Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 606/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-08-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par 1 pkt 1, art. 258 par 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

4 sierpnia 2011 r. POSTANOWIENIE Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2011 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku, M.S. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz o ustanowienie adwokata, w sprawie ze skargi wyżej wymienionej, na decyzję Wojewody P., z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], wydaną w przedmiocie zatwierdzenia projektu na budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, - postanawia – przyznać M. S. prawo pomocy poprzez: 1) zwolnienie od kosztów sądowych oraz, 2) ustanowienie adwokata.


UZASADNIENIE

M. S. strona skarżąca w sprawie o sygn. II SA/Rz 606/11, zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (zwolnienie od opłat i wydatków sądowych) oraz o ustanowienie adwokata wyboru. Wypada w tym miejscu zauważyć, iż wniesienie skargi sądowoadministracyjnej na decyzję administracyjną dotyczącą pozwolenia na budowę wiąże się z obowiązkiem uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł. Do uiszczenia takiego wpisu strona została zobowiązana mocą zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA.

Stwierdzono, co następuje:

Jak wynika z treści formularza PPF, wniosek skarżącej M.S. dotyczy zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Wyżej wymieniona ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Z uwagi na tak szerokie rozmiary swego żądania, Strona zobowiązana była wykazać, że nie jest w stanie pokryć jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Na te koszty składają się opłaty i wydatki sądowe oraz wynagrodzenie przysługujące fachowemu pełnomocnikowi.

Do udowodnienia takiego stanu zobowiązuje wnioskodawczynię norma art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym stanowi najszerszą postać pomocy finansowej udzielanej przez państwo podmiotom uczestniczącym w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponieważ rezultatem przyznania prawa pomocy jest powiększenie wydatków budżetu państwa, sytuacja majątkowa i rodzinna wnioskujących o prawo pomocy powinna być ustalona ze szczególną wnikliwością. Warto też podkreślić, że to na wnioskodawcy ciąży ciężar udowodnienia, takiej sytuacji majątkowej, która uniemożliwia choćby częściowe uczestniczenie w kosztach finansowych postępowania sądowego.

Sytuacja majątkowa strony wnioskującej o prawo pomocy została dokładnie przedstawiona w treści urzędowego formularza PPF. Wobec tego istnieją podstawy do rozpoznania zgłoszonego żądania bez potrzeby prowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Z treści złożonego wniosku PPF wynika, że wnioskodawczyni żyje w ubóstwie. Jest wdową, mająca na swym utrzymaniu bezrobotną córkę. Dwuosobowa rodzina utrzymuje się wyłącznie dzięki rencie socjalnej w wysokości 404,1 zł. Strona do posiadanych środków majątkowych zaliczyła drewniany dom o pow. 70 m², oraz nieruchomość rolną o pow. 0,94 ha w tym 0,5 ha nieużytków.

Opisana powyższej sytuacja majątkowa i rodzinna strony skarżącej ponad wszelką wątpliwość udowodnia brak możliwości pokrycia wiążących się z procesem kosztów sądowych oraz kosztów ustanowienia adwokata z wyboru. Skarżąca nie posiada zasobów majątkowych dających szanse na uiszczenie wpisu sądowego jak i pozostałych ciężarów finansowych sprawy sądowoadministracyjnej. Nie sposób wątpić, że M. S. oraz Jej córka znajdują się w stanie wymagającym działań opiekuńczych państwa lub instytucji społecznych. Współuczestniczenie w kosztach niniejszej sprawy nie tylko więc obniżyłoby poziom życia rodziny poniżej utrzymania koniecznego, a spowodowałoby pozbawienie strony środków umożliwiających przeżycie. Strony skarżącej nie można skazywać na konieczność dokonywania wyboru pomiędzy kontynuowaniem postępowania a zakupem niezbędnych dóbr i usług. Ponieważ o kontynuowaniu postępowania sądowego nie mogą decydować posiadane przez stronę zasoby dochodowe i majątkowe, skarżącej należy przyznać prawo pomocy w najszerszych granicach tej instytucji.

Z tych względów orzeczono o przyznaniu prawa pomocy w oparciu o art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.