Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 90/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7, art. 8 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia del. WSA Małgorzata Fita (spr.), Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 908/08 w sprawie ze skargi S. Spółki z o. o. z siedzibą w K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 10 stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz S. Spółki z o.o. z siedzibą w K. kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I FSK 90/09

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 908/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 10 stycznia 2008 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług, uchylił zaskarżoną interpretację, stwierdził, że uchylona interpretacja nie może być wykonana w całości oraz zasądził od Ministra Finansów na rzecz S. sp. z o.o. kwotę 440 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu podał, że w dniu 10 października 2007 r. do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w L. wpłynął wniosek S. Sp. z o.o. z siedzibą w K. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) w zakresie opodatkowania premii pieniężnych. W uzasadnieniu wniosku Spółka wyjaśniła, że planuje zawarcie umowy na podstawie której, w przypadku osiągnięcia określonego poziomu zakupów w danym roku, kontrahent otrzyma określoną kwotę pieniężną, uzależnioną również od terminowego uregulowania przez niego należności za zakupione towary. Spełnienie obu wymogów będzie stanowiło podstawę do przyznania premii pieniężnej określonej w umowie z kontrahentem. Oceny, czy nabył on prawo do premii pieniężnej dokona Spółka poprzez porównanie wartości netto zrealizowanych przez kontrahenta zakupów w przyjętym okresie rozliczeniowym, z pułapem zakupów netto i stawek procentowych premii pieniężnej określonych w umowie. W oparciu o tak przedstawiony stan faktyczny Spółka zapytała, czy premia pieniężna, którą planuje wypłacać kontrahentowi z tytułu zrealizowania określonego poziomu zakupów w przyjętym okresie rozliczeniowym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i winna być udokumentowana fakturami VAT wystawionymi przez kontrahenta, czy też premia pieniężna winna być traktowana jako niepodlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i dokumentowana wystawioną przez Spółkę notą księgową. W ocenie Spółki premia pieniężna nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i należy ją udokumentować notą księgową. Uzasadniając stanowisko Skarżąca odwołała się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2007 r., sygn. akt I FSK 94/06. W odpowiedzi na złożony wniosek, Minister Finansów w dniu 10 stycznia 2008 r. wydał indywidualną interpretację, w której uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu stwierdził, że w przypadkach, gdy wypłacona premia pieniężna jest związana z konkretną dostawą (dostawami), to nawet jeżeli jest to premia wypłacona po dokonaniu zapłaty, powinna być traktowana jak rabat, o którym mowa w art. 29 ust. 4 ustawy o VAT, ponieważ ma bezpośredni wpływ na wartość tej dostawy i w efekcie prowadzi do obniżenia wartości (ceny) dostawy. W sytuacjach, w których podatnicy kształtują wzajemne relacje pomiędzy sobą w ten sposób, że premie pieniężne wypłacane są nabywcy w związku z zakupem określonej wartości, czy ilości towarów w określonym czasie, lub też dokonywania terminowych płatności za zrealizowane dostawy w pewnym okresie i w określony sposób oraz premie te nie są związane z żadną konkretną dostawą uznać należy, że związane są z określonymi zachowaniami nabywcy, a zatem ze świadczeniem usług przez nabywcę otrzymującym premię, które to usługi podlegają opodatkowaniu na ogólnych zasadach. Analizując przedstawiony stan faktyczny organ podatkowy stwierdził, że premie pieniężne, których Spółka zamierza udzielać swojemu kontrahentowi nie będą związane z konkretną dostawą towarów i nie będą dobrowolne, ponieważ zostaną uzależnione od osiągnięcia określonego poziomu zakupów, a więc konkretnego zachowania nabywcy. W ocenie organu, wypłacane premie pieniężne stanowią rodzaj wynagrodzenia dla nabywcy za świadczone na rzecz dostawcy usługi i jest to relacja zobowiązaniowa, którą na gruncie przepisów dotyczących podatku od towarów i usług należy uznać za odpłatne świadczenie usług, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Organ podatkowy stwierdził następnie, że otrzymanie premii pieniężnej powinno zostać udokumentowane fakturą VAT (art. 106 ust. 1 ustawa o VAT). Pismem z dnia 24 stycznia 2008 r. Skarżąca wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, w odpowiedzi na które organ podatkowy stwierdził, że brak jest podstaw do zmiany jego stanowiska wyrażonego w wydanej interpretacji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. sp. z o.o. zarzuciła powyższej interpretacji indywidualnej naruszenie prawa materialnego, polegające na błędnym uznaniu, że premia pieniężna, którą zgodnie z zawartą umową planuje wypłacać kontrahentowi za osiągnięcie określonego poziomu obrotu i terminowe uregulowanie należności za nabyty towar, stanowi wynagrodzenie za wykonaną usługę.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest zasadna

Powołując się na treść art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, stwierdził, że w pojęcie świadczenie usług zawarte w tej ustawie ma bardzo szeroki zakres, nie obejmuje bowiem wyłącznie działań podatnika, lecz także jego zaniechania poprzez zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Usługą według przepisów ustawy o podatku od towarów i usług jest świadczenie, które nie stanowi dostawy towaru. To oznacza, ze nie może wystąpić taka sytuacja faktyczna, w rozumieniu tego unormowania, która jednocześnie stanowiłaby dostawę towaru i świadczenie usługi. Przepis ten wyklucza takie rozwiązanie, rozdzielając usługi od dostaw. Podkreślić należy, że dokonywanie zakupów u kontrahenta mieści się w czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług, w postaci dostawy towarów. Nie można więc uznać w przedstawionym stanie faktycznym sprawy - zrealizowania określonego z góry pułapu zakupów - za świadczenie usługi. Uwzględniając skargę Sąd podzielił tym samym stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2007 r., I FSK 94/06, zgodnie z którym za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT nie można uznać obrotów w wysokości określonej umownie osiągniętych przez nabywcę towarów. Premia wypłacona przez sprzedawcę, w przypadku osiągnięcia określonego progu obrotów nie jest dla nabywcy wynagrodzeniem za świadczone usługi. Dokonując interpretacji powołanego wyżej przepisu, sąd odniósł się również do unormowań Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE L. 06/347/1, a w szczególności do odpowiednika art. 8 ust. 1, jakim jest art. 24 pkt 1 Dyrektywy, wskazując, że zgodnie z treścią tego przepisu pojęcie "świadczenie usług" oznacza każdą transakcję nie stanowiącą dostawy towarów. Podał, że na gruncie Dyrektywy VAT funkcjonuje takie samo rozwiązanie prawne - dostawa towaru nie może jednocześnie stanowić świadczenia usługi. Konsekwencją tego jest stwierdzenie, że we wspólnotowym systemie podatku od wartości dodanej suma określonej ilości dostaw towarów nie może stanowić usługi. Przepis art. 24 Dyrektywy, zawierający definicję świadczenia usług, tworzy wraz z art. 14, definiującym dostawę towarów, oraz artykułem 30, zawierającym definicję importu, zakres opodatkowania dokonywanych transakcji, stanowiąc bazę systemu podatku od wartości dodanej. System ten, co do zasady, obejmuje wszystkie transakcje wykonywane w ramach działalności gospodarczej i odzwierciedla jedną z podstawowych cech podatku, wyrażoną w art. 1 Dyrektywy - powszechność opodatkowania. Oznacza to, że wszelkie transakcje wykonywane w ramach działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT, ale jednocześnie, że transakcje już opodatkowane nie mogą podlegać ponownemu opodatkowaniu. Nie może bowiem ta sama czynność prawna być opodatkowywana dwukrotnie tym samym podatkiem od wartości dodanej. Biorąc powyższe pod uwagę, sąd stwierdził, że opodatkowanie - jako usługi świadczonej przez nabywcę towaru - nabycia określonej ilości towaru, będzie prowadziło do podwójnego opodatkowania tej samej czynności, pierwszy raz jako sprzedaży (dostawy towaru), drugi, jako świadczenia usługi zakupu tego samego towaru o określonej łącznej wartości w ramach tej samej transakcji. Ponadto sąd podkreślił, że podwójne opodatkowanie jest sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości i powszechności opodatkowania, wyrażoną w art. 84 oraz art. 217 Konstytucji. W tym zakresie powołał się na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w orzeczeniu z dnia 25 października 2004 r., sygn. akt SK 33/03 i uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2002 r., sygn. akt FPS 2/02, ONSA 2002/4/136. Podniósł także, że podwójne opodatkowanie podatkiem od wartości dodanej jest także niedopuszczalne we wspólnotowym systemie podatku od wartości dodanej. Państwa Członkowskie zobowiązane są do podjęcia niezbędnych środków, aby uniknąć podwójnego opodatkowania. Zakaz podwójnego opodatkowania podatkiem od wartości dodanej znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, na przykład w wyroku z dnia 27 czerwca 1989 r., sygn. akt J 50/88, LEX nr 83935 w sprawie Heinz K., wyroku z dnia 3 października 1985 r., sygn. akt J 249/84, LEX nr 84285 w sprawie M. i M. p. Venceslas P. Tym samym sąd uznał za niedopuszczalne opodatkowanie podatkiem od towarów i usług transakcji sprzedaży, raz jako sprzedaży - dostawy towaru, drugi raz zakupu towaru - jako usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy VAT. Ponadto sąd zauważył, że usługa w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 24 ust. 1 Dyrektywy VAT, to transakcja gospodarcza. Oznacza to, iż stosunek prawny łączący strony musi wiązać się ze świadczeniem wzajemnym. Tymczasem nie dość, że wypłata premii wiąże się w istocie z wykonaniem określonej sumy czynności będących elementem dostawy towarów, to niezrealizowanie przez nabywcę określonego pułapu obrotów nie jest obwarowane żadną sankcją, czy jakąkolwiek odpowiedzialnością. Uwzględniając skargę sąd podzielił tym samym stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2007 r., I FSK 94/06. W związku z powyższym sąd za błędne uznał także stanowisko organu co do obowiązku dokumentowania ww. zdarzeń fakturami VAT.

Od powyższego wyroku Minister Finansów, reprezentowany przez pełnomocnika złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której jako podstawę skargi kasacyjnej wskazał na naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. :

- art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) poprzez przyjęcie, że nie ma on zastosowania w stosunku do zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i w konsekwencji przyjęcie, że zrealizowana przez kontrahenta określonego poziomu zakupów w przyjętym okresie rozliczeniowym nie jest usługą, a premia pieniężna wypłacaną z tego tytułu nie jest wynagrodzeniem za świadczoną usługę,

- art. 106 ust. 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) poprzez przyjęcie, że nie ma on zastosowania do kontrahenta skarżącej i w konsekwencji nie ma on obowiązku wystawienia faktury.

Wskazując na powyższe pełnomocnik organu wniósł o uchylenie zaskarżonego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu podatkowego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku w sposób błędny przyjął, że zrealizowanie przez kontrahenta określonego poziomu zakupów w przyjętym okresie rozliczeniowym nie jest usługą a premia pieniężna wypłacana z tego tytułu nie jest wynagrodzeniem za świadczoną usługę. Pełnomocnik organu wskazał, że art. 8 ust. 1 przewiduje, że usługą jest świadczenie, które nie stanowi dostawy towaru. Tak więc definicja usługi dla potrzeb ustawy o podatku od towarów i usług jest bardzo szeroka. W ramach tak rozumianej usługi mieści się również zachowanie kontrahenta Skarżącej, które jest opisane we wniosku o interpretację. Skarżąca zobowiązuje się do wypłaty premii pieniężnej w przypadku zrealizowania przez jej kontrahenta określonego pułapu zakupów i terminowego uregulowania należności za zakupiony towar. Strony zawierają zobowiązanie, które jest odrębne od poszczególnych umów sprzedaży towarów oferowanych przez Skarżącą. Premia wypłacana kontrahentowi nie będzie związana z żadną konkretną dostawą towarów i nie będzie miała charakteru dobrowolnego, będzie ona uzależniona od osiągnięcia pewnego poziomu zakupów, a więc konkretnego zachowania nabywcy. Zauważyć należy także, że nietrafny jest argument Sądu, że opodatkowanie premii pieniężnej wypłacanej przez Skarżącą będzie prowadziło do podwójnego opodatkowania tej samej czynności, pierwszy raz jako dostawy towaru, drugi, jako świadczenia usługi zakupu tego samego towaru o określonej łącznej wartości w ramach tej samej transakcji. Wynika to z tego, że w przypadku dostawy towaru podmiotem podatku jest Skarżąca sprzedająca towar, a przedmiotem podatku jest kwota należna z tytułu sprzedaży, natomiast w przypadku usługi podmiotem podatku jest kontrahent, a przedmiotem podatku jest wartość wypłaconej premii pieniężnej. Nie można zgodzić się także z argumentem Sądu, że nie jest zobowiązaniem wzajemnym umowa o wypłatę premii pieniężnej w przypadku zrealizowania przez kontrahenta określonego pułapu zakupu towarów. Zgodnie z art. 487 § 2 kodeksu cywilnego, umowa jest wzajemna, gdy obie strony zobowiązują się w taki sposób, że świadczenie jednej z nich ma być odpowiednikiem świadczenia drugiej. W przedmiotowej sprawie świadczenie Skarżącej polega na wypłaceniu określonej premii pieniężnej, a świadczenie kontrahenta na zrealizowaniu w określonej wysokości zakupów towarów i uregulowaniu należności pieniężnej w określonym terminie. Brak sankcji za niezrealizowanie przez kontrahenta określonej wysokości zakupów nie przesądza o nieważności stosunku prawnego łączącego Skarżącą i jej kontrahenta. Ponadto pełnomocnik organu zauważył, że Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku w sprawie C-498/99 Town & County Factors Ud stwierdził, że "przyjęcie podejścia uzależniającego istnienie stosunku prawnego w rozumieniu wyroku w sprawie Tolsma od wykonalności zobowiązania usługodawcy ograniczyłoby skuteczność Szóstej Dyrektywy (obecnie Dyrektywy 2006/112/WE) w takim sensie, że skutkowałoby tym, że kryterium decydujące o tym czy dana transakcja mieściłaby się w zakresie zastosowania tej dyrektywy, różniłoby się pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi w wyniku różnic, jakie w tym zakresie mogłyby występować pomiędzy poszczególnymi systemami prawnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że kwestia związana z opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług premii pieniężnej za osiągniętą w danym roku wielkość obrotu była wielokrotnie analizowana przez sądy administracyjnej, które przedstawiają w tym zakresie jednolite stanowisko, zbieżne ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartym w zaskarżonym wyroku (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, m.in.: z dnia 26.02. 2009 r., sygn. akt I FSK 1067/08, z dnia 5.12.2008 r., sygn. akt I FSK 1527/07 i z dnia 10.06.2008 r., sygn. akt I FSK 707/07 i z dnia 23.09.2008 r., sygn. akt I FSK 998/08 oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, m.in.: z dnia 2.10.2009 r., sygn. akt I SA/Łd 613/09, z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt I SA/Lu 283/09, z dnia 4.09.2009 r., sygn. akt III SA/GL 435/09, z dnia 20.08.2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1029/09, z dnia 5.08.2009 r., sygn. akt I SA/Bd 385/09, z dnia 2.07.2009 r. sygn. akt I SA/Rz 431/09, z dnia 19.06.2009 r., sygn. akt III SA/Wa 211/09, z dnia 16.06.2009 r., sygn. akt I SA/Gd 294/09, z dnia 26.05.2009 r., sygn. akt I SA/Kr 94/09, z dnia 14.05.2009 r. sygn. akt III SA/GL 73/09 i z dnia 4.05.2009 r., sygn. akt I SA/Bk 131/09).

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela to stanowisko. Jak już wcześniej przedstawiał ten sąd, osiągnięcie przez nabywcę towarów w określonej umownie wielkości obrotów z danym sprzedawcą nie stanowi usługi. Tym samym wypłacana nabywcy towarów premia za uzyskanie tego pułapu obrotów nie stanowi odpłatności. Za tezą tą przemawia wykładnia przepisów polskich i unijnych. Transakcja gospodarcza nie może stanowić jednocześnie dostawy towarów i świadczenia usług, a także nie może podlegać podwójnemu opodatkowaniu. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 tej ustawy, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji oraz świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Przepis ten jednoznacznie stanowi, iż usługą jest świadczenie niebędące dostawą towaru, co oznacza, że nie może wystąpić taka sytuacja faktyczna, w rozumieniu tego unormowania, która jednocześnie stanowiłaby dostawę towaru i świadczenie usługi. Przepis ten wyklucza takie rozwiązanie. Tymczasem dokonywanie przez spółkę zakupów u kontrahenta mieści się w zakresie czynności opodatkowanej VAT w postaci dostawy towarów. Na określoną wielkość obrotów składa się odpowiednia liczba transakcji sprzedaży - dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o towarów i usług. Czynności stanowiące dostawę towaru nie mogą jednocześnie poprzez ich zsumowanie stanowić usługi. Nie można bowiem zaakceptować tezy, że w ramach transakcji już opodatkowanych mieszczą się czynności, które winny podlegać odrębnemu opodatkowaniu. Oznaczałoby to, że każda czynność zakupu towarów od sprzedawcy stanowiłaby jednocześnie usługę nabywcy świadczoną na rzecz tegoż sprzedawcy, co powodowałoby podwójne opodatkowania tej samej czynności. Pierwszy raz - jako sprzedaży (dostawy towaru), drugi - jako zakupu (świadczenia usługi) przez nabywcę tego samego towaru, w ramach tej samej transakcji. Tymczasem podwójne opodatkowanie stoi w sprzeczności z konstytucyjną zasadą równości i powszechności opodatkowania, wyrażoną w art. 84 oraz w art. 217 Konstytucji RP, jak również niedopuszczalne jest na gruncie podatku od wartości dodanej, co wynika z art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 3 oraz art. 14 ust. 2 VI Dyrektywy VAT.

Jak trafnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 września 2008 r., wypłacana nabywcy przez dostawcę premia pieniężna jedynie z tytułu osiągnięcia przez niego satysfakcjonującej dostawcę wielkości obrotów, nieodnosząca się do konkretnych transakcji, stanowi nagrodę za osiągnięcie tego rezultatu, a nie odpłatność (wynagrodzenie) za świadczenie usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.

Nie można zgodzić się ze stanowiskiem zawartym w skardze kasacyjnej, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy występują dwie transakcje: dostawa towarów oraz świadczenie usług, odrębnie wynagradzane przez obie strony (z tytułu dostawy towarów wynagrodzenie płacone było przez nabywcę, natomiast w przypadku premii - przez dostawcę towarów). W sprawie tej mamy bowiem do czynienia jedynie z transakcjami dostawy, które zostały opodatkowane i z wynagrodzeniem dostawcy wypłacanym nabywcy z tytułu osiągniętego pułapu sprzedaży (wartości dostaw). Samo jedynie osiągnięcie przez nabywcę określonej wartości nabytych od dostawcy towarów nie stanowi świadczenia przez niego usługi na rzecz dostawcy. Tym samym przywołane w skardze kasacyjnej, trafne skądinąd orzecznictwo ETS wskazujące, iż byt usługi uzależniony jest od istnienia stosunku prawnego pomiędzy usługobiorcą oraz usługodawcą w wykonaniu, którego następuje świadczenie wzajemne, nie ma odniesienia do niniejszej sprawy, w której w przypadku wypłaty premii (nagrody) nie występują wzajemne świadczenia o charakterze ekwiwalentnym.

Nie stwierdzając zatem wskazanych w skardze kasacyjnej naruszeń prawa ani procesowego ani materialnego, należało ją oddalić na zasadzie art. 184 p.p.s.a.