Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 348/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Transport
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14 ust.1, art. 32 a i art. 92 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska,, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 września 2020 r. sprawy ze skargi E. F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik P. Urzędu Celno - Skarbowego w B. decyzją z [...] grudnia 2019 r. znak: [...] nałożył na Firmę Usługowo-Handlową E. (dalej powoływaną jako "skarżąca") karę pieniężną w wysokości 12.000 zł z tytułu naruszenia przepisów o transporcie drogowym, wskazanych w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm., dalej: u.t.d.), tj.:

1) podłączenia do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu (L.p. 6.1.3),

2) niewyposażenia kierowcy w dokument, o którym mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym (L.p. 1.12.),

3) wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie (L.p. 6.1.5.),

4) niezgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym w wymaganym terminie (L.p. 1.5.).

Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożyła skarżąca wskazując, że samochód dokonujący przewozu ładunku na naczepie [...] uległ awarii i w związku z tym wystąpiła do firmy "T." o dokonanie przewozu z O. do odbiorcy towaru. Jej zdaniem zgodnie z otrzymanym zleceniem, towar powinien być dostarczony na naczepie, na której został załadowany łącznie z oryginalną CMR wystawioną przez nadawcę towaru, oraz w ściśle określonym terminie. Nie dysponując zaś wówczas żadnym wolnym pojazdem, który mógłby kontynuować przewóz ładunku, skarżąca zleciła przewóz ww. firmie, dysponującej środkiem przewozowym marki V., zgłoszonym w bazie GITD do licencji udzielonej tej firmie oraz ważnym wpisem z licencji nr [...]. W ocenie strony skarżącej jej firma E. nie wykonywała usługi transportowej i nie powinna ponosić jakichkolwiek konsekwencji. Skarżąca zakwestionowała również nałożenie na jej firmę kary pieniężnej z tytułu nie wykonania okresowego badania tachografu w wymaganym terminie stwierdzając, że skoro okresowe badanie tachografu wykonano w dniu [...] sierpnia 2017r., a termin ponownego badania przypadał na dzień [...] sierpnia 2019r., to kontrola przeprowadzona w dniu [...] listopada 2018r. nie powinna skutkować nałożeniem kary pieniężnej. W odwołaniu zaprzeczono również, jakoby kierowca kontrolowanego pojazdu był wyposażony w pilot do zakłócania pracy tachografu. Podkreślono, że pojazd nie miał żadnego urządzenia zakłócającego pracę tachografu, zaś w trakcie kontroli pojazd o nr rej. [...] skierowano do stacji diagnostycznej, gdzie w obecności funkcjonariusza Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. oraz L. F. dokonano sprawdzenia pojazdu oraz zainstalowanego w pojeździe tachografu i nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości. Skarżąca zasygnalizowała jednocześnie, że podczas ww. sprawdzenia pojawiały się usterki tachografu powodujące zatrzymywanie pracy urządzenia rejestrującego czas pracy kierowcy, jednak mechanik firmy "C." zdiagnozował usterkę impulsatora przy skrzyni biegów, która została wymieniona. Żadnych innych napraw ani wymian nie dokonywano. Powołując się na powyższe okoliczności skarżąca wniosła o umorzenie postępowania i odstąpienie od kary pieniężnej w łącznej wysokości 12.000,00 zł.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. decyzją z [...] lutego 2020r. znak: [...], uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i nałożył na Firmę Usługowo-Handlową "E." karę pieniężną w łącznej wysokości 11.300 zł.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ w pierwszej kolejności za zasadne zarzuty skarżącej w zakresie twierdzenia, że tachograf był poddany badaniu okresowemu, od którego nie upłynęło dwa lata i nie ma podstaw do twierdzenia o nieważności tego badania. Organ II instancji uznał, że wprawdzie stwierdzenie istnienia urządzenia manipulującego tachografem lub podejrzenie podłączenia takiego urządzenia skutkować powinno koniecznością badania kontrolnego w zakresie badania tachografu pod kątem zamontowania urządzenia manipulującego lub śladów po takim urządzeniu, tym niemniej, jak podkreślił, nie stanowi to przesłanki obligatoryjnego stwierdzenia, że ujawnienie urządzenia wpływającego lub zakłócającego pracę tachografu skutkować ma nieważnością przeprowadzonego badania okresowego, od przeprowadzenia którego nie upłynął okres dwóch lat. W konsekwencji uznał za niezasadne nałożenie na przewoźnika kary pieniężnej w kwocie 1000 zł z tytułu braku przeglądu okresowego tachografu.

W zakresie pozostałych zarzutów organ przeanalizował stan faktyczny sprawy przypominając, że w dniu [...] listopada 2018 r. na drodze krajowej nr 61 w Ł. zatrzymano do kontroli drogowej zespół pojazdów składający się z samochodu ciężarowego marki V. i przyczepy marki S. prowadzony przez kierowcę obywatela B. Z. V. legitymującego się paszportem nr [...] oraz kartą pobytu nr [...] wydaną przez wojewodę w. Kierowca okazał do kontroli m.in. dokumenty CMR, z których wynikało, że nadawcą ładunku była firma Fabryki M., natomiast odbiorcą towaru była firma C. z siedzibą w S. W polu nr 16 (przewoźnik) tego dokumentu figurowała Firma Usługowo - Handlowa "E." W chwili kontroli w/w przedsiębiorca wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy. Kierowca na prośbę kontrolujących okazał wypis z licencji wspólnotowej na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy wydanej firmie L. F. "T." ul. [...]. Po sprawdzeniu w bazie GITD ustalono, że pojazd o nr [...] jest zgłoszony do licencji udzielonej firmie "T." ul. [...] nie zaś firmie wykonującej przewóz drogowy tj. Firmie Usługowo - Handlowej "E." W trakcie kontroli kierowca nie przedstawił ważnego wypisu z licencji udzielonej firmie wykonującej przewóz drogowy, która de facto taką licencję posiadała.

Na tle powyższych ustaleń organ przypomniał treść art. 14 ust. 1 o transporcie drogowym wyjaśniając, że celem w/w regulacji jest umożliwienie przedsiębiorcy prowadzenia działalności gospodarczej, bez konieczności natychmiastowego załatwienia formalności związanych np. ze zmianą pojazdu, w szczególności, kiedy zachodzi konieczność zmiany pojazdu z przyczyn nieprzewidzianych i niezależnych od przedsiębiorcy. W takim przypadku przedsiębiorca ma 28 dni na zgłoszenie zmian i dopełnienie formalności. Dalej, jak podkreślił organ, w okresie 28 dni przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie transportu może wykonywać transport nowym pojazdem bez dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym i w okresie tym nie podlega karze, za wykonywanie transportu pojazdem niezgłoszonym do licencji.

Zestawiając datę kontroli dokumentów związanych z wykonywaniem przewozu drogowego pojazdem marki V. i przyczepy marki S., co miało miejsce miało miejsce [...] listopada 2018 r., i datę wydania przez organ I instancji decyzji z [...] grudnia 2019 r., organ II Instancji doszedł do wniosku, że skarżąca miała wystarczający czas aby dopełnić obowiązku zgłoszenia do licencji zmiany pojazdu, czego jednak nie uczyniła. W tych okolicznościach zasadne było nałożenie kary pieniężnej, z tytułu niezgłoszenia na piśmie, w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udziela zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i 8 ustawy o transporcie drogowym, w kwocie 800 zł, określoną w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym pod L.p. 1.5.

W zakresie kolejnego uchybienia DIAS przypomniał, że w trakcie prowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono, że w pojeździe marki V. zainstalowano tachograf marki C. A. GmBH typ:

[...]. Ponadto, jak stwierdzili kontrolujący, do momentu zatrzymania pojazdu tachograf rejestrował odpoczynek, co nie było wartością prawidłową. Analiza danych z tachografu i karty kierowcy wskazała natomiast, że w dniu [...] listopada 2018 r. od godz. 4:55 (czasu UTC) do momentu zatrzymania pojazdu do kontroli czyli do godz. 12:20 (czasu UTC), rejestrowany był odpoczynek zamiast jazdy. Wystąpiło zatem nierejestrowanie danych dotyczących prędkości pojazdu, przejechanych kilometrów i aktywności kierowcy. Kierowca okazał kontrolującemu pilot sterujący urządzeniem zakłócającym pracę tachografu. W trakcie kontroli podczas próby drogowej sprawdzono działanie pilota (włączanie i wyłączanie sygnału biegnącego do tachografu). Uruchomienie wyłącznika sygnału ruchu możliwe było za pomocą pilota w stanie gdy pojazd był zatrzymany, a zapłon włączony, natomiast przywrócenie sygnału ruchu do tachografu możliwe było za pomocą tego samego pilota także podczas ruchu pojazdu. W ocenie organu II instancji zgromadzony materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że kierowca kontrolowanego pojazdu w dniu [...] listopada 2018r. korzystał z urządzenia zakłócającego pracę tachografu w celu nierejestrowania swojej aktywności, prędkości pojazdu i przebytej drogi przez urządzenie rejestrujące, które to działanie, jak trafnie ocenił organ I instancji stanowi naruszenie określone w Lp. 6.1.3 Załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym, i podlega karze pieniężnej w wysokości 10000 zł.

W trakcie czynności kontrolnych ustalono również, że kierowca samochodu ciężarowego marki V. i przyczepy marki S.- obywatel B. Z. V. nie przedstawił świadectwa kierowcy, wymaganego przepisem art. 87 ust. 1 pkt 4) ustawy o transporcie drogowym. Na tym tle organ II instancji doszedł do wniosku, że Naczelnik P. Urzędu Celno-Skarbowego zasadnie nałożył na przewoźnika karę pieniężną w wysokości 500 zł za nieokazanie dokumentu - świadectwa kierowcy wymaganego powołanym przepisem.

Końcowo zasygnalizowano, że organ pierwszej instancji prawidłowo, przed wydaniem decyzji, zbadał przesłanki niewszczynania postępowania o nałożenie kary pieniężnej, wynikające z art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Pismem z [...] września 2019 r. wezwał bowiem skarżącą do nadesłania dowodów potwierdzających właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów dotyczących czasu pracy kierowców, zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006, oraz przepisów rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Skoro skarżąca nie udzieliła odpowiedzi w w/w zakresie, a ponadto nie przedłożyła dokumentów potwierdzających swoje twierdzenia, iż nie była przewoźnikiem przedmiotowego transportu, w sytuacji, gdy z listów przewozowych znajdujących się w aktach sprawy wprost wynika, że to "E.'" była przewoźnikiem tego transportu, to jest zobowiązana do uregulowania kar pieniężnych w związku ze stwierdzonymi naruszeniami przepisów prawa.

Skargę na powyższą decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 11.300 zł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł pełnomocnik skarżącej zarzucając jej naruszenie:

- art. 28 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w stosunku do podmiotu, który nie powinien mieć we wszczętym przez organ postępowaniu statusu strony, bowiem nie dotyczyło ono obowiązków Firmy H. –U. E. F., a wszczęte przez Naczelnika P. UCS postępowanie dotyczyło rzekomych naruszeń przepisów, których dopuścił się L. F. prowadzący działalność pod firmą "T.";

- art. 14 ust. l pkt 2 ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez bezzasadne zastosowanie pierwszego ze wskazanych przepisów w konsekwencji przyjęcie, że przewóz towarów realizowany był przez firmę E., bo firma tego podmiotu figurowała w liście przewozowym CMR, w ocenie skarżącego przewóz towarów był realizowany przez firmę "T." z uwagi na fakt, że to ten podmiot w chwili kontroli miał tytuł prawny do samochodu ciężarowego marki V. i został zgłoszony do licencji przewozu towarów wystawionej również na firmę L. F.;

- art. 80 k.p.a. w związku z art. 6, 7 i 8 k.p.a. poprzez całkowicie dowolne ustalenie, że w trakcie kontroli w samochodzie ciężarowym marki V. znajdowało się urządzenie zakłócające pracę tachografu;

- art. 80 k.p.a. w związku z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez bezzasadne wymierzenie skarżącej kary za to, że kierowca w trakcie kontroli nie wykazał wyciągu z licencji wystawionej na E., w sytuacji gdy transport drogowy wykonywał T. , a kierujący pojazdem posiadał wyciąg z licencji wystawionej na ten podmiot.

Powołując się na powyższe zarzuty autor skargi wniósł o uchylenie decyzji DIAS w zaskarżonej części.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Przy czym, jak wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie stała się decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] lutego 2020r. uchylająca decyzję Naczelnika P. Urzędu Celno – Skarbowego w B. z dnia [...] grudnia 2019 r. w całości i nakładająca na Firmę U. –H. "E." karę pieniężną w łącznej wysokości 11 300 zł. Przeprowadzona przez sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie narusza one przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż prawidłowo nałożono na skarżącą karę pieniężną w wysokości 11.300 zł za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym polegające na: (1) niezgłoszeniu do licencji zmiany danych pojazdu wykonującego międzynarodowy transport drogowy (L.p. 1.5.); (2) korzystaniu z niedozwolonego urządzenia zakłócającego dane rejestrowane przez tachograf (L.p. 6.1.3); (3) niewyposażeniu kierowcy w dokument świadectwa pracy (L.p. 1.12.).

Podnieść dodatkowo należy, że stwierdzone przez organy w postępowaniu poszczególne przypadki naruszenia obowiązków lub warunków prowadzenia przez skarżącą przewozu drogowego zostały szczegółowo wskazane i opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W działaniu organu odwoławczego, wydającego kontrolowaną decyzję, sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości zarówno, odnośnie do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i zastosowania przepisów prawa materialnego. Powyższe naruszenia ustalono bowiem na podstawie zupełnego i prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego sprawy, który mógł stanowić podstawę wydania zaskarżonej decyzji.

Zasygnalizować w tym miejscu również trzeba, że stan faktyczny sprawy został ustalony przede wszystkim w oparciu o sporządzony w sprawie protokół kontroli z dnia [...] listopada 2018 r., podpisany przez kierowcą kontrolowanego pojazdu bez zastrzeżeń. Protokół kontroli, będący podstawowym dowodem w sprawie, został sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego, z zapewnieniem możliwości przedstawienia przez kontrolowanego własnej wersji zdarzeń. Protokół kontroli - w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. – jest dokumentem urzędowym. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 92a ust. 1, 7 i 9 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, zwanej nadal w skrócie "u.t.d.", która w art. 92a ust. 1 przewiduje odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów ustalających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie ogólne granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Zgodnie z tą regulacją podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12.000 zł za każde naruszenie. W odniesieniu do kontroli drogowej suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty 12.000 zł (ust. 3), natomiast wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 7). Za stwierdzone przez organ naruszenie, polegające na podłączeniu przez kierowcę do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu, w lp. 6.1.3. ustawodawca przewidział karę pieniężną w wysokości 10.000 zł, z kolei za naruszenie polegające na niezgłoszeniu do licencji zmiany danych pojazdu wykonującego międzynarodowy transport drogowy – określone w lp. 1.5 kara w wysokości 800 zł, a za naruszenie określone w lp. 1.12., polegające na niewyposażeniu kierowcy w dokument świadectwa pracy, przewidziana została kara w wysokości 500 zł. Powołany przepis art. 92a ustawy określa odpowiedzialność administracyjnoprawną podmiotu wykonującego m.in. transport drogowy rzeczy.

Takim podmiotem niewątpliwie jest skarżąca. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika jednoznacznie, że w dniu [...] listopada 2018 r. na drodze krajowej nr 61 w Ł. zatrzymano do kontroli drogowej zespół pojazdów składający się z samochodu ciężarowego marki V. i przyczepy marki S. prowadzony przez kierowcę -obywatela B. Z. V. Kierowca okazał do kontroli m.in. dokumenty CMR, potwierdzające, że nadawcą ładunku była firma F. S.A., natomiast odbiorcą towaru była firma C. z siedzibą w S. W polu nr 16 (przewoźnik) tego dokumentu figurowała natomiast firma skarżącej - Firma Usługowo - Handlowa "E." Nie ulega zatem żadnej wątpliwości, że w chwili kontroli to firma skarżącej wykonywała międzynarodowy transport drogowy rzeczy. Ponadto w trakcie prowadzonego postępowania skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających, jakoby to nie jej firma była przewoźnikiem przedmiotowego transportu. Wręcz przeciwnie, jak wynika z dołączonych do akt sprawy - listów przewozowych, to "E." była przewoźnikiem tego transportu.

Ze zgromadzonego materiału wynika również, że kierowca w trakcie kontroli okazał wypis z licencji wspólnotowej na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy wydanej firmie "T." ul. [...]. Wyniki przeprowadzonej kontroli wykazały także, że pojazd o nr [...] zgłoszony jest do licencji udzielonej firmie L. F. "T.". W trakcie kontroli kierowca nie przedstawił ważnego wypisu z licencji udzielonej firmie wykonującej przewóz drogowy tj. F. U. – H. "E."

Stosownie do art. 14 ust. 1 u.t.d., przewoźnik obowiązany jest zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 7a nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Dane te to m. in określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego (art. 7a ust. 2 pkt 6 u.t.d.). W lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. przewidziano karę 800 zł za niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d w wymaganym terminie – za każdą zmianę. Jak trafnie zasygnalizował organ celem regulacji art. 14 ust. 1 u.t.d. jest umożliwienie przedsiębiorcy prowadzenia działalności gospodarczej, bez konieczności natychmiastowego załatwienia formalności związanych np. ze zmianą pojazdu. W szczególności, kiedy zachodzi konieczność zmiany pojazdu z przyczyn nieprzewidzianych i niezależnych od przedsiębiorcy, tak jak to miało miejsce w przypadku pojazdu skarżącej. W takim przypadku przedsiębiorca ma 28 dni na zgłoszenie zmian i dopełnienie formalności. W okresie 28 dni przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie transportu może zatem wykonywać transport nowym pojazdem bez dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym i w okresie tym nie podlega karze, za wykonywanie transportu pojazdem niezgłoszonym do licencji.

W ocenie sądu organ słusznie uznał, że skarżąca nie dochowała powyższego obowiązku i prawidłowo nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 800 zł. Z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania wynika bowiem jednoznacznie, że kontrolowany międzynarodowy transport drogowy rzeczy wykonywała Firma U. –H. "E.", przy czym przewóz był dokonany pojazdem niezgłoszonym do licencji. Dla przypisania opisanej odpowiedzialności skarżącej niebagatelne znaczenie ma fakt, że kontrola dokumentów związanych z wykonywaniem spornego przewozu drogowego miała miejsce [...] listopada 2018r., natomiast sama decyzja została wydana dopiero [...] grudnia 2019r. Oznacza to, że skarżąca miała wystarczający czas aby dopełnić obowiązku zgłoszenia do licencji zmiany pojazdu., czego jednak nie uczyniła.

Odnosząc się do naruszenia polegającego na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Zaznaczyć należy, że w myśl art. 87 ust. 3 u.t.d. przedsiębiorca odpowiedzialny jest za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy w wymagane dokumenty. Stosownie natomiast do art. 32a ustawy o transporcie drogowym do kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zatrudnionego przez przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego międzynarodowy transport drogowy rzeczy, stosuje się przepisy Unii Europejskiej dotyczące świadectwa kierowcy.

I tak, jak stanowi art. 5 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2009r. świadectwo kierowcy należy do przewoźnika, który przekazuje je do dyspozycji kierowcy wskazanemu w świadectwie, podczas gdy kierowca prowadzi pojazd, korzystając z licencji wspólnotowej wydanej temu przewoźnikowi. Uwierzytelniony wypis ze świadectwa kierowcy wydany przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika jest przechowywany w lokalach przewoźnika. Świadectwo jest okazywane na wniosek każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie zaś wynika, że [...] listopada 2018 r. kierowca samochodu ciężarowego marki V. i przyczepy marki S. – Z. V., wykonujący międzynarodowy transport drogowy (przewóz rzeczy) w imieniu i na rzecz firmy skarżącej, nie przedstawił wymaganego przepisami prawa świadectwa kierowcy. Naruszenie to, jak trafnie ocenił DIAS, dawało zatem podstawę do wymierzenia skarżącej kary pieniężnej w wysokości 500 zł, zgodnie z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.

Analizując z kolei naruszenie polegające na podłączeniu do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowych przez tachograf lub korzystania z tego urządzenia lub przedmiotu wskazać należy, że obowiązek stosowania w pojazdach wykonujących przewozy drogowe tachografów wynika z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 2014 r., s.1), dalej jako "rozporządzenie nr 165/2014". Rozporządzenie nr 165/2014 określa obowiązki i wymogi w odniesieniu do budowy, instalacji, użytkowania, sprawdzania i kontrolowania tachografów stosowanych w transporcie drogowym (art. 1 ust. 1). Tachografy muszą spełniać wymogi rozporządzenia pod względem budowy, instalacji, użytkowania i sprawdzania (art. 1 ust. 2).

Zgodnie z art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy obowiązani są do zapewnienia poprawnego działania i właściwego użytkowania tachografów. Jednocześnie przepis art. 32 ust. 3 wprowadza zakazy, mające na celu zapobieżenie nieprawidłowościom w użytkowaniu tachografów. Przepis ten stanowi: "Zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach".

Z przytoczonego przepisu wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że zakazana jest każda forma manipulowania tachografem, a więc zakaz ten dotyczy wszelkich urządzeń czy przedmiotów użytych do zakłócania pracy tachografu oraz wszelkich sposobów ich użycia i zastosowanych technik, jeżeli miałoby to prowadzić do sfałszowania, zlikwidowania lub zniszczenia danych, rejestrowanych przez tachografy.

Z akt sprawy wynika, że w trakcie kontroli przeprowadzonej [...] listopada 2018 r. stwierdzono, że kierowca pojazdu, wykonującego międzynarodowy transport drogowy rzeczy używał m

W trakcie prowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono, że kierowca kontrolowanego pojazdu w dniu [...] listopada 2018r. korzystał z urządzenia – pilota zakłócającego pracę tachografu marki C. A. GmBH w celu nierejestrowania swojej aktywności, prędkości pojazdu i przebytej drogi przez urządzenie rejestrujące. Ustalono bowiem, że do momentu zatrzymania pojazdu tachograf rejestrował odpoczynek, co nie było wartością prawidłową. Analiza danych z tachografu i karty kierowcy wskazała również, że w dniu [...] listopada 2018 r. od godz. 4:55 (czasu UTC) do momentu zatrzymania pojazdu do kontroli czyli do godz. 12:20 (czasu UTC), rejestrowany był odpoczynek zamiast jazdy. Wystąpiło zatem nierejestrowanie danych dotyczących prędkości pojazdu, przejechanych kilometrów i aktywności kierowcy. W trakcie kontroli sam kierowca okazał kontrolującemu pilot sterujący urządzeniem zakłócającym pracę tachografu. Podczas próby drogowej sprawdzono również działanie pilota (włączanie i wyłączanie sygnału biegnącego do tachografu). Wykazała ona możliwość uruchomienia wyłącznika sygnału ruchu za pomocą pilota w stanie gdy pojazd był zatrzymany, a zapłon włączony, natomiast przywrócenie sygnału ruchu do tachografu możliwe było za pomocą tego samego pilota także podczas ruchu pojazdu. Taka ingerencja, jak słusznie ocenił to organ, miała na celu nierejestrowanie rzeczywistych danych w pamięci urządzenia jak i na karcie kierowcy, a co za tym idzie naruszeń czasu pracy kierowcy. W ocenie sądu, materiał dokumentacyjny sprawy, w tym ustalenia z przeprowadzonej kontroli tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe, potwierdza, że kierujący używał niedozwolonego urządzenia, tj. pilota sterującego pracę tachografu. Organy prawidłowo zatem przyjęły, że powyższe stanowi o wypełnieniu dyspozycji art. 92a ust. 1 ustawy i pozwala na przypisanie skarżącej naruszenia wymienionego w lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do ustawy, które należy do grupy naruszeń określonych w lp. 6.1. załącznika, dotyczących "naruszenie zasad i warunków wyposażenia pojazdu w tachograf".

W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do art. 4 pkt 22 lit. a oraz lit. h ustawy, odpowiedzialność z art. 92a ust. 1 ustawy dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno z ustawy, jak i wskazanych w tym przepisie aktów, w tym m.in. powołanego wcześniej rozporządzenia nr 165/2014. Zgodnie z art. 32 ust. 1 tego rozporządzenia, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. W myśl art. 33 u.t.d. przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne: zapewnienie, by ich kierowcy byli właściwie wyszkoleni i poinstruowani w zakresie prawidłowego działania tachografów, zarówno cyfrowych, jak i analogowych, przeprowadzają regularne kontrole, by zapewnić właściwe użytkowanie tachografów przez swoich kierowców i nie udzielają kierowcom żadnych bezpośrednich ani pośrednich zachęt, które mogłyby skłaniać ich do niewłaściwego używania tachografów. Z kolei stosownie do art. 36 ust. 1 u.t.d. rozporządzenia, jeśli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w tachograf cyfrowy, musi być w stanie okazać, na każde żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych: (i) swoją kartę kierowcy; (ii) wszelkie zapisy odręczne oraz wydruki sporządzone w ciągu bieżącego dnia oraz poprzednich 28 dni zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006; (iii) wykresówki odpowiadające okresowi, o którym mowa w ppkt (ii), w trakcie którego prowadził on pojazd wyposażony w tachograf analogowy. Zgodnie natomiast z art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie to miało miejsce na terytorium innego państwa członkowskiego lub w państwie trzecim. Trafnie więc organy przyjęły, że konsekwencją przytoczonych rozwiązań prawnych jest ustalenie pod lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do u.t.d. sankcjonowanego naruszenia w postaci podłączenia przez kierowcę do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu oraz pod lp. 6.3.8 załącznika do u.t.d., naruszenia w postaci niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy, z okresu objętego kontrolą.

W ocenie sądu, zaskarżona decyzja nie narusza także przepisów postępowania. Organy wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i oceniły te dowody zgodnie z art. 80 k.p.a.). Kara nałożona na skarżącego na podstawie lp. 1.5, lp. 1.12 i lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wysokości 11 300 zł jest więc prawidłowa.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.