Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 131/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2017-11-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 1, art. 258 par. 2 pkt t, art. 260 par. 3.
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk – spr. po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi R. S. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji w sprawie przyznania usług opiekuńczych postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, w sprawie rozpatrzenia odwołania R. S. od decyzji Kierownika Działu Pomocy Środowiskowej w Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie w Opolu, działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Opola z dnia 16 sierpnia 2017 r., nr [...] dotyczącą uchylenia decyzji o przyznaniu R. S. pomocy w formie usług opiekuńczych świadczonych przez PKPS, na okres od 1 kwietnia 2017 r. do dnia 30 września 2017 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na fakt, że skarżący stosownie do art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przed wniesieniem skargi nie wyczerpał środków zaskarżenia, o jakim mowa w art. 37 § 1 K.p.a., tj. nie złożył ponaglenia do tego organu.

Wobec powyższego, Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu zarządzeniem z dnia 10 października 2017 r., wezwał skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi przez wykazanie, że przed wniesieniem skargi na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania wyczerpał tryb z art. 37 § 1 K.p.a. i w tym celu o nadesłanie kopii ponaglenia wystosowanego w tym trybie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, przed wniesieniem skargi.

Wezwanie o podanej treści zostało przesłane na adres skarżącego i tam osobiście doręczone skarżącemu w dniu 12 października 2017 r., o czy świadczy adnotacja na pocztowym potwierdzeniu odbioru przesyłki (por. k- 6 akt sądowych).

W dniu 13 listopada 2017 r., skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Jednocześnie skarżący wniósł o wyznaczenie terminu rozprawy zamiast terminu posiedzenia niejawnego, a jeżeli termin rozprawy nie zostanie wyznaczony – to o uzasadnienie niewyznaczenia rozprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 243 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.) - zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy nie przysługuje jednak stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi (art. 247 P.p.s.a.).

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie i doktrynie poglądem, skarga jest oczywiście bezzasadna wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (patrz: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Jan Paweł Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., str. 320-321; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OZ 788/09, dostępne w programie komputerowym LEX, pod numerem 552419). W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 P.p.s.a. (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Warszawa 2010, s. 573), w tym również wówczas, gdy rozpoznanie sprawy będącej przedmiotem skargi, nie należy do właściwości sądów administracyjnych (por. B.Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, LexisNexis, Warszawa 2008 r., s. 473).

Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem skarga R. S., jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

W myśl art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (§ 2). Środkiem zaskarżenia - który przysługuje stronie w razie niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych bądź w terminie ustalonym w myśl art. 36 (bezczynność), bądź gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość) - jest ponaglenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu, to ponaglenie do organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 1 i 3 K.p.a.).

Z treści art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. wynika zatem jednoznacznie, że wyczerpanie przez stronę środków zaskarżenia musi poprzedzać wniesienie skargi do sądu administracyjnego, aby skarga taka była dopuszczalna. Tymczasem w przedmiotowej sprawie uznać należy, że skarżący przed złożeniem skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania nie złożył stosownego ponaglenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Potwierdzają to akta sprawy, w tym oświadczenie złożone przez organ w odpowiedzi na skargę. Ponadto, skarżący wezwany do usunięcia braku skargi przez wykazanie złożenia opisywanego ponaglenia, nie odniósł się w żaden sposób do treści wezwania, pomimo upływu siedmiodniowego terminu wyznaczonego przez Sąd do dokonania tejże czynności. Wezwanie skarżący odebrał bowiem w dniu 12 października 2017 r., czyli termin do usunięcia braku formalnego skargi upłynął w dniu 19 października 2017 r.

W tej sytuacji należy przyjąć, że skarga R. S. została wniesiona z naruszeniem przepisu art. 52 § 1 P.p.s.a., co z kolei stanowi podstawę do jej odrzucenia w myśl art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., jako niedopuszczalnej. W konsekwencji przedmiotowa skarga odpowiada kryteriom skargi oczywiście bezzasadnej. Wobec tego, żądanie skarżącego dotyczące przyznania prawa pomocy, stosownie do art. 247 P.p.s.a., nie może zostać uwzględnione.

Odnosząc się do wniosku o wyznaczenie w sprawie rozprawy, informacyjnie wskazać należy, że rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy, czyli wniosku będącego przedmiotem niniejszego postanowienia, odbywa się stosownie do art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. i art. 260 § 3 P.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym.

Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 247 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.