Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 433/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-04-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Pełnomocnik procesowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano radcy prawnemu wynagrodzenie
Odmówiono radcy prawnemu przyznania wynagrodzenia w pozostałym zakresie.
Powołane przepisy: article: art. 250,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 14 ust. 2 pkt. 1 lit a i  pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Erwin Srebrny po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2006 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za [...] r. - w zakresie wniosku radcy prawnego [...] o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu; postanawia: I. przyznać radcy prawnemu [...] wynagrodzenie w kwocie 1098,00 zł, w tym 198 zł podatku od towarów i usług (słownie: jeden tysiąc dziewięćdziesiąt osiem zł 00/100) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które wypłacić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. II. w pozostałym zakresie odmówić radcy prawnemu [...] przyznania wynagrodzenia.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 13 grudnia 2006 r. oddalił skargę strony skarżącej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Natomiast postanowieniem z dnia 6 lutego 2007 r. /k. 87/ przyznano skarżącej spółce prawo pomocy m.in. poprzez ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczyć miała właściwa Rada Okręgowa Izby Radców Prawnych. W wykonaniu powyższego postanowienia właściwa Rada Okręgowa zawiadomiła tut. sąd, że w sprawie niniejszej pełnomocnikiem został wyznaczony radca prawny [...], któremu to strona skarżąca udzieliła odpowiedniego pełnomocnictwa /k. 106/. W sporządzonej skardze kasacyjnej od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie

ustanowiony w ramach instytucji prawa pomocy pełnomocnik skarżącej zawarł wniosek o zasądzenie nieopłaconych kosztów pomocy prawnej z urzędu. Jednocześnie na podstawie § 15 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) mając na uwadze obszerność akt sprawy i związany z tym nakład pracy pełnomocnika, ustanowiony w ramach prawa pomocy radca prawny wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości 150 % stawki minimalnej, zwiększonej o 22 % podatku od towarów i usług. Pełnomocnik skarżącej oświadczył również, że ww. opłaty nie zostały zapłacone przez skarżącego.

Referendarz sądowy stwierdził, co następuje:

Z treści uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia

23 stycznia 2009 r. sygn. akt II FSK 1155/07 oddalającego skargę kasacyjną w tej sprawie wynika, iż o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu rozstrzygnie sąd pierwszej instancji.

W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ zwanej dalej "ppsa" wyznaczony radca prawny [...] otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych [...] w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych

i udokumentowanych wydatków. Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy niewątpliwie sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przez Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Stosownie do przepisów § 14 ust. 2 pkt. 1 lit. a cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych [...] stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji

w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6 ww. rozporządzenia. Z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia

w tej sprawie tj. 7974 zł stawka minimalna zgodnie z § 6 pkt. 4 ww. rozporządzenia wynosi 1200 zł. Natomiast w myśl § 14 ust. 2 pkt. 2 lit. b cytowanego wyżej rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi

w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.

W związku z tym, wynagrodzenie radcy prawnego, który nie prowadził sprawy przed sądem pierwszej instancji jak również nie brał udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (protokół rozprawy II FSK 1155/07 - k. nr 26) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wynosi 75 % stawki określonej w ww. § 14 ust. 2 pkt. 2 lit. b w zw. z § 6 pkt. 4 tj. 1200 zł x 75 % = 900 zł. Kwota 900 zł winna być powiększona o stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 22 %, zgodnie z § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie [...] w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr. 54, poz. 535 ze zm). Stąd łączna kwota należna pełnomocnikowi z tytułu wynagrodzenia wynosi 1098,00 zł /900 zł + 198 zł podatku VAT/. Biorąc to pod uwagę orzeczono jak w pkt. I postanowienia.

Odnosząc się do wniosku pełnomocnika o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości 150 % stawki minimalnej, należy stwierdzić, iż w ocenie referendarza sądowego nie zasługuje on na uwzględnienie. Powołanie się jedynie na obszerność akt sprawy i związany z tym nakład pracy pełnomocnika bez należytego uzasadnienia takiego wniosku nie może stanowić podstawy do przyznania wynagrodzenia w podwyższonej wysokości. Stąd postanowiono jak w pkt II.

Biorąc powyższe pod uwagę, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt. 8 ppsa należało orzec jak w sentencji.Art. 210.

§ 1.