Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1144/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2001 nr 71 poz 734
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel Asesor WSA Arkadiusz Windak /spr./ Protokolant Małgorzata Frej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego p o s t a n a w i a: I odrzuca skargę, II zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz adwokata W. D. kwotę [...] ([...]) złote tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną na zasadzie prawa pomocy, obejmującą należny podatek od towarów i usług.


UZASADNIENIE

U z a s a d n i e n i e :

Decyzją z dnia [...]r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po wznowieniu na wniosek R. S. postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego, uchyliło w całości swoją decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora [...] Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] z dnia [...] r. i przyznało R. S. dodatek mieszkaniowy na okres [...] miesięcy od dnia [...]r. do dnia [...]r. w wysokości [...] zł miesięcznie.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium powołało się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006 r., sygn. akt P 4/05, zgodnie z którym, art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. W wyroku tym Trybunał orzekł również o niezgodności § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych z art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Kolegium uznając, że własna decyzja tego organu z dnia [...]r. oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia [...]r. w przedmiocie przyznania R. S. dodatku mieszkaniowego zostały oparte o niekonstytucyjne podstawy prawne, po wznowieniu postępowania uchyliło obie w/w decyzje i przyznało R. S. dodatek mieszkaniowy w nowej wysokości uwzględniającej orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006 r.

R. S. pouczony w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]r. o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Szczecinie, pismem z dnia [...]r. wywiódł skargę do Sądu domagając się uchylenia decyzji Kolegium, przyznania ustawowych odsetek od kwoty [...] zł oraz przyznania dodatku mieszkaniowego z uwzględnieniem ryczałtu na zakup opału obliczonego jako równowartość 30kWh, a nie 20 KWh jak uczyniło to Kolegium.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie, zaś na rozprawie w dniu 14 czerwca 2007 r. pełnomocnik organu zmienił stanowisko w tym zakresie wnosząc o odrzucenie skargi, jako niedopuszczalnej, tj. wniesionej bez wyczerpania przysługujących stronie środków zaskarżenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Oznacza to, że wyczerpanie środków zaskarżenia przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi.

W oparciu o akta administracyjne sprawy Sąd ustalił, że przedmiotem skargi R. S. stała się decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...], wydana w trybie wznowienia postępowania na mocy art. 151 § 1 pkt 2 i art. 145a k.p.a. Decyzję tą należy traktować jako decyzję pierwszoinstancyjną w sprawie wznowienia postępowania. Postępowanie wznowieniowe jest bowiem odrębną sprawą administracyjną w stosunku do zakończonego uprzednio postępowania zwykłego.

Stosownie do postanowień art. 127 § 3 k.p.a., od decyzji wydawanej w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W takim stanie faktycznym i prawnym, wniesioną przez R. S. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]r. należało uznać za niedopuszczalną, co skutkować musiało jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Bez znaczenia dla oceny dopuszczalności skargi pozostaje fakt, że w zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] błędnie pouczyło R. S. o środkach jej zaskarżenia. Analiza uzasadnienia decyzji wskazuje również, że 3 jej strona nie nawiązuje w swej treści do strony poprzedniej, co rodzi przypuszczenie, iż końcowa jego część dotyczy innej sprawy lub jest niepełna.

W tym miejscu należy podkreślić, że skutki błędnego pouczenia w decyzji co do prawa wniesienia przysługujących skarżącemu środków zaskarżenia nie mogą wywoływać negatywnych skutków procesowych dla strony, która tym samym zachowała prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, stosownie do postanowień art. 127 § 3 k.p.a.

Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku podjęte zostało w oparciu o 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.