Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1029/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch (spr.) sędzia WSA Daniela Kozłowska asesor WSA Agnieszka Miernik Protokolant Marta Maciejkowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2007 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przedstawienia do tytułu naukowego profesora nauk medycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, zwana dalej "Centralną Komisją", po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] odmawiającą przedstawienia dr hab. W. K. do tytułu naukowego profesora nauk medycznych.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy:

Przy piśmie z dnia 11 lutego 2005 r. Przewodniczący Rady Naukowej [...] Instytutu Medycznego w W. przedstawił Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wniosek Rady Naukowej [...] Instytutu Medycznego w W. o przedstawienie dr hab. W. K. do tytułu naukowego profesora nauk medycznych. Z treści przedłożonych dokumentów wynikało, że Rada Naukowa [...] Instytutu Medycznego w W. podjęła w dniu 23 czerwca 2004 r. uchwałę w sprawie wystąpienia o nadanie dr hab. W. K. tytułu naukowego profesora nauk medycznych. Uchwała zapadła większością 16 głosów za, 7 przeciw, 0 wstrzymujących się w głosowaniu, w którym - na 30 osób uprawnionych do głosowania członków Rady - wzięły udział 23 osoby.

W przedmiocie wniosku Rady Naukowej sporządzone zostały dla Centralnej Komisji dwie recenzje zawierające pozytywne opinie. Sekcja Nauk Medycznych Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu 16 maja 2005 r. w głosowaniu tajnym, w którym wzięło udział 24 z ogólnej liczby 30 członków Sekcji, opowiedziała się przeciw wnioskowi Rady Naukowej (6 głosów za, 11 przeciw, przy 7 wstrzymujących się od głosu). Z protokołu posiedzenia wynika, że po zapoznaniu się z opiniami zwrócono w dyskusji uwagę na dość niską ocenę prac w punktacji KBN oraz Indeks Copernicus oraz na brak publikacji w czasopismach z punktacją IF. W dniu 10 października 2005r. Sekcja Nauk Medycznych rozpatrywała sprawę ponownie z udziałem trzeciego recenzenta Centralnej Komisji. W protokole posiedzenia odnotowano, że tenże recenzent przyznał, iż czasopisma, w których kandydat opublikował swoje prace, "nie są najwyższej rangi", a także, iż "prace w dziedzinie rehabilitacji rzeczywiście nie są szczególnie odkrywcze". Zwrócono uwagę, że kandydat jest redaktorem naczelnym czasopisma "[...]", w którym opublikował większość swych prac. W głosowaniu tajnym za przedstawieniem dr hab. W. K. do tytułu naukowego profesora nauk medycznych oddano 2 głosy, 18 było przeciw, przy 3

wstrzymujących się.

Prezydium Centralnej Komisji rozpatrywało sprawę na posiedzeniu w dniu 24 października 2005 r. W protokole posiedzenia zanotowano, że w maju 2005 r. Sekcja Nauk Medycznych nie podzieliła pozytywnej opinii recenzenta Centralnej Komisji i po dyskusji, w tajnym głosowaniu opowiedziała się przeciw przedstawieniu kandydata do tytułu profesora nauk medycznych. Z powodu tej rozbieżności dokumentację sprawy skierowano do następnego recenzenta, który wydał opinię z pozytywną konkluzją. Przewodniczący Sekcji poinformował, że w dniu 10 października 2005 r. Sekcja rozpatrzyła sprawę ponownie i po dyskusji, w tajnym głosowaniu większością głosów opowiedziała się przeciw przedstawieniu dr hab. W. K. do tytułu naukowego profesora nauk medycznych. Zwrócono uwagę, iż dorobek publikacyjny kandydata jest liczny - 87 pozycji, w tym 70 opracowań po habilitacji, lecz niestety, nie reprezentuje on wysokiego poziomu wystarczającego do ubiegania się o tytuł profesora. Istotne wątpliwości budzi brak publikacji, po habilitacji, w renomowanych czasopismach o zasięgu międzynarodowym. Prezydium Centralnej Komisji po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji i po dyskusji podzieliło jej stanowisko i w głosowaniu tajnym podjęło jednomyślną decyzję odmawiającą przedstawienia dr hab. W. K. do tytułu naukowego profesora nauk medycznych.

Jednak jak wynika z protokołów posiedzeń Prezydium Centralnej Komisji w dniu 30 stycznia 2006 r. i w dniu 27 lutego 2006 r., z uwagi na dwukrotne negatywne wyniki głosowania w Sekcji przy pozytywnej konkluzji dwu kolejnych recenzentów, w celu pełnego naświetlenia rozbieżności stanowiska Sekcji ze stanowiskiem recenzentów sprawę dr hab. W. K. Prezydium postanowiło skierować do ponownego rozpatrzenia przez Sekcję z udziałem autora kolejnej opinii i z uwzględnieniem opinii wszystkich recenzentów Centralnej Komisji.

Na posiedzeniu w dniu 10 kwietnia 2006 r. Sekcja Nauk Medycznych w głosowaniu tajnym (8 głosów za, 14 przeciw, 4 wstrzym.) ponownie opowiedziała się przeciw przedstawieniu dr hab. W. K. do tytułu naukowego profesora nauk medycznych. W dyskusji poprzedzającej głosowanie wskazano, że prace kandydata mają głównie charakter opisowy i kazuistyczny, bez elementów nowości naukowej. Ilościowo dorobek jest liczny, ale o niskiej punktacji KBN i IF. Podniesiono, iż słaba punktacja prac kandydata może mieć swoje uzasadnienie w tym, że czasopisma dotyczące rehabilitacji i ortopedii mają niski IF. Zasadnicze znaczenie ma jednak to, co kandydat zrobił dla rozwoju fizjoterapii i rehabilitacji. Dorobek naukowy rzeczywiście jest niewielki, ale rekompensują go dokonania kandydata na polu dydaktycznym i organizacyjnym - kandydat prowadzi szkolenia zawodowe, a w Polsce istnieją tylko trzy ośrodki prowadzące takie szkolenia. Wskazano także, iż choć kandydat legitymuje się dużą ilością prac, to są one publikowane w mało znaczących czasopismach. Na dodatek znaczna ich część została opublikowana w czasopiśmie "[...]", którego dr hab. W. K. jest redaktorem naczelnym.

Prezydium Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu 24 kwietnia 2006 r. w głosowaniu tajnym jednomyślnie odmówiło przedstawienia dr hab. W. K. do tytułu naukowego profesora nauk medycznych. W protokole posiedzenia zanotowano, że Sekcja Nauk Medycznych rozpatrywała sprawę trzykrotnie i mimo, że kolejni trzej recenzenci przedstawili opinie z pozytywnym wnioskiem końcowym, członkowie Sekcji nie podzielili ich stanowiska. Do osiągnięć dydaktycznych kandydata nie zgłaszano uwag uznając je za znaczne. Zasadnicze jednak zastrzeżenia budzą rozmiary i poziom dokonań kandydata na polu nauki. Jego publikacje mają charakter kazuistyczny i opisowy i pozbawione są większego ładunku informacji poszerzających wiedzę naukową w medycynie. Ponadto podkreślono, że prace kandydata były publikowane w czasopismach o niskim stopniu oddziaływania, żadna praca nie ukazała się na liście filadelfijskiej. Wszystko to wskazuje, że dorobek naukowy dr hab. W. K. nie spełnia jeszcze wymogów ustawy, a wystąpienie o nadanie mu tytułu naukowego profesora jest przedwczesne.

Centralna Komisja decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] odmówiła przedstawienia dr hab. W. K. do tytułu naukowego profesora nauk medycznych. W uzasadnieniu wskazano, że Sekcja Nauk Medycznych Centralnej Komisji, po wysłuchaniu opinii recenzentów i po przeprowadzeniu dyskusji, w tajnym głosowaniu odmówiła poparcia wniosku o przedstawienie dr hab. W. K. do tytułu naukowego profesora nauk medycznych (wynik głosowania: za przedstawieniem kandydata 8 głosów, przeciw 14, wstrzymujących się 4). Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, podjęło decyzję o odmowie przedstawienia kandydata do tytułu naukowego (wynik głosowania: za 0 głosów, przeciw 11, wstrzymujących się 0). Wynik głosowania Sekcji wskazuje, że większość jej członków nie znalazła wystarczających podstaw do uznania, że kandydat spełnił wymagania określone w art. 26 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. W ocenie Sekcji, zarówno recenzenci Rady Naukowej, jak i recenzenci Centralnej Komisji, nie przedstawili argumentów wskazujących, iż kandydat dysponuje dorobkiem naukowym znacznie przekraczającym wymagania stawiane w przewodzie habilitacyjnym. Dorobek kandydata, wystarczający do uzyskania stopnia naukowego doktora habilitowanego, został powiększony jedynie pod względem liczby prac. Kandydat zaprezentował wprawdzie 35 prac naukowych, które uznał jako twórcze i oryginalne, lecz treść tych prac nie pozwala na stwierdzenie, iż przyczyniają się one do powiększenia zasobów wiedzy naukowej w medycynie. Sekcja Nauk Medycznych, w której reprezentowane są najważniejsze ośrodki naukowe z dziedziny nauk medycznych, stwierdziła, że publikacje kandydata mają charakter kazuistyczny, opisowy i pozbawione są elementów oryginalności naukowej. Spośród prac przedstawionych przez dr hab. W. K. jako oryginalne, blisko połowa została opublikowana w [...], której jest on redaktorem naczelnym. Żadne czasopismo, w których autor opublikował swoje prace, nie znajduje się na liście filadelfijskiej. Prace kandydata publikowane były w wydawnictwach o niskim poziomie oddziaływania, w dokumentacji w ogóle nie podano np. sumarycznej liczby punktacji wg stosowanej klasyfikacji wydawnictw. W toku oceny podkreślono, że kandydat jest doświadczonym lekarzem o wielostronnych zainteresowaniach medycznych, posiadającym duże zasługi dla rozwoju balneologii polskiej. Od kandydata do tytułu naukowego profesora wymagać należy jednak twórczości naukowej przyczyniającej się w istotny sposób do rozwoju wiedzy naukowej, a wiec przedstawienia twórczych i oryginalnych prac naukowych wpływających na stan wiedzy w uprawianej przez kandydata dyscyplinie nauki i wytyczających kierunki jej dalszego rozwoju. Dorobek dr hab. W. K. warunku tego nie spełnia, wobec czego wniosek o przedstawienie do tytułu naukowego profesora należy uznać za przedwczesny.

W dniu 9 czerwca 2006 r. dr hab. W. K. złożył do Centralnej Komisji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wniósł zastrzeżenia co do zgodności specjalizacji reprezentowanych przez niektórych recenzentów Centralnej Komisji, jak również członków Sekcji Nauk Medycznych z dyscypliną uprawianą przez niego. Zdaniem odwołującego się, tylko recenzje przedstawione przez profesorów będących specjalistami z zakresu balneologii i medycyny fizykalnej lub rehabilitacji medycznej są obiektywne i właściwe. Mimo jednak trzech pozytywnych opinii popierających wniosek o nadanie tytułu naukowego została podjęta decyzja odmowna. Tymczasem w opinii wszystkich recenzentów dorobek po habilitacji prezentuje wysoki poziom merytoryczny. Specjaliści krajowi w dziedzinach balneologii i medycyny fizykalnej oraz rehabilitacji medycznej stwierdzili, że prace wnioskodawcy tak bardzo przyczyniły się do rozwoju wiedzy w tych specjalnościach. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano dane, które są niezgodne z opiniami recenzentów, w tym dwóch specjalistów krajowych. Odwołujący się przedstawił obszernie kierunki swoich badań. W ocenie skarżącego, decyzja Centralnej Komisji jest demonstracją niechęci do wartości jego dotychczasowego dorobku. Zwrócił uwagę na uwarunkowania, jakie towarzyszą postępowaniu, a które wiążą się z podejmowanymi przez niego sprzeciwami wobec ograniczania środków finansowych na kierowaną przez niego Klinikę Rehabilitacji i Zakład Medycyny [...] oraz wobec poczynań kilku profesorów, którzy przystąpili do budowy prywatnej kliniki na terenie wojskowego szpitala, a także wobec transferowania środków do prywatnej lecznicy jednego z pracowników wojskowego szpitala. To, zdaniem odwołującego się, było przyczyną przewlekania postępowania i w rezultacie odmowy przedstawienia do tytułu naukowego. Uważa odmowę za niezasłużoną, zwłaszcza w świetle faktu, iż w ostatnim okresie w jego specjalności tytuł profesora otrzymał lekarz, którego doświadczenie w części nie dorównuje jego doświadczeniu, a wobec którego obecnie prowadzone jest postępowanie prokuratorskie. Rzutuje to na ogólny obraz profesorskiego stanu.

Wniosek dr hab. W. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy był przedmiotem posiedzenia Sekcji Nauk Medycznych w dniu 12 marca 2007 r. na którym przedstawione zostały opinie dwóch kolejnych recenzentów Centralnej Komisji, którzy wydali oceny negatywne. Jak wynika z protokołu posiedzenia, w toku dyskusji obecni na posiedzeniu recenzenci Rady Naukowej podtrzymali swoje opinie pozytywne przyznając jednak, że rzeczywiście dorobek naukowy kandydata jest słaby, drukowany w czasopismach o niskiej punktacji IF. Podkreślili jednak, że kandydat ma olbrzymie osiągnięcia dydaktyczne i organizacyjne, a jego prace są realizowane w praktyce. Jakkolwiek więc mocne strony kandydata stanowi jego działalność organizacyjna i wychowawcza, to dorobek naukowy jest niewystarczający.

Prezydium Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu 11 kwietnia 2007 r. jednogłośnie podjęło decyzję o odmowie przedstawienia dr hab. W. K. do tytułu naukowego profesora nauk medycznych uznając, iż dorobek naukowy kandydata nie spełnia jeszcze wymogów ustawy, w związku z czym wystąpienie o nadanie mu tytułu naukowego było przedwczesne.

Decyzją ostateczną z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów utrzymała w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2006 r. W uzasadnieniu wskazano, że wynik ponownego rozpatrzenia sprawy wskazuje, iż argumenty podniesione we wniosku odwołującego się nie pozwalają w dalszym ciągu na uznanie, że kandydat ma osiągnięcia naukowe znacznie przekraczające wymagania stawiane w przewodzie habilitacyjnym, czego wymagać należy zgodnie z art. 26 ustawy. W postępowaniu tym powołano kolejnych dwóch recenzentów, którzy przedstawili jednoznacznie negatywne opinie w kwestii zasadności przedstawienia dr hab. W. K. do tytułu naukowego profesora. W ich ocenie, ani Rada Naukowa, ani wcześniej powołani recenzenci nie przedstawili wystarczającej argumentacji, iż kandydat dysponuje dorobkiem naukowym wystarczającym do uzyskania tytułu naukowego profesora. Sekcja Nauk Medycznych stwierdziła, iż dorobek kandydata, wystarczający do uzyskania stopnia naukowego doktora habilitowanego, został powiększony jedynie pod względem liczby prac. Prace, które kandydat uznał jako twórcze i oryginalne, nie zawierają treści pozwalających na stwierdzenie, iż przyczyniają się one do powiększenia zasobów wiedzy naukowej w medycynie. Prace w większości mają charakter opisowy, pozbawione są oryginalności naukowej, często obejmują małe grupy badanych, zawierają ogólnikowy opis materiału i metodyki, a omówienie wyników nie wnosi elementów nowości naukowej. Prace publikowane były w wydawnictwach o niskim poziomie oddziaływania, w dużym odsetku w [...], której kandydat jest redaktorem naczelnym, natomiast żadna praca nie ukazała się w renomowanym czasopiśmie naukowym, znajdującym się np. na liście filadelfijskiej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną decyzję Centralnej Komisji dr hab. W. K. wniósł o uchylenie decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz art. 7, 10, 77, a także 107 § 3 kpa przez niewyjaśnienie w sposób wszechstronny i wyczerpujący zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia, że dorobek naukowy skarżącego jest niewystarczający do uzyskania tytułu naukowego profesora. Skarżący nie zgadza się z taką oceną. Wskazał na opinie recenzentów powołanych przez Radę Naukową, którzy zgodnie stwierdzili, iż badania naukowe prowadzone po uzyskaniu habilitacji tak bardzo przyczyniły się do rozwoju wiedzy naukowej w dziedzinie balneologii i medycyny fizykalnej oraz rehabilitacji medycznej. Nie udostępniono natomiast skarżącemu opinii negatywnych. Jednak takie opinie, w ocenie skarżącego, mogli przedstawić profesorowie nie będący specjalistami w dziedzinie rehabilitacji medycznej oraz balneologii i medycyny fizykalnej, którzy nie powinni być powołani do przeprowadzenia recenzji. Zdaniem skarżącego, oceny jego dorobku naukowego w sposób właściwy mogą dokonać tylko specjaliści w tych dziedzinach. Centralna Komisja winna więc w sposób wszechstronny i wyczerpujący uzasadnić przyczyny, które zdaniem jej członków były powodem uznania dotychczasowego dorobku naukowego za niewystarczający do uzyskania tytułu naukowego profesora szczególnie, gdy wszystkie opinie specjalistów w dziedzinie badań skarżącego w sposób jednoznaczny i wysoce pozytywny potwierdzają wartość tego dorobku. Niewystarczające jest lakoniczne stwierdzenie, że prace skarżącego nie są twórcze i oryginalne. Nie bez znaczenia jest, że specjalizacja skarżącego jest szeroka, interdyscyplinarna, dlatego dobór recenzentów miał ogromne znaczenie. Również nietrafny jest zarzut dotyczący publikacji prac. "[...]" to najstarszy polski kwartalnik wydawany od 1905 roku. Jest indeksowany w bazie Index Copernicus, posiada własną stronę internetową, obecnie jest kolportowany do krajów europejskich i do Ameryki Północnej, a publikowane w nim prace są dwukrotnie recenzowane. Od 2002 roku skarżący jest jego redaktorem, wybranym w tajnym głosowaniu. Natomiast publikacje w zagranicznych czasopismach są obwarowane koniecznością poniesienia opłaty ok. 500 euro, stąd ograniczone możliwości w nich publikacji. Zdaniem skarżącego, Komisja nie ustosunkowała się do wszystkich uwag zawartych w odwołaniu, w którym skarżący ukazał sytuacje, z jakimi spotyka się w pracy konsultując chorych z terenu całego kraju. Ocena przez Komisję zebranego w sprawie materiału jest niewystarczająca, a lakoniczność i ogólność uzasadnienia decyzji powoduje, że nie jest możliwe prześledzenie toku rozumowania i argumentacji organu. Skarżący podniósł, iż Centralna Komisja kształtując politykę kadrową ponosi odpowiedzialność za stronę etyczno-moralną osób, którym nadaje tytuł. Tymczasem w praktyce wygląda to tak, że tytułu odmawia się osobie, która na to w pełni zasługuje, a nadaje się tytuł profesora lekarzowi, którego dorobek naukowy jest znacząco mniejszy, a wobec którego toczy się postępowanie prokuratorskie. Poza tym skarżący podniósł, że postępowanie w sprawie o przedstawienie go do tytułu profesora toczyło się opieszale; dokumenty pozostawały w Centralnej Komisji dwa lata.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja wniosła o jej oddalenie. Organ wskazał, iż postępowanie zostało przeprowadzone w oparciu o obowiązujące przepisy. W postępowaniu, które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji, powołano dwóch nowych recenzentów, którzy wydali jednoznacznie negatywne opinie. Przed wydaniem decyzji na posiedzeniu Sekcji Nauk Medycznych zostały przedstawione recenzje i odbyła się dyskusja. W głosowaniu tajnym, za uchyleniem poprzedniej decyzji oddano 2 głosy, przeciw 27, przy 2 wstrzymujących się. Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, postanowiło w głosowaniu tajnym jednomyślnie utrzymać w mocy poprzednią decyzję Komisji. Jeśli chodzi o prezentowane w opiniach poglądy recenzentów, również te kwestionowane przez skarżącego, zdaniem Centralnej Komisji, można je rozważać jedynie w płaszczyźnie różnic wartościowania naukowego bądź w płaszczyźnie subiektywnych odczuć osoby skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie mogła być uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadą, mogącą skutkować uchyleniem jej przez Sąd.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że dokonując kontroli decyzji administracyjnej Sąd jest wyłącznie uprawniony do zbadania, czy decyzja nie narusza prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Postępowanie w sprawie przedstawienia dr hab. W. K. do tytułu naukowego profesora podlegało przepisom ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz.595). Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy w zakresie w niej nieuregulowanym do postępowania mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Szczegółowo sposób podejmowania decyzji przez Centralną Komisję i jej organy określa uchwalony przez nią statut.

Należy jednakowoż wziąć pod uwagę, że ustawa o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki stanowi regulację szczególną z uwagi na specyfikę przedmiotu postępowania jak również sposób podejmowania rozstrzygnięć. Przedmiot postępowania w sprawach rozpatrywanych przez Centralną Komisję obejmuje zagadnienia z zakresu specjalistycznych dziedzin nauki, w których wypowiadają się recenzenci powoływani przez Komisję, a rozstrzygnięcia Centralnej Komisji zapadają w wyniku tajnego głosowania, co siłą rzeczy ogranicza kontrolę motywacji decyzji podejmowanych przez głosujących. Zwrócił na to uwagę Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26 kwietnia 1996 r. sygn. akt III ARN 86/95, w którym stwierdził, iż decyzje podejmowane w tajnym głosowaniu nie poddają się kontroli z uwagi na fakt, iż nie jest możliwe dotarcie do rzeczywistych intencji głosujących, co tym samym rzutuje na ich merytoryczne uzasadnienie. Z tych przyczyn sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji. Stanowisko to jest przyjęte i konsekwentnie przestrzegane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Sąd administracyjny nie może stanowić kolejnej instancji nad Centralną Komisją. Sądowa kontrola decyzji Centralnej Komisji ogranicza się więc do stwierdzenia, czy w postępowaniu został dochowany tryb postępowania określony ustawą i statutem Centralnej Komisji, a także czy nie uchybiono zasadom i przepisom kpa znajdującym zastosowanie w postępowaniu.

W niniejszej sprawie skarżący zarzucił naruszenie art. 7, 10, 77 i 107 § 3 kpa, które skutkowało przyjęciem przez Centralną Komisję negatywnego, zdaniem skarżącego, niesłusznego rozstrzygnięcia w przedmiocie przedstawienia do tytułu naukowego profesora nauk medycznych.

Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia tych zarzutów, bowiem w postępowaniu przed Centralną Komisją nie naruszono prawa. W szczególności nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia zasady dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) oraz uchybienia obowiązkowi wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (art. 77 § 1 kpa). Przeciwnie, w postępowaniu w niniejszej sprawie wykazano daleko idącą dbałość o wyjaśnienie wszelkich wątpliwości w przedmiocie wniosku Rady Naukowej [...] Instytutu Medycznego, wynikających z niezgodności stanowisk recenzentów Rady Naukowej i recenzentów powołanych przez Centralną Komisję w pierwszym etapie postępowania ze stanowiskiem członków Sekcji Nauk Medycznych. W tym celu ponawiano dyskusję i powoływano kolejnych recenzentów uwzględniając szeroki, interdyscyplinarny zakres specjalizacji kandydata. Nie można zatem przyjąć, że rozstrzygnięcie zapadło bez dokładnego wyważenia opinii specjalistów. Nieuzasadnione jest twierdzenie skarżącego, że do przedstawienia opinii powołano recenzentów nie posiadających do tego odpowiednich kwalifikacji. Ustawa z dnia 14 marca 2003 r., w przeciwieństwie do poprzedniej ustawy z dnia 12 września 1990 r., nie wiąże Centralnej Komisji expressis verbis obowiązkiem powoływania recenzentów z danej bądź pokrewnej dziedziny. Powołani w sprawie recenzenci reprezentowali dziedziny nauk medycznych tożsame bądź bliskie specjalizacji skarżącego, a poza tym należy wziąć pod uwagę, że przedmiotem opinii nie był spór o zagadnienia naukowe, lecz to, czy dorobek naukowy skarżącego w postaci publikacji, ze względu na ich zasięg oddziaływania, brak odpowiedniej indeksacji czasopisma, przy braku publikacji zagranicznych, był wystarczający do uznania go za osiągnięcie naukowe uzasadniające do przedstawienia do tytułu naukowego profesora. Należy przy tym wyjaśnić, że wbrew twierdzeniu skarżącego nie wszystkie recenzje przedstawione w pierwszym etapie postępowania były w sposób jednoznaczny wysoce pozytywne. W jednej z pozytywnych recenzji znalazły się wątpliwości, iż w dorobku brak indeksowanych prac zagranicznych. Ten sam autor na posiedzeniu Sekcji Nauk Medycznych w dniu 10 października 2005 r. zastrzegał, iż czasopisma, w których skarżący publikował prace "nie są najwyższej rangi", a także iż "prace w dziedzinie rehabilitacji rzeczywiście nie są szczególnie odkrywcze". Na posiedzeniu w dniu 10 kwietnia 2006 r. stwierdził również, iż "dorobek naukowy rzeczywiście jest niewielki".

Nie można się zgodzić ze skarżącym, że Centralna Komisja nie uzasadniła we właściwy sposób podjętej przez siebie decyzji. Mając na względzie ograniczenia wynikające ze sposobu podejmowania decyzji należy stwierdzić, iż obie decyzje Centralnej Komisji zawierają niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 107 § 3 kpa.

W postępowaniu przed Centralną Komisją nie doszło też do naruszenia praw procesowych skarżącego. Należy zwrócić uwagę, że w postępowaniu tym osoba, której dotyczy wniosek właściwej jednostki organizacyjnej, nie korzysta z praw strony w rozumieniu art. 28 kpa. Tym samym nie ma do niej zastosowania zasada czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, o której mowa w art. 10 § 1 kpa. Postępowanie Centralnej Komisji do chwili wydania decyzji ma charakter niejawny, co wynika z § 14 statutu Komisji. Uprawnienia osoby ubiegającej się o przedstawienie do tytułu naukowego sprowadzają się do prawa złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Centralną Komisję i do zaskarżenia ostatecznej decyzji Komisji do sądu administracyjnego.

Należy uznać, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją prowadzone było w sposób odpowiadający przepisom ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki; powołano recenzentów, którzy przedstawili należycie umotywowane opinie, zachowano przewidziany prawem tryb podejmowania decyzji, a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 kpa. W tych warunkach Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi.

Zarzut przewlekłości postępowania, pomimo iż jest uzasadniony, nie mógł odnieść skutku w niniejszej sprawie. Ustawa z uchybieniem terminu rozpatrzenia sprawy przez Centralną Komisję nie wiąże bowiem żadnych skutków prawnych. Zarzut niezałatwienia sprawy w wyznaczonym terminie mógłby być rozważany w przypadku wniesienia skargi na bezczynność.

Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.