwestycja ta będzie sprzeczna z potrzebami i możliwościami rozwoju gminy wynikającymi ze studium. Trzeba podkreślić, że zgodnie z art. 5 ust. 3 powołanej ustawy inwestycja mieszkaniowa nie może być sprzeczna ze studium. Tym samym inwestycja mieszkaniowa nie może być sprzeczna z potrzebami i możliwościami rozwoju gminy, wynikającymi ze studium. Jest to znacznie szersze znaczeniowo pojęcie, niż "zwykły" brak sprzeczności pomiędzy inwestycją mieszkaniową a studium. Zarazem rada gminy nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej z uwagi na wystąpienie okoliczności niewymienionych w ustawie, np. brak zgody lokalnej społeczności na daną inwestycję.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela wyrażane w orzecznictwie stanowisko, że nawet spełnienie wszystkich przesłanek określonych w art. 7 ust. 4 ustawy nie zobowiązuje rady gminy do podjęcia pozytywnej uchwały w przedmiocie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Stosownie bowiem do art. 7 ust. 4 zdanie 2 ustawy, rada gminy podejmując uchwałę, bierze pod uwagę stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Ustawodawca wyraźnie przyjmuje uznaniowy charakter tego aktu, stwierdzając że rada gminy "bierze pod uwagę" wskazane w przepisie okoliczności wynikające ze studium, a nie przykładowo, po stwierdzeniu zgodności ze studium podejmuje uchwałę o lokalizacji inwestycji. Porównując tę instytucję z instytucją decyzji lokalizacyjnych, wydawanych na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (aktualnie Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm. – dalej: u.p.z.p.) należy wskazać, że z przepisów tej ustawy wyraźnie wynika, iż mają one charakter aktów związanych (art. 56 u.p.z.p. w stosunku do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz art. 64 ust. 1 w zw. z art. 56 u.p.z.p. w stosunku do decyzji o warunkach zabudowy). To zaś oznacza, że spełnienie przez wnioskodawcę wymogów ustawowych zobowiązuje właściwy organ do wydania pozytywnej, dla ewentualnego inwestora, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zasadniczo odmiennie kształtuje się natomiast sytuacja w przypadku procedowania w ramach specjalnej ustawy mieszkaniowej, zmierzającego do podjęcia uchwały lokalizacyjnej. Uznanie administracyjne jest to uprawnienie dla kompetentnego organu administracji publicznej (tu: rady gminy) do wyboru przez organ jednej z możliwości przewidzianych w normie prawnej, wynikającej z przepisów prawa ogólnie obowiązującego. Przyjmując uznaniowy charakter tego aktu, okoliczności takie jak stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy, wynikające z ustaleń studium trzeba oceniać w kategorii granic uznania administracyjnego (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 8 lipca 2020 r. sygn. II SA/Wr 797/19 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 września 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 17/20 i powołane tam orzecznictwo – wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy, wynikający z ustaleń studium ocenia rada gminy, korzystając przy tym z pewnej swobody. Ocena jest dokonywana przez organy gminy w sposób samodzielny, jednakże rada gminy nie może działać w tym zakresie w sposób zupełnie dowolny. Organ gminy, działając w granicach oraz na podstawie prawa, ma obowiązek przedstawienia motywów pozwalających uznać, że gmina dołożyła należytej staranności przy ocenie tej przesłanki, a jej działanie nie było arbitralne. Przepis art. 7 ust. 4 specjalnej ustawy mieszkaniowej należy zatem rozumieć w ten sposób, że rada gminy może, jeżeli przemawiają za tym uzasadnione okoliczności, odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w miejscu, w którym takiego ustalenia domaga się inwestor, nawet mimo istnienia niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji umotywowana może być kolizją wniosku inwestora z potrzebami i możliwościami rozwoju gminy (por. wyrok WSA w Łodzi z 10 marca 2020 r. sygn. II SA/Łd 925/19).

W tym miejscu warto zauważyć, że zgodnie z ogólną regułą wyrażoną w art. 91 ust. 1 w zw. z ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (aktualnie: Dz.U. z 2020 r., poz. 713 ze zm. – dalej: u.s.g.) uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, jeżeli naruszenie prawa jest istotne (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2018 r. sygn. akt II OSK 1981/16). Za istotne naruszenie prawa w tym zakresie, skutkujące nieważnością aktu w całości lub w części, należy rozumieć jedynie takie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w której uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym i gdy wynika to wprost z treści tego przepisu. (tak np. NSA w wyroku z dnia 15 września 2017 r. sygn. akt I OSK 1136/17).

Oceniając przedmiotową uchwałę, należy po pierwsze stwierdzić, że w rozstrzygnięciu zaskarżonej uchwały znalazły się niezbędne elementy wymienione w art. 8 ust. 1 specjalnej ustawy mieszkaniowej. Przede wszystkim precyzyjnie wskazano jakiego przedsięwzięcia, szczegółowo scharakteryzowanego co do terenu, jak i rodzaju planowanej zabudowy, dotyczy odmowa lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. W samej treści uchwały nie wskazano wprawdzie danych inwestora (wnioskodawcy), jednakże wymóg taki nie wynika z samej treści omawianego przepisu. Poza tym dane identyfikujące inwestora zostały w pełni opisane w uzasadnieniu do uchwały, będącej jej integralną częścią i nie ma wątpliwości czyjego wniosku ta uchwała dotyczy. W samej uchwale określono zakres i rodzaj planowanej inwestycji mieszkaniowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą i techniczną, a także jej lokalizację. Z uwagi na jej negatywny charakter nie musiała ona też zawierać dokładniejszych ustaleń i określeń. Wobec tego Sąd uznał za całkowicie niezasadny zarzut naruszenia przepisu art. 8 ust. 1 tej ustawy.

Po drugie, zarzut naruszenia przepisu art. 20 ust. 1 u.s.g. również był chybiony. To, że Burmistrz [...] zwołał sesję Rady Miasta na dzień [...] listopada 2019 r. z porządkiem obrad wskazującym procedowanie nad uchwałą odmawiającą ustalenie lokalizacji inwestycji nie oznaczało, że uniemożliwiono radnym przegłosowanie uchwały w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji. Rada Miejska mogła przecież odmówić podjęcia takiej, negatywnej uchwały w kształcie wynikającym z jej projektu. Przeprowadzone czynności proceduralne – w tym opiniowanie nie tylko przez Gminna Komisję Urbanistyczno-Architektoniczną, ale i przez komisje problemowe Rady Miasta, które zapoznały się z uwagami i wszystkie one zaopiniowały negatywnie wniosek inwestora w sprawie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej – wskazują, że rada gminy rzeczywiście zajmowała się wnioskiem inwestora. Burmistrz zasadnie też zauważył, w odpowiedzi na skargę, że brak większej dyskusji nad złożonym wnioskiem nie był spowodowany brakiem zainteresowania radnych tą tematyką, i nie świadczy o braku właściwego rozpatrzenia sprawy, a tym samym że sprawa dla radnych była już dostatecznie wyjaśniona i nie wymagała dodatkowej dyskusji. Radni wniosek inwestora analizowali dwukrotnie podczas posiedzenia każdej z komisji Rady Miasta; radni mieli dostęp do dokumentacji postępowania prowadzonego przez Burmistrza [...] w sprawie rozpatrzenia wniosku inwestora i wraz z projektem uchwały w sprawie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej – stosownie do przepisu art. 7 ust. 17 specjalnej ustawy mieszkaniowej – otrzymali całość dokumentacji zebranej przez Burmistrza w toku postępowania, w tym otrzymane opinie i uwagi oraz wyniki dokonanych uzgodnień. W każdym razie skarżący nie wykazał, że sytuacja przedstawiała się odmiennie.

Z kolei o naruszeniu przez organ przepisu art. 8 k.p.a. z gruntu nie mogło być mowy, bowiem art. 14 specjalnej ustawy mieszkaniowej jednoznacznie stanowi, że do spraw określonych w rozdziale 2 tej ustawy (Przygotowanie i realizacja inwestycji mieszkaniowych) nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730 i 1133). Jak już wspomniano, powyższe nie oznacza, że organ gminy zwolniony jest z obowiązku zachowania pewnych standardów konstytucyjnych przy podejmowaniu przedmiotowej uchwały. Wymogi te zostały przez Radę Miejską zachowane w niniejszej sprawie.

Kwestie dotyczące składu osobowego i opinii Gminnej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej nie miały doniosłego prawnie znaczenia w przedmiotowej sprawie. Po pierwsze, Rada Miejska nie była związaną przedmiotową opinią. Po drugie, uwagi dotyczące składu rzeczonej Komisji nie mogły podważyć prawidłowości zaskarżonej uchwały. Komisja ta została powołana w określonym trybie, wynikającym z art. 8 ust. 3 u.p.z.p. i ma określony skład osobowy. Nieprawidłowości w tym zakresie mogą być przedmiotem działań sygnalizacyjnych inwestora, jednakże nie mogły wpłynąć na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Sąd nie podzielił stanowiska inwestora co do tego, że działanie tej Komisji oraz sposób zwołania sesji rady gminy nastąpiło "z programem obrad narzucającym radnym podjęcie uchwały w sprawie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, a tym samym, wykluczającym merytoryczną dyskusję nad projektem uchwały".

Zdaniem Sądu, samo uzasadnienie uchwały w odpowiedni sposób przedstawia przesłanki, którymi kierował się organ gminy zajmując negatywne stanowisko względem wniosku inwestora. Przede wszystkim wypowiedziano się w nim co do przesłanek określonych w art. 7 ust. 4 ustawy, kluczowych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Przypomnieć jeszcze raz należy, że zgodnie z art. 7 ust. 4 powołanej ustawy rada gminy, podejmując uchwałę o ustaleniu lokalizacji mieszkaniowej, bierze pod uwagę stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju wynikające z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W ocenie tutejszego Sądu, organy Gminy [...] podjęły odpowiednie działania zmierzające do zbadania stanu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeb i możliwości rozwoju wynikających z ustaleń studium. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wyjaśniono kwestie dotyczące zaspokojenia aktualnych i przyszłych potrzeb mieszkaniowych. Wskazano w tym zakresie na podjęte przez Gminę działania planistyczne służące zagospodarowaniu określonych terenów na cele mieszkaniowe i Gmina posiada tereny gotowe do zagospodarowania i zrealizowania planowanej inwestycji, polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych dla około 1 053 mieszkań (ok. 4 200 osób). Gmina posiada wyznaczone już w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego tereny jako rezerwę na kolejne lata, a także podjęto procedury w sprawie uchwalenia planów miejscowych, m.in. dla zabudowy wielorodzinnej o powierzchni ca 6,5 ha, by móc realizować program rządowy [...], jak i sporządzony jest projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmujący ca 50 ha, który również uwzględnia zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, jak i zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w zabudowie zwartej terenów położonych w obrębie miejscowości [...]. Odwołanie się do uchwalonych planów miejscowych lub procedur planistycznych, będących w toku, było w pełni zasadne skoro gmina m.in. w takich formach, mieszczących się w ramach władztwa planistycznego, zaspokaja potrzeby mieszkaniowe występujące na jej terenie. Jest to działanie całkowicie trafne przy ocenie spełnienia przesłanek z art. 7 ust. 4 powołanej ustawy, w ramach wzięcia pod uwagę stanu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające z ustaleń studium. O ile też, zgodnie z art. 5 ust. 3 specjalnej ustawy mieszkaniowej, inwestycję mieszkaniową lub inwestycję towarzyszącą realizuje się niezależnie od istnienia lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to jednak musi być zachowany warunek niesprzeczności ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zdaniem Sądu, w takich warunkach nie można mówić o naruszeniu art. 7 ust. 4 powołanej ustawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie. Stanowisko Rady Miejskiej nie wskazuje na brak uwzględnienia "faktu niedostatku mieszkań na terenie Gminy [...] oraz przytoczenie w uzasadnieniu uchwały rozważań w przedmiocie zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych gminy sprzecznych z oficjalnymi komunikatami podawanymi przez Gminę, jak również nieuwzględnienie faktycznych potrzeb i możliwości rozwoju gminy". Pomimo niewypowiedzenia się odrębnie w kwestii trendów demograficznych i migracyjnych w Gminie, organ odpowiednio przedstawił zapotrzebowanie na nową zabudowę, oczekiwania społeczności lokalnej co do rodzaju zabudowy (jednorodzinna przed wielorodzinną) i jej lokalizacji. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów inwestora, należy zauważyć że ani w zaskarżonej uchwale, ani też w odpowiedzi na skargę Gmina nie zaprzeczyła, że następuje coroczny wzrostu liczby mieszkańców zamieszkujących na terenie Gminy. Istotne jest, że przy podejmowaniu uchwały w przedmiocie inwestycji mieszkaniowej uwzględniła to, że potrzeby mieszkaniowe Gminy [...] są zaspokojone obecnie, jak również na przyszłość – a to poprzez objęcie miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego odpowiednich terenów pod zabudowę (w tym wielorodzinną).

W odniesieniu do kwestii naruszenia przez organ przepisów art. 5 ust. 3 i 4 specjalnej ustawy mieszkaniowej warto jeszcze poczynić dwie uwagi. Wskazany w ust. 4 wyjątek w sposób oczywisty nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Natomiast uwagi inwestora dotyczące tego, że planowana inwestycja nie narusza postanowień studium w zakresie minimalnej powierzchni działki w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej są o tyle chybione, że powołane przez niego postanowienia na str. 193 studium: "W odniesieniu do sposobu zagospodarowania terenów przyjmuje się nadrzędną, obowiązującą zasadę, że spełnienie wymogów określanych w przepisach Studium dotyczących możliwości zainwestowania działek uznaje się za zaspokojone również wówczas, gdy obiekt lokalizowany jest na działkach nie spełniających wymogów podziałowych, ale tylko pod warunkiem, że wówczas grupa działek, na których lokalizuje się taki obiekt, łącznie spełnia wymogi podziałowe. Obowiązujący wówczas sposób zagospodarowania zawsze dotyczy tej grupy działek i w żadnym przypadku grupa ta (grupa działek) nie może być traktowana rozłącznie przy dalszym ustalaniu parametrów zagospodarowania. Dlatego z punktu widzenia możliwości realizowania inwestycji na danych terenach pojęcie działki należy odczytywać również jako tożsame z grupą działek łącznie umożliwiających realizację danej inwestycji" dotyczą sytuacji, w której dany obiekt budowlany zlokalizowany jest na działkach, które indywidualnie nie spełniają wymogów podziałowych. Natomiast zabudowa szeregowa ze swej istoty dotyczy odrębnych obiektów budowlanych usytuowanych tak, że odrębne ściany tych obiektów przylegają do siebie. To w rozumowaniu inwestora, a nie w stanowisku organu, został zawarty błąd logiczny. Poza tym argumentowanie, że teren o powierzchni 1 700 m kw. nie zostanie przez inwestora w ogóle podzielony, nie miało znaczenia dla obiektywnej oceny przyszłego podziału nieruchomości zabudowanej budynkami mieszkalnymi. Dość powiedzieć, że z art. 95 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r., poz. 65 ze zm.) przewiduje możliwość podziału nieruchomości niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli m.in. podział nieruchomości ma nastąpić w celu zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami, wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budowę, jeżeli podział ma polegać na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli, wskazanych we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami gruntu niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków (pkt 1) i wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego (pkt 7).

Sąd zauważa jeszcze, że przywołał argumentację organu nie polemizując z nią, jak czyni to skarżący. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie była bowiem istotna ocena legalności zaskarżonej uchwały, a nie jej merytoryczna celowość czy słuszność. Zdaniem Sądu, z treści uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, że organ odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w kształcie wynikającym z wniosku inwestora, mając na uwadze stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (art. 7 ust. 4 ustawy specjalnej). W sytuacji, gdy Rada Miejska rozważyła powyższe, nie jest rolą Sądu polemika z organem co do poziomu czy jakości zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych jej mieszkańców, ani potrzeb i możliwości rozwoju gminy określonych w studium.

Ze względu na wszystko powyższe, co zostało przedstawione w rozważaniach prawnych niniejszego uzasadnienia, Sąd stwierdził, że Rada Miasta, odmawiając ustalenia lokalizacji dla przedmiotowej inwestycji mieszkaniowej, nie działała w sposób arbitralny, bowiem – jak wykazano powyżej – samodzielnie przedstawiła w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały motywy, z powodu których nie uznała możliwości lokalizacji inwestycji na terenie wskazanym we wniosku inwestora. Nawet jeżeli niektóre z argumentów organu nie stanowiły kryterium oceny możliwości podjęcia pozytywnej uchwały – jak np. dotyczące wskaźnika intensywności zabudowy czy też odległości zabudowy wielorodzinnej od terenu inwestycji (skarżący polemizował ze stanowiskiem organu, że jest to ponad 350 m, wskazują na odległość 250 m), to w najistotniejszej kwestii okazały się zasadne i znajdujące swoje oparcie w obowiązujących przepisach. W szczególności należy podkreślić, że Rada Miejska, podejmując zaskarżoną uchwałę uczyniła to z uwzględnieniem stanu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeb i możliwości rozwoju gminy, wynikających z ustaleń obowiązującego studium.

Zdaniem tutejszego Sądu, rozstrzygnięcie Rady Miasta mieści się w granicach uznania administracyjnego. Jednocześnie należy zauważyć, że przy badaniu zgodności z prawem zaskarżonej uchwały Sąd był związany granicami sprawy, co wynika z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Wobec tego Sąd stwierdził brak istotnych uchybień proceduralnych w toku rozpatrywania wniosku inwestora (zawartych tak w ustawie o samorządzie gminnym, jak i w przepisach szczególnych) oraz zgodność stanowiska Rady Miejskiej z wymogami wskazanymi w art. 5 ust. 3 i art. 7 ust. 4 specjalnej ustawy mieszkaniowej. Było to wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy sądowej, tj. oceny legalności zaskarżonej uchwały. Stąd też nie tylko nie podjął się oceny celowości i słuszności tej uchwały, ale i pozostawił poza obszarem rozważań tę części argumentacji skargi, która dotyczyła domniemanej stronniczości organów gminnych względem podejmowanych przez stronę działań inwestorskich.

W tym stanie sprawy Sąd, uznając że zaskarżona uchwała odpowiada prawu, oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.