Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 455/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-10-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym, przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. L. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2007r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania w zakresie wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym postanawia : przyznać K. L. prawo pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, o wyznaczenie którego zwrócić się do Okręgowej Izby Radców Prawnych.


UZASADNIENIE

Skarżąca K. L. w dniu 25 października 2007r. (data nadania w urzędzie pocztowym) złożyła wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy domagając się przyznania prawa pomocy w całkowitym zakresie tj. zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 ustawy p.p.s.a.).

Stwierdzić należy, że skarżąca wykazała istnienie przesłanek przyznania prawa pomocy w całkowitym zakresie. Jak wynika z danych zawartych w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, skarżąca jest samotną matką, pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z czworgiem niepełnoletnich dzieci. Źródłem utrzymania rodziny jest renta rodzinna w kwocie [...] zł oraz zasiłek rodzinny na dzieci w wysokości [...] zł, zatem łączny dochód w rodzinie skarżącej wynosi [...] zł brutto, co w przeliczeniu na osobę w rodzinie stanowi kwotę [...] zł. Skarżąca oraz dzieci pozostające z nią we wspólnym gospodarstwie domowym nie posiadają żadnego majątku nieruchomego, jak również żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów wartościowych. Skarżąca wraz z dziećmi zamieszkuje w lokalu [...] o pow. [...] m2 na podstawie umowy najmu lokalu [...] zawartej na czas określony od dnia [...] do [...] z Gminą [...].

Mając na uwadze przedstawioną we wniosku sytuację materialną i rodzinną skarżącej, uznać należy, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Miesięczny dochód na osobę w rodzinie skarżącej wynosi [...] zł i jest mniejszy od minimum socjalnego określonego art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) w związku z § 1 pkt 1 li. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń z pomocy społecznej (Dz.U. Nr 135, poz.950), gdzie kryterium dochodowe stanowiące jedną z przesłanek uprawniających do otrzymania wsparcia z pomocy społecznej w postaci świadczenia pieniężnego wynosi na osobę w rodzinie 351 zł. Przyjmuje się więc, że kwota zapewniająca w stopniu minimalnym pokrycie koniecznych kosztów utrzymania na osobę w rodzinie to kwota 351 zł.

Odnosząc kwotę minimum socjalnego do sytuacji materialnej, w jakiej znajduje się skarżąca wraz z rodziną oraz do wysokości miesięcznych dochodów wykazanych w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, stwierdzić należy, że skarżąca wykazała, iż znajduje się w sytuacji uprawniającej do przyznania prawa pomocy w całkowitym zakresie. Uiszczenie bowiem przez skarżącą jakichkolwiek kosztów postępowania wiązałoby się z tym, że nie byłaby w stanie zapewnić rodzinie środków utrzymania nawet w stopniu minimalnym.

Z tych względów oraz na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.