Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 403/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b
journal: Dz.U. 2011 nr 30 poz 151
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: art. 130 ust. 1, art. 130 ust. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: § 8 ust. 6
journal: Dz.U. 2012 poz 488
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu  drogowego

SENTENCJA

Dnia 25 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska ( spr.) Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Marzenna Kosewska Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2014 roku nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] o skierowaniu R. M., posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii: A1,A,B,C na badanie psychologiczne.

W motywach decyzji SKO wyjaśniło, że skierowanie na badania psychologiczne zostało wydane w związku z wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...].04.2013 r. informującym o przekroczeniu przez R. M. 24 punktów nałożonych za naruszenia przepisów ruchu drogowego w okresie od [...].03.2012 r. do [...].02.2013 r. Konsekwencją przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego jest skierowanie na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu – art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 ze zm.).

Odnosząc się do zarzutu R. M. zawartego w odwołaniu od decyzji Starosty P., że pominięto w decyzji fakt, iż [...] lutego 2013 r. wziął udział w szkoleniu, którego odbycie spowodowało zmniejszenie liczby punktów za naruszanie przepisów ruchu drogowego, Kolegium wyjaśniło, ze zgodnie z § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488) odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24.

R. M. wziął udział w szkoleniu umniejszającym liczbę punktów karnych w dniu [...].02.2013 r. t.j. po ostatnim zdarzeniu, po którym suma uzyskanych punktów przekroczyła 26. Między tym szkoleniem z [...].02.2013 r. a wykroczeniem z dnia [...].02.2013 r. upłynął tak krótki okres czasu, że punkty nadane za to wykroczenie nie mogły się jeszcze znaleźć w ewidencji. Natomiast R. M. o naliczeniu tych punktów wiedział skoro podjął niezwłocznie działania zmierzające do zmniejszenia ich ilości.

W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, R. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji "o skierowaniu na badania psychologiczne we wszystkich kategoriach posiadanych praw jazdy". Zarzucił, że decyzja ta wydana została z naruszeniem art. 7, 77 i 107 § 3 K.p.a. poprzez brak ustosunkowania się do wszystkich zarzutów oraz błędy w ustaleniach faktycznych. Zarzucił też naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. poprzez błędną wykładnię oraz art. 8 K.p.a. i uznanie, ze informacja o ilości punktów przed przystąpieniem do szkolenia była bez znaczenia. Skarżący stwierdził również, że w sprawie brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wszystkich jego okoliczności oraz uznał, że przyjęto za ustalone fakty bez dostatecznej ku temu podstawy w materiale dowodowym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z powołanym jako podstawa zaskarżonej decyzji art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30 poz. 151 ze zm.), starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego.

W myśl art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137) Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią ilość punktów w skali 0 do 10 i wpisuje do tej ewidencji. Zgodnie zaś z ust. 3 art. 130 tej ustawy, kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Skarżący nie kwestionuje ustaleń zawartych w zaskarżonej decyzji odnośnie dat popełnionych wykroczeń w ruchu drogowym, za które zsumowane zostały punkty ani też liczby punktów otrzymanych za te wykroczenia. Istota sporu dotyczy kwestii czy uczestnictwo skarżącego w dniu [...] lutego 2013 r. w szkoleniu, którego celem było zmniejszenie ilości punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, w sytuacji gdy ostatnie wykroczenie miało miejsce [...] lutego 2013 r. a naliczone za nie punkty nie były jeszcze wpisane do ewidencji, spowodowało skutek w postaci nieprzekroczenia 24 punktów.

Z przytoczonego wyżej art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika, że w pierwszej kolejności określonemu naruszeniu przepisów ruchu drogowego przypisuje się odpowiednią liczbę punktów, a następnie wpisuje się punkty do ewidencji. Również przepis § 8 ust. 6 cyt. rozporządzenia o postępowaniu z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, stanowiąc o przypadku kiedy odbycie szkolenia nie spowoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych przed rozpoczęciem szkolenia wskazuje, że dotyczy to osoby, która przed rozpoczęciem szkolenia "dopuściła się naruszeń". Wynika z powyższego, że redukcja punktów związana jest z datą popełnienia wykroczenia a nie z datą wpisu punktów za to wykroczenie do ewidencji. Zatem udział w szkoleniu po popełnieniu ostatniego wykroczenia, którego skutkiem było naliczenie punktów powodujących przekroczenie liczby 24 w ciągu roku, nie dawał podstaw do skorzystania przez skarżącego z uprawnienia o jakim mowa w art. 130 ust. 3 cyt. ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wobec powyższego twierdzenia skarżącego, że w chwili przystąpienia do szkolenia w dniu [...] lutego 2013 r. nie miał jeszcze 24 punktów nie znajdują uzasadnienia i pozostają bez wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji. Wpis do ewidencji dokonywany przez organy Policji ma charakter deklaratoryjny, a ilość punktów karnych jest pochodną stwierdzenia – stosownym mandatem – naruszenia przepisów ruchu drogowego. Wskutek różnych przyczyn organizacyjnych, czy technicznych, wpisanie punktów karnych do ewidencji może być oddalone w czasie od dnia popełnienia wykroczenia (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie I OSK 1152/09). Skarżący jako kierowca miał możliwość zsumowania liczby punktów karnych przypisanych mu za naruszanie przepisów ruchu drogowego. Trafnie podkreślono w zaskarżonej decyzji, że licząc się z konsekwencjami tych naruszeń, po popełnieniu ostatniego z nich, niezwłocznie, bo już trzeciego dnia skarżący wziął udział w szkoleniu. Jak wskazano wyżej udział w tym szkoleniu nie niweczył jednak konsekwencji popełnionych już wykroczeń w ruchu drogowym i nie zwalniał Starosty P. z obowiązku wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu na podstawie art. 99 ust. 3 pkt b cyt. ustawy o kierujących pojazdami.

Podkreślić też należy, że decyzja o skierowaniu na badanie psychologiczne, wydana na podstawie powyższego przepisu ma charakter związany i starosta nie miał możliwości odstąpienia od jej wydania.

Nie znajdują uzasadnienia również pozostałe zarzuty skargi.

Zarzucając naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. skarżący nie wskazał jakie kwestie nie zostały wyjaśnione oraz jakie dowody zostały pominięte. Odmienna wykładnia zastosowanych w sprawie przepisów nie uzasadnia zaś stanowiska o błędach w ustaleniach faktycznych.

Pozbawiony racji jest też zarzut wskazujący, że badanie psychologiczne może dotyczyć tylko tej kategorii uprawnień do prowadzenia pojazdów, która wiązała się z popełnionymi przekroczeniami przepisów ruchu drogowego. Takie ograniczenie nie wynika z wskazanego jako podstawa prawna decyzji art. 99 ust. 3 pkt b cyt. ustawy o kierujących pojazdami.

Nie może prowadzić do uwzględnienia skargi zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a.

Naruszenie wskazanego przepisu skarżący wiąże z bezspornym faktem niezawiadomienia go o zakończeniu postępowania dowodowego. Skarżący eksponując powyższy zarzut w uzasadnieniu skargi nie wskazał jednak jakie wnioski dowodowe zamierzał złożyć bądź jakie zarzuty zgłosić w toku postępowania, których złożenie uniemożliwiono mu poprzez naruszenie art. 10 § 1 K.p.a.

Zgodnie z art. 145 § 1pkt 1 ppkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. Z 2012 r. , poz. 270 ze zm.) podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji może być tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie wskazując jakie czynności nie zostały w sprawie podjęte i jakie wnioski skarżący zamierzał złożyć, a nie złożył z uwagi na naruszenie wskazanego przepisu, skarżący nie wykazał, że naruszenie to miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Takiego wpływu nie dopatrzył się również Sąd dokonując oceny zaskarżonej decyzji. Stan faktyczny ustalony w sprawie był bowiem niesporny a kwestią sporną była jedynie ocena prawna tego stanu.

Wobec tego, że w świetle powyższego, zarzuty skargi nie mogły prowadzić do jej uwzględnienia a brak podstaw do uwzględnienia skargi, które sąd bierze pod uwagę z urzędu, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 cyt. ustawy prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi.