Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 520/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 3 ust 1 pkt 11, art 77 ust 1,3,7
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi B. L. i M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania B. i M. L. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] października 2012 r., Nr [...], którą określono środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych z częścią gastronomiczną, myjnią pojazdów i warsztatem wymiany opon na terenie działek o nr ewidencyjnych: [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] obręb [...] położonych przy zbiegu ul. [...] i ul. [...] w S.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym.

Wnioskiem z dnia 3 lutego 2012 r. A. Sp. z o.o. zwróciła się do Prezydenta Miasta S. z prośbą o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Pismem z dnia 9 marca 2012 r. Prezydent Miasta S. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania zainicjowanego wnioskiem A. Sp. z o.o.

Pismami z dnia 9 marca 2012 r. organ pierwszej instancji zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. oraz do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie o wydanie opinii co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Opinią sanitarną z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, wskazując zakres raportu. Również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] wyraził opinię, że dla wnioskowanego przedsięwzięcia konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Na tej podstawie Prezydent Miasta S. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia.

W dniu 4 czerwca 2012 r. zostały złożone 3 egzemplarze raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz 3 egzemplarze analizy akustycznej wykonanej przez firmę E.

Obwieszczeniem z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...], organ pierwszej instancji poinformował o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Jednocześnie poinformowano o możliwości składania wniosków i uwag przez społeczeństwo. Następnie organ pierwszej instancji zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. oraz do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z prośbą o wydanie uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. Po dokonaniu uzupełnienia raportu przez wnioskodawcę Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. , postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...], uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki na etapie realizacji i eksploatacji. Również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. opinią sanitarną z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] zaopiniował pozytywnie wnioskowane przedsięwzięcie i zgłosił środowiskowe uwarunkowania.

Zawiadomieniem z dnia 5 września 2012r. poinformowano strony postępowania o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. W zakreślonym terminie sprzeciw w sprawie złożyli Państwo B. i M. L.

Prezydenta Miasta S. decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] określił środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych z częścią gastronomiczną myjnią pojazdów i warsztatem wymiany opon na terenie działek o nr ewidencyjnych: [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] obręb [...] położonych przy zbiegu ul. [...] i ul. [...] w S.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli B. i M. L.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując przedmiotową sprawę wskazało, że przedmiotowa inwestycja została zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został sporządzony przez Zakład Badań i Ochrony Środowiska E. z siedzibą w C. raport o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko oraz analiza akustyczna. Z raportu wynika że;

- przy normalnej eksploatacji obiektu, wyposażeniu go w środki techniczne (w tym ochrony środowiska) wskazane w raporcie, zalecanej organizacji pracy, właściwym nadzorze i proponowanych rozwiązaniach ograniczających potencjalne oddziaływanie projektowane przedsięwzięcie nie powinno negatywnie oddziaływać na zdrowie okolicznych mieszkańców a tym bardziej zagrażać ich życiu,

- wg przeprowadzonych analiz, w tym obliczeń stężeń i hałasu w środowisku już na granicy zakładu dotrzymane będą wszystkie standardy jakości środowiska. Nie zmienią się warunki akustyczne na obszarach zabudowy ponieważ stacja będzie w tle akustycznym okolicznych ulic, w tym o dużym natężeniu ruchu,

- ze względu na niskie emitory również do terenów zabudowy nie sięgnie oddziaływanie emisji z procesów technologicznych

- nie przewiduje się przekroczeń dopuszczalnych stężeń substancji zanieczyszczających w powietrzu, stężeń odniesienia oraz dozwolonych wielkości emisji hałasu dla zabudowy chronionej. Wielkości normatywne stężeń w powietrzu jak i hałasu ustalone w przepisach wykonawczych są bezpieczne dla środowiska i zdrowia ludzi

- nie będzie miało miejsca odprowadzanie ścieków sanitarnych, technologicznych i opadowych do wód lub do ziemi, ani składowania odpadów niebezpiecznych

- nie będzie emitowane promieniowanie elektromagnetyczne ani wytwarzane ponadnormatywne wibracje,

- w otoczeniu nie powinno wyczuwać się substancji zapachowych mogących stanowić uciążliwości dla okolicznych mieszkańców (ale nie można tego zjawiska całkowicie wykluczyć w przypadku rozlewów na grunt przez klientów stacji.

Kolegium podkreśliło, że decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych ma charakter związany, a więc organ właściwy do wydania decyzji nie ma swobody działania, a katalog podstaw wydania decyzji negatywnych ma charakter zamknięty. Z przepisów ustawy wynika, że odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 1 zd. 1 ustawy), w przypadku odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, w sytuacji zaistnienia sprzeczności z innymi przepisami prawa, gdy z przeprowadzonego postępowania wyniknie możliwość negatywnego znaczącego oddziaływania na obszar Natura 2000 (art. 81 ust. 2 ustawy) bądź w przypadku odmowy inwestora zgody na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie, niż to określono we wniosku (art. 81 ust. 1 ustawy).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze Właściwy wskazało, że dla nieruchomości, na której będzie zlokalizowana przedmiotowa inwestycja nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowe przedsięwzięcie zostało przez właściwe organy pozytywnie uzgodnione i zaopiniowane. W ocenie Kolegium, nie zaistniała zatem żadna przesłanka uniemożliwiająca wydanie pozytywnej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla inwestora.

Ponadto, w ocenie Kolegium, postępowanie z udziałem społeczeństwa zostało przeprowadzone prawidłowo. Społeczeństwu został zapewniony udział w postępowaniu poprzez obwieszczenie z dnia [...] czerwca 2012 r., w którym poinformowano o możliwości zapoznania się z treścią raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko i dokumentacją sprawy oraz o możliwości składania wniosków i uwag. W zakreślonym przez organ terminie nie wpłynęły żadne uwagi i wnioski.

W ramach postępowania przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o zapisy raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Kolegium raport jest zgodny z zakresem wyznaczonym w postanowieniu Prezydenta Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2012 r. Z oceny danych i analiz zawartych w raporcie wynika, że po wprowadzeniu wskazanych w raporcie rozwiązań chroniących środowisko, oceniany zakład będzie miał ograniczony wpływ na stan środowiska w obszarze jego funkcjonowania. Wpływ względem stanu obecnego nie zwiększy się, a w niektórych aspektach ulegnie ograniczeniu. Nie będzie ono dla otoczenia obojętne ale nie spowoduje pogorszenia stanu środowiska w sposób mogący stworzyć zagrożenie dla jego elementów, szczególnie dla zdrowia lub życia ludzi. Budowa, eksploatacja czy rozbiórka obiektu nie spowoduje uciążliwości przekraczających standardy jakości środowiska oraz warunki korzystania ze środowiska ustalonych przepisami prawa i stosownymi decyzjami wydanymi na etapie planowania inwestycji i jej eksploatacji, w tym skumulowanych z innymi obiektami oddziaływującymi na środowisko. Będzie to możliwe przy bezawaryjnej eksploatacji, zgodnie z przyjętą technologią zastosowaniem zadeklarowanych urządzeń, przyjętej przepustowości oraz przewidzianych rozwiązań ograniczających uciążliwości. Podkreślono, że organ pierwszej instancji wziął pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii oraz ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W sentencji decyzji ujęto wszystkie uwarunkowania wskazane przez organ uzgadniający oraz wynikające z opracowanego raportu.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, iż organ pierwszej instancji wydając zaskarżoną decyzje uwzględnił zabudowę jednorodzinną działki nr [...] należącą do odwołujących. Podkreślono, że w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2012 r. Prezydent Miasta S. wskazał, iż najbliższa zabudowa mieszkaniowa znajduje się w odległości ok. 10 m od projektowanych urządzeń stacji paliw. Ponadto Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. wezwał inwestora o doprecyzowanie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko poprzez przeprowadzenie ponownej analizy kwalifikacji terenów pod tereny mieszkaniowo usługowe oraz usystematyzowanie odległości do budynków mieszkalnych od granicy obiektu lub od poszczególnych obiektów. W swojej opinii PPIS uwzględnił wyjaśnienia i określił, iż w najbliższym sąsiedztwie, od strony wschodniej znajduje się w odległości 5 m najbliższy budynek chroniony. Powyższe zostało zawarte w zaskarżonej decyzji, gdzie organ pierwszej instancji uwzględnił zabudowę mieszkaniową jednorodzinną bezpośrednio przy granicy nieruchomości o nr ewid. [...]. Podkreślono, że w raporcie nie wykazano negatywnego wpływu prac budowlanych na tereny sąsiednie.

Na zakończenie Kolegium podniosło, że społeczeństwu został zapewniony udział w postępowaniu poprzez obwieszczenie z dnia [...] czerwca 2012 r., w którym poinformowano o możliwości zapoznania się z treścią raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko i dokumentacją sprawy oraz o możliwości składania wniosków i uwag.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. złożyli B. i M. L. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji, z uwagi na charakter popełnionych uchybień, również uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili:

1. Wadliwość postępowania zmierzającego do jej wydania, stanowiącą podstawę jego wznowienia na podstawie art 145 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej "k.p.a.), wyrażającą się w naruszeniu art. 106 § 2 k.p.a. w zw. z art. 78 ust. 7 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wykładanym a contrario, poprzez brak zapewnienia czynnego udziału strony w osobach skarżących w postępowaniach opiniujących związanych z wydaniem zaskarżonej decyzji;

2. Wadliwość postanowienia Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia w przedmiocie opinii (nieprawidłowo zwanego jedynie "opinią sanitarną"), mimo wymogu formy postanowienia), wyrażającą się w uwzględnieniu poziomu normy hałasu emitowanego przez projektowaną stację paliw jedynie dla pory dziennej, podczas gdy na stacji mają znajdować się urządzenia, w tym urządzenia samoobsługowe takie jak myjnia ręczna, których praca możliwa jest w porze nocnej, względnie wadliwość wyrażającą się w braku wskazania w przedmiotowym postanowieniu opiniującym konieczności ograniczenia czasu pracy stacji paliw do pory dziennej z uwagi na przekroczenie norm emisji hałasu dla pory nocnej, nadto pominięcie w ocenie poziomu hałasu istniejącej w sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej.

3. Bezprzedmiotowość całego postępowania w związku z wadliwą wykładnią przepisów prawa materialnego, a to art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717);

4. Brak należytego zbadania zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko naturalne i tym samym niewywiązywanie się przez organy z obowiązku ustalenia stron postępowania i naruszenie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji oraz naruszenie zasady czynnego udziału stron na każdym etapie postępowania wyrażoną w Art. 10 § 1 k.p.a. i zgodnie z Art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz Art. 5 i Art. 74 ust. 4 Konstytucji RP;

5. Opieranie się przez organy administracji państwowej na opinii przedstawionej przez firmę E. bez jakiekolwiek jej analizy;

6. Naruszenie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów niektórych substancji w powietrzu, alarmowych poziomów niektórych substancji w powietrzu oraz marginesów tolerancji dla dopuszczalnych poziomów niektórych substancji (Dz. U. Nr 87, poz. 796) oraz w rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 1, poz. 12);

7. Brak zapewnienia udziału czynnika społecznego poprzez właściwe zamieszczenie ogłoszenia o planowanej inwestycji i tym samym naruszenie art. 6 ust. 4 Dyrektywy Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. 85/337/EWG oraz Artykuł 3 ust. 1 pkt 11 lit. c ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku przez co zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa;

8. Brak odniesienia się przez SKO do szeregu zarzutów skarżących, a przez to naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 i art. 80 k.p.a.;

9. Naruszenie art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. Nr 61 poz. 284 ze zm.) tj. prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego oraz Art. 1 Protokół Nr 1 do Konwencji (Dz. Nr 36, poz. 175) tj. ochrony własności.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. - w odpowiedzi na skargę - wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do pierwszego z przedstawionych przez skarżących zarzutów, wskazujących na wadliwość postępowania wobec niezapewnienia im udziału w postępowaniach prowadzonych przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. należy wskazać, iż nie znajduje on uzasadnienia.

Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisku (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.; zwanej dalej "ustawą o udostępnianiu informacji") jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji:

1) uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska,

2) zasięga opinii Państwowego Inspektora Sanitarnego.

Stosownie do art. 77 ust. 7 ustawy o udostępnianiu informacji, do uzgodnień i opinii wydawanych na podstawie art. 77 ust. 1 tej ustawy nie stosuje się przepisu art. 106 § 3, 5 i 6 Kpa.

Na mocy przywołanej regulacji, w stosunku do aktów (uzgodnień i opinii) wydawanych przez organy współdziałające w procesie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, została wyłączona możliwość kwestionowania ich treści przez strony postępowania. Strony niezadowolone z tych rozstrzygnięć nie mają bowiem możliwości wystąpienia ze stosownym zażaleniem. Na tej podstawie należy uznać, że organy współdziałające nie były zobowiązane do powiadomienia stron postępowania o treści wydanych przez siebie rozstrzygnięć. Należy mieć jednocześnie na uwadze, że zgodnie z art. 142 Kpa postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Jak słusznie zauważyło Kolegium, skarżący nie skorzystali z takiej możliwości, złożone przez nich odwołanie nie odnosiło się do treści wydanych przez organy współdziałające rozstrzygnięć. Z tego tez względu nie może odnieść zamierzonego skutku twierdzenie skarżących, iż brak doręczenia im postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. było istotnym uchybieniem procesowym, stanowiącym podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Skarżący ponadto podnieśli, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. wydając swoją opinię nie zachował wymaganej prawem formy opinii, tj. formy postanowienia. W ocenie skarżących nie tylko uzgodnienia ale również i opinie wydawane w procesie wydawania decyzji środowiskowych przybierać powinny formę postanowienia. W tym względzie skarżący uznali za zbędne odwoływanie się do regulacji art. 77 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji podnosząc, że z samej treści art. 123 § 1 Kpa wynika, że zarówno opinie jak i uzgodnienia zawsze winny przybierać formę postanowienia.

Jak już wskazano powyżej, na mocy art. 77 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji w ramach postępowania zmierzającego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wyłączono ogólne zasady wynikające z Kodeksu postępowania administracyjnego, a dotyczące współdziałania organów administracji publicznej przy wydawaniu decyzji. Wobec wyłączenia w tym względzie regulacji art. 106 § 3, 5 i 6 Kpa dla oceny jaką formę winny przybrać te akty należy odwołać się do regulacji zawartej w samej ustawie o udostępnianiu informacji.

Zgodnie z art. 77 ust. 3 cyt. ustawy uzgodnienie dokonywane przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska następuje w drodze postanowienia. A contrario wnioskować należy, że opinia, o której mowa w art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy nie następuje w formie postanowienia. Wobec powyższego brak jest podstaw, jak tego chce skarżący, aby odwoływać się w tym względzie do regulacji kodeksowej, tj. art. 123 § 1 Kpa. Wydana przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. w dniu [...] sierpnia 2012 r. opinia sanitarnej odpowiada wymogom stawianym tego rodzaju aktom.

Odnosząc się do zarzutu, w którym skarżący kwestionują samą treści opinii sporządzonej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z racji odniesienia się w niej jedynie do normy hałasu w porze dziennej należy uznać, że zarzut ten również nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślenia wymaga, że planowana inwestycja polegająca na budowie stacji paliw płynnych z częścią gastronomiczną myjnią pojazdów i warsztatem wymiany opon będzie czynna tylko w porze dziennej w godzinach 6:00 - 22:00. Jak wskazano w pkt 5.1 analizy (str.10) w porze nocnej obiekt nie będzie czynny. Istniały zatem podstawy aby wszelkich obliczeń w zakresie źródeł hałasu dokonano jedynie dla pory dziennej. Nie można również zgodzić się ze skarżącymi, że przedmiotowa norma określona została dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z pominięciem zabudowy jednorodzinnej. Jak słusznie wskazało Kolegium, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny przed pozytywnym zaopiniowaniem wezwał inwestora do doprecyzowania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko poprzez przeprowadzenie ponownej analizy kwalifikacji terenów pod tereny mieszkaniowo usługowe oraz usystematyzowanie odległości do budynków mieszkalnych od granicy obiektu lub od poszczególnych obiektów. W swojej opinii Inspektor Sanitarny uwzględnił wyjaśnienia i zasadnie określił dopuszczalny poziom hałasu dla pory dnia uwzględniając przy tym zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w tym na zabudowę na działce skarżących.

Zdaniem skarżących w niniejszej sprawie nie poczyniono ustaleń w zakresie spełniania przez przedmiotową inwestycję warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.). Brak pozytywnych ustaleń w tym względzie w ocenie skarżącego winno prowadzić do stwierdzenia bezprzedmiotowości całego postępowania. Skarżący podniósł, że w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań nie dokonano ustaleń w zakresie kontynuacji funkcji w stosunku do obiektów istniejących na terenie analizowanym, nie odniesiono się również do kwestii prawidłowości sporządzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

Należy podkreślić, iż przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia. Zaskarżona decyzja poprzedza postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia. Wszelkie zatem kwestie podniesione przez skarżących, a odnoszące się do postępowania prowadzonego na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie mogą być przedmiotem oceny na obecnym etapie. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy jest bowiem postępowaniem odrębnym.

Skarżący uznali ponadto, że w rozpoznawanej sprawie orzekające organy nie wywiązały się z obowiązku właściwego ustalenia stron postępowania, czym naruszyły zasadę czynnego udziału stron, wyrażoną w art. 10 § 1 k.p.a.

Podkreślenia wymaga, że ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji nie precyzuje, kogo należy uznać za stronę postępowania przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i poglądami doktryny przymiot strony w sprawach wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach będą posiadać podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości w granicach oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, co związane jest z narażeniem na jego oddziaływanie. Należy zgodzić się ze skarżącymi, że oddziaływania konkretnego przedsięwzięcia nie można ograniczać jedynie do nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością, na której ma być ono realizowane. Obejmuje ono zarówno działki bezpośrednio przylegające do działki podlegającej zainwestowaniu, jak i działki sąsiednie. Dla ustalenia stron postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, innych, niż wnioskodawca (podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy), konieczne jest zatem ustalenie terenu objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Stroną analizowanego postępowania jest więc właściciel nieruchomości położonej na terenie objętym tak rozumianym oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 108/12).

Z przedłożonego przez inwestora raportu oddziaływania na środowisko wynika, że oddziaływanie planowanej inwestycji nie będzie wykraczało poza teren inwestycji. Przedsięwzięcie przy normalnej eksploatacji nie powinno negatywnie oddziaływać na zdrowie okolicznych mieszkańców, a tym bardziej zagrażać ich życiu. Właściciele innych nieruchomości (nie graniczących bezpośrednio z terenem inwestycji) mogą być zatem stroną postępowania o ile wykażą negatywny wpływ na ich nieruchomości.

W ocenie Sądu nie można zatem uznać, że w prowadzonym postępowaniu doszło do naruszenia zasady czynnego udziału stron postępowania, o której mowa w art. 10 § 1 Kpa.

Wątpliwości w ocenie skarżących budzi także treść raportu złożonego przez inwestora w części dotyczącej wpływu przedsięwzięcia na powietrze oraz związany z jego eksploatacją hałas. Zdaniem skarżących Firma E., jako autor raportu, formułuje końcowe wnioski dotyczące braku negatywnego wpływu na nieruchomości sąsiednie nie poprzedzając ich żadnymi wnikliwymi analizami porównawczymi, a jedynie bazuje na bardzo ogólnych ocenach. Niedopuszczalne jest w ocenie skarżącego bezkrytyczne przyjmowanie raportów zawierających tego rodzaju oceny bez podania szacunkowych danych liczbowych oraz dokonania starannej oceny wpływu inwestycji na środowisko przez organy administracyjne. Konsekwencja takiego podejścia było naruszenie przez orzekające organy ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa.

Z powyższym zarzutem również nie sposób się zgodzić. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium dokonało oceny raportu złożonego przez inwestora. W raporcie dokonano obliczeń w zakresie stężenia zanieczyszczeń w oparciu o rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (metodyka referencyjna). Treść analizy akustycznej potwierdza, że ocena oddziaływania hałasu przemysłowego emitowanego z obszaru obiektu została natomiast wykonana metodą obliczeniową z wykorzystaniem opracowanego modelu emisji hałasu, w którym uwzględniono wszystkie istotne źródła hałasu zlokalizowane na terenie planowanego przedsięwzięcia (w tym dotychczasową myjnię) oraz warunki zagospodarowania terenu, wpływające w istotny sposób na rozchodzenie się dźwięku w środowisku. Z analizy obliczeń i map rozprzestrzeniania hałasu wykonanych dla przedmiotowego obiektu w porze dziennej wynika, iż eksploatacja ww. obiektu nie będzie stanowiła zagrożenia dla środowiska w zakresie emisji hałasu. Ewentualne przekroczenie norm hałasu może stanowić podstawę do wszczęcia odrębnego postępowania w sprawie.

Skarżący wywiedli, że w postępowaniu w sprawie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko nie doszło do zapewnienia udziału czynnika społecznego. Uchybienie to zdaniem skarżących powstało w skutek niewłaściwego ogłoszenia o planowanej inwestycji, co uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w oparciu o tak przeprowadzone postępowanie.

Należy mieć na uwadze, iż art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy o dostępie do informacji stanowi, że ilekroć w tejże ustawie jest mowa o "podaniu informacji do publicznej wiadomości", to rozumie się przez to:

a) udostępnienie informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, organu właściwego w sprawie,

b) ogłoszenie informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie,

c) ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa - w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu,

d) w przypadku gdy siedziba organu właściwego w sprawie mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot postępowania - także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot postępowania.

W ocenie Sądu postępowanie z udziałem społeczeństwa zostało przeprowadzone w niniejszej sprawie prawidłowo. Po pierwsze, społeczeństwu został zapewniony udział w postępowaniu poprzez obwieszczenie z dnia [...] czerwca 2012 r., w którym poinformowano o możliwości zapoznania się z treścią raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko i dokumentacją sprawy oraz o możliwości składania wniosków i uwag w przedmiotowym postępowaniu. Obwieszenie to, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. b ustawy zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta S. od dnia 20.06 do dnia 12.07.12. Informacja o prowadzonym postępowaniu została także umieszczona w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta S. (data publikacji: [...].VI.2012 r. – [...]

oraz w Systemie Informacji o Środowisku ([...]). Obwieszczenie zostało również wywieszone w pobliżu miejsca planowanej inwestycji- na słupach ogłoszeniowych położonych najbliżej lokalizacji planowanego przedsięwzięcia.

Nie można zgodzić się natomiast z twierdzeniem skarżących, że dla wypełnienia w niniejszej sprawie dyspozycji art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. c konieczne było zamieszczenie stosownego ogłoszenia w "Tygodniku [...]". Zgodnie z brzmieniem art. 3 ust. 1 pkt 11 lit c ogłoszenie w prasie dotyczy projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa. W niniejszej sprawie, jak słusznie zauważyło Kolegium, obowiązek taki nie zachodził.

Na zakończenie skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. Nr 61 poz. 284 ze zm.) oraz art. 1 Protokół Nr 1 do Konwencji (Dz. Nr 36, poz. 175). Zarzut ten nie może być uwzględniony z tego względu, że skarżący poza powołaniem kilku orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wydanych w tej materii nie wykazali, w czym naruszenie prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego oraz prawa własności w kontrolowanej decyzji miałoby się przejawiać.

Konkludując, Sąd stwierdza, że ocena legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ administracji prawidłowo ustalił, że istniały podstawy do określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.