Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 3999/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę o wznowienie postępowania
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1445
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA (del.) Alicja Polańska, po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi A. w W. o wznowienie postępowania sądowego od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2020 r., sygn. akt II FSK 1717/18 od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 2324/17 w sprawie ze skargi A. w W. na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta Z. z dnia 6 kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości oddala skargę o wznowienie postępowania.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 25.11.2020 r. o sygn. II FSK 1717/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A. w W. (dalej: skarżąca) wniesioną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7.11.2017 r., III SA/Wa 2324/17, w sprawie ze skargi skarżącej na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta Z. z 6.04.2017 r., nr [...], wydaną w przedmiocie podatku od nieruchomości. Jako podstawę prawną powołano art. 184 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

2. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi.

2.1 Skarżąca zwróciła się do Burmistrza z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie stosowania prawa podatkowego przez udzielenie odpowiedzi na dwa pytania: 1) czy skarżąca działająca w imieniu Skarbu Państwa jest przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej? 2) jakie stawki podatku od nieruchomości są właściwe dla opodatkowania nieruchomości będących w posiadaniu skarżącej czasowo niewykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej?

Skarżąca wyjaśniła, że w 2017 r. możliwe jest przejęcie przez nią nieruchomości położonej na terenie miasta Z. Skarżąca nie prowadzi żadnej działalności wytwórczej ani usługowej w należących do niej lokalach, a prowadzenie przez nią działalności gospodarczej polega na najmie, dzierżawie lokali lub gruntów oraz sprzedaży nieruchomości. Co do powyższej nieruchomości, której przyjęcie do zasobów jest planowane w 2017 r., nie przewiduje się wykorzystania do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej przez dłuższy czas. Skarżąca stwierdziła, że nie jest przedsiębiorcą, natomiast nieruchomości niezajęte na prowadzenie działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu wg stawek właściwych dla gruntów pozostałych i budynków pozostałych. Jednocześnie Skarbowi Państwa, który jest reprezentowany przez skarżącą, przysługuje prawo własności lub inne prawa uzyskane z tytułu zbycia lub obciążenia prawem rzeczowym lub innym prawem mienia, o którym mowa w art. 1 pkt 2 ustawy z 10.07.2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz.U. z 2020 r., poz. 231 ze zm., dalej: ustawa o AMW).

2.2. W ocenie skarżącej, gospodarowanie mieniem następuje w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa, przy czym zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o AMW prowadzenie działalności gospodarczej jest realizowane w zakresie wynikającym z potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa. Sposób opodatkowania nieruchomości będących w posiadaniu skarżącej jest uzależniony od sposobu ich gospodarczego wykorzystania. Prawodawca celowo bowiem zróżnicował stawki podatku od nieruchomości i ustalił ich maksymalną wysokość w zależności od sposobu wykorzystania nieruchomości. Najwyższe stawki podatku od gruntów powinny być stosowane wobec skarżącej wyłącznie w przypadku gruntów wynajmowanych i wydzierżawianych osobom trzecim - z wyłączeniem sytuacji, kiedy to kontrahent skarżącej jest zobowiązany postanowieniami umowy zawartej ze skarżącą do opłacania podatku, oraz w przypadku gruntów wynajmowanych osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej. Wykonując zadania powierzone przez Skarb Państwa skarżąca nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy z 2.07.2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2017 r. poz. 2168 ze zm., dalej: u.s.d.g.), a nieruchomości (grunty, budynki i ich części) czasowo niewykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej powinny być opodatkowane wg stawek właściwych dla gruntów i budynków pozostałych wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy z 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1445 ze zm., dalej: u.p.o.l.).

2.3. W interpretacji indywidualnej z 6.04.2017 r. Burmistrz uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Zdaniem organu, sam fakt objęcia nieruchomości we władanie czy posiadanie przez przedsiębiorcę albo inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą wystarczy, aby można było uznać, że grunty, budynki czy budowle związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym zastosować stawki właściwe dla działalności gospodarczej. Kryterium czasowego niewykorzystywania danej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej w przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie ma znaczenia.

3. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

3.1. Po rozpoznaniu skargi na powyższą interpretację WSA w Warszawie w opisanym na wstępie wyroku skargę tą oddalił. W motywach orzeczenia wyjaśniono, że kwestionowanie przez skarżącą stanu posiadania jako okoliczności faktycznej jest bezzasadne wobec sformułowań użytych we wniosku przez samą skarżącą, a mianowicie: "nieruchomości będących w posiadaniu A." (w treści pytania), "przejęcie nieruchomości", czy "przyjęcie do zasobów" nieruchomości (w opisie zdarzenia przyszłego). W ocenie Sądu pierwszej instancji, skoro skarżąca zadała pytanie o opodatkowanie nieruchomości, co do których sama użyła sformułowania, że znajdują się w jej "posiadaniu" – to nie było rzeczą organu wydającego interpretację analizować, czy Agencja wykonuje "posiadanie" w stosunku do nieruchomości.

Sąd pierwszej instancji uznał także, w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o AMW, że skoro do zadań własnych skarżącej należy m.in. prowadzenie działalności gospodarczej, to w myśl art. 30 ust. 1 pkt 2 tej samej ustawy - przychodami skarżącej są m.in. przychody z działalności gospodarczej. Zaznaczono, że sama skarżąca przyznaje we wniosku, że prowadzi działalność polegającą na najmie, dzierżawie lokali lub gruntów oraz sprzedaży nieruchomości. Wszytko to razem potwierdza, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą. W tym stanie rzeczy WSA w Warszawie uznał opodatkowanie skarżącej stawkami podatku od nieruchomości przewidzianymi dla gruntów i budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

4. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

4.1. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 151 p.p.s.a. przez jego zastosowanie, w sytuacji gdy organ podatkowy nie wziął pod uwagę przy wydawaniu interpretacji indywidualnej art. 55 (i art. 50 i 53) w zw. art. 7 ust. 1 pkt 1 i pkt 7 ustawy o AMW, i nie ustalił czy nieruchomość, której dotyczyła interpretacja indywidualna, może być wykorzystana na działalność gospodarczą, zgodnie z powyższymi przepisami, zaś okoliczność ta uszła uwadze Sądu pierwszej instancji, co doprowadziło do wydania zaskarżonego wyroku i uznania, że skarżąca w każdym przypadku jest przedsiębiorcą w znaczeniu art. 4 u.s.d.g.;

2) art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 oraz w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez zaniechanie dokonania rozważań nad prawną dopuszczalnością, w świetle art. 55 i art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o AMW, przeznaczenia przez skarżącą nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej oraz sposobów (form) jej prowadzenia, a przez to błędne wywiedzenie, że skarżąca jest przedsiębiorcą niezależnie od rodzaju nieruchomości, co do której powstał problem wymagający interpretacji indywidualnej.

Wobec tak sformułowanych zarzutów, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznaniu Sądowi pierwszej instancji albo uchylenie zaskarżonego wyroku i uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

5. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego.

5.1. Wyrokiem z 25.11.2020 r. (II FSK 1717/18) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że skarżąca jest odrębnym od Skarbu Państwa podmiotem prawa, który został wyposażony w osobowość prawną i w obrocie prawnym działa samodzielnie przez własne organy. Wskazał, że skarżącą należy uznać za podmiot prowadzący działalność gospodarczą, gdyż wynika to wprost z art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o AMW. Prowadzenie działalności gospodarczej przez skarżącą jako przedsiębiorcę odbywa się na zasadach określonych w przepisach o działalności gospodarczej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wszelkie nieruchomości, jeżeli są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, co do zasady traktowane są jako grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W tym zakresie nie mają istotnego znaczenia uwarunkowania formalne, związane z możliwością prowadzenia na nieruchomości określonego rodzaju działalności. Poza opisanym wyjątkiem, sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę (inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą) skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Czasowe niewykorzystywanie nieruchomości przez przedsiębiorcę lub nawet wykorzystywanie na inne rodzaje działalności niż gospodarcza nie zwalnia przedsiębiorcy z płacenia podatku od nieruchomości według stawek przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

6. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym o wznowienie postępowania.

6.1. Skargę o wznowienie postępowania do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca (reprezentowana przez pełnomocnika - radcę prawnego), która zaskarżyła ten wyrok w całości. Na podstawie art. 272 § 1 i 2 w związku z art. 275 p.p.s.a. wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25.11.2020 r., II FSK 1717/18, domagając się uchylenia w całości powyższego wyroku, uchylenie w całości wyroku WSA w Warszawie z 7.11.2017 r., III SA/Wa 2324/17 oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Skarżąca powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24.02.2021 r., SK 39/19, który orzekł, że art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji RP.

6.2. W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego Burmistrz Miasta wniósł o umorzenia postępowania z uwagi na wydaną 22.07.2021 r. zmianę interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie punktu 2 dotyczącego odpowiedzi na pytane: jakie stawki podatku od nieruchomości są właściwe dla opodatkowania nieruchomości będących w posiadaniu skarżącej czasowo niewykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej. Organ podatkowy potwierdził, że stanowisko skarżącej przedstawione we wniosku w zakresie punktu 2 jest prawidłowe.

7. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

7.1. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. Została ona rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym, jako że zarządzeniem z 5.04.2022 r. Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej skierował ją do rozpoznania w tym trybie, działając na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z 2.03.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), z uwagi na wyrażenie przez Prezesa Izby Finansowej NSA zgody na rozpoznawanie sprawy poza kolejnością, wydłużenie w czasie okresu rozpoznania sprawy spowodowane ograniczeniami związanymi z sytuacją pandemiczną, a także wobec braku możliwości technicznych przeprowadzenia w przyśpieszonym terminie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Żadna ze stron nie sprzeciwiła się skierowaniu rozpoznania sprawy na posiedzenie niejawne.

7.2. Tożsamy problem prawny dotyczący skarżącej był już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego 24.03.2022 r., III FSK 3998/21. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko przedstawione w tym wyroku oraz argumentację tam zawartą.

Jako podstawę skargi o wznowienie postępowania Agencja wskazała wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24.02.2021 r. (SK 39/19), w którym stwierdzono, że art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 68 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji RP.

W podstawach skargi kasacyjnej od wymienionego wyroku WSA w Warszawie nie przytoczono art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a jedynie art. 151 p.p.s.a. przez jego zastosowanie, w sytuacji gdy organ podatkowy nie wziął pod uwagę przy wydawaniu interpretacji indywidualnej art. 55 (i art. 50 i 53) w zw. art. 7 ust. 1 pkt 1 i pkt 7 ustawy o AMW oraz art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 oraz w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez zaniechanie dokonania rozważań nad prawną dopuszczalnością, w świetle art. 55 i art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o AMW. W motywach wyroku oddalającego skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się wprawdzie do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., ale tylko w zakresie zawartej w tym przepisie legalnej definicji gruntów, budynków lub budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, konstatując, że są to grunty, budynki lub budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą oraz stwierdzając, że skarżąca ma status przedsiębiorcy.

Wniesiona przez skarżącą skarga o wznowienie postępowania spełnia warunki dopuszczalności określone w art. 280 § 1 p.p.s.a., ponieważ opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, którą stanowi wyrok Trybunału Konstytucyjnego (art. 272 § 1 p.p.s.a.), a ponadto została wniesiona w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie tego orzeczenia (art. 272 § 2 p.p.s.a.), to jest od opublikowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego, co nastąpiło dnia 3.03.2021 r. (Dz.U. poz. 401). Dlatego też badanie dopuszczalności wznowienia połączono z rozpoznaniem skargi o wznowienie postępowania (art. 281 zd. drugie p.p.s.a.).

Należy jednak stwierdzić, że skarga o wznowienie postępowania jest merytorycznie niezasadna, bowiem zagadnienie prawne rozstrzygnięte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego nie było istotne dla rozpoznania skargi kasacyjnej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżonym skargą o wznowienie postępowania. W rozpoznawanej sprawie sporny był bowiem status Agencji jako przedsiębiorcy, a nie zasadność stosowania stawek podatku od nieruchomości właściwych dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, przy zastosowaniu wyłącznie kryterium posiadania ich przez przedsiębiorcę, a nie faktycznego związku z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością gospodarczą.

Niezależnie od tego, że status A. w stanowiącym podstawę wznowieniową wyroku Trybunału Konstytucyjnego nie był badany, wskazać trzeba, że A. prowadzi działalność gospodarczą, choć nie jest to jedyny przedmiot jej działalności. Na mocy art. 5 ustawy AMW do jej zadań własnych należy między innymi gospodarowanie mieniem Skarbu Państwa powierzonym i użyczonym A., obrót tym mieniem, uporządkowanie jego stanu prawnego i ewidencjonowanie, dokonywanie remontów budynków i lokali mieszkalnych i użytkowych, prowadzenie działalności gospodarczej, budowanie domów mieszkalnych, sporządzanie planu wykorzystania zasobu mieszkaniowego i internatowego, użytkowanie lasów. W funkcjonowaniu skarżącej można zatem wyodrębnić działalność gospodarczą, jakkolwiek działalność ta nie ma charakteru wyłącznego lub nawet wiodącego. Co za tym idzie, określonymi składnikami powierzonego jej mienia skarżąca może gospodarować w sposób wykazujący znamiona działalności gospodarczej, podczas gdy innymi składnikami mienia może tylko administrować w sposób nieoparty na kryteriach racjonalności ekonomicznej. Ponadto jako agencja wykonawcza jest podatnikiem podatku od nieruchomości w zakresie mienia, w stosunku do którego Skarb Państwa powierzył jej wykonywanie prawa własności i innych praw rzeczowych. Również mieniem nieruchomym może bądź to administrować, bądź prowadzić z jego wykorzystaniem działalność gospodarczą. Stanowiący podstawę wznowieniową wyrok Trybunału Konstytucyjnego ma tylko takie znaczenie, że przesądza, iż sam fakt posiadania nieruchomości przez skarżącą jako osobę prawną mającą status przedsiębiorcy nie stanowi wystarczającej przesłanki uznania powierzonej jej nieruchomości Skarbu Państwa za grunt, budynek lub budowlę związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, ale konieczne jest wykazanie faktycznego zajęcia tej nieruchomości na cele związane z prowadzoną przez tę A. działalnością gospodarczą.

Można jedynie zauważyć, że o faktycznym wykorzystywaniu spornych w sprawie lokali użytkowych do prowadzenia przez A. działalności gospodarczej świadczy treść jej wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, gdzie wprost stwierdzono, że lokale te mogą być wynajmowane bądź wydzierżawiane – a więc udostępniane osobom trzecim na zasadach komercyjnych. Problem podniesiony we wniosku interpretacyjnym dotyczył podatkowej kwalifikacji okresów niewynajmowania tych lokali – jednak wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie odnosi się do kwestii znaczenia przerw w uzyskiwaniu spodziewanych efektów gospodarczych z wykorzystaniem nieruchomości faktycznie przeznaczonych na prowadzenie działalności gospodarczej.

7.3. Stosownie do art. 14j § 2a o.p. burmistrz jest uprawniony do zmiany interpretacji indywidualnej. Regulacje zawarte w art. 14j § 1–2a o.p. mają charakter szczególny i do wydawania interpretacji indywidualnych w zakresie podatków i opłat samorządowych powinny być stosowane w sposób ścisły. Zgodnie z dyspozycją z art. 14j § 3 o.p. w kwestiach nieuregulowanych powyższymi normami należy odpowiednio stosować przepisy rozdziału 1a Działu II Ordynacji podatkowej, w których jest mowa o interpretacjach indywidualnych, w tym interpretacjach wydawanych przez dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Odpowiednie zastosowanie znajdują więc przepisy dotyczące m.in. zmiany, uchylenia i stwierdzenia wygaśnięcia interpretacji, zaskarżania interpretacji indywidualnych, skutków prawnych zastosowania się do interpretacji indywidualnych, z których strona może skorzystać (K. Teszner [w:] Ordynacja podatkowa. Komentarz, t. 1, Zobowiązania podatkowe. Art. 1-119zzk, red. L. Etel, LEX 2022, art. 14j).

Stosownie do art. 282 § 1 p.p.s.a. granice postępowania rozpoznawczego zakreśla podstawa wznowienia. W niniejszym postępowaniu objętym skargą o wznowienie postępowania sądowego jako podstawę skargi o wznowienie postępowania sądowego skarżąca wskazała wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24.02.2021 r. (SK 39/19). Przekroczenie tych granic nie jest dopuszczalne. Przepis art. 282 § 1 p.p.s.a. nie dostarcza możliwości powołania w toku postępowania nowej podstawy wznowienia obok podstawy dotychczas powoływanej, jeżeli wnoszący skargę nie ma już otwartego terminu jej powołania (A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2021, art. 282).

7.4. Mając powyższe na uwadze, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi o wznowienie postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a. skargę tę oddalił.

sędzia Alicja Polańska sędzia Stanisław Bogucki sędzia Jolanta Sokołowska