Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 11/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 12 ust. 2.
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 35.
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 marca 2010 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], znak: [...], nr [...], Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił G. D. pozwolenia na budowę budynku garażowo-gospodarczego na działce nr ewid. 641 w miejscowości K. W., gm. W.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła E. M., właścicielka sąsiedniej działki nr ewid. 642, wskazując, że zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odległość przedmiotowego budynku od granicy działki, przy szerokości działki sąsiada większej niż 16 m, powinna wynosić nie mniej niż 3 m. Ponadto wskazała, że nie zostaną zachowane warunki ochrony przeciwpożarowej.

Po rozpatrzeniu ww. odwołania E. M. Wojewoda decyzją z dnia [...], Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że inwestor złożył, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, wniosek o pozwolenie na budowę budynku garażowo-gospodarczego na działce nr ewid. 641 w miejscowości K. W., do którego dołączył projekt budowlany wraz z zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Wojewoda podniósł, że w wyniku przeprowadzonego postępowania sprawdzającego (art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane) stwierdzono, iż przedmiotowa inwestycja to budynek garażowo-gospodarczy o wymiarach 13,0 m x 7,0 m i wysokości 5,13 m, który został zaprojektowany bezpośrednio przy granicy sąsiedniej działki nr ewid. 642, ze ścianami oddzielenia przeciwpożarowego od strony tej granicy.

Organy administracji uznały, że projektowane usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki nr ewid. 642 spełnia przesłanki z § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690 z późno zm.), zgodnie z którym dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Projektowana budowa przedmiotowego obiektu zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy W., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] (Dz. Urz. woj. lubelskiego z 2004 r. Nr 49 poz. 995), znajduje się w terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem MR - mieszkalnictwo rolnicze. Z § 3 ust. 1.2 pkt 5 tekstu planu wynika, że dopuszcza się na tym obszarze lokalizację obiektów kubaturowych w granicy działki lub 1,5 m od niej przy uzupełnianiu istniejącej zabudowy lub trudnych uwarunkowaniach wynikających z rozwiązań przestrzennych. Z projektu zagospodarowania działki wynika, że działka inwestora jest wąska. W opisie technicznym wskazano, że lokalizacja budynku bezpośrednio przy granicy działki jest podyktowana stosunkowo niewielką szerokością działki oraz planowaną budową drugiego budynku usytuowanego równolegle do drogi. Odsunięcie budynku od granicy działki zdecydowanie pogorszyłoby dojazd do stanowisk garażowych. Natomiast projektowana lokalizacja ułatwi w przyszłości dojazd do kolejnego budynku oraz pozwoli na racjonalne wykorzystanie placu przed i między nimi.

Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Wojewoda wyjaśnił, że regulacje zawarte w § 12 ust. 3 warunków technicznych odnoszą się do zabudowy jednorodzinnej i nie mają zastosowania w terenie zabudowy zagrodowej. Natomiast od strony granicy działki i istniejących budynków skarżącej w projektowanym budynku garażowo-gospodarczym zastosowano ściany oddzielenia przeciwpożarowego stosownie do wymogów § 235 ust. 1-3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zatem lokalizacja budynku inwestora spełnia wymagania bezpieczeństwa.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Wojewody z dnia [...] złożyła E. M., która zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) i e) oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane a także art. 144 Kodeksu cywilnego. Skarżąca podniosła, że sporna inwestycja w przyszłości ograniczy dalszą zabudowę jej działki. Poza tym strona wskazuje, że organy administracji nie mają żadnego dowodu potwierdzającego zamiar budowy przez inwestora kolejnego budynku na jego działce. Ponadto strona nie zgadza się z ustaleniem organów, że działka G. D. o szerokości 17m jest "działką niewielką", ponieważ ma ona 120 m długości. Projektowana inwestycja ma być usytuowana w pobliżu drewnianej stodoły, co - zdaniem skarżącej – stanowić będzie zagrożenie pożarowe w myśl przepisów prawa budowlanego oraz będzie ją narażać na hałas i drgania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazano, że projektowany obiekt budowlany nie powoduje naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Natomiast samo pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Udzielenie ochrony właścicielowi nieruchomości sąsiedniej uzależnione jest przy tym od oceny, czy negatywne oddziaływania pozostają w granicach przeciętnej miary, która ustalona jest z uwzględnieniem społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych (art. 144 kc).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa, do czego sąd administracyjny jest uprawniony na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stwierdzić należy, że decyzja ta prawa nie narusza.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz.1118 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.).

Na wstępie należy wskazać na art. 4 ustawy Prawo budowlane, który przyznaje prawo zabudowy nieruchomości gruntowej każdemu, komu przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami. Przez prawo do dysponowania nieruchomością należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego, albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Takie uregulowanie prawa zabudowy ma konsekwencje w postanowieniach dalszych przepisów prawa budowlanego.

Pozwolenie na budowę może być wydane jedynie osobie, która w organie administracji architektoniczno-budowlanej złoży wymagane prawem dokumenty. Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć między innymi oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany (w czterech egzemplarzach) wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami wymaganymi przepisami szczególnymi.

Jak wskazuje organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w myśl art. 35 ust.1 Prawa budowlanego, organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obowiązany jest do sprawdzenia m.in. zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, jak i zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Należy podkreślić, że w sytuacji spełnienia wymagań określonych w cyt. wyżej przepisach, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Omawiany przepis nie dopuszcza bowiem jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też wprowadzania dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tego pozwolenia.

W przedmiotowej sprawie należy wskazać, iż organy obu instancji wydając decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę, dokonały właściwej oceny zgodności przedłożonego projektu z przepisami, bowiem z analizy akt sprawy wynika, że wnioskodawca spełnił wszelkie przewidziane prawem wymogi, a zatem brak było podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę

Sporny budynek garażowo-gospodarczy został zaprojektowany bezpośrednio przy granicy działki skarżącej ze ścianami oddzielenia przeciwpożarowego od strony tej granicy.

Jako prawidłowe należy ocenić stwierdzenie organu, że w okolicznościach faktycznych sprawy inwestycja nie jest również sprzeczna z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis ten stanowi, że sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy sąsiedniej), dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

O spełnieniu bowiem przesłanek ustanowionych w § 12 rozporządzenia, a tym samym o dopuszczalności sytuowania budynków przy granicy działki w przypadkach przewidzianych w tym przepisie orzeka samodzielnie organ administracji publicznej właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. To zaś oznacza, iż w zakresie uregulowanym w ww. § 12 rozporządzenia nie stosuje się art. 9 ustawy Prawo budowlane(por. wyroki: WSA w Łodzi z dnia 9 października 2007 r., II SA/Łd 595/07, publ. Lex nr 483934 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 stycznia 2008 r., , VIII SA/Wa 595/07, publ. LexPolonica nr 1961896).

Z § 3 ust. 1.2 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] (Dz. Urz. woj. lubelskiego z 2004 r. Nr 49 poz. 995), wynika, że na terenie, na którym projektowana jest przedmiotowa inwestycja dopuszcza się lokalizację obiektów kubaturowych w granicy działki lub 1,5 m od niej przy uzupełnianiu istniejącej zabudowy lub trudnych uwarunkowaniach wynikających z rozwiązań przestrzennych.

Wprawdzie trudno zgodzić się z argumentacją zaskarżonej decyzji, iż działka inwestora jest wąska, skoro – jak wynika z projektu zagospodarowania działki – k.9 akt adm. – ma ona 17,8m szerokości, a szerokość projektowanego budynku – 7m, zaś zamiar budowy przez G. D. drugiego budynku nie przybrał dotychczas postaci formalnego wniosku w procesie inwestycyjnym, wobec czego należy poddać w wątpliwość istnienie pierwszej przesłanki wymienionej w cyt. przepisie planu miejscowego dopuszczającej lokalizację obiektów kubaturowych w granicy działki lub 1,5m, od niej, (tj. trudnych warunków) wynikających z rozwiązań przestrzennych, jednakże spełniona jest druga przesłanka dopuszczająca taką możliwość. Mianowicie w świetle § 3 ust.1.2 pkt 5 tekstu planu na terenach oznaczonych symbolem MR (mieszkalnictwo rolnicze) dopuszczalna jest lokalizacja obiektów kubaturowych w granicy działki lub 1,5m od niej w przypadku uzupełnienia istniejącej zabudowy. Jest to przesłanka samodzielna, nie powiązana z istnieniem trudnych uwarunkowań wynikających z rozwiązań przestrzennych, o czym świadczy użyty przy redakcji omawianego przepisu spójnik "lub". Jak wynika z akt sprawy, na działce inwestora znajduje się budynek mieszkalny, zatem przedmiotowa inwestycja stanowi uzupełnienie istniejącej zabudowy, co przesądza o dopuszczalności usytuowania projektowanego budynku garażowo-gospodarczego w granicy działki. Wypada przy tym zauważyć, że także na działce skarżącej znajduje się budynek gospodarczy usytuowany w granicy z działką G. D.

W tych warunkach należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W szczególności wobec zastosowania ściany oddzielenia pożarowego nie naruszono przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego nakazującego zapewnienie przy projektowaniu i budowie obiektu budowlanego bezpieczeństwa pożarowego. Skarżąca nie wykazała nadto, na czym miałoby polegać zagrożenie ze strony przedmiotowej inwestycji hałasem i drganiami (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. e) Prawa budowlanego). Jeżeli zastrzeżenia skarżącej w tym zakresie miałyby wynikać z podniesionej w skardze okoliczności, iż G.D. jest mechanikiem samochodowym i w przedmiotowym budynku może prowadzić warsztat samochodowy, to należy stwierdzić, iż pozwolenie na budowę takiego sposobu użytkowania budynku nie przewiduje, zatem wyrażone w tym względzie obawy są co najmniej przedwczesne.

Wobec braku naruszenia konkretnych przepisów szczególnych za nieuzasadnione należy także uznać zarzuty sprzeczności zaskarżonej decyzji z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego (poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich), jak też art. 144 kc (zakłócanie korzystania z nieruchomości sąsiednich). W odniesieniu do tego ostatniego przepisu należy dodatkowo wskazać, iż nie jest ono przepisem prawa administracyjnego, a dochodzenie odpowiednich roszczeń na jego podstawie może mieć miejsce jedynie przed sądem powszechnym.

Z przytoczonych wyżej względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji.