Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 274/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 115a ust. 1,3,4,5, art. 147 ust. 1,6,
journal: Dz.U. 2007 nr 120 poz 826
law: Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.
article: art. 107 par. 1, art. 97 par. 1 pkt 4, art. 138 par. 1 pkt 1, art. 7,77 par. 1, art. 29, art. 45,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 lipca 2014 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] na podstawie art. 115a ust. 1, 3, 4 i 5, art. 147 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 826 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. Nr 206, poz. 1291), w wyniku rozpatrzenia wystąpienia Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, Starosta ustalił Przedsiębiorstwu dopuszczalny poziom hałasu przenikającego do środowiska z terenu zakładu na granicy najbliższego terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w wysokości do 50dB dla pory dnia w godzinach 6:00 do 22:00 oraz do 40dB dla pory nocnej w godzinach od 22:00 do 6:00. Nadto, zobowiązał prowadzącego instalacje do przestrzegania wymogu nieprzekraczania standardów jakości środowiska poza terenem do którego prowadzący ma tytuł prawny; przeprowadzania raz na dwa lata okresowych pomiarów poziomu hałasu; przedkładania wyników dokonanych pomiarów Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w terminie 30 dni od dnia zakończenia pomiaru i ewidencjonowanie wyników przeprowadzonych pomiarów w formie pisemnej i przechowywanie ich przez 5 lat.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 15 listopada 2013 r. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przedłożył organowi sprawozdanie z badań pomiarów poziomu hałasu przenikającego do środowiska z terenu Przedsiębiorstwa. Wynika z niego, że w trakcie kontroli ustalono, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...] przyjętym uchwałą Nr XLVII/396/06 Rady Miejskiej Białogardu z dnia 27 października 2006 r., zmienionej uchwałą Nr LIV/346/2009 Rady Miejskiej Białogardu z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Białogard, teren na którym zlokalizowany jest zakład zakwalifikowany został jako tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, tereny usług (symbol 34 P,U) oraz, że najbliższy teren podlegający ochronie akustycznej położony przy ul. Chocimskiej 4 w Białogardzie na działce nr 88/3, obr. 05 miasta Białogard przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.

Na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku ustalono, że dla ww. terenu dopuszczalny poziom hałasu wynosi w porze dnia 50dB i w porze nocy 40dB.

Z przeprowadzonych w porze dziennej pomiarów, podczas normalnej pracy zakładu, wynika, że na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w bezpośrednim otoczeniu zakładu, hałas wynosił w punkach pomiarowych P1-55,1dB oraz P2-57,3dB, przy dopuszczalnej wartości 50dB, a w porze nocnej wynosił w punkcie pomiarowym P1-47,7dB a w punkcie P2-43,5dB przy wartości dopuszczalnej 40dB.

Zgodnie z art. 115a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu L AeqD lub L AeqN.

Organ wyjaśnił również, że rzeczywisty stan budynku przy ul. [...] nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa przeznaczenie, warunki zagospodarowania i zabudowy terenu oraz rozmieszczenie inwestycji celu publicznego, natomiast przedmiot niniejszego postępowania stanowią kwestie dotyczące emisji hałasu, a nie zgodność z planem zagospodarowania przestrzennego rzeczywistego stanu budynku sąsiadującego z Zakładem. Organ ochrony środowiska nie jest uprawniony do badania zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego istnienia budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...], lecz do respektowania jego zapisów.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Przedsiębiorstwo zarzucając jej naruszenie:

- art. 29 K.p.a. poprzez uznanie, że adresat decyzji P. Zakład może być stroną postępowania administracyjnego, w sytuacji, gdy nie jest on podmiotem posiadającym osobowość prawną a wyłącznie oddziałem spółki kapitałowej i nie stanowi samodzielnego podmiotu prawa. Osobą prawną mogącą posiadać przymiot strony w niniejszym postępowaniu winno być Przedsiębiorstwo;

- art. 107 § 1 K.p.a. poprzez skierowanie ww. decyzji do podmiotu błędnie nazwanego, który w rzeczywistości nie istnieje – oddziału spółki Przedsiębiorstwo ,

- art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez nie zawieszenie postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, którym jest uchwalenie zmian do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], z uwagi na błąd w nim występujący, polegający na oznaczeniu terenu, na którym jest zlokalizowana działka nr [...] jako terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a nie jak w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jako tereny produkcji, składów i baz, usług, rzemiosła lub innych termochłonnych.

Powyższe uchybienia, zdaniem skarżącego, winny stanowić podstawę do uchylenia kwestionowanej decyzji.

W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że przedmiotowe postępowanie prowadzone było z udziałem Przedsiębiorstwa [...] w związku z wynikami kontroli w zakresie ochrony środowiska przed hałasem przeprowadzonej w tym Zakładzie przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Wydana decyzja doręczona została Zakładowi, a odwołanie od niej złożyło Przedsiębiorstwo.

W Krajowym Rejestrze Sądowym jako podmiot figuruje Spółka Przedsiębiorstwo i podmiot ten posiada oddziały, w tym Zakład. Zgodnie z art. 45 K.p.a., jednostkom organizacyjnym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Zatem jeżeli podmiotem jest P. z siedzibą [...], to jemu powinna być doręczona decyzja organu I instancji, a nie oddziałowi w [...]. W rozpoznawanej sprawie pomimo doręczenia decyzji Zakładowi Spółki, odwołanie złożyła Spółka z zachowaniem terminu. Przy czym nawet złożenie odwołania z uchybieniem terminu nie mogłoby wywrzeć negatywnego skutku.

Odnośnie meritum sprawy Kolegium wskazało, że art. 115a powołanej ustawy obliguje organ do wydania decyzji, jeżeli poziom emisji hałasu zostanie przekroczony. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie.

Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, teren na którym zlokalizowany jest Zakład zakwalifikowany jest jako "tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów tereny usług – symbol PU", natomiast najbliższy teren podlegający ochronie akustycznej, znajdujący się przy ul. [...], przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną – symbol 32 MN. Jednoznacznie ustalono, że na terenie sąsiadującym z terenem na którym zlokalizowany jest zakład, tj. na działce nr [...] znajduje się budynek mieszkalny. Według stanu rzeczywistego jest to budynek wielorodzinny. Bezspornym oraz niekwestionowanym przez stronę skarżącą jest fakt stwierdzonego poza zakładem Spółki przekroczenia poziomu hałasu dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Mając na uwadze treść przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie oraz ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Kolegium stwierdziło, że przyjęcie za podstawę dopuszczalnego poziomu hałasu jak dla terenów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, tj. 50 dB dla pory dziennej i 40dB dla pory nocnej, jest prawidłowe.

Kolegium nie znalazło podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia ar. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. wskazując, że organy administracji mają obowiązek orzekać na podstawie obowiązujących przepisów. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i obowiązuje na obszarze którego dotyczy, do czasu jego zmiany lub uchylenia. Z treści art. 115a ust. 7 pkt 1 ustawy prawo ochrony środowiska wynika, że decyzja wydana na podstawie ust. 1 może ulec zmianie w przypadku uchwalenia albo utraty mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego terenów objętych oddziaływaniem hałasu z zakładu.

Na powyższą decyzję Przedsiębiorstwo złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wnosząc o uchylenie kwestionowanej decyzji zarzuciło jej naruszenie:

- art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie znajdujących się w aktach sprawy dokumentów potwierdzających, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla miasta [...] zawiera błąd i z urzędu podjęte zostało postępowanie o jego zmianę dla terenu oznaczonego w planie miejscowym symbolem 32MN, ponieważ Miejska Komisja Urbanistyczno-Architektoniczna uznała, że dla tego terenu tego należy zmienić przeznaczenie na 34PU w taki sposób aby jego przeznaczenie było zgodne ze studium, dążąc do utrzymania w podstrefie funkcjonalnej N2 wyłącznie funkcji przemysłowej i usługowej;

- art. 29 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że wniesienie odwołania przez Przedsiębiorstwo jest tożsame z tym, iż jest ono stroną postępowania administracyjnego, pomimo, że adresatem i stroną wskazaną w decyzji organu I instancji jest Zakład;

- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji pomimo wydania jej wobec podmiotu nieposiadającego osobowości prawnej, który nie mógł być jej adresatem, czyli Zakładu.

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie skarżąca wywiodła, że adresat decyzji, czyli Przedsiębiorstwo nie powinien być wskazany jako strona postępowania administracyjnego, ponieważ nie jest podmiotem posiadającym osobowość prawną, a wyłącznie oddziałem spółki kapitałowej. Kolegium natomiast skupiło się jedynie na kwestii doręczenia decyzji nie rozstrzygając w kwestii tego, że decyzja będąca w obiegu prawnym wydana jest błędnie wobec niewłaściwego podmiotu.

Ponadto, Kolegium nie wzięło pod uwagę znajdujących się w aktach sprawy dokumentów potwierdzających, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zawiera błąd i z urzędu wszczęte zostało postępowanie o jego zmianę dla terenu oznaczonego symbolem 32MN. Na skutek omyłki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zamiast terenów o zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej wpisano zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, co jest niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym i intencją autorów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. "Naprawa" powyższego błędu jest istotna dla skarżącego, ponieważ są przewidziane inne normy dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska z terenu zakładu przy sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, a inne przy zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej. W związku z powyższym organ II instancji winien zawiesić postępowanie administracyjne do czasu zakończenia postępowania o zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zdaniem strony skarżącej, rozpoznając odwołanie organ odwoławczy nie może ograniczyć się jedynie do kontroli rozstrzygnięcia organu i instancji, ponieważ obowiązany jest usunąć naruszenia prawa materialnego i procesowego, których dopuścił się organ I instancji, czego w niniejszej sprawie Kolegium nie uczyniło.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska zajętego w sprawie wniosło o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2) i w myśl art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) polega na ocenie zgodności wydanej decyzji z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej.

W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym jej zarzutami i wnioskami oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny skontrolował zaskarżoną decyzję w jej całokształcie i nie stwierdził uchybień, które powodowałyby konieczność jej eliminacji z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawę przedmiotowego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 826 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. Nr 206, poz. 1291).

Stosownie do treści art. 112 ww. ustawy, ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie oraz zmniejszanie poziomu hałasu, co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany.

Ponadto w myśl art.115a ust. 1 ustawy w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Zgodnie z ust. 3 tego przepisu, w decyzji tej określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowanie wskaźników hałasu w odniesieniu do rodzajów terenów na które oddziałuje zakład. Poza tym wskazać należy, że stosownie do art. 112a pkt 2 ustawy, przez wskaźniki hałasu rozumie się parametry hałasu określone poziomem dźwięku wyrażonym w decybelach (dB). W przywołanym rozporządzeniu Minister Środowiska ustalił dopuszczalne poziomy hałasu, zróżnicowane dla rodzajów terenów przeznaczonych w szczególności pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, tereny mieszkaniowo-usługowe.

Reasumując, decyzją wydaną w oparciu o art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska organ określa normy dopuszczalnego poziomu hałasu na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia

14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Tego rodzaju decyzja nie nakłada na podmiot nowych obowiązków, organ stwierdza bowiem jedynie, że dany podmiot w związku ze swoją działalnością emituje hałas, który poza terenem działalności tego podmiotu przekracza dopuszczalny poziom dla danego terenu, objęty ochroną prawną, a określony w ww. rozporządzeniu.

Zaznaczenia wymaga również, że stosownie do art. 115a ust. 7 ustawy, decyzja określająca poziom hałasu może ulec zmianie jedynie w przypadku: uchwalenia albo utraty mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego terenów objętych oddziaływaniem hałasu z zakładu; zmiany faktycznego zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości, na które oddziałuje hałas z zakładu, nieobjętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego bądź zmiany obowiązujących dopuszczalnych poziomów hałasu.

Odnosząc opisane regulacje do stanu rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że organ – na podstawie pomiarów dokonanych przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska udokumentowanych sprawozdaniem z [...] z pomiarów poziomu hałasu przenikającego z terenu Zakładu do środowiska - stwierdził, że w wyniku jego działalności na terenie najbliższej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przy ul. [...] przekroczone zostały dopuszczalne poziomy hałasu emitowanego z terenu Zakładu do środowiska. Równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia wyrażony wskaźnikiem hałasu LAeq D wynosił w punktach pomiarowych P1 – 55,1 dB oraz P2 – 57,3 dB przy wartości dopuszczalnej 50 dB dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, natomiast dla pory nocy wynosił w punktach pomiarowych P1 – 47,7 db oraz P2 – 43,5dB przy wartości dopuszczalnej 40dB określonej w powoływanym rozporządzeniu Ministra Środowiska. Powyższe stanowiło podstawę do wydania przez Starostę Białogardzkiego w dniu 3 grudnia 2013 r. decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Z racji ustalenia,

że zarówno teren Zakładu jak i teren sąsiedni objęte są uregulowaniami uchwały Rady Miejskiej w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] i teren Zakładu mieści się na obszarze zakwalifikowanym jako tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, tereny usług a teren sąsiedni na działce nr [...] przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, w decyzji określono dopuszczalny poziom hałasu przenikającego do środowiska z terenu Zakładu, który na granicy najbliższego terenu nie może przekroczyć wartości: 50 dB dla pory dnia oraz 40 dB dla pory nocnej oraz dodatkowe wymienione w decyzji zobowiązania. Odpis decyzji organu I instancji doręczono Przedsiębiorstwu.

Z opisanymi kwestiami wiążą się zarzuty skargi. Po pierwsze strona skarżąca kwestionuje prawidłowość określenia przez organy orzekające strony postępowania zarzucając naruszenie art. 29 K.p.a. poprzez uznanie, że Przedsiębiorstwo może być stroną postępowania administracyjnego oraz art. 107 § 1 K.p.a. poprzez skierowanie decyzji do podmiotu nie będącego stroną, tj. do oddziału Spółki.

Odnosząc się do powyższego wyjaśnić należy, że w Krajowym Rejestrze Sądowym jako podmiot figuruje Przedsiębiorstwo, które posiada oddziały, w tym Zakład. Zakład o którym mowa w przepisie art. 115a ust. 1 i 3 ustawy, to jedna lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny oraz znajdującymi się na nim urządzeniami. Z treści powyższych przepisów wynika zatem, że adresatem decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu może być jedynie zakład, w ramach którego działalności dochodzi do przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Dopuszczalne poziomy hałasu ustala się bowiem "dla danego zakładu" powodującego jego emisję. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2486/10, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, ustalenie adresata obowiązku w osobie emitenta hałasu nie powinno rodzić wątpliwości również z tego powodu, że obowiązek przestrzegania wymagań w zakresie dopuszczalnej emisji hałasu ma charakter publicznoprawny i jako taki kierowany jest do podmiotu, który w ramach swojej działalności wytwarza taki hałas. Dlatego decyzja o dopuszczalnej emisji hałasu może być skierowana tylko do określonego podmiotu emitującego hałas. Zatem skoro badania ustalenia pomiaru hałasu dotyczyły konkretnego zakładu (w rozumieniu przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska), tj. Przedsiębiorstwa [...], to nie naruszyły prawa organy czyniąc adresatem decyzji podmiot w ramach którego działalności dochodzi do przekroczenia poziomu hałasu. Zarzuty strony skarżącej w tym zakresie jako niezasadne podlegały oddaleniu.

Przesłanie przedmiotowej decyzji do Oddziału Spółki nie może rzutować na kwestię jej doręczenia i wejścia do obrotu prawnego. Zgodzić się należy z twierdzeniem skargi, że decyzja winna być doręczona na adres siedziby Spółki. Stanowisko to potwierdziło także Kolegium wskazując, że osoba prawna działająca w formie spółki akcyjnej jest jednostką organizacyjną w rozumieniu art. 45 K.p.a., zgodnie z którym korespondencja kierowana do takiego podmiotu powinna być doręczana w lokalu jego siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Dodatkowo należy wyjaśnić, że zgodnie z definicją oddziału przedsiębiorcy wyrażona w art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, przez oddział należy rozumieć wyodrębnioną i samodzielną organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywaną przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania działalności. Samodzielność i wydzielenie struktur finansowych, osobowych, organizacyjnych oddziału spółki akcyjnej nie daje podstaw do przyjęcia, iż oddział taki może posiadać odrębną od spółki osobowość prawną. Oddział jest więc tylko jednostką organizacyjną osoby prawnej jaką jest spółka akcyjna, nie posiada jednak samodzielności w rozumieniu podmiotowości na gruncie prawa cywilnego bądź administracyjnego. Reasumując doręczenie decyzji jednostce organizacyjnej Spółki było wadliwe i niezgodne z przepisami prawa, jednak mając na uwadze, że pomimo tego decyzja dotarła do strony skarżącej, która się z nią zapoznała, co wynika ze złożenia przez nią w terminie odwołania, to uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Tylko stwierdzenie przez Sąd, że uchybienie natury procesowej mogło mieć istotny wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia skutkować może zastosowaniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy P.p.s.a. i uwzględnieniem skargi.

Nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja strony skarżącej, dotycząca nie zawieszenia przez organ II instancji postępowania administracyjnego do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym, jak twierdzi strona skarżąca, omyłkowo wskazano na terenach sąsiadujących z zakładem terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Trafnie zwróciło uwagę Kolegium, że organy ochrony środowiska działają w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest aktem prawa miejscowego i obowiązuje na obszarze, którego dotyczy, do czasu jego zmiany lub uchylenia. Zgodnie z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla miasta [...]uchwalonego uchwałą Nr XLVII/396/06 Rady Miejskiej Białogardu z dnia

27 października 2006 r. zmienioną uchwałą Nr LIV/346/2009 Rady Miejskiej Białogardu z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Białogard, teren na którym zlokalizowany jest zakład zakwalifikowany został jako tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, tereny usług (symbol 34 P,U), a najbliższy teren podlegający ochronie akustycznej położony przy ul. [...] przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Kwestia ewentualnego uchylenia i zmiany planu przez Radę Miejską nie stanowi rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd i tym samym nie wystąpiła przesłanka określona w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Organ ochrony środowiska obowiązany jest przy wydawaniu rozstrzygnięcia brać pod uwagę aktualny stan prawny. Nadto, art. 115 ust. 7 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, wyraźnie stwierdza, że decyzja wydana na podstawie ust. 1 może ulec zmianie w przypadku uchwalenia albo utraty mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego terenów objętych oddziaływaniem hałasu z zakładu. Taka sytuacja nie wystąpiła jednak w niniejszej sprawie.

Podsumowując Sąd nie stwierdził, aby wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło

z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności tych wymienionych w skardze, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Sąd uznał,

że Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo ustaliło i oceniło okoliczności faktyczne sprawy i wyprowadziło z nich stosowne wnioski, a w rezultacie wydało rozstrzygnięcie, które nie narusza przepisów prawa.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi jako bezzasadnej.