Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 962/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-04-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. i A. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu pierwotnego w kwestii wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata lub radcy prawnego z urzędu postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

Na drukach urzędowych formularzy wniosku o przyznanie prawa pomocy D. K. i A. K. zwrócili się o zwolnienie od kosztów sadowych oraz o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu. W treści formularza podali, że wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe, zamieszkując wraz z dwójką dzieci w lokalu o pow. 63,34 m2. Wnioskodawcy zadeklarowali, że nie posiadają żadnego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Źródłem utrzymania się ich rodziny są dochody ze stosunków pracy obojga wnioskodawców w łącznej kwocie 6195 zł brutto miesięcznie. Wśród stałych, miesięcznych wydatków wnioskodawcy wskazali: raty zaciągniętego kredytu hipotecznego – 330 zł, opłaty za media oraz za mieszkanie – około 840 zł miesięcznie, koszty leczenia – około 150 zł miesięcznie, koszty szkoły muzycznej dla dzieci – 260 zł, spłata zaciągniętych pożyczek – 461 zł.

Na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłali dokumenty wykazujące wysokość ich dochodów a także poziom i strukturę miesięcznych wydatków.

Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:

Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.

Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Z powyższego wynika więc, że w zakresie całkowitym prawo pomocy mogą otrzymać wyłącznie osoby znajdujące się w wyjątkowo ciężkim położeniu materialnym, pozbawione dochodów lub takie, których dochody pozwalają na zaspokojenie elementarnych potrzeb egzystencjalnych. Tymczasem w świetle okoliczności powołanych przez skarżących nie można przyjąć, że ich sytuacja materialna jest wyjątkowo trudna.

Wedle nadesłanych dokumentów łączny dochód netto w ich rodzinie wynosi 3884 zł miesięcznie, zaś udokumentowane wydatki kształtują się na poziomie około 1200 zł – 1300 zł. Oznacza to, że do dyspozycji stron pozostaje około 2600 zł. Nie jest to rzecz jasna kwota znacząca jak na ilość osób pozostających w gospodarstwie domowy, nie mniej jednak nie sposób uznać, że świadczy to o wyjątkowo trudnym położeniu materialnym skarżących. Dodatkowo wskazać przyjdzie, że nie można przyjąć za dostateczny powód do zwolnienia od kosztów sądowych oraz wyłożenia ze środków publicznych kwot na opłacenie fachowego pełnomocnika faktu, iż skarżący mają zamiar zapewnić dzieciom środki na wyjazd wakacyjny. Tego rodzaju wydatki, niewątpliwie istotne i uzasadnione z punktu widzenia funkcjonowania rodziny nie mogą być jednak przedkładane ponad obowiązek ponoszenia kosztów sądowych. Argumentem przemawiającym za uwzględnieniem wniosku skarżących nie może być również fakt ponoszenia kosztów na zakup opału na sezon grzewczy, gdyż sezon ten właściwie się skończył.

Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.