Wyrok NSA, sygn. akt III SA 604/96
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1997-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: art. 175 par. 1
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
journal: M.P. 1993 nr 48 poz. 460 par. 1 ust. 3
law: Zarządzenie Ministra Finansów z dnia 14 września 1993 r. w sprawie zaniechania ustalania i poboru podatku od towarów i usług.
Teza: Skoro przepis wyraźnie określał komu i kiedy powinno być złożone oświadczenie o sfinansowaniu zakupu towaru z określonych środków, to późniejsze złożenie takiego oświadczenia w innym postępowaniu nie może być uznane za skuteczne.

TEZY

Skoro przepis wyraźnie określał komu i kiedy powinno być złożone oświadczenie o sfinansowaniu zakupu towaru z określonych środków, to późniejsze złożenie takiego oświadczenia w innym postępowaniu nie może być uznane za skuteczne.


SENTENCJA

oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozpoznając skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaniechanie ustalania i poboru podatku od towarów i usług przewidziane w zarządzeniu Ministra Finansów z dnia 14 września 1993 r. w sprawie zaniechania ustalenia i poboru podatku od towarów i usług /M.P. nr 48 poz. 460/ nie było bezwarunkowe, lecz w myśl par. 1 ust. 3 tego zarządzenia skorzystanie z tego przywileju było uzależnione od spełnienia przez importera ściśle określonego warunku o charakterze materialnoprawnym, tj. złożenia w dokumencie odprawy celnej oświadczenia, że zakup towaru został sfinansowany ze środków, o których mowa w cyt. zarządzeniu. W przypadku złożenia takiego oświadczenia w dokumencie odprawy celnej, urząd celny, jako płatnik podatku VAT, ma podstawę do zaniechania obliczenia i pobrania tego podatku od podatnika. Niezachowanie przez podatnika tego warunku powoduje, że traci on omawiany przywilej, a urząd celny ma obowiązek obliczyć i pobrać podatek jako podatek należny.

Zasadnie wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skoro przepis wyraźnie określał komu i kiedy wymagane oświadczenie powinno być złożone, to późniejsze złożenie takiego oświadczenia w innym postępowaniu niż postępowanie celne nie mogło być uznane za skuteczne.

W wyniku pozytywnego rozstrzygnięcia żądania, o którym mowa w art. 175 par. 1 Kpa, organ podatkowy może sprostować błędne obliczenie podatku przez płatnika, bądź uznać nieistnienie obowiązku podatkowego i zwrócić niesłusznie pobraną kwotę. W sytuacji gdy podatnik nie złożył wymaganego oświadczenia w dokumencie odprawy celnej i przez to pozbawił się prawa do skorzystania z przywileju zaniechania obliczenia i pobrania od niego podatku przez urząd celny, organ podatkowy nie ma podstawy do stwierdzenia w trybie przewidzianym w art. 175 par. 1 Kpa, że obowiązek podatkowy nie istniał i do zwrotu pobranego podatku nawet gdy żądanie, o którym mowa w tym przepisie, zostanie złożone w obowiązującym terminie.

Mając powyższe na uwadze Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa i w związku z tym zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalił.