Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 782/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 23b
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 2b ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 4 poz 27
law: Ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych - tekst jednolity.
article: art. 135,  art. 145  par. 1 pkt 1 vlit. "a" i "c",  art. 152,  art. 200 i 205
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 14 ust. 5
journal: Dz.U. 2003 nr 102 poz 946
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie cofnięcia poświadczenia rejestracji automatu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej Spółki A kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania Spółki A (dalej jako: Spółka) od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]", Nr "[...]", cofającej poświadczenie rejestracji o nr "[...]", uprawniające niniejszą Spółkę do wprowadzenia do eksploatacji i użytkowania automatu do gier "[...]", o nr fabrycznym: "[...]", orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył stan faktyczny i prawny sprawy, wskazując, iż w dniu "[...]" funkcjonariusze Urzędu Celnego przeprowadzili kontrolę w punkcie gier: "[...]", podczas której stwierdzono, iż przedmiotowy automat umożliwia grę za stawki przekraczające 0,07 Euro, tj. wyższe niż dopuszcza to art. 2 ust. 2b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.). Powyższy fakt potwierdziła także opinia wydana przez biegłego sądowego R. R. Biegły stwierdził ponadto, że łączna jednorazowa wartość wygranej w grze, liczonej jako suma wygranej bezpośredniej oraz pośredniej z wygranych premiowych, może przekroczyć równowartość 15 Euro. Ustalono, że automat ten należy do Spółki, która uzyskała zezwolenie Dyrektora Izby Skarbowej, nr "[...]", na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Kwestionowany automat otrzymał poświadczenie rejestracji w dniu "[...]" na podstawie pozytywnej opinii technicznej Jednostki Badającej ds. Rejestracji UGL z dnia "[...]".

W oparciu o powyższe ustalenia, włączone w poczet materiału dowodowego sprawy, Naczelnik Urzędu Celnego, postanowieniem z dnia "[...]", wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia rejestracji tegoż automatu o niskich wygranych. Następnie organ pierwszej instancji wydał w dniu "[...]" decyzję o cofnięciu poświadczenia rejestracji automatu, stwierdzając, że automat nie spełnia wymogów określonych w art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych w zakresie wysokości maksymalnej stawki za udział w jednej grze oraz maksymalnej jednorazowej wygranej. Rozstrzygnięcie organ oparł o § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. Nr 102, poz. 946 ze zm.), w myśl którego Naczelnik Urzędu Celnego cofa rejestrację automatu lub urządzenia do gier w razie stwierdzenia jego niezgodności z warunkami rejestracji.

W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik Spółki zarzucił Naczelnikowi Urzędu Celnego m.in. naruszenie:

- przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 2 Ordynacji podatkowej poprzez oparcie rozstrzygnięcia na przepisach tej ustawy, a nie na Kodeksie postępowania administracyjnego;

- art. 197 w zw. z art. 180 w zw. z art. 190 w zw. z art. 120 i art. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez zaniechanie powołania biegłego na okoliczność zgodności działania automatu z warunkami rejestracji, oparcie rozstrzygnięcia na opinii biegłego włączonej do postępowania z naruszeniem praw strony do udziału w przeprowadzaniu dowodu, a także nieprzeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego i oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów;

- art. 188 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez nieuwzględnienie żądań strony dotyczących przeprowadzenia dowodów, podczas gdy ich przedmiotem były okoliczności o istotnym znaczeniu dla sprawy;

- art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż zakwestionowany automat nie spełnia określonych tym przepisem wymogów, - §14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych w zw. z art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 2 Konstytucji RP wskutek wydania decyzji o cofnięciu poświadczenia rejestracji automatu pomimo niestwierdzenia niezgodności jego stanu rzeczywistego z warunkami rejestracji,;

- art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez niezawieszenie postępowania oraz art. 216 Ordynacji podatkowej poprzez niewydanie postanowień w przedmiocie złożonych przez Stronę uwag do materiału dowodowego oraz w przedmiocie zawieszenia postępowania,

- art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak wskazania przyczyn dla których organ dał wiarę opinii biegłego oraz protokołowi kontroli, a nie dał wiary opinii technicznej jednostki badającej itp., a w konsekwencji brak uzasadnienia zastosowania cofnięcia rejestracji automatu..

Jednocześnie pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie.

Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym organ drugiej instancji nie podzielił zasadności zarzutów i wniosków odwołania. Dyrektor Izby Celnej szczegółowo omówił dowody zgromadzone w sprawie i odniósł się do zarzutów procesowych dotyczących wniosków dowodowych strony, potwierdzając prawidłowość i kompletność ustaleń poczynionych przez organ pierwszej instancji. Organ podkreślił m.in., że eksperyment wykazał, iż przedmiotowy automat umożliwia grę za stawki wyższe aniżeli dopuszczalne art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Wskazano, że czynności kontrole przeprowadzone zostały zgodnie z prawem, a prawidłowość działań kontrolnych przeprowadzonych przez funkcjonariuszy celnych potwierdzona następnie została przez biegłego sądowego. Według biegłego automat nie spełnia wymogów ustawy o grach i zakładach wzajemnych, w szczególności art. 2 ustawy w zakresie wysokości maksymalnej stawki za udział w jednej grze oraz wartości maksymalnej wygranej w jednej grze. Organ zauważył, że biegły jest wpisany na listę biegłych sądowych z zakresu informatyki i telekomunikacji oraz przestępstw komputerowych, posiada zatem wiadomości specjalne. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż materiały uzyskane z Prokuratury Apelacyjnej zawierają wyjaśnienia w charakterze podejrzanego A. S., który wydał przedmiotową opinię techniczną, a któremu postawiono zarzut popełnienia czynu z art. 271 § 3 kodeksu karnego, tj. poświadczenie nieprawdy w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Wyjaśnienia te w ocenie organu odwoławczego pozwalają na uznanie opinii technicznej jednostki badającej za niewiarygodną z uwagi na nierzetelne oraz niezgodne z wymogami ustawy przeprowadzanie badań umożliwiających dopuszczenie do eksploatacji automatu. Wskazano, że podejrzany przyznał, iż nigdy nie wydawał opinii negatywnych z uwagi na to, iż za odrzucone automaty przedsiębiorcy nigdy nie płacili wynagrodzenia, co w nawiązaniu do wyników eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych, potwierdzonego następnie opinią biegłego sądowego, pozwala uznać, iż przedmiotowy automat nie został przebadany, a wystawiona dla niego opinia jednostki badającej poświadcza nieprawdę. Organ odwoławczy zaznaczył, iż podstawą do cofnięcia poświadczenia rejestracji automatu stanowił fakt umożliwienia gry przez przedmiotowy automat graczowi za stawkę przewyższającą stawkę określoną w ustawie oraz możliwość uzyskania przez gracza wygranej przekraczającej wysokość ustawową. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z cytowanym § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. naczelnik urzędu celnego cofa rejestrację przed jej wygaśnięciem, jeżeli zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. Konkludując organ wskazał, że opis rzeczywistego funkcjonowania automatu wynikał z przeprowadzonej kontroli oraz został przedstawiony w opinii biegłego sądowego, a wnioski pokontrolne i treść opinii biegłego uzasadniały podejrzenie, iż automat funkcjonował w sposób niezgodny z warunkami rejestracji w zakresie wartości jednorazowej wygranej i stawki za udział w jednej grze, co stanowiło kryterium cofnięcia rejestracji automatu.

W złożonej skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie Spółka wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania w związku z naruszeniem m.in.:

- art. 2 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania oraz oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na przepisach Ordynacji podatkowej a nie Kodeksu postępowania administracyjnego;

- § 14 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych w zw. z art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 23a ust. 7 ustawy o grach hazardowych poprzez błędne jego zastosowanie w sytuacji gdy nie ziściła się przesłanka "niezgodności stanu rzeczywistego automatu z warunkami rejestracji" ani przesłanka "niespełnienia warunków określonych w ustawie" uzasadniająca cofnięcie rejestracji automatu oraz przyjęcie, że w zaistniałym stanie faktycznym zasadne było cofnięcie rejestracji przedmiotowego automatu;

- art. 197 w zw. z art. 190 Ordynacji podatkowej poprzez oparcie rozstrzygnięcia na opinii biegłego włączonej do postępowania w sposób naruszający uprawnienia odwołującej przysługujące jej w związku z powołaniem biegłego w związku z art. 190 Ordynacji podatkowej tj. prawo udziału w badaniu automatu przez biegłego, prawo do zadawania pytań biegłemu oraz prawo do składania oświadczeń w toku przeprowadzania badania;

- art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie powołania biegłego na okoliczność zgodności działania przedmiotowego automatu z warunkami rejestracji;

- obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj. nieprzeprowadzenie zawnioskowanych przez stronę dowodów;

- art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez niezasadne przyjęcie, że przedmiotowy automat narusza warunki jego rejestracji i warunki ustawy w sytuacji, gdy inne organy Służby Celnej w tym samym stanie faktycznym i prawnym potwierdziły uprzednio, że automat ten warunki rejestracji spełnia;

- art. 6 w zw. z art. 122 w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie wykładni pojęć "wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze", "wartość jednorazowej wygranej" w rozumieniu art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz 129 ustawy o grach hazardowych, w sytuacji gdy wykładni tych pojęć nie dokonał również organ pierwszej instancji;

- art. 6 w zw. z art. 122 w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie wykładni pojęcia "warunki rejestracji" w rozumieniu § 14 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych;

- art. 122, 187 § 1 oraz 191 Ordynacji podatkowej poprzez: niezebranie całego materiału dowodowego mającego być podstawą rozstrzygnięcia sprawy, a w konsekwencji - oparcie rozstrzygnięcia sprawy, na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów; brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący; nieusunięcie braków w materiale dowodowym oraz zaniechanie wyjaśnienia wątpliwości i sprzeczności pomiędzy dowodami;

- art. 210 § 1 pkt. 6 w zw. z § 4 w zw. z art. 121 oraz z art. 129 Ordynacji podatkowej poprzez: brak wskazania dowodów na potwierdzenie okoliczności stanowiących podstawę faktyczną podjęcia decyzji; brak wskazania przyczyn uznania wiarygodności poszczególnych dowodów na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie oraz brak wskazania przyczyn, dla których organ nie dał wiary pozostałym dowodom w szczególności opinii jednostki badającej; nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez skarżącą dowodów; brak odniesienia się do zawnioskowanych przez skarżącą wniosków dowodowych; brak wskazania przyczyn nieprzeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącą dowodów oraz niewyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ wydając zaskarżone orzeczenie; nieodniesienie się organu do treści opinii jednostki badającej z dnia "[...]" w zakresie spełnienia przez przedmiotowy automat do gier o niskich wygranych wymogów ustawy dotyczących maksymalnej stawki za udział w jednej grze maksymalnej jednorazowej wygranej; brak wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy treścią opinii technicznej, a opinią biegłego R. R. oraz brak uzasadnienia dla pominięcia tej rozbieżności przy wydawaniu decyzji; brak wskazania przyczyn, dla których organ dał wiarę opinii biegłego, zeznaniom A. S. oraz wynikom eksperymentu, nie dając wiary opinii technicznej jednostki badającej w zakresie wartości maksymalnej stawki za udział w jednej grze na przedmiotowym automacie; brak wskazania przyczyn, dla których organ w znaczący sposób ograniczył postępowanie dowodowe i nie przeprowadził wyczerpującego postępowania dowodowego, opierając się jedynie na materiałach sporządzonych przez organy Służby Celnej lub na zlecenie tych organów; brak uzasadnienia tezy, że automat nie został przebadany, a opinia jednostki badającej poświadcza nieprawdę.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości uzasadnienie zawarte w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje między innymi w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie uchylenie podjętych w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięć jest konieczne z uwagi na takie właśnie naruszenie przepisów postępowania.

Na wstępie należy zwrócić uwagę na to, że postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie zostało wszczęte postanowieniem z dnia "[...]", to jest pod rządami ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), która weszła w życie, co do zasady, z dniem 1 stycznia 2010 r. Stosownie do art. 8 tejże ustawy, do postępowań w sprawach w niej określonych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), chyba że ustawa stanowi inaczej. W niniejszej sprawie zaskarżone rozstrzygnięcia zostały wydane z naruszeniem art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, bez należytego wyjaśnienia stanu sprawy i wyczerpującego zebrania dowodów. Do uchybienia przepisom postępowania doszło poprzez zaniechanie zobowiązania skarżącej Spółki do poddania przedmiotowego automatu badaniu sprawdzającemu przez upoważnioną jednostkę badającą. Wymóg taki wynika z treści obowiązującego od 14 lipca 2011 r. art. 23b ustawy o grach hazardowych, który został dodany do tej ustawy nowelą z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 134, poz. 779 ze zm.). Przepis art. 23 b ust. 1 ustawy o grach hazardowych stanowi, iż na pisemne żądanie naczelnika urzędu celnego, w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie, podmiot eksploatujący ten automat lub urządzenie jest obowiązany poddać automat lub urządzenie badaniu sprawdzającemu. Stosownie do ust. 3 tego unormowania badanie sprawdzające przeprowadza, na zlecenie naczelnika urzędu celnego, jednostka badająca upoważniona do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, w terminie nie dłuższym niż 60 dni od dnia otrzymania zlecenia.

Zauważyć należy w tym miejscu, że do dnia 14 lipca 2011 r. materialnoprawną podstawę orzekania w przedmiocie cofnięcia rejestracji stanowił § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzenia gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. Nr 102 poz. 946 ze zm.) zgodnie z którym, w razie stwierdzenia niezgodności stanu rzeczywistego automatów lub urządzeń do gier z warunkami rejestracji, wyznaczony naczelnik urzędu celnego cofa rejestrację takiego automatu lub urządzenia do gier. Podstawę prawną do wydania tego rozporządzenia zawierał przepis art. 16 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27 ze zm.) udzielający ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych upoważnienia do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych warunków dopuszczenia do eksploatacji i użytkowania automatów i urządzeń do gier oraz warunków przyznania uprawnień określonym podmiotom do wprowadzenia do eksploatacji i użytkowania takich automatów lub urządzeń. Artykuł ten obowiązywał w dalszym ciągu pomimo uchylenia całej ustawy z 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, o czym stanowił art. 144 aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.).

Przedmiotowe rozporządzenie stanowiło w § 14 ust. 4, że wyznaczony naczelnik urzędu celnego może zażądać przeprowadzenia na koszt podmiotu prowadzącego gry na automatach o niskich wygranych badań kontrolnych automatów i urządzeń do gier przez jednostkę badającą. Użyty w tym przepisie zwrot "może" był rozbieżnie interpretowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Z jednej strony podnoszono, że wskazuje on jedynie na fakultatywność takich badań kontrolnych i wiąże się z uprawnieniem organu. Odmienne stanowisko w tej kwestii zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 29 listopada 2011 r., o sygn. II GSK 1031/11 i II GSK 1262/11 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl), uzasadniając, że § 14 ust. 4 i 5 rozporządzenia należy interpretować łącznie i w powiązaniu z § 7 i 8 rozporządzenia, co oznacza to, że stwierdzenie niezgodności stanu rzeczywistego automatów lub urządzeń do gier z warunkami rejestracji, w zakresie objętym badaniem jednostki badającej poprzedzającym rejestrację, jest dopuszczalne wyłącznie na podstawie badań kontrolnych jednostki badającej. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł, że zarówno dopuszczenie automatu lub urządzenia do eksploatacji i użytkowania (zarejestrowanie), jak i cofnięcie rejestracji wymaga przeprowadzenia przez jednostkę badającą odpowiednio: badania poprzedzającego rejestrację i badania kontrolnego. W obu tych przypadkach podstawą rozstrzygnięcia organu o zarejestrowaniu lub cofnięciu rejestracji automatu lub urządzenia do gier może być wyłącznie dowód w postaci opinii jednostki badającej.

Skład orzekający w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że argumenty powołane przez Naczelny Sąd Administracyjny zasługują na podzielenie. W szczególności zaznaczyć trzeba, że za słusznością przyjętego poglądu przemawia stanowcze brzmienie nowododanego przepisu art. 23b ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Ustawodawca nie użył w tym unormowaniu zwrotu "może", wskazując, że na pisemne żądanie organu podmiot eksploatujący jest obowiązany poddać automat badaniu sprawdzającemu. Ponadto odmiennie do poprzednio obowiązującej regulacji § 14 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów, ustawodawca wprowadził też warunek nałożenia tego obowiązku, którym jest uzasadnione podejrzenie, że zarejestrowany automat nie spełnia warunków określonych w ustawie. Zastrzeżenie przez ustawodawcę tego warunku powoduje, że naczelnik urzędu celnego nie może dowolnie nałożyć obowiązku poddania się badaniu sprawdzającemu. Organ musi wykazać, że istnieje uzasadnione podejrzenie niespełnienia przez kwestionowany automat warunków określonych w ustawie. Stąd logiczny wniosek, że to podejrzenie oparte na konkretnych dowodach musi zostać zweryfikowane przez upoważnioną jednostkę badającą. Organ drugiej instancji niezasadnie zatem uznał, że przeprowadzenie tego dowodu jest zbędne.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zgromadzony do tej pory przez organy orzekające materiał dowodowy wskazuje jedynie na uzasadnione podejrzenie, że przedmiotowy automat nie spełnia warunków określonych w ustawie i wymaga uzupełnienia o badanie sprawdzające jednostki badającej. Dopiero po uzyskaniu opinii w tym zakresie możliwe będzie merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Z uwagi na wskazane uchybienie procesowe w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym przedwczesne byłoby odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi, gdyż badanie zasadności zastosowania prawa materialnego może mieć miejsce jedynie przy stwierdzeniu prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych.

Niepodjęcie przez organy orzekające czynności zmierzających do należytego wyjaśnienia sprawy w przedstawionym powyżej zakresie, a mającym istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, stanowiło naruszenie przepisów prawa procesowego. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c"

w związku z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Oznacza to, że organy ponownie rozpatrzą sprawę, mając na względzie treść art. 153 p.p.s.a.

Z mocy art. 152 tejże ustawy Sąd orzekł, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu. Oznacza to, iż nie wywołują one skutków prawnych od chwili wydania wyroku, mimo iż jest on nieprawomocny.

O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi oraz koszty zastępstwa prawnego, orzeczono w myśl art. 200 i art. 205 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokacki oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).