Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 81/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Maciej Busz (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Związku Zawodowego Pracowników [...] w [...] w P. na bezczynność [...] w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

IV SAB/Po 81/14

Uzasadnienie

D.K. – Przewodniczący Związku Zawodowego Pracowników Miasta P. w Z.T.M. w P. (zwanego dalej skarżącym) wniósł na podstawie art. 3 §2 pkt.8, art.50 §1, art. 52 §2 i art. 54 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) skargę na bezczynność Z.T.M. w P. (dalej ZTM) zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., zwanej dalej u.d.i.p.). przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z zadanym zakresem i wnosząc o:

1) zobowiązanie Miasta P. – Z.T.M. w P. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi,

2) zobowiązanie Miasta P. – Z.T.M. w P. do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie,

3) wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a,

4) zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że dnia 29 lipca 2014r. w imieniu organizacji społecznej Związek Zawodowy Pracowników Miasta P. w ZTM w P., pismem nr [...] skarżący złożył wniosek o możliwość przejrzenia dokumentów w oryginale dotyczących okresu zatrudnienia jako p.o. Dyrektora ZTM w P. R.K (lata 2011-2013), które to dokumenty znajdują się w posiadaniu tej jednostki samorządowej oraz uzyskania kopii dokumentów w postaci:

I. zakresu obowiązków i odpowiedzialności,

II. zakresu uprawnień Dyrektora ZTM,

III pełnomocnictwa i upoważnienia nadanego przez Prezydenta Miasta P. dla R.K. jako p.o. Dyrektora ZTM,

IV. karty stanowiska pracy R.K.,

V. oświadczenia o prowadzeniu działalności gospodarczej lub nie prowadzeniu takiej działalności,

VI. oświadczenia majątkowego złożonego przez R.K.

Organ administracji publicznej, jakim jest w tym przypadku Z.T.M. w P., pismem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014r. (data otrzymania 18.08.2014r.) poinformował wnioskodawcę;

* "W odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 29 lipca 2014r., informuję, iż rozpatrzenie wniosku w terminie 14 dni określonym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej nie jest możliwe z uwagi na złożoność i treść wniosku".

* "W związku z powyższym na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej informuję, iż wniosek zostanie rozpatrzony nie później niż do dnia 26 września 2014r."

Organ administracji publicznej w ocenie skarżącego pozostał w zwłoce i nie udostępnił wglądu do żądanych dokumentów publicznych, a także nie przekazał kopii dokumentów w których jest posiadaniu. Tym samym pozostał w bezczynności i działał na zwłokę wnioskodawcy, co prowadzi do przekonania, iż zamiarem organu i Dyrektora ZTM w P. jest celowe przedłużanie postępowania. Czynności materialno-techniczne sprowadzające się do udostępnienia wnioskowanego wglądu w oryginały dokumentów i wykonania kopii żądanych dokumentów za lata 2011-2013 i przekazanie ich wnioskodawcy nie zostały wykonane. Organ samorządowy i Dyrektor ZTM w P. nie wydał także decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jak również nie przekazał informacji zgodnie z wnioskiem strony zainteresowanej.

Skarżący powołał się na pogląd z komentarza do art. 13 u.d.i.p wyrażony przez Sergiusza Szuster - w LEX Polska: "W przypadku, gdy dany podmiot jest w posiadaniu określonej informacji, do której dostęp nie podlega ograniczeniu, 14 dni stanowi wystarczający termin na wypełnienie ciążącego na nim obowiązku jej udostępnienia (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.)". Powołał się także na wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2013 r. o sygn. akt II SAB/Wa 471/12, gdzie w sentencji stwierdzono, iż; "Samo lakoniczne sformułowanie "skomplikowany charakter sprawy", bez konkretnego wskazania przyczyn takiego stanu rzeczy, stanowi wadliwe i nieprzekonujące uzasadnienie tego postanowienia, zatem skarżący może w sposób prawidłowy upatrywać tu nieuzasadnionego przedłużenia terminu załatwienia sprawy, a zatem działania na zwłokę."(LEX nr 1326113)

Zdaniem skarżącego organ - mimo zakreślenia sobie terminu przekazanego wnioskodawcy do 26 września 2014r. na rozpatrzenie wniosku - nie zrealizował jego wniosku, czym pozostał w zwłoce i bezczynności.

Do dnia złożenia niniejszej skargi, tj. do dnia 01 października 2014r., organ administracji publicznej nie udostępnił żądanej informacji zgodnie z wnioskiem skarżącego, ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 u.d.i.p., czym naruszył 14 dniowy termin zapisany w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W rozpatrywanym przypadku organ publiczny pozostał w "milczeniu" na wniosek i do dnia złożenia niniejszej skargi nie rozpatrzył go w żaden sposób.

Zgodnie z wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt I OSK 285/11), prawo złożenia przedmiotowej skargi nie wymaga wyczerpania środków zaskarżenia. Może być ona wniesiona do sądu administracyjnego bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Stanowisko to zostało ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008 r., I OSK 262/08, wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, postanowienie NSA z 03 października 2007 r., I OSK 1382/07 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 lipca 2011 r., VIII SAB/Wa 18/11) "

Za uzasadnione w związku z tym zdaniem skarżącego należy uznać zobowiązanie Miasta P. – Z.T.M. w P. do ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie na podstawie art. 38 k.p.a.

Z.T.M. w P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie w całości oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zarzut braku umocowania do reprezentacji Związku Zawodowego Pracowników Miasta P. w ZTM P. stanowi podstawę odrzucenia skargi. Uszczegółowiając ta kwestię podniesiono, iż Z.T.M. jest jednostką budżetową Urzędu Miasta P. powołaną uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...].06.2008 r., którą reprezentuje Dyrektor B.B. działając w oparciu o pełnomocnictwo nr [...] z dnia [...].03.2013 "udzielone przez Prezydenta Miasta P".

Dnia 07.11.2012 r. została zarejestrowana działalność Związku Zawodowego Pracowników Miasta P. w Z.T.M. w P. Zgodnie z obecną informacją zwartą w KRS komitet założycielski związku stanowili: K.M., M.S. i M.S. Organem uprawnionym do reprezentowania Związku jest Zarząd. Zgodnie z aktualną informacją zawartą w Dziale 2 KRS do reprezentowania Zarządu upoważniony jest przewodniczący Związku lub w razie jego nieobecności upoważniona przez niego osoba będąca członkiem Zarządu. Do składania oświadczeń woli w sprawach majątkowych pozostających w gestii Zarządu uprawnieni są Przewodniczący Zarządu czy Związku lub upoważniony przez niego członek Zarządu i skarbnik. W rubryce wskazującej dane osób wchodzących w skład Zarządu wymienieni są: D.K. - Przewodniczący Związku Zawodowego, M.S. - Zastępca Przewodniczącego Związku Zawodowego, K.M. -skarbnik Związku Zawodowego, M.S. - Sekretarz Związku Zawodowego oraz A.I. - członek Zarządu.

Zgodnie z art. 10 ustawy o związkach zawodowych zasady członkostwa w związku zawodowym oraz sprawowania funkcji związkowych ustalają statuty i uchwały statutowych organów związkowych. Statut Związku Zawodowego Pracowników Miasta P. w Z.T.M. przewiduje w § 3, iż członkostwo przysługuje każdemu niezależnie od podstawy stosunku pracy i aktualnie wykonywanego zawodu, czy pełnionej funkcji w strukturach Urzędu Miasta P. i podległych mu jednostkach organizacyjnych. Jednak § 8 w/w statutu dookreśla warunki wskazane w § 3 wskazując, że członkiem związku może być osoba, która nawiązała stosunek pracy z zakładem pracy i przeszła na emeryturę, rentę lub stała się bezrobotna.

Wpisany jako Przewodniczący Związku Zawodowego D.K. jest byłym pracownikiem ZTM w P. Został zwolniony w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. za ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych. Do rozwiązania stosunku pracy doszło pismem pracodawcy z dnia 21.05.2013 r. D.K. nie nawiązał ponownie stosunku pracy z Z.T.M. w P., ani też z inną jednostką Miasta P. D.K. nie przeszedł ani na emeryturę ani na rentę. Ponadto z posiadanej wiedzy wynika, że nie posiada również statusu osoby bezrobotnej. Zgodnie zatem z zapisami statutu D.K. nie spełnia żadnej z przesłanek warunkujących możliwość bycia członkiem Związku Zawodowego Pracowników Miasta P. w Z.T.M. w P.

Mimo powyższych okoliczności faktycznych Związek Zawodowy Pracowników Miasta P. w Z.T.M. w P. nadal jest reprezentowany przez osobę, która zgodnie ze statutem nie może być członkiem Związku. Takie działanie związku jest sprzeczne z ustawą i godzi w pewność obrotu prawnego, w tym w relacje między pracodawcą, a związkami. Powyższe okoliczności mają również istotne znaczenie dla niniejszej sprawy, bowiem zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę, jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie. Zgodnie natomiast z art. 28 § 1 powołanej ustawy osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W ocenie ZTM, podpisujący skargę D.K. nie jest osobą uprawnioną do reprezentacji Związku Zawodowego Pracowników Miasta P. w Z.T.M. w P.

Z ostrożności procesowej organ wniósł nadto o oddalenie skargi w całości. Organ podkreślił, że ze względu na treść wniosku oraz w związku z szeregiem priorytetowych zadań związanych z realizacją licznych projektów, w tym w szczególności z okresem wprowadzenia systemu PEKA, wysłano na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. do skarżącego pismo z dnia 12.08.2014 r. informujące, iż wniosek skierowany do ZTM zostanie rozpatrzony w terminie późniejszym, jednak nie przekraczającym terminu określonego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Organ zaprzeczył, by było brak uzasadnionych podstaw do odroczenia terminu wydania żądanej dokumentacji. Podkreślono, iż oprócz zakresu żądanej dokumentacji, istniała również konieczność analizy żądanej dokumentacji pod względem wystąpienia ewentualnych danych wrażliwych, co wiązało się z dodatkową pracą w przygotowaniu udostępnionych informacji (analiza dokumentacji pod względem ochrony danych osobowych).

Zaakcentowano, że pismem z dnia 25.08.2014 r. (wysłanym dnia 29.09.2014 r.), czyli w terminie określonym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., ZTM przesłał do Związków Zawodowych wyczerpującą odpowiedź stanowiącą realizację udostępnienia informacji publicznej. Pozbawiony podstaw jest zatem zarzut skarżącego, iż ZTM w P. nie udostępnił informacji publicznej w terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 p.p.s.a. odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W sprawie niniejszej z uwagi na przedmiot zaskarżenia należy mieć na uwadze przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1-2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że podnoszony przez organ zarzut odrzucenia skargi jest nieuzasadniony. Skarga została wniesiona przez obecnego przewodniczącego skarżącego związku zawodowego wpisanego w KRS. Fakt, iż jak wynika ze Statutu skarżącego związku, osoba przewodniczącego nie spełnia warunku do bycia członkiem, w przypadku dalszego pełnienia obowiązków przewodniczącego nie pozbawia go prawa do reprezentowania związku zawodowego zgodnie ze statutem. W aktach sprawy brak jest bowiem dowodów na to, że D.K. został odwołany przez Walne Zebranie Członków skarżącego związku z pełnionej funkcji (§20 ust.1 Statutu skarżącego) bądź z niej zrezygnował (§21 Statutu).

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarzucana w sprawie bezczynność Z.T.M. nie miała miejsca.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. (patrz wyroki WSA w Gdańsku z dnia 30.07.2014r. o sygn. II SAB/Gd 82/14, WSA w Olsztynie z dnia 13.08.2014r., o sygn. II SAB/Ol 72/14, WSA w Krakowie z dnia 04.06.2014r. o sygn. II SAB/Kr 116/14, publ. CBOSA) Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą jednakże mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa (m.in. T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2010, s. 70, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1067/08, publ.: LEX nr 491969).

Postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej nie jest typowym postępowaniem jurysdykcyjnym. Stwierdzenie po stronie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej stanu bezczynności na gruncie u.d.i.p, wymaga dokonania uprzedniej oceny co do skutecznego skorzystania przez ten podmiot ze środków prawnych służących ochronie przed bezczynnością.

Udostępnienie informacji publicznej na wniosek, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w ustawie o dostępie do informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 wymagają formy decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 13 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Przyjmuje się, że podmiot udostępniający nie może dowolnie uzasadniać niedotrzymania terminu określonego w art.143 ust.1 u.d.i.p. W grę mogą wchodzić jedynie takie powody, które są bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej. Jak słusznie wskazał NSA w swym wyroku z dnia 11.09.2012r. o sygn. I OSK 1135/12 (publ. CBOSA) na gruncie takiego ujęcia normatywnego bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej będzie miała miejsce w sytuacji "milczenia" organu wobec wniosku strony, tj. wówczas, gdy we wskazanym terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie udostępnienia informacji, a także wówczas, gdy podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym dwumiesięcznym terminie.

Analiza postanowień art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. wskazuje, że stanowią one lex specialis w stosunku do przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) kształtujących terminy załatwiania spraw (art. 35 i 36 k.p.a.). Przepis art. 13 u.d.i.p. ustanawia zasadę udostępniania informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowy termin na udzielenie informacji publicznej ma charakter instrukcyjny. Jego upływ nie rodzi za sobą żadnych materialnoprawnych konsekwencji, a jedynie umożliwia wniesienie środków mających na celu zdyscyplinowanie podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznych, które pozostają w stanie bezczynności.

Zgodnie z przepisem art. 13 ust. 2 u.d.i.p. wydłużenie 14-dniowego terminu może nastąpić w przypadku braku możliwości udzielenia informacji publicznej. Podmiot udostępniający jest jednak zobligowany do powiadomienia wnioskodawcy przed upływem tych 14 dni o powodach opóźnienia oraz do wyznaczenia dodatkowego terminu udostępnienia informacji. Ustawa nie wskazuje, jakie powody opóźnienia są dopuszczalne w świetle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Przyjąć należy, że podmiot udostępniający informację publiczną nie może w sposób dowolny uzasadniać niedotrzymania terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W grę mogą wchodzić jedynie takie powody, które są bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej. (tak w komentarzu Sergiusza Szustera do art. 13 u.d.i.p w programie LEX). Konstrukcja tej regulacji jest analogiczna do postanowień z art. 36 k.p.a., przy czym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. wskazany jest nieprzekraczalny termin 2 miesięcy na udzielenie informacji publicznej. Termin ten ma charakter instrukcyjny.

Od milczenia organu trzeba odróżnić sytuację, w której odpowiada on na wniosek o udostępnienie informacji publicznej wskazując formę, sposób i termin udostępnienia żądanych informacji. Zatem jakikolwiek przejaw działania ze strony podmiotu zobowiązanego w sprawie o udostępnienie informacji publicznej wyklucza zarzut bezczynności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1135/12, publ.: LEX nr 1260046).

Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy wskazać należy, że wnioskiem z dnia 29 lipa 2014r. skarżący wystąpił do Z.T.M. o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie określonych dokumentów. W odpowiedzi na wniosek organ pismem z dnia 12 sierpnia 2014r., a więc z zachowaniem 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., poinformował skarżącego, że wniosek zostanie rozpatrzony nie później niż do 26 września 2014r. i podał przyczyny opóźnienia. Jak wynika z prezentaty w dniu 26 września 2014r. do kancelarii ZTM wpłynęło pismo Zarządu ZTM skierowane do skarżącego Związku zawierające odpowiedź na wniosek skarżącego. Wysłano je do skarżącego związku w dniu 29.09.2014r. (k.9-10 akt sądowych). Ponadto doręczono skarżącemu kopię Regulaminu Organizacyjnego wprowadzonego Zarządzeniem nr [...] z dnia [...].04.2009r. oraz kopie upoważnień nr [...] z dnia [...].01.2011r. udzielonych przez Prezydenta Miasta P. wyczerpująco określających zakres obowiązków i upoważnień p.o. Dyrektora ZTM w P. Organ wskazał nadto, że w związku z koniecznością objęcia szczególną ochroną danych osobowych przetwarzanych w ZTM w P. udostępnienie w/w dokumentów wyczerpuje realizację wniosku. Wskazano też, że karta stanowiskowa R.K. dotycząca okresu pełnienia obowiązków Dyrektora ZTM w P. nie znajduje się w dyspozycji ZTM. Ponadto R.K. nie miał na podstawie obowiązującego Regulaminu Pracy obowiązku składania oświadczenia o prowadzeniu działalności gospodarczej w przypadku jej nieprowadzenia. Organ wskazał także, że oświadczenia majątkowe opublikowane są w BIP podając adres elektroniczny publikacji BIP.

Poza sporem pozostaje więc, że pismem z dnia 25.08.2014 r. (wysłanym dnia 29.09.2014 r., czyli w terminie określonym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. (nie dłuższym niż dwa miesiące od dnia złożenia wniosku), ZTM przesłał do Związków Zawodowych wyczerpującą odpowiedź stanowiącą realizację udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Pozbawiony podstaw jest zatem zarzut skarżącego, iż ZTM w P. nie udostępnił informacji publicznej w terminie.

Podzielić tez należy twierdzenie organu, że istniała konieczność analizy żądanej dokumentacji pod względem wystąpienia ewentualnych danych wrażliwych, co wiązało się z dodatkową pracą w przygotowaniu udostępnionych informacji (analiza dokumentacji pod względem ochrony danych osobowych). Tym samym nie było bezpodstawne przedłużenie przez organ ustawowego terminu do udzielenia żądanej informacji.

Z powyższego wynika, że wniosek skarżącego nie spotkał się z "milczeniem" organu, lecz z konkretną reakcją z jego strony. Organ, korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., przedłużył termin rozpoznania wniosku wskazując jednocześnie powody opóźnienia w jego rozpoznaniu.

Powody te, w ocenie Sądu, znajdują racjonalne uzasadnienie w okolicznościach niniejszej sprawy. Zwrócić bowiem należy uwagę, iż oprócz zakresu żądanej informacji, istniała również konieczność dokonania analizy wymaganej przez skarżącego dokumentacji pod względem wystąpienia ewentualnych danych wrażliwych, co wiązało się z dodatkową pracą organu w przygotowaniu udostępnionych informacji. Z tych względów nie można zgodzić się z zarzutem skargi, że przedłużenie terminu jest nieuzasadnione. Organ wskazał przyczyny opóźnienia w realizacji wniosku, które w ocenie Sądu, w opisanych wyżej okolicznościach, należy uznać za usprawiedliwione. Informacja została przesłana skarżącemu w dniu 29 września 2014r., a więc przed upływem dwumiesięcznego terminu wynikającego z art. 13 ust.2 u.d.i.p. W niniejszej sprawie organ nie był zatem bezczynny, albowiem udostępnił skarżącemu informację publiczną, o którą wnosił, zachowując terminy instrukcyjne wynikające z przepisów art.13 ust.1 i 2 u.d.i.p.

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego, o której mowa w pkt 3 art.161 § 1 k.p.a. mamy do czynienia jedynie wtedy, kiedy żądana informacja zostanie udostępniona już po wniesieniu skargi do sądu. Odpada wówczas możliwość zobowiązania organu do dokonania czynności, o której mowa w przepisie art.149 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skoro w niniejszej sprawie organ udostępnił wnioskowane informacje w dniu 29 września 2014r., a zatem przed wniesieniem skargi (data jej wniesienia to 01 października 2014r.), to w tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Pełnomocnikowi organu nie przyznano kosztów zastępstwa procesowego, gdyż w myśl art.199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.