Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 82/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Opłaty administracyjne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.2 ust.1, art.4 ust. 1 pkt 1 i art.
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2016 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 29 sierpnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze – dalej jako "SKO", działając na podstawie art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1659), art. 13 § 1 pkt 3, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2015 r., poz. 613 z późn. zm. – dalej jako "O.p."), art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i art. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 716 z późn. zm. – dalej jako "u.p.o.l."), po rozpoznaniu odwołania M. K. – dalej jako "Skarżący" od decyzji Burmistrza (dalej jako "Burmistrz") z dnia 30 maja 2016 r. w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2016, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

Organ ustalił, że Skarżący jest właścicielem lokalu użytkowego położonego w B. przy ul. [...] o powierzchni użytkowej [...],00 m2 i udziale w gruncie [...] o powierzchni [...],00 m2 oraz lokalu użytkowego położonego w B. przy ul. [...] o powierzchni użytkowej [...],00 m2 i udziale w gruncie [...] o powierzchni [...],00 m2.

Organ ustalił wysokość podatku od nieruchomości za nieruchomość przy ul. [...] na podstawie złożonego przez Skarżącego wykazu nieruchomości w zakresie powierzchni lokalu, a w celu ustalenia powierzchni gruntów pobrał dane z ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego. Ostatnia zmiana powierzchni gruntów nastąpiła w dniu 17 czerwca 2015 r. Powierzchnia gruntu działki uległa pomniejszeniu do powierzchni [...],00 m2.

W dniu 30 października 2014 r. Skarżący poinformował, że ½ części lokalu przy ul. [...] jest obecnie w użyczeniu.

W dniu 4 listopada 2014 r. organ podatkowy wezwał Skarżącego do podania powierzchni użytkowej lokalu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej i gruntów wraz ze wskazaniem daty przekazania w użyczenie.

Skarżący nie złożył wymienionych danych, w związku z tym organ podatkowy w dniu 27 stycznia 2015 r. przeprowadził kontrolę na nieruchomości przy ul. [...], w trakcie której ustalił, że lokal składa się z 5 pomieszczeń: jedno pomieszczenie o powierzchni użytkowej [...] m2 jest wykorzystywane na działalność gospodarczą; pozostałe pomieszczenia o powierzchni użytkowej [...] m2 pozostają puste; łączna powierzchnia tych pomieszczeń wynosi [...],00 m2; wszystkie pomieszczenia w budynku są o wysokości powyżej 2,20 m.

Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2016 r. organ podatkowy wszczął postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2016 r., uwzględniając, że nieruchomość położona przy ul. [...] jest w całości przeznaczona na prowadzenie działalności gospodarczej, a w lokalu przy ul. [...] działalność jest prowadzona tylko w pomieszczeniu o powierzchni użytkowej [...] m2.

Decyzją z dnia 30 maja 2016 r. Burmistrz ustalił Skarżącemu podatek od nieruchomości na 2016 r. w kwocie 6.481,00 zł. Podatkiem od nieruchomości objęto grunty związane z działalnością gospodarczą, a także budynki zajęte na działalność gospodarczą i pozostałe budynki położone przy ul. [...] i ul. [...].

Skarżący złożył odwołanie od decyzji Burmistrza, wnosząc o jej uchylenie, ponieważ w jego ocenie ustalona wysokość zobowiązania podatkowego jest niezgodna ze stanem faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia 29 sierpnia 2016 r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ powołał treść art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 i art. 5 u.p.o.l. oraz uchwałę Rady Miejskiej z dnia 28 października 2015 r. Nr XI/100/2015 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2016 r., mocą której ustalono stawkę podatkową od 1 m2 gruntów związanych z powadzeniem działalności gospodarczej, budynków pozostałych oraz od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej od 1 m2 powierzchni.

Zdaniem organu, z akt sprawy wynika, że Skarżący jest współwłaścicielem zabudowanych nieruchomości, które składają się z lokali użytkowych (o pow. odpowiednio: [...] m2 i [...] m2) oraz udziału w gruntach (odpowiednio: [...] o pow. [...] m2 i [...] o pow. [...] m2). Grunty te oraz budynki związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej, z wyjątkiem części budynku przy ul. [...] o pow. [...] m2.

Zdaniem organu, podatek od nieruchomości na 2016 r. został naliczony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, uwzględniając powierzchnie zarówno lokalu położonego przy ul. [...] jak i nieruchomości położonej przy ul. [...].

W tej sytuacji brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem prawa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący zaskarżył decyzję SKO z dnia 29 sierpnia 2016 r. w całości i wniósł o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił, że została wydana z naruszeniem prawa, gdyż organ nie uwzględnił ulgi inwestycyjnej wprowadzonej uchwałą Rady Miejskiej. Organ nie uwzględnił również całości powierzchni lokalu przy ul. [...], co jest niezgodne ze stanem faktycznym sprawy. Ponadto błędnie przyjęto do opodatkowania powierzchnię nieruchomości przy ul [...].

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja SKO z dnia 29 sierpnia 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza z dnia 30 maja 2016 r., a spór koncentruje się wokół rozstrzygnięcia, czy na Skarżącym jako właścicielu w 2016 r. ciążył obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, położonych w B. przy ul. [...] i ul. [...] w wysokości i od powierzchni nieruchomości wskazanych w zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 3 ust.1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

3) użytkownikami wieczystymi gruntów;

4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Stosownie do treści art. 2 ust.1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty oraz budynki lub ich części. Podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów - powierzchnia; dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l).

Podkreślić trzeba, że organ podatkowy, ustalając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, nie dysponuje pełną swobodą w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego, jeśli chodzi o ustalenia dotyczące podstawy opodatkowania, tj. powierzchni gruntów, czy powierzchni użytkowej budynków lub ich części (art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l.). W tym zakresie jest bowiem związany danymi z ewidencji gruntów i budynków. Stanowi o tym art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo Geodezyjne i Kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), zwanej dalej "u.p.g.k.", zgodnie z którym, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Dopóki dane te nie zostaną zmienione, organy podatkowe mają obowiązek wyliczania podatku, jak i przyjmowania właściciela gruntu na ich podstawie i nie są władne do kwestionowania, czy korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, zaś podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FSK 818/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Organy podatkowe, ustalając wysokość zobowiązania podatkowego, nie mogą przyjąć innej postawy opodatkowania niż ta, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Wiążący charakter danych zawartych w tej ewidencji wynika z faktu, iż posiada ona walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. a tym samym, stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone.

Związanie organu podatkowego treścią ewidencji gruntów i budynków oznacza w konsekwencji, że organy podatkowe nie mogą pominąć danych z ewidencji w toku postępowania podatkowego. Co więcej, nie są także uprawnione do weryfikowania klasyfikacji wskazanej w ewidencji oraz do dokonywania samodzielnych ustaleń w zakresie powierzchni gruntu lub jego przeznaczenia. Pogląd taki został już wyrażony w licznym orzecznictwie sądów administracyjnych, a Sąd podziela takie stanowisko na gruncie niniejszej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2632/10, wyrok NSA z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 1040/10, wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2511/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Wskazać należy, że w niniejszej sprawie organy podatkowe, oprócz danych zawartych w ewidencji gruntów, uwzględniły również informacje złożone przez Skarżącego. I tak, w odniesieniu do nieruchomości położonej w B., przy ul. [...] organy przyjęły powierzchnię lokalu użytkowego [...] m2 i udział w gruncie [...] o powierzchni [...] m2, oraz lokalu użytkowego przy ul. [...] o powierzchni [...] m2 i udziale w gruncie [...] o powierzchni [...] m2, przy czym w toku kontroli organ ustalił, że na potrzeby działalności gospodarczej wykorzystywana jest część lokalu o powierzchni [...] m2, natomiast część lokalu o powierzchni [...] m2 została uznana za powierzchnię pozostałą.

W niniejszej sprawie Skarżący argumentował, że organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych i prawnych i nie odniósł się do wskazanej ulgi inwestycyjnej i powierzchni lokali, przy czym nie przedłożył żadnych dowodów na poparcie sformułowanych zarzutów dotyczących stanu faktycznego i podstawy opodatkowania.

Sąd nie podziela powyższych zarzutów, albowiem organ podatkowy pierwszej instancji wskazał na wyniki przeprowadzonej kontroli oraz ewidencję gruntów i budynków.

Co już wskazano powyżej, ocena i kontrola rzetelności danych zawartych w ewidencji nie leży w zakresie kompetencji organu podatkowego, dlatego też odmawia mu się prawa do dokonywania samodzielnych ustaleń jeśli chodzi o dane dotyczące konkretnych działek, jakie uwidaczniane są w ewidencji gruntów i budynków.

Podnieść również należy, że w toku ustalania danych decydujących o wysokości zobowiązania podatkowego organ wziął pod uwagę również dostępną informację podatkową złożoną przez podatnika. Przy czym informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych, jaką podatnik - będący osobą fizyczną, jest zobowiązany złożyć na podstawie art. 6 ust. 6 u.p.o.l. winna odzwierciedlać rzeczywisty stan nieruchomości. Obowiązek złożenia tej informacji powstaje w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających m.in. zmianę wysokości opodatkowania (art. 6 ust. 3 u.p.o.l.).

Zatem to na podatniku spoczywa obowiązek powiadamiania organu podatkowego o zmianach dotyczących podlegających opodatkowaniu gruntów i budynków, które mają wpływ na wysokość opodatkowania. W przeciwnym razie organ będzie brał pod uwagę informacje przekazane przez podatnika w poprzednich latach podatkowych. W niniejszej sprawie organy podatkowe uwzględniły, oprócz danych zawartych w ewidencji gruntów, również informację złożoną przez podatnika. Za podstawę opodatkowania przyjęły powierzchnię budynków zajętych na działalność gospodarczą, budynku pozostałego oraz gruntów związanych z działalnością gospodarczą w oparciu o ujawnione dane.

W ocenie Sądu organ podatkowy pierwszej instancji ustalił podstawę opodatkowania w sposób, który znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Zastosował również prawidłowe stawki podatku, zgodnie z tymi ustalonymi w Uchwale Rady Gminy. W tym stanie sprawy SKO miało pełne podstawy, aby zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji utrzymać w mocy. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze organ odwoławczy w sposób wyczerpujący odniósł się do zarzutów, jakie Skarżący podniósł w odwołaniu. SKO wyjaśniło na podstawie jakich dowodów uznało, że zobowiązanie podatkowe w niniejszej sprawie zostało ustalone w prawidłowej wysokości.

Sąd stanął na stanowisku, że organ prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie i podejmował wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy; uzasadnienie faktyczne i prawne jest prawidłowe i wyczerpujące, a także wyjaśnia stronie zasadność przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.