Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 4374/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1 i ust. 6 u.t.d. oraz lp. 6.1.4 załącznika nr 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia WSA del. Urszula Wilk (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 2 października 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 września 2017 r. sygn. akt III SA/Po 330/17 w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 19 września 2017 r. sygn. III SA/Wa Po 330/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2017 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2016 r. oraz zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego kwotę 240 złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Wyrok ten wydano w następującym stanie sprawy:

Lubuski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] października 2016 r. wydaną na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm., dalej: u.t.d.) oraz ustaleń protokołu kontroli z 7 września 2016 r. - nałożył na M.K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...], karę pieniężną w wysokości 6.000 zł, w tym: 1) karę w wysokości 5.000 zł za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, 2) karę w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w czasie kontroli drogowej przeprowadzonej 7 września 2016 r. stwierdzono, że do urządzenia rejestrującego – tachografu podłączono niedozwolone dodatkowe urządzenie wpływające na niewłaściwe funkcjonowanie urządzenia rejestrującego. Umożliwiało to fałszowanie zapisów rejestrowanych przez tachograf przez kierującego pojazdem. W ocenie organu,zainstalowanie tego urządzenia spowodowało też utratę ważności sprawdzenia okresowego tachografu.

M.K. wniósł odwołanie od tej decyzji.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] lutego 2017 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Odnosząc się do naruszenia, polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, organ pierwszej instancji wskazał, że przeglądy okresowe urządzeń zainstalowanych w pojazdach przeprowadza się m. in. po każdej naprawie urządzenia lub po jakiejkolwiek zmianie współczynnika charakterystycznego pojazdu lub skutecznego obwodu tocznego opon. Podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia spowodowało utratę ważności sprawdzenia okresowego przeprowadzonego w 4 lipca 2016 r.

Odnosząc się do stwierdzonego naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli oraz danych cyfrowych pobranych z urządzenia rejestrującego wynika, że kierowca we wskazanym okresie czasu nie rejestrował prawidłowo wskazań w zakresie przebytej drogi. Naruszenie to zostało dokonane poprzez użycie dodatkowego, niedozwolonego urządzenia.

Organ odwoławczy podzielił także stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, że w niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu, wobec czego brak jest podstaw do zastosowania art. 92 c u.t.d. drogowym.

M.K. wniósł skargę na tę decyzję.

Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

Sąd pierwszej instancji wskazał, że w sprawie niesporne jest, że w należącym do skarżącego pojeździe w dniu 7 września 2016 r. zostało zainstalowane do tachografu niedozwolone urządzenie dodatkowe powodujące niewłaściwe funkcjonowanie urządzenia rejestrującego. Organy stwierdziły również, że w wyniku stosowania przez kierowcę niedozwolonego urządzenia, urządzenie rejestrujące utraciło cechy legalizacji. Tym samym, sprawdzenie okresowe tachografu cyfrowego wykonane w dniu 4 lipca 2016 r. było nieaktualne.

Odwołując się do dyspozycji art. 92 a ust. 1 u.t.d. oraz lp. 6.2.1. i lp. 6.1.4. załącznika nr 3 do u.t.d. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w jego ocenie organy prawidłowo ustaliły i oceniły, że użycie przez kierowcę niedozwolonego urządzenia umożliwiającego podawanie fałszywych danych dotyczących odbywanej jazdy skontrolowanym pojazdem należało zakwalifikować, jako wskazane w załączniku nr 3 do u.t.d wykonywanie przewozu z ingerencją w działanie urządzenia rejestrującego, którego skutkiem jest - nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, doszło natomiast do naruszenia przepisu l.p. 6.1.4. załącznika nr 3 do u.t.d.

Sąd pierwszej instancji podniósł, że w ocenie organów w wyniku stosowania przez kierowcę niedozwolonego urządzenia, tachograf - urządzenie rejestrujące utraciło cechy legalizacji. Tym samym sprawdzenie okresowe tachografu cyfrowego było nieaktualne w dniu kontroli, a przedsiębiorca zobligowany był do wykonania ponownego sprawdzenia okresowego.

Zdaniem Sądu, stanowisko organów nie jest prawidłowe bowiem naruszeniem, sankcjonowanym karą w wysokości 1000 zł., jest wymienione w załączniku wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji.

Odwołując się do dyspozycji art. 8n ust 4 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 884), Sąd pierwszej instancji wskazał przesłanki utraty ważności legalizacji i podniósł, że stwierdzenie wskazanych w tym przepisie okoliczności nastąpić musi na podstawie przeprowadzonego sprawdzenia przyrządu pomiarowego, dokonanego przez upoważniony do tego podmiot. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że w aktach kontrolowanej sprawy brak jakichkolwiek dowodów w tym zakresie.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, zgromadzony i przedstawiony przez organy materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że sam fakt użycia dodatkowego urządzenia do tachografu, który nie wiadomo, czy spowodował czy też nie jego uszkodzenie powoduje, że urządzenie to utraciło cechy legalizacji. Zatem Sąd przyjął, że w ustalonym przez organy stanie faktycznym, nie było podstaw do uznania, że miało miejsce naruszenie określone w pkt 6.1.4. załącznika nr 3 do u.t.d.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżając go w całości wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

a) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; dalej: k.p.a.), art. 8n ust. 4 ustawy Prawo o miarach, art. 92a ust. 1 i ust. 6 u.t.d. oraz lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnym wskazaniu przez Sąd pierwszej instancji, że stwierdzenie okoliczności wskazanych w art. 8n ust. 4 ustawy Prawo o miarach, musi nastąpić na podstawie sprawdzenia przyrządu pomiarowego przeprowadzonego przez upoważniony do tego organ oraz, że sam fakt użycia dodatkowego urządzenia w tachografie nie powoduje, że utracił on cechy legalizacji, podczas gdy każda fizyczna ingerencja w budowę tachografu, naruszająca jego integralną strukturę, skutkuje utratą ważności przez to urządzenie wszelkich dotychczasowych sprawdzeń, badań i kalibracji, a ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że kontrolowany pojazd został skierowany do specjalistycznego serwisu i poddany szczegółowym oględzinom w trakcie których stwierdzono manipulację - podłączenie dodatkowego urządzenia wpływającego na funkcjonowanie urządzenia rejestrującego;

b) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 22, art. 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.2014, str. 1), lp. 4 rozdziału VI Załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 8) oraz art. 8n ust. 4 ustawy Prawo o miarach, polegające na ich błędnej wykładni, przejawiającej się w mylnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że fizyczna i prawnie niedopuszczalna ingerencja w strukturę i istotne elementy tachografu samochodowego, polegająca na zamontowaniu w nim niedozwolonego urządzenia pozwalającego kierowcy na zmianę wskazań lub nierejestrowanie przez tachograf rzeczywistych okresów aktywności kierowcy i pojazdu, nie wyczerpuje znamion naruszenia określonego pod lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, podczas gdy ingerencja taka skutkuje bezwzględną utratą ważności sprawdzenia okresowego tachografu oraz nałożonych cech legalizacyjnych i wymaga jego naprawy, a następnie przeprowadzenia ponownego sprawdzenia tachografu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie przytoczonych zarzutów wywodząc, że nie do zaakceptowania jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, który uznał, że ingerencja mechaniczna w urządzenie rejestrujące (tachograf) i zamontowanie w jego wnętrzu dodatkowych niedozwolonych przyrządów nie objętych homologacją, nie skutkuje utratą ważności okresowych badań technicznych tachografu.

Organ wskazał, że w razie niedozwolonej ingerencji w urządzenie rejestrujące, na przewoźniku spoczywa bezwzględny obowiązek poddania tachografu naprawie, a potem kalibracji i sprawdzeniu okresowemu, po którym powinna nastąpić wymiana tabliczki pomiarowej. Zaś w świetle przywołanych regulacji, dla przypisania przedsiębiorcy odpowiedzialności za naruszenie określone pod lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d., wystarczające jest już samo wykazanie, że faktycznie nie dopełnił on swoich obowiązków w przedmiotowym zakresie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną M.K. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu pierwszej instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie.

W pierwszej kolejności podnieść należy, że Sąd pierwszej instancji nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania administracyjnego wymienionych w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, a co za tym idzie nie przyjął jako podstawy orzeczenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Wobec tego ten zarzut naruszenia przepisów postępowania, podniesiony w skardze kasacyjnej, jako nie nawiązujący do rzeczywistej podstawy uwzględnienia skargi, okazał się chybiony. Skarga kasacyjna została wywiedziona od wyroku wydanego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przyjął, iż w ustalonym przez organy stanie faktycznym nie było podstaw do uznania, że miało miejsce naruszenie określone w pkt 6.1.4. załącznika nr 3 do u.t.d. bowiem sam fakt użycia dodatkowego urządzenia do tachografu nie daje podstaw do przyjęcia, że urządzenie to utraciło cechy legalizacji.

Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej w istocie zmierzają do wykazania, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że te same okoliczności nie mogą stanowić naruszenia określonego w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym objętego w lp. 6.2.1. i lp. 6.1.4., a więc dwóch różnych deliktów dotyczących tego samego urządzenia, zamontowanego w poddanym kontroli pojeździe. Specyfika oraz komplementarny charakter tych zarzutów skargi kasacyjnej, które uzasadnione zostały łącznie, uprawnia do odniesienia się do nich również łącznie.

Organ na kanwie ustaleń faktycznych poczynionych w toku kontroli przeprowadzonej 7 września 2016 r. przyjął, że podłączenie niedozwolonego urządzenia wpływającego na niewłaściwe funkcjonowanie urządzenia rejestrującego, wyczerpywało znamiona naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi oraz naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji.

Sąd pierwszej instancji nie zgodził się z taką interpretacją stwierdzając, że brak było podstaw do nałożenia na stronę kary za naruszenie sklasyfikowane w lp. 6.1.4. załącznika nr 3 do u.t.d. ustawy o transporcie drogowym, gdyż organ błędnie uznał, że sama ingerencja w działanie urządzenia rejestrującego pozwala na nałożenie kary za brak wymaganego okresowego badania kontrolnego lub kalibracji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżone orzeczenie nie dopuścił się naruszenia objętych zarzutami skargi kasacyjnej przepisów.

Trafnie, na kanwie regulacji określonych w l.p. 6.2.1. i lp. 6.1.4. załącznika nr 3 do u.t.d., Sąd pierwszej instancji wywiódł, że nie ma podstaw do przyjęcia, iż sam fakt użycia dodatkowego urządzenia do tachografu, który nie wiadomo, czy spowodował czy też nie jego uszkodzenie powoduje, że urządzenie to utraciło cechy legalizacji.

Naruszenia stypizowane pod lp. 6.2. załącznika nr 3 do u.t.d. dotyczą wykonywania przewozu drogowego z ingerencją w działanie urządzenia rejestrującego. Naruszenie określone pod lp. 6.2.1. polega na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Naruszenia określone pod lp. 6.1. załącznika nr 3 do u.t.d. dotyczą naruszenia zasad i warunków wyposażenia pojazdu w urządzenie rejestrujące (tachograf). Naruszenie określo ne pod lp. 6.1.4. załącznika nr 3 do u.t.d. polega na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji.

Już sama charakterystyka naruszeń wskazuje, że do nałożenia każdej z kar wymagane są odpowiednie ustalenia faktyczne dotyczące urządzenia rejestrującego (tachografu),a więc odpowiednio ingerencji zakłócającej jego pracę lub braku aktualnych, ważnych czasowo, badań kontrolnych i okresowych.

Naczelny Sąd Administracyjny na tle zbliżonych stanów faktycznych prezentował już stanowisko, że błędne jest założenie, iż wskazane naruszenia mają względem siebie charakter subsydiarny, bowiem odnoszą się do dwóch różnych deliktów. Założenie racjonalności ustawodawcy nie pozwala na przyjęcie, że ten sam czyn wypełnia znamiona dwóch różnych deliktów i wymaga podwójnego karania (por. np. wyroki NSA: z 21 kwietnia 2016 r. sygn. II GSK 2395/14, z 29 października 2019 r. sygn. II GSK 2654/17 i z 21 stycznia 2020 r. sygn. II GSK 3466/17; publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy zatem podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że zaistnienie jednego z naruszeń pozostaje bez wpływu na drugie. Oba wymienione naruszenia wymagają odrębnych i ściśle związanych z rodzajem naruszenia ustaleń faktycznych. W przypadku naruszenia lp. 6.2.1. ustalenia braku rejestrowania na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi w czasie wykonywania przewozu drogowego. W przypadku zaś naruszenia z lp. 6.1.4. ustalenia wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji.

Jak słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji w odniesieniu do przyjętego przez organ naruszenia z lp. 6.1.4. załącznika nr 3 do u.t.d., nie poczyniono ustaleń w kierunku ważności badania okresowego tachografu znajdującego się w poddanym kontroli pojeździe. Organ swoje stanowisko w tej materii wywiódł wyłącznie z faktu, niekwestionowanej okoliczności ingerencji – podłączenia niedozwolonego urządzenia dodatkowego, które wpływało na niewłaściwe funkcjonowanie urządzenia rejestrującego. Skoro brak było w tym zakresie ustaleń faktycznych, to nie istniała podstawa do nałożenia na stronę kary w wysokości 1.000 zł za określone w lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. naruszenie.

Stanowiska tego nie zmienia wywodzona w ramach zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego argumentacja odnośnie do błędnej wykładni przepisów rozporządzeń unijnych oraz prawa o miarach, która zdaniem organu w świetle ustaleń faktycznych sprawy i stwierdzonej ingerencji w pracę tachografu, niejako z automatu powinna skutkować, stwierdzeniem braku aktualnych badań urządzenia, a w konsekwencji nałożeniem na stronę kary.

Takiego sposobu łączenia naruszeń, ich subsydiarności i wynikowości jednego naruszenia z innego stwierdzonego naruszenia dotyczącego tego samego urządzenia – tachografu nie sposób wyprowadzić zarówno z przepisów krajowych, o czym mowa powyżej, jak również z przepisów prawa wspólnotowego.

Zarówno przepisy art. 22 i art. 23 rozporządzenia nr 165/2014 jaki i lp.4 rozdziału VI załącznika IB do rozporządzenia nr 3821/85, w jakikolwiek logicznie bezpośredni lub pośredni sposób nie wskazują, że fakt ingerencji w pracę tachografu skutkuje automatycznym anulowaniem przeprowadzonego na urządzeniu badania kontrolnego, sprawdzenia okresowego lub jego kalibracji.

Powołane art. 22 i art. 23 rozporządzenia nr 165/2014 r., określają wymagania dotyczące instalacji i naprawy tachografów oraz wymogi i zakres prowadzenia przeglądów tachografów. Regulacje te nakładają wymóg poddania tachografu przeglądowi przynajmniej raz na dwa lata i weryfikacji jego działania między innymi pod kątem podłączenia do tachografu urządzenia manipulacyjnego lub śladów po podłączeniu takiego urządzenia.

Tożsamy zakres przeglądu okresowego określał lp. 4 załącznika IB do rozporządzenia nr 3821/85 w punkcie 257 tiret 7. Zauważyć przy tym należy, że świadectwem przeprowadzonego przeglądu, poza protokołem z jego przeprowadzenia, jest plomba zakładana przez instalatora, warsztat lub producenta tachografu zatwierdzonych do tego celu.

Z brzemienia powołanych regulacji nie wynika wprost, że ingerencja w tachograf poczyniona poza przeprowadzonym przeglądem lub badaniem okresowym, w okresie dwóch lat od daty przeprowadzonego przeglądu skutkować będzie nieważnością przeprowadzonego badania okresowego lub kontrolnego.

Stwierdzenie istnienia urządzenia manipulacyjnego podłączonego do tachografu lub podejrzenia podłączenia takiego urządzenia skutkować będzie koniecznością przeprowadzenia badania kontrolnego, na co wskazuje ta część powołanych regulacji, która przewiduje przeprowadzenie badania tachografu pod kątem zamontowania urządzenia manipulacyjnego lub śladów po takim urządzeniu. Nie stanowi natomiast przesłanki obligatoryjnego stwierdzenia, jak stara się wywodzić organ, że ujawnienie urządzenia wpływającego lub zakłócającego pracę tachografu skutkować będzie nieważnością przeprowadzonego badania okresowego/kontrolnego od przeprowadzenia, którego nie upłynął okres co najmniej dwóch lat.

W takim stanie, brak jest podstaw do stwierdzenia, że Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni przepisów prawa krajowego i wspólnotowego skutkującej, w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, mylnym przyjęciem, że to samo zdarzenie nie implikowało dwóch powiązanych z sobą deliktów, na podstawie których należało nałożyć na stronę dwie kary za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.