Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 153/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: par. 12 ust. 6
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: par. 271, art. 34 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 47
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Chróścielewski ( spr.) Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1038/06 w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 września 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1038/06, oddalił skargę R. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z dnia [...], nr [...], Burmistrz S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił R. M. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę do trzech kondygnacji budynku mieszkalno-usługowego usytuowanego przy ul. [...] na działkach o nr ewid. [...], [...] i [...] w S..

Wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji złożyło Przedsiębiorstwo [...] "[...]" Sp. z o.o. w S., będące użytkownikiem wieczystym sąsiedniej nieruchomości.

Decyzją z dnia [...] Wojewoda L., stwierdził nieważność decyzji Burmistrza S. z dnia [...], nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku. W uzasadnieniu Wojewoda stwierdził m.in., iż kwestionowaną decyzją naruszono normy zawarte w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.), które wymagały od organu administracji architektoniczno-budowlanej, aby przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdził zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami techniczno-budowlanymi, a także kompletność projektu budowlanego, jego wykonanie i sprawdzenie przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Zdaniem Wojewody, usytuowanie przedmiotowego obiektu bezpośrednio przy granicy działek sąsiednich nie wynika z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie jest zgodne z przepisami techniczno-budowlanymi, które nie przewidują sytuowania obiektu budowlanego przy granicy działki budowlanej ścianą zewnętrzną z otworami. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], który podzielił stanowisko organu I instancji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł R. M., wnosząc o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając w zaskarżonym wyroku skargę, stwierdził, że zatwierdzony decyzją Burmistrza S. z dnia [...] projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę były niezgodne z wynikającym z § 12 ust 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) zakazem wznoszenia budynków posiadających otwory w ścianie bezpośrednio przy granicy działki. Z projektu budowlanego wynikało bowiem, że w ścianie usytuowanej od strony północnej, zlokalizowanej bezpośrednio w granicy działki, znajdują się otwory okienne. Wbrew stanowisku skarżącego, na taką ocenę wskazanego naruszenia prawa nie mogły mieć wpływu ustalenia zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum Miasta S.. Oprócz tego zatwierdzony projekt budowlany był niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która nie przewidywała możliwości wzniesienia przedmiotowego budynku bezpośrednio w granicy działki. Przeciwnie w celu zabezpieczenia interesów osób trzecich nakazywała zachować wymagane normatywne odległości projektowanego obiektu od granic działek sąsiednich, określone w powołanym rozporządzeniu.

Zdaniem Sądu, w ten sposób rażąco został naruszony także art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego stanowiący, iż projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak też art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakładający na właściwy organ obowiązek sprawdzenia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami techniczno-budowlanymi. Sąd stwierdził, iż organy nadzorcze obu instancji prawidłowo uznały, że decyzja Burmistrza S. z dnia [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nie mogła zatem pozostać w obrocie prawnym.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył R. M., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucają mu naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię:

a) § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez przyjęcie, iż warunkiem podstawowym, umożliwiającym usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią był brak otworów okiennych w ścianie zlokalizowanej na granicy działek;

b) art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, iż zatwierdzony projekt budowlany był niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu odnoszącej się do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i błędne ustalenie, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie przewidywała możliwości wzniesienia budynku z otworami bezpośrednio w granicy działki.

Jak podniesiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, właśnie "występowanie" otworów okiennych w ścianie zlokalizowanej w granicy było warunkiem podstawowym umożliwiającym usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią. Taka zaś interpretacja przepisu § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. wbrew ocenie Sądu I instancji nie jest całkowicie dowolna. Istotne znaczenie ma również i ta okoliczność, iż w sprawie mamy do czynienia z rozbudową istniejącego budynku, który miał już otwory okienne.

Zdaniem skarżącego, stanowisko Sądu I instancji jest całkowicie chybione. Linia zabudowy według rysunku planu - wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - przewiduje wzniesienie przedmiotowego budynku bezpośrednio na granicy działki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie spełnia wymienione wyżej wymagania, choć nie oznacza to, że została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Zgodnie z § 12 ust. 6 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji pozwalającej na budowę - budynek może być usytuowany ścianą zewnętrzną bez otworów bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, z zastrzeżeniem ust. 10 oraz § 271 ust. 12 pkt 1, jeżeli:

1) wynika to z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu bądź

2) na sąsiedniej działce istnieje już budynek ze ścianą usytuowaną bezpośrednio przy tej granicy, a wznoszony budynek będzie:

a) przylegał do istniejącego całą długością swojej ściany,

b) miał w pasie o szerokości 3 m, przyległym do granicy działki, wysokość i wymiar równoległy do tej granicy, nie większe niż w budynku istniejącym na sąsiedniej działce.

Z przepisu tego należy wyprowadzić wniosek sprzeczny z całkowicie błędną jego interpretacją dokonaną w skardze kasacyjnej, iż w żadnym przypadku nie jest możliwe usytuowanie budynku przy granicy działki ścianą z otworami. Można posadowić budynek, pod pewnymi warunkami, bezpośrednio przy granicy działki, ale ściana przy granicy działki musi być pozbawiona otworów. Bez znaczenia jest przy tym, iż w sprawie niniejszej mamy do czynienia z rozbudową istniejącego budynku, który miał już otwory okienne. Należy więc w tym zakresie podzielić pogląd wyrażony w zaskarżonym wyroku przez Sąd I instancji, iż zatwierdzony decyzją Burmistrza S. z dnia [...] projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę były niezgodne z powołanym wyżej § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu należy zatem uznać za chybiony.

Za niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym zakresie wypada zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę był niezgodny z wydaną w sprawie decyzją Burmistrza Miasta S. z dnia [...] nr [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Wbrew bowiem temu co twierdzi skarżący, decyzja powyższa w swoich ustaleniach ani w załączniku graficznym nie przewidywała usytuowania budynku przy granicy działki sąsiedniej, a wręcz coś przeciwnego - wymagała zachowania normatywnych odległości projektowano budynku od granic działek sąsiednich, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Należy przypomnieć przy tym, iż w myśl art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.), na podstawie której została wydana decyzja z dnia [...] nr [...], warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.