Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 53/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 1-2, art. 22
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 27
journal: Dz.U. 2001 nr 124 poz 1361
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o księgach wieczystych i hipotece.
article: § 9 ust. 1, § 10, § 11 ust. 1, § 12 ust. 1, § 21, § 36, § 46 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi P. R., M. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w bazie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej: "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2000 r., Nr 98, poz. 107 ze zm.; dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołań M. R. i P. R. (dalej: "skarżących") na decyzję Starosty B. (dalej: "organ I instancji", "Starosta") znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. orzekającą

o odmowie wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków dotyczącej granic nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie ewidencyjnym W. S., jednostka ewidencyjna S., powiat b., województwo [...] – orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Decyzja zapadła na tle następującego stanu faktycznego i prawnego:

Na wniosek skarżących organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów dotyczącej granic nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym W. S., gm. S., pow. b.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. organ I instancji działając na podstawie art. 1, art. 20 ust. 1-2, art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 240 poz. 2027 ze zm.), § 9 ust. 1, § 10, § 11 ust. 1, § 12 ust. 1, § 21, § 36, § 46, ust. 1, 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 poz. 454 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. orzekł o odmowie wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków dotyczącej granic nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie ewidencyjnym W. S., jednostka ewidencyjna S., powiat B. województwo [...].

We wniesionym odwołaniu skarżący powyższemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie:

– art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, to jest dopuszczenie się niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego zaistniałego w niniejszej sprawie oraz nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, co

w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji z pominięciem uwzględnienia słusznego interesu strony;

– art. 8 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, to jest prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób podważający zaufanie do organów administracji publicznej i niewłaściwe zastosowanie powszechnie obowiązujących przepisów prawa o jednoznacznej treści.

Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organu I instancji oraz o orzeczenie co do istoty sprawy przez organ odwoławczy, to jest dokonanie zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków nieruchomości działka o nr [...] z obrębu [...] we wsi W. S. zgodnie z żądaniem strony.

Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. podniósł, iż w niniejszej sprawie strony żądają wprowadzenia zmiany do operatu ewidencji gruntów i budynków dotyczącej granic nieruchomości będącej ich własnością, w sytuacji gdy żądanie skarżących nie znajduje podstaw prawnych i nie może stanowić samoistnej przesłanki do zmiany zapisów w ewidencji gruntów i budynków.

Organ odwoławczy uznał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji Starosty za prawidłowe i zgodne z przepisami prawa materialnego w tym zakresie. Wskazał, iż organ I instancji przeprowadził dokładną analizę materiałów znajdujących się w zasobie geodezyjno-kartograficznym oraz szczegółowo powołał dokumenty stanowiące podstawę zapisów w ewidencji gruntów i budynków dotyczących przedmiotowej nieruchomości od czasów założenia ewidencji gruntów w łatach 1959-1963 (czyli od 50 lat), a także wyjaśnił wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy.

Przedstawiając okoliczności faktyczne sprawy wskazał, iż ze zgromadzonych akt sprawy oraz z przeprowadzonej wnikliwej analizy posiadanej dokumentacji źródłowej wynika, że ewidencja gruntów i budynków dla obrębu geodezyjnego W. S. była zakładana w latach 1959-1963 (operat zarejestrowany pod nr[...]). Wówczas na mapie ewidencyjnej uwidocznione zostały działki nr [...], [...], [...],[...]. Działka będąca przedmiotem niniejszego postępowania (obecnie działka nr[...]) wywodzi się z części działki oznaczonej pierwotnie na mapie jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha. W roku 1976 przy pracach wykonywanych przez Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych polegających na dochodzeniu praw własnościowych (uwłaszczeń), działkę nr [...] podzielono na następujące działki:

– działkę nr [...] o powierzchni [...] ha (właściciel S. B.);

– działkę nr [...] o powierzchni [...] ha (właściciel F. K.),

– działkę nr [...] o powierzchni [...] ha (właściciel M. H.-M. i M. M.-M.),

– działkę nr [...] o powierzchni [...] ha (właściciel F. K.).

Na tej podstawie:

– w dniu [...].09.1978 roku został wydany akt własności ziemi nr [...]potwierdzający, że w dniu [...].11.1971 roku F. K., stała się z mocy samego prawa właścicielką działki nr [...] o powierzchni [...] ha, działki nr [...] o powierzchni [...] ha oraz działki nr [...] o powierzchni [...] ha;

– w dniu [...].04.1976 roku został wydany akt własności ziemi nr [...] potwierdzający, że w dniu [...].11.1971 roku S. B., stał się z mocy samego prawa właścicielem działki nr [...] o powierzchni [...] ha oraz działki nr [...] o powierzchni [...] ha,;

– w dniu [...].04.1976 roku został wydany akt własności ziemi nr [...] potwierdzający, że w dniu [...].11.1971 roku H.-M. M. i M.-M. M., stali się z mocy samego prawa właścicielami działki nr [...] o powierzchni [...] ha oraz działki nr [...] o powierzchni [...] ha.

W latach 1984-1985 przeprowadzono kontrolę (aktualizację) ewidencji gruntów

i budynków oraz pomiar uzupełniający wsi W. S. jednostka ewidencyjna S., której wykonawcą było Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych

w W. W wyniku tych prac została zmieniona dotychczasowa numeracja działek w obrębie. Działce oznaczonej nr [...] o pow. [...] ha nadano nowy numer [...] oraz zmieniono powierzchnię na [...] ha, gdyż włączono do działki część rowu

o powierzchni [...] ha (część działki nr[...]). W operacie z kontroli terenowej ewidencji gruntów wsi W. S. z 1985 roku w części obliczeniowej powierzchnia tej części rowu wynosiła [...] ha (co w zaokrągleniu do arów wynosi [...]ha). Organ odwoławczy wyjaśnił, że ewidencja gruntów dla terenów wiejskich była prowadzono do [...] ara ([...]m2), toteż wszystkie obliczenia powierzchni były zaokrąglane do [...] ha. Jednocześnie wskazał, iż z operatu do uwłaszczeń wykonanego w 1976 r. wynika, że przedmiotowa działka (stary numer [...] przed aktualizacją) miała powierzchnię [...] ha i została zaokrąglona do [...] ha, tzn. że powierzchnia działki nr [...] wynikająca

z połączenia działki nr [...] (o pow. [...] ha z dokładnością obliczenia do [...] m2)

i części rowu (o pow. [...] ha) wyniosła z sumy niezaokrąglonych powierzchni [...] ha, zaś powierzchnia wykazana w operacie z aktualizacji ewidencji gruntów z 1985 roku po dwóch zaokrągleniach "w górę" wyniosła odpowiednio [...] ha. Podniósł także, iż

w wyniku ww. aktualizacji ewidencji gruntów z 1985 r. działkę nr [...] o powierzchni [...] ha, oraz działkę nr [...] o pow. [...] ha, połączono w jedną działkę i nadano jej nowy numer [...]. Podobnie jak w przypadku działki nr [...] do powierzchni działki nr [...] włączono część rowu o powierzchni [...] ha (część działki nr [...]). W związku

z tym powierzchnia działki nr [...] wyniosła [...] ha. Właścicielem działek nr[...], [...] na podstawie umowy Urzędu Gminy w S. nr [...] z dnia [...] lipca 1979 r. o przekazaniu gospodarstwa rolnego był A. R.

Z kolei działce nr [...] o pow. [...] ha nadano nowy numer [...] o niezmienionej powierzchni, pomimo, że włączono do tej działki część rowu (część działki nr [...]), którego powierzchnia nie przekraczała [...] ha i nie została wliczona do powierzchni działki. Działce nr [...] o pow. [...] ha nadano nowy numer [...], a powierzchnia działki pozostała bez zmian. Działka nr [...] o pow. [...] ha, zgodnie z umową darowizny nr [...] z dnia [...] stycznia 1995 r. stała się własnością J. i E. małż. M., natomiast właścicielem działki nr [...] na podstawie ww. umowy darowizny stał się J. M. Poza tym działce nr [...] o pow. [...] ha nadano nowy numer [...] o niezmienionej powierzchni, pomimo, że włączono do tej działki część rowu (część działki nr[...]), którego powierzchnia nie przekraczała [...] ha i nie została wliczona do powierzchni działki. Zgodnie z aktem własności ziemi nr [...] z dnia [...] września 1978 r. właścicielką działki nr [...] (obecnie nr[...]) o pow. [...] ha była F. K.

Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż na podstawie ww. aktualizacji

i pomiarów uzupełniających z 1985 r. sporządzone zostały mapy ewidencyjne zarejestrowane w zasobie państwowym w dniu [...] listopada 1986 r. pod numerem [...] uwzględniające stan prawny nieruchomości wynikający z pomiarów do uwłaszczeń. Stan uwidoczniony na mapach ewidencyjnych nie został zmieniony i widnieje do dnia dzisiejszego. Wynika z niego jednoznacznie, że działka nr [...] (stary numer[...]) graniczy od północy i od wschodu z działką nr [...] (stare numery [...]i[...]). Zauważył, iż od momentu aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w 1985 r. nie były wprowadzone żadne zmiany w odniesieniu do granic i powierzchni ww. działki ewidencyjnej nr[...], ani na podstawie wniosku strony - właścicieli, ani też z urzędu. Powierzchnia ww. działki zapisana w operacie ewidencji gruntów i budynków wynosiła i wynosi na dzień dzisiejszy [...] ha.

Podniósł także, że Sąd Rejonowy w G. wydał w dniu [...] grudnia 1997 r. postanowienie (sygn. akt [...]) na mocy którego J. O. i W. O. na zasadzie wspólności ustawowej nabyli z dniem [...] stycznia 1977 r. przez zasiedzenie własność nieruchomości położonej w W. S. gmina S. o powierzchni [...]ha oznaczonej numerem działki [...] na mapie przechowywanej w Wojewódzkim Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Filia w B. zaewidencjonowanej w zasobie pod nr [...]. Ww. prawomocne postanowienie wprowadziło zmianę jedynie co do właściciela działki, która to zmiana została uwidoczniona w ewidencji gruntów i budynków dnia [...] lutego 1998 r. (zmiana nr [...]). Następnie na podstawie umowy darowizny z dnia [...] maja 1999 r. Rep. A Nr [...] z dnia [...] czerwca 1999 r. wprowadzono zmianę w operacie ewidencji gruntów i budynków dotyczącą właściciela przedmiotowej nieruchomości z J. i W. małżeństwa O. na M. R. i T. M. (zmiana nr [...]). Następnie na podstawie aktu notarialnego Rep. A. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. umowy zniesienia współwłasności i rozszerzającej wspólność ustawową, dnia [...] grudnia 2004 r. wprowadzono zmianę (zmiana nr[...]) w operacie ewidencji gruntów i budynków dotyczącą działki [...] poprzez zmianę współwłaścicieli M. R. i T. M. po ½ części - na własność M. i P. małż. R. w całości.

W ocenie organu odwoławczego z powyższych wyjaśnień wynika, że działka

o starym numerze [...] odpowiada obecnie działce [...] i graniczy:

– od północy z działką [...](stary numer), która odpowiada obecnie działce nr[...];

– od północy z działką [...](stary numer) i od zachodu z działką [...]według starej numeracji, które to działki połączono w jedną działkę i nadano im nowy numer[...];

– od wschodu z działką [...](stary numer), która odpowiada obecnie działce nr[...];

– od północnego wschodu z działką nr [...](stary numer), która odpowiada obecnie działce nr [...].

Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż w 2000 r. uprawniony geodeta na zlecenie M. R. dokonał wznowienia granic działki nr[...]. Operat z tej pracy został przyjęty do zasobu państwowego w dniu [...] grudnia 2000 r. pod nr[...]. Operat ten nie zawierał danych do aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. Z dokumentacji znajdującej się w tym operacie wynika, że geodeta dokonał wznowienia granic w oparciu o dostępne dane znajdujące się w zasobie, w tym także dane

z pomiaru do uwłaszczeń na podstawie których wydane były akty własności ziemi. Ze wznowienia granic działki nr [...] został sporządzony przez geodetę protokół przyjęcia granic, który zgodnie został podpisany przez właścicieli sąsiadujących nieruchomości,

w tym także przez M. R.

Organ odwoławczy podniósł, iż skarżący żądając wprowadzenia zmian do rejestru ewidencji gruntów, nie przedłożyła żadnego aktualnego dokumentu prawnego na tę okoliczność zgodnie z art. 22 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, wskazującej na prawne obowiązywanie innych niż wykazane w operacie ewidencyjnym danych co do podmiotu i przedmiotu nieruchomości.

Zauważył także, iż treść map zasadniczych może odbiegać od stanu faktycznego, w związku z czym może być wykorzystywana wyłącznie do celów informacyjno-lokalizacyjnych. Wskazał również, iż próby Starosty rozstrzygnięcia sprawy na drodze postępowania rozgraniczeniowego i przekazanie wniosku skarżących do Wójta Gminy w S. nie dały rezultatu, bowiem wszczęte przez Wójta postępowanie rozgraniczeniowe zostało w dniu [...] maja 2011 r. umorzone jako bezprzedmiotowe, na skutek oświadczenia skarżących, iż nie występowali oni i nadal nie występują o ustalenie granic nieruchomości w drodze rozgraniczenia.

Organ odwoławczy zauważył również, iż roszczenia te dotyczą spraw cywilno-prawnych, a więc rozstrzyganych na drodze postępowania sądowego. A zatem nie są to zagadnienia rozstrzygane przez organ administracji prowadzący ewidencję gruntów

i budynków, bowiem generalną zasadą prowadzenia tejże ewidencji jest ujawnianie

w niej stanów prawnych nieruchomości i ich właścicieli, w oparciu o istniejące aktualne dokumenty formalnoprawne (tytuły własności). W sytuacji, gdy wpis ten nie odpowiada rzeczywistemu stanowi prawnemu (co zarzucają skarżący) do orzekania w tejże kwestii uprawniony jest sąd powszechny. Zagadnienia cywilno-prawne wykraczają bowiem poza uprawnienia służby geodezyjnej i kartograficznej. Tylko sąd cywilny, z wniosku zainteresowanych stron, może orzec w sposób wiążący o rzeczywistych prawach do gruntu, w oparciu o własne ustalenia. Wpisy do ewidencji gruntów nie wiążą sądu, bowiem ma on obowiązek rozstrzygać sprawy w sposób niezależny i niezawisły, natomiast prawomocne orzeczenie sądu może być podstawą do wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków. W ocenie organu odwoławczego właściwą drogą do wyjaśnienia wszelkich wątpliwości, w sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania, jest droga cywilno-prawna z powództwa cywilnego.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodzili się skarżący, którzy pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. wnosząc o jej uchylenie w całości. Autor skargi zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, to jest dopuszczenie się niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego zaistniałego

w niniejszej sprawie oraz nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, jak również powołanie się w uzasadnieniu na nieobowiązujący akt prawny, co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżanej decyzji nieodpowiadającej prawu i nie znajdującej oparcia w rzeczywistym kształcie działki należącej do skarżących;

2) art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, to jest prowadzenie postępowania

w sposób rażąco podważający zaufanie skarżących do organów administracji oraz

z naruszeniem bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa o jednoznacznej treści;

3) art. 15 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, to jest brak ponownego merytorycznego rozpoznania odwołania przez organ odwoławczy i ograniczenie się do polemiki

z treścią odwołania skarżących poprzez powielenie argumentacji przyjętej przez organ I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i powołał się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Zarzuty skargi uznał za bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów

z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego

z dnia [...] listopada 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] sierpnia 2012 r. odmawiającą wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów

i budynków dotyczącej granic nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie ewidencyjnym W. S., jednostka ewidencyjna S., powiat b., województwo [...].

Na wstępie należy wskazać, iż rozstrzygnięcia organów orzekających wydane zostały w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne

i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego ewidencja obejmuje informacje dotyczące gruntów, ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów. Ewidencja gruntów i budynków wykazuje także dane dotyczące właścicieli nieruchomości, a dane te, zgodnie z treścią § 46 ust. 1 przywołanego wyżej rozporządzenia podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów

i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10-11. W oparciu o treść § 46 ust. 2 pkt 1 tegoż rozporządzenia z urzędu wprowadza się zmiany wynikające

z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych. Zgodnie zaś z § 46 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia podstawę wprowadzenia zmian stanowić może również zmiana wynikająca z opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian ewidencyjnych.

W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądowego, z zestawienia tych przepisów wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest tylko zbiorem informacji będącej odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego nieruchomości pełniąc wyłącznie funkcję informacyjno-techniczną. Rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości, zawiera jedynie dane wynikające z tytułu własności, ma charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości,

a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej. Oznacza to więc, że nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani też nie nadaje tych praw, a przez żądanie wprowadzenia zmian do ewidencji, nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich, czy też uprawnień do władania nieruchomością, jak

i dokonywać zmiany powierzchni nieruchomości. Decyzja bowiem w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji nie może rozstrzygać żadnej kwestii spornej związanej z ustaleniem zakresu tytułu własności, czy też właściwej powierzchni nieruchomości, tak jak chcą tego skarżący.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie organy orzekające po zbadaniu istniejącej dokumentacji znajdującej się w zasobie geodezyjnym i kartograficznym oraz dostarczonej przez skarżących dotyczącej działki nr [...] wykazały, że od [...] listopada 1986 r. nie były wprowadzone żadne zmiany

w odniesieniu do granic i powierzchni działki ewidencyjnej nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym W. S. jednostka ewidencyjna S., ani na podstawie wniosku właścicieli (skarżących), ani z urzędu. Powierzchnia tejże działki zapisana w operacie ewidencji gruntów i budynków wynosi obecnie [...] ha. Nadto wskazane w ewidencji granice działki nr [...] są zgodne z dostępnymi dokumentami prawnymi.

Sąd zauważa, iż jak już wcześniej wskazano, podstawą do uwidocznienia zmian w ewidencji gruntów i budynków oraz zmian danych liczbowych i opisowych działek, mogą stanowić dokumenty wymienione w § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. Uzyskanie zatem stosownego orzeczenia, czy to rozgraniczeniowego, przeprowadzonego w oparciu o treść przepisów Rozdziału VI ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, czy też sądu powszechnego

w postępowaniu cywilnym - da dopiero organom prawo do ujawnienia żądanego wpisu w ewidencji gruntów i budynków. Tymczasem skarżący żądając wprowadzenia zmian do rejestru ewidencji gruntów i budynków nie przedłożyli żadnego aktualnego dokumentu prawnego na tę okoliczność. A zatem należy uznać, iż skarżący nie przedłożyli żadnej wymaganej przepisami prawa materialnego dokumentacji, wskazującej na prawne obowiązywanie innych niż wykazane w operacie ewidencyjnym danych co do podmiotu i przedmiotu nieruchomości.

Odnosząc się do zarzutów skarżących Sąd uznaje je za bezzasadne. Odpowiadając na zarzuty nieprzestrzegania przez organ zasad wynikających z art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Sąd zauważa, iż zarówno organ I jak i II instancji zebrał

i uwzględnił w swoich postępowaniach cały materiał dowodowy wraz z dokumentacją źródłową, a także przeprowadził analizę wszystkich dokumentów i dowodów dotyczących rozpatrywanej sprawy, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji obu instancji. W rozpatrywanej sprawie nadesłana przez organ I instancji dokumentacja geodezyjno-kartograficzna i akta sprawy pozwalały na przeprowadzenie przez organ odwoławczy analizy i podjęcie decyzji na podstawie posiadanych dokumentów. Organ odwoławczy wykorzystał także posiadaną dokumentację zebraną w latach poprzednich w toczących się postępowaniach z wniosków skarżących.

Ustosunkowując się natomiast do zarzutów dotyczących wpisów w księdze wieczystej, Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane katastru nieruchomości, co wynika z art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (j.t. Dz.U. z 2001r. Nr 124 poz. 1361 ze zm.). Oznacza to, że dane z ewidencji gruntów i budynków w zakresie oznaczenia i powierzchni nieruchomości, stanowią podstawę sprostowania tych zapisów w dziale I księgi wieczystej, bowiem wpis co do powierzchni gruntu "oznaczenie nieruchomości" nie jest chroniony rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych. W razie zaś niezgodności zapisów w księdze wieczystej z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków - sprostowanie winno nastąpić

w postępowaniu wieczysto-księgowym prowadzonym na podstawie i w trybie art. 27 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece.

Roszczenia skarżących w kontrolowanej sprawie dotyczą spraw cywilno-prawnych, a więc rozstrzyganych na drodze postępowania sądowego. Nie są to więc zagadnienia rozstrzygane przez organ administracji prowadzący ewidencję gruntów

i budynków, bowiem generalną zasadą prowadzenia tejże ewidencji jest ujawnianie

w niej stanów prawnych nieruchomości i ich właścicieli, w oparciu o istniejące aktualne dokumenty formalnoprawne (tytuły własności). Natomiast w sytuacji, gdy wpis ten nie odpowiada rzeczywistemu stanowi prawnemu (co zarzucają skarżący w przedmiotowym postępowaniu) do orzekania w tejże kwestii uprawniony jest sąd powszechny.

Konkludując, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów orzekających naruszenia przepisów postępowania, jak również przepisów prawa materialnego

w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższego zarzuty skargi należy uznać za bezzasadne.

Z tych względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak

w sentencji wyroku.