Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SO/Gl 45/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-09-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 243, art.  258, art. 259, art. 260,  art.  246
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, , po rozpoznaniu w dniu 15 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. R. (R.) w przedmiocie rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu oraz sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu od orzekania w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 255/13, w kwestii wniosku Z. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W dniu 20 czerwca 2014 r. wpłynął do tut. Sądu wniosek Z. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Z uwagi na fakt, że wspomniane żądanie nie zostało wyrażone w wymaganej przepisami formie referendarz sądowy pismem z dnia 23 czerwca 2014 r. wezwał stronę do nadesłania wniosku na urzędowym formularzu oraz do uzupełnienia i uprawdopodobnienia danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy, w szczególności poprzez: nadesłanie aktualnego zaświadczenia z urzędu pracy, potwierdzającego fakt bezrobocia wnioskodawcy, podanie orientacyjnej miesięcznej wysokości kosztów bieżącego utrzymania (m. in. czynszu, opłat za tzw. media), przedłożenie dokumentów dotyczących zaległości płatniczych, jeżeli istnieją oraz wskazanie źródeł swojego utrzymania (decyzji administracyjnych o przyznaniu świadczeń z pomocy społecznej, pożyczek zaciągniętych w bankach).

Formularz wpłynął do tut. Sądu w dniu 7 lipca 2014 r. W treści formularza Z. R. powołał się na swoją wyjątkowo trudną sytuację majątkową. Oświadczył, że jest osobą bezrobotną żyjącą w ubóstwie. Ponadto wnioskodawca wskazał, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, posiada mieszkanie o powierzchni 25,30 m2 natomiast nie jest w posiadaniu żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów wartościowych. Wnioskodawca oświadczył również, iż jest bezrobotny i nie ma w związku z tym żadnego dochodu.

W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia i uprawdopodobnienia danych zawartych we wniosku Z. R. określił, że czynsz za zajmowane mieszkanie wynosi 500 zł, zaś opłaty za energię elektryczną i gaz wynoszą po 100 zł oraz dodał , iż zaległości wynoszą 2 000 000 zł". W wyznaczonym terminie wnioskodawca nie nadesłał jakichkolwiek dokumentów, o które go wezwano ani nie wyjaśnił źródeł, ż których czerpie środki na swe utrzymanie.

Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2014 r. referendarz sądowy odmówił Z. R. przyznania prawa pomocy.

W dniu 25 sierpnia 2014 r. Z. R. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu sprzeciw od powyższego postanowienia z dnia 5 sierpnia 2014 r. (następnie, to jest w dniu 26 sierpnia 2014 r. WSA we Wrocławiu nadał sprzeciw pocztą do tutejszego Sądu). W treści sprzeciwu wnioskujący powtórnie wywiódł, iż jest bezrobotny, pozbawiony dochodów oraz jakiegokolwiek wsparcia ze strony państwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012 r., poz. 270) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Poza tym przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.). Natomiast art. 255 P.p.s.a. stanowi, że jeśli oświadczenie strony zawarte we wniosku, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Podkreślenia w tym miejscu wymaga również fakt, iż zgodnie z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowienie co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy może zostać wydane przez referendarza sądowego. Od takiego postanowienia zgodnie z art. 259 P.p.s.a., strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Ponadto na podstawie art. 260 P.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został wniesiony sprzeciw traci moc, a sprawa podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Analizując orzecznictwo sądów administracyjnych należy zauważyć, iż do wyłącznej oceny sądu należy uznanie, czy strona ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy wykazała, że spełnia stosowne przesłanki. Skoro zatem strona uchyliła się od przedstawienia wskazanej w wezwaniu sądowym dokumentacji, to powinna liczyć się z tym, że sąd nie będzie miał wystarczających podstaw do przyznania jej prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt I FZ 71/09 LEX nr 564253). Poza tym, brak współpracy ze strony podmiotu ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy skutkuje uznaniem, że nie wykazał on zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., koniecznych dla przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie (por. postanowienie NSA z 24 marca 2009 r., sygn. akt II FZ 91/09 LEX nr 550327).

Z akt sprawy wynika, że Z. R. złożył wniosek o ustanowienia adwokata jednakże nie udokumentował w żaden sposób danych zawartych w tym wniosku pomimo wezwania go do tego przez referendarza sądowego, dlatego też Sąd uznał za niewystarczające do przyznania prawa pomocy oświadczenia wnioskodawcy.

W związku z powyższym, w ocenie Sądu, wnioskodawca nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, dlatego też na mocy art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.