Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 2698/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr2698/02 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 maja 2005r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka, Sędziowie: NSA Grażyna Jarmasz, WSA Ewa Rojek (spr), Protokolant: Dominika Janik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2005r., sprawy ze skargi A. B., na decyzję Izby Skarbowej, z dnia 30 października 2000r. Nr I[...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 1999 rok, -skargę oddala-


UZASADNIENIE

ISA/Kr 2698/02

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2000r. Nr.[...] Izba Skarbowa w utrzymała w mocy decyzję wydaną przez Urząd Skarbowy Nr.[...] z dnia [...] czerwca 2000r. w sprawie określenia dla PHU "W." sc :

1. wysokości różnicy podatku do zwrotu za lipiec 1999r. w kwocie 0,00zł

2. różnicy podatku do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe w wysokości 289.297,00zł

3. zaległości podatkowej za lipiec 1999r. w kwocie 290.384,00zł

4. wysokości odsetek za zwłokę w kwocie 70.523,70zł

5. ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 1999r. w kwocie 87.115,00zł

W uzasadnieniu decyzji Izba wskazała, że w deklaracji podatkowej VAT-7 za lipiec 1999r. Spółka

wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym podlegającą zwrotowi na rachunek bankowy w wysokości 290.384,OOzł.Kwota ta została zwrócona na konto bankowe Spółki. W trakcie prowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono, że Spółka "W." w lipcu 1999r. prowadziła działalność handlową w zakresie zakupu i sprzedaży uszczelek budowlanych poliuretanowych i gumowych, których sprzedaż w całości opodatkowana była stawką VAT 22%.Wykazana w deklaracji VAT-7 za lipiec 1999r. sprzedaż ze stawką 7% dotyczyła jednej transakcji na rzecz M.H. tj. sprzedaży towarów spożywczych udokumentowanej fakturą VAT z dnia [...] lipca 1999r. nr.[...] wartość netto 5.046,24zł i VAT 89,33zł.Kontrola wykazała ,że transakcja ta nie miała miejsca, gdyż Spółka nie była w posiadaniu towarów, które figurowały na fakturze. Ustalono, że ostatnie zakupy towarów spożywczych miały miejsce w Spółce przed dniem [...]kwietnia 1999r.Po tej dacie Spółka nie dokonywała zakupów art. spożywczych dla celów działalności gastronomicznej prowadzonej w okresie luty - kwiecień 1999r.Z oświadczenia kupującej M.H. wynika, że nabyte przez nią w lipcu 1999r. towary takie jak masło, świeże mięso, śmietana czy mleko były świeże, surowe z aktualnymi datami ważności. Towary te nie mogły być przechowywane przez Spółkę od [...].IV do [...].VII.1999r. ze względu na powstanie nieodwracalnych zmian fizykochemicznych dyskwalifikujących ich przydatność do spożycia. Okoliczność tą potwierdziła informacja Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w K. Wobec powyższych faktów zdaniem organów skarbowych transakcja udokumentowana fakturą nr[...] nie miała miejsca. Zgodnie z § 54 ust.4 pkt 5c rozporządzenia Min. Fin. z dnia 15.XII.1997r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury potwierdzające czynności wobec których mają zastosowanie przepisy art.59 i 83 Kodeksu cywilnego. Zakwestionowana umowa ma taki właśnie charakter gdyż zmierzała w istocie do wywołania innych skutków prawnych niż zawarte w umowie, a co za tym idzie zmierzała wprost do obejścia prawa poprzez wykorzystanie mechanizmu powstania obowiązku podatkowego w podatku VAT w drodze wystawienia faktury dokumentującej sprzedaż towarów ze stawką niższą niż 22%.Konsekwencją tych działań było uzyskanie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na rachunek bankowy w myśl art.22 ust. 2 ustawy VAT.

Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła Spółka PHU W. w S.. Wniosła u uchylenie decyzji obu organów podnosząc naruszenie § 54 ust.4 pkt 5c rozp. Min. Fin. z dnia 15.XII.1997 w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym (Dz.U. zł 1998r. Nr.156 poz.1024 ze zm.) oraz art.187,200 i 212 Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżącego nie jest uprawnione ustalenie, że Spółka naruszyła art.21 ust.2 ustawy VAT poprzez przyjęcie, że nie uzyskała dochodu opodatkowanego stawką niższą niż 22%.Spółka wskazuje, że po zakończeniu działalności gastronomicznej zakwestionowane towary spożywcze przejął od niej K. S. Z okoliczności faktycznych wynika, że pomiędzy Spółką a K. S. doszło do zawarcia umowy o przechowanie. Po przechowaniu art. spożywcze zostały zwrócone Spółce a następnie przez nią sprzedane M. H.. Tak wiec nieprawdziwy jest zarzut organów skarbowych o pozorności umowy. Nie udowodniono też M. H., że złożyła fałszywe zeznanie. Nadto Spółka zarzuciła, że organy skarbowe zaniedbały zebrania obszerniejszego materiału dowodowego nie przesłuchując świadka K. S. co naruszyło zasadę wyrażona w art.121 par1 i art.187 par.1 Ordynacji podatkowej. Nadto Spółce nie zapewniono czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, nie dając jej możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału czym naruszono art.123 i 200 Ordynacji. Spółka podniosła tez zarzut nieważności postępowania wskazując, że organ podatkowy pierwszej instancji wydał decyzję [...] z dnia [...].IX.1999r. tyczącą tej samej sprawy co zaskarżona decyzja.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazała, że na poparcie swych twierdzeń o zawarciu umowy przechowania Spółka nie przedłożyła żadnych dowodów. Urząd Skarbowy dwukrotnie wzywał K. S. do złożenia wyjaśnień ale nie podejmował on wezwań i nie stawiał się do Urzędu w zw. z czym nie można czynić organom zarzutu bezczynności w zbieraniu materiału dowodowego. Zarzut skargi o naruszenie art. 212 Ordynacji podatkowej jest bezzasadny. Obie wskazane decyzje tyczą innych zagadnień, gdyż zaskarżona decyzja rozstrzyga sprawę określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za lipiec 1999r. na podstawie art.10 i 27 ust.6 ustawy VAT, zaś decyzja [...] tyczy ograniczenia wysokości zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym i wydana była w oparciu o art.21 ust.4 ustawy VAT.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, w granicach swej właściwości bada zgodność zaskarżonych decyzji z prawem. Analizując pod tym kątem sprawę niniejszą należy stwierdzić, że zaskarżone rozstrzygnięcie wydano w poprawnie przeprowadzonym postępowaniu i jest ono zgodne z przepisami prawa materialnego odnoszącymi się do przedmiotu sprawy.

Organy skarbowe prawidłowo zastosowały w sprawie § 54ust.4 pkt4c rozp. Min. Fin. Z dnial5.XII.1997r.(dz.U.Nr.156 poz. 1024 za 1998r. ze zm.).Prawidłowe są ustalenia organów, że zakwestionowana umowa sprzedaży miała na celu obejście prawa. Nie jest prawdą, że organy zakwestionowały wyjaśnienia M. H. albowiem to właśnie m. in. w oparciu o nie stwierdziły fikcyjność transakcji. Nie jest uprawniony zarzut o naruszeniu art.121 par 1 i 187 par.1 Ordynacji podatkowej albowiem organ skarbowy pierwszej instancji przeprowadził wnikliwe postępowanie dowodowe działając z urzędu. Nie przesłuchanie świadka S. ( inicjatywa Urzędu) spowodowane było okolicznością od Urzędu niezależną gdyż świadek wezwań nie podejmował. W miejsce tego dowodu strona nie zaproponowała przeprowadzenia innego a należy pamiętać, że to na stronie postępowania ciążył obowiązek wykazywania i udowadniania korzystnych dla niej faktów. Nadto należy zauważyć, że okoliczność istnienia umowy przechowania jest przez stronę w toku całego postępowania przedstawiana różnie. W toku kontroli podatkowej (k.102 akt podatkowych) strona twierdziła , że sporządzono stosowną umowę przechowania w/g której przechowujący miał korzystać z rzeczy i odkupować nowe na żądanie. Umowa nie została jednak złożona do akt co według organów świadczy o tym, że takiej umowy nie było. W skardze skierowanej do NSA pojawia się twierdzenie, że umowa zawarta była przez fakty konkludentne co wobec zasadniczej rozbieżności potwierdza ustalenia organów skarbowych. Tak więc przeprowadzone postępowanie dowodowe było staranne i zapewniło w myśl zasady z art. 121 par. 1 OP równe traktowanie interesów podatnika i Skarbu Państwa.. Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art.123i 200 Ordynacji podatkowej. Prawdą jest, że Izba Skarbowa nie wyznaczyła Spółce terminu do zapoznania się z jej ustaleniami i ewentualnym wypowiedzeniem się co do materiału. Jednakże zauważyć należy, że zgodnie z aktualnym poglądem doktryny organ odwoławczy nie ma obowiązku wyznaczać stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, jeżeli organ ten nie zgromadził nowych dowodów. Nadto strona winna wykazać, że uchybienie tym przepisom miało wpływ na rozstrzygniecie sprawy czego w niniejszej sprawie strona nie uczyniła. Oczywiście zasadą jest przestrzeganie przez organy orzekające obu instancji art.200 par.1 w zw. z art.123 par.1 Ordynacji podatkowe, ,jednakże jak wskazano wyżej uchybienie im przez organ II instancji nie miało wpływu na wynik sprawy. Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art.212 Ordynacji podatkowej. Zaskarżona decyzja jak i decyzja z [...].IX.1999r. ograniczająca . wysokość zwrotu nadwyżki podatku wykazanej w deklaracji VAT-7 za lipiec 1999r. do kwoty 737,00zł nie są tożsame bo choć tyczą tego samego okresu regulują inną materię. Obie zatem niezależnie od • siebie mogą funkcjonować w obrocie prawnym.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w oparciu o art.151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznając sprawę oparto się na art.97 § 1 ustawy z dnia 30.VIII.2002r.Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.. U. Nr 153 poz.1271 ze m. )stanowiącym, że sprawy w których skargi zostały wniesione do NSA przed dniem 1.I.2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi