Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 195/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący WSA Maciej Dybowski Sędziowie: NSA Paweł Miładowski As. sąd.Izabela Kucznerowicz (spr.) Protokolant sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 września 2006 r. sprawy ze skargi M. G.-M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu w [...] z dnia [...] r. nr [...] 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/I.Kucznerowicz /-/M.Dybowski /-/P.Miładowski KB/


UZASADNIENIE

sygn. IV SA/Po 195/05

U Z A S A D N I E N I E

Ostateczną decyzją Starosty P. z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art.2 ust. 1 pkt 1 i 2 i art. 27 ust. 1 pkt 3 oraz art. 6 pkt 15 lit. a i b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz. U. 58/03/514 ze zm.- dalej: ustawa o zatrudnieniu) oraz art. 104 kpa przyznał M.G. status osoby bezrobotnej od dnia [...] r. i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu Starosta wskazał, że "z przedłożonych dokumentów wynika, że w okresie ostatnich 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w PUP M.G. rozwiązała stosunek pracy "za wypowiedzeniem lub za porozumieniem stron"; nabycie prawa do zasiłku nastąpi po upływie 90 dni od dnia rejestracji (art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu; k. 20 akt administracyjnych).

Starosta P. ostateczną decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b i art. 75 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. 99/04/ 1001- dalej: ustawa o promocji zatrudnienia) oraz art. 104 kpa przyznał M.G. prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] r., wskazując na upływ okresu w jakim nie przysługiwało Zainteresowanej prawo do zasiłku (k. 19 akt administracyjnych).

Decyzją z dnia [...] r. nr [...]., na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia Starosta P. orzekł o utracie przez Stronę prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] r., z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania (k. 16 akt administracyjnych).

Zainteresowana odwołała się od wskazanej decyzji wskazując, że pracownik PUP poinformował ją o tym, że zasiłek przysługuje Jej przez 9 miesięcy a ustawa która weszła w życie w czerwcu Jej nie obejmuje ponieważ rejestracja była dokonana na "starych zasadach".

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Wojewoda W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, 73 ust. 1 i art. 139 ust. 1 ustawy o o promocji zatrudnienia utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, iż przepis art. 73 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy określa wyczerpująco przesłanki nabycia i związany z tym okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Okres zasiłkowy uzależniony jest od występującej w regionie stopy bezrobocia.

W przypadku M.G. należało zastosować zasadę określoną w art. 139 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia, który stanowi, że zasiłki, dodatki szkoleniowe oraz inne świadczenia z tytułu bezrobocia przyznane bezrobotnym przed dniem wejścia w życie ustawy są wypłacane na zasadach określonych w dotychczasowych przepisach, z wyjątkiem ich waloryzacji i zawieszania, które są dokonywane na zasadach określonych w niniejszej ustawie.

Ustawa o promocji zatrudnienia weszła w życie z dniem [...] r. a M. G. w tym czasie nie pobierała zasiłku lecz pozostawała w okresie karencji. Dlatego zgodnie z art. 139 ustawy o promocji zatrudnienia po okresie zawieszenia prawo do zasiłku przyznano na nowych zasadach.

Obowiązujący od [...] r. na obszarze działania PUP w P. 6-miesięczny okres zasiłkowy został pomniejszony o 90-dniowy okres karencji z tytułu rozwiązania umowy o pracę na mocy porozumienia stron.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła M.G., żądając ponownego rozpatrzenia sprawy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Skarżąca zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy dnia [...] r. W dniu [...] r. wydano decyzję o uzyskaniu przez Wnioskodawczynię statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r.

Do rejestracji Zainteresowanej doszło pod rządem ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz. U. 58/03/514 ze zm.). Utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest, że z datą rejestracji, a nie wydania decyzji, bezrobotny nabywa określone uprawnienie (odpowiednio - wyrok NSA z: 4.2.1999-II SA 1704/98) – szczególności status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Mimo, że w art. 27 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu ustawodawca użył zwrotu "prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu", to z systematyki ustawy (art. 23 ust. 1, art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu) wynika, że prawo do zasiłku powstaje od dnia rejestracji, a jedynie prawo do wypłaty zasiłku objęte jest karencją - siedmiodniową w przypadku art. 23 ust. 1, a dziewięćdziesięciodniową w przypadku wymienionym w art. 27 ust. 1 pkt 2 bądź 3 ustawy o zatrudnieniu (T. Olejarz "Nowelizacja ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu" Służba Pracownicza 1/97/8; wyrok NSA z 25.1.1999 - II SA 1792/98). Za taką wykładnią przemawia także użycie przez ustawodawcę w ust. 2 art. 27 ustawy o zatrudnieniu sformułowania "bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 1, spełniającemu warunki określone w art. 23 zasiłek przysługuje...", nie zaś np. "prawo do zasiłku przysługuje".

Z uwagi na czas rejestracji i zasadę ochrony praw słusznie nabytych, to przepisy ustawy o zatrudnieniu stały się podstawą określenia sytuacji prawnej Skarżącej.

Sąd nie zgadza się z argumentacją organu, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługiwało Skarżącej dopiero od dnia [...]r., bo podlegało ono reżimowi ustawy o promocji zatrudnienia. Jak słusznie wskazywał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach z dnia: 8.3.2005 r. - II SA/Wa 2533/04; 1.3.2005 - II SA/Wa 1855/04; 9.3.2005 - II SA/Wa 2501/04, okres wyczekiwania na prawo do zasiłku powoduje jedynie skutek w postaci przesunięcia w czasie momentu, w którym uprawnienie do jego wypłaty powstaje; art. 23 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu rozumieć należy w ten sposób, że to jedynie realizacja prawa do zasiłku, które bezrobotny nabywa w dniu rejestracji w urzędzie pracy, następuje po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się; decydujące znaczenie dla ustalenia okresu pobierania zasiłku ma moment nabycia prawa do zasiłku - długość tę ustala się jednorazowo. Analogiczny sposób rozumowania należy zastosować w przypadku art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu - z tym jedynie zastrzeżeniem, że okresy tych karencji (w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy - 90 dni) są odliczane od okresu, przez który bezrobotny może pobierać zasiłek dla bezrobotnych.

Art. 139 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia stanowi, iż zasiłki przyznane bezrobotnym przed dniem wejścia w życie tej ustawy, są wypłacane na zasadach określonych w dotychczasowych przepisach. Prawo do zasiłku powstało dla Skarżącej dnia 2 kwietnia 2004 r., na podstawie ustawy o zatrudnieniu. Niedopuszczalne jest więc korygowanie sytuacji prawnej Strony, skoro art. 139 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia chroni prawa osoby bezrobotnej do zasiłku. Pod pojęciem przyznania prawa do zasiłku przed dniem wejścia w życie ustawy [o promocji zatrudnienia] rozumieć należy prawo do zasiłku, nabyte w dniu rejestracji - pod rządem ustawy o zatrudnieniu. Zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca stanowią nieuprawnioną ingerencję w prawa nabyte Skarżącej.

W takim stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej: ppsa) orzekł, jak w sentencji wyroku.

Z uwagi na okoliczność, iż zaskarżona decyzja orzekła o utracie prawa, to Sąd w oparciu o art. 152 ppsa określił, iż nie może być ona wykonana.

/-/I.Kucznerowicz /-/ M.Dybowski /-/P.Miładowski

KB/