Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 3169/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie WSA Aldona Gąsecka- Duda AWSA Beata Cieloch ( spr.) Protokolant Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Wojewody z dnia 18 października 2002 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

II SA/Kr 3169/02

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] grudnia 2001 roku, wydaną na podstawie art.35 ust.5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 106 poz. 1126 z 2000 r.), art.104 k.p.a Wójt Gminy C., po rozpatrzeniu wniosku J. C. i K. C. z dnia [...].12.2001 r. w sprawie wydania pozwolenia na budowę, odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną położonych na działce nr 1 w miejscowości M.

W uzasadnieniu organ I instancji podniósł ,iż inwestor pismem z dnia 10.12.2001 r. złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ewid. 1 położonej w miejscowości M. Zgodnie z porównawczym wykazem zmian sporządzonym przez Przedsiębiorstwo Geodezyjne - Kartograficzne w N. działka nr 1 odpowiada według starej ewidencji działce nr 2. Na przedmiotowej działce znajdują się obiekty budowlane, w stosunku do których Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].09.2001 r. [...] orzekł nakaz rozbiórki. Zgodnie zaś z treścią art. 35 ust. 5 ustawy - prawo budowlane - właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki.

Odwołanie od powyższej decyzji w dniu 10 stycznia 2002 roku złożył J. C. powołując się na fakt ,że na terenie działki nr 1 położonej w miejscowości M. nie znajdują się obiekty budowlane, w stosunku do których istnieje ostateczna decyzja o rozbiórce, albowiem w dacie wydania przedmiotowej decyzji toczyło się postępowanie administracyjne przed organem II instancji. Następnie w piśmie z daty 12.01.2002r.- uzupełnieniu uzasadnienia odwołania podniósł, iż rozpoczął budowę na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 25 maja 2001 roku znak: [...], kserokopii projektu i bez wymaganego pozwolenia, z uwagi na przedłużające się postępowanie administracyjne w tym przedmiocie, chcąc uniknąć zniszczenia zakupionych materiałów budowlanych. Ponadto podniósł, iż poniesione koszty na rozbiórkę będą marnotrawstwem i nie przyniosą dochodu Gminie. W związku z powyższym wniósł o pozytywne rozpoznanie wniosku i wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz pozwolenia na budowę.

Postanowieniem z dnia 8.05.2002 r. wydanym na postawie art. 97 § 1 pkt.4 k.p.a. Wojewoda zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie, z uwagi na nie zakończone postępowanie odwoławcze na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru z dnia [...].09.2001 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Decyzją z dnia [...].09.2002r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].09.2001 r. o nakazie rozbiórki dwóch budynków mieszkalnych wybudowanych w M. na działce nr 2 - bez wymaganego pozwolenia.

Postanowieniem z dnia [...].10.2002 r. znak: [...] Wojewoda podjął z urzędu, na podstawie art. 123k.p.a i art. 97 § 2 k.p.a. zawieszone postępowanie.

Decyzją z dnia 18 października 2002 roku znak : [...], wydaną na podstawie art. 138&1 k.p.a. i art. 81 ust. l pkt.2 i 82 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - prawo budowlane ( tekst jednolity Dz. U. Nr 106 póz. 1126) Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania J. C. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy .

W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, iż decyzją z dnia 25.05.2001 r. Wójt Gminy C. wydał K. i J. C., decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji : budowa 2 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną ,studnią kopaną, ze zbiornikiem na nieczystości płynne na działce nr 2, infrastruktura na działce nr 3, położonych w miejscowości M. Inwestorzy nie posiadając pozwolenia na budowę, przystąpili do budowy przedmiotowych budynków i dopiero w dniu 10.12.2001 r., wystąpili do Wójta Gminy C. z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji. Ponadto podniósł, iż w przedmiotowej sprawie nakaz rozbiórki w chwili wydania przedmiotowej decyzji był utrzymany w mocy decyzją ostateczną Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., zatem główny argument odwołania stał się bezzasadny. Dlatego też organ II instancji nie mógł inaczej orzec i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego ł wydania pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust.5 prawa budowlanego.

Skargę na po wyższą decyzję złożył w dniu 26.11.2002 roku J. C. i wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji o zezwoleniu na budowę.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż rozpoznające sprawę organy administracji pominęły fakt, iż nie działał samowolnie, sprzecznie z prawem. W tym celu zlecił wykonanie projektu pracownikowi Nadzoru Budowlanego inż. J. P. Na potwierdzenie powyższego otrzymał decyzję Wójta Gminy C. o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego z dnia 25.05.2001 roku..

W związku z opieszałym postępowaniem administracyjnym pod koniec 2001 roku rozpoczął budowę, celem uniknięcia zniszczenia zakupionych materiałów. Po rozpoczęciu budowy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. wydał nakaz rozbiórki narażając skarżącego na straty materialne. Zdaniem skarżącego decyzja powyższa nie jest oparta na życiowym, zdrowym rozsądku, a jedynie stanowi utrudnienie, gdyż w tej sprawie nie było żadnych przeszkód do jej wydania, a jedynie związane to było z opieszałością i przewlekłością postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż decyzja organu I jak i II instancji są prawidłowe i nie naruszają prawa. Zostały wydane w oparciu o bezwzględnie obowiązujący przepis - art. 35 ust. 5 prawa budowlanego. Ponadto podtrzymał uzasadnienie przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z przepisem art.97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 oznaczoną dalej p.p.s.a.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie .

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134p.p.s.a.).

Sądowa kontrola obejmuje zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej w dacie jej wydania. W niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja Wojewody z dnia 18 października 2002 roku i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy C. z dnia 20 grudnia 2001 roku, zostały wydane w oparciu o obowiązujące, w dacie ich wydania, przepisy prawa materialnego - ustawę z dnia 7 lipca 1994 roku prawo budowlane ( Dz.U. Nr 106 z 2000r., poz. 1126 z późn. zm.). Także postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo i na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego organ I jak i II instancji poczynił właściwe ustalenia .

Bezspornym w niniejszej sprawie był fakt, iż skarżący J. C. w II połowie 2001 roku rozpoczął budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w M. na działce nr 2, bez wymaganego pozwolenia., jedynie w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 25.05.2001 r. Konsekwencją tych działań było wydanie w dniu 24 września 2001 roku przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji o rozbiórce, utrzymanej w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. dnia 2 września 2002 roku.

Zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 5 ustawy-prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji : " właściwy organ wydaje decyzje o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. "

Powyższy przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący i właściwy organ w sytuacji w nim określonej jest zobowiązany wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Niemożliwe jest tym samym nie tylko udzielenie pozwolenia na budowę, na obiekt identyczny, jak objęty nakazem rozbiórki, ale także na jakikolwiek obiekt budowlany ( wymagający pozwolenia na budowę ), jeżeli na danym terenie znajduje się obiekt podlegający przymusowej rozbiórce. W literaturze prezentowany jest pogląd, iż ustawodawca nie zastrzegł, że nakaz rozbiórki musi być ostateczny (jak np. przy pozwoleniu na budowę - art. 28 ust. l prawa budowlanego), co prowadzi do wniosku, że nawet nieostateczna decyzja o nakazie rozbiórki wywołuje przedstawiony powyżej skutek ( Komentarz "Prawo Budowlane" Robert Dziwiński i Paweł Ziemski ,wydanie I str. 180 ). Inne natomiast względy również te podnoszone przez skarżącego nie mogą powodować odstąpienia od jego zastosowania, w tym argumenty ,iż nieracjonalne jest dokonanie rozbiórki, a następnie budowa tego samego obiektu na podstawie wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę, czy też narażenia skarżącego na koszty. Zarzut naruszenia zasad współżycia społecznego jest bezprzedmiotowy, w sytuacji gdy przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, jak i przepisy prawa budowlanego nie zawierają odpowiednika art. 5 kodeksu cywilnego. Organy orzekające w sprawach o udzielenie pozwolenia na budowę są limitowane wyłącznie kryteriami i warunkami ściśle określonymi w przepisach prawa budowlanego. Stanowisko powyższe zostało także przedstawione w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego ( wyrok NSA IV SA 1826/00 , LEX nr 75538).

W nawiązaniu z kolei do zarzutu skarżącego, iż posiadając decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego z dnia 25.05.2001 r. mógł rozpocząć budowę, należy podkreślić, iż powyższa decyzja nie daje podstawy prawnej do jej rozpoczęcia. Decyzja ta jest etapem wstępnym w procesie realizacji inwestycji. Stwierdza ona jedynie zgodność zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - art. 47 ustawy z dnia 7.07.1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 89 poz. 415).

Podstawę taką statuuje natomiast przepis art. 28 prawa budowlanego, który stwierdza, iż roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30 prawa budowlanego.

Reasumując należy stwierdzić, iż zaskarżone decyzje są prawidłowe i nie naruszają przepisów prawa.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.