Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1989/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 246, art. 247, art. 256 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi B. a.s. z siedzibą w C., C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy [...] [...] oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 1989/09

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie art. 246, art. 247 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (j.t. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) – dalej jako p.w.p., art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.) – dalej jako u.z.t. - oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p., unieważnił prawo ochronne na znak towarowy B. o numerze [...] udzielone na rzecz B. z siedzibą w C., Czechy oraz przyznał B. z siedzibą w C., Czechy koszty postępowania.

Decyzję wydano w następujących ustaleniach;

Znak towarowy został zgłoszony do ochrony przez B. z siedzibą w C., Czechy (dalej zgłaszający lub uprawniony) w dniu [...] listopada 2000 r. jako znak słowno-graficzny barwny (granatowy i odcienie biały, srebrny, złoty, czarny, czerwony) dla działalności gospodarczej: produkcyjnej, handlowej i usługowej. Pismem z dnia [...] września 2005 r. sprecyzowano, iż znak został zgłoszony dla towarów - piwo i piwo bezalkoholowe w klasie [...] wg klasyfikacji nicejskiej.

Wcześniej w dniu [...] listopada 2001 r. wpłynęło pismo od B. z C., Czechy (dalej wnioskodawca) przedstawiające stanowisko co do zgłoszonego znaku towarowego stwierdzające, że składający pismo jest uprawniony z rejestracji znaku towarowego słownego "B." zarejestrowanego w Polsce za nr [...] z pierwszeństwem od dnia [...] lipca 1960 r. W piśmie podnoszono, że znaki zgłoszone i zarejestrowane są przeznaczone do oznaczania identycznych towarów (piwa), a oba znaki cechuje podobieństwo wobec występowania w nich tego samego wyrażenia – B.

Informując o tym piśmie zgłaszającego Urząd Patentowy w piśmie z dnia [...] maja 2004 r. stwierdził, że oba znaki są podobne i w związku z tym oczekiwał na zajęcie stanowiska przez zgłaszającego. W odpowiedzi na to pismo Urzędu zgłaszający złożył ww. pismo z dnia [...] września 2005 r.

Urząd Patentowy decyzją z dnia [...] października 2005 r. udzielił prawo ochronne na znak towarowy słowno-graficzny "B." za nr [...]. Informacja o rejestracji znaku została ogłoszona w Wiadomościach Urzędu Patentowego nr [...].

W dniu [...] listopada 2006 r. wobec wymienionej decyzji wpłynął sprzeciw, wniesiony przez B. z siedzibą w C., Czechy. Jako materialnoprawną podstawę swojego żądania wnoszący sprzeciw wskazał art.: 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. podnosząc, że jest producentem piwa znanego na całym świecie, w tym w Polsce, pod nazwą B. Jest uprawniony z tytułu prawa ochronnego na słowny znak towarowy "B." o numerze [...]; chroniony na terenie Polski z pierwszeństwem od dnia [...] lipca 1960 r., przeznaczony do oznaczania piw wszelkiego rodzaju. Wnioskodawca podkreślał, że jest uprawniony z tytułu udzielonych w trybie rejestracji międzynarodowej praw ochronnych na znaki towarowe "[...]." o numerze [...], "[...].",[...] oraz "[...].",[...], a jego zdaniem sporny znak towarowy jest podobny, w rozumieniu powołanego przepisu art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. do wskazanego znaku towarowego "B." [...] na płaszczyźnie wizualnej przez zawarcie w znaku uprawnionego całego wyrażenia B.. Również w płaszczyźnie odbioru fonetycznego znaki są myląco podobne posiadając podobną wymowę przez użycie słowa dominującego B., gdyż odbiorcy towarów oznaczanych oboma znakami będą je zakupywać używając jedynie tej nazwy. Podobieństwo to zachodzi także na płaszczyźnie znaczeniowej, gdyż oba oznaczenia odnoszą się do niemieckiej nazwy C.- [...].

W odpowiedzi na sprzeciw uprawniony stwierdził, że nie zawiera on innych argumentów od podnoszonych przez wnioskodawcę w piśmie poprzedzającym wydanie decyzji. Uprawniony podkreślał, że wszystkie przedłożone dotychczas materiały dowodzą, iż obie strony są współuprawnionymi w zakresie używania oznaczenia pochodzenia "B.". Uprawniony z tytułu spornego prawa od 1967 r. ma prawo do używania tego oznaczenia na równych prawach z wnoszącym sprzeciw na podstawie wpisu w czeskim i międzynarodowym rejestrze oznaczeń pochodzenia. Stwierdził, że uznanie tych praw na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej gwarantuje art. 98 i 91 Konstytucji oraz art. XIX ustawy z dnia 29 stycznia 1948 r. o ratyfikacji Konwencji między Polską a Czechosłowacją o zapewnieniu współpracy gospodarczej (Dz. U. z 1948 r., nr 10 poz. 70).

W piśmie procesowym, złożonym na rozprawie w dniu [...] marca 2008 r. wnoszący sprzeciw podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko rozszerzając zarzut o naruszenie art. 8 pkt 1 u.z.t. Wskazując na posiadanie praw wyłącznych na ok. 380 znaków, m.in. takich jak [...] w ponad 100 państwach stwierdzał, że znak "B." jest stale obecny na rynku polskim przez co nabrał cech o zwiększonej zdolności odróżniającej, a nawet cech znaku powszechnie znanego. Zarzucił, iż uzyskanie spornego prawa spowoduje pasożytnicze wykorzystanie pozycji, jaką ma na polskim rynku piwo B. oraz osłabi zdolność odróżniającą znaku towarowego "B.". Składając kopie kontraktów pomiędzy B. N. a C. z [...] i [...] roku, materiały reklamowe, dotyczące znaku towarowego "B." w Polsce i na świecie oraz kserokopie faktur, dotyczące importu piwa "B." do Polski w latach 1995-2000 podniósł także, iż strony toczą spory przed sądami Niemiec, Austrii, Chorwacji i Czech w sprawie znaku "B.".

W piśmie z dnia [...] lipca 2008 r. uprawniony stwierdził, że sam wnioskodawca przyznał, iż nazwa "B.", oznaczająca [...], odnosi się do miejsca pochodzenia oznaczanego towaru – C., gdzie uprawniony ma siedzibę. Sporny znak towarowy ma postać etykiety, zawierającej oprócz słowa B. także inne elementy, zarówno słowne jak i graficzne, przesądzające o odmienności spornego znaku towarowego od oznaczeń, których używa wnoszący sprzeciw. Podkreślił, że istniejące wizualne i fonetyczne różnice oraz brak koncepcyjnego podobieństwa pomiędzy przedmiotowymi znakami towarowymi są wystarczające do wykluczenia ryzyka wprowadzenia konsumentów w błąd co do pochodzenia oznaczanych towarów, a niezależnie od kanału dystrybucji konsument zawsze ma możliwość dokładnego zapoznania się z etykietą umieszczoną na opakowaniach piwa, szklankach, plakatach reklamowych, by zakupić poszukiwane piwo. Uprawniony podkreślał, że obie strony są współuprawnionymi do oznaczenia pochodzenia "B." wskazując jednocześnie na wyróżnienia i nagrody otrzymywane za swoje wyroby. Zdaniem uprawnionego znikomy udział piwa wnioskodawcy na rynku polskim (mniej niż [...] rocznie), wg danych GUS i badań Pentora, nie daje podstawy do twierdzenia o wyjątkowej znajomości jego znaku towarowego. Natomiast na znajomość swojego znaku "[...]" przedłożył wydruki komputerowe: "[...]", "[...]", "[...]", wydruk listy piw opisanych na stronie internetowej "[...]", tłumaczenie przysięgłe opracowania historycznego dotyczącego pochodzenia i znaczenia określenia "B." oraz raporty dotyczące konsumpcji i rynku piwa w Polsce. Złożył również tłumaczenia certyfikatów i wyciągów z prowadzonego przez Światową Organizację Własności Intelektualnej międzynarodowego rejestru oznaczeń pochodzenia chronionych w trybie Porozumienia Lizbońskiego, pochodzący z Urzędu Własności Przemysłowej Republiki Słowackiej dodatek do oświadczenia o wpisie oznaczenia pochodzenia, wypis z rejestru oznaczeń pochodzenia Urzędu Własności Przemysłowej Republiki Czeskiej, wyrok Naczelnego Sądu w Pradze, sygn. akt 3 Cmo 294/98-280 oraz dokumenty pochodzące od właściwych organów Republiki Czeskiej, odnoszące się do oznaczenia pochodzenia "B.". Co do powoływania się przez wnioskodawcę na wyroki sądów zagranicznych stwierdził, że nie powinny one mieć znaczenia dla postępowania toczącego się w Polsce.

Na rozprawie w dniu [...] stycznia 2009 r. wnoszący sprzeciw podtrzymując swoje stanowisko nie sprzeciwiał się używaniu przez uprawnionego oznaczenia "B.B." w charakterze oznaczenia pochodzenia, ale nie godził się na używanie tego oznaczenia przez uprawnionego jako znaku towarowego. Podkreślił, że także na terenie Republiki Czeskiej, wnoszący sprzeciw jest uprawnionym z tytułu rejestracji słownego znaku towarowego "B.", o numerze [...], przeznaczonego do oznaczania piwa, zaś uprawniony z tytułu spornego prawa zgłosił w Czechach szereg znaków towarowych, na które nie uzyskał ochrony z uwagi na kolizję z wcześniejszym prawem wnoszącego sprzeciw. Odnosząc się do przedłożonego przez uprawnionego wyroku sądu stwierdził, że dotyczy on oznaczeń geograficznych, a nie znaków towarowych, podobnie jak przedłożona ekspertyza.

Uprawniony podtrzymał swoje stanowisko i podkreślił, że kwestią bezsporną jest to, że oba podmioty są uprawnione do oznaczenia geograficznego B.. Podkreślając, że na rynku polskim znalazły się niewielkie ilości piwa wnioskodawcy, wskazywał, że elementem wyróżniającym spornego znaku towarowego jest wyraz B., zaś słowo B. pełni jedynie funkcję oznaczenia geograficznego.

Wymienioną na wstępie decyzją Urząd Patentowy unieważnił prawo ochronne na znak towarowy "B." nr [...].

Powołując się na przepisy ustawy o znakach towarowych, przepisy Pierwszej Dyrektywy Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (89/104/EWG) oraz orzecznictwa organów Wspólnot Europejskich, Sądu Pierwszej Instancji WE, Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich i Sądu Najwyższego dokonał porównania znaków przeciwstawionych na ich podobieństwo oraz na istnienie ryzyka wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów.

Urząd Patentowy nie podzielił stanowiska uprawnionego, iż element B. występujący w znaku słownym pełni jedynie funkcję oznaczenia pochodzenia przez co używanie tego oznaczenia przysługuje również uprawnionemu. Organ podkreślał, że przed wejściem w życie ustawy Prawo własności przemysłowej polski system prawa własności przemysłowej nie przewidywał ochrony poprzez udzielenie praw wyłącznych na oznaczenie geograficzne, chronione nazwy pochodzenia oraz innego rodzaju oznaczenia służące do identyfikowania danego towaru jako pochodzącego z danego, ściśle określonego obszaru geograficznego i posiadającego szczególne właściwości związane z jego pochodzeniem. Jednocześnie stwierdził, iż Rzeczpospolita Polska nie była w dniu zgłoszenia spornego znaku towarowego, ani też nie jest obecnie stroną Porozumienia Lizbońskiego o ochronie i międzynarodowej rejestracji nazw pochodzenia. Wskazując na art. 153 ust. 1 p.w.p. podkreślał, że prawo ochronne na znak towarowy ma charakter terytorialny co powoduje, że ocena prawidłowości decyzji o udzieleniu prawa z rejestracji może być oparta wyłącznie na przepisach obowiązujących w Polsce i na stanie faktycznym odnoszącym się do terytorium Polski. Zatem, jeżeli strona powołuje się na przysługujące jej prawo, to prawo to powinno być skuteczne w Polsce. W związku z tym powołanie się przez uprawnionego na udzielone w trybie Porozumienia Lizbońskiego prawo z międzynarodowej rejestracji nazw pochodzenia "B." (nr (...)) oraz "B." (nr (...)) nie może zostać uznane za samoistną przesłankę pozwalającą na jednoznaczne stwierdzenie, że na terenie Polski służy jemu prawo do rejestrowania dowolnych znaków towarowych zawierających element słowny B.. Podobnie, za przesłankę taką nie może zostać uznany fakt, że uprawniony był w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego uprawnionym na terenie Republiki Czeskiej oraz Republiki Słowackiej z rejestracji oznaczeń pochodzenia "[...]" (także w wariantach językowych: "[...]", "[...]", "[...]") o numerze [...] oraz oznaczenia "[...]" ("B.") zarejestrowanego pod numerem [...] w Urzędzie Własności Przemysłowej Republiki Czeskiej, gdyż wskazane prawa nie odnoszą skutku na terenie Polski, także w świetle przepisów Konwencji między Polską a Czechosłowacją o zapewnieniu współpracy gospodarczej z dnia 4 lipca 1947 r. (Dz. U. z 1950 r. Nr 8, poz. 85). Art. XIX Traktatu Handlowego między Rzeczypospolitą Polską a Republiką Czechosłowacką, stanowiący załącznik nr 1 do konwencji, w odniesieniu do oznaczeń pochodzenia stanowi, że "każda z Wysokich Układających się Stron zobowiązuje się w szczególności przedsięwziąć wszelkie potrzebne kroki, aby przeszkodzić na swym terytorium fałszywemu używaniu regionalnych oznaczeń pochodzenia, zwłaszcza odnośnie chmielu, produktów z winnej latorośli, piwa, wód mineralnych i produktów z wód mineralnych, jeśli druga Układająca się Strona te oznaczenia ustawowe chroni i podała je do wiadomości Stronie pierwszej". Niezależnie od kwestii, czy wskazany przepis można uznać za nadający się do bezpośredniego stosowania Urząd Patentowy podkreślał, że odnosi się on wyłącznie do obowiązku przeciwdziałania fałszywemu używaniu regionalnych oznaczeń pochodzenia, a zatem nie do sytuacji objętej sprawą. Bezspornym jest, że obie strony wytwarzają piwo w C., a to czy sporne oznaczenie niesie fałszywą informację o geograficznym pochodzeniu tych towarów nie było przedmiotem sprawy. Przepis umowy międzynarodowej nie odnosi się natomiast do tego, czy fakt że sporny element znaku towarowego chroniony jako oznaczenie pochodzenia na terenie Republiki Czeskiej lub Słowackiej, stanowi okoliczność wystarczającą dla uznania w Polsce spornego prawa ochronnego na znak towarowy za udzielony prawidłowo, bez naruszenia art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t.

Co do postrzegania znaku "B." Urząd Patentowy podkreślał, że jego postrzeganie znaczeniowe może być różne w zależności od terytorium, na którym znak ten jest używany. W Czechach lub w Słowacji konsument może odczytywać ten znak jako informujący o pochodzeniu piwa z [...], lecz już konsument polski nie musi znaku tego odczytywać w takim znaczeniu. Dlatego nie można przez prostą analogię odnosić się do rynku obcego. Zdaniem organu uprawniony nie wykazał ani też nawet nie uprawdopodobnił, by przeciętny, polski konsument piwa postrzegał oznaczenie "B." jako informację o geograficznym pochodzeniu oznaczanego piwa. Zdaniem Urzędu Patentowego element, wskazywany przez uprawnionego jako wyróżniający w jego znaku – B. – nie będzie dla większości polskich konsumentów wystarczającym dla odróżnienia obu znaków. Co innego, gdyby uprawniony zamiast wyrażenia B. użył określenia w języku czeskim lub słowackim miasta [...], gdyż ze względu na podobieństwo do języka polskiego przeciętny polski konsument mógłby wyrażenie to powiązać z miejscem pochodzenia. Jednocześnie organ podkreślał, że oznaczenie "B." jest objęte prawem ochronnym i konsekwentnie używane na terenie Polski. W związku z tym brak jest podstaw, by przypuszczać, że polski konsument, mający dotychczas styczność z oznaczeniem "B.", nagle zacząłby je postrzegać jako informację o rodzaju lub miejscu wytworzenia piwa. Dlatego ten element słowny w znaku wnioskodawcy nie można uznać wyłącznie za element informacyjny. Z tych względów organ uznał, że wyrażenie słowne "B.", z uwagi na zapisanie go wyraźnymi literami w kolorze czerwonym i umieszczenie go w miejscu centralnym, ma znaczenie dominujące w znaku uprawnionego i jako niewątpliwie przykuwające uwagę, decyduje o tym, że jest zapamiętywane przez odbiorcę. Pozostałe elementy znaku są nieczytelne i słabo widoczne – napis znajdujący się pod "B.", kontury medali oraz elementy graficzne znajdujące się w górnej części etykiety. Znak "B." został zarejestrowany jako znak słowny, zatem zdaniem organu nie ma znaczenia w świetle art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t., w jaki sposób znak ten jest nakładany na towary przez wnioskodawcę.

Co do znaczenia wyrażenia B. Urząd Patentowy stwierdził, iż będzie postrzegane nie jak podnosi uprawniony, jako element wyróżniający, a przeciwnie, jako dodatek i uzupełnienie elementu o znaczeniu zasadniczym - słowa B. Zatem w odbiorze fonetycznym występuje istotne podobieństwo obu znaków podobnie jak na płaszczyźnie wizualnej, gdyż cały znak towarowy wnoszącego sprzeciw został wkomponowany jako główny i zasadniczy element spornego znaku towarowego i wyeksponowany w jego środkowej części. Natomiast w znaczeniu semantycznym zdaniem organu nie można uznać, by polski konsument z łatwością odbierał znaczenie znaku "B.", jako określającego [...]. Oznaczenie to dla większości polskich odbiorców będzie postrzegane jako pozbawione konkretnego znaczenia i związku z browarem w [...].

Co do jednorodzajowości towarów Urząd Patentowy nie miał wątpliwości, że takowa zachodzi. Oba oznaczenia dotyczą piwa wszelkiego rodzaju i piwa bezalkoholowego, a więc towarów tożsamych.

Oceniając ryzyko wprowadzenia w błąd Urząd Patentowy uznał nieprzydatność materiałów złożonych przez uprawnionego dotyczących wyłącznie rynku czeskiego, jak i orzeczeń zapadłych za granicą. Orzeczenia te odnoszą się do odmiennych stanów faktycznych i wydane zostały w innym od polskiego stanie prawnym. Przedłożona przez uprawnionego "[...]" dotyczy okresu po dacie zgłoszenia znaku, a pozostałe materiały wskazują jedynie, że piwa zagraniczne zajmują niewielki udział w rynku piwa w Polsce i nie odnoszą się w szczególności do sposobu postrzegania oznaczenia "B." przez polskiego konsumenta. Jednocześnie jak wynika z obszernych materiałów przedłożonych przez wnoszącego sprzeciw, jego piwo oznaczane znakiem "B." jest od lat, i było także w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego obecne i reklamowane na polskim rynku. Organ podkreślał, że towar oznaczany znakami przeciwstawionym jest nabywany w wielu różnego rodzaju punktach sprzedaży, dlatego od przeciętnego konsumenta piwa nie można wymagać głębokiej i szczególnej wiedzy historycznej co do pochodzenia oznaczenia uprawnionego. Odbiorca polski będzie postrzegał piwo "B." jako markę tego produktu, a nie jako miejsce jego pochodzenia z B. Dlatego piwo oznaczane znakiem "B." będzie postrzegał jako odmianę piwa marki "B." uznając, że ma do czynienia z nowym rodzajem tego produktu wytwarzanym przez dotychczasowego producenta. Taka sytuacja rodzi bezpośrednie niebezpieczeństwo, iż konsument zamawiając "B." może otrzymać piwo uprawnionego i będzie przekonany, że otrzymał zamawiany towar. Z tych względów, ponieważ zarzut wskazany przez art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. konsumuje zarzut z art. 8 pkt 1 u.z.t., Urząd Patentowy uznał za zbędne rozważanie tego zarzutu.

Na decyzję tę B. z siedzibą w C., Czechy złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący podkreślał, że prawo do używania od 1967 r. oznaczenia "B." posiada na równych prawach z firmą B. na podstawie wpisu w międzynarodowym rejestrze tego oznaczenia pochodzenia, a prawo do oznaczenia pochodzenia B. – B. ma również na podstawie wpisu tego oznaczenia w międzynarodowym rejestrze oznaczenia pochodzenia. Uznanie ww. praw na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej gwarantuje mu, na podstawie rozdz. III, art. 87 i 91 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. nr 78, poz. 483), art. XIX wciąż obowiązującej Polskę ustawy z dnia 29 stycznia 1948 r. (Dz. U. z 1948 r., Nr 10, poz. 70) o ratyfikacji Konwencji między Polską a Czechosłowacją o zapewnieniu współpracy gospodarczej. Natomiast działanie podjęte przez B. z siedzibą w C., Czechy noszą znamiona nieuczciwej konkurencji utrudniającej skarżącemu dostęp do rynku polskiego. Jednocześnie uznał zarzut wnoszącego sprzeciw, przechwycenia jego klientów za absurdalny z powodu śladowej sprzedaży jego piwa na rynku polskim, tak jak twierdzenie, że znak "B." jest powszechnie znany w Polsce posiadając zwiększoną zdolność odróżniającą.

Stwierdzając, że na płaszczyźnie fonetycznej, wizualnej i znaczeniowej istnieje wyraźna różnica pomiędzy znakami przeciwstawionymi uznał zarzut naruszenia art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. za bezpodstawny.

Powołując się na przepisy art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. stwierdził, że nie zostało wykazane przez wnoszącego sprzeciw, iż konsument piwa oznaczonego jako "B." nie będzie utożsamiał towaru z C.

W ocenie skarżącego Urząd Patentowy, z naruszeniem art. 77 § 1 i § 2 oraz art. 80 k.p.a., nie rozpatrzył całego materiału zgromadzonego w sprawie. W szczególności nie uwzględnił faktu, że znak skarżącego jest znakiem słowno-graficznym, a znak wnioskodawcy znakiem słownym. Urząd Patentowy powołał się na orzeczenia wspólnotowe i Pierwszą Dyrektywę Rady zdaniem skarżącego nieprawidłowo, bowiem w szczególności wskazane orzecznictwo odnosił się do znaków renomowanych lub powszechnie znanych albo do sytuacji przeciwstawienia znaków słownych lub znaków słowno-graficznych. Natomiast w sprawie występują znaki słowno-graficzny i słowny. Dlatego istotną rolę w ocenie podobieństwa powinna mieć grafika znaku skarżącego co Urząd Patentowy powinien uwzględnić oraz fakt, iż w jego znaku występuje nazwa firmy i rok rozpoczęcia produkcji piwa przez jego prawnego poprzednika: "[...] B." (rok [...]). Nadto znak skarżącego dodatkowo zawiera wyrażenie B., którego nie ma znak wnioskodawcy. Zdaniem skarżącego wszystkie te różnice wykluczają możliwość wystąpienia pomyłki u odbiorców. Podkreślając, że w dacie rejestracji technika skanowania nie była jeszcze na najwyższym poziomie stwierdzono, iż jest jednak widoczny napis z lewej strony etykiety - "[...]", z prawej zaś "[...]". Przy wyjątkowo dobrej woli można też pod słowami "B." odczytać złoty napis "[...] (tzn. [...]). Widoczne są też w dolnej części etykiety [...] i nawet bez wyraźnie widocznych szczegółów nie da się charakterystycznej kolorystyki etykiety nie zauważyć lub zapomnieć.

Odnosząc się do historycznych korzeni browaru skarżący podkreślał, że w Czechach i w Niemczech nazwa B., jako określenie piwa z C., jest powszechnie znana. Urząd Patentowy nie zauważył też, że użyte w znaku określenie "B.", to dokładne tłumaczenie nazwy firmy skarżącego na język niemiecki - "B.", po polsku - "(...)" i w związku z tym zmiana miejsc poszczególnych wyrazów użytych przez skarżącego na etykiecie produkowanego przez niego piwa, co w domyśle sugerował organ, powodowałoby zatracenie sensu brzmienia nazwy firmy.

Odnosząc się do nieuwzględnienia dowodu "[...]" podkreślano, iż analizy tej dokonały instytucje profesjonalnie zajmujące się tą dziedziną.

Zdaniem skarżącego nie można przyjąć, że polski konsument z lenistwa, wygody lub ignorancji językowej będzie się posługiwał wyłącznie wyrażeniem B.. Wyrażenie to tak jak B. jest dla konsumenta równe obce, skąd zatem Urząd Patentowy przyjął, że konsument będzie dokonywał zamówienia jedynie za pośrednictwem wyartykułowania pierwszego wyrażenia B..

Skarżący postawił zarzut braku analizy zgodności z polskim prawem dostarczonej przez wnioskodawcę cesji praw do znaku towarowego "B.", na podstawie której dokonany został przez polski Urząd Patentowy wpis do rejestrów znaków towarowych zmiany uprawnionego do znaku "B.". Umowa cesji została prawdopodobnie zawarta wskutek wadliwego zgłoszenia w [...] r. przez władze czeskie do ochrony oznaczenia pochodzenia "B.". Podpisanie w [...] r. umowy cesji praw, tj. prawa wyłączności do znaku towarowego "B.", mającego charakter oznaczenia geograficznego, ogranicza swobodę działania innych uczestników obrotu gospodarczego, którzy wcześniej uzyskali prawo do używania tegoż oznaczenia, jako oznaczenia geograficznego, uniemożliwia też normalne funkcjonowanie rynku. Znak "B." wskazuje na pewne właściwości towaru (w tym przypadku na pochodzenie geograficzne). Do używania takiego oznaczenia ma prawo każdy uczestnik obrotu gospodarczego. Przyznanie wnioskodawcy wyłącznego prawa na znak towarowy "B." doprowadziło do sytuacji uniemożliwiającej używanie przedmiotowego oznaczenia dla towarów pochodzących od innych przedsiębiorstw, co zdaniem skarżącego wymagało wnikliwej analizy dokumentacji, na podstawie której doszło do zawarcia umowy przeniesienia prawa do znaku "B." oraz na jej podstawie do dokonania wpisu do polskiego rejestru znaków towarowych. W świetle tych wywodów skarżący stwierdził, iż Urząd Patentowy obowiązany był do sprawdzenia poprawności wpisu w rejestrze znaków znaku "B.".

W tych okolicznościach Urząd Patentowy dokonał rozstrzygnięcia bez należytej staranności co do zebrania i uwzględnienia niezbędnych dowodów koniecznych dla podjęcia decyzji.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy podkreślając, że w postępowaniu o unieważnienie konkretnego znaku towarowego mógł badać wyłącznie znaki przeciwstawione, wskazując na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi. Natomiast co do zarzutu nie przeprowadzenia analizy cesji praw wnioskodawcy do znaku "B." stwierdzono, że postępowanie to wykracza poza granice sprawy, w związku z tym Urząd Patentowy nie był uprawniony do procedowania w tym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają,

w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.

Stosownie do art. 247 ust. 2 p.w.p. jeżeli uprawniony z prawa rejestracji na znak towarowy podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawa zostaje skierowana do postępowania spornego celem rozpatrzenia jej w tym trybie art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p.

Urząd Patentowy badając w postępowaniu spornym, czy przy udzieleniu prawa ochronnego z rejestracji przedmiotowego znaku towarowego zachowane zostały warunki dla jego udzielenia, prawidłowo zastosował przepisy ustawy o znakach towarowych, co znajduje podstawę w art. 315 ust. 3 p.w.p. Zgodnie z tym przepisem ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia [...] znaku towarowego [...] w Urzędzie Patentowym. Zgłoszenie znaku "B." nr [...] do Urzędu Patentowego nastąpiło [...] listopada 2000 r. tj. w czasie obowiązywania ustawy o znakach towarowych i ta ustawa jest właściwa dla badania zdolności rejestrowej spornego znaku.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t., w myśl którego niedopuszczalna jest rejestracja znaku dla towarów tego samego rodzaju, jeżeli jest podobny w takim stopniu do znaku towarowego zarejestrowanego na rzecz innego przedsiębiorstwa, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Stosownie do tego przepisu, przeszkodę do rejestracji stanowi prawo z rejestracji znaku towarowego z wcześniejszym pierwszeństwem. Niedopuszczalna jest rejestracja znaków towarowych, gdyby w jej wydaniu powstało prawo, którego zakres pokrywałby się chociaż częściowo z zakresem prawa z rejestracji z wcześniejszym pierwszeństwem. To czy obydwa znaki towarowe są podobne, rozstrzyga się na podstawie kryterium niebezpieczeństwa wprowadzania w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Uznaniu, iż zachodzi przesłanka stosowania art. 9 ust. 1 pkt 1 u. z. t., nie sprzeciwia się okoliczność braku ustalenia by pomyłki w tym zakresie rzeczywiście zaszły. Dla stwierdzenia niebezpieczeństwa błędu odbiorcy co do pochodzenia towaru wystarczające jest stwierdzenie, że istnieje możliwość powstania błędu (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie II GSK 194/07).

Na niedopuszczalne wprowadzanie w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów składa się podobieństwo towarów i podobieństwo oznaczeń.

W niniejszej sprawie organ dokonał prawidłowej oceny podobieństwa towarów i kwestia ta nie była sporna między stronami.

W doktrynie uznaje się, iż badając podobieństwo oznaczeń należy uwzględnić ogólne wrażenie, jakie porównywane oznaczenia wywierają na odbiorcę, dla którego decydujące znaczenie mają zbiorcze elementy porównywanych oznaczeń. Należy pamiętać, iż odbiorca kieruje się przy wyborze towaru jedynie pewnymi przewodnimi elementami oznaczeń, z pominięciem odrębnych rozbieżności (M. Kępiński - Niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców co do źródła pochodzenia towarów w prawie znaków towarowych).

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom strony skarżącej, Urząd Patentowy dokonał prawidłowej oceny podobieństwa porównanych znaków towarowych, oceniając je zarówno w sferze wizualnej, fonetycznej, jak i znaczeniowej. Zgodnie z niekwestionowanym w orzecznictwie i w doktrynie poglądem, przy ocenie podobieństwa przeciwstawionych sobie oznaczeń należy kierować się ogólnym wrażeniem wywoływanym przez porównane znaki, z uwzględnieniem wszystkich elementów podobnych, które zostają utrwalone w pamięci odbiorcy. Znaki towarowe porównuje się całościowo, ze szczególnym uwzględnieniem elementów o charakterze dystynktywnym i dominującym. Jednocześnie w doktrynie podkreśla się, że w przypadku znaków kombinowanych konieczne jest rozważenie podobieństwa wszystkich elementów porównywanych oznaczeń, ale elementy słowne mają charakter decydujący (por. R. Skubisz, Prawo znaków towarowych, Komentarz, Wydawnictwo Prawne 1997 r.). W orzeczeniu z dnia 1 lutego 2001 r. (sygn. akt I CKN 1128/98, OSNC 2001/91136) Sąd Najwyższy podkreślił, że w stosowanych w obrocie znakach słowno-graficznych części słownej takich znaków przypisać należy znaczenie dominujące. W warstwie słownej znaku mieści się bowiem z reguły informacja o przeznaczeniu towaru lub rodzaju usługi i ta jego postać sprzyja łatwości postrzegania oraz przyswajania go przez odbiorców, względnie potencjalnych odbiorców.

W znaku słowno-graficznym zarejestrowanym na rzecz skarżącego elementem słownym jest wyrażenie B., dla którego grafika stanowi tło i ma znaczenie drugoplanowe. Jako taka nie będzie postrzegana przez odbiorców jako element identyfikujący źródło pochodzenia towarów. Z wyrażeń słownych w znaku spornym elementem tożsamym ze znakiem uczestnika postępowania, zarówno w warstwie wizualnej, jak i fonetycznej, jest wyrażenie B., które odgrywa zasadniczą rolę w procesie porównywania oznaczeń. Zarówno wyrażenie B., jak i wyrażenie B. nie posiadają żadnego znaczenia w języku polskim. Z tych względów oba znaki będą odbierane przez wyrażenie B. występujące jako jedyne w znaku uczestnika postępowania.

Podstawową funkcją znaku towarowego jest jego funkcja odróżniająca. Gwarantuje ona konsumentowi będącemu końcowym odbiorcą możliwość określenia pochodzenia towarów lub usług oznaczonych znakiem towarowym i pozwala mu na odróżnienie, bez niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd, tych towarów i usług od towarów i usług mających inne pochodzenie. Niewątpliwie całościowa ocena ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, uwarunkowana jest szeregiem współzależności występujących pomiędzy wszystkimi elementami, które należy wziąć pod uwagę w danej sprawie. W doktrynie uznaje się, iż niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd polega na możliwości błędnego, nieodpowiadającego rzeczywistości, przepisania przez przeciętnego odbiorcę uprawnionemu z rejestracji danego towaru ze względu na nałożony nań znak. Niebezpieczeństwo jest rezultatem podobieństwa towarów i podobieństwa oznaczeń (tak m.in. I. Wiszniewska, Znaki towarowe w prawie własności przemysłowej, PPH 12/2001, s. 12). Uznać należy także, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem europejskim prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd istnieje, jeżeli odbiorcy mogli uznać, że dane towary lub usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub ewentualnie z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo (vide: m.in. Wyrok ETS z dnia 22 czerwca 1999 r. w sprawie C- 342/97 Lloyd Schuhfabrik Meyer & Co. GmbH v. Klijsen Handel BV (ECR 1999 1- 3819,

§ 18).

Kryteria podobieństwa oznaczeń nie zostały ustalone przez ustawodawcę, ale wypracowane przez orzecznictwo i piśmiennictwo, które ze swej istoty nie ma charakteru bezwzględnie wiążącego. I tak stanowisku o braku podstaw do dokonywania analizy w odniesieniu do selektywnie wydzielonych elementów można przeciwstawić odmienny pogląd, iż dla nabywcy, a to z jego punktu widzenia dokonywana jest ocena podobieństwa, decydujące znaczenie mają zbieżne elementy obu oznaczeń (por. R. Skubisz: op.cit. str. 91 i powołany tam M. Kępiński: Niebezpieczeństwo wprowadzania w błąd co do pochodzenia towarów w prawie znaków towarowych, ZNUJ 1982, nr 28, s. 11), a takim bez wątpienia zbieżnym elementem jest wyrażenie B. w obu znakach, które w przypadku znaku ze wcześniejszym pierwszeństwem stanowi jego jedyny element. Zgodzić się zatem należy z Urzędem Patentowym, iż zdolność odróżniająca elementu i jednocześnie znaku towarowego "B." (siła oddziaływania tego znaku) będzie tym mniejsza, im więcej będzie znaków podobnych, co uprawnia do przyjęcia stanowiska, iż niedopuszczalna jest rejestracja dalszych znaków podobnych w takim stopniu, o którym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2006 r. w sprawie II GSK 132/06).

Piwo występujące na rynku polskim pod znakiem "B." jest w mniejszym lub większym zakresie nabywane przez konsumentów, lecz bez wątpienia, na co zwracał Urząd Patentowy, postrzegane jest przez nabywców jako towar tak nazywany, a nie jako towar pochodzący z C. Stwierdzenie to umacnia fakt, iż określenie B. nie jest słowem czeskim ani słowem słowackiego pochodzenia, lecz jest wyrażeniem niemieckim. Zatem trudno, zdaniem Sądu w składzie orzekającym uznać za zasadne wymaganie od przeciętnego konsumenta piwa w kraju, by wyrażenie z języka niemieckiego B. transponował na określenie C. – dochodząc tym procesem myślowym do zrozumienia, że oznaczenie "B." to w istocie nazwa C., a nie nazwa (marka) piwa. Dokonując więc zakupu piwa oznaczanego jako "B." będzie w przekonaniu, że nabył piwo marki "B." tylko innego gatunku. Można zatem wyprowadzić wniosek a contrario do tezy 25 wyroku ETS w sprawie Sabel C-251/95, że w przypadku, gdy jedno z oznaczeń jest bardziej znane odbiorcom, prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd co do pochodzenia dodatkowo wzrasta. Nie wykluczona jest bowiem możliwość, iż całościowe wrażenie wywołane w pamięci właściwego kręgu odbiorców przez złożony znak towarowy, będzie w pewnych okolicznościach zdominowane przez jeden lub kilka z jego składników (por. teza 51 wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawie T-7/04). Konkretnie oznacza to, że jeden ze składników znaku złożonego może samoistnie oddać wrażenie całego znaku (por. teza 52 ww. wyroku). W ocenie Urzędu Patentowego, którą Sąd podziela, w znaku towarowym "B." wyrażenie "B." dla przeciętnego polskiego odbiorcy będzie sygnalizowało towar (piwo) oznaczane jako "B.", natomiast drugie wyrażenie "B." jako odmiana tego piwa, a nie jako towar o innym pochodzeniu. Należy bowiem jeszcze raz zauważyć, iż przeciętny nabywca piwa w Polsce będzie (i słusznie) kojarzył wyrażenie B. z językiem niemieckim, a nie z językiem czeskim lub słowackim. Natomiast w języku czeskim lub w języku słowackim nazwa miejscowości (...) nie brzmi jako B.. Podobnie wyrażenie "B." pochodzi z języka niemieckiego, a nie z języka czeskiego lub słowackiego. Zatem dla odbiorcy polskiego nie będzie kojarzyło się z określeniem (...) – (...) – lecz wyłącznie z bliżej nieokreślonym oznaczeniem niemieckim. Dodatkowo należy podkreślić, iż B., jako niemieckie określenie miejscowości (...), stanowi nazwę własną, a wiadomo, iż nazwa własna miejscowości w różnych językach przybiera bardzo różne brzmienia. Na przykład nazwa w języku polskim Oświęcim ma zupełnie niepodobne brzmienie w języku niemiecki – Auschwitz. Trudno więc wymagać od przeciętnego polskiego odbiorcy, by wyrażenie niemieckie B. bez trudu i od razu rozumiał jako nazwę własną miasta czeskiego, czy wyrażenie niemieckie B. jako synonim – mieszczański.

Podkreślenia wymaga, że piwo jest towarem nabywanym powszechnie bez szczegółowej analizy znaczenia znaków towarowych, którymi jest oznaczane. Jest to towar stosunkowo niedrogi i nie jest, jak na przykład leki czy kosmetyki, towarem przy zakupie którego nabywca szuka informacji o jego zastosowaniu i składnikach. Jest to towar nabywany, jak się określa, "impulsywnie" bez doszukiwania się bliższego znaczenia znaku towarowego, którym jest opatrzony. Nie można wykluczyć, że w Czechach, Słowacji lub w Niemczech wyrażenie B. jest bezpośrednio odczytywane przez nabywców piwa jako określenie towaru pochodzącego z C. Jednakże dla odbiorcy polskiego oznaczenie to, być może z uwagi na niewielką ilość tego piwa na rynku polskim, będzie kojarzyło się z nazwą piwa, jego marką, a nie z miastem w Czechach.

Powyższe wywody zostały objęte ustaleniami Urzędu Patentowego i Sąd w składzie orzekającym je podzielił.

Organ administracji wskazał, że powoływanie się przez skarżącego na ochronę jego znaków na podstawie Porozumienia Lizbońskiego nie było trafne, jako że Polska nie była i nie jest stroną tego porozumienia. Stanowisko to należało podzielić, gdyż istotnie, jak wskazuje art. 153 ust. 1 p.w.p., prawo ochronne na znak towarowy jest prawem terytorialnym chronionym na terenie Polski według przepisów na nim obowiązujących. Także powoływanie się przez skarżącego na przepisy Konwencji między Polską a Czechosłowacją o zapewnieniu współpracy gospodarczej z dnia 4 lipca 1947 r. (Dz. U. z 1950 r. Nr 8, poz. 85) nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Wskazując na przepis art. XIX Traktatu Handlowego stanowiącego załącznik nr 1 do wymienionej Konwencji Urząd Patentowy wykazał, iż podnoszony przez skarżącego akt normatywny nie miał zastosowania w sprawie, ponieważ obie strony postępowania mają swoją siedzibę w C. i tam prowadzą produkcję. Jednakże fakt posiadania siedziby i wykonywania produkcji piwa w tej samej miejscowości w Czechach oraz fakt zarejestrowania przez skarżącego spornego znaku za granicą nie wyłącza stosowania art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. Ocena bowiem funkcjonowania znaku towarowego w świetle wymienionego przepisu jest dokonywana w aspekcie polskich realiów rynkowych w tym odnoszących się do polskiego konsumenta postrzegającego konkretne oznaczenie w relacji do konkretnego towaru.

Urząd Patentowy w zakresie wystarczającym przeprowadził ocenę funkcjonowania znaków przeciwstawionych w oparciu o przepis art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. uznając, że znak skarżącego spełnia przesłanki z tego przepisu mogąc wprowadzić przeciętnego polskiego odbiorcę towarów obu przedsiębiorców w błąd co do ich pochodzenia i Sąd orzekający w sprawie stanowisko to podziela. To, że znak skarżącego ma postać znaku słowno-graficznego, a znak przedsiębiorcy B. jest wyłącznie znakiem słownym, nie zmienia w sposób istotny odbioru obu znaków. Jak wskazano bowiem wyżej decydującymi w postrzeganiu obu oznaczeń są wyrażenia słowne B. i B., z których pierwsze z nich stało się najbardziej znane na polskim rynku jako nazwa piwa, natomiast drugie z nich – B. – występujące w znaku skarżącego będzie odbierane jako dodatek do wyrażenia pierwszego mogący określać rodzaj piwa B. Takie rozumienie odbioru obu znaków przez konsumentów polskich, przedstawione przez Urząd Patentowy, ma swoje uzasadnienie również w tym, że znak przedsiębiorcy B., występujący na polskim rynku wcześniej, składa się tylko z jednego słowa – B. – zapamiętanego jako nazwa piwa. Zatem dodatek do tego słowa w postaci B. będzie odczytywany jako to samo piwo B. tylko innego gatunku.

Na rozprawie skarżący zarzucił uczestnikowi postępowania nieużywanie znaku "B." na rynku polskim, czemu zaprzeczył uczestnik. Należy jednak zauważyć, iż zarzut ten nie był podnoszony w postępowaniu administracyjnym, a wręcz przeciwnie w odpowiedzi na sprzeciw i w skardze skarżący podkreślał, że działania spółki B. zmierzają do umocnienia swojej pozycji na rynku polskim. Skarżący niejako zaprzeczając podnoszonemu zarzutowi, w skardze podnosił, że piwo oznaczane jako "B." było sprzedawane na rynku polskim lecz w niewielkich (śladowych) ilościach, co stanowiło przeciwdowód na uznanie tego znaku towarowego jako powszechnie znanego. W tych okolicznościach Urząd Patentowy w zaskarżonej decyzji nie rozważał zarzutu podniesionego dopiero na rozprawie, w związku z tym również Sąd orzekający w sprawie nie miał podstaw do bliższej jego analizy.

Porównanie znaków przeciwstawionych zostało przeprowadzone przez Urząd Patentowy w płaszczyźnie wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej zasadnie, doprowadzając go do wniosku o kolizyjnym podobieństwie obu oznaczeń w zakresie ich odbioru co do pochodzenia towarów, które to towary obu producentów są identyczne. Znaki towarowe, z zachowaniem przepisów postępowania, zostały poddane ocenie całościowo na ich podobieństwo ze wskazaniem który ich element i dlaczego zadecydował o tym podobieństwie. Nabywca piwa oznaczanego znakiem "B." może w ogóle nie skupić się nad dodatkowym oznaczeniem "B." z tego powodu, że w swoim przekonaniu będzie kupował piwo B., jak i dlatego, iż wyrażenie B., nic nie oznaczające w języku polskim, jest jednak trudniejsze w wymowie od wyrażenia B., a ponieważ oba wyrażenia nie mają znaczenia w języku polskim, będzie posługiwał się już znanym mu wyrażeniem B.. Tę argumentację Urzędu Patentowego nie można uznać za pozbawioną uzasadnienia i nie można, w ocenie Sądu odmówić jej słuszności.

Urząd Patentowy zasadnie stwierdził, iż dowód w postaci "[...]" miał znikome znaczenie dlatego, że pochodził z okresu po zgłoszeniu znaku "B." do rejestracji, a także z przyczyn wskazanych w art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. Natomiast zarzut nie rozpatrzenia przez Urząd Patentowy zaszłości historycznych, w jakich doszło do rejestracji na terenie Czech znaku "B." i cesji tego znaku towarowego, nie mógł być uwzględniony w postępowaniu o unieważnienie znaku towarowego dlatego, iż nie był w tym postępowaniu podnoszony, jak i dlatego, że wykraczał poza granice sprawy. Uznając natomiast za zasadny zarzut składającego sprzeciw oparty na art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. Urząd Patentowy mógł uznać za zbędne ustalanie innych podstaw uzasadniających unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.