Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1361/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Szef Służby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 132
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Janusz Walawski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Izabela Kaliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Szef Służby Celnej decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., która to decyzją organ ten uchylił swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] odmawiającą udostępnienia informacji publicznej.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2016 r. Z.K. wystąpił do Dyrektora Izby Celnej w B. o przesłanie:

- imion i nazwisk funkcjonariuszy Służby Celnej pracujących w Urzędzie Celnym w Z., Urzędzie Celnym w B., Urzędzie Celnym w L. oraz w Izbie Celnej w B., wobec których wszczęto postępowanie dyscyplinarne i którzy zostali zawieszeni w pełnieniu obowiązków służbowych w okresie od 1 stycznia 2015 r. do 31 maja 2015 r.,

- skanu jednej dowolnej decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. wydanej w okresie od 1 stycznia 2015 r. do 31 maja 2015 r. w przedmiocie zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, jednocześnie wnosząc, aby skan decyzji nie został poddany anonimizacji.

Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 16 w zw. z art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.) odmówił udostępnienia żądanych informacji.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że wnioskowane informacje stanowią dane wrażliwe objęte szczególną ochroną zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Nie zachodzi natomiast żadna z przesłanek wskazanych w art. 27 ust. 2 ww. ustawy, której wystąpienie umożliwiłoby udostępnienie żądanych danych.

Od powyższej decyzji Z. K. odwołał się pismem z dnia [...] marca 2016 r. do Prezydenta Miasta B., wnosząc o jej uchylenie i udzielenie żądanej informacji publicznej. Dodatkowo wniósł o uzupełnienie zaskarżonej decyzji o rozstrzygnięcie w zakresie zwolnienia od kosztów oraz przeprowadzonych w sprawie dowodów.

W uzasadnieniu odwołania wskazał, że art. 115 Kodeksu karnego w § 13 enumeratywnie wymienia podmioty określone pojęciem funkcjonariusza publicznego. W § 19 powołany przepis stanowi, że osobą pełniącą funkcję publiczną jest funkcjonariusz publiczny, członek organu samorządowego, osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi, chyba że wykonuje wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba, której uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę lub wiążą Rzeczpospolitą Polską umową międzynarodową. Odwołujący podniósł, że na podstawie definicji funkcjonariusza publicznego przedstawionej w art. 115 Kodeksu karnego można stwierdzić, że jest nim każdy pracownik instytucji państwowej lub samorządowej, który pełni funkcje związane z pewnym zakresem uprawnień i obowiązków, ale związane z realizacją zadań o znaczeniu publicznym. Przedstawiając powyższe wniósł o uwzględnienie swojego roszczenia.

Odwołanie to zostało przekazane zgodnie z właściwością do Dyrektora Izby Celnej w B.

Dyrektor Izby Celnej w B., działając na podstawie art. 132 § 1 K.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] odmawiającą udostępnienia informacji publicznej i orzekł o udzieleniu żądanej informacji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, że do ochrony danych osobowych zastosowanie ma przepis art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis art. 5 ust. 1 dotyczy ochrony informacji publicznych objętych regulacją przepisów o ochronie informacji niejawnych (w szczególności ustawa z 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych) i innych tajemnic ustawowo chronionych (a więc przykładowo: tajemnica bankowa - ustawa prawo bankowe, tajemnica telekomunikacyjna - ustawa prawo telekomunikacyjne, tajemnica statystyczna -ustawa o statystyce publicznej). Wskazał, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje użytego w art. 5 ust. 2 pojęcia "osób pełniących funkcje publiczne". Wykładni tego pojęcia dokonał jednak Trybunał Konstytucyjny. W uzasadnieniu do wyroku z dnia 20 marca 2006 r. (sygn. akt K 17/05) stwierdził, że "analizowane pojęcie osoby pełniącej funkcje publiczne jest (...) ściśle związane z konstytucyjnym ujęciem prawa z art. 61 ust. 1, a więc nie może budzić wątpliwości, że chodzi tu o osoby, które są związane formalnymi więziami z instytucją publiczną (organem władzy publicznej). Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcje publiczne, można bez większego ryzyka błędu uznać, iż chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuacje prawną innych osób lub łączy się, co najmniej, z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów." Dodatkowo zwrócił uwagę, że pojęcie funkcjonariusza publicznego zostało jednoznacznie zdefiniowane w Kodeksie karnym. Zgodnie z art. 115 § 13 pkt 4 KK funkcjonariuszem publicznym jest m.in. osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych. Kierując się powyższą interpretacją uznał, że osobą pełniącą funkcję publiczną jest w tym zakresie także funkcjonariusz celny, zważywszy dodatkowo na fakt, że art. 133 ustawy o Służbie Celnej wskazuje, że funkcjonariusz w związku z pełnieniem obowiązków służbowych korzysta z ochrony przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych w Kodeksie karnym. Funkcjonariusz celny należy do kręgu osób, do których ma zastosowanie przepis art. 5 ust. 2 zdanie drugie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Dyrektor Izby Celnej w B. powołując się na liczne orzeczenia sądów administracyjnych zapadłe w sprawach z zakresu udostępniania informacji publicznej, działając w oparciu o przepis art. 132 § 1 K.p.a., postanowił zatem uchylić w całości zaskarżoną decyzję i udzielić żądanej informacji.

W związku z tym poinformował Z.K., że w okresie od [...] stycznia 2015 r. do [...] maja 2015 r. w Izbie Celnej w B. i w podległych urzędach celnych nie było funkcjonariuszy celnych, wobec których wszczęto postępowanie dyscyplinarne, którego konsekwencją było zawieszenie wymienionych w wykonywaniu obowiązków służbowych.

Od powyższej decyzji Z.K. odwołał się pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. do Prezydenta Miasta B. wnosząc o jej uchylenie i udzielenie żądanej informacji publicznej. Dodatkowo wniósł o uzupełnienie zaskarżonej decyzji o rozstrzygnięcie w zakresie zwolnienia od kosztów, przeprowadzonych dowodów w sprawie i nadania rygoru natychmiastowej wykonalności.

Przy piśmie z dnia 2 maja 2016 r. Prezydent Miasta B. przesłał, zgodnie z właściwością, odwołanie Z.K. do Dyrektora Izby Celnej w B.

Dyrektor Izby Celnej w B. nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, przekazał je do rozpatrzenia przez Szefa Służby Celnej.

Szef Służby Celnej postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdził niedopuszczalność powyższego odwołania.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia podniósł, że w odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2016 r. Z.K. zawarł wniosek o uzupełnienie decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]. Z uwagi na powyższe w sprawie nie doszło jeszcze do rozpoczęcia biegu ustawowego terminu przewidzianego do złożenia środka zaskarżenia od tej decyzji. Wyjaśnił, że z chwilą wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji powstaje stan niepewności, co do ostatecznego kształtu rozstrzygnięcia organu. Stąd w konsekwencji należy uznać, że nie jest możliwe złożenie środka zaskarżenia w stosunku do decyzji, której ostateczna treść nie jest znana. W orzecznictwie i doktrynie zgodnie podkreśla się, że stosownie do art. 111 § 1 K.p.a., stronie przysługuje prawo do wniesienia żądania uzupełnienia decyzji co do jej rozstrzygnięcia, w tym samym terminie strona ma prawo do wniesienia odwołania (art. 129 § 2 K.p.a.). Oba te środki wykluczają się jednak w tym zakresie, że albo wnosi się odwołanie, albo też występuje z żądaniem uzupełnienia decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 111 § 1 i § 1b K.p.a. oraz art. 7 ust. 2 i art. 15 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej Dyrektor Izby Celnej w B. uzupełnił decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w żądanym przez Z.K. zakresie stwierdzając, że w niniejszej sprawie nie występuje konieczność poniesienia przez wnioskodawcę kosztów związanych z udzieleniem informacji publicznej, w niniejszej sprawie nie przeprowadzono dowodów oraz odmawiając nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. Z.K. złożył do Prezydenta Miasta B. odwołanie od decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], uzupełnionej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., wnosząc o jej uchylenie i udzielenie żądanej informacji publicznej. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że art. 115 Kodeksu karnego w § 13 enumeratywnie wymienia podmioty określone pojęciem funkcjonariusza publicznego. W § 19 powołany przepis stanowi, że osobą pełniącą funkcję publiczną jest funkcjonariusz publiczny, członek organu samorządowego, osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi, chyba że wykonuje wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba której uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę lub wiążą Rzeczpospolitą Polską umową międzynarodową. Odwołujący podniósł, że na podstawie definicji funkcjonariusza publicznego przedstawionej w art. 115 Kodeksu karnego można stwierdzić, że jest nim każdy pracownik instytucji państwowej lub samorządowej, który pełni funkcje związane z pewnym zakresem uprawnień i obowiązków ale związanych z realizacją zadań o znaczeniu publicznym. Przedstawiając powyższe wniósł o uwzględnienie swojego roszczenia.

Prezydent Miasta B. przekazał odwołanie Z.K. zgodnie z właściwością do Dyrektora Izby Celnej w B.

Dyrektor Izby Celnej w B. przekazał natomiast odwołanie Z.K. do rozpatrzenia przez Szefa Służby Celnej.

Szef Służby Celnej decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. uchylającą wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2016 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż przepis art. 132 K.p.a., w przypadku spełnienia przesłanek określonych w § 1 i § 2 tego przepisu i pod warunkiem dochowania terminu określonego w art. 133 K.p.a., daje organowi I instancji uprawnienie do "samokontroli" decyzji.

Możność zastosowania powyższego przepisu przez organ, który wydał decyzję, jest uzależniona od uznania przez ten organ, że odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie natomiast Dyrektor Izby Celnej w B., na skutek wniesionego przez Z.K. odwołania z dnia [...] marca 2016 r., zawierającego wniosek o uchylenie decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] i udzielenie informacji publicznej zgodnie z żądaniem zawartym w piśmie z dnia [...] lutego 2016 r., po dokonaniu ponownej, wnikliwej analizy przepisów prawa, orzecznictwa i poglądów doktryny, działając m.in. w oparciu o przepis art. 132 § 1 K.p.a., uchylił swoją decyzję z dnia [...] lutego 2016 r. i postanowił udzielić żądanej informacji.

Powyższe rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej w B., podjęte w trybie art. 132 K.p.a., wydane zostało z uwzględnieniem przesłanek wskazanych w § 1 i § 2 ww. przepisu, jak również z zachowaniem 7-dniowego terminu określonego w art. 133 K.p.a.

W związku natomiast z tym, że we wskazanym przez wnioskodawcę okresie (1 stycznia 2015 r. - 31 maja 2015 r.) w Izbie Celnej w B. i w podległych urzędach celnych nie było funkcjonariuszy celnych, wobec których wszczęto postępowanie dyscyplinarne, którego konsekwencją było zawieszenie funkcjonariuszy w wykonywaniu obowiązków służbowych, taka informacja publiczna została udostępniona Z.K..

Organ odwoławczy zaznaczył jednocześnie, że pozytywne rozpatrzenie wniosku Z.K. w inny sposób tj. poprzez podanie imion i nazwisk funkcjonariuszy oraz wydanie skanu jednej dowolnej decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. wydanej w okresie od [...] stycznia 2015 r. do [...] maja 2015 r. w przedmiocie zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, bez poddania jej anonimizacji, z uwagi na brak takich przypadków w analizowanym okresie, nie było możliwe.

Reasumując stwierdził, że skarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z.K. wniósł o uchylenie decyzji Szefa Służby Celnej z dnia [...] lipca 2016 r. numer [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] uzupełnionej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. i przekazanie sprawy organowi administracji do rozpoznania w całości, a także udzielenie skarżącemu pomocy prawnej w części poprzez zwolnienie od kosztów związanych z samą opłatą od skargi na decyzję administracyjną oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazał, iż w jego ocenie zaskarżona decyzja Szefa Służby Celnej utrzymuje w mocy częściowo wadliwą i częściowo nieważną oraz błędnie uzupełnioną decyzję administracyjną Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] kwietnia 2016 r.

Szef Służby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż nie narusza ona prawa.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Szefa Służby Celnej utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. wydaną w trybie art. 132 § 1 K.p.a., którą to decyzją organ I instancji uwzględnił odwołanie skarżącego od decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. odmawiającej udostępnienia informacji publicznej.

Unormowanie przewidziane w art. 132 K.p.a. stanowi wyjątek od zasady związania organu administracji własną decyzją administracyjną, pozwala bowiem na autokontrolę wydawanych przez organy administracyjne decyzji. Kontrola ta może być dokonywana po spełnieniu ściśle określonych przesłanek, określonych w art. 132 K.p.a., którymi są wniesienie odwołania przez wszystkie strony oraz uznanie przez organ administracji, że odwołanie to zasługuje na uwzględnienie w całości. Możliwym jest także wniesienie odwołania przez niektóre strony postępowania oraz wyrażenia zgody na uchylenie lub zmianę decyzji przez pozostałe strony. Możliwość wydania decyzji w trybie art. 132 K.p.a. jest ponadto ograniczona w czasie i może nastąpić w terminie 7 dni od otrzymania odwołania (art. 133 K.p.a.).

Przesłanka materialna autokontroli w postępowaniu odwoławczym przybiera postać uznania przez organ I instancji, że odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie. Ustalenie jej zaistnienia wymaga ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy będącej przedmiotem decyzji nieostatecznej, a następnie ponownego rozstrzygnięcia zgodnie z żądaniem strony.

Przepis cytowanego art. 132 § 1 in fine K.p.a. przewiduje wydanie nowej decyzji, w której organ pierwszej instancji uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję. Ponieważ zaś Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje w art. 138 decyzji o zmianie zaskarżonej odwołaniem decyzji, należy uznać, że organ pierwszej instancji powinien uchylić swoją decyzję i orzec co do istoty sprawy zgodnie z żądaniem odwołania lub umorzyć postępowanie, jeżeli taki był wniosek strony odwołującej się (zob. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2009 r., s. 132 i n.).

W niniejszej sprawie Z.K. wnioskiem z dnia [...] lutego 2016 r. wystąpił do Dyrektora Izby Celnej w B. o przesłanie:

- imion i nazwisk funkcjonariuszy Służby Celnej pracujących w Urzędzie Celnym w Z., Urzędzie Celnym w B., Urzędzie Celnym w L. oraz w Izbie Celnej w B., wobec których wszczęto postępowanie dyscyplinarne i którzy zostali zawieszeni w pełnieniu obowiązków służbowych w okresie od [...] stycznia 2015 r. do [...] maja 2015 r.,

- skanu jednej dowolnej decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. wydanej w okresie od [...] stycznia 2015 r. do [...] maja 2015 r. w przedmiocie zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, jednocześnie wnosząc, aby skan decyzji nie został poddany anonimizacji.

Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 16 w zw. z art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej odmówił udostępnienia żądanych informacji uznając, że stanowią one dane wrażliwe objęte szczególną ochroną zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Nie zachodzi natomiast żadna z przesłanek wskazanych w art. 27 ust. 2 ww. ustawy, której wystąpienie umożliwiłoby udostępnienie żądanych danych.

Skarżący w odwołaniu zakwestionował powyższe stanowisko organu wskazując, iż żądane informacje dotyczą osób pełniących funkcje publiczne, a zatem nie było podstaw do odmowy ich udostępnienia.

W toku postępowania w ramach autokontroli organ I instancji podzielił w całości powyższe stanowisko skarżącego, że funkcjonariusz celny jest osobą pełniącą funkcję publiczną i należy do kręgu osób, o których mowa w przepisie art. 5 ust. 2 zdanie drugie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Dlatego też Dyrektor Izby Celnej w B., działając w oparciu o przepis art. 132 § 1 K.p.a., decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej i jednocześnie poinformował Z.K., że w okresie od [...] stycznia 2015 r. do [...] maja 2015 r. w Izbie Celnej w B. i w podległych urzędach celnych nie było funkcjonariuszy celnych, wobec których wszczęto postępowanie dyscyplinarne, którego konsekwencją było zawieszenie wymienionych w wykonywaniu obowiązków służbowych.

Tym samym organ w ramach autokontroli ponownie (tym razem w sposób prawidłowy) rozpoznał wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej informując go, iż nie dysponuje żądaną informacją.

Przepis art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej wyraźnie bowiem wskazuje, że organy administracji publicznej obowiązane są do udostępnienia informacji publicznych będących w ich posiadaniu. Organ nie ma zatem obowiązku udostępniania w tym trybie informacji, których nie posiada.

Powyższe rozstrzygnięcie, podjęte w trybie art. 132 K.p.a., wydane zostało z uwzględnieniem przesłanek wskazanych w § 1 i § 2 ww. przepisu, jak również z zachowaniem 7-dniowego terminu określonego w art. 133 K.p.a.

Należy jednocześnie zwrócić uwagę, że wstanie faktycznym niniejszej sprawy nie było potrzeby uzupełniania rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. w zakresie określonym przez Z.K. w jego wniosku z dnia [...] marca 2016 r. zawartym w odwołaniu.

Strona może bowiem w trybie art. 111 § 1 K.p.a. żądać uzupełnienia rozstrzygnięcia, jeżeli organ nie rozstrzygnął o całości jej żądania, albo nie nadał decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, albo nie zamieścił w osnowie decyzji rozstrzygnięcia, które zgodnie z przepisami szczególnymi, powinien był zamieścić z urzędu.

Dyrektor Izby Celnej w B. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. wydanym na podstawie art. 111 § 1 i § 1b K.p.a. oraz art. 7 ust. 2 i art. 15 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, uwzględniając w całości wniosek Z.K., uzupełnił decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r. wydaną w trybie autokontroli stwierdzając, że w niniejszej sprawie nie występuje konieczność poniesienia przez wnioskodawcę kosztów związanych z udzieleniem informacji publicznej, że w niniejszej sprawie nie przeprowadzono dowodów oraz odmawiając nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Żadnego z tych rozstrzygnięć organ nie musiał zawrzeć w decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. wydanej w trybie art. 132 § 1 K.p.a. Nie mniej jednak uzupełnienie decyzji autokontrolnej o te dodatkowe rozstrzygnięcia nie spowodowało takiej jej wadliwości, która oznaczałaby konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Istota autokontroli w niniejszej sprawie sprowadzała się bowiem do tego, że organ uchylił swoją wcześniejszą decyzję odmowną z dnia [...] lutego 2016 r. i ponownie rozpoznając wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej ponformował go, że nie dysponuje żądaną informacją.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zarówno zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora Izby Celnej w B., z dnia [...] kwietnia 2016 r. wydana w trybie art. 132 § 1 K.p.a., odpowiadają prawu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.