Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 904/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-08-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 sierpnia 2015 r. wniosku strony skarżącej "P" Sp. z o.o. w sprawie z Jej skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 25 czerwca 2015 r. znak [...] w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione postanawia: odmówić wstrzymania wykonania postanowienia.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2015 r. znak [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat [...] o uznaniu zarzutów za nieuzasadnione.

Pismem z dnia 7 lipca 2015 r. strona skarżąca wniosła skargę wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania postanowienia. Na uzasadnienie podniesiono, że niewstrzymanie postępowania egzekucyjnego doprowadzi do sytuacji, w której na spółkę nałożona zostanie grzywna (50 000 zł), a następnie orzeczone zostanie wykonanie zastępcze co doprowadzi do demontażu urządzenia, które jest własnością innej spółki. Dokonanie demontażu jest czynnością, która niesie ze sobą pewne nieodwracalne skutki.

Strona skarżąca podkreśliła, że obowiązek dokonania demontażu konstrukcji został wykonany przez spółkę [...], a obecna konstrukcja jest inna i należy do innego podmiotu.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§4). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§5).

Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Oznacza to, że chodzi o taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy, więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

Należy podkreślić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i takiego wykonania wymagają. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w drodze egzekucji do takiego stanu rzeczy, który okaże się zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy jednak zaskarżony akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania i nie każdy takiego wykonania wymaga. Nie kwalifikują się do tak rozumianego wykonania te spośród nich, które dla sprowadzenia określonego w nich stanu prawnego lub faktycznego nie wymagają żadnych dodatkowych czynności uprawnionych podmiotów. Problem wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego dotyczy tylko aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, oraz aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki.

Przedmiotem skargi jest postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia o uznaniu zarzutów za nieuzasadnione.

Sąd wskazuje, iż postanowienie o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji niewątpliwie nie mieści się w katalogu aktów nadających się do wykonania. Bez znaczenia pozostaje, że jest ono elementem postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wykonania obowiązku związanego z rozbiórką. Zatem zaskarżone postanowienie nie nadaje się do wykonania, gdyż nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków i nie wymaga od niej dokonania jakichkolwiek czynności. Jest to jedynie rozstrzygnięcie o tym, że zgłoszone zarzuty zdaniem organu są niezasadne. Co do zasady, tego rodzaju rozstrzygnięcia nie podlegają ochronie tymczasowej oraz nie nadają się do wykonania w rozumieniu wyżej przyjętym albowiem nie nakładają na stronę skarżącą żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w drodze ewentualnej egzekucji i nie kreują żadnych uprawnień dla strony.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów.