Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 670/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. utrzymał w mocy orzeczenie Naczelnika Drugiego [...] Urzędu Skarbowego w W. z [...] grudnia 2017 r. o obciążeniu wierzyciela - [...], kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 22.399,90 zł.

W treści skargi na powyższe postanowienie zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, z powodu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wyjaśnił wnioskodawca nałożone na [...] koszty egzekucyjne są tak wysokie, że – w myśl wyroku TK z 28 czerwca 2016 r. sygn. akt: SK 31/14 – w przypadku należności o znacznej wysokości następuje całkowite zerwanie związku między świadczeniem organu egzekucyjnego, a wysokością ponoszonych za dokonanie tych czynności opłat, opłaty te nie są wtedy formą zryczałtowanego wynagrodzenia organu prowadzącego egzekucję za podejmowane czynności, ale stają się dodatkową karą.

Organ nie wydał postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia. Nie ustosunkował się także do wniosku o wstrzymanie adresowanego przez stronę skarżącej do sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Podstawą orzeczenia o wstrzymywaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest prawdopodobieństwo powstania, w wyniku wykonania aktu lub czynności, sytuacji wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.). Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu.

Udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest uzasadnione, gdy skutki prawne lub faktyczne wykonania aktu powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Kwestie związane z zasadami i wysokością pobierania opłat egzekucyjnych w której wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 28 czerwca 2016 r. sygn. akt: SK 31/14 nie mają charakteru okoliczności, które usprawiedliwiają wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadnienie wniosku nie powołuje następstw faktycznych wykonania aktu, które stanowiłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie obowiązku o charakterze pieniężnym z punktu widzenia następstw prawnych, co do zasady, nie wywołuje niebezpieczeństw określonych w treści przesłanek dla orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia. Strona skarżąca posiada bowiem roszczenie o zwrot bezpodstawnie uiszczonych należności wraz z odsetkami, restytucja całkowita jest zasadą.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.