Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 301/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Siły zbrojne
Skarżony organ: Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97 a
journal: Dz.U. 2019 poz 330
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi D. A. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania należności pieniężnych w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

W dniu 31 października 2019 r. kpt. D. A., oficer w Wydziale Rekrutacji w Wojskowej Komendzie Uzupełnień w K., złożył do Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej w W. wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Dyrektor Departamentu Kadr MON rozkazem personalnym nr 3078 z dnia 9 grudnia 2019 r. zwolnił D. A. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej (termin wypowiedzenia upływa z dniem 30 kwietnia 2020 r.).

Decyzją nr [...]z dnia 22 kwietnia 2020 r. Wojskowy Komendant Uzupełnień w K na podstawie art. 83 ust. 2 pkt 2, art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust. 2-3, art. 95 pkt 2-3, art. 96 ust. 10, art. 97a, art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 330 ze zm.) i § 2 ust. 1 i § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 lutego 2014 r. w sprawie przyznawania żołnierzom zawodowym dodatkowego uposażenia rocznego (Dz. U. z 2014 r., poz. 355) przyznał zainteresowanemu:

1. odprawę w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej w wysokości 500 % kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, przyjmując zgodnie z art. 97a ustawy uposażenie należne żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym (STW: por.; [...]x 500 %), tj. kwotę [...]zł,

2. ekwiwalent pieniężny za 41 dni urlopu wypoczynkowego, w tym dodatkowego urlopu wypoczynkowego, niewykorzystanego w 2019 r. i 2020 r. w wysokości 1/22 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, przyjmując zgodnie z art. 97a ustawy uposażenie należne żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym (STW: por.; U[...], za każdy dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego urlopu wypoczynkowego (tj. 290,73 zł), w kwocie [...] zł,

3. dodatkowe uposażenie roczne za 2020 r. w wysokości 1/12 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, otrzymanego w roku kalendarzowym, za który dodatkowe uposażenie roczne przysługuje, tj. kwotę [...]zł.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że zainteresowany obowiązki w Wydziale Rekrutacji, z zaszeregowaniem do stopnia wojskowego (STW): por.; U: 12A, objął w dniu 4 października 2018 r. Następnie decyzją nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 października 2018 r. został mianowany do stopnia kapitana z dniem 11 listopada 2018 r. Z dniem 11 listopada 2018 r. został zaszeregowany do stopnia wojskowego i grupy uposażenia: STW: kpt.; U: 13. W dniu 31 października zainteresowany wypowiedział stosunek zawodowej służby wojskowej, a więc przed upływem 12 miesięcy od dnia mianowania na wyższy stopień wojskowy. Dlatego też wysokość odprawy i ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy ustalono, przyjmując uposażenie należne oficerowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym, tj. przed dniem 10 listopada 2018 r. (zaszeregowanie: STW: por.; U: 12A). Z uwagi na pełnienie nieprzerwanej czynnej służby wojskowej przez okres 20 lat, 8 miesięcy i 15 dni odprawa przysługuje w wysokości 500 % kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym. Również ekwiwalent pieniężny za 41 dni urlopu wypoczynkowego w wysokości 1/22 części uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym, czyli 290,73 zł za każdy dzień. Natomiast dodatkowe uposażenie roczne za 2020 r. r. przysługuje w wysokości 1/12 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, otrzymanego w 2020 r.

W odwołaniu zainteresowany wniósł o zmianę decyzji przez przyznanie należnych świadczeń, wymienionych w punktach 1 – 3 decyzji, obliczonych z uwzględnieniem aktualnych stawek uposażenia zasadniczego, zgodnych z rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 572), które miało zastosowanie od 1 stycznia 2020 r. Natomiast organ zastosował niewłaściwe stawki uposażenia zasadniczego, określone w załączniku do nieobowiązującego w dniu wydania decyzji rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 stycznia 2019 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 135), uchylonego od dnia 2 kwietnia 2020 r. rozporządzeniem z dnia 31 marca 2020 r. Błędnie zastosowano uposażenie w grupie 12A w wysokości [...] zł, zamiast uposażenia w grupie 12A w wysokości [...]zł.

Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego we W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podkreślił, że stawkę U: 12A, a więc stawkę obowiązującą zainteresowanego na poprzednio zajmowanym stanowisku zastosowano na podstawie art. 97a w związku z art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz art. 95 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zainteresowany wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej w okresie 12 miesięcy od objęcia wyższego stanowiska służbowego, tj. od dnia 11 listopada 2018 r. Zatem zastosowanie stawki uposażenia zasadniczego należnego zainteresowanemu w 2019 r. na poprzednio zajmowanym stanowisku jest prawidłowe. Stawka ta wynosiła wówczas 5.330 zł. Natomiast stawka w grupie U 13 w dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej wynosiła 6.120 zł. Ponadto, całkowicie chybiony jest zarzut ustalenia dodatkowego uposażenia rocznego za 2020 r. według stawki uposażenia zasadniczego na poprzednio zajmowanym stanowisku, bowiem ustalono je według stawki uposażenia zasadniczego otrzymanego w 2020 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając naruszenie art. 97a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i niezastosowanie stawek uposażenia zasadniczego, wynikających z załącznika do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych oraz błędne zastosowanie stawek uposażenia, wynikających z załącznika do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 stycznia 2019 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. Zdaniem strony przez uposażenie należne żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym należy rozumieć uposażenie przysługujące według stawek obowiązujących w czasie wydawania decyzji przez organ pierwszej instancji, a nie jak twierdzi organ wynagrodzenie faktycznie otrzymane w czasie pełnienia służby na uprzednio zajmowanym stanowisku służbowym. W uchwale z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt II UZP 7/10 Sąd Najwyższy wskazał, że podstawę wymiaru emerytury lub renty inwalidzkiej stanowi uposażenie należne funkcjonariuszowi Policji na ostatnio zajmowanym stanowisku. Sąd Najwyższy orzekł, że pod pojęciem uposażenia należnego funkcjonariuszowi Policji na ostatnio zajmowanym stanowisku należy rozumieć uposażenie w wysokości odpowiadającej grupie uposażenia, do której zostało zaszeregowane zajmowane przez funkcjonariusza Policji stanowisko służbowe (a więc nie faktycznie wypłacanej).

W odpowiedzi na skargę Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga w niniejszej sprawie podlega oddaleniu.

W sprawie nie jest sporna zarówno data złożenia przez skarżącego wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej - 31 października 2019 r., jak i to, że wypowiedzenie miało miejsce przed upływem dwunastu miesięcy od dnia objęcia przez skarżącego wyższego stanowiska służbowego w dniu 11 listopada 2018 r. Nie jest również sporne, że do obliczenia wysokości należności przysługujących skarżącemu zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej należy zastosować stawkę uposażenia według grupy uposażenia U 12A.

W sprawie sporna jest natomiast wysokość stawki uposażenia zasadniczego, którą należało przyjąć do obliczenia wysokości należności przysługujących skarżącemu, tj. stawkę uposażenia w grupie 12A w wysokości 5.330,00 zł zgodnie z rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 stycznia 2019 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (zastosowaną przez organy), czy też stawkę uposażenia w grupie 12A w wysokości 5.910,00 zł zgodnie z rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych.

Zgodnie z art. 97a ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 330) w przypadku wypowiedzenia przez żołnierza zawodowego stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej w okresie dwunastu miesięcy od dnia objęcia przez tego żołnierza zawodowego wyższego stanowiska służbowego albo stanowiska służbowego o tym samym stopniu etatowym, lecz z wyższą grupą uposażenia podstawę wymiaru należności, o których mowa w art. 94 oraz art. 95 pkt 1 i 2, ustala się, przyjmując uposażenie należne żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym.

Podstawę wymiaru powyższych należności stanowi zatem "uposażenie należne żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym". Wyjaśnienia w sprawie wymaga jednak, co należy rozumieć pod pojęciem "uposażenie należne żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym". W ocenie Sądu, jest to uposażenie, które przysługiwało żołnierzowi i było mu wypłacane na poprzednio zajmowanym stanowisku, w dacie zajmowania tego stanowiska, zgodnie z wysokością stawki w przyznanej grupie uposażenia, określonej odrębnymi przepisami.

Nie można zatem zgodzić się z zaprezentowaną w skardze wykładnią art. 97a ustawy, która zmierza do wykazania, że w związku ze zmianą przepisów dotyczących wysokości stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, która nastąpiła po objęciu przez skarżącego nowego stanowiska służbowego, zastosowanie w sprawie winny mieć przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 31 marca 2020 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. Skarżący nigdy bowiem nie otrzymywał uposażenia w grupie U 12A w nowej stawce przyjętej w rozporządzeniu MON z dnia 31 marca 2020 r. Działanie nowych przepisów, mających zastosowanie od 1 stycznia 2020 r. nie rozciąga się wstecz, co oznacza, że należne i wypłacone skarżącemu przed 11 listopada 2018 r. uposażenie nie zostanie przeliczone według nowych stawek dla celów ustalenia wysokości odprawy i ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy. Ponadto wykładni art. 97a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie dotyczy wskazywana przez stronę uchwała Sądu Najwyższego z dnia 1 września 2010 r.

W rozpoznawanej sprawie organ przyjął wynagrodzenie z grupy zaszeregowania U 12A, w wysokości 5.330,00 zł, przewidzianej w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 stycznia 2019 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, a nie w wysokości 5.910,00 zł, przewidzianej w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych od 1 stycznia 2020 r. Należy przy tym zaznaczyć, że organy przyjęły korzystnie dla skarżącego stawkę w wysokości 5.330,00 zł, przewidzianą w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 stycznia 2019 r., obowiązującym w dacie wypowiedzenia przez skarżącego stosunku służbowego, a nie stawkę w wysokości 4.840 zł, przewidzianą w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. Przepisy rozporządzenia z dnia 22 stycznia 2019 r. miały bowiem zastosowanie do ustalania wysokości uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych od dnia 1 stycznia 2019 r. Natomiast przed dniem 11 listopada 2018 r., kiedy skarżący zajmował poprzednie stanowisko służbowe obowiązywały przepisy rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 2278).

Skarżący decydując się na odejście z zawodowej służby wojskowej w okresie 12 miesięcy od dnia objęcia wyższego stanowiska służbowego, winien mieć na uwadze konsekwencje prawne wynikające z art. 97a ustawy. Ustawodawca nie pozostawił w tym zakresie organom administracyjnym luzu decyzyjnego, choć takiego stanowiska nie akceptuje skarżący.

Zauważyć przy tym należy, że organ prawidłowo ustalił wysokość dodatkowego uposażenia rocznego za 2020 r., przyjmując stawkę uposażenia przewidzianą w rozporządzeniu MON z dnia 31 marca 2020 r.

Nieuzasadnione są więc zarzuty skarżącego odnośnie naruszenia przez organy art. 97a ustawy.

Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.