Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1037/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 911/13 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w sprawie ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

W. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2013 r. wydaną w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając ww. wniosek wskazywał, że jego nieuwzględnienie miałoby dla niego niekorzystny wpływ. Zważywszy przy tym na liczne uchybienia, jakimi obarczona jest ww. decyzja, wniosek – zdaniem W. B. – jest tym bardziej uzasadniony.

Odmawiając wstrzymania wykonania ww. decyzji Kolegium, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – powołując się na przepis art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." – uznał, że wniosek W. B. nie mógł odnieść zamierzonego skutku bowiem nie został w należyty sposób uzasadniony. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, wnioskodawca nie wykazał okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody, jak również okoliczności mogących spowodować trudne do odwrócenia skutki.

W. B. w złożonym na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zażaleniu, wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji albo jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zarzucił mu naruszenie "art. 61 § 2 p.p.s.a" poprzez jego niezastosowanie, pomimo istnienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, polegających na spowodowaniu znaczących utrudnień w normalnej egzystencji skarżącego i sprawowaniu opieki nad chorą żoną.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący podnosił, że jest osobą w podeszłym wieku i ma trudności z poruszaniem się. Chodzenie stanowi dla niego dużą dolegliwość. Są dni kiedy nie jest w stanie przemieszczać się pieszo. Także jego żona, z uwagi na swój wiek i problemy zdrowotne, nie jest w stanie funkcjonować bez możliwości przemieszczania się samochodem, którym na co dzień kierował. Używanie pojazdu było przydatne podczas wizyt lekarskich, na których skarżący i jego żona bywają często i regularnie. Brak zaś możliwości poruszania się samochodem, przy jednoczesnym braku możliwości finansowych korzystania z wynajętych pojazdów uniemożliwi leczenie skarżącego i jego żony, a w konsekwencji będzie zagrażać ich życiu i zdrowiu wyrządzając im nieodwracalną szkodę.

Skarżący zakwestionował ponadto prawidłowość decyzji, której wstrzymania się domagał. Jego zdaniem, ww. decyzja nie zawiera podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a ponadto została wydana na podstawie okoliczności, których uwzględnienie nie było prawidłowe.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.

Mając powyższe na uwadze, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że skarżący we wniosku nie wskazał, ani nie udokumentował konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Za takie z pewnością nie można uznać twierdzenia, że nieuwzględnienie ww. wniosku miałby dla niego niekorzystny wpływ.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przytoczenie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie Sądu I instancji nie stanowi wystarczającej podstawy do uchylenia tego orzeczenia nawet w przypadku uznania powyższych przesłanek za uzasadnione, w sytuacji gdy nie można Sądowi Wojewódzkiemu zarzucić naruszenia prawa.

Również podnoszenie przez skarżącego – zarówno na etapie rozpatrywania przez Sąd I instancji ww. wniosku oraz w zażaleniu – zarzutów skierowanych przeciwko prawidłowości samej decyzji Kolegium nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Podważanie jej legalności nie świadczy bowiem o realizacji przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.