Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 1840/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: WSA Mieczysław Górkiewicz NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Protokolant: apl.prok. Katarzyna Książek-Tomkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2005 r. sprawy ze skargi A. D. i A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy suszarni zbóż oraz silosów na przechowywanie zbóż I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz skarżących kwotę 10 (dziesięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...], podjętą na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 kpa, Wójt Gminy M. stwierdził, że wydanie decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...]r. Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie suszarni zbóż oraz silosów na przechowywanie zbóż nastąpiło z naruszeniem prawa – "art. 145 § 1 pkt 4", lecz "z powodu tego decyzji tej nie uchyla się".

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Wójt Gminy M. orzekł o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla wyżej wymienionej inwestycji na rzecz A Spółka z o.o. w G . Decyzję tę wzruszono w wyniku wniosku skarżących A. D. i A. D. w trybie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Wynikiem postępowania wznowieniowego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] uchyliło rozstrzygnięcie Wójta Gminy w tej sprawie z dnia [...]r. Nr [...], przekazując sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Wójt Gminy M. stwierdził, że A. i A. D. istotnie będąc stroną postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie suszarni zbóż oraz silosów na przechowywanie zbóż w granicach działki [...]– obręb G. nie brali udziału w sprawie bez własnej winy. Organ podał następnie, iż w toku postępowania wznowieniowego skarżący złożyli do akt "wszelkie możliwe pisma, wyjaśnienia, zastrzeżenia co do pierwotnego rozstrzygnięcia o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji". W opinii Wójta podnoszone przez skarżących uwagi i zarzuty dotyczące kwestii ochrony ich interesów określanych w pismach w trakcie toczącego się postępowania miały już swe pozytywne ustalenia w decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...]r. Nr [...] poprzez wyraźne ujęcie tych kwestii w załączniku Nr 2 do tej decyzji. W załączniku tym "katalogowo określono wszelkie przewidziane prawem wymagania i okoliczności dla przyszłej inwestycji szczególnie zaś w pkt. 5 tego załącznika". Dlatego też – zdaniem organu – "prawdziwa okoliczność pierwotnego braku udziału stron z istoty pełnego zabezpieczenia ich interesów w orzeczeniu o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie mogą dawać skutecznych podstaw do uchylenia i zmiany dotychczasowego rozstrzygnięcia Wójta Gminy M. w zakresie orzeczenia o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu".

W ocenie organu I instancji, chociaż decyzja Wójta Gminy M. z dnia [...] r. z uwagi na formalny brak udziału strony w postępowaniu wydana została z naruszeniem wymogów procedury administracyjnej, jednak "cały materiał dowodowy sprawy determinuje zasadność utrzymania w obrocie prawnym" tej decyzji jako "jednoznacznie i merytorycznie prawidłowej". Zdaniem Wójta, w toczącym się dotychczas postępowaniu strony miały "pełną możliwość złożenia i wyrażenia wszelkich swoich stanowisk w sprawie", a czynności te były przedmiotem analiz faktycznych i prawnych organu I instancji.

W odwołaniu złożonym od tej decyzji A. i A. D. zarzucili, iż Wójt Gminy M. ponownie odmawiając uchylenia decyzji z dnia [...]r. odniósł całą sprawę jedynie do procedury administracyjnej, pomijając zupełnie fakt negatywnego oddziaływania przyszłej inwestycji na sferę praw osób trzecich. Podkreślili, że suszarnia na zboże ma być zlokalizowana w pobliżu istniejącej już zabudowy jednorodzinnej i wielorodzinnej. Zdaniem skarżących, przed wydaniem rozstrzygnięcia organ I instancji powinien był rozważyć wpływ przyszłej inwestycji na otoczenie w zakresie: zakłócenia ładu przestrzennego; zwiększenia ruchu pojazdów mechanicznych; ograniczenia dopływu ilości światła (zacienienie); zagrożenia bezpieczeństwa otoczenia (wybuchy, pożar); emitowania pyłów, hałasu i wibracji; znaczącego obniżenia wartości ich nieruchomości. W ocenie skarżących organ administracyjny nie dołożył starań, aby tę kwestię wyjaśnić jednoznacznie, zwracając się w miarę potrzeby o stosowną opinię do właściwych organów. Skarżący zarzucili, iż Wójt Gminy M. zdjął z inwestora obowiązek uzyskania opinii Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. w zakresie zagrożeń higieniczno-zdrowotnych dla ludzi przebywających stale w otoczeniu tego obiektu. Podnieśli ponadto, że kwestionowana decyzja ma jedynie charakter informacyjny i rozstrzyga wyłącznie o zgodności inwestycji z planem, a nie bierze pod uwagę tego, że istniejąca zabudowa mieszkaniowa, poprzez "nabyte prawa" związane ze swoim funkcjonowaniem, ograniczyła w sposób znaczący dysponowanie terenem przyległym, miedzy innymi na uciążliwe inwestycje. Wnieśli o zmianę przedmiotowej decyzji.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, powołując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że organ I instancji na skutek wniosku A. i A. D. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa wznowił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie suszarni zbóż oraz silosów na przechowywanie zbóż, przyznając tym samym skarżącym status strony w toczącym się postępowaniu. Biorąc pod uwagę wniosek oraz zastrzeżenia skarżących wobec planowanego zamierzenia, organ I instancji doszedł do przekonania, iż brak jest podstaw prawnych do zmiany bądź uchylenia decyzji z dnia [...]r., gdyż rozstrzygnięcie to, poprzez ustalenia w nim zawarte (pkt 5 załącznika do decyzji), zabezpiecza w pełni interesy osób trzecich – w tym A. i A. D .

Kolegium stwierdziło następnie, że obowiązkiem organu jest też dokonanie ponownej oceny zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M . Powołując się na unormowania zawarte w art. 40 ust. 1, art. 67 ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) organ odwoławczy stwierdził, że plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy M. obowiązuje do końca [...] r. Nadal więc obowiązują ustalenia planu zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Gminnej Rady Narodowej w M. z dnia [...]r., na podstawie których wydano decyzję z dnia [...]r. Zgodnie z tym planem przedmiotowa inwestycja ma być zlokalizowana w jednostce bilansowej oznaczonej symbolem 16RPO o przeznaczeniu: "tereny urządzeń produkcji rolnej, teren dawnej bazy SHRO". Odnosząc powyższy zapis do planowanego zamierzenia inwestycyjnego Kolegium uznało, że nie naruszy ono w niczym ustaleń zawartych w planie miejscowym.

Powołując się na art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym organ odwoławczy podniósł, że – jak słusznie zauważa strona w odwołaniu – decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu rozstrzyga wyłącznie o zgodności inwestycji z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosi się również do przepisów szczególnych, ale tylko w takim zakresie, w jakim przewiduje to plan miejscowy. Kolegium podkreśliło, że w niniejszej sprawie funkcja terenu pod przyszłą inwestycję obejmuje "tereny produkcji rolnej, teren dawnej bazy SHRO". Dodatkowych ustaleń w odniesieniu do jednostki bilansowej 16RPO plan nie zawiera, dlatego też ustalenia zawarte w decyzji nie mogą wykraczać poza ustalenia planu. W opinii organu II instancji zastrzeżenia, jakie formułują skarżący wobec zamierzenia, należy odnieść do kolejnego etapu procesu inwestycyjnego, związanego z uzyskaniem przez inwestora pozwolenia na budowę. W toku tego odrębnego postępowania właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest (zgodnie z pkt 5 decyzji z [...]r.) podjąć takie czynności prawne, które będą miały na celu zabezpieczenie interesu osób trzecich, m.in. w zakresie ochrony środowiska oraz innych przepisów szczególnych, w tym ustawy o drogach publicznych i przepisach przeciwpożarowych.

Wskazując na powyższe Kolegium uznało, że brak jest podstaw prawnych do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I instancji.

Na powyższą decyzję A. D. i A. D. złożyli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skarżący przedstawiwszy dotychczasowy przebieg sprawy zarzucili, że organ I instancji nie zażądał od inwestora podania danych charakteryzujących wpływ planowanej inwestycji na środowisko, naruszając art. 40, 41 i 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 5, 6, 7, 8, 9 i 10 kpa, a ponadto zwolnił inwestora z wymogu uzyskania opinii Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J . Podnieśli, że w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przeważają elementy informacyjne, a nie jest poruszona kwestia zachowania warunków technicznych i nie jest sprecyzowana ochrona interesów osób trzecich. Wywodzili, iż wybudowanie na niewielkiej działce, wśród niskich domów mieszkalnych 28 metrowej wysokości suszarni zakłóciło ład przestrzenny, zwiększyło ruch ciężkich pojazdów mechanicznych, ciągników, stworzyło duże zagrożenie bezpieczeństwa otoczenia (wybuchy, pożar). Wskazali, że doszło już do takiego wypadku, podczas którego wskutek wybuchu oderwał się fragment metalowego komina i wpadł z ogromną siłą do ogrodu sąsiadów, łamiąc gałęzie rosnących tam drzew. Podkreślali, że przedmiotowa instalacja pracuje w systemie całodobowym, powodując ogromny hałas, pylenie i uniemożliwiając funkcjonowanie sąsiadujących z nią budynków mieszkalnych. Stwierdzili, iż wnioskodawca nie sprecyzował dokładnie charakteru przyszłej inwestycji i dlatego zawarte w uzasadnieniu zaskarzonej decyzji wskazania, że inwestycja jest zgodna z planem i prawem, nie są zgodne z rzeczywistością. Oświadczyli, że uważają, iż celowo zostali wyeliminowani z udziału w postępowaniu przed organem I instancji, aby nie mogli przeszkodzić w realizacji spornej inwestycji. Gdy dopuszczono ich do udziału w postępowaniu, suszarnia już pracowała i nikt nie miał zamiaru zmieniać decyzji. Poza możliwością formułowania zarzutów, nie mieli żadnego wpływu na podejmowane decyzje. Podtrzymując zawarte w odwołaniu argumenty o nie wzięciu przez organ pod uwagę "nabytych praw", skarżący uznali swoją skargę za uzasadnioną.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Organ II instancji podkreślił w szczególności, iż ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może nastąpić tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta zakresem regulacji prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Tak więc obecnie właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem zasługiwała na uwzględnienie.

W rozpatrywanej sprawie poza sporem jest to, że decyzja Wójta Gminy M. z dnia WSA we Wrocławiu r. Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie suszarni zbóż oraz silosów na przechowywanie zbóż została wydana z naruszeniem prawa, bowiem skarżący A. D. i A. D. bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu, w którym wspomniana decyzja została podjęta. Zachodzą zatem okoliczności wskazane w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, uzasadniające wznowienie postępowania. W tej sytuacji rozstrzygnięcia wymaga kwestia, czy w niniejszej sprawie – jak uważają organy administracyjne – zachodziły również okoliczności, o których mowa w art. 146 § 2 kpa. Zgodnie z tym przepisem nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia wymagającej rozważenia kwestii stanowią przepisy ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), mające zastosowanie w czasie podejmowania kontrolowanych decyzji.

Przepis art. 40 ust. 1 tej ustawy stanowi, iż w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów szczególnych.

W myśl art. 41 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na wniosek zainteresowanego, przy czym – stosownie do ust. 2 tego artykułu – wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powinien zawierać określenie:

1) granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy ewidencyjnej, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy, i najbliższe otoczenie tego terenu,

2) funkcji i sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu,

3) zapotrzebowania na wodę, energię i sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków oraz innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w szczególnych przypadkach sposobu unieszkodliwiania odpadów,

4) charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko lub jego wykorzystanie, gdy inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska.

Zgodnie z art. 42 ust. 1 cytowanej ustawy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa:

1) rodzaj inwestycji,

2) warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli dla danego obszaru plan został uchwalony,

3) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych,

4) warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

5) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich,

6) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali,

7) okres ważności decyzji.

Decyzja Wójta Gminy M. z dnia [...]r. Nr [...]– wbrew stanowisku organów obu instancji – w istocie nie określa przewidzianych w art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wymagań dotyczących ochrony osób trzecich. Odnosząc się bowiem w pkt 5 załącznika Nr 2 do wymagań dotyczących ochrony osób trzecich, stwierdza ona, iż należy zapewnić warunki ochrony interesów osób trzecich zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 6 oraz ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Zawiera zatem jedynie ogólniki i sama w żaden sposób nie konkretyzuje tych wymagań, naruszając w ten sposób przepis art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W szczególności poza wspomnianym ogólnikiem brak jest na przykład rozważań, czy jest możliwe zapewnienie właściwego nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w domach sąsiadujących z przedmiotową inwestycją, a także, czy przedmiotowa inwestycja nie jest uciążliwa dla właścicieli sąsiednich nieruchomości. Kwestia ta ma tym większe znaczenie, że na działce położonej wśród niskiej zabudowy dopuszczono lokalizację obiektu o wysokości 28 m. Zauważyć wypada, że ani inwestor w złożonym wniosku, ani organ w wydanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie zajmowali się kwestią wysokości projektowanego obiektu, poprzestając jedynie na określeniu powierzchni zabudowy i kubatury obiektu. Organ administracyjny nie zawarł też rozważań, czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zawiera unormowania dotyczące wysokości wznoszonych obiektów.

W wyroku z dnia 3 września 1997 r. sygn. akt III RN 35/97 (OSNP 1998/4/107) Sąd Najwyższy podkreślił, iż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powinna wytyczać podstawowe kierunki ukształtowania projektowanej inwestycji budowlanej w sposób wiążący projektanta obiektu budowlanego, jak również organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę lub zatwierdzającą projekt budowlany. W motywach tego wyroku wskazano, że omawiana decyzja wytycza ogólne podstawowe kierunki projektowanej inwestycji budowlanej, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom, przewidzianym w prawie budowlanym i przepisach o warunkach technicznych, w tym w zakresie usytuowania budowli w stosunku do innych obiektów i sąsiednich działek budowlanych. Wymagań tych nie można pomijać w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zakładając, że należą one do organu wydającego pozwolenie na budowę. Sąd Najwyższy podniósł, że zawarte w decyzji organu I instancji informacje dotyczące obowiązków inwestora nie mogą zastąpić wymagań, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Dla określenia tych warunków i wymagań należało mieć na uwadze charakter i usytuowanie zamierzonej inwestycji, istniejącą zabudowę na sąsiednich działkach i możliwość oddziaływania na warunki korzystania z tej zabudowy, z którymi wiąże się nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Dokonanie tych ustaleń na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest niezbędne dla ustalenia warunków w zakresie zabudowy działki, które będą obowiązujące dla inwestora, projektanta budowy i organu nadzoru budowlanego przy sporządzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu Najwyższego decyzja zawierająca jedynie informacje dotyczące obowiązków inwestora nie odpowiada zarówno wymaganiom prawa materialnego (art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), jak również przepisom procesowym (art. 7 i 77 § 1 kpa).

Decyzja Wójta Gminy M. z dnia [...]r. Nr [...] w żaden sposób nie odnosi się do wymagań związanych z ochroną środowiska, chociaż charakter planowanej inwestycji wskazywał, że może ona oddziaływać na środowisko i być uciążliwa dla właścicieli sąsiednich działek. Organ z naruszeniem art. 107 § 3 kpa nie uzasadnił, dlaczego uznał w pkt 8 załącznika Nr 2, że inwestora nie dotyczy konieczność dokonania uzgodnień z Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w J . Zauważyć w tym miejscu wypada, iż we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu inwestor w pkt 8, zawierającym dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko lub jego wykorzystanie, podał, że "zapylenie i zanieczyszczenia nie przekroczą dopuszczalnych norm i nie będą uciążliwe dla środowiska". Taki zapis umieszczony we wniosku inwestora nie zwalniał organu od dokonania jego weryfikacji i konieczności należytego wyjaśnienia powyższej kwestii, tym bardziej, że z akt sprawy administracyjnej nie wynika, aby powyższe twierdzenie inwestora było czymkolwiek udokumentowane.

Od chwili złożenia przez skarżących w [...]r. wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wójta Gminy M. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji A. i A. D. wielokrotnie podnosili, że inwestycja ta negatywnie oddziałuje na środowisko i jest dla nich wysoce uciążliwa. Rozpatrując niniejszą sprawę po wznowieniu postępowania organy obu instancji zarzutów tych i argumentów podnoszonych przez skarżących w istocie nie rozważyły, poprzestając na ogólnikowych stwierdzeniach, że decyzja Wójta Gminy M. z dnia [...]r. Nr [...], poprzez ustalenia zawarte w pkt 5 załącznika Nr 2 do tej decyzji, zabezpiecza w pełni interesy osób trzecich – w tym A. i A. D . Tymczasem – jak już wyżej zaznaczono – ustalenia zawarte w pkt 5 załącznika Nr 2 do przedmiotowej decyzji nie odpowiadają omawianym wymogom ustawowym, gdyż – poza bardzo ogólnym zapisem, iż należy zapewnić warunki ochrony interesów osób trzecich zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 6 oraz ust. 2 ustawy Prawo budowlane – w rzeczywistości nie konkretyzują żadnych wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich.

W tej sytuacji brak jest podstaw do przyjęcia, że w rozpatrywanej sprawie zachodziły warunki przewidziane w art. 146 § 2 kpa, pozwalające na przyjęcie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, a zatem brak jest podstaw do uchylenia uprzednio wydanej decyzji. Zachodziły bowiem okoliczności uzasadniające uchylenie poprzednio podjętej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ponieważ nie rozstrzygnięto w niej i nie rozważono wszystkich istotnych okoliczności, mających wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie powyższe uznać trzeba, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego (art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), mającym wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania (w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3, a także art. 146 § 2 kpa), mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik.

W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.