Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 315/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2016-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Zwrócono uiszczony wpis
Powołane przepisy: article: art. 58 par.1 pkt 1 i par.3 w zw. z art. 3 par.2 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 18 marca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto i 00/100) tytułem uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 8 czerwca 2016 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 18 marca 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Opola z 5 sierpnia 2014 r., którym organ ten, działając jako wierzyciel, oddalił zarzuty dotyczące prowadzonej wobec skarżącej egzekucji administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych, poddanych kognicji sądu administracyjnego, jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna.

W kontrolowanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżąca przedmiotem wniesionej skargi uczyniła postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 18 maja 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Opola z dnia 5 sierpnia 2014 r., którym oddalono zarzuty skarżącej w sprawie prowadzenia wobec niej przez organ egzekucyjny, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Prezydent Miasta Opola, wydając postanowienie z dnia 5 sierpnia 2014 r., działał jako wierzyciel, na mocy art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (obecnie: Dz. U. z 2016 r., poz. 599).

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.), w jego brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu zabezpieczającym i egzekucyjnym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

Wobec tego, że w niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane skargą z dnia 8 czerwca 2016 r. zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., to zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2015 r. poz. 658), należy zastosować wskazany przepis w nowym brzmieniu.

Jak zatem wynika z przytoczonego powyżej aktualnego brzmienia art. 3 § 2 pkt 3 in fine p.p.s.a., skarga na postanowienie, przedmiotem którego jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, nie przysługuje

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 18 marca 2016 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w obecnie obowiązującym stanie prawnym nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że ograniczenie kognicji sądów administracyjnych na mocy ustawy nowelizującej, w zakresie objętym art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., pozostaje bez istotnego wpływu na ochronę praw stron w postępowaniu egzekucyjnym, ponieważ w dalszym ciągu mają one możliwość zaskarżania czynności organu egzekucyjnego lub też ostatecznych rozstrzygnięć organów egzekucyjnych wydanych w sprawie "głównej", czyli w tym przypadku rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego wydanego już po uzyskaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela (art. 34 § 1 i 4 ustawy egzekucyjnej).

Stwierdzić więc należy, że skoro wniesiona skarga pozostaje poza zakresem kognicji sądów administracyjnych, to Sąd nie jest władny ocenić, czy organ dopuścił się zarzucanego w skardze naruszenia prawa w skarżonym postanowieniu, dotyczącym stanowiska wierzyciela w zakresie uznania za nieuzasadnione zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Również poza kontrolą Sądu w tej sprawie pozostaje podnoszona w skardze kwestia sprawności postępowania dotyczącego stanowiska wierzyciela co do wniesionych zarzutów, co skarżąca postrzega jako bezczynność lub przewlekłość prowadzonego postępowania.

Ponownie podkreślić należy, że powyższe uwagi odnoszą się do postępowania dotyczącego stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów, które to stanowisko organ egzekucyjny był obowiązany uzyskać przed rozpatrzeniem wniesionych przez stronę skarżącą zarzutów (art. 34 § 1 i 4 ustawy egzekucyjnej).

Końcowo Sąd wskazuje, że błędne pouczenie organu o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie kreuje, samo w sobie, prawa strony do wniesienia takiej skargi. O tym bowiem rozstrzygają przepisy obowiązującego prawa, a w aktualnym stanie prawnym, co wyżej omówiono, możliwość wniesienia skargi na postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu została przez ustawodawcę jednoznacznie wyłączona. Prawo takie, jak to wyżej wskazano, przysługuje natomiast na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów wydane przez organ egzekucyjny.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3, w związku z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie.