Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1437/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-02-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od gier w kwestii wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, Przedsiębiorstwo A Sp. z o.o. w K. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o zwolnienie od kosztów sądowych. W motywach wniosku odnotowała, że skarga w tej sprawie jest jedną z wielu inicjujących postępowania przed sądami administracyjnymi na terenie całego kraju. Podobnych postępowań Spółka prowadzi kilkaset i w każdym z nich jest zobowiązana do poniesienia kosztów sądowych. Wnioskująca podkreśliła, że nie była w stanie przewidzieć konieczności uiszczania wpisów od skarg, wszak decyzje podatkowe w tych sprawach wydane zostały w wyniku rozpatrzenia wniosków Spółki o stwierdzenie nadpłaty w podatku od gier. Z oświadczenia o stanie majątkowym wynika, że wysokość kapitału zakładowego Spółki wynosi 1.000.000,00 zł, wartość środków trwałych stanowi kwotę 300.155,92 zł. W ubiegłym roku obrotowym odnotowała zysk w wysokości 713.731,90 zł. Wnioskująca zdeklarowała nadto, że posiada jeden rachunek bankowy, którego saldo – na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku - wyniósł 180.334,29 zł.

W dalszej kolejności, odpowiadając na wezwanie do uzupełnienia ww. wniosku, Spółka nadesłała plik dokumentów, których analiza znalazła wyraz z postanowieniu referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2013 r., mocą którego odmówiono skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Pismem z dnia 16 stycznia 2014 r. skarżąca Spółka wniosła sprzeciw od ww. postanowienia referendarza. W piśmie tym stwierdziła, że zaskarżone postanowienie opiera się na błędnych ustaleniach faktycznych, będących wynikiem nieuwzględnienia specyfiki prowadzonej przez Spółkę działalności. Jak zaakcentowała, działalność ta wymaga posiadania zasobów obrotowych, które tylko pozornie wydają się znaczne, gdyż w praktyce musi regulować na bieżąco zobowiązania względem wynajmujących lokale na punkty gier, wypłacać wygrane graczom, opłacać serwis urządzeń i uiszczać podatek od gier, a następuje to niezależnie od osiąganego wyniku finansowego. W dalszej kolejności podkreśliła, że wartość bilansowa aktywów nie odzwierciedla ich wartości rzeczywistej, a jedynie wartość księgową. Z uwagi na obecną sytuację prawną automaty o niskich wygranych mają realnie wartość rynkową taką, jak materiały wtórne, które można z nich uzyskać po demontażu. Zaznaczyła przy tym, że na rynku brak potencjalnych nabywców tych urządzeń w celu ich dalszej eksploatacji, albowiem taka nie będzie możliwa, przedsiębiorcy już prowadzący działalność posiadają niezbędny sprzęt, a ewentualne przerobienie urządzeń do innych celów jest ekonomicznie nieopłacalne. Spółka podkreśliła przy tym, że zbycie środków trwałych w celu pozyskania środków na setki postępowań sądowoadministracyjnych oznaczałoby brak możliwości dalszego prowadzenia działalności, a zatem jest w praktyce nieracjonalne.

W oparciu o sygnalizowane wyżej dokumenty źródłowe ustalono, co następuje. Zgodnie z wyciągiem z rachunku bankowego Spółki, stan dostępnych środków kształtował się następująco: na dzień 30 września 2013 r. była to kwota 102.661,55 zł; na dzień 31 października 2013 r. odpowiednio 257.441,32 zł; saldo na dzień 30 listopada 2013 r. wyniosło 331.150,99 zł. Stan aktywów obrotowych Spółki na koniec 2012 r. wyniósł 1.096.231,76 zł, w tym środków pieniężnych w kasie i na rachunkach – 196.161,50 zł. Zobowiązania krótkoterminowe – na dzień 31 grudnia 2012 r. – stanowiły kwotę 724.799,75 zł. W okresie od 1 stycznia 2013 r. do 30 listopada 2013 r. Spółka odnotowała zysk netto w kwocie 240.556,09 zł. W okresie od sierpnia do października 2013 r. Spółka dokonała dostawy towarów bądź świadczyła usługi na terytorium kraju na łączną kwotę 10.214.668,00 zł. Stan kasy Spółki na 30 listopada 2013 r. wynosił 107.940,36 zł.

Wpis sądowy od skargi stanowi kwotę 204 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W punkcie wyjścia należy odnotować, iż z uwagi na skutecznie wniesiony sprzeciw, postanowienie referendarza z dnia 18 grudnia 2013 r. utraciło moc, a sprawa [wniosek o przyznanie prawa pomocy – spr.], będąca przedmiotem sprzeciwu, podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Taki stan rzeczy znajduje bowiem podstawę prawną w art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.")

Zgodnie z treścią art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a., osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Słusznie w tej sprawie podkreślił referendarz sądowy, iż zastosowanie ww. kryterium finansowego, w przypadku osób prawnych, polega w dużym uproszczeniu na zestawieniu z jednej strony kosztów sądowych związanych z udziałem tejże osoby w postępowaniu sądowym, z drugiej zaś, aktywnych środków finansowych, dostępnych w czasookresie, w którym ów postępowanie zostało zainicjowane. W niniejszym przypadku jest to relacja 406 zł (jest to suma wpisów sądowych od skargi i ewentualnej skargi kasacyjnej oraz opłaty kancelaryjnej z tytułu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku) do 439.091,35 zł (stan kasy i rachunku bankowego na dzień 30 listopada 2013 r.). Już to zestawienie powoduje, że wniosek Spółki o przyznanie prawa pomocy nie może zostać uwzględniony, wziąwszy nawet pod uwagę okoliczność, że podobne postępowania toczą się w innych sądach administracyjnych.

Wypada w tym miejscu odnotować, że kondycja finansowa Spółki w latach 2012-2013 była już przedmiotem analizy dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. W ślad za postanowieniem tego Sądu z dnia 2 grudnia 2013 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1208/13 (dostępne w internetowej bazie orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego), trzeba odnotować, iż "nie ulega wątpliwości, że Spółka dysponuje znacznym majątkiem, na co wskazuje wysokość jej kapitału zakładowego i wartość środków trwałych. Jej majątek jest wielokrotnie wyższy od kwoty wpisu od skargi i już z tego powodu kwalifikowanie jej jako beneficjenta prawa pomocy uznać należy za niedopuszczalne". Pogłębiona analiza finansowa dokonana przez Sąd w tamtym postępowaniu znalazła uznanie sądu kasacyjnego, albowiem postanowieniem z dnia 22 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II FZ 5/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie Spółki na ww. postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 2 grudnia 2013 r. Sąd w składzie obecnie orzekającym stoi na stanowisku, że uwagi NSA pozostają aktualne także na gruncie tej sprawy i dlatego w dalszej części uzasadnienia obszernie do nich nawiąże.

Zdaniem NSA "w świetle tak znacznych przychodów, jakie uzyskuje Spółka, a także wartości jej majątku trwałego, niedopuszczalne byłoby przyjęcie, że spełnia ona przesłanki przyznania prawa pomocy. Spółka nie wykazała, że zmaga się z groźbą niewypłacalności – przedłożone oświadczenie świadczy bowiem o prowadzeniu działalności na dużą skalę, z której uzyskiwane są znaczne przychody."

Sąd kasacyjny odniósł się w dalszej części uzasadnienia do argumentu Spółki, który również obecnie został podniesiony w ramach sprzeciwu z dnia 16 stycznia 2014 r. Otóż w uznaniu NSA, "bezzasadny jest podnoszony w [sprzeciwie – spr.] przez Spółkę argument o niemożności spieniężenia automatów do gry, bowiem nie stanowią one jedynego majątku Skarżącej. Spółka może dysponować środkami zebranymi na rachunku bankowym." Obecnie, podobnie jak w sprawie I SA/Gl 1208/13, Spółka nie przedstawiła dokumentów, które wskazywałyby na ewentualne zajęcie prowadzonego rachunku bankowego, uniemożliwiające swobodne korzystanie ze środków na nim zgromadzonych. Na możliwość poniesienia kosztów postępowań sądowych wskazuje nadto, już wyżej akcentowany, stan kasy i rachunku bankowego na dzień 30 listopada 2013 r.

Co więcej, że można zaaprobować stanowiska Spółki przyjętego w sprzeciwie, że o zasadności przyznania jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie przemawia konieczność ponoszenia przez nią wydatków na bieżące zobowiązania (np. z tytułu najmu lokali). Naczelny Sąd Administracyjny, odnoszą się do takiej argumentacji Spółki, podniósł, że "odmienna ocena naruszałaby zasadę sprawiedliwości, która jako ogólna zasada ustrojowa i zasada orzekania sądowego wyrażona została w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). Uwzględniając tę zasadę, nie można zaakceptować próby ochrony pokaźnego majątku własnego kosztem ogółu społeczeństwa w sytuacji, w której przepis prawa (art. 199 p.p.s.a.) wyraźnie wskazuje podmiot, który powinien ponieść wskazane tam koszty postępowania sądowego. Przepis ten nie obarczył co do zasady kosztami postępowania sądowoadministracyjnego społeczeństwa, więc działanie w celu uniknięcia obowiązku partycypowania w ww. kosztach dla zabezpieczenia partykularnego interesu gospodarczego godzi w sprawiedliwość społeczną" (cyt. za ww. postanowieniem w sprawie II FZ 5/14).

Dostrzeżenia wymaga także to, iż Spółka, pomimo akcentowanych trudności, nadal osiąga wysokie obroty prowadzonej działalności gospodarczej, na co wskazują deklarowane przez nią podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług. Tymczasem w orzecznictwie podkreśla się wprost, że przedsiębiorstwo, które nie wykazało, że utraciło płynność finansową i nadal funkcjonuje w obrocie gospodarczym, powinno partycypować w kosztach postępowania, i to nawet w przypadku trudności finansowych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OZ 208/08, LEX nr 477191).

Wreszcie niezbędne jest powtórzenie za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że "niekorzystna (...) nowelizacja ustawy o grach hazardowych zmieniająca dotychczasowe zasady udzielania licencji na automaty do gier nie może wyłączać powinności ponoszenia kosztów postępowania sądowego, które immanentnie są związane z ryzykiem prowadzenia działalności gospodarczej" (zob. postanowienie z dnia 19 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FZ 436/11, LEX nr 864294).

Końcowo godzi się zauważyć, że ocena kondycji finansowej Spółki była już wielokrotnie przedmiotem kontroli Sądu kasacyjnego. Przykładowo należy przywołać postanowienia w sprawach o sygn. akt II FZ: 1467/13; 1468/13; 1099/13; 1100/13; II GZ 628/13. Wszystkie te orzeczenia korespondują z obecnie przyjętą analizą kondycji finansowej Spółki.

Reasumując, skarżąca Spółka nie wykazała, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania i dlatego, działając na podstawie art. 254 P.p.s.a. i art. 260 P.p.s.a. w związku z art. art. 246 § 2 pkt 2 tej ustawy, postanowiono jak w sentencji.