Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 997/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jakub Linkowski Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.) Protokolant Anna Nader po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2005 r. sprawy ze skargi W. i A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...].11.2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. - w wyniku rozpatrzenia odwołania W. i A. P. oraz J. i Z. G., współwłaścicieli działki oznaczonej nr ewid. [...], o pow. 847 m2, położonej w W. przy ul. [...], od decyzji nr [...] Burmistrza W. z dnia [...].08.2004 r., ustalającej jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości tej nieruchomości - utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Opłatę tę naliczono w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności jej art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 4 i 6, w związku ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W. dokonaną na wniosek współwłaścicieli działki nr [...] w obrębie [...] i dotyczącą tej działki.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu swej decyzji stwierdziło prawidłowość ustaleń i rozstrzygnięcia Burmistrza W. Podkreśliło, iż w związku z podjęciem przez Radę Miejską w W. uchwały nr [...], z dnia [...].12.1999 r. w sprawie zatwierdzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2000 r., nr [...], poz. [...]) nastąpił obiektywny wzrost wartości działki oznaczonej nr ewid. [...], o pow. 847 m2, położonej w W. przy ul. [...], na co jednoznacznie wskazywał operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego. Przed zmianą planu obszar ten oznaczony był symbolem 0.2. i stanowił teren o priorytecie funkcji rolniczych, a obecnie zmienił przeznaczenie i stał się terenem o priorytecie funkcji mieszkaniowo-usługowych, oznaczonym symbolem U. l. W § 3 przytoczonej uchwały określono 30% stawkę służącą naliczeniu przedmiotowej opłaty. Współwłaściciele zbyli tę nieruchomość aktem notarialnym z dnia 27.04.2004 r. za kwotę 40.000 zł, a operat szacunkowy ustalił jej aktualną wartość na kwotę 38.369 zł. Z uwagi na wskazane przesłanki w ocenie Samorządowego Kolegium zaistniały podstawy do naliczenia "renty planistycznej" w kwocie 3.075 zł, o czym jak podkreślono, prawidłowo orzekł Burmistrz W. w swej decyzji.

Samorządowe Kolegium nie uznało zasadności zarzutu podniesionego w odwołaniu, iż od kwoty wymierzonej opłaty należałoby potrącić koszty (4.000 zł) zapłacone przez W. i A. P. oraz J. i Z. G. projektantowi o uprawnieniach urbanistycznych za sporządzenie projektu zmiany tego planu, do czego zobowiązali się w porozumieniu zawartym z Burmistrzem miasta W. W przekonaniu odwołujących się kwota ta powinna zostać im zwrócona lub rozliczona jako nakłady poniesione na wzrost wartości nieruchomości.

Samorządowe Kolegium nie podzielając argumentacji W. i A. P. oraz J. i Z. G. stwierdziło, że art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która miała zastosowanie do wymierzenia przedmiotowej opłaty, pozwala na jej pomniejszenie o wartość nakładów poniesionych przez właściciela albo użytkownika wieczystego nieruchomości w okresie między uchwaleniem lub zmianą planu miejscowego, a dniem sprzedaży nieruchomości, jeżeli nakłady te miały wpływ na wzrost wartości tej nieruchomości. W ocenie organu II instancji przytoczone sformułowanie ustawowe oznacza zamknięty katalog możliwych odliczeń, w którym nie mieszczą się koszty związane z wykonaniem opracowania urbanistycznego, jako że nakład ten nie miał wpływu na wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości gruntowej i został poniesiony przez odwołujących się przed zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wnieśli W. i A. P. Stwierdzili, iż uchwałę o zmianie planu podjęto z naruszeniem przepisów prawa, ponieważ nie pouczono ich o możliwości wniesienia protestu lub zarzutu, a przez to wadliwa jest decyzja nakładająca na nich obowiązek uiszczenia renty planistycznej. Nadto zaznaczyli, że koszty związane z procedurą uchwalania planów obowiązana jest ponosić gmina bez względu na to, czy procedurę planistyczną prowadzi z własnej inicjatywy, czy też na wniosek osób zainteresowanych (art. 14 przedmiotowej ustawy). Z tego względu skarżący uważają, że poniesione przez nich koszty związane z wykonaniem opracowania urbanistycznego powinny zostać rozliczone przy ustalaniu przedmiotowej opłaty, w przeciwnym razie stanowią nieuprawniony dochód gminy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swe dotychczasowe stanowisko, sformułowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie może zostać uwzględniona.

W ocenie Sądu ustalenia poczynione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. są prawidłowe.

Przede wszystkim podkreślenia wymaga, iż strona skarżąca nie kwestionuje wzrostu wartości przedmiotowej nieruchomości, wynikającego z dokonanej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W., dokonanej na wniosek współwłaścicieli działki nr [...] w obrębie [...], a jedynie uważa, że kwota wymierzonej opłaty winna zostać pomniejszona o poniesione przez współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości nakłady na tę zmianę.

Z uwagi na to, iż Rada Miejska w W. uchwałę nr [...] w sprawie zatwierdzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W. podjęła w dniu [...].12.1999 r., zmiana ta nadal stanowi akt prawa miejscowego i w przeciwieństwie do samego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy W., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w W. z dnia [...].11.1994 r. nie wyekspirowała.

Należy podzielić przekonanie organu odwoławczego, iż kwota 4000 zł uiszczona przez współwłaścicieli przedmiotowej działki na pokrycie kosztów opracowania urbanistycznego w dniu 9.12.1999 r. (zgodnie z porozumieniem zawartym w tym przedmiocie z Burmistrzem), została zapłacona przed dniem wejścia w życie uchwały nr [...] w sprawie zatwierdzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W., nadto kwota ta nie stanowiła nakładu na nieruchomość. Natomiast art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która miała zastosowanie do wymierzenia przedmiotowej opłaty, pozwalał na jej pomniejszenie o wartość nakładów poniesionych przez właściciela albo użytkownika wieczystego nieruchomości w okresie między uchwaleniem lub zmianą planu miejscowego, a dniem sprzedaży nieruchomości, jeżeli nakłady te miały wpływ na wzrost wartości tej nieruchomości, co siłą rzeczy uniemożliwiało dokonanie tego pomniejszenia przez organ I instancji.

Na skutek wniesionego odwołania na Samorządowym Kolegium Odwoławczym spoczął obowiązek ponownego rozpatrzenia przedłożonej sprawy w jej całokształcie, w wyniku czego uznało ono, że ustalenia poczynione przez Burmistrza W. były prawidłowe.

Dodatkowo zauważyć należy, choć organ odwoławczy nie podniósł tego w swej decyzji, iż wskazany przepis art. 37 ust. 2 cyt. ustawy utracił moc obowiązującą z dniem 22.09.2004 r., został bowiem uchylony przez art. 10 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 28.11.2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Nastąpiło to zatem przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Odpadła więc w ogóle podstawa do pomniejszania opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w oparciu o art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i tę zmianę stanu prawnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze było zobowiązane uwzględnić z urzędu, co dodatkowo przesądza o prawidłowości podjętego przez nie rozstrzygnięcia, choć tej okoliczności nie podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji nie mógł uwzględnić zarzutów skargi.

Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.