Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 214/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 73 ust. 1, art. 74 ust. 1, 2,  art. 75,  art. 51 ust. 5, art. 73, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1,
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 76 par. 1, 3, art. 80,  art. 24 par. 3, par. 1, art. 83 par. 1, art. 82, art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędzia NSA Józef Kremis Protokolant Ewa Pąsiek po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 12 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem kosztów postępowania; III. orzeka, że decyzje wymienione w pkt I nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego – na podstawie art. 4 pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1265, przywoływana w skrócie także jako "ustawa") oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. J. (zwanego dalej "skarżącym") od decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] roku nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] złotych - utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy.

W uzasadnieniu przytoczono, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia wydanego w pierwszej instancji stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji. Dnia [...] r. w miejscowości W. na drodze krajowej nr 33 miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...], przeprowadzona przez Inspekcję Transportu Drogowego. Kontrolowanym pojazdem kierował skarżący. Kontrola została poprzedzona obserwacją prowadzoną z nieoznakowanego pojazdu Inspekcji Transportu Drogowego. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole.

W odwołaniu od decyzji skarżący zarzucił organowi błąd w ustaleniach faktycznych oraz naruszenie przepisów prawa materialnego i proceduralnego. Podniósł, że w dniu kontroli wykonywał przejazd w celach prywatnych, a użytkowanie pojazdu nie mieściło się w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, gdyż oznaczenie z napisem TAXI zostało zdjęte z dachu pojazdu, a znajdujący się w pojeździe taksometr był wyłączony. Skarżący twierdził, że zaparkował pojazd przy przystanku autobusowym, a następnie zaproponował studentom znajdującym się w pobliżu pojazdu, że ich nieodpłatnie podwiezie do B. K. w związku z faktem, że ich autobus jeszcze nie nadjechał. Zdaniem strony przejazd ten był przejazdem grzecznościowym. Skarżący wskazał, że fakt wykonywania przez niego działalności gospodarczej jako taksówkarza nie oznacza, że każdorazowy przejazd jest przejazdem wykonywanym w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Rozpatrując odwołanie organ drugiej instancji przytoczył, że stosownie do art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a wykonując transport drogowy - wypis z licencji. W myśl art. 4 pkt 22 wymienionej ustawy przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy. Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Zgodnie zaś z art. 92a ust. 1 podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym). Zgodnie z Lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8000 złotych.

Organ odwoławczy podkreślił w zakresie charakteru przewozu z dnia kontroli drogowej, że w chwili zatrzymania do kontroli w pojeździe strony znajdowali się dwaj pasażerowie, będący nieumundurowanymi pracownikami WITD we W., prowadzącymi obserwację skarżącego. Będąc przesłuchiwanym w charakterze świadka Ł. K. zeznał: "Około godziny 7:30 stawiłem się wraz z aplikantem transportu drogowego, F. S., na przystanku PKS na Pl. W. w M. celem zweryfikowania prawidłowości realizowania przewozów regularnych osób wykonywanych przez PKS K.. W tym czasie oczekiwałem wraz z kolegą F. S. na autobus bądź inny środek transportu, którym mógłbym się dostać do B. K.. Po pewnej chwili oczekiwania na przystanku, na którym oczekiwałem, zatrzymał się srebrny [...]o nr rej. [...], który zatrzymał się przy przystanku na Pl. w M. W tym momencie kierowca uchylił szybę od strony pasażera i spytał mnie oraz drugiego kolegi, czy chcę może jechać B. K.. To ja na to odpowiedziałem, że tak, zabiorę się z nim i w tym momencie wsiadłem wraz z kolegą do pojazdu osobowego, którym kierował (...) Przed wejściem do pojazdu kierowca zażądał ode mnie opłaty za przejazd w kwocie 8 zł. Podałem mu banknot 10 zł a on wydał mi 2 zł. Nie otrzymałem od kierowcy żadnego potwierdzenia za dokonaną transakcję (...)". Kierowca dodał, że podczas przejazdu zwalniał w miejscowościach N., R. B., D. i W., w miejscach, gdzie były przystanki autobusowe. W miejscowości D. na wysokości przystanku autobusowego kierowca zwolnił i zapytał się tam stojącej kobiety, czy chce jechać do B. K.. Kobieta ta odmówiła kierowcy. Powyższe potwierdził drugi z pasażerów, F. S., będąc przesłuchiwanym w charakterze świadka. Według zeznań świadka on również uiścił opłatę za przejazd w dniu kontroli w wysokości 8 zł na żądanie kierującego

Po przeanalizowaniu sprawy organ odwoławczy uznał, że w stanie faktycznym z dnia kontroli zaistniały przesłanki do uznania, że skarżący wykonywał transport drogowy osób. Jako że nie okazał do kontroli licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, organ I instancji zwrócił się do właściwych organów z prośbą o informację, czy stronie na dzień kontroli przysługiwało uprawnienie do wykonywania zarobkowego przewozu osób. Ustalono, że skarżącemu nie udzielono licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób ani zaświadczenia na przewóz drogowy osób na potrzeby własne. Według informacji uzyskanych z Urzędu i Gminy B. K. skarżący posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką wydaną na opisany wyżej pojazd.

W ocenie organu odwoławczego stan faktyczny przedstawiony w odwołaniu znacznie odbiega od stanu faktycznego przedstawionego przez pasażerów, którzy zostali przesłuchani w charakterze świadków, po uprzednim pouczeniu ich o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Obydwaj pasażerowie zeznawali niezależnie od siebie, ich zeznania są spójne i nie zawierają żadnych sprzeczności, tym samym treść zeznań nie budzi wątpliwości co do ich wiarygodności. Według zeznań świadków kierujący pojazdem zażądał od każdego z nich opłaty za przejazd w kwocie 8 zł, którą to kwotę pasażerowie uiścili, zatem bezspornie skarżący wykonywał zarobkowy przewóz osób.

Opierając się na powyższych ustaleniach organ II instancji stwierdził, że skarżący bezspornie popełnił naruszenie z Lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy, zatem decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8000 złotych należało utrzymać w mocy.

Wywodząc skargę na to ostateczne w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięcie skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia:

1) art. 7 i 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez bezpodstawne odmówienie mocy dowodowej wyjaśnieniom skarżącego, dokonanie oceny dowodów noszącej znamiona dowolności polegające na przyjęciu, iż zeznania świadków są wiarygodne w przeciwieństwie do twierdzeń podnoszonych przez skarżącego w sytuacji, gdy świadkowie ci jadąc w pojeździe skarżącego jako "pasażerowie" byli w rzeczywistości podstawionymi i nieumundurowanymi pracownikami D. Wojewódzkiej Inspekcji Transportu Drogowego, a zatem ich zeznania są niewątpliwie nieobiektywne, stronnicze i mało prawdopodobne oraz ściśle ukierunkowane na cel przeprowadzonej kontroli, jakim było sprowokowanie i przyczynienie się do sytuacji, która miała prowadzić do popełnienia naruszenia przez kierowcę i jego późniejszego ukarania karą pieniężną.

2) art. 138 k.p.a. w związku z art. 93 ust. 1, art. 92a) ust. 6, art. 5 ust 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, nie dostrzeżenie przez organ odwoławczy wadliwości postępowania przed organem I instancji w sytuacji, gdy skarżący nie wykonywał przewozu okazjonalnego, a zatem nie miał obowiązku przedstawienia podczas kontroli drogowej dokumentu licencyjnego.

3) art. 138 k.p.a. w związku z art. 24 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, mimo iż decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania poprzez niewyłącznie pracownika - inspektora M. Ł. - od udziału w postępowaniu, który uprzednio dokonywał kontroli drogowej wobec skarżącego, przez co oparł przekonanie o rzekomym naruszeniu wyłącznie o swoje spostrzeżenia i zaaranżowaną prowokację, a nie o przekonania wynikające z wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego i w związku z tym będąc osobą stronniczą w sprawie nie powinien był po dokonaniu kontroli sporządzać i podpisywać decyzji administracyjnej w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na skarżącego, a nadto że zeznania świadków - pracowników D. Wojewódzkiej Inspekcji Transportu Drogowego były złożone przed przesłuchującym ich przełożonym inspektorem M. Ł., który mógł znać tożsamość i stanowisko służbowe świadków, co wywołało wątpliwość co do bezstronności pracownika i przesłuchujących przez niego świadków.

4) art. 138 k.p.a. w związku z art. 24 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, mimo iż decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania poprzez niewyłączenie pracowników Ł. K. oraz F. S. od udziału w toczącym się postępowaniu, bowiem jako pracownicy D. Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego pełnili w samochodzie skarżącego nieformalne funkcje kontrolne, a następnie zostali powołani do sprawy w charakterze świadków, co wskazuje niewątpliwie na brak obiektywizmu w składanych przez nich zeznaniach i wywołuje wątpliwości co do ich bezstronności.

5) art. 93 ust. 1 w związku z art. 92a) ust. 6, art. 5 ust 1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez błędne przyjęcie, że dopuszczalne jest nałożenie kary pieniężne w sytuacji, gdy wymierzenie tej kary było oczywiście bezzasadne, bowiem skarżący nie wykonywał przewozu okazjonalnego, a zatem nie miał obowiązku przedstawienia podczas kontroli drogowej dokumentu licencyjnego.

6) Błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji polegający na przyjęciu, że skarżący wykonywał transport drogowy - przewóz okazjonalny i zarobkowy bez wymaganej licencji, podczas gdy w rzeczywistości prowadził samochód osobowy w celach prywatnych i niezarobkowych, zaś skorzystanie z przejazdu przez dwie osoby miało jedynie charakter grzecznościowy i nieodpłatny, co nie mieściło się w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i przez to nie było konieczności okazania dokumentu licencyjnego na krajowy transport drogowy osób podczas kontroli.

7) art. 4 ust. 11 ustawy o transporcie drogowym, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do zastanego podczas kontroli drogowej stanu faktycznego i w ten sposób uznanie, że skarżący wykonywał transport okazjonalny i winien okazać w trakcie kontroli dokument licencyjny uprawniający go do wykonywania transportu drogowego, podczas gdy prowadząc prywatnie samochód z zasłoniętym napisem ,,taxi" i wyłączonym taksometrem - nie miał obowiązku legitymowania się takim dokumentem.

Formułując powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a"), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Godzi się dodatkowo podkreślić, że – stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. – rozstrzygając w granicach sprawy, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wywiedziono.

Zagadnieniem stanowiącym istotę sporu w niniejszej sprawie jest kwestia, czy nakładając na mocy uregulowań ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1265; przywoływanej dalej w skrócie także jako "ustawa") karę pieniężną, organy obu instancji, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, prawidłowo przyjęły, że skarżący wykonywał bez licencji przewóz osób w krajowym transporcie drogowym.

Trzeba podnieść, że zarzuty skargi w pierwszym rzędzie zostały nakierowane na podważenie ustaleń faktycznych dokonanych przez organ w zakresie okoliczności przewozu oraz na zakwestionowanie podjętych czynności procesowych, które poczynionym ustaleniom faktycznym w sprawie służyły. W ocenie Sądu jednak zarzuty i twierdzenia skarżącego nie są zasadne.

W szczególności należy zauważyć, że po myśli art. 73 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w toku kontroli inspektor między innymi może legitymować kierowców i inne osoby w celu ustalenia tożsamości, jeżeli jest to niezbędne dla potrzeb kontroli, badać dokumenty i inne nośniki informacji objęte zakresem kontroli, dokonywać oględzin i zabezpieczać zebrane dowody, przesłuchiwać świadków i zasięgać opinii biegłych. Zgodnie zaś z ust. 1a) w przypadku, gdy w trakcie kontroli drogowej zostaną stwierdzone naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, przesłuchanie świadka podczas wykonywania tej kontroli może odbywać się bez udziału strony lub osoby przez nią wyznaczonej. Na podstawie art. 74 ust.1 z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół kontroli. Według ust. 2 protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego kontrolujący odnotowuje w protokole kontroli i podaje jej przyczynę. Stosownie zaś do art. 75 - wyniki kontroli wykorzystywane są do formułowania wniosków o wszczęcie postępowania:

1) administracyjnego o cofnięcie uprawnień przewozowych przedsiębiorcy, określonych przepisami ustawy;

2) karnego lub karno-skarbowego;

3) w sprawach o wykroczenia;

4) przez organy Państwowej Inspekcji Pracy;

5) przewidzianego w umowach międzynarodowych w stosunku do przedsiębiorców zagranicznych.

Na tle zatem przytoczonych unormowań bezsprzecznie przesłuchanie świadków w toku kontroli przewozu drogowego jest jedną z czynności kontrolnych i należy ją uwzględnić w sporządzonym protokole kontroli, spełniającym obowiązujące wymogi formalne, co uczyniono w niniejszej sprawie. Protokół z kontroli drogowej ma cechy dokumentu urzędowego, w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. (wyrok NSA z 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 89/08, LEX nr 1212517). W myśl tego przepisu, dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W judykaturze oraz doktrynie uważa się, że Kodeks postepowania administracyjnego przyjmuje domniemanie zgodności z prawdą tego, co zostało w dokumencie stwierdzone, poświadczone i zaświadczone przez upoważniony podmiot, który wystawił dokument. Stosownie do treści art. 76 § 3 k.p.a. dopuszczalne jest obalenie domniemania zgodności z prawdą dokumentu urzędowego w drodze przeprowadzenia dowodu przeciwko treści (osnowie) takiego dokumentu. Domniemanie to może być obalone wszelkimi środkami dowodowymi, zgodnie z regułą otwartego systemu środków dowodowych. Strona, która zaprzecza prawdziwości (autentyczności) dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim stwierdzenia, oświadczenia i poświadczenia upoważnionego podmiotu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z rzeczywistością, powinna tę okoliczność udowodnić.

W świetle art. 51 ust. 5 oraz art. 73 ustawy o transporcie drogowym nie może budzić wątpliwości, że inspektor przeprowadzający kontrolę był uprawniony do jej dokonania oraz do przesłuchania świadków. Skorzystanie przez pracowników administracji z oferty przejazdu skarżącego celem sprawdzenia, czy nie dochodzi do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym nie może być uznane za prowokację i mieści się w granicach dozwolonych prawem, a zeznania tych osób złożone w postępowaniu kontrolnym stanowią równoprawny dowód z protokołem kontroli (por. wyrok NSA z 28 września 2012 r. sygn. II GSK 1158/11). Tym samym wymienieni wyżej świadkowie, którzy zostali powiezieni przez skarżącego, korzystając z jego oferty płatnego przewozu, mogli złożyć zeznania, które tylko z tej racji, że świadkowie ci są pracownikami Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego, nie mogą być podważane. Ponadto, jak trafnie ocenił organ odwoławczy - o wiarygodności ich zeznań, złożonych pod odpowiedzialnością karną świadczy zgodność twierdzeń obu świadków. Argumentacja skargi jest w tej materii niemiarodajna, niczym nie poparta i nieprzekonująca. Skarżący odmówił podpisania protokołu kontroli z uwagi na nieprawdziwe w jego ocenie stwierdzenia, ale nie podał od razu z jakich powodów i ich nie skonkretyzował. Zaprzeczył osobiście ustaleniom kontroli dopiero w pisemnych wyjaśnieniach z dnia 24 lipca 2012 r. Tymczasem do przesłuchania tych naocznych świadków doszło niezwłocznie po zdarzeniu, co potwierdzają zapisy na temat czasu dokonanych czynności w protokole kontroli drogowej oraz protokołach przesłuchania świadków. Dowód z ich zeznań ma walor dowodu bezpośredniego. Skarżący nie przedstawił żadnego przeciwdowodu.

W tych okolicznościach trzeba przyjąć, że organ dokonał oceny materiału dowodowego zgodnie z zasadami logiki doświadczenia życiowego i nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a. przyjmując, że skarżący wykonywał spornym pojazdem, na który posiada licencję taksówkową, jednorazowy przewóz pasażerów za odpłatnością.

Wbrew zarzutom skargi nie zaistniały również przesłanki wyłączenia inspektora prowadzącego postępowanie w pierwszej instancji – na podstawie art. 24 § 3 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Fakt, że inspektor prowadzący postępowanie w pierwszej instancji jest przełożonym osób zeznających w charakterze świadków, sam w sobie nie stanowi przesłanki do wyłączenia z urzędu tego inspektora od udziału w toczącym się postępowaniu. Cytowany przepis odnosi się do relacji między stroną postępowania a pracownikiem biorącym udział w sprawie (w rozpatrywanej sprawie – z inspektorem) a nie jego relacji ze świadkami, którzy są pracownikami tego samego organu. Przepis ten, jak należy wnosić wprost z jego brzmienia, nie dotyczy również "wyłączenia świadków", czego domaga się skarżący, gdyż świadkowie nie są osobami biorącymi udział w postępowaniu. Przez udział bowiem w postępowaniu w sprawie należy rozumieć podejmowanie przez pracownika organu administracji publicznej przewidzianych w przepisach prawa czynności procesowych niezbędnych do załatwienia sprawy w formie decyzji, a jeżeli pracownik jest upoważniony do wydawania decyzji w imieniu organu administracji publicznej lub pełni funkcje organu – także załatwienie sprawy w formie decyzji. Świadek jest powoływany tylko w celach dowodowych. Z akt nie wynika by osoby wskazanych wyżej świadków prowadziły czynności w sprawie, poza tymi, na okoliczność których złożyli zeznania wykonując legalnie obserwację podczas działań kontrolnych, do wykonywania których – jako pracownicy organu inspekcji transportu drogowego są powołani. Okoliczność, że świadkowie są zatrudnieni w tej instytucji nie powoduje utraty przez nich zdolności do składania zeznań w charakterze świadka. Po myśli art. 83 § 1 k.p.a. nikt nie ma prawa odmówić zeznań w charakterze świadka, z wyjątkiem małżonka strony, wstępnych, zstępnych i rodzeństwa strony oraz jej powinowatych pierwszego stopnia, jak również osób pozostających ze stroną w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli. Świadkami nie mogą być – strona danego postępowania, osoby niezdolne do spostrzegania lub komunikowania swych spostrzeżeń, osoby obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji niejawnych na okoliczności objęte tajemnicą, jeżeli nie zostały w trybie określonym obowiązującymi przepisami zwolnione od obowiązku zachowania tej tajemnicy oraz duchowni co do faktów objętych tajemnicą spowiedzi (art. 82 k.p.a.). Żadna z przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie w sprawie nie zaistniała.

Niemniej Sąd stwierdził, że nie dokonano pełnych ustaleń stanu faktycznego, czym naruszono normy art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy trzeba ustalić całokształt okoliczności faktycznych, których zakres wyznaczony jest hipotezą norm prawa materialnego znajdujących zastosowanie w konkretnym przypadku. W kwestii zaś przepisów materialnoprawnych trzeba podkreślić, że w art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym ustawodawca wyraźnie wskazał, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Zgodnie zaś z przepisami powołanej ustawy, transport drogowy osób może odbywać się w następujących podstawowych formach:

1) przewóz regularny - publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601 ze zm.) - art. 4 pkt 7 powołanej ustawy;

2) przewóz regularny specjalny - niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób - art. 4 pkt 9 powołanej ustawy;

3) przewóz wahadłowy ( art. 4 pkt 10) - wielokrotny przewóz zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu łącznie następujących warunków:

a) każda grupa osób przewiezionych do miejsca docelowego wraca do miejsca początkowego,

b) miejsce początkowe i miejsce docelowe oznaczają odpowiednio miejsce rozpoczęcia usługi przewozowej oraz miejsce zakończenia usługi przewozowej, z uwzględnieniem w każdym przypadku okolicznych miejscowości leżących w promieniu 50 km;

4) przewóz okazjonalny - przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego, albo przewozu wahadłowego - art. 4 pkt 11 powołanej ustawy.

W podanych formach nie mieści się przewóz taksówką, na którego wykonywanie wymagana jest odrębna licencja (art. 6 ust. 1 powołanej ustawy).

Organy ustaliły, że skarżący nie posiada licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, lecz uzyskał jednak licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką – na pojazd, którym dokonywał przewozu w dniu kontroli. Licencja ta udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia (art. 6 ust. 4 ustawy). W aktach brak jest przedmiotowego dokumentu, organ jedynie otrzymał informację o posiadaniu licencji przez skarżącego, wszakże nie rozeznał, jakiego obszaru dotyczy. Skarżący wykonywał przewóz poza B. K., między poszczególnymi miejscowościami. Organy powinny tę okoliczność ustalić wyjaśniając, czy skarżący przedmiotowy przewóz wykonywał na obszarze objętym posiadaną licencją na taksówkę, czy też poza nim, i rozważyć ponownie, czy skarżącemu można przypisać wykonywanie transportu osób bez licencji i o jakim charakterze, czy też ewentualnie – przy zbadaniu w jakim stopniu i zakresie - doszło do naruszenia warunków wykonywania transportu w ramach posiadanej licencji na taksówkę. Brak tego rodzaju ustaleń mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

Z tego względu zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji uchylono na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania oraz w zakresie wykonalności decyzji oparto na normie art. 200 i 151 p.p.s.a.