Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2596/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber, po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.K. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2011 r. postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia


UZASADNIENIE

Pismem z 22 sierpnia 2012 r. K.K. (dalej jako: "Skarżąca"), wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] lipca 2012 r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2011 r.

Przy piśmie z 4 września 2012 r. przesłano Skarżącej odpis zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z 31 sierpnia 2012 r., o wezwaniu do uiszczenia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego zarządzenia – wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą niniejsze wezwanie uznano za doręczoną z dniem 21 września 2012 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) -dalej jako: "P.p.s.a." (k. 10 akt sądowych).

Pismem z 9 października 2012 r. (złożonym osobiście 15 października 2012 r.) Skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na ww. zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego.

W uzasadnieniu wniosku wyjaśniła, że awizo dotyczące przedmiotowej przesyłki znalazła w skrzynce pocztowej dopiero po powrocie z sanatorium tj. 1 października 2012 r. Oświadczyła, że Poczta kilka dni ustalała, kto był nadawcą nieodebranej korespondencji. Ostatecznie niniejsze wezwanie Skarżąca odebrała osobiście w tutejszym Sądzie w dniu 9 października 2012 r. (k. 11 akt sądowych).

Jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu Skarżąca złożyła zażalenie na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Podkreślić należy, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Z brakiem winy mamy natomiast do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Okolicznościami takimi mogą być np. nagła choroba lub błędne pouczenie sądu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt l OZ 246/08). Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem.

Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W ocenie Sądu, okoliczność wskazana we wniosku przez Skarżącą, nie stanowi przesłanki uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. Za okolicznością taką nie można bowiem uznać pobytu w sanatorium.

Zgodzić należy się z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w postanowieniu z dnia 24 sierpnia 2010 r. o sygn. akt II OZ 785/10, zgodnie z którym wyjazd rehabilitacyjny do sanatorium jest niewątpliwie zdarzeniem planowanym i przewidywalnym. Nawet jeżeli miejsce w sanatorium Skarżąca uzyskała na krótko przed wyjazdem, nie sposób uznać, że było to zdarzenie nagłe i nieprzewidywalne. Wyjazdy do sanatorium nie mają charakteru nagłych zdarzeń, lecz są planowane z odpowiednim wyprzedzeniem czasowym. Skarżąca wnosząc skargę do Sądu powinna liczyć się możliwością otrzymywania korespondencji oraz zachować odpowiednią staranność wymaganą od osoby będącej stroną postępowania sądowego. Dlatego też, planując dłuższy pobyt poza miejscem zamieszkania, Skarżąca powinna zadbać o to, by wskutek jej długiej nieobecności nie nastąpiły dla niej negatywne skutki procesowe związane np. z nieodbieraniem korespondencji. Sam fakt jej czasowego przebywania poza miejscem stałego zamieszkania, nie może wyłączać zawinienia w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia.

Ponadto, jak wynika z adnotacji umieszczonej na niepodjętej przez Skarżącą przesyłce, zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, została ona po raz pierwszy awizowana w dniu 7 września 2012 r. Biorąc zaś pod uwagę, że Skarżąca w sanatorium przebywała w dniach od 10 września 2012 r. do 1 października 2012 r., - co wynika z przedłożonej Sądowi kserokopii karty wypisu z leczenia uzdrowiskowego – nie sposób uznać, iż dołożyła wszelkich możliwych starań aby zapoznać się z treścią zarządzenia, a tym samym dochować terminowi do ewentualnego wniesienia zażalenia na to zarządzenie.

Ponadto Skarżąca nie uprawdopodobniła w żaden sposób, że jej wyjazd nastąpił w sposób na tyle nagły, że nie mogła poczynić starań w celu zapewnienia sobie skutecznego doręczania korespondencji podczas nieobecności w miejscu zamieszkania.

Ponieważ zdaniem Sądu okoliczności podniesione przez Skarżącą, nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia, Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.