Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1994/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Protokolant Marcin Grabowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi M K na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w (...) z dnia (...) sierpnia 2006 r. nr (...) w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Na podstawie art. 138 §1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia (...).07.2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. z 2002r.Nr 132. poz.1115), Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w (...) po rozpatrzeniu odwołania M K z dnia (...) 07.2006r. od decyzji Nr (...) Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w (...) z dnia (...).06.2006r. o braku podstaw do stwierdzenia u M K choroby zawodowej: obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, decyzją z dnia (...) sierpnia 2006r. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że M K był w latach (...) zatrudniony w Przedsiębiorstwie Robót Zmechanizowanych i Transportu Budownictwa Komunalnego w (...), w charakterze pomocnika maszynisty i maszynisty koparki (zakład zlikwidowany w połowie lat 90-tych, brak dokumentacji zakładu). W okresie (...). pracował jako kierowca-operator koparki i koparko-ładowarki w Przedsiębiorstwie Remontowo-Budowlanym (...) w (...). W latach (...) prowadził własną działalność gospodarczą - usługi: roboty ziemne sprzętem zmechanizowanym, a od (...) do (...)r. był zatrudniony jako operator koparko-ładowarki w Stołecznym Przedsiębiorstwie Energetyki Cieplnej S.A. w (...).

Od (...). do chwili obecnej pracuje w charakterze dozorcy w Przedszkolu Nr (...) w (...) (bez narażenia na hałas).

Badania środowiska pracy, wykonane w Stołecznym Przedsiębiorstwie Energetyki Cieplnej S.A. w (...) w dniu (...).08.200Ir. nie wykazały przekroczeń dopuszczalnych norm hałasu. Brak jest wyników badań z okresu zatrudnienia w pozostałych zakładach pracy.

Biorąc pod uwagę specyfikę wykonywanej pracy, organ przyjął, że w trakcie zatrudnienia w charakterze operatora koparki w okresie (...). M K był narażony na hałas o wartościach, które mogły okresowo przekraczać dopuszczalne normatywy higieniczne.

W dniu (...)09.2004r. M K złożył w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej (...) wypełnione i parafowane własnoręcznie "Zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej": niedosłuch obustronny, oczopląs samoistny.

W związku z powyższym, został przebadany w (...) Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w (...) Oddział w (...) i uzyskał orzeczenie lekarskie NR (...) z dnia (...).02.2006r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu.

Po odwołaniu się od orzeczenia lekarskiego jednostki orzeczniczej I stopnia, pacjent został zdiagnozowany w Instytucie Medycyny Pracy w (...), gdzie w dniu (...).05.2006r. wystawiono orzeczenie lekarskie Nr (...) o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wieloletniej pracy w narażeniu na oddziaływanie hałasu.

Jak wynika z opinii orzeczniczej M K w dzieciństwie był kilkakrotnie leczony z powodu zapalenia ucha środkowego prawego, a w (...). został poddany leczeniu operacyjnemu z powodu przewlekłego zapalenia ucha środkowego prawego.

Przeprowadzone przez lekarzy orzeczników kompleksowe badania audiologiczne, zweryfikowane audiometrią obiektywną (tympanometria), uzupełnione audiometrią słowną i oceną układu równowagi (VNG) wykazały obustronny niedosłuch typu mieszanego (przewodzeniowo-odbiorczy z przewagą komponenty przewodzeniowej) o wartościach: w uchu lewym (...), w uchu prawym (...).

Biorąc powyższe pod uwagę, organ odwoławczy stwierdził, że organ inspekcji sanitarnej jest związany rozpoznaniem choroby podanym w orzeczeniu lekarskim i nie jest uprawniony do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Do wydania przez organa inspekcji sanitarnej decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej niezbędne jest jej rozpoznanie przez jednostkę służby zdrowia, uprawnioną do orzekania w sprawach chorób zawodowych.

Skargę na powyższą decyzją organu odwoławczego wniósł M K , wnosząc o jej uchylenie.

Do skargi dołączono karty badań okresowych i profilaktycznych, gdzie znajdują się zalecenia lekarza profilaktyka, odnośnie sposobu wykonywania pracy przez w/w.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona.

Skarżący został przebadany w (...) Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w (...) Oddział w (...) i uzyskał orzeczenie lekarskie NR (...) z dnia (...).02.2006r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu.

Po odwołaniu się od orzeczenia lekarskiego jednostki orzeczniczej I stopnia, pacjent został zdiagnozowany w Instytucie Medycyny Pracy w (...), gdzie w dniu (...).05.2006r. wystawiono orzeczenie lekarskie Nr (...) o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wieloletniej pracy w narażeniu na oddziaływanie hałasu.

Analiza orzeczenia lekarskiego prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż ze względu na niespełnienie określonych warunków brak było podstaw do stwierdzenie u skarżącego choroby zawodowej.

W przypadku choroby zawodowej M K, lekarze orzecznicy z uprawnionych do orzekania jednostek orzeczniczych I i II stopnia, po wykonaniu specjalistycznych badań nie potwierdzili związku przyczynowego stwierdzonych u pacjenta schorzeń narządu słuchu z wykonywaną pracą zawodową.

U pacjenta nie zostały spełnione, ściśle określone kryteria diagnostyczno-orzecznicze, wymienione w poz. (...) wykazu chorób zawodowych, co jest warunkiem koniecznym do rozpoznania choroby zawodowej.

Odnosząc się do dołączonych do skargi dokumentów: "Orzeczenia lekarza ZUS" oraz "Karty leczenia szpitalnego" z dnia (...).09.2006r., stwierdzić należy , że nie mają one wpływu na meritum sprawy. Jednostki orzecznicze nie podważały bowiem występowania u M K poważnych chorób narządu słuchu, negowały wyłącznie ich zawodową etiologię.

Zgodzić się należy również z Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w (...), że kwestia oceny jakości opieki profilaktycznej nad pracownikiem w zakładzie pracy (np. odsunięcie od pracy, forma zabezpieczeń przed ponadnormatywnym hałasem) pozostaje poza kompetencją organów Inspekcji Sanitarnej.

W oparciu o § 8.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia (...).07.2002r. w sprawie chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz oceny narażenia zawodowego pracownika.

Podkreślić również należy ,że orzeczenia lekarskie w sprawie choroby zawodowej mają walor opinii biegłego. Bez tej opinii, bądź sprzecznie z nią organa Inspekcji Sanitarnej nie mogą dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby.

Z tych wszystkich względów należało orzec jak w sentencji na podstawi eart 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).