Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1392/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6240 Zmiana  kategorii zdolności do służby wojskowej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29października 2012 r. sprawy ze skargi J. K. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 30 lipca 2012 r., Nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej i inwalidztwa postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] 2012 r., w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej i inwalidztwa - uznała skarżącego – kapitana rezerwy J. K. za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej - kategoria "N".

Ponadto uznano, że stwierdzone u skarżącego schorzenia (wskazane pod pkt 5 i 6) w postaci okresowego zespołu bólowego kręgosłupa szyjnego i lędźwiowo – krzyżowego, a także lewostronnego upośledzenia słuchu nie pozostają w związku ze służbą wojskową. Skarżącego zaliczono do III grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia oraz w związku ze służbą wojskową, a także nie zaliczono skarżącego do żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową powstałego w skutek wypadku.

Od powyższego orzeczenia skarżący wniósł odwołanie, w którym nie zgodził się na zaliczenie go do III grupy inwalidzkiej i nie uznania schorzeń określonych w pkt 5 i 6 jako pozostających w związku z służbą wojskową.

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia 30 lipca 2012r. nr [...] uchyliła zaskarżone orzeczenie TWKL i orzekła co do istoty sprawy, uznając iż skarżący jest trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej – kat. "N", oraz że rozpoznane u niego schodzenie określone w pkt 5 nie pozostaje w związku ze służbą wojskową, a schorzenie określone w pkt 6 pozostaje w związku ze służbą wojskową. Ponadto zaliczono skarżącego do III grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia oraz w związku ze służbą wojskową, a także nie zaliczono skarżącego do żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową powstałego w skutek wypadku.

W pouczeniu organ wskazał, że od decyzji przysługuje skarga do sądu administracyjnego, jednakże skarga nie przysługuje w zakresie ustalenia grupy inwalidztwa i jego związku lub braku związku ze służbą wojskową oraz związku lub braku związku chorób i schorzeń ze służba wojskową.

Skarżący wniósł skargę na powyższe orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze, skarżący zarzucił brak przeprowadzenia kompleksowych badań oraz nie uwzględnienia zgłaszanych przez niego dolegliwości psychicznych, urologicznych oraz laryngologicznych. Wniósł o ponowne zlecenie komisji lekarskiej przeprowadzenia spornych według niego badań lekarskich.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

W myśl art. 58 § 1 pkt 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej "P.p.s.a.". Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego następuje w szczególności wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 P.p.s.a.) lub gdy dotyczy sprawy wyłączonej z właściwości tych sądów (art. 5 P.p.s.a.). Odrzucenie skargi z wymienionego powodu ma miejsce także w wypadku, gdy skarga została wniesiona w sprawie objętej właściwością sądów powszechnych.

Skarga podlega odrzuceniu, gdyż sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że istnieją dwie grupy orzeczeń wydawanych przez wojskowe komisje lekarskie. Zarówno w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 1998 r. sygn. OPS 8/97 (ONSA 1998, nr 2, poz. 39), jak i w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. sygn. akt III ZP 9/99 (OSNAPiUS 2000, nr 5, poz. 167) rozróżniono orzeczenia ustalające stan zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej w celu jej powołania lub przyjęcia do odbycia tej służby albo zwolnienia ze służby oraz orzeczenia ustalające schorzenia (stan zdrowia) danej osoby i ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w postanowieniu z dnia 6 stycznia 2000 r., sygn. akt OSA 1/00 (ONSA 2001/2/47) orzekł, że od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego (rentowego), skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie przysługuje.

W niniejszej sprawie, w odwołaniu od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej skarżący wprost zakwestionował zaliczenie go do III grupy inwalidzkiej oraz uznanie, że schodzenia określone w pkt. 5 i 6 nie pozostają w związku ze służbą wojskową. Natomiast w skardze od Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej podważa kompleksowość przeprowadzonych badań w zakresie dolegliwości urologicznych, psychiatrycznych oraz laryngologicznych. Z zarzutów podniesionych przez skarżącego wyraźnie wynika, że skarga nie dotyczy zdolności do zawodowej służby wojskowej w powiązaniu z rozpoznanymi schorzeniami. Natomiast orzeczenia ustalające stan zdrowia i związek schorzeń ze służbą nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Orzeczenia w tym zakresie wydawane są na użytek innych postępowań (emerytalnych, rentowych, odszkodowawczych), w których właściwy jest sąd powszechny.

Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.