Postanowienie NSA, sygn. akt I GSK 1822/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 w zw. z art. 193
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 24 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Powiatu Monieckiego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej Powiatu Monieckiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 372/19 w sprawie ze skargi Powiatu Monieckiego na decyzję Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 2015 r., nr ST5.4750.590.2015.3.JAP w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 maja 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 372/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Powiatu Monieckiego na decyzję Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia 25 września 2015 r. w przedmiocie zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2011 w wysokości 856 157,82 zł.

Powiat Moniecki (dalej: "skarżący") złożył skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia, w której zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ten wniosek, skarżący wskazał, że wykonanie wyżej wymienionej decyzji Ministra Finansów w przedmiocie zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2011 spowoduje trudne do odwrócenia skutki

w realizacji zadań Powiatu Monieckiego w roku 2019 oraz w latach następnych.

W dalszej części uzasadnienia skarżący wskazał, że konieczność dokonania zwrotu części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2011 przez Powiat Moniecki spowoduje, cyt.: "niezachowanie >>dopuszczalnego wskaźnika spłaty

już zaciągniętych zobowiązań<< Powiatu Monieckiego z tytułu spłaty rat kredytów

wraz z odsetkami w latach 2021 – 2022"; zmniejszenie wysokości środków finansowych przekazywanych Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej w Mońkach, co natomiast spowoduje nieodwracalne skutki, a mianowicie postawienie SP ZOZ w Mońkach w stan likwidacji; zmniejszenie wysokości wydatków

w zakresie oświaty, a w konsekwencji zmniejszenie zakresu zadań Młodzieżowego Centrum Edukacji i Readaptacji Społecznej w Goniądzu, prowadzącego Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy i Młodzieżowy Ośrodek Socjoterapii; zmniejszenie zatrudnienia

w Starostwie Powiatowym w Mońkach, co skutkować będzie ograniczeniem działalności urzędu oraz spadekiem jakości obsługi mieszkańców powiatu z uwagi

na niedostateczną kadrę.

Do skargi kasacyjnej skarżący dołączył: uchwałę nr VI/49/19 Rady Powiatu

w Mońkach z dnia 29 kwietnia 2019 roku, zmieniająca uchwałę nr III/19/18 Rady Powiatu w Mońkach z dnia 21 grudnia 2018 roku w sprawie Wieloletniej Prognozy Finansowej powiatu monieckiego na lata 2019 – 2031 oraz symulację wskaźników spłaty zobowiązań powiatu po zwiększeniu planu wydatków budżetu powiatu o zwrot części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2011 w kwocie 856.157,82 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje

na uwzględnienie.

Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r.

o sygn. akt I GPS 1/07 (publ. ONSAiWSA 2007, nr 4, poz. 77) w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."). Z uwagi na to wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sformułowany w skardze kasacyjnej mógł zostać rozpoznany przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może

na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien zbadać czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych

do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających

za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej

o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przedmiotowym wniosku

o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący uprawdopodobnił okoliczności, które wskazują na wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej

w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wyegzekwowanie od skarżącego kwoty objętej zaskarżoną decyzją negatywnie wpływałoby na zabezpieczenie realizacji podstawowych i bieżących zadań Powiatu. Wobec wagi realizowanych przez powiat zadań uprawnione jest przyjęcie,

że w przypadku jednorazowego, natychmiastowego zwrotu kwoty w wysokości

856 157,82 wraz z odsetkami, realne jest niebezpieczeństwo zarówno wyrządzenia znacznej szkody, jak i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesunięcia środków oraz wystąpienie zobowiązań, których powiat nie planował mogłoby spowodować zmniejszenie zasobów przeznaczonych na realizację zadań publicznych jednostki samorządu terytorialnego, co zaś mogłoby się odbić negatywnie

na społeczności lokalnej (vide postanowienia NSA: z 13 stycznia 2016 r.,

sygn. akt II GSK 3474/15; z 1 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 2092/11; z 27 lipca 2011 r., sygn. akt II GZ 371/11).

Z powyżej przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny

na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.