Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 554/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 4 pkt 23, art. 40 ust. 1, ust. 6, ust. 12 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 75 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2014 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 17 marca 2014 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia 6 lutego 2014 r. (nr [...]), którą organ wymierzył A. M. karę pieniężną w wysokości 3.750 zł za zajęcie prasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Decyzją z dnia 6 lutego 2014 r. (nr [...]) Burmistrz Miasta, na podstawie art. 20 pkt 8, art. 40 ust. 12, ust. 13 w zw. z ust. 3, art. 40d ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 260), uchwały Nr XXXII/284/2013 Rady Miejskiej w Ł. z dnia 10 kwietnia 2013 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego dla dróg gminnych na obszarze miasta Ł. (Dz. Urz. Woj. Pom. 2013.2121 z dnia 8.05.2013 r.), art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – dalej: "k.p.a.", wymierzył A. M. (dalej: "strona", "skarżący") karę pieniężną w wysokości 3.750 zł za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, tj. za zajęcie fragmentu pasa drogowego ul. [...] w Ł. - zatoka autobusowa, słup przystankowy przy Ośrodku Wczasowym [...] - w celu usytuowania na nim jednostronnego urządzenia reklamowego; tablicy reklamowej [...] o pow. 0,16 m2 (wymiary 0,60 m x 0,26 m) w terminie od dnia 19.07.2013 r. do dnia 20.11.2013 r., tj. 125 dni (pkt 1). Organ orzekł, że karę pieniężną należy uiścić w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna (pkt 2) oraz wskazał, że w przypadku nieterminowego wniesienia kary pobrane zostaną odsetki ustawowe. Kara nieuiszczona w terminie podlega wraz z odsetkami za zwłokę przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (pkt 3).

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 19 lipca 2013 r. stwierdzono zajęcie pasa drogowego drogi publicznej na odcinku ul. [...] w Ł., zatoka autobusowa, słup przystankowy z umieszczonym na nim znakiem przystankowym, poprzez umieszczenie na nim urządzenia reklamowego o łącznej powierzchni 0,16 m2 bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi. Podczas kolejnej kontroli w dniu 20 listopada 2013 r. stwierdzono, iż reklama nadal jest umieszczona na słupie przystankowym. Zgodnie z notatką służbową z dnia 22 listopada 2013 r. reklama została zdjęta ze słupa w tym dniu i zdeponowana w siedzibie Urzędu Miejskiego.

W toku postępowania uzyskano informację ze Starostwa Powiatowego w L., że strona - właściciel Parku Rekreacyjno-Edukacyjnego w S. [...] nie posiada linii autobusowej na terenie miasta Ł.

W myśl art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty za zajęcie pasa drogowego. Zgodnie z art. 40 ust. 10 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego o powierzchni mniejszej niż 1m2 lub powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego lub urządzenia mniejszej niż 1 m2 jest traktowane jak zajęcie 1 m2 pasa drogowego.

Stosownie do ust. 4 pkt 3 załącznika nr 1 do uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia 10 kwietnia 2013 r. Nr XXXII/284/2013 w sprawie ustalenia wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego dla dróg gminnych na obszarze miasta Ł., opłata za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń reklamowych wynosi 3,00 [1zł/ m2 x dzień].

Kara za umieszczenie wskazanej tablicy reklamowej od dnia 19 lipca 2013 r. do dnia 20 listopada 2013 r. została wyliczona na kwotę 3.750 zł (3 zł/m2/dziennie x 1 m2 x 125 dni x 10).

Strona odwołała się od tej decyzji podnosząc, że tablica została wykonana i zawieszona na przystanku linii autobusowej E. K. i stanowi informację o prowadzonej przez niego linii autobusowej do [...] w S. Tabliczka informacyjna nie ma charakteru reklamy i została wykonana na prośbę E. K.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 17 marca 2014 r. (nr [...]), na postawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j.: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 40 ustawy o drogach publicznych, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że w myśl art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie zaś do art. 40 ust. 2 tej ustawy zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy:

1) prowadzenia robót w pasie drogowym;

2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;

4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Przepis art. 40 ust. 3 ww. ustawy stanowi, że za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę, która ustalana jest jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień (ust. 4). Natomiast art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy stanowi, że za zajęcie pasa drogowego o powierzchni większej niż określona w zarządzeniu zarządcy drogi wymierza się karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty za zajęcie pasa drogowego.

W ocenie Kolegium przedmiotowa tablica stanowiła reklamę. Stosownie bowiem do treści art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych reklamą jest nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Napisy umieszczone na tablicy, tj. opis atrakcji w [...] wraz z wskazaniem "linia autobusowa do [...]" nie są znakami w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach ani znakami informującymi o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Ponadto wykonanie tablicy na prośbę właściciela linii autobusowej oraz zawieszenie jej we wskazanym miejscu, nie wpływa na fakt, że reklamuje ona park należący do strony i została zawieszona na słupie przystankowym znajdującym się w pasie drogowym. Niewątpliwie reklama ta zajmuje pas drogowy i mogła być w nim umieszczona jedynie za zezwoleniem zarządcy drogi a nie właściciela linii autobusowej.

Zdaniem organu odwoławczego prawidłowo ustalono okres zajęcia pasa drogowego ul. [...] w Ł. W oparciu o reguły domniemania faktycznego należało uznać, że pas drogowy zajęty był w okresie od dnia 19 lipca 2013 r. do dnia 20 listopada 2013 r. Organ niższej instancji udowodnił również inne okoliczności, które pozwalały na nałożenie kary pieniężnej i dokonał właściwych obliczeń.

A. M. zaskarżył opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 40 ust. 12 i ust. 13 ustawy o drogach publicznych poprzez przyjęcie, że doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi ul. [...] w Ł. we wskazanym terminie;

2) art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych poprzez przyjęcie, że tablica z napisem [...] stanowi reklamę,

3) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, oraz wydanie decyzji z naruszeniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, prowadzenia postępowania dowodowego z naruszeniem zasady bezpośredniości - w szczególności w zakresie ustaleń dotyczących osoby będącej właścicielem tablicy, jej lokalizacji w pasie drogowym, okresu i obszaru zajęcia pasa drogowego;

4) art. 80 k.p.a. poprzez uznanie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy z naruszeniem zasady bezpośredniości, na podstawie dowodów w postaci protokołów kontroli zajęcia pasa drogowego, pomimo że możliwe było przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków na te okoliczności;

5) art. 81 k.p.a. poprzez uznanie za udowodnione okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy bez zapewnienia stronie możności wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów;

6) art. 67 § 1 k.p.a. poprzez oparcie się przez organ administracji publicznej na protokołach kontroli zajęcia pasa drogowego pomimo wadliwego sporządzenie przedmiotowych dokumentów bez wskazanie organu, który dokonuje danej czynności oraz opatrzenia ich stosownymi pieczęciami;

7) naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez brak działania organu w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej;

8) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. przez nie zapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;

9) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy, w sytuacji gdy odwołanie zasługiwało na uwzględnienie.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organy nie wykazały, jakie są granice pasa drogowego drogi publicznej ul. [...] w Ł., a ma to decydujące znaczenie dla stwierdzenia ewentualnego zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Z orzecznictwa sądowego jednoznacznie wynika, że wymierzenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego musi być poprzedzone ustaleniami dotyczącymi przebiegu pasa drogowego, dokonywanymi z urzędu (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2011 roku, II GSK 316/10, LEX nr 1080103). To na organie ciąży obowiązek przestrzegania zasady dochodzenia prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), poprzez podejmowanie wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Co więcej spoczywa na organie także obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.). Organy prowadzące postępowanie, pomimo ciążącego na nich obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zupełnie pominęły konieczność stosownego udowodnienia faktu zajęcia pasa drogowego, okresu tego zajęcia, powierzchni zajęcia, a przede wszystkim kto dokonał zajęcia. Tymczasem sporna tablica została zamontowana na zlecenie E. K., który prowadzi działalność gospodarczą z zakresu przewozu osób i jest jej właścicielem. W tych okolicznościach skarżący nie powinien być adresatem rozstrzygnięć.

Skarżący zakwestionował wartość dowodową dokumentacji fotograficznej oraz protokołu kontroli zajęcia pasa drogowego. Zarzucił, że osoba mająca istotne informacje dla rozstrzygnięcia sprawy nie została nawet przesłuchana w charakterze świadka, a jeżeli do przeprowadzenia takiego dowodu doszło to skarżący, wbrew wymogom art. 79 § 1 k.p.a., nie został zawiadomiony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. Protokół nie został opatrzona jakąkolwiek pieczęcią urzędową, z której wynikałoby kim jest. Także na dokumentacji fotograficznej brak jest jakiejkolwiek informacji (pieczęci, podpisu) wskazującej na to, kto w istocie tę dokumentację sporządził oraz przeprowadził kontrolę. Z materiału zgromadzonego w aktach sprawy nie wynika kto, kiedy i w jaki sposób dokonał obmiaru tablicy.

W ocenie skarżącego opisana tablica nie może być traktowana jako reklama w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych. W żaden sposób nie wpływa ona na kształtowanie popytu, a stanowi jedynie informacje o prowadzonej działalności.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.

Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie została ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 marca 2014 r. (nr [...]) utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia 6 lutego 2014 r. (nr [...]), którą organ wymierzył skarżącemu karę pieniężną za zajęcie prasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi na skutek usytuowania w zatoczce autobusowej na słupie przystankowym jednostronnego urządzenia reklamowego – tablicy reklamowej [...].

Materialnoprawną podstawę wydanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", oraz uchwały Nr XXXII/284/2013 Rady Miejskiej w Ł. z dnia 10 kwietnia 2013 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego dla dróg gminnych na obszarze miasta Ł. (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2013 r., poz. 2121).

Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi w drodze decyzji administracyjnej (art. 40 ust. 1 ustawy).

Zgodnie z treścią przepisu art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 6. Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, którym mowa w ust. 2 pkt 3 (m.in. umieszczenia w pasie drogowym reklam) ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m 2 pasa drogowego (ust. 6).

Przesłankami do wymierzenia kary pieniężnej jest zatem ustalenie, że w pasie drogowym została umieszczona reklama i nastąpiło to bez zezwolenia zarządcy drogi.

Pas drogowy stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt 1 ustawy). Reklama – w rozumieniu ustawy – jest nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę (art. 4 pkt 23 ustawy).

W orzecznictwie przyjmuje się, że z normatywnego pojęcia reklamy wynika, iż jej istota zawiera się w kierowanych na zewnątrz treściach podanych w dowolnej wizualnej formie, a nie w rodzaju konstrukcji, na której te treści są prezentowane. Elementy konstrukcyjne i zamocowania umożliwiają i mają na celu przedstawienie określonej informacji przez nośnik, jak najszerszemu kręgowi odbiorców (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 71/08, LEX nr 489101 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1425/12, LEX nr 1324062).

Przedmiotowa tablica zawiera logo [...]-u w S. oraz opis atrakcji (fokarium - największe w Polsce, oceanarium prehistoryczne 3D, park zwierząt morskich, muzeum marynistyczne). Ponadto tablica zawiera informacje dotyczące: adresu strony internetowej Parku [...] oraz jego lokalizacji – ze wskazaniem jego położenia (S. 39 - 8 km od Ł.) oraz krótkim zaznaczeniem: "linia autobusowa do [...]".

W ocenie Sądu przedmiotowa tablica stanowi reklamę w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy. Wbrew twierdzeniu strony, nie jest ona tablicą o charakterze informacyjnym, bowiem odpowiada wyżej wskazanej ustawowej definicji reklamy - stanowiąc umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi nośnik informacji wizualnej, nie będąc jednocześnie znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Ponadto jest nośnikiem informacji o atrakcjach, kierunku i o odległości do miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 410/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W ocenie Sądu, czynności kontrolne dokonane w dniach 19 lipca 2013 r. oraz 22 listopada 2013 r. potwierdziły zajęcie pasa drogowego drogi publicznej na odcinku ul. [...] w Ł., zatoka autobusowa, słup przystankowy z umieszczonym na nim znakiem przystankowym, poprzez umieszczenie na nim reklamy: tablicy [...] o pow. 0,16 m2 (wymiary 0,60 m x 0,26 m) w terminie od dnia 19 lipca 2013 r. do dnia 20 listopada 2013 r., tj. przez 125 dni.

Zajęcie pasa drogowego potwierdza znajdująca się w materiale dowodowym sprawy dokumentacja fotograficzna oraz protokoły z kontroli i zajęcia pasa drogowego z dnia 19 lipca 2013 r. oraz z dnia 20 listopada 2013 r., dotyczące zajęcia pasa drogowego ul. [...] w Ł. – przystanku autobusowego przy O.W. [...], sporządzone przez pracowników organu pierwszej instancji. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, ze w dniu 19 lipca 2013 r. podczas wykonywania czynności kontrolnych odnotowano umieszczenie w zatoczce autobusowej przy O.W. [...] na słupie przystankowym - tablicy reklamowej [...] – dokonano obmiaru i sporządzono dokumentację fotograficzną. Podczas kontroli zajęcia pasa drogowego ul. [...] w dniu 20 listopada 2013 r. stwierdzono, że w dalszym ciągu, pozostaje umieszczona bez zezwolenia jednostronna tablica reklamowa [...] na słupie przystanku autobusowego należącego do Gminy Miejskiej. W tym dniu zostały ponownie wykonane zdjęcia fotograficzne i ponownie dokonano obmiaru tablicy ustalając jej powierzchnię na 0,16 m² (0,60 m x 0,26 m = 0,16 m²).

W konsekwencji podzielić należy przekonanie organów, że w trakcie postępowania udowodniono fakt zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie przedmiotowej reklamy we wskazanym miejscu i w czasie, bez zgody zarządcy drogi. Reklama została umieszczona na słupie autobusowym, stanowiącym słup przystankowy zlokalizowany w zatoce autobusowej przy ul. [...], a zatem niewątpliwie w pasie drogowym, co wynika z treści protokołów kontroli i załączonej dokumentacji fotograficznej.

Przepisy ustawy o drogach publicznych nakładają na organ prowadzący postępowanie obowiązek przeprowadzania dowodów w sposób przewidziany przez kodeks postępowania administracyjnego, w tym - określony w art. 75 § 1 k.p.a., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.

Znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna potwierdza fakt ustawienia reklamy w konkretnym miejscu. Fotografie zostały zrobione przez pracowników organu I instancji w trakcie rutynowych czynności polegających na monitorowaniu stanu dróg, do czego zarządcę dróg zobowiązują przepisy prawa.

W ocenie Sądu organy obu instancji zasadnie określiły jako adresata decyzji - A. M.

Bezspornym było w sprawie, że A. M. jest przedsiębiorcą, który prowadzi działalność gospodarczą o nazwie [...] w S.

Udokumentowana zdjęciami fotograficznymi tablica reklamowa zawiera informacje o atrakcjach turystycznych [...]-u, logo parku, jego adres mailowy i odległość od Ł. Zatem wbrew stanowisku skarżącego jej treść jednoznacznie wskazuje, że stanowi ona reklamę [...]-u, a jedynie marginalnie odnosi się do linii autobusowej (której właścicielem jest E. K.). Uwzględniając kierowane na zewnątrz treści umieszczone na przedmiotowej tablicy, nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że stanowią one informacje o prowadzonej przez E. K. linii autobusowej.

Ponadto, skarżący w toku postępowania (podobnie jak w skardze), podnosił, że tablica została wykonana na zlecenie E. K. i zawieszona na przystanku jego linii autobusowej. Jednak w świetle poczynionych rozważań, nie może budzić wątpliwości, że przedmiotowa tablica stanowi reklamę prowadzonej działalności gospodarczej przez skarżącego. Tym samym organy słusznie przyjęły, że nawet w przypadku sporządzenia tablic reklamowych przez właściciela linii autobusowej pas drogowy był zajęty przez - reklamę firmy skarżącego.

Trzeba też zgodzić się ze stanowiskiem organów, że powyższe okoliczności nie mogą wpływać na fakt, że zamontowana na słupie przystankowym tablica reklamowa zajmuje pas drogowy i mogła zostać tam umieszczona tylko za zezwoleniem zarządcy drogi, a nie właściciela linii, nawet jeśli ten właściciel był zainteresowany umieszczeniem tablicy.

W uzasadnieniach do decyzji organy prawidłowo wykazały, w jaki sposób obliczyły ilość dni, według których wyliczono karę - od pierwszego dnia, w którym udokumentowano umieszczenie reklam do dnia, w którym tablice reklamowe zostały zdjęte (tj. od 19 lipca 2013 r. do 20 listopada 2013 r. – 125 dni).

Kary pieniężne obliczono respektując treść przywołanej wyżej uchwały Rady Miejskiej w Ł. Nr XXXII/284/2013 z dnia 10 kwietnia 2013 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego dla dróg gminnych na obszarze miasta Ł.

W konsekwencji dokonanych rozważań należy uznać, że bez wpływu na istotę rozstrzygnięcia, pozostają podnoszone naruszenia przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego, przywołane w skardze. Zwłaszcza zarzuty dotyczące nieprawidłowości procesowych postępowania, w tym m.in. nieprzeprowadzenia oględzin z udziałem stron czy braku przesłuchania świadków należy uznać za nieuzasadnione, bowiem skarżący nie wykazał, by miały one wpływ na treść zapadłych decyzji.

Należy bowiem zauważyć, że nie każde stwierdzenie naruszenie prawa pozwala Sądowi na uchylnie decyzji w całości lub w części. Unormowanie zawarte w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi o naruszeniu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a); naruszeniu prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku powoływania się na naruszenie przepisów prawa, skuteczne podniesienie zarzutów w tym zakresie wymaga wykazania, że powołane naruszenie miało wpływ lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (nie mogą to być hipotetyczne twierdzenia strony). Skarżący istnienia takiego wpływu nie wykazał. W ocenie Sądu, również materiał dowodowy sprawy nie pozwala na stwierdzenia istnienia takiego charakteru naruszeń w przedmiotowej sprawie.

Podsumowując dokonane rozważania, należy uznać, że brak było podstaw do wzruszenia i wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji.

W konsekwencji przedstawionych powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie uwzględnił skargi uznając ja za niezasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.