Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 710/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 32  ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

|Sygn. akt III SA/Kr 710/18 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 października 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Janusz Kasprzycki, Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak, WSA Barbara Pasternak (spr.), Protokolant: Tomasz Famulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2018 r., sprawy ze skargi P. U. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 30 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe skargę oddala.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2018 r., na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.) Komendant Miejski Policji mianował z dniem 1 marca 2018 r. asp. Szt. P. U. na stanowisko detektywa Zespołu Operacyjno – Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji w 5 grupie zaszeregowania z mnożnikiem -1,55 (jeden pięćdziesiąt pięć) setnych kwoty bazowej dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy z uposażeniem zasadniczym w wysokości 2.360,00 zł i z dodatkiem służbowym przyznanym na czas nieokreślony w kwocie 498,00 zł miesięcznie w tym 48 zl miesięcznie ze środków przyznanych ustawa z dnia 15 grudnia 2016 r. o ustanowieniu Programu modernizacji Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu w latach 2017 -2010 (Dz. U. poz. 2140).

Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 §1 kpa.

Uzasadniając rozkaz, organ podał, że asp. szt. P. U. rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2018 roku został przeniesiony z urzędu do pełnienia dalszej służby w Komendzie Miejskiej Policji z dniem 1 marca 2018 roku. Równocześnie z wnioskiem o mianowanie wymienionego policjanta na stanowisko detektywa Zespołu Operacyjno - Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji wystąpił Komendant tamtejszej jednostki, motywując to potrzebami służby. W ocenie wnioskującego asp. szt. P. U. posiada odpowiednie kwalifikacje ogólne oraz doświadczenie zawodowe, niezbędne do prawidłowego wykonywania zadań na tym stanowisku służbowym. Ww. zostały powierzone z dniem 1 sierpnia 2017 roku obowiązki służbowe na stanowisku detektywa Zespołu Operacyjno - Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji. Kierując się koniecznością określenia sytuacji kadrowej policjanta w związku z jego przeniesieniem w trybie art. 36 ust. 1 ustawy o Policji do Komendy Miejskiej Policji oraz uwzględniając potrzebę uzupełnienia stanu osobowego Zespołu Operacyjno — Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji, podjęto decyzję o mianowaniu policjanta w tamtejszym Zespole. Mianowanie asp. szt. P. U. na stanowisko detektywa Zespołu Operacyjno - Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji uzasadnione jest aktualną sytuacją kadrową oraz potrzebą zapewnienia prawidłowego funkcjonowania tej komórki organizacyjnej. Wymieniony posiada odpowiednie kwalifikacje ogólne oraz duże doświadczenie zawodowe, niezbędne do prawidłowego wykonywania zadań na tym stanowisku służbowym.

Organ podkreślił, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem w podobnych sprawach, stosunek łączący policjanta z jego pracodawcą jest stosunkiem służbowym i wszelkie uregulowania dotyczące jego nawiązania, ustania, przeniesienia na inne stanowisko służbowe reguluje ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji) i wydane na jej podstawie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 roku w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. Zgodnie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jednym z podstawowych warunków wykonywania tego zadania jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie jej funkcjonariuszy. Granice tej dyspozycyjności określa wskazana ustawa oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze. Stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy, którego istotną cechą jest równorzędność stron, albowiem służba w Policji nie jest zwykłą pracą najemną. Dlatego też stosunek służbowy ma charakter administracyjno - prawny, którego cechuje podległość i dyspozycyjność funkcjonariusza wobec zwierzchnika. Źródłem stosunku służbowego policjanta jest mianowanie będące następstwem dobrowolnego zgłoszenia się do służby, co oznacza, iż policjant nawiązując stosunek służbowy godzi się na możliwość władczego działania swego przełożonego w sprawach wynikających ze stosunku służbowego. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBSP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Mianując policjanta na nowe stanowisko służbowe, uwzględniono jego wykształcenie, kwalifikacje zawodowe oraz staż służby (zgodnie z dyspozycją art. 34 ust l ustawy o Policji). Bez zmian pozostaną składniki jego uposażenia i stopień etatowy. Funkcjonariusz nadal będzie pełnił służbę w pionie kryminalnym.

Od powyższego rozkazu personalnego asp. szt. P. U. złożył odwołanie, zarzucając rozkazowi naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77 oraz art. 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez brak wyjaśnienia podjętej decyzji, niepoinformowania go o planowanym przeniesieniu służbowym, a tym samym niezapewnienia mu czynnego udziału w postępowaniu oraz braku uzasadnienia podjętej decyzji. Dodał również, że rażąco zostało naruszone prawo materialne, tj. art. 32 ust. 1 i 2, art. 37, art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jednolity: dz. U. z 2017 roku, poz.2067 ze zmianami) poprzez pominięcie słusznego interesu funkcjonariusza i równorzędnego zastosowania przepisów o przeniesieniu i powierzeniu obowiązków służbowych.

Rozkazem Personalnym nr [...] z dnia 30 kwietnia 2018 r. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2018 r.

Organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz podał, co następuje:

Asp. szt. P. U. służbę w Policji pełnił od dnia 16 stycznia 2003 roku do dnia 15 stycznia 2004 roku, ponownie został przyjęty do służby w Policji z dniem 22 listopada 2004 roku. Doświadczenie zawodowe zdobywał wykonując czynności na stanowiskach wykonawczych w pionach prewencji oraz kryminalnym. Ostatnio zajmował stanowisko detektywa Zespołu Operacyjno-Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji.

Rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 17 lipca 2017 roku, na podstawie art. 37 i art. 45 ust. 3 cyt. Ustawy o Policji, asp. szt. P. U. powierzono pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku detektywa Zespołu Operacyjno-Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji z dniem 1 sierpnia 2017 roku. W dniu 15 lutego 2018 roku do Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji wpłynął wniosek personalny Komendanta Miejskiego Policji o przeniesienie wymienionego do pełnienia dalszej służby w Komendzie Miejskiej Policji z dniem 1 marca 2018 roku. We wniosku stwierdzono, że asp. szt. P. U. posiada odpowiednie kwalifikacje ogólne, doświadczenie zawodowe (przydatne w procesie rozwoju zawodowego mniej doświadczonych funkcjonariuszy) oraz wskazano na konieczność uzupełnienia stanu osobowego Komendy Miejskiej Policji.

W związku z brakiem przeciwwskazań ze strony Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Wojewódzkiej Policji Komendant Wojewódzki Policji, przychylając się do powyższego wniosku personalnego, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2018 roku zwolnił asp. szt. P. U. z pełnienia obowiązków służbowych oraz z zajmowanego stanowiska i z dniem 1 marca 2018 roku przeniósł go, z urzędu do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności zgodnie z art. 108 § 1 KPA. Nadmienić należy, że od powyższej decyzji policjant złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, które do chwili obecnej nie zostało rozpatrzone.

Rozpatrując dalej przedmiotową sprawę, należy stwierdzić, że zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Natomiast w art. 36 ust. 1 cytowanej ustawy zapisano, że policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Z kolei w art. 38 ustawy określono warunki w jakich policjant może zostać przeniesiony na niższe stanowisko służbowe obligatoryjnie i fakultatywnie.

Należy zauważyć, że w obrocie prawnym funkcjonuje wiele zasad wypracowanych w oparciu o orzecznictwo sądowo-administracyjne zakładających, że przeniesienie policjanta do innej jednostki pozostawione zostało uznaniu organu, który kierować się powinien kryteriami potrzeb służby, jej interesem i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji. Z regulacji art. 32 i art. 36 ustawy z 1990 r. o Policji nie wynika, że do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości jest wymagana jego aprobatą (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 680/16, publ. LEX nr 2315360). Celowość, racjonalność i zasadność zmian stanowisk pracy poszczególnych funkcjonariuszy, tj. przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko pozostawiono właściwym przełożonym służbowym, dając im właśnie poprzez wprowadzenie uznania, swobodę w kształtowaniu polityki kadrowej. Uznaniowość decyzji polega na tym, że to do organu należy ostatecznie wybór postępowania w zakresie polityki kadrowej, a ramy tego uznania wyznacza art. 7 k.p.a., a mianowicie interes społeczny (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1453/16, publ. LEX nr 2253600).

Funkcjonariusz Policji, podejmując decyzję o wstąpieniu do służby w strukturach Policji i nawiązując stosunek służbowy, którego źródłem jest mianowanie, godzi się na możliwość władczego działania swego przełożonego w sprawach wynikających z nawiązanego stosunku służbowego, w tym na decyzje przełożonych właściwych w sprawach osobowych. Kandydat na policjanta świadomie poddaje się służbowej dyspozycji przełożonego, która polegać może także na dowolnym określeniu miejsca pełnienia służby oraz stanowiska funkcjonariusza. Ponadto wskazać należy, że stosunek służbowy policjanta opiera się na administracyjnoprawnym stosunku zatrudnienia, którego cechami wyróżniającymi są między innymi: hierarchiczne podporządkowanie, ścisła podległość służbowa., dyspozycyjność i poddanie poleceniom służbowym.

Nie można uznać za zasadny zarzut, że z uzasadnienia rozkazu nr [...] nie sposób wywnioskować o przyczynach przeniesienia funkcjonariusza. W tym zakresie należy wskazać na zapis "konieczność zapewnienia prawidłowego funkcjonowania Komendy Miejskiej Policji" co jednoznacznie wskazuje, że istniała potrzeba uzupełnienia stanu osobowego tej jednostki, a odpowiednie kwalifikacje ogólne i duże doświadczenie zawodowe zdecydowały o wyborze konkretnego funkcjonariusza. Nie należy przy tym zapominać, że wymieniony od l sierpnia 2017 roku faktycznie pełnił obowiązki w Komendzie Miejskiej Policji, stąd specyfika zadań służbowych tej jednostki była mu znana.

Rozważając argumenty policjanta dotyczące braku odniesienia się do kwestii równorzędności stanowiska, należy podkreślić, że funkcjonariusz po przeniesieniu nadal pełni służbę na stanowisku detektywa, w wydziale kryminalnym, z mnożnikiem 1,55 kwoty bazowej, dokładnie takim samym dodatkiem i stopniem służbowym. Trzeba wskazać, że stanowisko "detektywa" w 5 grupie zaszeregowania jest stanowiskiem wykonawczym, a w takim przypadku kategoria jednostki nie ma znaczenia dla uprawnień policjanta. Twierdzenia, że przeniesienie zablokowało wymienionemu drogę awansu są chybione. Na stanowisku, na jakim obecnie policjant będzie pełnił służbę, w samej strukturze Zespołu Operacyjno-Rozpoznawczego Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji występują również 2 stanowiska specjalisty, czyli wyższe od zajmowanego przez niego obecnie.

Prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że art. 32 cyt. ustawy ma nie tylko charakter kompetencyjny, ale stanowi także samodzielną podstawę do podjęcia decyzji o mianowaniu oraz zwalnianiu funkcjonariusza Policji ze stanowisk służbowych. Jednocześnie z art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji wynika, że funkcjonariusz może zostać bez swojej zgody mianowany na inne nie niższe (równorzędne) stanowisko służbowe. Wprawdzie ustawa nie precyzuje pojęcia "stanowisko równorzędne", ale zgodnie z ugruntowanym w tym zakresie orzecznictwem sądów administracyjnych o równorzędności stanowisk decyduje przede wszystkim grupa zaszeregowania i stopień etatowy przyporządkowany temu stanowisku (nawet przeniesienie na niższe stanowisko nie wymaga zgody policjanta wówczas, gdy warunki płacy na obu stanowiskach są identyczne - zob. wyroki NSA z 8 stycznia 2015r., sygn. akt I OSK 2219/13 oraz z 16 czerwca 2015r., sygn. akt I OSK 654/14).

W omawianej sprawie asp. szt. P. U. został mianowany na nowe równorzędne stanowisko służbowe. Zgodnie bowiem z tabelą zaszeregowania takich stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych stanowiącą załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (tekst jednolity: Dz.U. z 2015r., póz. 1236 ze zmianami) stanowisko detektywa Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji oraz detektywa Wydziału Kryminalnego Komendy Wojewódzkiej Policji są zaszeregowane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego oraz odpowiada im jednakowy stopień etatowy. Ponadto w przypadku obu stanowisk przepisy rozporządzenia przewidują ten sam rodzaj dodatku, tj. dodatek służbowy. Wskazane wyżej zasadnicze elementy wyczerpują pojęcie równorzędności stanowiska służbowego dotychczas zajmowanego przez skarżącego i stanowiska, na które skarżący został mianowany.

Przy ocenie równorzędności stanowiska powinny być brane pod uwagę również warunki pełnienia służby, które są jedną z cech charakterystycznych dla danego, określonego stanowiska służbowego. W świetle § 2 pkt 14 lit. a-e wydanego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt l ustawy o Policji zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. nr 1041 w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz. Urz KGP z 2013 r. póz. 50 ze zmianami), warunki służby określa karta opisu stanowiska pracy. Wskazuje ona miejsce występowania oraz cel stanowiska, zakres zadań, uprawnień i odpowiedzialności na stanowisku, wymagania w zakresie wyksztalcenia, kwalifikacji zawodowych, stażu służby lub pracy, doświadczenia zawodowego i umiejętności koniecznych do prawidłowej realizacji zadań, warunki służby lub pracy na stanowisku oraz kryteria oceny realizacji zadań.

Organ przytoczył treść kart stanowisk pracy detektywa Zespołu Operacyjno-Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji KMP, oraz detektywa Sekcji [...] Wydziału Kryminalnego Komendy Wojewódzkiej Policji i stwierdził, że z analizy tych kart wynika, że do zadań policjanta zarówno na aktualnie zajmowanym stanowisku, jak i na stanowisku poprzednio zajmowanym należało zwalczanie przestępczości kryminalnej, poprzez prowadzenie m.in. pracy operacyjnej. Świadczy o tym umiejscowienie etatów w strukturach Wydziałów Kryminalnych początkowo Komendy Wojewódzkiej Policji, a potem Komendy Miejskiej Policji. Poza tym karta opisu stanowiska nie określa zadań dla konkretnego policjanta, ale dla stanowiska, które dany policjant zajmuje.

Wskazywana przez wymienionego okoliczność większych wymagań na stanowisku detektywa Wydziału Kryminalnego Komendy Wojewódzkiej Policji, niż w Komisariacie Policji, jest wyłącznie odczuciem subiektywnym funkcjonariusza. Należy zwrócić uwagę, że raczej sytuacja odwrotna mogłaby mieć wpływ na dokonywaną ocenę równorzędności stanowisk. Kwestia innego rozkładu służby w nowym miejscu jej pełnienia (8.00 -16.00) oraz dłuższego dojazdu do służby nie przekreśla równorzędności stanowisk, tym bardziej, że wymieniony nadal pełni służbę w tej samej miejscowości, czyli w K. Zauważyć również należy, że jego dotychczasowy rozkład czasu służby od 7.00 do 15.00 wynikał jedynie z pozytywnego rozpatrzenia jego raportu o zmianę godzin służby, bowiem policjanci Komendy Wojewódzkiej Policji pełnią służbę w godzinach od 7.30 do 15.30.

Charakter służby w Policji wymaga od funkcjonariuszy podporządkowania się decyzjom organizacyjnym przełożonych, uzasadnionych potrzebami służby. Jest to jedna z istotniejszych i z pewnością nieprzypadkowych różnic pomiędzy stosunkiem służbowym i stosunkiem pracy, bowiem ustawodawca nie przewidział w odniesieniu do policjantów instytucji analogicznej do wypowiedzenia warunków pracy, o której mowa w art. 42 § 1 Kodeksu pracy. Zmiana rodzaju powierzonych obowiązków i rozkładu czasu służby należy do kompetencji przełożonego właściwego w sprawach

osobowych bez wymogu uzyskiwania zgody funkcjonariusza, poza przypadkiem mianowania na niższe stanowisko służbowe. Ponownie należy stwierdzić, że pojęcie równorzędności stanowiska nie jest zdefiniowane, ale nie wydaje się, aby uzasadnione i dopuszczalne w świetle obowiązujących uregulowań było rozszerzanie go poza granice wyznaczone ustawą. Jako równorzędne należy traktować takie stanowisko, które nie jest ani wyższe, ani niższe od dotychczasowego, a równorzędność stanowiska może być rozpatrywana tylko w powiązaniu z pojęciem stanowiska niższego i wyższego, a te w sposób oczywisty powinny być oceniane poprzez grupę zaszeregowania, stopień etatowy, wysokość uposażenia wraz z dodatkami oraz ewentualnie usytuowanie w zhierarchizowanej strukturze.

Odmienne przyjęcie powodowałoby, że policjant, który rozpocząłby służbę w danym pionie nigdy nie mógłby zostać przeniesiony "w poziomie" (tj. bez zgody funkcjonariusza i oprócz mianowania na wyższe lub niższe stanowisko) do innego pionu Policji. Taka praktyka groziłaby w sytuacjach skrajnych (np. dużych zwolnieniach ze służby, wieloosobowych wypadkach w służbie) paraliżem wypełniania zadań ustawowych Policji realizowanych w ramach danego pionu, zwłaszcza, że nabór funkcjonariuszy do służby trwa bardzo długo, a samo czasowe powierzenie pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku nie rozwiązuje sprawy.

Z kolei analizując argumenty dotyczące braków w przeprowadzeniu postępowania dowodowego czy zachowania przepisów procedury administracyjnej w niniejszej sprawie, trzeba zauważyć, że jak wskazuje sam odwołujący, zgodnie z przyjętymi poglądami orzecznictwa, ramy uznania administracyjnego w podobnych sprawach wyznacza art. 7 K.p.a., a mianowicie interes społeczny, czyli interes służbowy Policji oraz interes policjanta. W rozkazie nr [...] Komendanta Miejskiego Policji jasno jest wskazane, że przyczyną mianowania asp. szt. P. U. jest konieczność zapewnienia prawidłowego funkcjonowania Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji. Z racji charakteru służby w Policji, celu i zakresu działania Policji, słuszny interes społeczny ma w tych sprawach niewątpliwy priorytet, natomiast słuszny interes policjanta przejawia się w niezaakceptowaniu sytuacji, w której skorzystanie organu z przyznanego mu uprawnienia miałoby charakter nadużycia. Należy również podkreślić, że na dzień 1 marca 2018 r. w Komendzie Miejskiej Policji istniało 88 wakatów, co stanowiło 4,21% w stosunku do ogólnego stanu etatowego jednostki. Natomiast w Komendzie Wojewódzkiej Policji wskaźnik ten na dzień 1 marca 2018 roku wynosił 3,05%.

Zatem mianowanie wymienionego podyktowane było potrzebami służby, determinowanymi realizacją ustawowych zadań Policji. Należy powtórzyć, że prawidłowość funkcjonowania Policji jako umundurowanej i uzbrojonej formacji, opiera się na zhierarchizowaniu i podporządkowaniu służbowym. W takich warunkach nie można przyjąć poglądu, że funkcjonariusz Policji nie może zostać mianowany na inne, równorzędne stanowisko służbowe, gdy w grę wchodzi dobro służby. W tym kontekście, należy podkreślić, że jeżeli nawet przeniesienie policjanta do innej jednostki wiąże się dla niego z pewnymi niedogodnościami, to nie może to być równoważne z potrzebami służby. Słuszny interes strony nie może sprowadzać się do subiektywnego poczucia krzywdy i odmiennej od organu oceny stanu faktycznego, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Prawo do przenoszenia funkcjonariuszy Policji na stanowiska równorzędne mieści się w ramach stosunku służbowego nawiązywanego wskutek dobrowolnego zgłoszenia się do służby, którego charakter wyraża się przede wszystkim silnym podporządkowaniem i dyspozycyjnością funkcjonariuszy (por. II SA/Po 877/15).

Na powyższe rozstrzygnięcie P. U. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:

- art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez naruszenie zasady praworządności, niezapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu na żadnym jego etapie i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów; braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego; braku należytego uzasadnienia decyzji;

- art. 37, 36 ust. 1i 2 oraz art. 32 ust. 1 ustawy o Policji poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w szczególności w odniesieniu do art. 37, który reguluje sytuację powierzenia pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku w tej samej miejscowości i art. 32 ust 1, zgodnie z którym w trybie w nim określonym można przenieść policjanta tylko na stanowisko równorzędne, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Skarżący podważył zasadność przeniesienia go do pełnienia służby z Wydziału i Kryminalnego KWP do Komisariatu Policji. Podkreślił, że jest doświadczonym policjantem, wielokrotnie nagradzanym także przez Komendanta Głównego Policji. Osiągał bardzo dobre wyniki w służbie, był również pozytywnie opiniowany. Podkreślił, że w komisariacie Policji pracują policjanci na początku swojej drogi zawodowej, a funkcjonariusze tacy jak on pełnią stanowiska kierownicze. Podniósł, że przełożony nie uwzględnił jego słusznego interesu. Pracując w KWP miał możliwość awansu czego go pozbawiono w aktualnej jednostce Policji. Dodał, że KWP zajmuje się poważnymi przestępstwami podczas gdy KP zajmuje się sprawami drobnymi. Nadto według skarżącego, warunki służby w komisariacie Policji są dużo gorsze od tych w KWP począwszy od godzin pracy po wyposażenie. Nadto zablokowano mu możliwość awansowania na nowym stanowisku i to w jednostce o niższej randze, a różnice w kartach opisu stanowisk prac. są o tyle istotne, że powodują, że stanowisko na które został mianowany jest stanowiskiem niższego rzędu. Zdaniem Skarżącego nie było konieczności przeniesienia go z KWP do Komisariatu Policji.

Skarżący przyznał, że uposażenie zostało mu zachowane, lecz nie tylko te parametry bierze się pod uwagę przy ocenie równorzędności stanowisk. Ponadto nie bez znaczenia jest nieporównywalny prestiż obu stanowisk -- detektywa w Wydziale Kryminalnym KWP a detektywa jednostki Policji niższego szczebla. P. U. wskazał też na istniejące jego zdaniem "drugie dno" jego przenosin dotyczące najogólniej polityki kadrowej w Wydziale Kryminalnym KWP oraz wniosło wezwanie na świadków policjantów i pracowników cywilnych tej komórki organizacyjnej.

W odpowiedzi na skargę, Komendant Wojewódzki Policji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2017.2188 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treścią art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2017.1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Orzekanie - w myśl art.135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami, należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonych rozkazów personalnych stanowił art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. 2015.355 ze zm.), zgodnie z którym do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Powołany przepis jest przepisem kompetencyjnym, określającym organ właściwy m.in. do mianowania, przenoszenia i zwalniania policjanta ze stanowiska służbowego. Nie zawiera on jednak przesłanek uzasadniających wydanie rozkazu personalnego w tym przedmiocie oraz nie precyzuje kryteriów, które powinny być brane pod uwagę przy ocenie równorzędności stanowisk służbowych.

Art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji zawiera regulację dotyczącą m.in. przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę oraz organ właściwy do wydania rozkazu personalnego w tym przedmiocie. Z kolei w art. 38 ust. 1 i 2 ustawy wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe.

Z powyższej regulacji wynika, że zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe, może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Decyzje o mianowaniu policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania mają charakter decyzji uznaniowych. Wydając taką decyzję organ powinien kierować się kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia optymalnego wykonywania podstawowych zadań Policji. Z treści art. 1 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa oraz porządku publicznego. Jej hierarchiczność i dyspozycyjność, jako immanentne cechy tej służby, służą wykonaniu nałożonych na tę formację zadań i z tego też powodu obowiązujące w niej zasady zdyscyplinowania różnią się zasadniczo od innych grup zawodowych. Zatem służba w Policji charakteryzuje się stosunkiem administracyjnoprawnym i to na przełożonym spoczywa obowiązek jednostronnego i władczego kształtowania tzw. polityki kadrowej.

Dokonując zatem kontroli legalności decyzji o mianowaniu policjanta na stanowisko służbowe po przeniesieniu do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji, czyli w sytuacji jaka ma miejsce w niniejszej sprawie należy badać, czy na podstawie powyższych przepisów jej wydanie było dopuszczalne, tj. czy organ spełnił przesłanki ustawowe, w tym zwłaszcza dotyczące równorzędności stanowisk, czy nie przekroczył przy tym granic pozostawionej mu dyskrecjonalności oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Nie podlega natomiast badaniu przez sąd administracyjny w sprawie dotyczącej mianowania policjanta w nowej jednostce organizacyjnej Policji, zasadność i legalność decyzji o zwolnieniu policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji. Polityka kadrowa w formacjach Policji należy natomiast do jej kierownictwa, które w tym zakresie jest ograniczone jedynie zakazem mianowania funkcjonariusza na niższe stanowisko od tego, które do tej pory zajmował, z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 38 ustawy o Policji. Badaniu podlega również zawarta w art. 7 k.p.a. powinność uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanej mu kompetencji, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie.

Odnosząc powyższe uwagi do stanu kontrolowanej sprawy należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że skarżący kwestionuje w skardze (m. in.) zasadność przeniesienia go do pełnienia służby z Komendy Wojewódzkiej Policji do Komisariatu Komendy Miejskiej Policji, z tego też faktu wywodząc szereg argumentów przeciwko zaskarżonemu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciu. Należy więc podkreślić, że przeniesienie skarżącego do pełnienia służby z Komendy Wojewódzkiej Policji do Komendy Miejskiej Policji nastąpiło innymi rozkazami i pozostaje poza rozważaniami w niniejszej sprawie. Jak bowiem wynika z akt, rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2018 r. nr [...] skarżący został przeniesiony do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej, a Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia 7 maja 2018 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, rozkaz powyższy utrzymał w mocy. Zatem liczne zarzuty dotyczące rozkazu personalnego o przeniesieniu skarżącego do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji nie mogły być w niniejszej sprawie brane pod uwagę. Zaskarżony w niniejszej sprawie rozkaz personalny jest bowiem konsekwencją rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2018 r. nr [...], utrzymanego w mocy przez Komendanta Głównego Policji rozkazem z dnia 7 maja 2018 r. nr [...]. Na dzień rozpoznawania skargi w niniejszej sprawie kwestia przeniesienia skarżącego z Komendy Wojewódzkiej do Komendy Miejskiej była rozstrzygnięta ostatecznie.

Istota sporu między stronami sprowadza się natomiast do ustalenia, czy stanowisko służbowe, na które mianowano skarżącego, jest stanowiskiem równorzędnym z poprzednio zajmowanym.

Ustawa o Policji nie definiuje pojęcia "stanowisko równorzędne". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się natomiast pogląd, że "stanowisko równorzędne" oznacza stanowisko, które musi charakteryzować się przede wszystkim takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, takim samym dodatkiem służbowym oraz takim samym stopniem etatowym. Wszystkie te warunki powinny być spełnione łącznie (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 2414/11 , LEX nr 1218861). Wskazuje się nadto, że dokonując analizy równorzędności stanowisk, uwzględnić należy jak najwięcej elementów pozwalających na ocenę równoważności, w tym warunki służby, które są jedną z cech charakterystycznych dla danego, określonego stanowiska służbowego (por.m.in. wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2016 r.,I OSK 3069/14, LEX nr 2111058).

W ocenie Sądu, Komendant Wojewódzki Policji w zaskarżonej decyzji w sposób wyczerpujący wyjaśnił kwestię równorzędności stanowisk - poprzednio i obecnie zajmowanego przez skarżącego, oraz wykazał, że skarżący został mianowany na stanowisko równorzędne w stosunku do dotychczas zajmowanego. Dodatkowo zwrócił też uwagę na aspekty prawne związane z istotą stosunku służbowego policjanta mające znaczenie w przypadku mianowania policjanta na równorzędne stanowisko służbowe w rozumieniu art. 32 ustawy o Policji.

W odniesieniu do obydwu stanowisk zajmowanych przez skarżącego (aktualnego i poprzednio zajmowanego) identyczne są elementy, które przesądzają o ich równorzędności, a mianowicie: grupa zaszeregowania uposażenia zasadniczego, stopień etatowy oraz rodzaj przyznanego dodatku. Zgodnie z tabelą zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych, stanowiącą załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U.152.1732 ze zm.), stanowisko detektywa wydziału kryminalnego Komendy Miejskiej Policji oraz stanowisko detektywa Wydziału Kryminalnego Komendy Wojewódzkiej Policji są zaszeregowane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego oraz odpowiada im taki sam stopień etatowy (Lp.96, rubr. nr 7 i 8 ww. tabeli), oraz ten sam rodzaj dodatku. Poprzednio skarżący zajmował stanowisko detektywa i pełnił służbę w Wydziale Kryminalnym, takie też stanowisko i w identycznej komórce organizacyjnej Policji (Wydział Kryminalny) pełni po wydaniu kwestionowanego rozkazu personalnego. Na okoliczności powyższe zasadnie zwrócił uwagę organ uzasadniając równorzędność obydwu stanowisk. Nie poprzestając na stwierdzeniu, iż o równorzędności stanowisk decyduje identyczność parametrów uposażenia zasadniczego, dodatku służbowego oraz taki sam stopień etatowy, organ dokonał również oceny równorzędności stanowisk w drodze analizy warunków służby. W świetle § 2 pkt 14 lit. a-e wydanego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. nr 1041 w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz.Urz. KGP z 2013 r. poz. 50 ze zm.), warunki służby określa dokument pn. karta opisu stanowiska pracy. Wskazuje ona miejsce występowania oraz cel stanowiska, zakres zadań, uprawnień i odpowiedzialności na stanowisku, wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych, stażu służby lub pracy, doświadczenia zawodowego i umiejętności koniecznych do prawidłowej realizacji zadań, warunki służby lub pracy na stanowisku oraz kryteria oceny realizacji zadań. Ze znajdujących się w aktach spawy kart opisu stanowiska pracy skarżącego w Komisariacie Policji (k. 14 akt adm.) i w Komendzie Wojewódzkiej Policji (k. 16) wynika, że tożsame są cele obydwu stanowisk : prowadzenie czynności operacyjno - rozpoznawczych (KMP), i realizacja pracy operacyjnej w zakresie ujawniania i zwalczania przestępstw kryminalnych (KWP). W zakresie zadań i obowiązków obydwie karty opisu stanowiska pracy wskazują na prowadzenie działań operacyjnych (KMP) i prowadzenie rozpoznania operacyjnego (KWP). Sąd zauważa odmienność pewnych szczegółowych zadań i obowiązków wynikającą z opisu zadań i obowiązków w czasie pełnienia służby na poprzednim stanowisku z zadaniami i obowiązkami na nowym stanowisku a także zmianę warunków pracy polegającą na pracy zmianowej na nowym stanowisku. Należy jednak podkreślić, że równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza tożsamości ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Równorzędność nie oznacza takich samych obowiązków, czasu służby, czy też godzin jej pełnienia. Zasadnicze znaczenie dla oceny równorzędności stanowisk ma charakter i rodzaj wykonywanej pracy. Zdaniem Sądu fakt, że skarżący kwestionowanym rozkazem został mianowany na stanowisko detektywa Zespołu Operacyjno-Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji, w następstwie przeniesienia do dalszego pełnienia służby w KMP, z takim samym zaszeregowaniem i jednakowym stopniem etatowym, oraz na stanowisku którego celem jest prowadzenie pracy operacyjnej, mającej na celu zwalczanie przestępczości kryminalnej, jak i na poprzednio zajmowanym stanowisku, świadczy w stanie faktycznym sprawy o równorzędności poprzednio i obecnie zajmowanych przez skarżącego stanowisk. Należy też stwierdzić, że organy w sposób dostateczny i szczegółowy wykazały w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć zasadność i celowość mianowania skarżącego na obecnie zajmowane stanowisko. Wynikają one jak podały organy z aktualnej sytuacji kadrowej oraz potrzeby zapewnienia prawidłowego funkcjonowania Zespołu Operacyjno- Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego jednostki organizacyjnej KPM, do której skarżący został przeniesiony. W aktach sprawy zalega pismo Komendanta Komisariatu Policji – wniosek personalny nr [...] (k.29), w którym Ww. wnosi o mianowanie skarżącego z dniem 1 marca 2018 r. na stanowisko detektywa Zespołu Operacyjno-Rozpoznawczego Komisariatu Policji. W uzasadnieniu wniosku Komendant wskazał na "niezbędną konieczność" uzupełnienia stanu osobowego Zespołu a także na odpowiednie kwalifikacje ogólne oraz duże doświadczenie zawodowe niezbędne do prawidłowego wykonywania zadań na tym stanowisku. Kwestionowane rozkazy zostały wydane w uwzględnieniu powyższego wniosku. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że mianowanie skarżącego było podyktowane koniecznością uzupełnienia stanu etatowego, oraz zapewnienia ciągłości służby, z uwzględnieniem wykształcenia, kwalifikacji zawodowych oraz stażu służby skarżącego. W kwestii ciągłości służby skarżącego nie bez znaczenia w sprawie pozostaje okoliczność, iż skarżący od dnia 1 sierpnia 2017 r. pełnił obowiązki służbowe na stanowisku identycznym, na jakie został mianowany kwestionowanym rozkazem. Jest to okoliczność istotna z uwagi na konieczność prawidłowej realizacji zadań Policji, jako formacji przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 1 ust. 1 ustawy o Policji). Dotychczasowe doświadczenie zawodowe i wykształcenie skarżącego a także znajomość specyfiki zadań służbowych "nowej" jednostki dają bowiem gwarancję należytego wykonywania zadań służbowych a także istotnego wkładu w prawidłowe funkcjonowanie jednostki, której stan osobowy wymagał uzupełnienia. W tym miejscu należy zaznaczyć, że sąd administracyjny nie jest władny do oceny celowości zmian strukturalnych i organizacyjnych w Policji, jak również nie może ingerować w prowadzoną tamże politykę kadrową. Nie mogły mieć też wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji zarzuty skargi dotyczące znacząco gorszych według skarżącego warunków pracy – tj. stanu pomieszczeń w Komisariacie Policji, wyposażenia służbowego, czy też zmiany godzin pełnienia służby, ponieważ elementy te nie są decydujące jeżeli chodzi o ocenę równorzędności stanowisk, a nadto należy zauważyć, że skarżący pełni służbę nadal w tej samej miejscowości. Odnośnie natomiast zarzutów skargi dotyczących "zablokowania awansu" i prowadzenia na nowym stanowisku "drobnych spraw kryminalnych" jak to określił skarżący, czy też "marnowania potencjału pracownika" (k. 7, 8 skargi) Sąd podkreśla, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o Policji stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania, na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby, zatem ma charakter administracyjnoprawny i przepisy ustawy o Policji pozostawiają właściwym przełożonym służbowym ocenę celowości i zasadności przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko. Słuszne jest stanowisko organu, że funkcjonariusz Policji, podejmując decyzję o wstąpieniu do służby godzi się na możliwość władczego działania swojego przełożonego w sprawach wynikających z nawiązanego stosunku służbowego, którego cechami są m. in. hierarchiczne podporządkowanie, dyspozycyjność i poddanie poleceniom służbowym. Wobec zatem konieczności rozważania interesu społecznego i słusznego interesu strony (art. 7 kpa) w stanie faktycznym sprawy należało uznać, że nad interesem strony, którego naruszenie upatruje skarżący w pozbawieniu go możliwości prowadzenia spraw z określonego katalogu przestępstw, czy też braku wykorzystania doświadczenia zawodowego i wszystkich form i metod pracy operacyjnej musi przeważać interes społeczny polegający na konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania Komendy Miejskiej Policji poprzez wzmocnienie stanu osobowego, w której skarżący obecnie pełni służbę. Kwestia ta jednak została już rozstrzygnięta innymi, wskazanymi na wstępie rozkazami personalnymi. Poprawnie też ocenił organ, że błędne jest stanowisko skarżącego o zablokowaniu możliwości awansu. Pozostałe zarzuty skargi (str. 14-17) dotyczą bądź kwestii już rozstrzygniętej ww. rozkazami, bądź mają charakter pozaprawny, dlatego odnoszenie się do nich nie było celowe.

Reasumując, należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, gdyż organ wykazał w sposób prawidłowy zasadność mianowania skarżącego na stanowisko detektywa Zespołu Operacyjno – Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji oraz fakt, że stanowisko na które skarżący został mianowany jest stanowiskiem równorzędnym w stosunku do uprzednio zajmowanego. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania i decyzja ta nie narusza przepisów ustawy o Policji wskazanych przez skarżącego. Uzasadnienie kwestionowanej decyzji jest szczegółowe, obszerne, zawiera opis stanu faktycznego, przytacza stosowne przepisy ustawy podaje w sposób wyczerpujący motywy rozstrzygnięcia oraz odnosi się do zarzutów odwołania.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku.