Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 173/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o uzupełnienie wyroku Sądu
Powołane przepisy: article: art. 135,  art. 157
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska Waldemar, Śledzik, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2012 r. wniosku A. K. z dnia 2 maja 2012 r. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2012 r. w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić wniosek o uzupełnienie wyroku


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 173/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.

Odpis przedmiotowego wyroku został doręczony skarżącemu w dniu 17 kwietnia 2012 r.

Pismem z dnia 2 maja 2012 r. skarżący wniósł, powołując się na art. 157 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako p.p.s.a., o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez zamieszczenie w jego komparycji stosownego orzeczenia odnośnie statusu decyzji I instancji w sprawie oraz zamieszczenie postanowienia co do rozstrzygnięcia w kwestii kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że powołany wyrok został wydany na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w oparciu o stan faktyczny wypełniający warunek określony przez normę art. 145 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zatem postępowanie administracyjne w sprawie powinno być kontynuowane od początku. Taki też wniosek można, zdaniem skarżącego, wywieść z uzasadnienia powołanego wyroku. Tymczasem w podobnej sprawie po uchyleniu przez sąd zaskarżonej decyzji, organ (MON) wydał od razu decyzję ostateczną utrzymującą w mocy decyzję I instancji, co świadczyć może o utrwalaniu się nowej, niezgodnej z prawem praktyki organu, która może zostać wyeliminowana tylko przez stosowne orzeczenia sądowe.

Ponadto skarżący podniósł, że w piśmie z dnia 16 marca 2012 r. złożył wniosek o zasądzenie na podstawie art. 200 p.p.s.a., kosztów postępowania "niezbędnych do celowego dochodzenia praw" w wysokości 197 zł, który nie został rozpoznany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W ocenie Sądu, wniosek skarżącego w przedmiocie uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2012 r. nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – powoływanej dalej jako p.p.s.a.), strona może w ciągu 14 dni od dnia doręczenia wyroku z urzędu, a w sytuacji, gdy wyroku stronie nie doręcza się od dnia jego ogłoszenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku.

Wniosek o uzupełnienie wyroku składa się, gdy sąd nie orzekł o całości skargi, albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ww. ustawy winien był zamieścić z urzędu.

Odnosząc się do wniosku skarżącego o uzupełnienie wyroku w zakresie orzeczenia o decyzji organu I instancji, należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę na decyzję administracyjną wnosi się do sądu po wyczerpaniu środków odwoławczych, które przysługiwały stronie w postępowaniu administracyjnym, za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Skargę taką wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie decyzji ostatecznej, zaś przedmiotem skargi może być tylko jeden akt.

Natomiast w myśl art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Jednak zastosowanie w konkretnej sprawie przepisu art. 135 p.p.s.a. zależy wyłącznie od oceny sądu, tj. ustalenia przez sąd, czy w danej sprawie zachodzi potrzeba zastosowania tego przepisu. Wniosek zgłoszony w tej materii przez samą stronę nie jest dla sądu wiążący (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2008 r., sygn. akt II FSK 1726/07, publ. LEX nr 446989).

Jak również wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 października 2006 r., sygn. akt II FSK 1003/06 (publ. LEX nr 280391), wprawdzie art. 135 p.p.s.a. nakłada na Sąd obowiązek stosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów (w tym decyzji) wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, ale tylko w sytuacji, gdy jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Ocena, czy taka sytuacja zachodzi należy do sądu administracyjnego. Sąd jest zobowiązany wyjaśnić, dlaczego uchylił inne jeszcze – niż zaskarżony – akty administracyjne. Nie ma takiego obowiązku, gdy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 135 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie Sąd, będąc związany wykładnią prawa dokonaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 817/11 (art. 190 p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję z powodu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Sąd w wyroku wymienił decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2009 r. Sąd bowiem, w myśl art. 138 p.p.s.a., wymienia w sentencji wyroku jedynie tę decyzję, która była przedmiotem zaskarżenia, a inne decyzje są w sentencji wyroku wymieniane tylko wtedy, gdy w stosunku do nich zapadają rozstrzygnięcia na zasadzie art. 135 p.p.s.a. W przypadku natomiast, gdy z przepisu powyższego Sąd nie korzysta, tzn. nie uchyla lub nie stwierdza nieważności danej decyzji w tym trybie, w sentencji wyroku nie zamieszcza się rozstrzygnięcia, co do takiej decyzji.

W niniejszej sprawie Sąd nie skorzystał z uprawnienia przewidzianego w art. 135 p.p.s.a. i dlatego decyzja organu I instancji nie została w sentencji wyroku wymieniona. Sąd nie ma obowiązku uchylenia decyzji organu I instancji, gdy uwzględnia skargę wniesioną na decyzję organu odwoławczego.

Należy również podkreślić, że wniosek o uzupełnienie wyroku złożony w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a. może dotyczyć jedynie sentencji orzeczenia sądu, a nie jego uzasadnienia (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OZ 1361/07, publ. LEX nr 348205).

Odnosząc się z kolei do wniosku skarżącego o uzupełnienie wyroku z dnia 20 marca 2012 r. co do zwrotu kosztów postępowania, zauważyć należy, że sąd nie zasądził od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania – kosztów zastępstwa przy sporządzeniu skargi kasacyjnej, o co skarżący wnosił w piśmie z dnia 16 marca 2012 r., gdyż, co zostało podkreślone w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku, w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w punkcie 2 wyroku z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 817/11 odstąpił od zasądzenia od Ministra Obrony Narodowej na rzecz A. K. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., a zatem powyższa kwestia została już przez Naczelny Sąd Administracyjny przesądzona.

Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uwzględnił wniosku skarżącego co do zwrotu kosztów postępowania, czemu dał wyraz w uzasadnieniu wyroku, nie miał obowiązku umieszczać w sentencji przedmiotowego wyroku odpowiedniego orzeczenia co do kosztów.

Z uwagi na powyższe wniosek skarżącego należy uznać w całości za niezasadny.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 157 § 1 i § 2 w związku z art. 157 § 3 i art. 160 ww. ustawy, postanowił jak w sentencji.