Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1514/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 1 pkt 7, art. 36 ust.1, art. 40 ust.1, ust.3
journal: Dz.U. 1998 nr 144 poz 930
law: Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 31 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia 22 sierpnia 2017 r., nr [...], [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 22 sierpnia 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając na podstawie art.23 ust. 1 pkt 1, art.25 ust. 1, art.27 ust.5, art.29 ust. 1, art.30 ust. 1, art.36 ust. 1 oraz art.40 ust.1 i 3 ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz.930 ze zm.), zwanej dalej: "ustawą o zryczałtowanym podatku dochodowym", art.233 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz.201 ze zm.), zwanej dalej: "O.p.", po rozpatrzeniu odwołania M. B., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 10 kwietnia 2017r. w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość zryczałtowanego podatku opłacanego w formie karty podatkowej na rok 2014.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

Wnioskiem z dnia 22 lutego 1999r. o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, M. B. zadeklarował, że od dnia 1 marca 1999r. prowadzić będzie działalność gospodarczą w zakresie naprawy i konserwacji urządzeń elektronicznych, bez zatrudniania pracowników, zaś jako miejsce prowadzenia działalności wskazał adres: G., ul. H. [...].

Z uwagi na fakt, że podatnik do dnia 31 grudnia 2013r. nie zgłosił likwidacji prowadzonej działalności i do dnia 20 stycznia 2014r. nie dokonał wyboru innej formy opodatkowania, decyzją z dnia 4 lutego 2014r. Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił M. B. wysokość miesięcznej stawki karty podatkowej na okres od dnia 1 stycznia 2014r. do dnia 31 grudnia 2014r. z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie naprawy i konserwacji urządzeń elektronicznych w wysokości 69 zł. Ustalając stawkę karty na tym poziomie uwzględniono 80% obniżkę z tytułu równoczesnego zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy.

Na podstawie ustaleń poczynionych w toku kontroli podatkowej, postanowieniem z dnia 19 stycznia 2017r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie podatkowe w sprawie wygaśnięcia decyzji ostatecznej w sprawie ustalenia stawki karty podatkowej na rok 2014.

Decyzją z dnia 10 kwietnia 2017r. organ I instancji stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia 4 lutego 2014r., ustalającej wysokość zryczałtowanego podatku opłacanego w formie karty podatkowej - wysokość stawki karty podatkowej na rok 2014.

Rozstrzygnięcie to było następstwem stwierdzenia, że podatnik z naruszeniem art.25 ust.1 pkt 7 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, wykonywał usługi na rzecz kontrahentów zagranicznych i w terminie, o którym mowa w art.36 ust.7 tej ustawy, nie powiadomił o tym fakcie organu.

W odwołaniu od tej decyzji podatnik wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, alternatywnie o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kwestionowanej decyzji zarzucono:

- naruszenie art.258 § 1 pkt 4 i § 2 O.p. w zw. z art.25 ust.1 pkt 7 oraz art.40 ust.1 pkt 3 i ust. 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, poprzez stwierdzenie, iż podatnikowi nie przysługuje prawo do opodatkowania się zryczałtowanym podatkiem opłacanym w formie karty podatkowej w 2014 r.;

- naruszenie art. 122, art. 180 §1, art. 188, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., poprzez subiektywną i niezgodną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, wyjaśnianie nie dających się usunąć wątpliwości wyłącznie na niekorzyść odwołującego, ustalanie stanu faktycznego w oparciu o domysły i przypuszczenia, a nie fakty które ustalić można ze zgromadzonego materiału dowodowego a tym samym nieustalenie w sposób dokładny i wyczerpujący stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy.

Decyzją z dnia 22 sierpnia 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu podniósł, że karta podatkowa jest szczególną, uprzywilejowaną formą opodatkowania i jako najbardziej uproszczona forma opłacania podatku dochodowego jest przeznaczona przede wszystkim dla niewielkich zakładów usługowych i wytwórczo-usługowych. Konstrukcja prawna płatności podatku w tej formie polega na tym, że nie ustala się ani podstawy opodatkowania, ani nie występuje skala podatkowa, natomiast wysokość świadczenia podatkowego, jakkolwiek ustalona na podstawie przepisów prawa, to jednak wynika dopiero z treści decyzji organu podatkowego. Możliwość korzystania z tej formy opodatkowania została uzależniona od spełnienia wymogów określonych w przepisach ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym.

Ustawodawca w art. 25 ust.1 pkt 7 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym postanowił, że opodatkowaniu w formie karty podatkowej podlegają podatnicy prowadzący działalność gospodarczą pod warunkiem, że działalność ta nie jest prowadzona poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem oczywistym jest, że konsekwencją uzyskania przez podatnika w danym roku podatkowym dochodów ze świadczenia usług poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest utrata uprawnień do opłacania podatku dochodowego w formie karty podatkowej. Skoro w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej podatnik nie zadeklarował uzyskiwania dochodów z działalności prowadzonej poza granicami kraju, to ciąży na nim obowiązek niezwłocznego zawiadomienia naczelnika urzędu skarbowego o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego we wniosku.

Z akt sprawy wynika, że kontrola podatkowa przeprowadzona na podstawie upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 13 września 2016r. w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług wykazanego w deklaracji VAT-7 za grudzień 2014r. wykazała m.in. iż M. B. w dniu 1 grudnia 2014r. wystawił fakturę VAT nr [...] o wartości 122.000, 00 zł (netto) za naprawę i konserwację urządzeń elektronicznych na rzecz firmy "A" Ltd z siedzibą w N. na Cyprze. W toku tej kontroli M. B. w dniu 15 września 2016r. złożył oświadczenie, w którym wskazał m.in.: "prace zostały wykonane w październiku 2014 w siedzibie "B" Ltd tj. w N., Cypr oraz w listopadzie 2014r. w B.". Poza tym w aktach sprawy znajduje się potwierdzenie wykonania przez podatnika usługi na rzecz firmy "A" Ltd w dniach 2-5 października 2014r. we Włoszech w R. W toku przesłuchania w dniu 23 września 2016r. M. B.zeznał m.in., że nadal świadczy usługi na rzecz tej spółki, często tam jeździ i dokładnie opisał jej siedzibę w N.

W tych okolicznościach Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podzielił pogląd organu I instancji o zaistnieniu podstaw do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość stawki karty podatkowej na rok 2014, na podstawie art.40 ust.1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym.

Jako nieuzasadnione ocenił przy tym zarzuty naruszenia art. 122, art. 180, art. 188, art. 187 oraz art. 191 O.p., ponieważ organ I instancji działał na podstawie obowiązujących przepisów prawa, w sposób budzący zaufanie, dokładając należytej staranności w ustaleniu stanu faktycznego, zapewniając podatnikowi czynny udział w postępowaniu. Organ podatkowy przywołał przepisy prawne stanowiące podstawę rozstrzygnięcia, przytoczył ich treść, a w uzasadnieniu faktycznym opisał stan faktyczny sprawy, wskazując na fakty, które uznane zostały za udowodnione.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku podatnik, działający przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej:

1.naruszenie prawa materialnego, tj. art. 258 § 1 pkt 4 i § 2 O.p. w zw. z art. 25 ust.1 pkt 7 oraz art. 40 ust.1 pkt 3 i ust.2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, poprzez stwierdzenie, że podatnikowi nie przysługuje prawo do opodatkowania zryczałtowanym podatkiem opłacanym w formie karty podatkowej w 2014 r.;

2.naruszenie przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 122, art. 180 § 1, art. 188, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., poprzez subiektywną i niezgodną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę zgromadzanego materiału dowodowego, wyjaśnienie niedających się usunąć wątpliwości wyłącznie na niekorzyść skarżącego.

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że mimo posiadania zagranicznych kontrahentów wykonywał działalność gospodarczą wyłącznie na terytorium Polski. Dokonywał naprawy urządzeń elektrycznych w sposób zdalny lub fizycznie w siedzibie swojego przedsiębiorstwa. Wyjaśnił, że ramach działalności gospodarczej nie pozyskiwał kontrahentów zagranicznych poprzez umieszczenie reklamy w innych krajach. Potencjalni klienci zgłaszali się sami w celu nawiązania z nim współpracy. Nie posiadał w jakimkolwiek innym kraju niż Polska siedziby prowadzonej przez siebie działalności, nie zatrudniał w innym kraju pracowników. Zatem nie można twierdzić, że wykonywał działalność gospodarczą poza granicami RP. Skarżący dodał, że w latach 2014-2016 sporadycznie świadczył usługi na rzecz zagranicznych kontrahentów z różnych krajów. Nie sposób więc uznać, że wykonywał zagranicą działalność w sposób zawodowy, zorganizowany i ciągły. Tym samym nie można uznać, że wykonywał działalność gospodarczą w jakimkolwiek w innym państwie niż w Polsce.

Skarżący zaznaczył, że świadczenie usług na rzecz zagranicznych przedsiębiorców w żaden sposób nie przesądza o tym, aby móc pozbawić podatnika możliwości rozliczania się na podstawie karty podatkowej. Wyłącznie rzeczywiste wykonywanie działalności gospodarczej poza terytorium RP może pozbawić go prawa do rozliczania się na podstawie karty podatkowej.

Zdaniem skarżącego, ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym nie pozbawia możliwości rozliczania się za pomocą karty podatkowej w sytuacji świadczenia usług na rzecz zagranicznych kontrahentów.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji ani poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Kontrowersje pomiędzy skarżącym a organami podatkowymi obu instancji powstały na tle wykładni art. 25 ust. 1 pkt 7 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym.

Istotę tego sporu stanowi kwestia, czy wykonywanie przez podatnika usług poza granicami Polski spełnia negatywną przesłankę określoną w tym przepisie.

Wskazać więc należy, że stosownie do przepisów art. 23 ust. 1 ww. ustawy, zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej mogą płacić podatnicy prowadzący działalność wymienioną tym przepisie, w tym m.in. (pkt 1) działalność "usługową lub wytwórczo-usługową, określoną w części I tabeli stanowiącej załącznik nr 3 do ustawy, zwanej dalej "tabelą", w zakresie wymienionym w załączniku nr 4 do ustawy - przy zatrudnieniu nie przekraczającym stanu określonego w tabeli".

Warunki zastosowania takiej uproszczonej formy opodatkowania określa art. 25 omawianej ustawy. Zgodnie z ust. 1 tego artykułu: "Podatnicy prowadzący działalność, o której mowa w art. 23, podlegają opodatkowaniu w formie karty podatkowej, jeżeli:

1) złożą wniosek o zastosowanie opodatkowania w tej formie,

2) we wniosku, o którym mowa w pkt 1, zgłoszą prowadzenie działalności wymienionej w jednej z 12 części tabeli,

7) pozarolnicza działalność gospodarcza zgłoszona we wniosku, o którym mowa w pkt 1, nie jest prowadzona poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej." - [pominięto punkty 3-6, nieistotne w sprawie].

W myśl natomiast art. 36 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy: "Podatnicy opodatkowani w formie karty podatkowej są obowiązani zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, które:

a) powodują utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej,

b) mają wpływ na wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej, a w szczególności o zmianach: w stanie zatrudnienia, miejsca prowadzenia działalności, rodzaju i zakresu prowadzonej działalności, [...].".

Istotne znaczenie w sprawie miał art. 40 ust. 1 ustawy – stanowiący podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Zgodnie z tym przepisem: "W przypadku gdy podatnik:

1) poda we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej dane niezgodne ze stanem faktycznym, powodujące nieuzasadnione zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej bądź ustalenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej w kwocie niższej od należnej, lub

3) nie zawiadomi naczelnika urzędu skarbowego w terminie, o którym mowa w art. 36 ust. 7, o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej albo mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej, bądź w zawiadomieniu poda dane w tym zakresie niezgodne ze stanem faktycznym, [pominięto punkty 2 i 4]

- naczelnik urzędu skarbowego stwierdza wygaśnięcie decyzji, o której mowa w art. 30 ust. 1.".

Odnosząc przytoczony stan prawny do okoliczności faktycznych ustalonych w sprawie stwierdzić należy, że we wniosku PIT-16 o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej z dnia 22 lutego 1999r. o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, M. B. zadeklarował, że od dnia 1 marca 1999r. prowadzić będzie działalność gospodarczą w zakresie naprawy i konserwacji urządzeń elektronicznych, bez zatrudniania pracowników, zaś jako miejsce prowadzenia działalności wskazał adres: G., ul. H. [...].

Organy podatkowe ustaliły, że M. B. w dniu 1 grudnia 2014r. wystawił fakturę VAT nr [...] o wartości 122.000,00 zł (netto) za naprawę i konserwację urządzeń elektronicznych na rzecz firmy "A" Ltd z siedzibą w N. na Cyprze. W toku kontroli podatkowej skarżący, w dniu 15 września 2016r. oświadczył, m.in. że "prace zostały wykonane w październiku 2014 w siedzibie "B" Ltd tj. w N., Cypr oraz w listopadzie 2014r. w B.". W aktach sprawy znajduje się ponadto potwierdzenie wykonania przez podatnika usługi na rzecz firmy "A" Ltd w dniach 2-5 października 2014r. we Włoszech w R.

W toku przesłuchania w dniu 23 września 2016r. M. B. zeznał m.in., że nadal świadczy usługi na rzecz tej spółki, często tam jeździ i dokładnie opisał jej siedzibę w N.

W tych okolicznościach, wbrew zarzutom skargi istniały uzasadnione podstawy do twierdzenia, że podatnik w 2014 r. świadczył usługi nie tylko dla podmiotów krajowych, ale również dla kontrahenta zagranicznego. Zatem zasadnie organy podatkowe obu instancji uznały, że dane podane we wniosku o zastosowanie wobec podatnika opodatkowania w formie karty podatkowej są niezgodne ze stanem faktycznym, a zarazem powodowały one nieuzasadnione zastosowanie opodatkowania w tej formie w 2014 r., z uwagi na niespełnienie warunku określonego w art. 25 ust. 1 pkt 7 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Takie stwierdzenie stanowiło więc przesłankę stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie karty podatkowej, bowiem przyznanie tej formy opodatkowania nastąpiło w sposób nieuprawniony, na skutek niezgodności danych zawartych we wniosku podatnika ze stanem faktycznym, skutkujących utratą warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej.

Odnosząc się do istoty sporu, tj. do wykładni art. 25 ust. 1 pkt 7 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, w ocenie Sądu prawidłowo w zaskarżonej decyzji przyjęto, że opodatkowanie w formie karty podatkowej jest możliwe tylko wtedy, gdy podatnik prowadzi działalność gospodarczą wyłącznie na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

Istotnie brak bowiem podstaw do stwierdzenia, że przepisy omawianej ustawy w okresie objętym zaskarżoną decyzją dopuszczały możliwość wykonywania przez podatnika niektórych (części) usług poza terytorium Polski, jeżeli miejsce stałego wykonywania działalności gospodarczej znajduje się na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

Ustawodawca nie przewidział w tym zakresie żadnej "gradacji" zachowania podatnika, ani nie uzależnił utraty uprawnienia do opodatkowania w formie karty podatkowej od intensywności (stopnia/proporcji) działań przedsiębiorcy w zakresie świadczenia usług poza granicami Polski. Zatem nie miała wpływu na wynik sprawy argumentacja skargi, iż mimo posiadania zagranicznych kontrahentów podatnik wykonywał działalność gospodarczą wyłącznie na terytorium Polski; nie pozyskiwał kontrahentów zagranicznych poprzez umieszczenie reklamy w innych krajach; nie posiadał w jakimkolwiek innym kraju niż Polska siedziby prowadzonej przez siebie działalności i nie zatrudniał w innym kraju pracowników.

W ocenie Sądu ustalenia poczynione przez organy w niniejszej sprawie wskazują, że usługi świadczone przez skarżącego na rzecz zagranicznego podmiotu nie miały incydentalnego charakteru.

Przepisy warunkujące możliwość opodatkowania w uproszczonej i niedostępnej dla wszystkich podatników formie karty podatkowej powinny być interpretowane ściśle, skoro skutkiem ich niedopełnienia jest utrata wybranej przez podatnika, a więc z założenia korzystniejszej formy opodatkowania.

Należy więc uznać, że w art. 25 ust. 1 pkt 7 omawianej ustawy w sposób kategoryczny zastrzeżono, że podlegać opodatkowaniu w formie karty podatkowej mogą wyłącznie ci podatnicy, którzy nie wykonują działalności poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

Na poparcie zarzutów skargi, jej autor odwoływał się do treści art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wywodząc, że skoro sporadycznie świadczył usługi na rzecz zagranicznych kontrahentów z różnych krajów, to nie można uznać, ze wykonywał zagranicą działalność w sposób zawodowy, zorganizowany i ciągły.

W ocenie Sądu pogląd ten jest nieuzasadniony i nie znajduje potwierdzenia we wskazywanej przez skarżącego definicji pozarolniczej działalności gospodarczej zawartej w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Definicja ta określa bowiem cechy istotne, które muszą wystąpić, aby przyjąć, że czynności wykonywane przez określony podmiot stanowią pozarolniczą działalność gospodarczą. Z tego powodu ma ona zatem podstawowe i wyłączne znaczenie dla kwalifikowania w oparciu o zawarte w niej kryteria, aktywności podatnika jako pozarolniczej działalności gospodarczej (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 811/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zauważyć należy, że definicja ta odpowiada działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego, bowiem wykonywał ją w sposób zorganizowany i ciągły, z tym, że część tej działalności (usług) wykonywana była poza graniami Polski.

Twierdzenia skarżącego nie znajdują potwierdzenia w treści art. 25 ust. 1 pkt 7 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym trafnie podkreśla się przy tym, że brak jest racjonalnych przesłanek aby to wyłączenie z uproszczonej formy opodatkowania adresowane było wyłącznie do podatników, którzy mają siedzibę (lub zakład) za granicą i tam prowadzą swoją działalność gospodarczą (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 694/14, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt II FSK 94/11 (publ. j.w.) stwierdził, iż jednym z warunków opodatkowania kartą podatkową jest m.in. zakaz prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej wskazanej we wniosku o opodatkowanie poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (art. 25 ust. 1 pkt 7 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym). Obowiązkiem podatnika jest zawiadomienie właściwego naczelnika urzędu skarbowego o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego opisanego we wniosku [...], które powodują utratę warunków do opodatkowania w tej formie (art. 36 ust. 1 pkt. 1 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym) [...].

Zaniechanie tego obowiązku przez podatnika obliguje naczelnika urzędu skarbowego do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość podatku w formie karty podatkowej (art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym)." NSA wskazał, że "kwestią sporną jest zmiana stanu faktycznego podanego we wniosku poprzez wykonywanie usług poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W toku postępowania podatkowego należało w związku z tym ustalić faktyczne miejsce wykonywania prac ślusarsko-spawalniczych, [...], okoliczność ta ma bowiem istotne znaczenie dla załatwienia sprawy.", przy czym dowody zebrane w sprawie przez organy podatkowe "w ich ocenie, wskazywały na wykonanie usług w Holandii".

Zauważyć więc należy, że ww. pogląd NSA został wyrażony w podobnym stanie faktycznym, podkreślono przy tym, że istotne znaczenie dla sprawy ma ustalenie, czy usługi były "faktycznie wykonywane" poza granicami Polski - a taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie w odniesieniu do skarżącego.

Sąd orzekający w sprawie nie znalazł więc podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. Nie znalazł też podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z innymi naruszeniami przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania podatkowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Uznać bowiem należy, że ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny sprawy dokonany został w oparciu o wyczerpująco zebrany materiał dowodowy, przy ocenie którego nie przekroczono zasady swobodnej oceny, a do ustalonego stanu faktycznego organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, natomiast uzasadnienie zaskarżonych decyzji spełnia należycie wymogi określone w art. 210 § 1 O.p.

O naruszeniu wskazywanych w skardze przepisów art. 122, art. 180 § 1, art. 188, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. nie może świadczyć podjęcie przez organ podatkowy rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika.

W tych okolicznościach, zaistniały podstawy do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość zryczałtowanego podatku opłacanego w formie karty podatkowej na rok 2014, bowiem skarżący, wbrew zarzutom skargi, nie dopełnił określonych w przepisach prawa podatkowego warunków uprawniających do skorzystania z tej ryczałtowej formy opodatkowania. W konsekwencji, zarzuty naruszenia art. 258 § 1 pkt 4 i § 2 O.p. w zw. z art. 25 ust.1 pkt 7 oraz art. 40 ust.1 pkt 3 i ust.2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, okazały się bezzasadne.

Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.