Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 107/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.5, art.6 ka
journal: Dz.U. 2020 poz 1439
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi "A" w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 grudnia 2020 r. [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za sierpień 2020 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 2 grudnia 2020 r. sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze – dalej jako "SKO", działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm. – dalej jako "O.p."), art. 5 i art. 6ka ustawy za dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2020 r., poz. 1439 – dalej jako "u.p.c.g.") oraz §8 uchwały Nr VIIIK/XV/169/2019 Rady Miasta Wejherowa z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty dla nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy oraz dla nieruchomości, na których w części zamieszkują mieszkańcy, a w części nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2020 r. poz. 296), zmienionej uchwałą Nr VIIIK/XVI/201/2020 Rady Miasta Wejherowa z dnia 17 marca 2020 r. (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2020 r. poz. 1998), po rozpoznaniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej A w W. – dalej jako "Spółdzielnia" lub "Skarżąca" od decyzji Prezydenta Miasta (dalej jako "Prezydent" lub "organ I instancji") z dnia 30 września 2020 r. określającej wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, z nieruchomości położonej w Wejherowie przy ul. [...], za sierpień 2020 r., w wysokości 5.659 zł, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

Decyzją z 30 września 2020 r. Prezydent określił Spółdzielni wysokość podwyższonej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za sierpień 2020 r. w kwocie 5.6.59 zł dla wskazanej nieruchomości, na terenie której zamieszkują mieszkańcy a powstają odpady komunalne. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy pozwala uznać, że na nieruchomości Skarżącej gromadzono odpady o charakterze mieszanym. Nieselektywna segregacja odpadów przez mieszkańców podwyższa koszt, określonego w ustawie gospodarowania odpadami, co zgodnie z art. 6ka ust. 1 i 2 u.c.p.g. skutkuje koniecznością podwyższenia opłaty za wywóz nieczystości.

W odwołaniu od zaskarżonej decyzji Skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania przed organem I instancji, zarzucając:

- naruszenie art. 120 O.p. w zw. z art. 7 Konstytucji RP oraz art. art. 6k ust. 1 i 3 u.c.p.g. polegające na wydaniu decyzji bez podstawy prawnej - braku przepisu prawa materialnego będącego podstawą wydania takiej decyzji,

- rażące naruszenie przepisów postępowania - art. 210 § 1 pkt 4 O.p., polegające na niewskazaniu dokładnej podstawy prawnej decyzji;

- art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co do okoliczności naruszenia przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych;

- błędne ustalenia faktyczne w co do okoliczności naruszenia przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych;

- art. 2 Konstytucji RP, poprzez zastosowanie zasady odpowiedzialności zbiorowej, sprzecznej z zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz przez naruszenie zasady proporcjonalności w ustalaniu wysokości opłaty podwyższonej za gospodarowanie odpadami komunalnymi również sprzeczną z zasadą demokratycznego państwa prawnego.

Decyzją z dnia 2 grudnia 2020 r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu SKO wyjaśniło, że zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 3 u.c.p.g., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1579), która (w tym zakresie) weszła w życie 6 września 2019 r., właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez zbieranie w sposób selektywny powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych, zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie oraz sposobem określonym w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw środowiska. Przytoczony przepis przesądza o obowiązku zbierania odpadów w sposób selektywny.

W myśl art. 6ka ust. 1 ww. ustawy w przypadku niedopełnienia przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, podmiot odbierający odpady komunalne przyjmuje je jako niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne i powiadamia o tym wójta, burmistrza lub prezydenta miasta oraz właściciela nieruchomości. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta na podstawie powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, wszczyna postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (ust. 2). Wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiąc lub miesiące, a w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6j ust. 3b, za rok, w których nie dopełniono obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, stosując wysokość stawki opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 6k ust. 3. W opinii SKO, w przypadku niedopełnienia przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów dochodzi do wszczęcia postępowania administracyjnego i w następstwie tego wydania decyzji administracyjnej nakładającej na właściciela opłatę podwyższoną.

Wskazując na treść § 2, § 3, § 4 i § 5 powołanej uchwały z dnia 17 grudnia 2019 r. określające miesięczną stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz zasady wyliczenia i wnoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi SKO stwierdziło, że Spółdzielnia w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z dnia 8 lipca 2020 r., zadeklarowała do obliczenia należnej, miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla ww. nieruchomości powierzchnię lokali mieszkalnych 1700,90 m2, 5 gospodarstw jednoosobowych oraz 16 gospodarstwa dwuosobowe. Kwota miesięcznej opłaty została ustalona na 2.829,94 zł.

W dniu 11 sierpnia 2020 r. Zakład Usług Komunalnych Sp. z o.o. w W. (dalej jako "ZUK") stwierdził nieprawidłową zbiórkę odpadów selektywnych – w pojemniku na szkło znajdowały się odpady komunalne zmieszane. Ta okoliczność faktyczna została potwierdzona dokumentacją fotograficzną.

W dniu 19 sierpnia 2020 r. ZUK ponownie stwierdził, iż mieszkańcy ww. nieruchomości nie posegregowali odpadów. Odpady zostały odebrane jako zmieszane. Ponownie została także sporządzona dokumentacja zdjęciowa.

Postanowieniem z dnia 2 września 2020 r. Prezydent wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obowiązującej za sierpień 2020 r. w związku z nieprawidłową zbiórką odpadów komunalnych segregowanych w miejscu gromadzenia odpadów na wskazanej nieruchomości.

Decyzją z 30 września 2020 r. Prezydent określił Spółdzielni wysokość podwyższonej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za sierpień 2020 r. w kwocie 5.6.59 zł.

W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania, SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Oceniając zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy SKO zauważyło, że w protokołach kontroli przekazanych przez ZUK dwukrotnie ustalono fakt zbierania w sierpniu 2020 r., na ww. nieruchomościach odpadów w sposób niesegregowany. W tym miesiącu odpady zgromadzone w pojemniku przeznaczonym na szkło zostały odebrane jak odpady zmieszane. Tych ustaleń organu Spółdzielnia w istocie nie zakwestionowała wskazując jedynie na przyczyny mogące być źródłem problemów z segregacją śmieci. Spółdzielnia wskazała, iż brak segregacji odpadów nie wynika ze złej woli mieszkańców, potwierdziła co do zasady ustalony przez organ stan faktyczny, co jednak nie ma znaczenia dla zaistnienia podstawy do zastosowania art. 6ka u.c.p.g.

Zdaniem SKO, przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie było prawidłowe i doprowadziło do zgromadzenia materiału dowodowego, który pozwala uznać, że na nieruchomości Skarżącej gromadzono odpady o charakterze mieszanym. Nieselektywna segregacja odpadów przez mieszkańców podwyższa koszt, określonego w ustawie, gospodarowania odpadami, co skutkuje koniecznością podwyższenia opłaty.

Odpowiadając na zarzut dotyczący braku podstawy prawnej określenia opłaty, SKO powołując treść § 8 pkt 3 uchwały z 17 grudnia 2019 r. stwierdziło, że Rada Miasta ustaliła wysokość opłaty podwyższonej za gospodarowanie odpadami, w przypadku niewypełniania przez właścicieli nieruchomości obowiązku zbierania odpadów komunalnych w sposób selektywny. Jest to dwukrotność stawki obliczonej zgodnie z § 2, stawki określonej w § 5 oraz stawki obliczonej zgodnie z § 6. Zatem zdaniem SKO, zgodnie z tymi postanowieniami uchwały, organ I instancji prawidłowo określił, przy zadeklarowanej przez Spółdzielnię dla przedmiotowej nieruchomości opłacie w wysokości 2.829,94 zł, opłatę podwyższoną w kwocie 5.659,88 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji SKO i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta:

1) błędne ustalenia faktyczne co do zaistnienia naruszenia przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych oraz liczby takich naruszeń:

2) rażące naruszenie art. 122 i art. 187 § 1 O.p. - poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co do okoliczności naruszenia przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych:

3) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 6ka u.c.p.g. polegające na zastosowaniu tego przepisu i nałożeniu opłaty podwyższonej pomimo braku przesłanek faktycznych do zastosowania tych przepisów;

4) rażące naruszenie art. 120 O.p. w zw. z art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6ka, art. 6k ust. 1 i 3 u.c.p.g. polegającej na wydaniu decyzji bez podstawy prawnej - braku przepisu prawa materialnego będącego podstawą wydania takiej decyzji.

5) naruszenie art. 2 Konstytucji RP, poprzez zastosowanie zasady odpowiedzialności zbiorowej, sprzecznej z zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz przez naruszenie zasady proporcjonalności w ustalaniu wysokości opłaty podwyższonej za gospodarowanie odpadami komunalnymi również sprzeczną z zasadą demokratycznego państwa prawnego:

6) rażące naruszenie przepisów postępowania - art. 210 § 1 pkt 4 O.p., polegające na niewskazaniu dokładnej podstawy prawnej decyzji organu I instancji;

7) rażące naruszenie przepisów postępowania - art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 235 O.p. - brak odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów odwołania i brak wyczerpującego uzasadnienia prawnego decyzji SKO w świetle zarzutów zawartych w odwołaniu.

Mając powyższe na uwadze Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie sformułowanych zarzutów i w swojej istocie jest powtórzeniem argumentacji zawartej w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja wbrew zarzutom skargi nie narusza prawa procesowego ani materialnego w stopniu skutkującym wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego.

Stan faktyczny został ustalony w sposób niesporny, zaś jego ocena w kontekście obowiązującego i prawidłowo przywołanego stanu prawnego nie budzi wątpliwości sądu.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Kontroli Sądu poddana została decyzja SKO, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji określającą Skarżącej wysokość podwyższonej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w związku z nieselektywną zbiórką odpadów na wskazanej nieruchomości.

Spór w rozpatrywanym przypadku sprowadza się do oceny zgodności z prawem decyzji organu odwoławczego, który zaaprobował decyzję Prezydenta, określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości Skarżącej w wysokości jak dla odpadów niesegregowanych, czyli w wysokości wyższej od tej zadeklarowanej przez Skarżącą. Skarżąca bowiem w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z dnia 8 lipca 2020 r. oświadczyła, że na terenie jej nieruchomości odpady będą zbierane selektywnie oraz wybrała stawkę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w sposób selektywny.

Zgodnie z art. 6ka ust. 1, 2 i 3 u.c.p.g. w przypadku niedopełnienia przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, podmiot odbierający odpady komunalne przyjmuje je jako niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne i powiadamia o tym wójta, burmistrza lub prezydenta miasta oraz właściciela nieruchomości.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta na podstawie powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, wszczyna postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiąc lub miesiące, a w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6j ust. 3b, za rok, w których nie dopełniono obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, stosując wysokość stawki opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 6k ust. 3.

Z akt sprawy wynika, że podczas odbioru odpadów komunalnych z ww. nieruchomości Skarżącej, dwukrotnie stwierdzono nieselektywne zbieranie odpadów: w pojemniku na szkło znalazły się odpady zmieszane.

Prawidłowo zatem, wobec otrzymania powiadomienia o niedopełnieniu przez Skarżącą obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, organ pierwszej instancji, postanowieniem z dnia 2 września 2020 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości Skarżącej, a po jego przeprowadzeniu wydał decyzję określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za wskazany okres 2020 r., stosując stawkę podwyższoną w wysokości określonej w uchwale Nr VIIIK/XV/169/2019 Rady Miasta z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie bowiem z postanowieniami § 2, § 3, § 4 i § 5 ww. uchwały miesięczna stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wynosi 1,17 zł za 1m2 powierzchni lokalu mieszkalnego. Do ustalenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wlicza się tylko powierzchnię lokalu mieszkalnego do 100 m2. Powierzchnia lokalu powyżej tej wartości nie jest wliczana do opłaty. Właściciele nieruchomości, na których prowadzone są jedno lub dwuosobowe gospodarstwa domowe mogą dokonać wyboru wnoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi według metody od gospodarstwa domowego, jeżeli łącznie spełnione zostaną niżej podane warunki: 1. zużycie wody na cele bytowe z ostatniego okresu rozliczeniowego obejmującego okres co najmniej sześciu miesięcy lub z dwóch ostatnich okresów rozliczeniowych obejmujących okres co najmniej sześciu miesięcy, w przeliczeniu na jedną osobę w gospodarstwie domowym średnio miesięcznie nie przekracza 4m3 2. załączą do deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi następujące dokumenty potwierdzające zużycie, o którym mowa w pkt 1: wystawione przez zarządców nieruchomości lub spółdzielnie mieszkaniowe rozliczenia zużycia wody lub faktury imienne dokumentujące rozliczenie zużycia wody. W tym przypadku stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla gospodarstwa jednoosobowego wynosi 24.00 zł miesięcznie, a dla gospodarstwa dwuosobowego - 45.00 zł miesięcznie. Podwyższoną stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (w wysokości dwukrotności stawki podstawowej) ustala się, zgodnie z art. 6ka ust. 1 i 3, jeżeli właściciel nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, nie wypełnia obowiązku zbierania odpadów komunalnych w sposób selektywny.

Fakt nieselektywnego zbierania odpadów komunalnych potwierdza znajdująca się w aktach dokumentacja zdjęciowa. Jednak zdaniem Skarżącej, mieszkańcy bloków nie ze swojej winy zostali narażeni na podwyższoną opłatę.

Odnosząc się do stanowiska Skarżącej, Sąd stwierdza, że na podstawie m.in. art. 3 ust. pkt 24 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2020 r. poz. 797) stworzony został system selektywnego zbierania odpadów nadających się do odzysku – zbierania, w ramach którego dany strumień odpadów, w celu ułatwienia specyficznego przetwarzania, obejmuje jedynie odpady charakteryzujące się takimi samymi właściwościami i takimi samymi cechami; zgodnie natomiast z art. 3 ust. 2 pkt 5 u.c.p.g. selektywne zbieranie odpadów komunalnych obejmuje co najmniej: papier, metale, tworzywa sztuczne, szkło, odpady opakowaniowe wielomateriałowe oraz bioodpady. Do odpadów zmieszanych należy wrzucać odpady, których nie można posegregować.

W ocenie Sądu, nie powinno budzić żadnych wątpliwości, że szkło należy zbierać selektywnie, a w pojemniku na odpady szklane nie mogą znaleźć się odpady zmieszane. Zdaniem Sądu, problem właściwego zabezpieczenia wiat śmietnikowych, należy do obowiązku administratora budynku.

Niezależnie, podkreślić w sprawie trzeba, iż twierdzenia Skarżącej nie wpływają na prawidłowość rozstrzygnięcia, bowiem z dokumentacji zdjęciowej i notatek służbowych bezsprzecznie wynika, że w pojemniku na szkło znalazły się odpady zmieszane, co skutkowało podwyższeniem opłaty za wywóz nieczystości. Przy czym okoliczności, w jakich doszło do zmieszania odpadów obciążają samą Skarżącą.

W ocenie Sądu, organy nie naruszyły przepisów postępowania. Działały legalnie (art. 120 O.p.) i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, przez co nie została naruszona zasada prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.). W sposób wyczerpujący został zebrany i rozpatrzony w rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.), zaś jego spójna i logiczna ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p.

Przez wzgląd na powyższe, zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie zasługują na uwzględnienie. W sprawie nie naruszono również art. 6ka u.c.p.g.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku podstawy prawnej określenia opłaty, zdaniem Sądu, SKO prawidłowo powołało treść § 8 pkt 3 ww. uchwały z 17 grudnia 2019 r. i zasadnie stwierdziło, że Rada Miasta ustaliła wysokość opłaty podwyższonej za gospodarowanie odpadami, w przypadku niewypełniania przez właścicieli nieruchomości obowiązku zbierania odpadów komunalnych w sposób selektywny. Jest to dwukrotność stawki obliczonej zgodnie z § 2, stawki określonej w § 5 oraz stawki obliczonej zgodnie z § 6. Zatem zdaniem Sądu, zgodnie z tymi postanowieniami uchwały, organy obu instancji prawidłowo określiły opłatę stanowiącą dwukrotność opłaty zadeklarowanej przez Spółdzielnię dla wskazanej nieruchomości.

Podsumowując, Sąd rozpoznający sprawę nie stwierdził, aby organ odwoławczy prowadził postępowanie uchybiając zasadom określonym w Ordynacji podatkowej. Jednocześnie podkreślić należy, że przeprowadzony przez SKO wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności.

Sąd w pełni podziela w tym zakresie argumentację organu odwoławczego, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest w pełni uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez SKO na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego nie budzi wątpliwości. Dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 O.p., nie nosi cech dowolności, czy powierzchowności.

Ocena zaskarżonej decyzji nie dała zatem Sądowi podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Kwestionowana decyzja znajduje podstawy w obowiązującym prawie, nie narusza zasady zaufania do organów, zaś jej wydanie poprzedzone zostało postępowaniem przeprowadzonym bez uchybień proceduralnych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że SKO zasadnie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji określającą zobowiązanie Skarżącej z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zatem w sprawie, wbrew zarzutom skargi, nie doszło do naruszenia art. 233 § 1 O.p.

Zaskarżona decyzja została prawidłowo uzasadniona i zawiera zarówno pełne uzasadnienie faktyczne, jak i prawne. Nie sposób też zarzucić organowi odwoławczemu, że nie dokonał szerokiej i wybiegającej ponad zarzuty odwołania oceny. W swojej decyzji SKO opisało stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniosło się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, a prawne uzasadnienie decyzji spełnia wymogi art. 210 § 4 O.p.

Sąd stwierdził, że - wbrew stanowisku Skarżącej - zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania w takim zakresie, by naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W kontekście oceny prawnej prawa materialnego Sąd stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów u.c.p.g.

Wreszcie nie sposób mówić o naruszeniu przepisów o randze konstytucyjnej skoro zaskarżona decyzja została wydana na podstawie prawidłowo powołanych przepisów Ordynacji podatkowej oraz ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach a wysokość opłaty ustalono na podstawie powołanej uchwały Rady Miasta.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.