Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 941/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 130a ust 10 h
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 13 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek ( spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska – Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi S.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty z tytułu usunięcia, przechowywania oraz oszacowania wartości pojazdu I. oddala skargę, II. przyznaje radcy prawnemu M.H. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwotę [...] ([...]) złotych uwzględniającą podatek od towarów i usług w kwocie [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] Starosta O. nałożył na S. W. obowiązek zapłaty kwoty w wysokości [...] zł tytułem kosztów usunięcia, przechowywania oraz oszacowania wartości pojazdu marki Fiat UNO o numerze rejestracyjnym [...] i numerze identyfikacyjnym pojazdu: [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że ze względu na pozostawienie pojazdu w zabronionym miejscu oraz kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwym w dniu 15 października 2011 roku zobowiązano S. W. do usunięcia pojazdu marki Fiat UNO o numerze rej. [...] i numerze [...], a następnie pojazd odholowano na parking strzeżony. Właściciel pojazdu nie odebrał pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia o czym powiadomiono Starostę O. oraz podmiot wydający dyspozycję usunięcia pojazdu.

W dniu 30 stycznia 2012 roku S. W. został w sposób prawidłowy powiadomiony o usunięciu pojazdu oraz poinformowany o skutkach jego nieodebrania.

Na wniosek Starosty O. Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim postanowieniem z dnia 4 września 2012 roku, sygn. akt I Ns 532/12, orzekł przepadek na rzecz Powiatu O. samochodu osobowego Fiat UNO o numerze rej. [...]. Postanowieniem z dnia 26 września 2012 roku zlecono rzeczoznawcy samochodowemu wykonanie opinii o stanie technicznym pojazdu i jego wartości szacunkowej. W opinii rzeczoznawcy z dnia 30.11.2012 roku nr [...] stwierdzono, że naprawa pojazdu jest technicznie i ekonomicznie nieuzasadniona, ponieważ koszt naprawy przekracza 70% wartości pojazdu w stanie nieuszkodzonym, a zatem pojazd jest odpadem i stanowi złom. Komisja Likwidacyjna powołana przez Starostę O. w celu dokonania oceny przydatności pojazdów nabytych przez powiat w drodze orzeczeń sądowych o przepadku pojazdu w dniu 06.12.2012 r. uznała że Fiata Uno o numerze rej. [...] należy przeznaczyć do złomowania. Pojazd w dniu 11.12.2012 roku został przekazany do stacji demontażu pojazdów celem złomowania. Decyzją z dnia [...], nr [...] Starosta K. wyrejestrował wskazany wyżej pojazd marki Fiat UNO, nr nadwozia [...] o numerze rej. [...] na podstawie zaświadczenia o demontażu pojazdu Nr [...] z dnia [...] oraz postanowienia Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim sygn. akt I Ns 532/12 z dnia 04 września 2012 r.

Zawiadomieniem z dnia [...] nr [...] wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o zapłacie kosztów za usunięcie oraz przechowywanie na parkingu strzeżonym przedmiotowego pojazdu, a także kosztów związanych z oszacowaniem wartości pojazdu.

S.W. w dniu [...] złożył pisemne zastrzeżenia co do swojego udziału w postępowaniu administracyjnym z powodu stwierdzonego stopnia niepełnosprawności psychicznej. Ponadto dołączył Kartę Informacyjną z Leczenia Szpitalnego. W dniu 27.01.2014 r. Pan W. przedłożył zaświadczenie lekarskie informujące, iż jest leczony w poradni zdrowia psychicznego, ale nie przedłożył wyroku sądu o częściowym lub całkowitym ubezwłasnowolnieniu. Natomiast pismami z dnia 10.02.2014 r. oraz z dnia 11.02.2014 r. podniósł, iż usunięcie pojazdu z drogi nastąpiło na skutek okoliczności niezależnych od strony - ze względu na chorobę.

W ocenie organu twierdzenia strony nie miały wpływu na rozstrzygnięcie w rozpoznawanej sprawie i zgodnie z postanowieniami art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym obciążył S.W. kosztami związanymi z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania w wysokości [...] zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji z dnia [...] S. W. nie zgodził się z powstałymi kosztami wynikającymi z przewlekłości procedur sądowych i powołał się na rozpoznaną chorobę somatyczną, przez którą nie mógł w sposób prawidłowy zapoznać się z pismami organu.

Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowiło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.

W ocenie organu odwoławczego z akt sprawy organu pierwszej instancji wynika niesporny stan faktyczny, który został ponownie przytoczony w uzasadnieniu decyzji. W konkluzji organ podtrzymał wcześniejsze rozstrzygnięcie w sprawie wyliczenia kosztów jakimi został obciążony S.W. zgodnie z treścią art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S.W. podniósł, że w jego sprawie nie uwzględniono wszystkich okoliczności faktycznych dotyczących stanu jego zdrowia i powołał się na ustalenia sądów karnych. W jego ocenie podczas wskazanego postępowania powoływał się na występowanie zakłóceń funkcji psychicznych (poczytalności), co zostało potwierdzone w wyroku sądu w sprawie karnej. W jego ocenie sam fakt niemożności wykonania kary wskazuje na ocenę stanu zdrowia skarżącego. Ponadto skarżący wniósł o wyjaśnienie sprawy dotyczącej jego prawa jazdy i zwrot materiałów w zakończonym postępowaniu. Jednocześnie skarżący wskazał na brak działań wyjaśniających w zakresie pozbawienia środków do egzystencji wskutek szeregu błędów, które doprowadziły do zakłóceń funkcji psychicznych i sytuacji, która mogła być zagrożeniem dla życia innych osób trzecich. Ponadto skarżący wskazał na błędy organów uwidocznione w pismach skierowanych do strony.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy zasadności obciążenia opłatami z tytułu usunięcia, przechowywania oraz oszacowania wartości pojazdu.

Niesporny pozostaje w sprawie stan faktyczny oraz wyliczenia organu.

W rozpoznawanej sprawie S.W. porzucił pojazd samochodowy Fiat Uno o nr rej. [...], który został o odholowany z drogi na parkingu strzeżonym, a wobec jego nie odebrania w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia, uruchomiono postępowanie zakończone orzeczeniem o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu O. Na tej podstawie przedmiotowy pojazd został wyrejestrowany, a kosztami związanymi z usuwaniem, przechowywaniem oraz oszacowaniem pojazdu powstałymi od momentu wydania dyspozycji usunięcia na parking do zakończenia postępowania obciążono S. W.

Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty O. z dnia [...], nr [...] Starosta Ostrowski o nałożeniu na S.W. obowiązku zapłaty kwoty w wysokości [...] zł tytułem kosztów usunięcia, przechowywania oraz oszacowania wartości pojazdu marki Fiat UNO o numerze rejestracyjnym [...] i numerze identyfikacyjnym pojazdu: [...].

Podstawą prawną rozstrzygnięcia organu odwoławczego stanowił przepis art. 130a ust 10 h ustawy z dnia 20.06.1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, t.j. ze zm.), który stanowi, że koszty związane z usuwaniem , przechowywaniem, oszacowaniem , sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydani dyspozycji usunięcia pojazdu z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzje o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.

W skardze złożonej do WSA w Poznaniu skarżący wyraził swoje niezadowolenie z naliczonej opłaty i powołał się na stan swojego zdrowia. Przedstawione okoliczności nie stanowią jednak okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do odstąpienia organów administracji od obciążenia właściciela pojazdu kosztami związanymi z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałymi od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania. Organy administracji miały obowiązek działać w zgodzie z obowiązującymi przepisami, a mianowicie w zgodzie treścią art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W złożonej skardze S.W. wskazał na błędy organów administracji uwidocznione w pismach skierowanych do strony, które miały wpłynąć na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, ale nie sprecyzował na czym miały one polegać. Analiza zaskarżonej decyzji oraz akt administracyjnych nie potwierdzają nieprawidłowości na jakie powołuje się skarżący. W szczególności należy podkreślić, że skarżący zarówno w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego jak i jeszcze przed jego oficjalnym wszczęciem był informowany o treści art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym będącego podstawa do obciążenia właściciela pojazdu (skarżącego) kosztami związanymi z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, powstałymi od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania. Świadczą o tym skierowane do S.W. powiadomienie Komendy Powiatowej Policji w O.W. z dnia [...], a także zawiadomienie Starosty O. z dnia [...] informujące o treści art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W rozpoznawanej sprawie skarżący nie przedstawił żadnych innych zarzutów, które mogły świadczyć o naruszeniu prawa w zakresie określenia i nałożenia przedmiotowej opłaty. W konsekwencji należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana w granicach obowiązującego prawa.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności i uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione, należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).