Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 352/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2016-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 18 ust. 1, art. 12 ust. 5
journal: Dz.U. 2015 poz 2031
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania  i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity
article: art. 130 ust. 2, art. 12 ust. 1,3, 4a
journal: Dz.U. 2015 poz 1774
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2016r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Reginy Górnisiewicz sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za przejęcie prawa własności nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania Z. P., uchylił decyzję Starosty z dnia [...], wydaną w przedmiocie ustalenia odszkodowania za przejęcie prawa własności nieruchomości w jej pkt 2 i w tym zakresie orzekł o wypłacie odszkodowania, w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Ostateczną decyzją z dnia 24 listopada 2014r. Starosta orzekł o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia pn.: "Rozbudowa drogi gminnej [...] (długości 1222 m) wraz z przebudową sieci telekomunikacyjnej i urządzeń elektroenergetycznych na terenie gminy [...]" i zatwierdził podział m.in. nieruchomości położonej w obrębie [...], gmina [...], oznaczonej jako działki:

- nr A o pow. 2,0000 ha – na działki: nr A/1 o pow. 0,0249 ha i nr A/2 o pow. 1,9751 ha,

- nr B/1 o pow. 2,2700 ha - na działki: nr B/8 o pow. 0,0949 ha i nr B/9 o pow. 2,1751 ha.

Decyzją z dnia 30 grudnia 2015r. Starosta :

1. ustalił odszkodowanie w wysokości 43.723,00 zł, z czego:

- za grunt w wysokości 41.324,00 zł,

- za składniki budowlane w wysokości 757,00 zł,

- za składniki roślinne w wysokości 1.642,00 zł,

za nieruchomość oznaczoną jako działki nr A/1 o pow. 0,0249 ha, B/8 o pow. 0,0949 ha położone w obrębie [...] gmina [...], przejętą z mocy prawa na własność Gminy [...] z przeznaczeniem na realizację celu publicznego - "Rozbudowa drogi gminnej Nr 319016 T, [...] - [...] (długości 1222 m), wraz z przebudową sieci telekomunikacyjnej i urządzeń elektroenergetycznych na terenie gminy [...]", stanowiącą do dnia przejęcia współwłasność J. P., T. T., Z. P. i J. P. na podstawie ugody Sądu Rejonowego;

2. wskazał, że odszkodowanie określone w pkt 1 wypłacone zostanie na rzecz:

- J. P. - udział ¼ części w wysokości 10.930,75 zł,

- T. T. – udział ¼ części w wysokości 10.930,75 zł,

- Z. P. - udział ¼ w wysokości 10.930,75 zł,

- J. P. - udział ¼ części w wysokości 10.930,00 zł;

3. zobowiązał Burmistrza Miasta i Gminy [...] do wypłaty ustalonego w pkt 1 decyzji odszkodowania;

4. wskazał, że zapłata odszkodowania następuje jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna;

5. wskazał, że odszkodowanie, o którym mowa w pkt 1, podlega waloryzacji na dzień wypłaty, według zasad obowiązujących w przypadku zwrotu wywłaszczonych nieruchomości.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Z. P., domagając się uchylenia tego rozstrzygnięcia w części dotyczącej powierzchni gruntu, za który ustalono odszkodowanie i wstrzymanie wykonania decyzji do czasu jej uprawomocnienia.

Wojewoda, wydając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., art. 12 ust. 4 pkt 2, ust. 4a, ust. 4f, ust. 5, art. 18 ust. 1, art. 22 ust. 1 i art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j. Dz. U. z 2015r. poz. 2031), opisane na wstępie rozstrzygnięcie:

I. uchylił decyzję Starosty z dnia [...] w punkcie 2 i w tym zakresie orzekł: "odszkodowanie ustalone w pkt 1 wypłacone zostanie na rzecz:

- J. P. w kwocie 10.930,75 zł,

- T. T. w kwocie 10.930,75 zł,

- Z. P. w kwocie 10.930,75 zł,

- J. P. w kwocie 10.930,75 zł";

II. w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ podkreślił, że zgodnie z protokołem z ugody sygn. akt VII Ns 339/12, zawartej przed Sądem Rejonowym VII Wydział Cywilny w dniu 7 maja 2015r., w drodze działu spadku po J. P., zmarłym w dniu 30 czerwca 1947r., i K. P., zmarłej w dniu 28 stycznia 1958r., i zniesienia współwłasności gospodarstwa rolnego położonego w [...]u, gmina [...], m. in. przyznano na współwłasność w częściach ułamkowych po 1/4 części udziału na rzecz: J. P., Z. P., J. P. i T. T. działki oznaczone nr A o pow. 2,0000 ha i nr B/1 o pow. 2,2700 ha. Powyższa ugoda zakończyła spór w sprawie nabycia spadku i działu spadku. Jednocześnie postanowieniem z dnia 7 maja 2015r. sygn. akt VII Ns 339/12 Sąd Rejonowy w Kielcach umorzył postępowanie w tej sprawie.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że postanowieniem z dnia 3 września 2015r. Sąd Rejonowy Wydział I Cywilny podjął zawieszone postępowanie w sprawie I Ns 1299/02, nadając sprawie nowy numer - sygn. I Ns 856/15. Z uwagi na fakt, że pismem z dnia 22 października 2015r. wnioskodawca - Gmina [...] wycofała wniosek o rozgraniczenie, Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 29 grudnia 2015r. umorzył postępowanie sygn. akt I Ns 856/15, kończąc postępowanie. Wojewoda zwrócił uwagę, że w zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z dnia 24 listopada 2014r. przyjęto, iż działka nr A miała powierzchnię 2,0000 ha, zaś działka nr B/1 - 2,2700 ha – podobnie jak w ugodzie z dnia 7 maja 2015r. Tym samym organ uznał za niezrozumiałe kwestionowanie przez stronę powierzchni działek na etapie postępowania odwoławczego w sytuacji gdy Z. P. przy zawarciu ugody zgodził się z ich powierzchnią.

Wojewoda wyjaśnił, że pod rozbudowę drogi gminnej z działki nr A o pow. 2,0000 ha została wydzielona działka nr A/1 o pow. 0,0249 ha, zaś z działki nr B/1 o pow. 2,2700 ha, działka nr B/8 o pow. 0,0949 ha. W związku z wydaniem ostatecznego zezwolenia z dnia 24 listopada 2014r. powstał obowiązek ustalenia odszkodowania, a zgodnie z art. 12 ust. 4f ww. ustawy odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, przysługuje dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe.

Odnosząc się do zarzutu w zakresie braku udziału stron w postępowaniu o wydanie zezwolenia z dnia 24 listopada 2014r. organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 11 f ust. 3 ww. ustawy zawiadomienia dotyczące realizacji inwestycji drogowej doręczane są wnioskodawcy, zaś pozostałym stronom w drodze obwieszczeń zamieszczanych w starostwie powiatowym oraz w urzędzie gminy, w urzędowych publikatorach teleinformacyjnych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów, a także w prasie lokalnej. Ponadto zawiadomienie o wydaniu decyzji wysyła się dotychczasowemu właścicielowi na adres wskazany w katastrze nieruchomości i doręczenie takie jest skuteczne. Tym samym adres osoby, która ma przymiot strony w postępowaniu ustala się w oparciu o zapisy w katastrze nieruchomości. Z kolei zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015r. poz. 520 ze zm.) właściciele, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części, są zobowiązani zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. W tym zakresie organ zwrócił uwagę, że w wypisie z rejestru gruntów z dnia 9 stycznia 2015r. jako władający na zasadach posiadania samoistnego działek nr A i nr B/1 ujawniony był nadal S. P., po którym zostały uregulowane sprawy spadkowe. W aktach sprawy znajduje się prawomocne postanowienie częściowe sygn. akt VII Ns 892/04 z dnia 11 września 2007r. dotyczące nabycia spadku po S. P., które nie zostało zgłoszone do ewidencji gruntów wraz z aktualnymi adresami do korespondencji spadkobierców.

Reasumując, Wojewoda uznał, że Z. P. sam przyczynił się do utrudnienia ustalenia przez organ I instancji stanu prawnego oraz adresów stron postępowania poprzez zaniechanie aktualizacji swoich danych przed właściwymi organami administracji. Podobnie rozbieżności w nazwisku także nie były prostowane, zaś zawiadomienie Starosty z dnia 24 lutego 2015r. kierowane zgodnie z ewidencją gruntów do nieżyjącego S. P. zostało podjęte przez "dorosłego domownika", który nie poinformował Starosty , że adresat zmarł. Wobec braku aktualizacji danych w ewidencji gruntu, Starosta , który wydawał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie miał możliwości poinformowania właściwych osób o podejmowanych czynnościach prawnych dotyczących przedmiotowej nieruchomości. Podobnie zarzut, że Gmina [...] nie wskazała "kto jest/może być współwłaścicielem (...) działek" jest nieuzasadniony, gdyż zgodnie z przepisami prawa nie ma takiego obowiązku. Obowiązek ten ciąży na właścicielu/współwłaścicielach. Ponadto Starosta pismami z dnia 8 grudnia 2015r. i 16 grudnia 2015r. powiadomił strony postępowania stosownie do wymogów art. 10 K.p.a., że został zgromadzony materiał dowodowy w sprawie ustalenia odszkodowania za ww. nieruchomość, informując jednocześnie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, w oparciu o który podjęta zostanie decyzja. Mimo powiadomienia stron o przysługujących im prawach Z. P. nie stawił się celem zapoznania się materiałem dowodowym i nie zgłosił żadnych zastrzeżeń.

Wojewoda podkreślił, że dokonał analizy operatów szacunkowych, stanowiących podstawę ustalenia wysokości odszkodowania, mając na uwadze treść art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015r. poz. 1774). W tym zakresie organ wskazał, że w operacie szacunkowym rzeczoznawca majątkowy ustalił, na podstawie zaświadczenia Urzędu Miasta i Gminy w [...] z dnia 10 czerwca 2015r., iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sołectwa [...], na terenie gminy [...], przyjętym uchwałą nr XXXVI1/11/2014 z dnia 27 lutego 2014r. (Dz. Urz. Województwa z dnia 8 kwietnia 2014r. poz. 1266) działki: nr A/1 i nr B/8 położone były na terenie oznaczonym symbolami: KD-DI - istniejąca gminna droga klasy dojazdowej, ZL - tereny lasów. Rzeczoznawca majątkowy oszacował wartość przedmiotowej nieruchomości w podejściu porównawczym, metodą korygowania ceną średnią, przyjmując stan nieruchomości na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji. Do określenia wartości gruntu biegły przyjął dane z rynku nieruchomości gruntowych nabywanych pod inwestycje drogowe, stanowiących przedmiot prawa własności z dwóch ostatnich lat. W operatach szacunkowych z dnia 12 lipca 2015r. wartość działek nr A/1 o pow. 0,0249 ha i nr B/8 o pow. 0,0949 ha biegły oszacował na łączną kwotę 43.723,00 zł, w tym wartość działki:

1. nr A/1 o pow. 0,0249 ha - 12.173,00 zł, w tym wartość:

- gruntu 10.956,00 zł tj. 44,00 zł/m2,

- składników budowlanych - 757,00 zł,

- składników roślinnych - 460,00 zł;

2. nr B/8 o pow. 0,0949 ha 31.550,00 zł, w tym wartość:

- gruntu 30.368,00 zł tj. 32,00 zł/m2,

- składników roślinnych - 1.182,00 zł.

Dalej Wojewoda podniósł, że operaty szacunkowe zostały sporządzone zgodnie obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, są logiczne oraz zupełne, wykonane przez uprawnioną osobę i zawierają wszystkie wymagane przepisami prawa elementy. Zdaniem organu, biegły w sposób prawidłowy określił wartość przedmiotowej nieruchomości, dokładnie opisując podejmowane kolejno działania służące ustaleniu wartości nieruchomości.

Mając na uwadze powyższe, stosownie do ugody dotyczącej działu spadku sygn. akt VII Ns 339/12, zawartej przed Sądem Rejonowym VII Wydział Cywilny w dniu 7 maja 2015r., organ odwoławczy ustalił odszkodowanie proporcjonalnie do posiadanych udziałów we współwłasności nieruchomości, tj. dla J. P., T. T., Z. P. i J. P. w 1/4 części dla każdego z nich, czyli po 10.930,75 zł. Organ podkreślił przy tym, że w decyzji organu I instancji ustalono odszkodowanie dla J. P. w wysokości 10.930,00 zł, podczas gdy proporcjonalnie podzielona wartość 43.723,00 zł stanowi kwotę 10.930,75 zł. W pozostałym zakresie Wojewoda stwierdził, że postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość zostało przeprowadzone prawidłowo, a organ I instancji rozstrzygnął niniejszą sprawę zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz ogólnymi zasadami wyrażonymi w K.p.a., podejmując niezbędne kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zbierając i rozpatrując cały materiał dowodowy oraz informując strony postępowania o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję wniósł Z. P., zarzucając organowi odwoławczemu pominięcie prezentowanej uprzednio argumentacji o tym, że Gmina [...], będąca wnioskodawcą w postępowaniu z 2014r.:

- po pierwsze, znała z urzędu adresy stron – co zgodnie z przepisami K.p.a. czyni bezpodstawnym zarzut braku wpisu do ewidencji,

- po drugie, żaden ze spadkobierców nie wiedział – do czasu ugody sądowej z 2015r. - która działka komu przypadnie, a pomiędzy 2007 a 2015r. nastąpiły duże zmiany podmiotowe po tej stronie, o których Gmina wiedziała.

W uzasadnieniu strona podkreśliła, że przedmiotem skargi było błędne ustalenie powierzchni wywłaszczonego gruntu w decyzji Starosty z dnia 24 listopada 2014r. – co uniemożliwiło ustalenie prawidłowej wysokości odszkodowania. W tej sprawie toczy się przed Wojewodą postępowanie o stwierdzenie nieważności tego rozstrzygnięcia. Skarżący sprecyzował, że nie kwestionuje wysokości samego odszkodowania za wymienioną w decyzji z dnia 30 grudnia 2015r. powierzchnię, a jedynie ilość i wartość wyciętych drzew i powierzchnię. Powierzchnia wywłaszczona pod drogę jest bowiem, zdaniem strony, znacznie większa niż wymieniona w zaskarżonej decyzji – co jest następstwem nieważnej decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącego nie wyjaśniono także sprawy "dziwnego przebiegu drogi, która omija w zadziwiający sposób jedną z działek, której właścicielem jest osoba zaufania publicznego". Tym samym, w opinii skarżącego, Wojewoda nie zajął się sprawą będącą treścią odwołania, czyli podstawą naliczenia odszkodowania – różnicy w powierzchni - a co za tym idzie także wartości drzewostanu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ wyjaśnił ponadto, że zarzut dotyczący błędnego ustalenia powierzchni wywłaszczonego gruntu nie mógł być przedmiotem postępowania odwoławczego. Jeśli chodzi zaś o wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 24 listopada 2014r., to decyzją z dnia 12 kwietnia 2016r. Wojewoda odmówił stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia.

Na rozprawie sądowej w dniu 7 lipca 2016r. Z. P. poparł skargę i oświadczył, że jego zdaniem pod budowę drogi została zabrana większa powierzchnia niż to wynika z decyzji z 2014r., przy czym z jego wyliczeń wynika, że powierzchnia jego działki jest mniejsza o około 600-700 metrów kwadratowych i podejrzewa, że ta brakująca powierzchnia jest pod drogą.

Prokurator Prokuratury Okręgowej, który zgłosił swój udział w sprawie na podstawie art. 8 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy P.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Tym samym sąd administracyjny bada – w odpowiedniej kolejności – zgodność z prawem całego postępowania administracyjnego i prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego. Stwierdzenie istnienia danego typu wad może bowiem eliminować potrzebę ustalania innego rodzaju uchybień.

W pierwszej kolejności Sąd bada ewentualne istnienie wad powodujących nieważność decyzji, następnie kontroluje przestrzeganie przez organ przepisów postępowania, a dopiero w ostatniej kolejności prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego.

Przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja orzekająca o ustaleniu odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działki nr A/1 o pow. 0,0249 ha, nr B/8 o pow. 0,0949 ha położoną w obrębie [...] gmina [...], która z mocy prawa przeszła na własność Gminy [...] z przeznaczeniem na realizację celu publicznego - "Rozbudowa drogi gminnej Nr 319016 T, [...] - [...] (długości 1222 m), wraz z przebudową sieci telekomunikacyjnej i urządzeń elektroenergetycznych na terenie gminy [...]", stanowiącą do dnia przejęcia współwłasność J. P., T. T., Z. P. i J. P.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2015r. poz. 2031), zwanej dalej ustawą, a w szczególności przepis art. 18 tej ustawy statuujący zasady ustalenia odszkodowania za przejętą nieruchomość. Zgodnie z art. 18 ust. 1 tej ustawy odszkodowanie ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ pierwszej instancji oraz według jej wartości z dnia wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania.

Stosownie do art. 12 ust. 5 tej ustawy do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem art. 18. Z kolei z mocy art. 130 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015r. poz. 1774 ze zm.) zwanej dalej u.g.n., ustalenie odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającego wartość nieruchomości.

W sprawie niniejszej, podstawę dla ustalenia odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działki nr A/1 o pow. 0,0249 ha i nr B/8 o pow. 0,0949 ha położone w obrębie [...] gmina [...], przejętą z mocy prawa na własność Gminy [...], stanowiły operaty szacunkowe z dnia 12 lipca 2015r. sporządzone przez rzeczoznawcę majątkowego [...] ( K-I-37-131 akt adm.) na zlecenie Starosty . Oceniając te operaty, organ orzekający uznał, że ustalają one wartość przejętej nieruchomości w sposób wymagany przez przepisy prawa.

Ocenę operatów szacunkowych przedstawioną przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Sąd podziela.

W operatach szacunkowych biegły wskazał, na podstawie zaświadczenia Urzędu Miasta i Gminy w [...] z dnia 10 czerwca 2015r., iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sołectwa [...], na terenie gminy [...], przyjętym uchwałą nr XXXVI1/11/2014 z dnia 27 lutego 2014r. (Dz. Urz. Województwa z dnia 8 kwietnia 2014r. poz. 1266) działki: nr A/1 i nr B/8 położone były na terenie oznaczonym symbolami: KD-DI - istniejąca gminna droga klasy dojazdowej, ZL - tereny lasów. Rzeczoznawca majątkowy oszacował wartość przedmiotowej nieruchomości w podejściu porównawczym, metodą korygowania ceną średnią, przyjmując stan nieruchomości na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji. Do określenia wartości gruntu biegły przyjął dane z rynku nieruchomości gruntowych nabywanych pod inwestycje drogowe, stanowiących przedmiot prawa własności z dwóch ostatnich lat. W operatach szacunkowych wartość działek nr A/1 o pow. 0,0249 ha i nr B/8 o pow. 0,0949 ha biegły oszacował na łączną kwotę 43.723,00 zł, w tym wartość działki:

1. nr A/1 o pow. 0,0249 ha - 12.173,00 zł, w tym wartość:

- gruntu 10.956,00 zł tj. 44,00 zł/m2,

- składników budowlanych - 757,00 zł,

- składników roślinnych - 460,00 zł;

2. nr B/8 o pow. 0,0949 ha 31.550,00 zł, w tym wartość:

- gruntu 30.368,00 zł tj. 32,00 zł/m2,

- składników roślinnych - 1.182,00 zł.

Lektura operatów szacunkowych pozwala stwierdzić, że biegły w sposób prawidłowy określił wartość przedmiotowej nieruchomości, szczegółowo opisując działania pozwalające ustalić wartość przedmiotowej nieruchomości.

Zasadniczy zarzut podniesiony w skardze dotyczy błędnego, zdaniem skarżącego, "ustalenia powierzchni wywłaszczonego gruntu w decyzji Starosty z dnia 24 listopada 2014r. – co uniemożliwiło ustalenie prawidłowej wysokości odszkodowania". Zdaniem skarżącego "pod budowę drogi została zabrana większa powierzchnia niż to wynika z decyzji z 2014r., przy czym z jego wyliczeń wynika, że powierzchnia jego działki jest mniejsza o około 600-700 metrów kwadratowych i podejrzewa, że ta brakująca powierzchnia jest pod drogą".

W ocenie Sądu, powyższy zarzut skargi jak i pozostałe zarzuty skargi są nieuzasadnione.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest ustalenie wysokości odszkodowania za przejętą z mocy prawa nieruchomość zgodnie z art. 12 ust. 4a ustawy.

Z mocy art. 12 tej ustawy decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości (ust. 1). Linie rozgraniczające teren, w tym granice pasów drogowych, ustalone tą decyzją stanowią linie podziału nieruchomości (ust. 2), a decyzja ta jest podstawą do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości (ust. 3).

W sprawie niniejszej decyzją, o której mowa w powołanych przepisach była decyzja Starosty z dnia 24 listopada 2014r. orzekająca o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia pn.: "Rozbudowa drogi gminnej Nr 319016T [...] - [...] (długości 1222 m) wraz z przebudową sieci telekomunikacyjnej i urządzeń elektroenergetycznych na terenie gminy [...]" i zatwierdzająca podział m.in. nieruchomości położonej w obrębie [...], gmina [...], oznaczonej jako działki:

- nr A o pow. 2,0000 ha – na działki: nr A/1 o pow. 0,0249 ha i nr A/2 o pow. 1,9751 ha,

- nr B/1 o pow. 2,2700 ha - na działki: nr B/8 o pow. 0,0949 ha i nr B/9 o pow. 2,1751 ha.

Nieruchomość oznaczona jako działki nr A/1 o pow. 0,0249 ha, B/8 o pow. 0,0949 ha położona w obrębie [...] gmina [...] została przejęta z mocy prawa na własność Gminy [...] z przeznaczeniem na realizację ww. celu publicznego.

Decyzja ta wywołała ten skutek, że nieruchomość opisana wyżej, stała się z mocy prawa własnością Gminy [...], z dniem w którym decyzja ta stała się ostateczna tj. z dniem 29 grudnia 2014r.

Należy podkreślić, że z mocy art. 16 K.p.a. ostateczne decyzje organów administracji publicznej korzystają z domniemania legalności (prawidłowości). Dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja Starosty z dnia 24 listopada 2014r. organ ustalający odszkodowanie jest zobowiązany do jej uwzględnienia. Jedynie dla porządku należy odnotować, że Wojewoda Świętokrzyski decyzją z dnia 12 kwietnia 2016r. odmówił stwierdzenia jej nieważności, co oznacza, że rozstrzygnięcie to nadal funkcjonuje w obrocie prawnym.

W ocenie Sądu, w postępowaniu o ustalenie odszkodowania, organy nie były uprawnione do podważania ustaleń wynikłych z ostatecznej decyzji Starosty z dnia 24 listopada 2014r.

Z uwagi na powyższe, odszkodowanie było wyliczane dla nieruchomości przejętej z mocy prawa przez Gminę [...], na podstawie ostatecznej decyzji Starosty z dnia 24 listopada 2014r. i w granicach w niej opisanych. Z mocy art. 18 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 2 ustawy odszkodowanie za przejęcie z mocy prawa nieruchomości przeznaczonej pod inwestycję drogową obejmować może jedynie tę część gruntu wraz z jej częściami składowymi, która znalazła się w liniach rozgraniczających inwestycję drogową.

W konsekwencji należy wskazać, że w postępowaniu o ustalenie odszkodowania organy nie mogły samodzielnie ustalać faktycznej powierzchni przejętej nieruchomości po wydaniu ostatecznej decyzji Starosty z dnia 24 listopada 2014r. Jak już wskazano wyżej, w sprawie niniejszej, odszkodowanie ustalono za powierzchnię wynikającą z decyzji Starosty z dnia 24 listopada 2014r.

Jedynie końcowo należy podnieść należy, że w zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przyjęto, że działka nr A miała powierzchnię 2,0000 ha, zaś działka nr B/1 - 2,2700 ha, podobnie jak w ugodzie sądowej z dnia 7 maja 2015r., na zawarcie której skarżący wyraził zgodę.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.