Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 98/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Ekologicznego P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę


UZASADNIENIE

IV SA/Po 98/14

U z a s a d n i e n i e

Po ponownym rozpoznaniu sprawy polegającym na rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia E. z siedzibą w Ś. od decyzji Wójta Gminy K nr (...) z dnia (...) r. ustalającej na wniosek Zakładu Rolniczo Przemysłowego F. S.A. Ś., środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy brojlerów kurzych, obejmującego budowę 20 budynków hodowlanych w dwóch sektorach, o obsadzie 70.350 szt. kurcząt każdy wraz z infrastrukturą towarzyszącą (łączna obsada fermy drobiu 5 628 DJP) na działce o numerze ewidencyjnym (...) – obręb Z., gm. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia (...) r. nr (...) – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono co następuje:

Decyzją nr (...) z dnia (...) r. Wójt Gminy K. po ponownym rozpoznaniu sprawy ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy brojlerów kurzych, obejmującego budowę 20 budynków hodowlanych w dwóch sektorach, o obsadzie 70350 szt. kurcząt każdy wraz z infrastrukturą towarzyszącą (łączna obsada fermy drobiu 5628 DJP) na działce o numerze ewidencyjnym (...)– obręb Z., gm. K.. W uzasadnieniu decyzji organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania w przedmiotowej sprawie i motywy rozstrzygnięcia, a nadto wskazał, że po upływie terminu przewidzianego na zapoznanie się z opinią sanitarną PPIS w P. oraz postanowieniem RDOŚ w P. organ zawiadomił strony postępowania o zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie i o możliwości zapoznania się z zebranymi materiałami i dowodami. Strony zawiadomiono pisemnie oraz przez obwieszczenie, które zamieszczono na tablicach ogłoszeń Urzędu Gminy w K. oraz sołectwa w Z., a także w Biuletynie Informacji Publicznej. W odpowiedzi na zawiadomienie o możliwości zapoznania się z dokumentami dotyczącymi budowy fermy brojlerów kurzych, w dniu (...) r. Stowarzyszenie E. wystąpiło z wnioskiem o przesłanie drogą elektroniczną kopii dokumentów, który wpłynęły do Urzędu w niniejszej sprawie po dniu (...) r. Kopie powyższych dokumentów zostały w dniu (...) r. przesłane drogą elektroniczną na adres Stowarzyszenia. Ponadto w dniu (...) r. strony postępowania zostały zawiadomione o możliwości wypowiedzenia się, przed wydaniem decyzji, co do zebranych dowodów i materiałów. W wyznaczonym 7-dniowym terminie żadna ze stron postępowania nie wniosła uwagi i wniosków.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyło Stowarzyszenie E. z siedzibą w Śmiłowie, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 kpa poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz naruszenie art. 77 kpa w zakresie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Nadto Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez stosowanie nieprawidłowych obliczeń w zakresie stanu ilościowego zwierząt, co rzutuje na inne obliczenia w przedmiocie ilości pomiotu kurzego, emisji zanieczyszczeń pyłu, amoniaku i innych substancji. Stowarzyszenie wskazało, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zakłada, że na działce nr (...) hodowane będą 70.350 sztuki brojlerów w każdym budynku. W sumie w 20 budynkach hodowanych będzie 1.407.000 sztuk brojlerów na jeden cykl produkcyjny, co stanowi 5.628 DJP. Tymczasem dane liczbowe w treści decyzji dotyczą jedynie 1 cyklu produkcyjnego. Minimalna ilość cykli produkcyjnych wynosi 6, natomiast przy dobrych warunkach hodowlanych inwestor może osiągnąć nawet 7 cykli produkcyjnych. Dlatego też zdaniem Stowarzyszenia przedstawiona w zaskarżonej decyzji ilość kurcząt w postaci 5.628 DJP powinna zostać pomnożona przez co najmniej 6 cykli w danym roku, a suma jednostek przeliczeniowych winna wynosić w treści decyzji 33.768 DJP. Zarzuty odwołania dotyczyły nadto:

- braku informacji dotyczących wyrażenia zgody przez firmę O. S.A. w Borucinie na przyjęcie odpadu – tj. pomiotu oraz informacji dotyczących posiadania przez firmę O. S.A. w B. mocy produkcyjnych zdolnych przerobić około 9 tys. ton pomiotu rocznie na podkład do pieczarek,

- braku w decyzji niezbędnego wariantu awaryjnego w sytuacji wyczerpania mocy produkcyjnych tej firmy, jej likwidacji lub odmowy przyjęcia pomiotu przez tą firmę,

- braku informacji, że pomiot kurzy jest odpadem w rozumieniu zapisów ustawy

o odpadach,

- braku kategorycznego zakazu składowania pomiotu kurzego na terenie działki 20/15,

- braku informacji na temat obciążenia infrastruktury drogowej transportem kołowym przy wwożeniu i wywożeniu kurcząt i analogicznie pomiotu kurzego oraz paszy,

- braku analizy akustycznej transportu kołowego.

Zdaniem Stowarzyszenia, nie do przyjęcia jest wskazanie w treści decyzji, iż najbliższy budynek mieszkalny w stosunku do planowanego przedsięwzięcia znajduje się w odległości 50 metrów, gdyż działka z zabudową mieszkaniową o nr ewidencyjnym (...) znajduje się w odległości 64,14 metrów od działki inwestora nr (...). Również działka nr (...) z zabudową mieszkaniową znajduje się 42,22 metrów od działki nr (...). Natomiast działka nr (...) znajduje się w odległości ok. 100 metrów. Stowarzyszenie zarzuciło też stosowanie przez organ pierwszej instancji nieostrych pojęć, w szczególności w części dotyczącej nałożenia na inwestora działań, które musi podjąć na etapie eksploatacji i użytkowania obiektu poprzez obowiązek utrzymywania takiej rasy zwierząt, które gwarantują wysokie wykorzystywanie podawanych pasz (białka). W ocenie odwołującego w zakresie zapobiegania, ograniczenia oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zaskarżona decyzja nie określa sposobu przeprowadzania "stanu zerowego" chemizmu i poziomu wód podziemnych. W zakresie potencjalnych oddziaływań na klimat akustyczny Stowarzyszenie zarzuciło, że punkty kontrolne w raporcie o oddziaływaniu na środowisko zostały umieszczone daleko poza terenem Zakładu. Ponadto, wbrew przepisom art. 54 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo wodne, inwestycja ta będzie zlokalizowana na terenach pośredniej ochrony wód podziemnych, w którym zabronione jest lub ograniczone lokalizowanie ferm chowu lub hodowli zwierząt mogących wpłynąć na pogorszenie środowiska.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją nr (...) z dnia (...) r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że decyzja organu pierwszej instancji spełnia wymogi art. 82 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a w aktach sprawy znajdują się dokumenty potwierdzającego zachowanie przez organ pierwszej instancji wymogów proceduralnych wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. postanowieniem z dnia (...) r. znak: (...) uzgodnił i określił warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia, które zostały uwzględnione w rozstrzygnięciu decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto na podstawie art. 77 ust. 4 pkt 2 przedstawił stanowisko, iż dla planowanego przedsięwzięcia nie stwierdza konieczności ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. postanowieniem nr (...) z dnia (...) r. zaopiniował pozytywne warunki higieniczne i zdrowotne dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W ocenie Kolegium, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został opracowany zgodnie z obowiązującymi przepisami i uzasadnia stwierdzenie, że wnioskowana inwestycja nie zagraża środowisku w sposób uniemożliwiający jej realizację.

W wyniku rozpoznania skargi Stowarzyszenia E. z siedzibą w Ś., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 5 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 306/13 uchylił ww. decyzję Kolegium nr (...) z dnia (...) r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja Kolegium została wydana z naruszeniem art. 11, 15 i 107 Kpa, gdyż organ odwoławczy ograniczył się do kontroli argumentacji organu pierwszej instancji, z pominięciem merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Sąd zwrócił ponadto uwagę, że w badanej sprawie brak jest dokumentów wskazujących, że organ prowadzący postępowanie po otrzymaniu stosownych uzupełnień przesyłał je do drugiego organu celem zaznajomienia się. Sąd wskazał, że jakkolwiek nie można wykluczyć, że zakres uzupełnień w żadnym stopniu nie będzie miał wpływu na stanowisko drugiego organu, to jednakże z uwagi na ilość uzupełnień oraz ich charakter uzupełnienia przedkładane jednemu organowi mogą mieć znaczenie przy ocenie dokonywanej przez drugi. Zdaniem Sądu wyjaśnienia wymaga również kwestia, czy odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wniosło również Nadleśnictwo K.

Rozpoznając sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło, że organ pierwszej instancji wypełnił wymogi jakie nakłada na organy przepis art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 poz. 1235 ze zm.) dalej "ustawa środowiskowa".

Organ odwoławczy stwierdził, że warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia określone przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. określone w postanowieniu z dnia (...) r. (...) zostały uwzględnione w decyzji pierwszoinstancyjnej.

Nakazano w niej inwestorowi:

- prowadzenie lokalnego monitoringu wód gruntowych zgodnie z zatwierdzonym projektem lokalnego monitoringu wód podziemnych oraz w oparciu o zalecenia zawarte w dokumentacji hydrogeologicznej przyjętej przez właściwy organ administracji geologicznej,

- wszystkie pomieszczenia inwentarskie wyposażyć w szczelne posadzki,

- po zakończeniu cyklu hodowlanego usuwać pomiot z pomieszczeń hodowlanych,

- zapewnić bezpośredni odbiór pomiotu odpowiednio zabezpieczonymi środkami transportu przez uprawnioną firmę, nie magazynować go na terenie fermy,

- po załadunku pomiotu powierzchnie zanieczyszczone w wyniku prowadzenia tej czynności czyścić bez użycia wody,

- pomieszczenia inwentarskie czyścić wodą przy użyciu myjek wysokociśnieniowych,

- ścieki pochodzące z czyszczenia pomieszczeń inwentarskich odprowadzać do szczelnych zbiorników bezodpływowych usytuowanych przy każdym kurniku, a następnie wozami asenizacyjnymi przekazywać na oczyszczalnię ścieków,

- ścieki pochodzące z czyszczenia budynku przeznaczonego do magazynowania zwierząt padłych odprowadzać do szczelnego zbiornika bezodpływowego, a następnie wozem asenizacyjnym przekazywać na oczyszczalnię ścieków,

- wody opadowe i roztopowe z dróg dojazdowych podczyszczać w separatorze substancji ropopochodnych,

- przy każdym kurniku wykonać płytę manewrową z układem kanalizacji deszczowej uzbrojonej w separator substancji ropopochodnych zintegrowany z osadnikiem piasku, budynki inwentarskie wyposażyć w niewyciekowy system pojenia,

- zastosować fazową technikę żywienia brojlerów,

- silosy na paszę wykonać jako szczelne, zamknięte cylindry stalowe oraz zapewnić hermetyczny (bezpyłowy) przeładunek pasz z pojazdów do silosów magazynujących,

- zastosować system wentylacji mechanicznej w ilości 6 sztuk wentylatorów ściennych na kurnik o wydajności maksymalnej 34.780 m3/h każdy, poziomie mocy akustycznej nie wyższym niż 72 dB i parametrach emitorów: wysokość 2,4 m, średnicy 1,40 m, oraz po 23 wentylatory dachowe na kurnik o wydajności maksymalnej 12.800 m3/h każdy, o poziomie mocy akustycznej nie wyższym niż 70 dB i parametrach emitorów: wysokości 6,4 m i średnicy 0,70 m,

- wentylatory mechaniczne wyciągowe umieścić w ścianach szczytowych w kalenicach budynków (wentylatory kominowe),

- przeprowadzić regularne przeglądy, czyszczenie i konserwację układu wentylacyjnego zgodnie z zaleceniem producenta, w każdym z obiektów budowlanych między kolejnymi cyklami chowu brojlerów,

- utrzymywać budynki inwentarskie w czystości oraz zastosować zautomatyzowany system sterowania mikroklimatem obejmującym także system wentylacji,

- zwierzęta padłe i ubite z konieczności oraz tkankę zwierzęcą wykazujące właściwości niebezpieczne magazynować w budynku zwierząt padłych, w szczelnych metalowych pojemnikach, na utwardzonym podłożu, maksymalnie przez 3 dni, a następnie przekazywać je podmiotom posiadającym odpowiednie zezwolenia w zakresie ich zagospodarowania,

- pozostałe zwierzęta padłe i ubite z konieczności, magazynować w zamykanym pojemniku w chłodzonym magazynie, na utwardzonym podłożu, maksymalnie przez tydzień, a następnie przekazywać je podmiotom posiadającym odpowiednie zezwolenia w zakresie ich zagospodarowania,

- wytwarzane odpady, magazynować selektywnie w wydzielonych i przystosowanych miejscach oraz przekazywać je podmiotom posiadającym stosowne zezwolenia na ich odzysk lub unieszkodliwianie,

- odpady przekazywać w pierwszej kolejności do odzysku.

Na podstawie art. 77 ust. 4 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. przedstawił stanowisko, iż dla planowanego przedsięwzięcia nie stwierdza konieczności ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. postanowieniem nr (...) z dnia (...) r. zaopiniował pozytywnie warunki higieniczne i zdrowotne dla przedmiotowego przedsięwzięcia stwierdzając, że opracowany raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie wykazał aby planowane przedsięwzięcie mogło negatywnie oddziaływać na środowisko w żadnym z jego elementów. Kolegium nie znalazło żadnych podstaw do zakwestionowania prawidłowości dokonanych uzgodnień.

W piśmie z dnia (...) r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. potwierdził, że postanowienie uzgadniające zostało przez niego wydane po zapoznaniu z wszystkimi uzupełnieniami raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. w piśmie z dnia (...) r. wyjaśnił, że opinia sanitarna została wydana po zapoznaniu się ze wszystkimi uzupełnieniami raportu, z wyjątkiem uzupełnienia raportu z dnia (...) r. Powyższe uzupełnienie raportu nie zmienia jednak stanowiska Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w przedmiotowej sprawie.

W ocenie Kolegium, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został opracowany zgodnie z obowiązującymi przepisami i uzasadnia stwierdzenie, że wnioskowana inwestycja nie zagraża środowisku w sposób uniemożliwiający jej realizację. Z przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że realizacja przedsięwzięcia zapewni bezpieczeństwo ekologiczne, poprzez wprowadzenie: ściółkowego systemu chowu, ogrzewania przy zastosowaniu gazu ziemnego, cichobieżnych wentylatorów sterowanych automatycznie, selektywnego gromadzenia odpadów oraz zorganizowanego płynnego ruchu pojazdów na drogach wewnętrznych i zagospodarowania pomiotu kurzego, jako podkładu przy produkcji pieczarek.

Z przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko uwzględniającej lokalny układ hydrologiczny i morfologiczny wynika, że nie sprzyja on spływowi wód w kierunku jeziora W. i nie będzie znaczącego wpływu na wody podziemne. Jednakże uwzględniając skalę oraz lokalizację przedsięwzięcia zobowiązano inwestora do prowadzenia lokalnego monitoringu zgodnie z zatwierdzonym projektem lokalnego monitoringu wód podziemnych oraz w oparciu o zalecenia zawarte w przyjętej przez organ administracji geologicznej, dokumentacji hydrogeologicznej. W celu zabezpieczenia środowiska gruntowo-wodnego przed ewentualnym zanieczyszczeniem zobowiązano inwestora, aby na terenie fermy nie magazynował pomiotu tylko po zakończeniu każdego cyklu hodowlanego usuwał pomiot z pomieszczeń inwentarskich a następnie przekazywał go podmiotom zewnętrznym. Ponadto zobowiązano go również, aby po każdym załadunku pomiotu, czyścił powierzchnie zanieczyszczone bez użycia wody. Inwestor został również zobowiązany do wyposażenia pomieszczeń inwentarskich w szczelne posadzki. Nadto nałożono na inwestora wymóg aby wytwarzane odpady selektywnie magazynował w wydzielonych miejscach, w sposób zabezpieczający środowisko gruntowo- wodne przed ewentualnymi zanieczyszczeniami oraz przekazywał podmiotom posiadającym wymagane prawem zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami. Inwestora zobowiązano też, aby odpady przekazywał w pierwszej kolejności do odzysku, a zwierzęta padłe i ubite z konieczności oraz tkankę zwierzęcą wykazującą właściwości niebezpieczne magazynował w budynku zwierząt padłych, w szczelnych metalowych pojemnikach, na utwardzonym podłożu maksymalnie przez 3 dni, a następnie przekazywał uprawnionym do ich zagospodarowania podmiotom. Pozostałe zwierzęta padłe i ubite z konieczności, będą magazynowane w zamykanym pojemniku w chłodzonym magazynie, na utwardzonym podłożu, maksymalnie przez tydzień, a następnie przekazywane podmiotom posiadającym wymagane zezwolenia w zakresie ich zagospodarowania. Na wypadek okresowej przerwy w dostawie energii, przewidziane są dwa agregaty prądotwórcze o mocy do 100 kW. Powstające na terenie inwestycji ścieki bytowe będą odprowadzane do szczelnego, zamykanego zbiornika bezodpływowego, a następnie przekazywane do oczyszczalni ścieków. Po zakończeniu cyklu chowu i opróżnieniu pomieszczeń produkcyjnych usuwana będzie zużyta ściółka, a pomieszczenia dokładnie czyszczone i dezynfekowane. Powstający podczas procesu technologicznego pomiot kurzy ładowany będzie na przyczepy i wywożony do wykorzystania poza terenem gruntów własnych inwestora.

Zdaniem organu odwoławczego projektowana ferma będzie źródłem zorganizowanej emisji zanieczyszczeń do powietrza oraz mimo przyjętych rozwiązań techniczno-technologicznych źródłem emisji substancji odorowych, powstających w wyniku rozkładu produktów przemiany materii zwierząt zachodzących podczas hodowli. Emisja odorów związana z procesem technologicznym chowu drobiu będzie następować poprzez systemy wentylacyjne. Wykonane obliczenia rozprzestrzeniania zanieczyszczeń do powietrza dla substancji takich jak: węglowodory alifatyczne i aromatyczne, dwutlenek azotu, amoniak, benzen, tlenek węgla, pył PM-10, dwutlenek siarki oraz siarkowodór wykazały, iż emisje te nie będą powodowały przekroczenia dopuszczalnych poziomów odniesienia w powietrzu oraz dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji u powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87) i będą dotrzymane standardy jakości powietrza określone v\ rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 3 marca 2008 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U Nr 47, poz. 281). Inwestora zobowiązano do odprowadzania zanieczyszczeń z przedmiotowej fermy emitorami o określonych parametrach ujętych w warunkach przedsięwzięcia, dla których zostały spełnione parametry jakości powietrza określone przepisami prawa, a także do zastosowania zautomatyzowanego systemu sterowania mikroklimatem wraz ze zautomatyzowaną wentylacją, przeprowadzania regularnych przeglądów stanu technicznego budynków ze szczególnym uwzględnieniem systemów wentylacyjnych oraz utrzymywania budynków inwentarskich w czystości w celu ograniczenia emisji zanieczyszczeń z pomieszczeń kurników oraz spełnienia wymagań § 37 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U Nr 56, poz. 344). W celu ograniczenia emisji niezorganizowanej pyłu zobowiązano inwestora do zapewnienia hermetycznego przeładunku paszy z pojazdów dostawczych do silosów magazynowych oraz wykonania silosów na paszę jako szczelnych i zamkniętych cylindrów stalowych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że z przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jak i analizy akustycznego oddziaływania przedmiotowej inwestycji wynika, że planowane przedsięwzięcie nie będzie powodowało przekroczenia akustycznych standardów ochrony środowiska na terenach objętych ochroną akustyczną w myśl rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U Nr 120, poz. 826) zarówno w porze dnia jak i w porze nocy. W celu zmniejszenia emisji hałasu z terenu inwestycji, nałożono na inwestora obowiązek okresowej konserwacji wentylatorów zgodnie z zaleceniami producenta. W ocenie oddziaływania planowanej fermy na klimat akustyczny terenów chronionych uwzględniono także transport samochodowy. Wyniki obliczeń symulacji oddziaływania planowanej inwestycji na klimat akustyczny terenów chronionych nie wykazują przekroczeń poziomów dopuszczalnych. Jak wynika z raportu, transport kołowy do fermy oraz z fermy odbywać się będzie po drogach publicznych, przystosowanych do tego rodzaju ruchu.

Organ podkreślił, że planowana inwestycja nie jest wymieniona w art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska i nie kwalifikuje się do obszarów, dla których dopuszcza się utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania.

Wbrew zarzutom odwołania, w ocenie Kolegium, w raporcie prawidłowo została określona obsada fermy, która wynosi 5628 DJP. W każdym momencie w ciągu roku obsada maksymalnie wynosić będzie bowiem 1407000 szt., tj. 5628 DJP. W raporcie podana wielkość produkcji brojlerów kurzych wyrażona w jednostce masy oraz ilości wyprodukowanych brojlerów kurzych została ustalona prawidłowo, ponieważ wartości te odnoszą się do pełnej ilości cykli hodowlanych występujących w roku. Liczba 9849000, którą podaje Stowarzyszenie dotyczy maksymalnej ilości sztuk brojlerów jaka może zostać wyhodowana w danym roku, a nie obsady fermy.

Zdaniem Kolegium w raporcie prawidłowo została określona także wielkość emisji poszczególnych substancji do powietrza. Przedstawione obliczenia wpływu emisji substancji zanieczyszczających do powietrza uwzględniają emisję łączną, ze wszystkich 20 budynków hodowlanych. W raporcie uwzględniono łączną emisję godzinową dla 20 budynków hodowlanych dla poszczególnych emitowanych substancji oraz emisję roczną. Obliczenia emisji zostały przeprowadzone dla założenia, że poszczególne emitory pracować będą 8230 godzin w ciągu roku kalendarzowego. Wobec powyższego, przy założeniu że cykl hodowlany trwa 42 do 45 dni, przedstawione obliczenia zawierają oddziaływania planowanej instalacji dla pełnych 7 cykli hodowlanych w ciągu roku. W raporcie nie określono wielkości emisji dla metanu oraz podtlenku azotu, ponieważ substancje te nie posiadają wartości odniesienia, które zostały określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87) - dla tych substancji nie prowadzi się analiz oddziaływania na powietrze. Wielkość emisji do powietrza, została wyrażona w jednostce kg/szt./rok, zatem zarzut Stowarzyszenia, że przy obliczeniu oddziaływania planowanej fermy na stan środowiska nie uwzględniono faktycznej ilości brojlerów na fermie, należy uznać za niezasadny.

Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu Stowarzyszenia dotyczącego zawierania w decyzji organu pierwszej instancji niedookreślonych sformułowań, tj. np. twierdzenia, że produkcja prowadzona będzie w 6-7 cyklach produkcyjnych. SKO zgodziło się z organem pierwszej instancji, że nie sposób dokładnie określić ilości cykli w ciągu roku, ponieważ "pełne cykle" nie kończą się w ciągu jednego roku. Ponadto, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, planowane przedsięwzięcie jest kwalifikowane jako instalacja do chowu i hodowli zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych (DJP). Wobec powyższego jak najbardziej uzasadnione jest używanie terminu hodowla i chów.

Z danych zawartych w Katalogu danych meteorologicznych dla stacji P. (str. 115 i 116 raportu) częstotliwość wiatrów o prędkości 0-1 m/s wynosi 21,85% w ciągu roku, co po przeliczeniu daje ok. 80 dni. Pomiot kurzy będzie usuwany po zakończeniu każdego cyklu. Przy 6-7 cyklach produkcyjnych w ciągu roku możliwe jest zatem usuwanie pomiotu kurzego w dni bezwietrzne. Wbrew zarzutom odwołania, prawidłowe są obliczenia ilości nawozów naturalnych powstających na fermie drobiu przedstawione w raporcie. Obliczenie ilości pomiotu powstającego na fermie w ciągu roku dokonano na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2005 r. Nr 17, poz. 142 ze zm.). Podana w powołanym powyżej rozporządzeniu produkcja obornika przez brojlera wynosi 0,18 Mg/rok/szt., a obornik jest mieszaniną odchodów oraz ściółki.

Za chybiony Samorządowego Kolegium Odwoławcze w P. uznało zarzut naruszenia przez organ ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. Nr 147, poz. 1033 ze zm.), gdyż w zaskarżonej decyzji określono działania jakie należy podjąć na etapie eksploatacji i użytkowania obiektu, tj. m.in. w celu ochrony gruntów przed nadmiernym nawożeniem, a pomiot kurzy nie będzie wykorzystywany jako nawóz na gruntach rolnych. Powstające na fermie odchody zwierzęce w całości będą przekazywane do wykorzystania poza teren gruntów własnych inwestora. W zaskarżonej decyzji jako sposób zagospodarowania powstającego pomiotu kurzego podano przekazanie go do podmiotu uprawnionego, prowadzącego działalność gospodarczą polegającą na produkcji podkładów wykorzystywanych przy uprawie przemysłowej pieczarek. Nie zasługują zatem na uwzględnienie zarzuty Stowarzyszenia co do prawidłowości zagospodarowania pomiotu kurzego, w szczególności w okresie zimowym. Zakład produkujący tzw. podkłady pieczarkowe działa równomiernie przez cały rok kalendarzowy, a ilość przyjmowanego pomiotu kurzego do produkcji nie jest uzależniona od pory roku, ale od aktualnej koniunktury na rynku. W przedłożonej dokumentacji inwestor określił, że ilość powstającego pomiotu kurzego w ciągu roku wynosić będzie 12 960 Mg. Zdaniem SKO organ nie jest obowiązany do badania czy inwestor ma zawartą pisemną umowę na zbycie pomiotu kurzego do bezpośredniego rolniczego wykorzystania, gdyż obowiązek taki nie wynika z ustawy o nawozach i nawożeniu.

Zarzut o naruszenie art. 30 ust. 3 ustawy o lasach jest niezasadny, gdyż z treści tego przepisu wynika, że ustawodawca miał na myśli głównie niebezpieczeństwo związane z możliwością wystąpienia pożaru na terenach leśnych. Również z art. 30 ust. 1 ustawy o lasach wynikają zakazy dotyczące lasów i z żadnego jego zapisu nie wynika, iż zakazane jest podejmowanie przez inwestora jakichkolwiek działań.

Nieuzasadniony jest również zarzut braku oceny lokalnego układu hydrologicznego i morfologicznego, gdyż autorzy raportu szczegółowo odnieśli się do lokalnego układu hydrologicznego i morfologicznego.

Na stronach 89-96 zawarto opisy wariantów oraz opis przewidywanych skutków w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia zamieszczono w raporcie. Szczegółowo przedstawiono wpływ na środowisko wariantu proponowanego przez inwestora, który przy wybranej lokalizacji jest jednocześnie wariantem najkorzystniejszym dla środowiska. Ponadto, przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wykazała, że przy realizacji przedsięwzięcia zgodnie z zapisami raportu i warunkami określonymi w decyzji nie przewiduje się wpływu przedmiotowej inwestycji na elementy środowiska znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji.

Organ odwoławczy uznał za bezpodstawny zarzut dotyczący lokalizacji inwestycji na terenach pośredniej ochrony wód podziemnych, gdyż dla terenu inwestycji nie została ustanowiona żadna strefa ochronna.

W ocenie organu II instancji nie znajduje uzasadnienia zarzut Stowarzyszenia, iż nie określono zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji. Inwestor dołączył bowiem do wniosku kopię mapy ewidencyjnej oraz wypis z rejestru gruntów obejmujące teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obszar, na który przedsięwzięcie będzie oddziaływać. Ponadto do wniosku dołączono także mapę z zaznaczonymi numerami działek znajdującymi się w strefie ewentualnego oddziaływania planowanej fermy brojlerów kurzych.

Wreszcie za chybiony uznano zarzut niezapewnienia wszystkim zainteresowanym czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Organ pierwszej instancji, zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, informował zainteresowanych o wszystkich czynnościach w postępowaniu w drodze obwieszczeń zamieszczanych na stronie BIP Urzędu, a także wywieszanych na tablicach ogłoszeń Urzędu Gminy i w miejscowości Z, gdzie ma być lokalizowana inwestycja. Dodatkowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. powiadomiło strony postępowania poprzez obwieszczenie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.

Odnosząc się do zarzutu Stowarzyszenia dotyczącego odległości planowanego przedsięwzięcia od zabudowań mieszkalnych organ wskazał, że należy odróżnić pojęcie obszaru, na którym ma być realizowana inwestycja od pojęcia działki ewidencyjnej. Działka nr (...) wg ewidencji gruntów ma powierzchnię 201,2954 ha, natomiast inwestycja będzie realizowana na obszarze 71,3 ha, co stanowi niewiele ponad jedną trzecią całkowitej powierzchni działki. Ponadto teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie znajduje się w północnej części działki.

Odnosząc się do zarzutu Stowarzyszenia dotyczącego stosowania nieostrych pojęć, SKO w P. stwierdziło, że organ I instancji wskazał, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jednoznacznie określono, że inwestor prowadzić będzie hodowlę brojlerów kurzych. Natomiast Stowarzyszenie mylnie interpretuje pojęcia rasy i gatunku. Rasa jest to grupa zwierząt w obrębie jednego gatunku, o wspólnych cechach istotnych dla odróżnienia jej od innych zwierząt tego gatunku, to też niedopuszczalne jest zamienne stosowanie obydwu pojęć.

Również za nietrafiony uznano zarzut dotyczący lokalizacji inwestycji na terenach pośredniej ochrony wód podziemnych, gdyż w przedmiotowym przypadku dla terenu inwestycji nie została ustanowiona żadna strefa ochronna.

W ocenie Kolegium przyjęte rozwiązania techniczne zapewniają minimalizację oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji, a realizacja przedsięwzięcia, przy założeniu spełnienia warunków i wymogów określonych w zaskarżonej decyzji, nie spowoduje naruszenia wymagań ochrony środowiska.

Odnosząc się do uwag w uzasadnieniu wyroku WSA w Poznaniu z 5.06.2013 r. sygn. IV SA/Po 306/13 SKO w P. wskazało, że Nadleśnictwo K. wniosło odwołanie jedynie od decyzji Wójta Gminy K. nr (...) z dnia (...) r. Natomiast odwołanie od decyzji Wójta Gminy K. nr (...) z dnia (...) r. wniosło wyłącznie Stowarzyszenie E. z siedzibą w Ś., a fakt umieszczenia w osnowie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławcze w P. nr (...) z dnia (...) r. Nadleśnictwa K. jako odwołującego, był wynikiem oczywistej omyłki.

Skargę od przedstawionej wyżej decyzji wniosło Stowarzyszenie E. żądając uchylenia zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zarzucono pominięcie w decyzji aspektów wynikających z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 lipca 2001 o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju (Dz. U. z 2001 nr 97 nr 1051 z późn. zm.) który stanowi, że do strategicznych zasobów naturalnych kraju zalicza się m.in. wody podziemne. Przepis art. 3 ustawy stanowi, ż gospodarowanie strategicznymi zasobami naturalnymi jest prowadzone zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju w interesie dobra ogólnego.

W ocenie skarżącego decyzje obu instancji zostały wydane nie w interesie dobra ogólnego, a dobra indywidualnego. Zdaniem skarżącego w postępowaniu nie wyjaśniono jakie są właściwości hydrogeologiczne gleby na działce inwestora na której planowana jest inwestycja, a raport o oddziaływaniu na środowisko nie zawiera jakiejkolwiek mapy hydroizobatycznej celem ustalenia prawidłowego zwierciadła wód podziemnych, stąd w ocenie skarżącego nieuprawnione jest twierdzenie raportu, jak i organów obu instancji, że inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na wody podziemne.

Kwestionując ustalenia organów w zakresie emisji zanieczyszczeń skarżące Stowarzyszenie poddawało również w wątpliwość nałożone decyzją obowiązki na inwestora.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie. Podobne żądanie zgłosił uczestnik Zakład Rolniczo-Przemysłowy F. S.A. z siedzibą w Ś.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 j.t. z późn. zm., dalej – Ppsa) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie Sąd jest również związany z mocy art. 153 P.p.s.a. oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu Sądu z dnia 5 czerwca 2013 r. sygn. IV SA/Po 306/13, gdyż wskazania te i ocena wiązały nie tylko organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia ale wiążą i Sąd przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Zasady i tryb postępowania w sprawach ocen oddziaływania na środowisko reguluje ustawa z 3 października 2008 o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199 poz. 1227 z późn. zm. – dalej ustawa środowiskowa) wraz z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 2013, poz. 1397 ze zm.).

Według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia obejmujące w szczególności:

- weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

- uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień,

- zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

W artykule 77 ust. 1 ustawy środowiskowej określono, że w tych kategoriach spraw, w których jest przeprowadzana ocena oddziaływania na środowisko, zachodzi konieczność uzgodnienia ich warunków z organem wskazanym w pkt 1 tegoż przepisu, po zasięgnięciu opinii organów wskazanych w pkt 2.

Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się po stwierdzeniu lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Z powyższych regulacji oraz z dyspozycji przepisów art. 81 ustawy środowiskowej wynika, że ustawodawca określił precyzyjnie katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia. Wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można odmówić jedynie w razie:

1. niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art.80 ust.2),

2. odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art.77 ust.1 ustawy środowiskowej,

3. braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art.81 ust.1 ustawy środowiskowej),

4. gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art.81 ust.2 ustawy środowiskowej),

5. jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art.81 ust.3 ustawy środowiskowej) (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2011r. sygn.. akt II SA/Gd 312/11, LEX nr 8981910).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w kontekście przytoczonych regulacji organy słusznie uznały, iż nie zaistniały warunki do odmowy zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.

W kontrolowanej sprawie planowane przedsięwzięcie jest zgodne z zapisami obowiązującego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy K., rejon wsi Z. i wsi Ś. nr (...) z (...).

Organ uzgadniający Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. pozytywnie uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia określając warunki jego realizacji i nie stwierdził konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawach transgranicznego oddziaływania na środowisko (vide: postanowienie RDOŚ z (...) r.), a Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. pozytywnie zaopiniował planowane przedsięwzięcie pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych (vide: opinia sanitarna z (...) r.).

Przy ponownym rozpoznaniu, zgodnie z wytycznymi Sądu zawartymi w wyroku WSA w Poznaniu sygn. IV SA/Po 306/13 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. ustaliło, że postanowienie uzgadniające z (...) r. wydane przez regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska zawierało nie tylko analizę raportu głównego przedłożonego przez inwestora ale i uzupełnienia raportu sporządzane na żądanie tegoż organu i to uzupełnienia z dnia (...) r., z (...) r., z (...) r. i (...) r.

Podobnie opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z (...) r. uwzględniała uzupełnianie raportów wymienionych wyżej za wyjątkiem uzupełnienia raportu z dnia (...) r., które to uzupełnienie zdaniem organu opiniującego nie zmienia jego stanowiska.

SKO w P. wyjaśniło również, że przy kolejnym rozpoznaniu sprawy odwołanie od decyzji Wójta Gminy K. nr (...) z dnia (...) r. złożyło wyłącznie Stowarzyszenie E., natomiast nie rejestrowano odwołania Nadleśnictwa K. , które składało odwołanie wyłącznie od wcześniejszej decyzji z (...) r. ., która to decyzja została uchylona. Organ odwoławczy stwierdził, że fakt umieszczenia w osnowie decyzji SKO z dnia (...) r. nr (...) jako odwołującego – Nadleśnictwa K. – było wynikiem oczywistej omyłki.

W pozostałym zakresie Sąd kontrolujący niniejszą sprawę uznał, że rozpoznając ją ponownie organ odwoławczy odniósł się do wszystkich zarzutów odwołującego się Stowarzyszenia. Ustalenia i poglądy prawne nie budzą zdaniem Sądu zastrzeżeń i spełniają wymagania zarówno merytorycznego rozpoznania sprawy jak i kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej.

SKO w P. spełniło również wymogi jakie nakłada na organy art. 85 ust. 3 i 74 ust. 3 ustawy środowiskowej i przed wydaniem decyzji z 16 października 2013 zawiadomiło strony postępowania i społeczeństwo o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy.

W ocenie Sądu materiał dowodowy został zebrany w sprawie zgodnie z obowiązkiem ciążącym na organie, a polegającym na gromadzeniu wszelkich dowodów z urzędu. Zgromadzony materiał dowodowy ma charakter kompletny, a składa się na niego raport z uzupełnieniami, uzyskanie pozytywnego uzgodnienia i opinii.

Sąd podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 lutego 2012 r. sygn.. akt II OSK 2544/11, LEX nr 1138181, zgodnie z którym "wydane postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia wiąże organ wydający decyzję w zakresie kwestii środowiskowych i praktycznie tę decyzję kształtuje.

Kwestionowana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach spełnia wymogi przewidziane w przepisach art. 82 ust. 1 pkt 1 lit a i b pkt 2b ustawy środowiskowej.

W decyzji określono szereg zabezpieczeń służących ochronie środowiska, ochronie przez nadmiernym hałasem, ochronie środowiska gruntowo-wodnego, które są zgodne z uzgodnieniami Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Uwzględniono również warunki określone w opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W kontrolowanej decyzji zaniechano nałożenia obowiązku przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Przy określaniu tego obowiązku organ administracji kierując się wynikającą z art. 6 ustawy środowiskowej Prawo ochrony środowiska zasadą przezorności obligującą do przewidzenia wszystkich skutków ingerencji w środowisko uznał, że ze względu na szczegółowy i jednoznaczny opis planowanej do zastosowania technologii oraz stosowanych środków mających na celu zmniejszenie uciążliwości dla środowiska, w związku z planowanym przedsięwzięciem, nie stwierdzono konieczności ponownego przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, pod warunkiem jednak, że we wniosku o wydanie ww. decyzji nie zostaną dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w raporcie o oddziaływaniu na środowisko. Należy zgodzić się, iż jeżeli już na samym początku realizacji przedsięwzięcia wszystkie jego skutki środowiskowe są znane i nie budzą wątpliwości, to w zasadzie nie ma podstaw do nakładania obowiązku ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast jeżeli planowane przedsięwzięcie należałoby do grupy tych, których wpływ na środowisko byłby trudny do przewidzenia lub na etapie prowadzenia postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pojawiłyby się co do tego wątpliwości, to organ administracji wydając decyzje pozytywną, kierując się właśnie zasadą przezorności powinien nałożyć obowiązek ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (vide: Gruszecki K., Komentarz do art. 82 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, komentarz LEX/el.2009). Obowiązku takiego, nie nakłada się natomiast "zapobiegawczo" (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn.. akt II SA/Gd 312/11, LEX nr 898190). Stąd Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w opisanym zakresie.

Sąd nie podzielił zarzutów podniesionych w skardze przez Stowarzyszenie E. Zarówno w raporcie jak i uzupełnieniu do raportu (k.401-430) określono warunki geologiczno–inżynierskie dla planowanej inwestycji i stwierdzono, że inwestycja – przy zastosowaniu środków zabezpieczających nie wywoła degradacji jakości wód podziemnych przypowierzchniowego poziomu czwartorzędowego zarówno podczas budowy jak i w trakcie użytkowania. Skoro organ uzgadniający określił, że inwestor zobowiązany będzie prowadzić lokalny monitoring wód gruntowych zgodnie z zatwierdzonym projektem monitoringu wód podziemnych oraz w oparciu o zalecenie zawarte w dokumentacji hydrogeologicznej przyjętej przez właściwy organ administracji geologicznej, to brak jest zdaniem Sądu podstaw do kwestionowania ustaleń specjalistycznych opracowanych przez uprawnionych hydrogeologów i zatwierdzonych przez upoważnione urzędy zgodnie z prawem geologicznym i górniczym.

Chybionym jest zarzut skargi, iż z treści decyzji nie wynika jak miałby wyglądać monitoring wód podziemnych.

Nie ma potrzeby przytaczania w tym miejscu treści decyzji pierwszoinstancyjnej nie mniej sposób monitoringu, konieczność wykonania analiz fizykochemicznych zawiera pkt VIII decyzji Wójta Gminy K. z (...) r. zatytułowany "zapobiegania, ograniczenia oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko".

Podobnie należy ocenić pozostałe zarzuty skargi dotyczące poprawności określenia DJP-tzw. dużej jednostki przeliczeniowej, którą określono w decyzji zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 nr 213 poz. 1397), emisji gazów i pyłów do powietrza, czy też naruszenia ustawy z 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu.

Na żadnym etapie postępowania nie wskazywano, aby inwestor zamierzał bądź

by organy dopuszczały możliwość wykorzystania odpadów jako nawóz.

Inwestor ma bowiem przekazywać odpady podmiotom posiadającym stosowne zezwolenia na ich odzysk lub unieszkodliwienie, a prowadzone postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań nie dopuszcza kontroli przyszłych podmiotów współpracujących w przyszłości z inwestorem.

Natomiast zupełnie inną kwestią jest wykorzystanie odchodów zwierzęcych, wykorzystywanych przy produkcji podkładów mających zastosowanie przy przemysłowej produkcji pieczarek. Moce przerobowe tegoż przedsięwzięcia są dla kontrolowanej decyzji bez znaczenia, bowiem ewentualne zaprzestanie odbioru odpadów zobowiąże inwestora, do podjęcia działań, które dotyczą odpadów.

W opisanych okolicznościach, nie stwierdzając naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.