Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 263/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 88 oraz art. 58 par. 1 pkt 2 i par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K., M. B. i Z. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a 1. odrzucić wniosek skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia skargi; 2. odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...] r. o wniesieniu sprzeciwu do zgłoszonego zamiaru zmiany sposobu użytkowania placu utwardzonego i wiaty magazynowej, funkcjonujących jako skład materiałów budowanych, na punkt skupu złomu, metali kolorowych, makulatury i szkła oraz lokalu usługowo-biurowego na punkt usług szewskich na działce nr [...] przy ul. [...] w B.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, decyzja ta została doręczona inwestorowi R. K. w dniu [...]r.

W dniu [...] r. (data nadania w urzędzie pocztowym) J. K., M. B. i Z. P. wnieśli zarówno za pośrednictwem Wojewody [...], jak i bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą decyzję. W piśmie tym skarżący wystąpili również o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zdaniem skarżących są oni stroną postępowania, w którym wydano niekorzystną decyzję z dnia [...] r. nr [...] i w związku z tym przysługuje im prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarżący podnoszą, że decyzja ta nie została im doręczona, natomiast o jej podjęciu dowiedzieli się z pisma Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...] r., które jak twierdzą zostało im doręczone na początku [...] r. (vide: pismo skarżących z dnia [...] r. – k. nr 51 akt sądowych). Jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru nadesłanych przez Prezydenta Miasta B. przedmiotowe pismo z dnia [...] r. zostało doręczone J. K. i Z. P. w dniu [...] r., adresatem tego pisma nie był natomiast skarżący M. B.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W rozpoznawanej sprawie skarżący niewątpliwie uchybili trzydziestodniowemu terminowi do złożenia skargi. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, skargę do sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi natomiast, iż skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu przez sąd.

Wskazać należy, że skarżący nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym, nie doręczono im także zaskarżonej decyzji. Strona ta mogła jednakże skutecznie skorzystać z uprawnienia złożenia skargi do sądu administracyjnego w terminie przewidzianym dla stron będących adresatami zaskarżonej decyzji, wynikającym z art. 53 ustawy p.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Opolu z dnia 15 maja 2006 r., sygn. II SA/Op 65/06, ONSAiWSA 2007/2/31).

W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została doręczone jedynie inwestorowi R. K. w dniu [...] r. Uznać zatem należy, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu [...] r. Tymczasem skarga została złożona w dniu [...] r. (data nadania pisma w placówce pocztowej), a zatem z uchybieniem terminu.

W ocenie Sądu spóźniony jest również wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

Zgodnie z treścią art. 87 § 1 i art. 88 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

Przede wszystkim wskazać trzeba, że ustalenie, iż wniosek o przywrócenie terminu został złożony po upływie siedmiu dni od ustania przeszkody wywołującej uchybienie terminu, powoduje konieczność jego odrzucenia bez możliwości badania, czy okoliczności utrudniające dochowanie terminu dla dokonania określonej czynności procesowej były przez stronę zawinione, czy też nie.

W niniejszej sprawie skarżący podnieśli, że nie byli stroną postępowania administracyjnego i nie doręczono im zaskarżonej decyzji. O podjęciu tej decyzji dowiedzieli się dopiero z pisma Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...] r., które zostało im doręczone na początku [...]r., a dokładniej w dniu [...] r., co wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru nadesłanych przez Prezydenta Miasta. To oznacza, że już w tej dacie skarżący mogli wykonywać czynności związane ze statusem strony postępowania i z tym też dniem ustała przyczyna uniemożliwiająca dochowanie trzydziestodniowego terminu zaskarżenia zakwestionowanej w przedmiotowej sprawie decyzji.

W związku z powyższym siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożonej niniejszej w sprawie upływał w dniu [...] r. (czwartek – dzień roboczy). Wniosek wraz ze skargą został natomiast nadany w placówce pocztowej w dniu [...] r., co świadczy o niedochowaniu terminu wynikającego z art. 87 § 1 p.p.s.a. i zobowiązuje Sąd do jego odrzucenia jako spóźnionego.

Wobec odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu jako spóźnionego, odrzuceniu podlegała także skarga skoro skarżący złożyli ją po upływie trzydziestodniowego terminu wskazanego w art. 53 § 1 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 88 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia, natomiast działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak pkt 2 sentencji.