Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 45/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 31d ust. 5
journal: Dz.U. 2020 poz 722
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Protokolant: St.asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2022 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu części zapłaconej akcyzy od energii elektrycznej za 2019 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 45/22

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] r. odmawiającej A sp. z o.o. (dalej: Spółka) zwrotu części zapłaconej akcyzy od energii elektrycznej wykorzystanej przez zakład energochłonny za rok podatkowy 2019 i orzekającej o dokonaniu zwrotu części zapłaconej akcyzy od energii elektrycznej wykorzystanej przez zakład energochłonny za rok podatkowy 2019

W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że wnioskiem z dnia 23 grudnia 2020 roku uzupełnionym 6 kwietnia 2021 roku Spółka działając na podstawie art. 31 d ust. 5 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2020 roku, poz. 722 z późn. zm. – dalej ustawa o podatku akcyzowym), wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. o zwrot części zapłaconej akcyzy od energii elektrycznej wykorzystanej przez zakład energochłonny za rok 2019 w kwocie 69.804,51 zł.

Z uwagi na to, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych, Naczelnik Urzędu Skarbowego w P., wezwaniem z dnia 27 stycznia 2021 roku, wezwał Spółkę na podstawie art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 roku, poz. 1325 z późn. zm. – dalej O.p.), do przedłożenia wymaganych dokumentów.

Pismem z dnia 24 marca 2021 roku wezwano Spółkę do skorygowania wyliczenia przysługującego częściowego zwrotu podatku akcyzowego, zarówno w złożonym wniosku jak i w przedłożonym przez Spółkę wyliczeniu współczynnika zwrotu akcyzy za rok 2019. Organ dokonał wyliczenia kwoty zwracanej częściowo akcyzy, która wynosi 125.088,60 zł, natomiast zgodnie z wyliczeniami Spółki wartość ta wynosi 125.122,11 zł.

W odpowiedzi na wezwanie Spółka pismem z dnia 31 marca 2021 roku (data wpływu do Urzędu 2 kwietnia 2021 roku) przekazała skorygowany dokument wyliczenia współczynnika zwrotu akcyzy za rok 2019.

Pismem z dnia 6 kwietnia 2021 roku Spółka przekazała skorygowany wniosek o zwrot części zapłaconej akcyzy od energii elektrycznej wykorzystanej przez zakład energochłonny oraz skorygowany dokument wyliczenia współczynnika zwrotu akcyzy za rok 2019 z akceptacją audytora.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. stwierdził, że Spółce przysługuje zwrot części zapłaconej akcyzy od energii elektrycznej za 2019 rok jednocześnie wskazują na art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 30 marca 2021 roku o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2021 poz. 694) zgodnie z którym "do wniosków, o których mowa w art. 31 d ust. 5 ustawy zmienianej w art. 1, złożonych i nierozpatrzonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawa".

Mając na uwadze powyższe organ I instancji , zgodnie z wzorem zawartym w art. 1 pkt 22 lit. a ustawy zmieniającej, organ wyliczył wysokość zwrotu części zapłaconej w 2019 roku akcyzy na kwotę 20.032,16 zł.

W konsekwencji, Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. decyzją z dnia [...] roku odmówił zwrotu akcyzy w kwocie 69.804,51 zł, a jednocześnie orzekł o zwrocie części zapłaconej akcyzy od energii elektrycznej wykorzystanej przez zakład energochłonny za rok podatkowy 2019 w kwocie 20.032,16 zł.

Od decyzji organu I instancji strona wniosła odwołanie.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. podkreślił, że organ I instancji wydał rozstrzygnięcie w oparciu o przepisy ustawy, która była aktem obowiązującym w dniu wydania decyzji. Podkreślono, że ustawą z dnia 30 marca 2021 roku o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 roku, poz. 694) zmieniono brzmienie art. 31d ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2020 roku, poz. 722 z późn. zm.). Zgodnie z obowiązującym przepisem, kwotę zwrotu części zapłaconej akcyzy oblicza się według nowego wzoru.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. organ I instancji nie mógł dokonać zwrotu w kwocie wnioskowanej przez Spółkę, lecz obowiązany był skorzystać z wzoru, który został zmieniony na podstawie art. 1 pkt 22 lit a ustawy o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, koncertujących się wokół przewlekłego prowadzenia postępowania organu odwoławczy podkreślił, że nie można takich zarzutów uznać za zasadne w sytuacji, kiedy wniosek wymagał uzupełnień i korekt, iż w sprawie doszło do przewlekłości.

Podkreślono, że to Spółka była stroną inicjującą postępowanie w sprawie zwrotu części zapłaconej akcyzy od energii elektrycznej wykorzystanej przez zakład energochłonny, co oznacza, że obowiązek złożenia kompletnego wniosku obciąża stronę. Dopiero kompletny wniosek może skutecznie zainicjować postępowanie w sprawie. Podkreślono, iż strona ostatecznie uzupełniła wniosek 6 kwietnia 2021 roku i dopiero wtedy możliwe było rozpatrzenie przedmiotowego wniosku.

Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Łodzi.

Na podstawie art. 57 § 1 ust. 3 p.p.s.a. zaskarżonej decyzji zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 121 § 1 w zw. z art. 139 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej (dalej jako "o.p.") i w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP - poprzez prowadzenie postępowania w sposób powodujący utratę elementarnego zaufania do organów podatkowych, polegające na przedłużeniu postępowania w sprawie ponad okresy przewidziane w ustawie i celowe rozstrzygnięcie sprawy dopiero po dacie wejścia w życie niekorzystnych dla podatnika zmian prawnych, co w rezultacie doprowadziło do obniżenia należnego mu zwrotu części zapłaconej akcyzy od energii elektrycznej o kwotę 49.772,35 zł;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 31d ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia przedmiotowego wniosku) w zw. z art. 2 Konstytucji RP - poprzez odmowę zwrotu części zapłaconej akcyzy od energii elektrycznej wykorzystanej przez zakład energochłonny za rok podatkowy 2019 w wysokości 69.804,51 zł, obliczonej zgodnie z zasadami obowiązującymi w dniu złożenia przez podatnika przedmiotowego wniosku wraz ze wszystkimi niezbędnymi dokumentami - czym naruszono konstytucyjną zasadę ochrony praw nabytych.

Z uwagi na powyższe wniesiono uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. (Dz.U.2021.137 j.t.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W świetle art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne – art. 3 § 2 pkt 1) P.p.s.a. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który jednakże nie dotyczy rozpoznawanej sprawy.

Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja z Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] r. odmawiającą A sp. z o.o. zwrotu części zapłaconej akcyzy od energii elektrycznej wykorzystanej przez zakład energochłonny za rok podatkowy 2019 i orzekającą o dokonaniu zwrotu części zapłaconej akcyzy od energii elektrycznej wykorzystanej przez zakład energochłonny za rok podatkowy 2019.

Dokonując kontroli zaskarżonego aktu według powyżej opisanych zasad Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

W sprawie nie jest sporna sama zasadność zwrotu części podatku akcyzowego zapłaconego od wykorzystanej przez spółkę energii elektrycznej w 2019 roku z tytułu zwolnienia przysługującego zakładowi energochłonnemu, albowiem spółka spełnia określone przepisami prawa warunki.

Istota sporu sprowadza się natomiast do zarzutu strony, zgodnie z którym postępowanie w niniejszej sprawie powinno zostać przeprowadzone szybciej niż typowe postępowanie podatkowe – co w konsekwencji miało wpływ na kwotę zwracanej częściowo akcyzy. Spółka w skardze zarzuca naruszenie art. 31d ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia przedmiotowego wniosku) w zw. z art. 2 Konstytucji RP - poprzez odmowę zwrotu części zapłaconej akcyzy od energii elektrycznej wykorzystanej przez zakład energochłonny za rok podatkowy 2019 w wysokości 69.804,51 zł, obliczonej zgodnie z zasadami obowiązującymi w dniu złożenia przez podatnika przedmiotowego wniosku (na podstawie obowiązującego wcześniej wzoru).

Odnosząc się do zarysowanego sporu należy w pierwszej kolejności przedstawić stan prawny zastosowany przez organy podatkowe w niniejszej sprawie.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wydal rozstrzygniecie w sprawie na podstawie art. 31d ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, zgodnie z którym: zakładowi energochłonnemu wykorzystującemu energię elektryczną, który łącznie spełnia następujące warunki:

1) wykonuje działalność gospodarczą oznaczoną następującymi kodami Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD): 0510, 0729, 0811, 0891, 0893, 0899, 1032, 1039, 1041, 1062, 1104, 1106, 1310, 1320, 1394, 1395, 1411, 1610, 1621, 1711, 1712, 1722, 1920, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2060, 2110, 2221, 2222, 2311, 2312, 2313, 2314, 2319, 2320, 2331, 2342, 2343, 2349, 2399, 2410, 2420, 2431, 2432, 2434, 2441, 2442, 2443, 2444, 2445, 2446, 2720, 3299, 2011,2332, 2351, 2352, 2451,2452,2453, 2454, 2611, 2680 lub 3832,

2) prowadzi księgi rachunkowe w rozumieniu przepisów o rachunkowości,

3) nie korzysta w stosunku do tej energii elektrycznej ze zwolnienia od akcyzy, o którym mowa w art. 30 ust. 7a

- przysługuje zwolnienie od akcyzy, realizowane przez zwrot części zapłaconej akcyzy od energii elektrycznej wykorzystanej przez ten zakład.

W art. 31 d ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym, mowa jest o zwolnieniu od akcyzy energii elektrycznej, o którym stanowi art. 30 ust. 7a ww. ustawy, tj. wykorzystywanej:

1) do celów redukcji chemicznej,

2) w procesach elektrolitycznych,

3) w procesach metalurgicznych,

4) w procesach mineralogicznych.

Warunkiem powyższego zwolnienia jest wykorzystywanie energii elektrycznej przez podmiot będący podatnikiem akcyzy od tej energii (art. 30 ust. 7a i 7b ustawy o podatku akcyzowym). Zgodnie z art. 31d ust. 2 omawianej ustawy, przez zakład energochłonny wykorzystujący energię elektryczną rozumie się podmiot, u którego udział kosztów wykorzystanej energii elektrycznej w wartości produkcji sprzedanej w roku podatkowym, za który składany jest wniosek, o którym mowa w ust. 5, wynosi ponad 3%. Zakład energochłonny wykorzystujący energię elektryczną nie może być mniejszy niż zorganizowana część przedsiębiorstwa rozumiana jako organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.

W art. 31 d ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym, ustawodawca wprost wskazał, że przy obliczaniu współczynnika na podstawie którego definiowane są zakłady energochłonne, należy uwzględniać wyłącznie wartość samej nabytej i wykorzystanej energii elektrycznej. Zgodnie z art. 31 d ust. 5 ww. ustawy zwrot kwoty zwracanej częściowo akcyzy dokonywany jest na wniosek zakładu, o którym mowa w ust. 1, za okres roku podatkowego. O zwrocie tym orzeka, w drodze decyzji, właściwy naczelnik urzędu skarbowego.

W art. 31 d ust. 7 cytowanej ustawy, wskazano dane jakie powinien zawierać wniosek:

1) imię i nazwisko lub nazwę wnioskodawcy, adres zamieszkania lub jego siedziby;

2) numer identyfikacji podatkowej (NIP) wnioskodawcy;

3) numer wnioskodawcy w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo informację o wpisie w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej;

4) (uchylony)

5) określenie kwoty zwracanej częściowo akcyzy, o zwrot której ubiega się wnioskodawca;

6) numer rachunku bankowego, na który ma zostać dokonany zwrot kwoty zwracanej częściowo akcyzy;

7) określenie roku podatkowego, za który składany jest wniosek;

8) oświadczenie wnioskodawcy o:

a) wykonywaniu działalności gospodarczej, o której mowa w ust. 1 pkt 1, z podaniem kodu Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD),

b) prowadzeniu ksiąg rachunkowych, o których mowa w ust. 1 pkt 2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 5, dołącza się dokumenty, na podstawie których określono koszty wykorzystanej energii elektrycznej przy obliczaniu kwoty zwracanej częściowo akcyzy, oraz opinię biegłego rewidenta, potwierdzającą prawidłowość wyliczenia udziału kosztów wykorzystanej energii elektrycznej w wartości produkcji sprzedanej w roku podatkowym, za który składany jest wniosek (art. 31 d ust. 8 ustawy o podatku akcyzowym). Wniosek, o którym mowa w ust. 5, jest składany za okres roku podatkowego, w terminie do dnia 31 grudnia roku następującego po roku, w którym zakończył się rok podatkowy (art. 31 d ust. 9 ustawy o podatku akcyzowym).

Sposób wyliczenia kwoty zwrotu części zapłaconej akcyzy, o której mowa w ust. 1, określa wzór zawarty w art. 31 d ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym, który uległ zmianie zgodnie z ustawą z dnia 30 marca 2021 roku o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 roku, poz.694).

Przepis ten stanowi, iż kwotę zwrotu części zapłaconej akcyzy oblicza się według wzoru wskazanego w tym przepisie, zawierającego symbole: Z, K,S, W, E, które oznaczają: Z - kwotę zwracanej częściowo akcyzy (w złotych), K - udział kosztów wykorzystanej energii elektrycznej w wartości produkcji sprzedanej, wyrażony w procentach (%), w roku podatkowym, za który składany jest wniosek, o którym mowa w ust. 5, S - stawka akcyzy na energię elektryczną określona w art. 89 ust. 3, W - kurs euro w stosunku do złotego, obowiązujący w pierwszym dniu roboczym października roku poprzedzającego rok, w którym rozpoczął się rok podatkowy, za który składany jest wniosek, o którym mowa w ust. 5, opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, E - łączne zużycie energii elektrycznej wyrażone w megawatogodzinach (MWh) w roku podatkowym, za który składany jest wniosek, o którym mowa w ust. 5.

Zgodnie z art. 89 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym stawka akcyzy na energię elektryczną wynosi 5,00 zł za megawatogodzinę (MWh).

Jednakże (co podkreślały organy na każdym etapie postępowania zainicjowanego wnioskiem Spółki) w myśl art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 30 marca 2021 roku o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw "do wniosków, o których mowa w art. 31 d ust. 5 ustawy zmienianej w art. 1, złożonych i nierozpatrzonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawa. Zgodnie z art. 39 ustawy zmieniającej – ustawa weszła w życie z dnia 1 maja 2021 r.

Zgodnie z wzorem zawartym w art. 1 pkt 22 lit. a ustawy zmieniającej organ w decyzji z dnia 17 maja 2021 r. wyliczył kwotę zwrotu części zapłaconej w 2019 roku akcyzy, która wynosi 20.032,16 zł.

Oceniając podniesione w skardze zarzuty (koncentrujące się na przewlekłości postępowania, które skutkowało zwrotem części akcyzy wyliczonej na podstawie znowelizowanego wzoru) przez pryzmat przywołanych powyżej regulacji prawnych podkreślić należy, że na wynik dokonanej przez Sąd kontroli zaskarżonej decyzji nie może mieć wpływu subiektywne przekonanie strony, że postępowanie było prowadzone opieszale.

Zgodnie z art. 139 § 1 O.p. załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej.

Natomiast w myśl art. 140. O.p. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.

Z akt sprawy wynika, że:

1) w trakcie postępowania zainicjowanego wnioskiem organ ze względu na konieczność podjęcia wszelkich niezbędnych działa w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedłużał termin załatwienia sprawy:

– do dnia 26 lutego 2021 r. (postanowieniem z dnia [...] r)

– do dnia 30 kwietnia 2021 r. (postanowieniem z dnia [...] r.)

– do dnia 31 maja 2021 r. (postanowieniem z [...] r.)

2) komplet wymaganych dokumentów był w posiadaniu organu w dniu 6 kwietnia 2021 r.

W ocenie Sądu dopiero po skompletowaniu wymaganych dokumentów i poddaniu ich wnikliwej analizie organ mógł uczynić zadość regulacjom art. 200 O.p. i w dniu 26 kwietnia 2021 r. i wyznaczyć stronie 7 dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego (k. 101 akt administracyjnych), co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji organu I instancji bez przekroczenia terminu załatwiania sprawy wynikającego z postanowienia z [...] r (k. 105 akt administracyjnych).

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, w sprawie nie doszło do naruszenia konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawa poprzez działanie prowadzące do naruszenia ochrony zaufania jednostki do państwa i prawa, jak również zasady lex retro non agit (str. 4 skargi).

Ponownie trzeba wskazać, że ustawodawca precyzyjnie określił w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 30 marca 2021 roku o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw, że do wniosków, o których mowa w art. 31 d ust. 5 ustawy zmienianej w art. 1, złożonych i nierozpatrzonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Zmiany te weszły w życie z dniem 1 maja 2021 r. Tym samym w chwili wydawania decyzji organu I instancji obowiązywał już przepisy po nowelizacji i organ nie mógł ich zastosować w starym brzmieniu (organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa - art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej).

Rację tym samym mają organu podatkowe podnosząc, że w rozpatrywanej sprawie brak podstaw prawnych do dokonania zwrotu w kwocie wnioskowanej przez Spółkę.

Reasumując Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, w tym wskazanych w zarzutach skargi, w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.

.

is