Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 2706/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Beata Sokołowska (spr.) Protokolant : sekr. sąd. Kamila Perkowska po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ W Długaszewska /-/ M. Kosewska /-/ B Sokołowska


UZASADNIENIE

W dniu [...] Agencja Celna "B" - działająca z upoważnienia "A" Spółki z o.o. z siedzibą w S. - zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu nabyte od "C" w R. (Włochy) mieszaniny substancji zapachowych - komponenty do lodów bez podania ich nazw handlowych (poz. 1), które zakwalifikowała do kodu taryfy celnej 2106 90 98 0. Do zgłoszenia celnego nr [...] załączono między innymi faktury zakupu, deklarację wartości celnej i świadectwo przewozowe EUR -1.

Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie dotyczące prawidłowości powyższego zgłoszenia celnego. Podstawą wszczęcia tego postępowania była kontrola przeprowadzona w siedzibie Spółki, która wykazała, iż zadeklarowany przez importera, w opisanym dokumencie SAD w polu 33, kod towaru jest nieprawidłowy.

Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 13 § 1 i § 3 pkt 1 i 2, art. 23 § 1, art. 65 § 4 pkt 2 lit. b i c, art. 83 § 3, art. 85 § 1, art. 262 Kodeksu celnego oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 119, poz. 1253 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania (Dz. U. Nr 143, poz. 958 ze zm.), uznał zgłoszenie celne zawarte w Jednolitym Dokumencie Administracyjnym SAD [...] z dnia [...] za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej towaru zgłoszonego jako komponenty lodowe, zastosowanej stawki celnej i określił na nowo kwotę długu celnego, zobowiązując Spółkę także do naliczenia i zapłaty odsetek wyrównawczych poczynając od dnia powstania długu celnego. Wspomnianą decyzją organ celny klasyfikując zgłoszony towar w postaci komponentów do lodów wyszczególnił ich nazwy i przypisał do kodów PCN, i tak: poz. 1 - 1704 90 51 0 - "pasty do produkcji lodów na bazie cukru: strawberry, kiwi, green apple, caramao, walnut, tiramisu, vaniglia, zabajone, pannacrema tiramisu"; poz. 3 - 1806 20 95 0 - "pasty do produkcji lodów zawierające kakao: cacaopat, prontoccioc, stracciatella, gianduia; poz. 4 - 1806 90 90 0 - "pasta do produkcji lodów: pannacrema tartufo"; poz. 5 - 2008 99 21 0 - "pasta do produkcji lodów: malaga"; poz. 6 - 2101 12 98 0 - "pasta do produkcji lodów - coffee, pannacrema coffee"; poz. 7 - 2008 19 19 0 - "pasta do produkcji lodów - creamy hazelnut"; poz. 8 - 2106 90 98 0 - "pasty do produkcji lodów - pozostałe"

Pismem z dnia 18 lipca 2003r. Spółka złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej pozycji 1, 5 i 7, podnosząc w uzasadnieniu, iż organ I instancji nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący jakimi względami kierował się dokonując zmiany klasyfikacji taryfowej, skoro nie pobrał próbek wszystkich spornych towarów i nie uwzględnił wyników ich badań. Spółka zakwestionowała uznanie przez organ, iż przedmiotowe towary są pastami smakowymi. Podała natomiast, że są to płynne komponenty smakowe, nadające charakterystyczny smak i wygląd wyrobom cukierniczym i nieprzeznaczone do bezpośredniej konsumpcji. Ponadto "A" Sp. z o.o. zwróciła uwagę na konieczność uzyskania opinii biegłego - specjalisty do spraw technologii żywności, który jednoznacznie określiłby istotę zakwestionowanych towarów.

W toku postępowania odwoławczego strona załączyła do akt postępowania dokumenty w języku angielskim wystawione przez włoską spółkę "C" i ich tłumaczenia na język polski, które zawierają informacje o poszczególnych produktach z określeniem ich zastosowania i składu.

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, art. 85 § 1, art. 262 Kodeksu celnego oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz. U., Nr 119, poz.1253), § 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania (Dz. U. Nr 143, poz. 958 oraz z 1998r., Nr 86, poz. 544), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że kwalifikacja spornych towarów jest zgodna ze stanem faktycznym w dacie dokonania odprawy celnej oraz z zasadami klasyfikacji taryfowej. Z przedstawionego opisu produktów i receptury wynika, iż sporne towary występują w formie past, płynnych syropów i proszków, a niektóre z nich to półprodukty lub surowce do przygotowania baz produkcyjnych. Organ odwoławczy wyszczególnił w swojej decyzji skład surowcowy 10 przykładowo wybranych produktów i wskazał, iż obok przeznaczenia towarów i wykluczeń wynikających z zapisów do poszczególnych pozycji taryfowych był on czynnikiem decydującym o zastosowaniu klasyfikacji do poszczególnych kodów PCN. W decyzji II instancji podano, że strona przedłożyła decyzję BTI niemieckich władz celnych (Wiążącą Informację Taryfową), która była dla niej podstawą do zastosowania klasyfikacji taryfowej spornego produktu do pozycji 2106 taryfy celnej. Odnosząc się do tego dowodu Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że BTI wiąże administracje celne wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej, ale nie jest wiążącą informacją dla polskich organów celnych, albowiem w chwili wydania decyzji Polska nie była państwem członkowskim Wspólnoty.

W skardze z dnia 6 listopada 2003r. na powyższą decyzję Spółka domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, jako wydanych z naruszeniem przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 121, art. 122, art. 124, art. 187, art. 197 § 1, art. 210 § 4 i art. 216 § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego, art. 222 § 4 Kodeksu celnego i § 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania. Uzasadniając skargę Spółka wskazała, że organ celny nie zajął stanowiska w przedmiocie jej wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z opinii z zakresu technologii żywności (art. 187 § 2 Ordynacji podatkowej). Ponadto zdaniem skarżącej organy celne arbitralnie uznały, iż zakwestionowane towary nadają się do bezpośredniego przetworzenia jako środek spożywczy stosowany w przemyśle cukierniczym, podczas gdy są to płynne komponenty smakowe, nie stanowiące jednocześnie nadzienia. Spółka podniosła też, że organy celne nie podjęły wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zasadność dokonanej zmiany taryfikacji towarów nie została przez organy celne udowodniona w sposób określony normami proceduralnymi. Ponadto skarżąca wskazała, iż w wyniku dokonania zgłoszenia celnego w dniu [...], uznanego przez organy celne za nieprawidłowe, nie uzyskała korzyści finansowej i nie można zarzucić jej niedbalstwa, a zatem nie może ponosić odpowiedzialności z tytułu odsetek wyrównawczych.

Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie należy wyjaśnić, że niniejsza sprawa zainicjowana wniesieniem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 ze zm.). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie są natomiast uprawnione do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy. Również w myśl art. 3 § 1 powołanej powyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne kontrolują zaskarżone akty tylko w zakresie ich zgodności z prawem i nie mają uprawnień do merytorycznego rozstrzygania sprawy. Jednocześnie przepis art. 134 § 1 ostatnio cytowanej ustawy stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W przedmiotowej sprawie kwestią sporną między stronami jest klasyfikacja taryfowa sprowadzonego przez Spółkę "A" towaru w postaci komponentów do lodów. Skarżąca w zgłoszeniu celnym zaklasyfikowała je do kodu PCN 2106 90 98 0 Taryfy celnej. Organy celne w oparciu o wyniki kontroli postimportowej sprecyzowały nazwy handlowe poszczególnych produktów i uznały, iż prawidłowa klasyfikacja winna przedstawiać się następująco: poz. 1 - 1704 90 51 0 - "pasty do produkcji lodów na bazie cukru: strawberry, kiwi, green apple, caramao, walnut, tiramisu, vaniglia, zabajone, pannacrema tiramisu"; poz. 3 - 1806 20 95 0 - "pasty do produkcji lodów zawierające kakao: cacaopat, prontoccioc, stracciatella, gianduia; poz. 4 - 1806 90 90 0 - "pasta do produkcji lodów: pannacrema tartufo"; poz. 5 - 2008 99 21 0 - "pasta do produkcji lodów: malaga"; poz. 6 - 2101 12 98 0 - "pasta do produkcji lodów - coffee, pannacrema coffee"; poz. 7 - 2008 19 19 0 - "pasta do produkcji lodów - creamy hazelnut"; poz. 8 - 2106 90 98 0 - "pasty do produkcji lodów - pozostałe"

Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organów celnych odnośnie zakwalifikowania importowanych produktów do kodów PCN 1704 90 51 0, 2008 99 21 0, 2008 19 19 0 (poz. 1, poz. 5 i poz. 7)

Nie ulega zatem wątpliwości, że rozstrzygnięcie kwestii właściwości, składu i przeznaczenia spornego towaru, a w szczególności jednoznaczne ustalenie czy sprowadzone przez Spółkę towary nadają się do bezpośredniego przetworzenia jako środek spożywczy stosowany w przemyśle cukierniczym, czy są to płynne komponenty smakowe, do wykorzystania jako półprodukty - składniki wyrobów cukierniczych, nie stanowiące jednocześnie nadzienia, czy też można je uznać za wyroby cukiernicze, miało znaczenie decydujące dla prawidłowej klasyfikacji i przypisania do właściwego kodu, a w konsekwencji określenia należnego cła i kwoty długu celnego.

Organy celne wskazały, iż głównym kryterium decydującym o zakwalifikowaniu importowanych produktów do kodów PCN 1704 90 51 0, 1806 20 95 0, 1806 90 90 0, 2008 99 21 0, 2101 12 98 0, 2008 19 19 0 i 2106 90 98 0 był ich skład chemiczny i zastosowanie.

Rzeczą organów administracji publicnej było, zatem ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości, jaki jest charakter, zastosowanie, a przede wszystkim skład chemiczny towarów zgłoszonych przez skarżącą w dniu [...] W oparciu o przedstawione przez stronę dokumenty w postaci informacji o produkcie i ofert handlowych, w części tylko tłumaczonych na język polski, organ II instancji uznał, że importowane towary nadają się do bezpośredniego przetworzenia jako środek spożywczy stosowany w przemyśle cukierniczym i są płynnymi komponentami smakowymi, do wykorzystania jako półprodukty - składniki wyrobów cukierniczych, nie stanowiące jednocześnie nadzienia, a niektóre można uznać za wyroby cukiernicze.

Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.) organ uprawniony jest do swobodnej oceny zgromadzonych dowodów. Powyższa zasada uprawnia organ do ustalania prawdy obiektywnej według swej wiedzy, doświadczenia oraz przekonania o wartości dowodowej poszczególnych środków dowodowych. Zasada swobodnej oceny dowodów nie oznacza jednak nieograniczonej dowolności w wartościowaniu dowodów i ich selekcji. Jednakże organ uprawniony jest do wyboru faktów, które uznał za udowodnione. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji są przepisy Kodeksu celnego oraz Ordynacji podatkowej. Klasyfikacji taryfowej dokonuje się natomiast w oparciu o zapisy zawarte w Taryfie celnej, Wyjaśnieniach do Taryfy celnej oraz zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej.

W doktrynie podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Jedna z podstawowych reguł wskazuje, iż należy opierać się na materiale dowodowym zebranym przez organ. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 cyt. powyżej Ordynacji podatkowej), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonywującej treści (art. 122 Ordynacji podatkowej).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 maja 1985r., II SA 318/85, podkreślił m.in., że obowiązek przeprowadzenia całego postępowania, co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organie i nie może być przerzucony na stronę. Jeżeli strona przedstawi niepełny materiał dowodowy, organ ma obowiązek z własnej inicjatywy go uzupełnić.

Zgodnie również z treścią art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organy orzekające muszą, zatem w sposób wyczerpujący zebrać cały materiał dowodowy oraz podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.

Tymczasem wnikliwa analiza akt administracyjnych przedmiotowej sprawy wykazała, że zebrane dokumenty nie dotyczą całego importowanego towaru. Brak jest, bowiem dokumentów m.in. co do następujących produktów: pasty do produkcji lodów na bazie cukru: strawberry, kiwi, green apele i pasty do produkcji lodów zawierające kakao: stracciatella Wprawdzie w aktach znajdują się dokumenty w języku angielskim i ich tłumaczenia przysięgłe na język polski zawierające ogólne informacje (bez ich składów chemicznych) na temat takich produktów jak fortefrutto strawberry, fortefrutto kiwi, fortefrutto green apple i gran straciatella reale to jednak brak jest jakiejkolwiek wskazówki czy dokumenty te można odnieść do wyżej wymienionych produktów (k.41-42; k 39-40)) Skoro zatem materiał dowodowy nie zwiera istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dokumentów w postaci informacji o produkcie i ofert handlowych dotyczących spornych produktów nie sposób uznać, aby organy celne uczyniły zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Waga tych dokumentów jest o tyle istotna, że rozstrzygnięcie sprawy opiera się na składzie chemicznym i zastosowaniu przedmiotowego towaru, które mają wynikać z brakujących dokumentów.

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2001r., I SA 1768/99 jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zaniechanie przez organy celne podjęcia w niniejszej sprawie czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, powodującym wadliwość decyzji.

Odnośnie pozostałych dowodów Sąd zauważa, że część dokumentów w postaci informacji o produkcie i ofert handlowych została przedstawiona organowi II instancji bardzo ogólnie. Przedłożone dokumenty wraz z tłumaczeniem, przez tłumacza przysięgłego z języka angielskiego na język polski zawierają jedynie ogólne informacje o spornych produktach, nie zawierają natomiast informacji o ich składach chemicznych. Uwaga powyższa dotyczy dokumentów odnoszących się do następujących produktów: pasty do produkcji lodów na bazie cukru: caramao, walut, tiramisu, vaniglia, zabajone pannacrema tiramisu, pasty do produkcji lodów zawierające kakao: cacaopat, prontociocc, gianduia, pasta do produkcji lodów: pannacrema tartufo, pasta do produkcji lodów: malaga, pasta do produkcji lodów: coffeee, pannacrema coffee, creamy hazelnut (k. 38, 39-40 akt).

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że obcojęzyczne dokumenty bez ich urzędowego przetłumaczenia na język polski nie mogą być uznane - w świetle art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej - za dowód w sprawie, gdyż posługiwanie się nimi w postępowaniu prowadzonym przez organ administracji publicznej jest sprzeczne z prawem - art. 27 Konstytucji RP oraz art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999r. o języku polskim - Dz. U. nr 90, poz. 999 ze zm. (por. wyrok NSA w Warszawie z 9 lutego 2001r., III SA 2339/99, wyrok WSA w Warszawie z 16 stycznia 2004r., III SA 2719/02 i wyrok WSA w Warszawie z 17 marca 2004r., III SA 2512/02).

Zatem przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy celne zobowiązane będą zlecić urzędowe przetłumaczenie powyższych obcojęzycznych dokumentów stanowiących kluczowe dowody w sprawie i umożliwić stronie zapoznanie się z nimi w trybie art. 200 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego.

Organ odwoławczy wprawdzie nie ograniczył się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, ale podejmując się zebrania materiału dowodowego dopuścił się naruszenia przepisów procesowych przy ponownym merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy.

Dyrektor Izby Celnej w decyzji z dnia [...] zawarł ogólnikowe stwierdzenie, że w oparciu o skład wynikający z załączonych przez Spółkę informacji o produkcie importowane towary występują w formie past i polew.

Rzeczą organów celnych było zebranie kompletnego materiału dowodowego i wyjaśnienie wszystkich okoliczności tak, aby nie budził wątpliwości charakter, przeznaczenie i sposób przetwarzania poszczególnych produktów. W tym celu ponownie rozpoznając sprawę organ celny winien rozpoznać wniosek dowodowy strony o powołanie dowodu z opinii biegłego na okoliczność, czy istotnie importowane towary nadają się do bezpośredniego przetworzenia jako środek spożywczy stosowany w przemyśle cukierniczym, czy są to płynne komponenty smakowe, do wykorzystania jako półprodukty - składniki wyrobów cukierniczych, nie stanowiące jednocześnie nadzienia (jak twierdzi Spółka), czy też można je uznać za wyroby cukiernicze.

Bez przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego i pełnej analizy, stanowisko organów celnych uznać należy za przedwczesne i dokonane bez dostatecznej podstawy uzasadniającej przyjęcie spornej kwalifikacji taryfy celnej.

Ponadto Sąd zauważa, że organy celne w żaden sposób nie odniosły się do zarzutu strony dotyczącego nie pobrania próbek wszystkich zakwestionowanych towarów i wydania decyzji bez uwzględnienia wyników ich badań. Ustalenia wymaga także czy klasyfikacja zastosowana przez włoskiego producenta ma poparcie w Wiążącej Informacji Taryfowej, o której jedynie wspomina organ II instancji w decyzji z dnia [...] , jednak kwestii tej nie wyjaśnia wskazując, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji Polska nie była państwem członkowskim Unii Europejskiej. Istnienie, bowiem takiego dokumentu nie pozostaje bez znaczenia dla przedmiotu sporu.

W konsekwencji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja w tym kształcie nie poddaje się kontroli sądowej. Z uwagi bowiem na wskazane wyżej uchybienia, Sąd nie jest w stanie ocenić legalności tej decyzji. Już chociażby z tego względu należało uznać, że zaskarżona decyzja narusza przepisy procesowe, w szczególności art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 121 ustawy - Ordynacja podatkowa w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Niezależnie od zawartej powyżej oceny zaskarżonej decyzji, uznać również należy za zasadny zarzut skarżącej, że decyzja ta została wydana bez poczynienia dostatecznych ustaleń i wszechstronnego rozważenia wszystkich aspektów sprawy.

Nie można również uznać, że kwestia czym są i jaki jest charakter spornych produktów została wystarczająco udowodniona za pomocą dokumentów powołanych przez organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przytoczenie składu losowo wybranych komponentów lodowych (8 dotyczących sprawy) trudno uznać za wyczerpujące rozpoznanie materiału dowodowego.

Zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonym w wyroku z dnia 25 kwietnia 2005r., I GSK 199/05, jeśli celnik ma dokładny opis towaru, to nie musi mieć opinii specjalisty, aby określić jego stawkę celną. Jeżeli zatem w przedmiotowej sprawie skład surowcowy, charakter i przeznaczenie towaru wynikałyby w sposób niewątpliwy i jednoznaczny z dokumentów np. w postaci informacji producenta wówczas okoliczność ta pozwalałaby na dokonanie taryfikacji celnej, bez odwoływania się do wiadomości specjalnych.

Dla wyjaśnienia istoty sporu, czyli jednoznacznego i dokładnego ustalenia właściwości fizykochemicznych przedmiotowych towarów, rozstrzygnięcie, czy i które są środkami spożywczymi, wyrobami cukierniczymi lub półproduktami, w jakiej postaci zostały zgłoszone do odprawy celnej i jakie jest ich przeznaczenie niezbędne jest dysponowanie przez organy celne dowodami w postaci informacji producenta, etykiet lub ofert handlowych, zawierających szczegółowy opis towaru. Dopiero kiedy ten warunek nie zostanie spełniony należałoby rozważyć zasadność skorzystania ze specjalistycznej wiedzy, którą dysponuje biegły.

Ze względu na przytoczone powyżej okoliczności Sąd uznał, że Dyrektor Izby Celnej nie wykazał w toku prowadzonego przez siebie postępowania głównej tezy, która dawałaby mu podstawę do ustalenia istoty spornego towaru za pomocą powołanych przez siebie dowodów. Nadal bowiem pozostaje nie rozstrzygnięta kluczowa kwestia odnośnie tego, czy importowane w dniu [...] towary nadają się do bezpośredniego przetworzenia jako środek spożywczy stosowany w przemyśle cukierniczym, czy są to płynne komponenty smakowe, do wykorzystania jako półprodukty - składniki wyrobów cukierniczych, nie stanowiące jednocześnie nadzienia, czy też można je uznać za wyroby cukiernicze.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu celnego będzie uwzględnienie wskazanych wyżej okoliczności i wydanie decyzji po dokonaniu uzupełnienia materiału dowodowego i ustaleń w oparciu o wskazane środki dowodowe oraz przy uwzględnieniu zmiany stanu prawnego wprowadzonej przepisami ustawy z dnia 19 marca 2004r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. nr 68, poz. 623). Dopiero wówczas możliwa będzie prawidłowa klasyfikacja taryfowa spornych komponentów lodowych i pełna ocena, czym są i w jakiej postaci zostały sprowadzone, a zatem czy zastosowanie kodów PCN przyjętych przez organy celne było słuszne.

W ocenie Sądu opisane powyżej uchybienia organów celnych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy prowadzą do uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej W tym stanie rzeczy Sąd uznając, iż decyzja organu II instancji nie odpowiada prawu, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach i wstrzymaniu wykonania decyzji orzeczono natomiast na podstawie art.200 i art. 152 cytowanej powyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - odpowiednio jak w punkcie 2 i 3 wyroku.

/-/ W. Długaszewska /-/ M. Kosewska /-/ B. Sokołowska

M.N.d.