Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 241/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 73 § 1-4, art. 184, art. 197 § 2, art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. D. – wspólnika spółki cywilnej [A.] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 stycznia 2017 r. sygn. akt III SA/Lu 1284/16 w zakresie odrzucenia skargi z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi M. C. i A. D. – wspólników spółki cywilnej [A.] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 4 stycznia 2017 r. o sygn. akt III SA/Lu 1284/16, orzekając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę M. C. i A. D. – wspólników spółki cywilnej [A.] s.c. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej (8000 zł) za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że skarżący jako wspólnicy spółki cywilnej wnieśli skargę na powyższą decyzję GITD. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 listopada 2016 r. wezwano skarżących solidarnie do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 320 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczenia dokonano skutecznie w sposób zastępczy, bo wezwania – na skutek nieodebrania dwukrotnie awizowanych przesyłek w dniach 25 listopada i 5 grudnia 2016 r. – pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Sąd uznał, że skoro skarżący zostali skutecznie wezwani do uiszczenia wpisu (art. 73 §§ 1-4 p.p.s.a.) i nie uiścili go w zakreślonym terminie, to skarga podległa odrzuceniu.

W zażaleniu złożonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. D. – wspólnik spółki cywilnej [A.] s.c. domagał się uchylenia postanowienia Sądu z dnia 4 stycznia 2017 r., wyjaśniając, że zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu nigdy nie dotarło do żadnego wspólnika i żaden wspólnik nie posiadał wiedzy o konieczności dokonania stosownej opłaty. Składający zażalenie podkreślił, że razem ze wspólnikiem regularnie sprawdza stan oddawczej skrzynki pocztowej i nie jest możliwe, iż pominąłby awizo, tym bardziej dwukrotne, zważywszy na wszczęcie procesu przed sądem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie jest zasadne.

Zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2 art. 73 ustawy). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, o czym stanowi § 4 art. 73 p.p.s.a.

W okolicznościach sprawy znaczenie ma przede wszystkim to, że po upływie ostatniego dnia terminu, o którym mowa w art. 73 § 3 p.p.s.a., przyjmuje się fikcję prawną doręczenia, która polega na tym, iż w razie nieodebrania pisma złożonego w urzędzie pocztowym za datę doręczenia pisma przyjmuje się datę, w której upłynął termin jego odbioru. Tak dokonane doręczenie stwarza domniemanie doręczenia pisma i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej. Sąd nie może przyjąć na podstawie formularza potwierdzenia odbioru, że doręczenie pisma sądowego na podstawie art. 73 było skuteczne, jeżeli doręczyciel nie wskazał w tym formularzu przyczyny uniemożliwiającej doręczenie właściwe lub zastępcze (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 1999 r. o sygn. akt III CKN 621/99, publik. OSNC z 2000 r. nr 3, poz. 52). Ponadto należy mieć na uwadze, że domniemanie faktyczne doręczenia pisma w myśl art. 73 może być obalone, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością.

Brak jest podstaw aby w rozpoznawanej sprawie uznać, że skutek doręczenia w myśl art. 73 § 3 w związku z § 4 p.p.s.a. nie wystąpił w dniu 9 grudnia 2016 r., to jest w ostatnim dniu okresu 14 dni, licząc od dnia pierwszego awizo (25 listopada 2016 r.). Powyższe oznacza, że siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi rozpoczął bieg 9 grudnia 2016 r. i bezskutecznie upłynął w piątek 16 grudnia 2016 r. Odrzucając skargę 4 stycznia 2017 r. na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Sąd nie popełnił zatem błędu skoro wpis od skargi w terminie nie wpłynął. Z wspomnianego ostatnio przepisu, prawidłowo zastosowanego przez Sąd wynika bowiem, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie obalił domniemania doręczenia w myśl art. 73 § 4 p.p.s.a., natomiast twierdzenie zażalenia, że skarżącemu nie mogło się zdarzyć "pominięcie" awizo jako niepoparte żadnym dowodem, nie może zyskać uznania sądu kasacyjnego i prowadzić do uchylenia kontrolowanego postanowienia.

Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.