Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 463/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 14c par. 1, art. 141 par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz. 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Teza: W razie zaniechania przez organ podatkowy terminowego udzielenia wykładni w zakresie żądanym przez stronę, przysługiwało jej prawo wystosowania ponaglenia, adresowanego jednak do organu wyższego rzędu, nie zaś do organu, który miał rozpoznać zapytanie strony /art. 141 par. 1 w zw. z art. 14c par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./.

TEZY

W razie zaniechania przez organ podatkowy terminowego udzielenia wykładni w zakresie żądanym przez stronę, przysługiwało jej prawo wystosowania ponaglenia, adresowanego jednak do organu wyższego rzędu, nie zaś do organu, który miał rozpoznać zapytanie strony /art. 141 par. 1 w zw. z art. 14c par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2006 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej "S." S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2004 r. III SA/Wa 392/04 w sprawie ze skargi "S." S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 27 stycznia 2004 r. (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia informacji podatkowej - oddala skargę kasacyjną;


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 15 grudnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę "S." S.A. /skarżącej/ na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 27 stycznia 2004 r. (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia informacji podatkowej.

Z ustaleń Sądu wynikało m.in., że wnioskiem z 15 stycznia 2003 r. skarżąca zwróciła się do Urzędu Skarbowego W.-B. o dokonanie interpretacji Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2002 r. zmieniającego rozporządzenie z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego w zakresie wskazanych we wniosku określeń.

Postanowieniem z 20 marca 2003 r. organ podatkowy orzekł o przedłużeniu terminu udzielenia odpowiedzi na wniosek spółki w związku z koniecznością zwrócenia się do Izby Skarbowej.

24 i 31 marca 2003 r. Urząd Skarbowy W.-B. rozpoczął w skarżącej spółce czynności kontrolne w zakresie podatku od towarów i usług odpowiednio za styczeń i luty 2003 roku. Pismem z 16 kwietnia 2003 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego udzielił spółce odpowiedzi na wniosek z 15 stycznia 2003 r. w trybie art. 14a par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. odnosząc się jednak tylko do jednego z dwóch zawartych w nim zagadnień.

Po zakończeniu czynności kontrolnych, Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał 29 sierpnia 2003 r. decyzje w przedmiocie podatku od towarów i usług. Skarżąca wniosła od tych rozstrzygnięć odwołania. Równocześnie pismem z 19 września 2003 r. skarżąca zwróciła się ponownie do organu I instancji o przedstawienie podatkowej wykładni, dającej podstawę dokonywania klasyfikacji jednostek transportowych do poszczególnych grup: jako jednostki morskie bądź śródlądowe.

Postanowieniem z 15 października 2003 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego pozostawił wniosek skarżącej spółki bez rozpatrzenia. Uzasadniając takie rozstrzygnięcie opierając się o treść art. 14a par. 1 Ordynacji podatkowej, wskazał na fakt wszczęcia odwoławczego postępowania podatkowego, w zakresie którego pozostają kwestie będące przedmiotem wniosku o interpretację.

Postanowienie to Spółka zaskarżyła do Dyrektora Izby Skarbowej w W., który uchylił je postanowieniem z 27 stycznia 2004 r. i umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu wskazał, że skoro podniesione w zapytaniu kwestie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego to udzielenie przez organ odpowiedzi było niedopuszczalne w świetle art. 14a Ordynacji podatkowej. Wskazał też, że żaden przepis tej ustawy nie określa formy odmowy udzielenia odpowiedzi, a zatem nie było podstawy do wydania postanowienia załatwiającego wniosek. Przyjęta przez organ pierwszej instancji formuła pozostawienia pytania bez rozpatrzenia, ma miejsce jedynie w sytuacji określonej w art. 14c par. 2 Ordynacji podatkowej gdy podanie nie zostało uzupełnione w wyznaczonym terminie. Chodzi zatem o uzupełnienie braków podania wymienionych w art. 169 par. 1 i 2 ustawy. Tymczasem przesłanki takie w analizowanym przypadku nie wystąpiły, a zatem nie było podstaw do pozostawienia podania bez rozpatrzenia w trybie par. 4 tego przepisu. Fakt, że w sprawie toczy się postępowanie podatkowe był zatem przesłanką umorzenia postępowania w przedmiocie zapytania strony. W efekcie, na podstawie art. 233 par. 1 pkt 2 lit. "a" Ordynacji podatkowej organ odwoławczy uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie w sprawie.

Od postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie art. 14a par. 1, art. 187 par. 1, art. 120, art. 121, art. 122 oraz art. 125 par. 1 Ordynacji podatkowej

Wniosła przy tym o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji i nakazanie Naczelnikowi Urzędu Skarbowego udzielenia żądanej informacji.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że pismo z 19 września 2003 r. skierowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego stanowiło w istocie ponowienie wniosku z 15 stycznia 2003 r. w zakresie nieuwzględnionym przez organ, nie było natomiast ponownym wnioskiem o dokonanie interpretacji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosząc o jej oddalenie podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu,

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę, stwierdził że tryb składania zapytań o zakres stosowania przepisów prawa podatkowego, kierowanych do organu podatkowego, normuje przepis art. 14a Ordynacji podatkowej, wprowadzony przez art. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 września 2002 r. /Dz.U. nr 169 poz. 1387/ zmieniającej Ordynację podatkową z dniem 1 stycznia 2003 r.

Uzależniał on udzielenie odpowiedzi na zapytanie o interpretację przepisu od łącznego spełnienia określonych przesłanek, które w chwili wydawania rozstrzygnięć przez organy podatkowe obu instancji w odniesieniu do skarżącej spółki nie były spełnione. Zapytanie spółki skierowane do organu w trybie art. 14a Ordynacji podatkowej zostało rozpatrzone i udzielono na nie, jakkolwiek w niepełnym zakresie, odpowiedzi pismem z 16 kwietnia 2003 r.

W ocenie Sądu, kolejne pytanie - z 19 września 2003 r. słusznie zostało uznane za niedopuszczalne, a to z uwagi na wcześniejsze podjęcie przez organ podatkowy czynności kontrolnych, a następnie wszczęcie postępowania odwoławczego, co świadczy o występowaniu negatywnych przesłanek, wymienionych w art. 14a Ordynacji podatkowej, co w konsekwencji uniemożliwiało udzielenie odpowiedzi na zapytanie, skierowane do organu podatkowego.

Sąd uznał za niemające znaczenia stwierdzenie skarżącej spółki, że pismo z 19 września 2003 r. stanowiło ponowienie zapytania o interpretację prawa podatkowego, skierowanego do organu w dniu 15 stycznia 2003 r. Ordynacja podatkowa nie przewidywała bowiem, możliwości zwrócenia się z wnioskiem o uzupełnienie wykładni przepisów, dokonanej przez organ podatkowy w trybie art. 14a.

Sąd zaznaczył zarazem, że żaden z przepisów zasadniczo nie wykluczał możliwości ponownego skierowania zapytania o wykładnię przepisów podatkowych. Informacja udzielona przez organ podatkowy w trybie art. 14a Ordynacji podatkowej nie stanowiła bowiem rozstrzygnięcia administracyjnego, a zatem nie ma przymiotu res iudicata. W tej sytuacji jednak ponowny wniosek musi podlegać ogólnym regułom, przewidzianym w przytaczanym powyżej przepisie ustawy.

Nadto przepisy Ordynacji podatkowej, regulujące kwestię wykładni prawa podatkowego przez organy podatkowe w ogóle nie dawały wnioskodawcom żadnego instrumentu prawnego, za pomocą którego mogliby oni wpłynąć na ostateczną treść uzyskanej od organu informacji. Przywołano również postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 1998 r. /I SAB/Ka 16/98 - ONSA 1999 Nr 2 poz. 74/, gdzie wyrażono pogląd, że udzielenie przez organ podatkowy informacji o zakresie stosowania prawa podatkowego nie jest czynnością mieszczącą się w zakresie objętym hipotezą art. 16 ust. 1 pkt 4 nieobowiązującej już ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, a zatem jej nieudzielenie nie może być przedmiotem skargi na bezczynność organu podatkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał również, że zgodnie z nowym brzmieniem przepisu par. 4 art. 14a Ordynacji podatkowej udzielenie przez organ interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, następuje w drodze zaskarżalnego postanowienia. Wprowadzenie przez ustawodawcę powyższej zmiany świadczy w sposób bezsprzeczny, że we wcześniejszym stanie prawnym podmiotom występującym do organu z zapytaniem o wykładnię przepisów prawa podatkowego nie przysługiwały żadne środki odwoławcze w stosunku do otrzymanych informacji.

W tej sytuacji Sąd nie stwierdził, aby w sprawie doszło do naruszenia prawa po stronie organu podatkowego, który w sposób prawidłowy dokonał oceny stanu faktycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny za bezpodstawne uznał także zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Analiza akt sprawy, przedstawionych przez organy podatkowe nie daje podstaw do przyjęcia, że takie naruszenie miało miejsce.

Za podstawę prawną orzeczenia przywołano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.

Skarżąca nie zgodziła się z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i w złożonej skardze kasacyjnej podniosła zarzuty:

1. naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na skutek niezastosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, co było niezbędne dla końcowego jej załatwienia /tj. uchylenia zaskarżonej decyzji /cyt./ i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Dyrektora Izby Skarbowej albo uchylenia decyzji wydanych w obu instancjach/;

- art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuchylenie decyzji, która została wydana z naruszeniem przepisu art. 14a par. 1 Ordynacji podatkowej, co stanowiło naruszenie przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy;

- art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nie uchylenie decyzji, która została wydana z naruszeniem przepisów art. 120, art. 121 par. 1, art. 122, art. 125 par. 1, art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej, czyli z naruszeniem przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. obrazę przepisów poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie przepisu:

- art. 14a par. 1 Ordynacji podatkowej w wyniku uznania za zasadną odmowę organów udzielenia informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, oraz bezpodstawne przyjęcie, że w momencie składania przez Skarżącą wniosku toczyło się postępowanie podatkowe,

- art. 120, art. 121 par. 1, art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że organ podatkowy nie naruszył zasady zaufania a także nie zaniechał podjęcia działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz poprzez nieuwzględnienie wyjaśnień zgłaszanych przez podatnika, jak również pominięcie faktów jednoznacznie wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego;

- art. 121 par. 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie podjęcie przez organ skarbowy postępowania w konsekwencji złożenia przez Skarżącą wniosku o udzielenie informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego, nie naruszyło zasady zaufania;

- art. 121 par. 1, art. 125 par. 1 Ordynacji podatkowej uznając, że organ podatkowe obu instancji działały w przedmiotowej sprawie wnikliwie i szybko oraz niezwłocznie załatwiły sprawę;

- art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej w wyniku znania, że organ podatkowy zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, a w konsekwencji uprawniony był do oparcia postanowienia o fakt znacznie późniejszego wszczęcia kontroli podatkowej w sprawie, która była objęta uprzednio złożonym wnioskiem o udzielenie informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez wojewódzki sąd administracyjny.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej ponowiono argument, że drugi z wniosków o udzielenie informacji na temat zakresu stosowania przepisów prawa podatkowego był w istocie ponowieniem wcześniejszego, na który nie udzielono odpowiedzi w całości, co - w ocenie skarżącej - uzasadnia zarzut błędnego ustalenia daty złożenia wniosku. Stąd zarzut naruszenia przez sąd I instancji art. 120, art. 121 par. 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej.

Kontynuując wywód, autor skargi kasacyjnej stwierdził, że konsekwencją błędnego ustalenia daty złożenia wniosku było przyjęcie, że w dniu jego złożenia toczyło się postępowanie kontrolne.

Sformułowano również pogląd, że stwierdzając niepełność odpowiedzi na pytanie Spółki zadane w styczniu 2003 roku, Wojewódzki Sąd Administracyjny zaaprobował naruszenie przez organ podatkowy obowiązku udzielenia informacji podatkowej, czyli naruszenie art. 14a par. 1 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem skarżącej, błędem sądu było nieuwzględnienie faktu nieudzielenia przez organ podatkowy odpowiedzi na wniosek ze stycznia 2003 r. w terminie wynikającym z art. 139 par. 1 Ordynacji podatkowej, w szczególności w związku z tym, że przed udzieleniem odpowiedzi na zadane przez skarżącą pytania organ wszczął kontrolę podatkową. Takie postępowanie organu naruszało bowiem zasadę prowadzenia postępowania w sposób wzbudzający zaufanie do podatnika, uniemożliwiając stronie zarazem należyte zorientowanie co do wykładni mających zastosowanie w przypadku skarżącej przepisów prawa podatkowego.

Wszystkie wytknięte w skardze, a popełnione przez organy podatkowe naruszenia prawa, winny w ocenie skarżącej skutkować zastosowaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a i c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga okazała się bezzasadna.

Stosownie do art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powinna ona w szczególności zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Powinna wskazać konkretny przepis /przepisy/ prawa materialnego lub procesowego, który w ocenie wnoszącego tę skargę, został naruszony przez sąd administracyjny pierwszej instancji. Z kolei przepis art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszcza dwie podstawy kasacyjne:

- naruszenie /przez sąd/ prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

- naruszenie /przez sąd/ przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny /art. 183 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów /por. postanowienie SN z dnia 26 października 2000 r. IV CKN 1518/00 - OSNC 2001 nr 3 poz. 39 i postanowienie NSA z dnia 5 września 2004 r. FSK 299/04 - OSP 2005 z. 3 poz. 36 z glosą A. Skoczylasa/. Nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych. Należy przy tym podkreślić, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - doradców podatkowych /art. 175 par. 1 i 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/, aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż autor skargi kasacyjnej powołał się na obydwie z wymienionych podstaw kasacyjnych /art. 174 pkt 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/.

Jako pierwsze ocenie podlegały zarzuty naruszenia prawa procesowego.

W niniejszej sprawie sprowadzały się one do zarzutu błędnego zaaprobowania przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych organu odwoławczego, że zapytanie z 19 września 2003 r. o udzielenie pisemnej informacji co do zakresu stosowania prawa podatkowego był nowym wnioskiem, nie zaś korespondencją w sprawie zapytania spółki z 15 stycznia 2003 r., a w konsekwencji przyjęciem, że został on złożony już w trakcie postępowania kontrolnego wszczętego w marcu 2003 roku.

Zakres ustaleń faktycznych istotnych z punktu widzenia zarzutów kasacyjnych zakreślał przepis art. 14a Ordynacji podatkowej. W brzmieniu obowiązującym 19 września 2003 r. przewidywał on, że stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz /prezydent miasta/, starosta albo marszałek województwa na pisemne zapytanie podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym.

Z ustaleń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynikało, że skarżąca spółka złożyła dwa zapytania o interpretację dotyczącą zakresu stosowania przepisów prawa podatkowego. Na pierwsze z nich - z 15 stycznia 2003 r. udzielono spółce odpowiedzi /w niepełnym zakresie/ pismem z 16 kwietnia 2003 r.. Kolejne pytanie - z 19 września 2003 r. dotyczyło kwestii objętych pierwszym pytaniem, lecz pominiętych w odpowiedzi Urzędu Skarbowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że pismo z 19 września 2003 r. stanowiło kolejne - dopuszczalne w świetle obowiązujących przepisów - zapytanie w trybie art. 14a par. 1 Ordynacji podatkowej. Ustalił nadto, że w tej dacie w spółce prowadzono postępowanie podatkowe, co w myśl zacytowanego przepisu stanowiło negatywną przesłankę udzielenia odpowiedzi na zapytanie skarżącej.

Skarżąca dowodziła natomiast, że jej pismo z 19 września 2003 r. stanowiło wniosek o uzupełnienie interpretacji udzielonej przez Urząd Skarbowy pismem z 16 kwietnia 2003 r. o odpowiedź na kwestię pominiętą w interpretacji urzędu, a zawartą w pierwotnym piśmie spółki z 15 stycznia 2003 r. Zdaniem skarżącej ustalenie, że w dacie złożenia zapytania toczyło się postępowanie podatkowe, było błędne. Postępowanie to zostało bowiem wszczęte w marcu 2003 roku, a istnienie przesłanek wymienionych w art. 14a Ordynacji podatkowej należało oceniać na 15 stycznia 2003 r., nie zaś na 19 września tego roku.

Stanowisko takie jest jednak nieuzasadnione.

Z treści pisma spółki z 19 września 2003 r. wyraźnie wynika, że stanowi ono nowe zapytanie skierowane do organu podatkowego w trybie art. 14a Ordynacji podatkowej. Wprawdzie wskazuje ono, że przepisy, o wykładnię których zwracała się spółka, były przedmiotem wcześniejszego pytania, lecz - jak słusznie przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny - nie przesądza to o zmianie znaczenia prawnego wystąpienia spółki.

Zasadnie wskazano bowiem, że przepisy Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym we wrześniu 2003 r. nie przewidywały możliwości złożenia wniosku o uzupełnienie udzielonej wykładni. Co więcej - nie przewidywały również poddania interpretacji kontroli instancyjnej w drodze zaskarżenia jej przez stronę. Zgodnie z art. 14b par. 1 organ podatkowy, po udzieleniu interpretacji, z urzędu przesyłał ją organowi wyższego rzędu, który w przypadku stwierdzenia, że jest ona błędna, obowiązany był ją zmienić.

W razie zaniechania przez organ podatkowy terminowego udzielenia wykładni w zakresie żądanym przez stronę, przysługiwało jej prawo wystosowania ponaglenia, adresowanego jednak do organu wyższego rzędu, nie zaś do organu, który miał rozpoznać zapytanie strony /art. 141 par. 1 w zw. z art. 14c par. 1 Ordynacji podatkowej/. Skarżąca nie skorzystała z tej drogi. Wystąpiła natomiast z pismem, w którym domagała się oceny jej stanowiska dotyczącego pojęcia środków transportu morskiego na potrzeby określenia podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie zaaprobował zatem stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że pismo spółki z 19 września 2003 r. stanowiło kolejne zapytanie w trybie art. 14a par. 1 Ordynacji podatkowej, które wobec prowadzenia w dacie jego złożenia postępowania podatkowego, nie mogło zostać rozpatrzone.

Tym samym ustalenia faktyczne sądu I instancji były trafne, a skarga kasacyjna je kwestionująca, w tym zakresie pozbawiona była uzasadnionych podstaw. Zarzut naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zaaprobowanie błędnych ustaleń faktycznych organów podatkowych i w jego wyniku oddalenie skargi okazał się więc chybiony.

Nie było również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ w sprawie nie został wydany żaden akt administracyjny, o którym mowa we wspomnianym przepisie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie wskazuje zresztą, w czym jej autor upatrywał obrazy tego przepisu.

Błędny okazał się także zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 14a Ordynacji podatkowej, którego naruszenie przypisywała organom podatkowym skarżąca, ma bowiem charakter procesowy, nie zaś materialny, a zatem jego ewentualne naruszenie mogłoby stanowić przyczynę uchylenia rozstrzygnięcia organu podatkowego na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny - wobec związania podstawami kasacyjnymi - nie mógł oceniać zarzutu naruszenia przepisu zakwalifikowanego w sposób niepoprawny.

Oczywiście bezzasadne okazały się zarzuty naruszenia prawa materialnego. Wszystkie przepisy zakwalifikowane przez autora skargi kasacyjnej do tej podstawy kasacyjnej miały bowiem charakter procesowy, a nie materialnoprawny. Nie podlegały przy tym stosowaniu przez sąd administracyjny, lecz przez organy podatkowe. Stąd też nie mógł zostać uwzględniony.

Z powyższych względów należało uznać, że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu /art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparte zostało na podstawie art. 204 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.