Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2800/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 19 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego do października 2005 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Skarżący – J. D., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia z dnia [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego do października 2005 r.

W skardze Skarżący zawarł ponadto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając go faktem znacznej wysokości zobowiązania podatkowego określonego decyzją oraz wysokim prawdopodobieństwem uchylenia tejże decyzji. W jego ocenie wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby stworzyć niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a.

Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać decyzja nakładająca zobowiązanie podatkowe, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności.

Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając jednak wnikliwie swojego wniosku. Podniósł jedynie, że jest z uwagi na znaczną wysokość określonego decyzją zobowiązania podatkowego, a także znaczne prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji wniosek jest uzasadniony. Z faktu wysokości zobowiązania wywiódł, że poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody.

W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje się oceny prawidłowości i legalności zaskarżonej decyzji, jako, że przesłanki wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a, nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2004 r. o sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04).

Argumentacja Skarżącego dotycząca prawdopodobieństwa uchylenia zaskarżonej decyzji, a więc odnosząca się w istocie do przedmiotu zaskarżenia, była zatem bez znaczenia w niniejszym postępowaniu wpadkowym.

Przechodząc dalej Sąd stwierdza, że Skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności, które w istocie wskazywałyby na wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków).

Skarżący nie wskazał nawet, na czym szkoda taka miałby w jego konkretnym przypadku polegać. Nie załączył także do wniosku żadnych dokumentów, które pozwalałyby Sądowi na dokonanie pozytywnej dla Skarżącego oceny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Sąd nie stwierdził również, aby znajdujące się w aktach sprawy, czy to sądowych, czy też administracyjnych, dokumenty (w tym dołączone do wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy), uprawdopodobniały twierdzenia Skarżącego o grożącym mu niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody, poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji.

Stwierdzić należy przy tym, iż jak to zauważył referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w postanowieniu z dnia 22 października 2014 r. o sygn. akt III SA/Wa 2800/14, podczas rozpatrywania wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy, uchylił się on od pełnego przedstawienia swojej sytuacji majątkowej.

Taka ograniczona współpraca Skarżącego z Sądem - w zakresie zobrazowania sytuacji majątkowej - dodatkowo utrudnia dokonanie pozytywnej dla Skarżącego oceny zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W świetle całości powyższych okoliczności stwierdzić trzeba więc, że Skarżący nie wykazał zajścia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. - ochrona tymczasowa nie może zatem zostać mu udzielona.

Wyjaśnić należy na koniec, że egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który, ponoszony przez Skarżącego przy regulowaniu zobowiązań podatkowych nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia tej decyzji Skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r. o sygn. akt II GSK 1562/11).

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.