Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 16/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust.1, ust. 3. ust.4
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 235
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77 par. 1 i par.4, art. 80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 12 kwietnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 roku sprawy ze skargi M. A.– H., J. H., F. A. i K. A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] znak: [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] nr [...] znak: [...] Starosta [...] odmówił M. A. – H., J. H. oraz F. A. i K. A. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku gospodarczo – garażowego wraz z elektroenergetyczną linią zasilającą, zewnętrzną instalacją wodociągową i kanalizacyjną, na działkach o nr 119 i nr 120/2, obręb [...] w W..

Odwołanie od powyżej decyzji złożyli M. A. – H., J. H., F. A. oraz K. A., podnosząc że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i spełnia także ustalenia rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015r. poz. 1422), dalej powoływanego jako "rozporządzenie". W konkluzji odwołujący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości, zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Powołaną na wstępie decyzją Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołań M. A. – H., J. H., F. A. oraz K. A., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...]. W motywach rozstrzygnięcia organ przypomniał, że organ I instancji postanowieniem z dnia [...] nr [...] nałożył na inwestora obowiązek wykazania zgodności przedłożonego projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W. w zakresie § 16 ust. 1 pkt 3c odnośnie maksymalnej powierzchni zabudowy, § 16 ust. 1 pkt 3d w związku z § 4 pkt 14 odnośnie maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy, § 16 ust. 1 pkt 5e odnośnie kąta nachylenia połaci dachowych oraz § 16 ust. 1 pkt 5k dotyczącego obowiązku lokalizacji garaży i obiektów gospodarczych wbudowanych w bryłę budynku mieszkalnego lub integralnie z nim związanych, bądź sytuowanych w granicy działki z obowiązkiem ich zblokowania z zabudową o podobnym przeznaczeniu na działce sąsiada. Postanowieniem tym zobowiązano także inwestora do doprowadzenia do zgodności projektu budowlanego z rozporządzeniem w zakresie § 235 odnośnie ściany oddzielenia pożarowego, w terminie 14 dni od daty otrzymania tego postanowienia. W dniu 7 lipca 2016r. inwestor przedłożył pismo zawierające wyjaśnienie kwestii zawartych w powyższym postanowieniu, stwierdzając iż projekt budowlany inwestycji spełnia ustalenia zarówno obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i powołanego rozporządzenia.

W dalszej kolejności Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] wskazał, że działki inwestora położone są na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta W., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w W. z dnia 21 czerwca 2011r. nr [...] (Dz.Urz. Województwa [...] Nr 231, poz. 2388). Działki te położone są w jednostce planistycznej D41 MN 2. Zgodnie z ustaleniami § 16 ust. 1 pkt 1 tekstu tegoż planu, dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem MN 2 ustala się przeznaczenie terenów: zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w formie: wolnostojącej, bliźniaczej, jako podstawowe przeznaczenie terenu; usługi o uciążliwości nieprzekraczającej granic lokalu, stanowiące uzupełnienie funkcji mieszkaniowej, jako dopuszczalne przeznaczenie terenu; urządzenia obsługi technicznej, jako dopuszczalne przeznaczenie terenu; wyklucza się przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko (z wyłączeniem sieci infrastruktury technicznej). Z kolei ustalenia § 16 ust. 1 pkt 5k planu stanowią, iż obowiązuje lokalizacja garaży i obiektów gospodarczych wbudowanych w bryłę budynku mieszkalnego lub integralnie z nim związanych, bądź sytuowanych w granicach działki z obowiązkiem ich zblokowania z zabudową o podobnym przeznaczeniu na działce sąsiada.

Następnie Wojewoda [...] wskazał, że z projektu zagospodarowania działki inwestora oraz opisu do tego projektu wynika, iż przedmiotem omawianej inwestycji jest wolnostojący, parterowy budynek gospodarczo – garażowy, oznaczony nr 9, który jest zlokalizowany w granicy z działką o nr 118. Na długości projektowanego budynku brak jest natomiast na tej działce istniejącej zabudowy, umożliwiającej zblokowanie projektowanego budynku z budynkiem zlokalizowanym w granicy sąsiedniej nieruchomości. Tym samym – w ocenie organu odwoławczego – taka lokalizacja przedmiotowego budynku gospodarczo – garażowego narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zarzut skarżącego, iż zapisy planu w żaden sposób nie ograniczają budowy budynków gospodarczych w granicy działki nie znajduje uzasadnienia.

Ponadto organ dodał, że zgodnie z § 16 ust. 1 pkt 3c planu, dla zabudowy wolnostojącej, jako maksymalną powierzchnię zabudowy dopuszcza się 25% powierzchni działki. W projekcie budowlanym oraz w piśmie z dnia 7 lipca 2016r., stanowiącym odpowiedź na postanowienie organu I instancji nr 146/2016 brak jest natomiast odniesienia się do tego zapisu i określenia powierzchni zabudowy działki inwestora.

Zdaniem organu rozpatrującego odwołanie projekt budowlany przedmiotowej inwestycji narusza także ustalenia § 16 ust. 1 pkt 3d planu, zgodnie z którym maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy dla zabudowy wolnostojącej wynosi 0,3. W tym zakresie organ wyjaśnił, że w projekcie budowlanym oraz w piśmie z dnia 7 lipca 2016r. wskazano, iż wskaźnik intensywności zabudowy, wliczając projektowany według odrębnego opracowania budynek, oznaczony na projekcie zagospodarowania nr 1 wynosi 0,39, co nie spełnia ustaleń powyżej wskazanego przepisu planu.

Dodatkowo Wojewoda [...] zauważył, że warunki zagospodarowania działek określone w § 16 ust. 1 pkt 5e planu stanowią, iż dla projektowanej zabudowy kąt nachylenia połaci dachowych wynosi 30° – 40°, zaś z rysunku nr 5 – rzut dachu oraz z rysunku nr 6 – przekrój A-A wynika, iż kąt nachylenia połaci dachowych na projektowanym budynku wynosi 12°, nie spełniając powyższych ustaleń planu. Jednocześnie organ wyjaśnił, że wprawdzie ustalenia § 16 ust. 1 pkt 5f planu stanowią, iż w przypadku sytuowania zabudowy na pojedynczej działce pomiędzy dwiema działkami z zabudową o dachach płaskich lub innym kącie nachylenia niż ustalone, formę, spadki dachu należy skoordynować z dachem przynajmniej jednego z istniejących sąsiednich budynków, jednakże z rysunków ani opisu do projektu zagospodarowania działki nie wynika, jakie spadki dachu posiadają budynki na działkach sąsiednich.

Podsumowując organ stwierdził, iż inwestor nie wypełnił obowiązku nałożonego postanowieniem organu I instancji nr [...] we wskazanym w nim zakresie i w określonym w nim terminie, co skutkuje wydaniem decyzji w trybie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016r. poz.290 ze zm.), dalej powoływanej jako "Pr.bud.".

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższe rozstrzygnięcie Wojewody [...] wywiedli M. A. – H., J. H., F. A. oraz K. A.. W ocenie skarżących przedłożony organowi I instancji projekt budowlany oraz wyjaśnienia zawarte w piśmie z dnia 7 lipca 2016r. precyzują jasno, że jest on zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Działki należące do nich znajdują się w terenach MN 2, pozwalających na tego typu inwestycje. Warunkują jedynie jej powstanie od sposobu lokalizacji na działce, zmuszając każdego inwestora do lokalizowania inwestycji tego typu albo w bryle budynku mieszkalnego albo w granicy działki. Ta druga możliwość obarczona jest dodatkowo obowiązkiem zblokowania takiej zabudowy z analogiczną zabudową na działce sąsiedniej. W tym miejscu skarżący podkreślili, że wydane w sprawie decyzje interpretują powyższe zapisy planu, warunkując powstanie budynku na jakiejkolwiek działce od istnienia takiego samego budynku na działce sąsiedniej. Tymczasem taka interpretacja zapisów planu wyklucza z procesu inwestycyjnego działki niezabudowane albo zabudowane wyłącznie budynkami mieszkalnymi.

Dalej autorzy skargi podnieśli, że pierwszy odzew na odwołanie od decyzji organu I instancji otrzymali od organu II instancji w połowie października 2016r., mimo iż wniosek złożyli dużo wcześniej. Organ II instancji pismem z dnia 3 października 2016r. poinformował ich po upływie około miesiąca jedynie o dalszym przedłużeniu sprawy.

Odnosząc się do stwierdzenia organu II instancji, że lokalizacja przedmiotowego budynku gospodarczo – garażowego narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż na działce sąsiedniej nie ma w planowanym miejscu zabudowy, skarżący stwierdzili, że takie uzasadnienie pozostaje w zgodzie z interpretacja, iż zabudowa na działce sąsiedniej warunkuje jakąkolwiek zabudowę gospodarczą na ich działce, a z tym się nie zgadzają, ponieważ w żadnym miejscu plan miejscowy tego nie mówi. Interpretacja dokonana przez organy – w ocenie skarżących – ogranicza w rażącym stopniu swobodę dysponowania przez nich nieruchomością na cele budowlane. Jednocześnie skarżący zwrócili się z prośbą o wskazanie na dwóch teoretycznych, niezabudowanych działkach budowlanych lub zabudowanych wyłącznie budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi miejsc czy choćby jednego miejsca, gdzie zgodnie z interpretacją organów można posadowić tego typu zabudowę.

Dalej skarżący stwierdzili, że organy powinny w toku postępowania administracyjnego sprawdzić przedłożoną przez nich dokumentację i wnosić o korektę ewentualnych błędów, a nie nakładać na nich obowiązek wykazywania, czy ich działanie i rozumowanie jest prawidłowe. W ocenie skarżących ani organ I instancji, ani organ odwoławczy na żadnym etapie postępowania nie wykazały w jasny i niebudzący wątpliwości sposób prawidłowości swych działań popartych argumentami prawnymi, ograniczając się do pobieżnego potraktowania zapisów planu miejscowego, bez wnikliwego zbadania wszelkich ich aspektów, jak również bez zbadania ewentualnych szkód i wykazania korzyści społecznych, jakie ich decyzje spowodują.

W kwestii stwierdzenia w zaskarżonej decyzji, że w projekcie budowlanym brak jest informacji, określającej wielkość zabudowy należących do nich działek i odniesienia się do zapisów planu miejscowego, skarżący wyjaśnili, że na rysunki nr 1 – projekt zagospodarowania terenu, projektant podaje, że istniejąca powierzchnia zabudowy wynosi 330,5m2, a powierzchnia biologicznie czynna stanowi 69,4% powierzchni działek. Tym samym pozostało minimum 30,6% powierzchni działek, co stanowi więcej niż 25% powoływanej przez organ odwoławczy powierzchni. W przekonaniu autorów skargi bez żadnej wiedzy fachowej można zauważyć, iż powierzchnia zabudowy łącznie z projektowanym budynkiem to 330,5m2 + 75,0m2= 405,5m2, co stanowi 19,5% powierzchni całkowitej działek.

Odnosząc się do zagadnienia kąta nachylenia dachu skarżący podnieśli, że w ich lokalizacji praktycznie nie występują dachy zalecane przez plan miejscowy. Przeważająca część zabudowy gospodarczej zrealizowana została przed jego wejściem w życie, a autorzy planu miejscowego określali geometrię dachów budynków mieszkalnych i z braku precyzyjnych zapisów urzędnicy przejęli te zapisy dla wszelkich dachów.

Z powyższych względów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w organie I instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i stwierdzając, że zarzuty skargi pozostają bez wpływu na treść.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r. poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego określających prawa i obowiązki stron oraz przepisów postępowania regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej (art. 145 § 1 P.p.s.a.). Jeśli nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku gospodarczo – garażowego wraz z elektroenergetyczną linią zasilającą, zewnętrzną instalacją wodociągową i kanalizacyjną na działkach nr 119 i 120/2, obręb [...] w W. Podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy powołanej już wcześniej ustawy – Prawo budowlane. Jak stanowi art. 35 ust. 1 Pr.bud. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W ww. przepisie art. 35 Pr.bud. został określony zakres działania organu administracji architektoniczno – budowlanej w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Podkreślić należy, że organ administracji został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Tym samym ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno – budowlanymi określonymi w rozporządzeniu. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane.

W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Pr.bud., właściwy organ nakłada obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Pr.bud.). Natomiast zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 Pr.bud. – w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Pr.bud. – właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ma charakter związany.

Uregulowanie art. 35 ust. 4 Pr.bud. nawiązuje do treści art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016r., poz. 778 ze zm.), zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Przedmiotowa regulacja stanowi również przejaw realizacji zasady wynikającej z art. 4 Pr.bud., w myśl której każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Poza tym treść art. 35 ust. 4 Pr.bud. stanowi również konkretyzację zasady wyrażonej w art. 140 Kodeksu cywilnego, stosownie do której właściciel może, z wyłączeniem innych osób, m.in. korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem swego prawa w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organ I instancji przed wydaniem decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na realizację przedmiotowego zamierzenia budowlanego, postanowieniem z dnia [...] nałożył na inwestorów obowiązek wykazania zgodności przedłożonego projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W. w zakresie:

- maksymalnej powierzchni zabudowy w kontekście § 16 ust. 1 pkt 3c miejscowego planu;

- maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy w kontekście § 16 ust. 1 pkt 3d w związku z § 4 pkt 14 miejscowego planu;

- kąta nachylenia połaci dachowych w kontekście § 16 ust. 1 pkt 5e miejscowego planu;

- lokalizacji garaży i obiektów gospodarczych wbudowanych w bryłę budynku mieszkalnego lub integralnie z nim związanych, bądź sytuowanych w granicy działki z obowiązkiem ich zblokowania z zabudową o podobnym przeznaczeniu na działce sąsiada w kontekście § 16 ust. 1 pkt 5k miejscowego planu;

a także

- doprowadzenia do zgodności projektu budowlanego z § 235 rozporządzenia w zakresie ściany oddzielenia pożarowego,

w terminie 14 dni od daty otrzymania tego postanowienia.

Inwestorzy w dniu 7 lipca 2016r. przedłożyli pismo zawierające wyjaśnienie kwestii zawartych w powyższym postanowieniu, stwierdzając iż przedłożony projekt budowlany spełnia wymagania zarówno miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i rozporządzenia. Natomiast organy administracji większość okoliczności wskazanych w ww. postanowieniu uznały za nadal aktualne przeszkody do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Tym samym wyprowadziły wniosek, iż inwestorzy w zakreślonym terminie nie wykonali obowiązku wynikającego z postanowienia z dnia 16 czerwca 2016r., co skutkuje koniecznością wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 P.bud.). W takiej sytuacji faktycznej i prawnej dla oceny legalności wydanej decyzji konieczne jest prześledzenie tych okoliczności, które zdaniem organów stanowiły naruszenia art. 35 ust. 1 P.bud. i, nie będąc usunięte przez inwestorów na wezwanie organu, stanowiły przeszkodę uniemożliwiającą udzielenie pozwolenia na budowę.

Dokonując powyższej oceny wypada wskazać, iż przepis § 16 ust.1 pkt 3c miejscowego planu stanowi, iż maksymalna powierzchnia zabudowy dla zabudowy wolnostojącej winna wynosić do 25% powierzchni działki. Rację mają skarżący gdy wskazują, iż z części opisowej projektu zagospodarowania terenu wynika, że łączna powierzchnia działek nr 119 i 120/2 stanowiących teren inwestycji wynosi 2.083m2, natomiast powierzchnia zabudowy istniejącej to 330,5m2. Mając na uwadze, iż powierzchnia projektowanej zabudowy wynosi 75m2, to zasadnie wskazują skarżący, iż po zrealizowaniu projektowanego obiektu powierzchnia zabudowy stanowić będzie 19,5% powierzchni całkowitej terenu inwestycji, a zatem nie przekroczy 25% powierzchni działki. Powyższe wskazuje nie tylko na to, iż wadliwie organ I instancji uznał powyższą okoliczność za stanowiącą naruszenie prawa w rozumieniu art. 35 ust. 3 Pr.bud., ale także, że organy z tego powodu bezpodstawnie odmówiły zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego.

W zakresie zgodności przedłożonego projektu budowlanego z § 16 ust.1 pkt 3d miejscowego planu wypada wskazać, iż przepis ten przewiduje dla zabudowy wolnostojącej maksymalny wskaźnik zabudowy 0,3. Analiza okoliczności niniejszej sprawy wskazuje, iż powyższy wskaźnik na obszarze projektowanej inwestycji nie został przekroczony. Wypada zgodzić się z organem I instancji, iż mogły istnieć w tym zakresie wątpliwości, bowiem część opisowa projektu technicznego wskaźnik ten podawała w sposób odmienny niż części opisowa projektu zagospodarowania terenu. W projekcie technicznym wielkość zabudowy określono na 811m2, a w następstwie tego wskaźnik zabudowy na 0,39, co oczywiście narusza ww. postanowienia miejscowego panu. Tak określony współczynnik należy uznać za wadliwy, bowiem nie znajduje on oparcia w jakichkolwiek okolicznościach sprawy. Wadliwość ta ma zatem charakter oczywisty, co w żadnym razie nie powinno ujść uwadze organów administracji. Skonstatowanie powyższej wadliwości możliwe było w oparciu o analizę przedłożonego projektu budowlanego, którego organy jednak nie oceniły w zgodzie z regulacjami K.p.a., tyczącymi gromadzenia i oceny materiału dowodowego. Skoro przedmiotem niniejszego postępowania jest pozwolenie na budowę wyłącznie obiektu gospodarczo – garażowego oznaczonego w projekcie zagospodarowania terenu jak obiekt nr 9 wraz z zewnętrznymi instalacjami, to analiza części opisowej projektu zagospodarowania terenu dostarcza jednoznacznych informacji, iż całkowita powierzchnia zabudowy wyniesie 405,5m2 (330,5m2 – powierzchnia całkowita zabudowy istniejącej i 75m2 – powierzchnia projektowanej zabudowy), nie zaś 811m2, jak bezpodstawnie, a tym samym wadliwie wskazano w przedłożonym projekcie. Powyższe wadliwości nie zwalniały organów administracji od wszechstronnej oceny okoliczności niniejszej sprawy w następstwie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy (art. 7 art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.), tym bardziej, że wszelkie okoliczności pozwalające ją wyjaśnić w kontekście wymagań stawianych przez § 16 ust.1 pkt 3d miejscowego planu, znajdowały się w aktach niniejszego postępowania. Powyższe wskazuje, iż organy administracji bezpodstawnie odmówiły zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego z tego powodu.

W odniesieniu do parametru kąta nachylenia dachu wypada wskazać, iż § 16 ust. 1 pkt 5e miejscowego planu rzeczywiście przewiduje kąt nachylenia połaci dachowych w zakresie 300 – 400. Jednakowoż przy analizie tegoż przepisu nie wolno tracić z pola widzenia § 16 ust. 1 pkt 5f miejscowego planu, dopuszczającego skoordynowanie formy i spadku dachu z dachem przynajmniej jednego z istniejących budynków sąsiednich w razie sytuowania budynku na pojedynczej działce pomiędzy dwiema działkami z zabudową o dachach płaskich lub innym kącie nachylenia niż wynikający z § 16 ust. 1 pkt 5e planu. Nie można zgodzić się z organami, iż kwestia ta nie doczekała się wyjaśnienia ze strony inwestorów, skoro w piśmie z dnia 7 lipca 2016r. wskazali, że w ich sąsiedztwie żaden wolnostojący garaż lub budynek gospodarczy nie ma pochylenia dachu wymaganego przepisem § 16 ust.1 pkt 5e planu, tylko spadek rzędu kilku lub kilkunastu procent, co pozwala zastosować § 16 ust. 1 pkt 5f planu. Pomimo powyższego wskazania organy nie dokonały jakiejkolwiek dalszej weryfikacji tej okoliczności, a już tylko konfrontacja z podstawowymi informacjami dostępnymi na ogólnodostępnych portalach internetowych http://mapy.geoportal.gov.pl, czy też www.google.pl/maps (art. 77 § 4 K.p.a.) dostarcza wiadomości wskazujących, iż na działce nr 118 – bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji znajduje się obiekt budowlany o dachu, którego forma i spadek może stanowić wyznacznik pozwalający na skoordynowanie dachu projektowanego budynku w sposób, o którym mowa w § 16 ust. 1 pkt 5f planu. Zaniechanie dokonania sprawdzeń przedłożonej dokumentacji projektowej w powyższym zakresie dyskwalifikuje stanowisko organów zajęte na tle ww. § 16 ust. 1 pkt 5f planu, wskazując, iż organy administracji także z tego powodu bezpodstawnie odmówiły zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego.

Odnosząc się natomiast do treści § 16 ust. 1 pkt 5k miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazać wypada, iż rację mają skarżący kiedy wskazują, że obowiązek zblokowania z zabudową o podobnym przeznaczeniu na działce sąsiedniej dotyczy wyłącznie sytuacji gdy na działce sąsiedniej istnieje już tego typu zabudowa. Skarżący zapominają jednak, iż w granicy z ich działką, na działce nr 118, istnieje już zabudowa. W sytuacji gdy projektowany budynek gospodarczo – garażowy (oznaczony w projekcie zagospodarowania terenu nr 9) lokowany jest w granicy, ale nie poprzez zblokowanie z już istniejącą zabudową na działce sąsiedniej, to taka lokalizacja narusza obowiązek wynikający z § 16 ust. 1 pkt 5k miejscowego planu. Przepis ten mówi bowiem jednoznacznie o konieczności zblokowania projektowanej zabudowy z podobną zabudową istniejącą już na działce sąsiada. Istnienie takiej zabudowy na sąsiedniej działce przesądza zatem o miejscu i sposobie lokalizacji projektowanej inwestycji.

Do takiej też konkluzji doszły organy w kwestionowanych decyzjach. Zgadzając się z nią potwierdzona zostaje wadliwość przedłożonej dokumentacji projektowej, polegająca na sprzeczności projektu zagospodarowania terenu z § 16 ust. 1 pkt 5k miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr.bud.).

Odnosząc się jeszcze marginalnie do postawionego w skardze zarzutu naruszenia § 16 ust. 1 pkt 5k miejscowego planu, wskutek jego wadliwej wykładni, uniemożliwiającej zabudowę w granicy działek pozbawionych takiej zabudowy w sąsiedztwie, należy wskazać, iż okoliczności sprawy czynią zarzuty stawiane w tym zakresie jedynie teoretycznym dyskursem. Owszem skarżący in abstracto zasadnie sygnalizują ów problem na gruncie postanowień planu, ale istniejąca już zabudowa w granicy działek nr 118 i nr 119 nie pozwala proponowanej wykładni powyższego przepisu planu rozważać in concreto w okolicznościach niniejszej sprawy.

Ponadto należy wskazać, iż organy – pomimo wezwania do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z § 235 rozporządzenia – nie formułowały w wydanych decyzjach zarzutów w tym zakresie. Tym samym uznać wypada, iż kwestia ta nie wymaga przybliżenia w niniejszym uzasadnieniu.

Konkludując należy wskazać, iż kwestionowane decyzje, pomimo wadliwości w zakresie uzasadnienia w odniesieniu do trzech powodów odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, rozstrzygają sprawę w sposób odpowiadający prawu, bowiem choć jedno naruszenie prawa, o którym mowa w art. 35 ust. 1 Pr.bud., nieusunięte mimo wezwania organu, uniemożliwia zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 1 Pr.bud.).

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a.

LS