Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 252/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-07-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżone zażaleniem postanowienie Sądu art. 195 p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 195 par. 2,  art. 200
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. P. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę automatycznej myjni samochodowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną postanawia: I. uchylić postanowienie zawarte w pkt. II wyroku z dnia 18 czerwca 2020 r. w przedmiocie kosztów postępowania; II. zasądzić od Wojewody D.na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. oddalić wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym; IV. zwrócić nadpłacony wpis w kwocie 100 zł.


UZASADNIENIE

Reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika T.P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę automatycznej myjni samochodowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Skarżący uiścił wpis sądowy w wysokości 500 zł.

Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2020 r. tut. Sąd w pkt. I uchylił zaskarżone postanowienie, a w pkt. II zasądził od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zażalenie na zawarte w pkt. II postanowienie w przedmiocie kosztów złożył pełnomocnik skarżącego wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie od Wojewody D. na rzecz skarżącego kwoty 997 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz zasądzenie od Wojewody D. na rzecz skarżącego kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Kwestionowanemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej p.p.s.a.) w zw. z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie poprzez nieuwzględnienie w orzeczeniu o kosztach kwot wynikających z wyżej powołanych rozporządzeń.

W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a. "W razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydal zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw". W niniejszej sprawie na niezbędne koszty złożyły się: wpis od skargi w kwocie 500 zł. uiszczony przez skarżącego zgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonym postanowieniu; wynagrodzenie adwokata według stawki z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie w kwocie 480 zł. oraz 17 złotych uiszczone tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Łącznie więc Sąd I instancji winien zasądzić od organu na rzecz skarżącego kwotę 997 zł a nie 597 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

W myśl art. 195 § 2 p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo.

W ocenie Sądu, zażalenie strony skarżącej w niniejszej sprawie jest oczywiście uzasadnione z tych też względów należało uchylić postanowienie zawarte w pkt. II wyroku z dnia 18 czerwca 2020 r. w przedmiocie kosztów postępowania i orzekając w zakresie kosztów zasądzić od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Na tak oznaczoną kwotę składa się:

- wpis sądowy w kwocie nie 100 zł – jak błędnie przyjęto w wyroku - ale w kwocie 200 zł. W takiej bowiem wysokości został wyznaczony w pkt. XIII zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 26 maja 2020 r. na podstawie § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.);

- wynagrodzenie adwokata w kwocie 480 zł ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie;

- opłata skarbowa w kwocie 17 zł, uiszczona od udzielonego pełnomocnictwa.

W zaistniałych okolicznościach i kierując się przywołanymi regulacjami orzeczono jak w pkt. I i II sentencji postanowienia. Jednocześnie odnosząc się do zarzutów zażalenia oraz zawartych w piśmie pełnomocnika strony skarżącej z dnia 6 lipca 2020 r. twierdzeń przychodzi wyjaśnić, że rację ma strona skarżąca, iż uiściła wpis w wysokości 500 zł, niemniej należny wpis w niniejszej sprawie - jak wspomniano – wynosił 200 zł. Stąd w zarządzeniu wstępnym Przewodniczącego Wydziału II z dnia 26 maja 2020 r., w pkt. XVI nakazano zwrot nadpłaconego wpisu w kwocie 300 zł, przez co kwota ta nie mogła zostać zasądzona od strony przeciwnej (k. 1 akt sądowych). W tym miejscu można nadmienić, iż z akt sprawy wynika, że pkt. XVI dot. zwrotu 300 zł nie został jeszcze wykonany, niemniej czynność ta – zgodnie z przyjęta praktyką – następuje niezwłocznie po zakończeniu postępowania.

Odnośnie wniosku o zwrot kosztów postępowania zażaleniowego, należy wskazać, że zgodnie z art. 227 § 1 i § 2 p.p.s.a., w przypadku zażaleń na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy, od zażaleń tych nie pobiera się opłat sądowych. Stąd uiszczony od zażalenia wpis w kwocie 100 zł jako bezpodstawny podlega zwrocie stronie skarżącej, co też orzeczono w pkt. IV postanowienia.

Brak jest natomiast podstaw do zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym. Jak bowiem wynika z art. 209 p.p.s.a., w innych przypadkach niż orzeczenie uwzględniające skargę (art. 200) oraz orzeczenie, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a., sąd nie rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania. Nadto, art. 197 § 2 p.p.s.a. nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym przez co nie istnieje podstawa prawna do rozstrzygnięcia o kosztach wynagrodzenia pełnomocnika w orzeczeniu wydanym na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a., co też znajduje swoje uzasadnienie w judykaturze (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt II GZ 395/12; uchwała NSA z dnia 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07 oraz postanowienia NSA: z dnia 10 kwietnia 2018 r., I OZ 313/18; z dnia 3 kwietnia 2018 r., II FZ 115/18; z dnia 18 stycznia 2018 r., II GZ 950/17). Wreszcie, dodatkowym argumentem przemawiającym za brakiem możliwości zasądzenia kosztów postępowania zażaleniowego, jest przepis art. 179a p.p.s.a., który przewiduje możliwość orzeczenia przez wojewódzki sąd administracyjny o zwrocie kosztów postępowania w ramach postępowania autokontrolnego wywołanego skargą kasacyjną. Tego rodzaju uprawnienie nie zostało już jednak przewidziane w ramach autokontroli wynikającej z art. 195 § 2 p.p.s.a. W tych okolicznościach orzeczono jak w pkt. III sentencji.