Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 454/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7 art. 8 art. 77 par. 1 art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 1 ust. 1 pkt 2 lit. a art. 4 pkt 1 pkt 11 art. 18 ust. 4a ust. 4b pkt 1-2 art. 87 ust. 1 pkt 1 art. 92c ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 51  art. 5 ust. 1 art. 5b ust. 1 ust. 2 art. 6c art. 6
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 pażdziernika 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące  warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 88  par. 2 pkt 4
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do  międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Tekst mający znaczenie dla  EOG).

SENTENCJA

Dnia 12 marca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 marca 2021 roku sprawy ze skargi M. Z. na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2020 roku nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] maja 2020r. nr [...], wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 39 a ust.1 pkt 3, art. 39 j ust.1-4, art.39 k ust.1-3, art.39m, art.92a ust.2,4 i 8 ustawy z dnia 06 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140, dalej także jako u.t.d.) oraz Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., utrzymał w mocy w całości decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2019r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł na M. Z., za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę , który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] września 2019r. w P. doszło do kontroli pojazdu kierowanego przez G. M.. Pojazdem wykonywany był przewóz pasażera na rzecz Przedsiębiorstwa A M. Z. Przewóz wykonywany był samochodem osobowym marki [...] o nr rejestr. [...] Pasażera przewożono z Dworca [...] w P. na ul. [...] w P.. Pojazd wyposażony był w pięć miejsc siedzących i nie był w jakikolwiek sposób oznaczony. Pojazd zamówił pasażer za pomocą aplikacji Bolt, auto podjechało pod wskazany przez pasażera adres i po wejściu pasażera do pojazdu kierowca rozpoczął przewóz.Za w/w przewóz do miejsca kontroli aplikacja Bolt pobrała z karty kredytowej pasażera kwotę [...]zł. W trakcie przesłuchania kierowca zeznał, że nie posiada badań lekarskich i psychologicznych wymaganych przy przewozie osób, co stanowi naruszenie określone w zał. 4, lp.4.2 i lp.4.3.

Organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazał, że z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli kierowca wykonywał przewóz osób w imieniu M. Z.. Usługa została zamówiona za pośrednictwem aplikacji BOLT. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji, przedsiębiorca, nie przedłożył dowodów na okoliczność posiadania ważnych badań lekarskiego i psychologicznego zatrudnionego kierowcy. Ponadto, zdaniem organu w sprawie nie miał zastosowania art. 92 c u.t.d., albowiem strona nie wykazała żadnych okoliczności wskazanych w treści tego przepisu.

M. Z. za pośrednictwem pełnomocnika wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i domagając się uchylenia obu wskazanych wyżej decyzji, zarzucił:

1. naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz brak zebrania i nierozpatrzenie materiału dowodowego a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie, czy wykonywane przez kierującego czynności. stwierdzone protokołem kontroli, nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania czy kierujący posiadał status przedsiębiorcy w chwili kontroli

2. naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz nie zebranie i nie rozpatrzenie materiału dowodowego ,a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie , czy mogole doszło do wykonywania transportu drogowego;

3. naruszenie przepisów prawa materialnego , które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92 a ust.1 , art. 92 a ust.6 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp.4.2 zał. Nr 4 do ustawy polegającego na wymierzeniu skarżącemu kary w wys.[...] zł, w sytuacji , gdy czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się z definicji krajowego transportu drogowego , o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy.

4. naruszenie przepisów prawa materialnego , które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92 a ust.1 , art. 92 a ust.6 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp.4.3 zał. Nr 4 do ustawy polegającego na wymierzeniu skarżącemu kary w wys.[...] zł, w sytuacji , gdy czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się z definicji krajowego transportu drogowego , o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy.

5. naruszenie przepisów postępowania tj.art.92 a ust.10 ustawy polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w oparciu o załącznik Nr 4 do ustawy, gdy za ten sam czyn wymierzono już karę [...] zł, zgodnie z inną decyzją

6. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji.

7. naruszenie art. 107 §3 kpa poprzez ie odniesienie się do zarzutów zawartych odwołaniu

8. naruszenie art. 8 kpa.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z unormowania art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika nadto, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2020r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2019r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł na M. Z., za naruszenie lp.4.2 załącznika nr 4 do ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, tj. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenie lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz naruszenie lp.4.3 załącznika nr 4 do w/w ustawy tj. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Jak wynika z ustaleń dokonanych w sprawie w dniu [...] września 2019 roku o godz. [...] w P. skontrolowano pojazd marki [...], o nr rejestr. [...], kierowanym przez G. M.. Kierowca wykonywał zarobkowy okazjonalny przewóz na rzecz przedsiębiorcy M. Z., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą przedsiębiorstwo A M. Z., P., ul. [...]. Przewóz i opłata za niego została wykonana za pomocą aplikacji Bolt. Przesłuchany w charakterze świadka G. M. zeznał, że nie posiada ważnych badań lekarskich i psychologicznych, a do kontroli okazał m.in. umowę zlecenia pomiędzy nim, a Przedsiębiorstwem A M. Z.. W umowie wskazano, że zleceniobiorca zobowiązuje się do wykonania zlecenia, polegającego na przewozie osób , które zgłoszą się do zleceniobiorcy przez aplikację Uber lub Taxify, a zleceniodawca wypłaci zleceniobiorcy wynagrodzenie prowizyjne. Następnie aneksem zmieniono rodzaj aplikacji używanej w trakcie realizacji umowy. Zawarta została także umowa użyczenia pojazdu G. M. pojazdu stanowiącego własność Przedsiębiorstwa A M. Z. w celu realizacji umowy zlecenia. Dodatkowo świadek zeznał, że przewozy na rzecz M. Z. wykonuje od 2017 roku, otrzymuje z tej firmy normalną wypłatę, miesięczne wynagrodzenie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym, która określa zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.).

Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.d., krajowy transport drogowy to podejmowanie

i wykonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i ust. 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. U. UE L 300 z dnia 14 listopada 2009 r., str. 51).

Z kolei warunki podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób określa przepis art. 5b ust. 1 u.t.d., według którego podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką – wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.t.d., jak i licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu określonych wymagań wskazanych w art. 5c i art. 6 u.t.d.

Podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, dokumenty wymienione w art. 87 u.t.d., w tym wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji (art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d.).

Jeśli chodzi o przewóz okazjonalny w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, przepis art. 4 pkt 11 u.t.d. definiuje przewóz okazjonalny jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

W myśl art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Na podstawie art. 18 ust. 4b u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny:

1) pojazdami zabytkowymi,

2) samochodami osobowymi;

a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę;

b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa; c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przez rozpoczęciem przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

Z uwagi na treść zarzutów 3 i 4 skargi, należy wskazać, że prawidłowe jest stanowisko organu, że wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli przewóz osób stanowił krajowy transport drogowy, regulowany wskazanymi wyżej przepisami ustawy o transporcie drogowym, rozumiany, jako podejmowanie i wykonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju (art. 4 pkt 1 u.t.d.).

Jak ustalił organ, na dzień kontroli drogowej M. Z. posiadał licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Działalność skarżącego, jak wskazał organ I instancji, stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy prawo przedsiębiorców. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że ma charakter zarobkowy, nie była przypadkowa, ale stanowiła zorganizowany i zaplanowany rodzaj aktywności skarżącego, o czym świadczy choćby wybór sposobu pozyskiwania klientów, dokonanie i wybór portalu internetowego oferującego usługę pośrednictwa czy tez zapewnienie sobie możliwości stałego korzystania z określonych narzędzi informatycznych niezbędnych do realizacji zaplanowanych celów poprzez wykorzystanie aplikacji. Wszystkie wskazane elementy wskazują niewątpliwie na zaplanowany rodzaj aktywności przewoźnika i nie mają charakteru przypadkowego, incydentalnego, ponieważ wymagają podejmowania szeregu zaplanowanych i przemyślanych działań i czynności.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, zawarta w art. 4 pkt 11 u.t.d. jest nieprecyzyjna i nie określa co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" w przepisach prawa unijnego. Zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz. U. UE L 300 z dnia 14 listopada 2009 r., s. 8), za usługi okazjonalne uznaje się usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika. W orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako odnoszący się do określonej okazji, okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej. W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach, zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 września 2007r., sygn. akt I OSK 1361/06, CBOSA).

W świetle powyższego, zasadną jest ocena organów, że skarżący wykonywał odpłatny przewóz okazjonalny osób, bez jednoczesnego dopełnienia wszystkich wymagań określonych przepisami prawa.

Ustalenia dokonane przez organ, z których wynika, że przewóz odbywał się z wykorzystaniem aplikacji Bolt, są bezsporne. W tym miejscu należy zatem jedynie wskazać, że analizy charakteru usługi pośrednictwa świadczonej przez platformę informatyczną, jaką jest również aplikacja Bolt, dokonał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 20 grudnia 2017 r., C-34/15, gdzie Trybunał wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Co więcej, Trybunał zauważył, że platforma mobilna wywiera decydujący wpływ na warunki, na jakich kierowcy ci świadczą usługi. Jak wskazał Trybunał, co się tyczy tej ostatniej kwestii, okazuje się w szczególności, że administrator określa za pomocą aplikacji przynajmniej maksymalną cenę danego przewozu oraz że przedsiębiorstwo to pobiera tę cenę od klienta, a następnie przekazuje jej część właścicielowi pojazdu niebędącemu zawodowym kierowcą.

W niniejszej sprawie za trafną uznać należy także ocenę organu o braku podstaw do zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 u.t.d., ponieważ żadna z przesłanek wskazanych w tym przepisie nie zachodzi.

Za niezasadny należy też uznać zarzut Nr 5 skargi, bowiem kara nałożona na stronę decyzją z dnia [...] grudnia 2019 roku nr [...] obejmowała naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust.4a ustawy. To naruszenie, pomimo, że ujawnione w trakcie jednej kontroli nie jest tożsame z naruszeniem objętym niniejszym postępowaniem, stąd też mamy do czynienia z kilkoma różnymi czynami skarżącego z których jedne wyczerpują znamiona naruszeń z załącznika Nr 3, a inne z załącznika Nr 4 do ustawy. Nie stanowią więc one jednego, pochłaniającego inne naruszenia .

W kontekście podnoszonych przez skarżącego zarzutów dotyczących braku znamion wykonywania przez niego działalności gospodarczej oraz braku posiadania przez niego statusu przedsiębiorcy wyjaśnienia wymaga, że w wyroku z dnia 20 stycznia 2009 r. w sprawie sygn. akt II GSK 760/08 (LEX nr 478526) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z przepisów ustawy o transporcie drogowym "nie można wyprowadzić wniosku, że przewóz osób lub rzeczy bez licencji podlega sankcji tylko wtedy, gdy dokonujący przewozu podmiot prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego o wszelkich cechach wynikających z przepisów o swobodzie działalności gospodarczej i jej ewidencjonowaniu. Gdyby taka była wola ustawodawcy, nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji byłoby w praktyce niemożliwe, gdyż jedną z podstawowych cech działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego jest właśnie jej prowadzenie na podstawie licencji. Podkreślić również należy, iż podmiot wykonujący transport to również ten, kto faktycznie podejmuje czynności z zakresu transportu drogowego, chociaż nie dopełnił warunków do legalnego wykonywania działalności gospodarczej. Wykonywanie transportu drogowego musi być bowiem traktowane jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowaniu transportu drogowego, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2009 r. sygn. akt II GSK 166/09, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 29 listopada 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 823/17; wyrok WSA w Krakowie z dnia 2 kwietnia 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 55/19, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 i art. 4 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (obecnie na podstawie ustawy z 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców - Dz. U. z 2018 r., poz. 646 ze zm.), czyli działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej lub rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, lecz faktycznie świadczy odpłatnie usługę przewozu osób lub rzeczy (nawet jednorazowo) odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 u.t.d. (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 16 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Op 529/12, dostępny w CBOSA).

W świetle powyższego za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego oraz reguł proceduralnych określonych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organy należycie rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a organ odwoławczy również odniósł się do podniesionych w odwołaniu zarzutów, zaś zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie zarówno faktyczne, jak i prawne. Organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji.

W tym stanie rzeczy Sąd na postawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.