Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 905/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: Art. 29
journal: Dz.U. 2022 poz 1693
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) Sędziowie: WSA Jakub Makuch WSA Katarzyna Marasek-Zybura po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 20 kwietnia 2022 r. nr SKO.Dr./4122/337/2021 w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi publicznej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (dalej: SKO lub Kolegium) decyzją z dnia 20 kwietnia 2022 r. nr SKO.Dr./4122/337//2021 na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 17 pkt 1 i art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735) oraz art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. 2021r. poz. 1376 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania R. W. (dalej: skarżący), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 19 października 2021 r. nr [...] (8) w sprawie odmowy zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi publicznej powiatowej - ul. [...] w K. na działkę nr 1, obr. [...], jedn. ewid. Ś. w K.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu 31 sierpnia 2018r. skarżący, zwrócił się do Prezydenta Miasta K. o zezwolenie na lokalizację indywidualnego zjazdu z drogi publicznej o kategorii powiatowej: ul. [...] w K., na działkę nr 1, obr. [...], jedn. ewid. Ś. w K.

Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku Prezydent Miasta K., decyzją z dnia 28 listopada 2018 r. odmówił zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu. W wyniku odwołania SKO w Krakowie, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. WSA w Krakowie po rozpoznaniu skargi, wyrokiem z dnia 28 listopada 2019r., sygn. III SA/Kr 510/19 orzekł o uchyleniu w całości decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, organ I instancji, decyzją z dnia 11 września 2020 r. nr [...] (10), ponownie odmówił ustalenia lokalizacji zjazdu. W wyniku odwołania od ww. decyzji, SKO w Krakowie, decyzją z dnia 5 stycznia 2021 r. nr SKO.Dr/4122/266/2020 uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W motywach rozstrzygnięcia, Kolegium wskazało, iż organ I instancji nie ustalił w sposób niewątpliwy, czy przedmiotowy zjazd istniał wcześniej, co było również jednym z zaleceń WSA w wyroku wskazanym powyżej, a które to ustalenia przesądzają możliwości w ogóle wydania decyzji w przedmiotowej sprawie mając na uwadze art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Dalej wskazano, iż nie wypełniono zaleceń WSA w Krakowie w zakresie ustalenia okoliczności związanych z wykorzystaniem przedmiotowego zjazdu na cele działalności gospodarczych. Wskazano również na brak należytych ustaleń (i dowodów) w zakresie odległości od przystanku tramwajowego oraz kwestii związanych z widocznością. Wskazano na brak wyczerpującego i kompletnego materiału dowodowego dotyczącego ewentualnych zagrożeń związanych z lokalizacją przedmiotowego zjazdu.

Ponownie rozpoznając sprawę, Prezydent Miasta K., decyzją z dnia 19 października 2021 r. nr [...] (8), ponownie odmówił wydani ustalenia lokalizacji zjazdu.

Na wstępie organ I instancji streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołał przepisy ustawy o drogach publicznych oraz przepisy Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, a także Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 1 sierpnia 2019r. zmieniające rozporządzanie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Mając na uwadze, że przed przebudową ulicy [...], a także na mapach zasadniczych z 1995 i 2004 roku, zjazd od posesji nr [...] nie istniał, w sprawie zasadnym jest wydanie decyzji administracyjnej bowiem nie może być mowy o odtworzeniu istniejącego zjazdu. Następnie wskazano, iż w istniejącym stanie, działka nr 1 obr. [...] Ś. posiada zagospodarowanie w postaci kamienicy mieszkalnej wraz z lokalami usługowymi.

Projektowany zjazd prowadzi do istniejącej bramy, która stanowi wejście do lokali mieszkalnych, ale również lokali, w których prowadzona jest działalność gospodarcza. Organ I instancji powołał się na dokumentację fotograficzną oraz wskazał, iż po obu stronach tej bramy znajdują się również lokale gdzie prowadzona jest działalność gospodarcza. Dalej stwierdził, iż istniejące zagospodarowanie świadczy o konieczności odniesienia się do całości charakteru okolicy poprzez m.in określenie potencjalnej możliwości obsługi komunikacyjne dla istniejących lokali usługowych, przez co planowany zjazd należy rozpatrywać jako zjazd publiczny, nie zaś indywidulany. Następnie wskazał na przepisy Rozporządzenia tj. § 78 ust.2, w którym wskazano na wymagania, jakie zjazd publiczny powinien spełniać. W przedmiotowej sprawie, zaprojektowana szerokość zjazdu wynosi 3,0 m do istniejącej bramy o szerokości 2,2 m i są to wartości stojące w sprzeczności ze wskazanym powyżej przepisem. Zdaniem organu I instancji planowany zjazd nie spełnia wymagań bezpieczeństwa związanego z ruchem drogowym pod względem manewrowania przy wjeździe i zagrożeń związanych z ciągiem rowerowo-pieszym jakim jest ulica [...]. Nadto wskazano, że kamienica do której odbywać ma się wjazd jest budynkiem o charakterze zabytkowym i jakakolwiek zmiana w obiekcie wymaga zgody konserwatora zabytków.

W ocenie Prezydenta Miasta K. istnieje ryzyko kolizji / wypadków przy wyjeździe, poprzez brak należytej widoczności. Skarżący wprawdzie zaproponował rozwiązania bezpieczeństwa poprzez montaż lustra drogowego, lecz nie można uzależniać lokalizacji zjazdu w oparciu o montaż tego typu urządzenia. Organ I instancji wskazał także na kwestie związane z lokalizacją przystanku tramwajowego "P.", którego odległość może powodować, iż niektóre tramwaje np. [...] K., w przypadku zatrzymania na tym przystanku mogą blokować wjazd objęty wnioskiem. Wskazano przy tym na konkretne odległości i parametry. Powołano się również na możliwość ograniczenia przez grupy pieszych, czekających na tramwaj pola widzenia dla samochodów włączających się do ruchu z przedmiotowego zjazdu. To również – zdaniem organu I instancji - może powodować sytuacje kolizyjne na wysokości objętego wnioskiem zjazdu.

Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie wniósł skarżący, domagając się wydanie zgody na lokalizację zjazdu indywidualnego, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, celem wyjaśnienia kwestii mających istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- § 76a Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1990r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez jego błędną wykładnię przejawiającą się w uznaniu, iż samo prowadzenie działalności gospodarczej w nieruchomości lub jej planowane prowadzenie miałoby decydować o kwalifikacji zjazdu jako publicznego nawet w przypadku, gdy zjazd nie jest i nie może być wykorzystywany obsługi działalności czyjej klientów,

- art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przejawiające się nieprzeprowadzeniem analizy, czy projektowany do wykonania zjazd faktycznie może być wykorzystywany do obsługi prowadzonej działalności gospodarczej, podczas gdy prawidłowa analiza stanu faktycznego doprowadziłaby organ do ustalenia, iż z uwagi na rodzaj zabudowy i bariery fizyczne nie ma realnych możliwości by zjazd ten obsługiwał komunikację działalności gospodarczej, a zatem nie musi spełniać wymogów przewidzianych dla zjazdu publicznego,

- § 78 , § 113 ust. 7 oraz § 170 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1990r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez jego zastosowanie do stanu faktycznego sprawy, podczas gdy regulacja ta dotyczy zjazdu publicznego, którym planowany zjazd z pewnością nie jest i nie musi być,

- art. 8 k.p.a. poprzez odmowę wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidulanego z powołaniem się na regulację prawne Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1990r.w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, podczas gdy w tożsamych warunkach faktycznych inni obywatele otrzymywali zgody na lokalizację zjazdów.

Opisaną we wstępie decyzją SKO w Krakowie utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie.

W swoich rozważaniach organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż w badanej sprawie zasadnym jest wydanie decyzji administracyjnej, bowiem przed przebudową ulicy [...], a także na mapach zasadniczych z 1995 i 2004 roku, zjazd od posesji nr [...] nie istniał, tym samym, nie można przyjąć, iż wniosek Strony miał za cel odtworzenie istniejącego zjazdu.

W ocenie Kolegium, organ I instancji prawidłowo stwierdził, że planowany zjazd będzie zjazdem o cechach zjazdu publicznego. Planowany zjazd ma odbywać się do nieruchomości zabudowanej kamienicą, w której istnieją lokale mieszkalne oraz lokale usługowe. Z dokumentacji zgromadzonej przez organ l instancji wynika, iż w kamienicy mieszczą się liczne lokale, w których prowadzona jest działalność gospodarcza m.in. salon kosmetyczny, szkoła programowania, centrum nieruchomości, szkoła policealna, restauracja. Również z portalu google.maps wynika, iż w kamienicy mieszczą się liczne punkty świadczące zróżnicowane usługi, a ilość ta pozwala na ostrożne stwierdzenie, iż funkcja usługowa została zdominowana przez pierwotną funkcję mieszkalną. Dlatego też, charakter budynku, jego umiejscowienie w centrum K. przy ul. [...] oraz liczna ilość sklepów i punktów działalności gospodarczej, przemawiają za uznaniem, iż zjazd ten będzie miał charakter publiczny i będzie wykorzystywany do działalności gospodarczej, również dla innych podmiotów wykonujących działalność w rzeczonej kamienicy przy ul. [...].

W tym stanie faktycznym nie są spełnione przesłanki z § 78 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Jak wynika z pomiarów dokonanych przez organ - co zostało odpowiednio udokumentowane, projektowany zjazd o szerokości 3 metry do istniejącej bramy 2,2 m jest niezgodny z parametrami wynikającymi z ww. przepisów.

W ocenie Kolegium, organ I instancji, stwierdził, iż planowany zjazd nie spełnia warunków bezpieczeństwa. Jak wynika z materiału dowodowego planowany zjazd ma odbywać się do wąskiej bramy (ok 2,2 m szerokości), wykorzystywanej jako ciąg pieszy, zamykanej na drzwi oraz otwieranej poprzez domofon - co sam organ I instancji wskazał opisując zagrożenia wynikające z lokalizacji zjazdu. Powyższe powoduje konieczność każdorazowego parkowania na ciągu jezdno-pieszym celem otwarcia bramy. Nadto, z materiału dowodowego wynika, iż lokalizacja zjazdu spowoduje zagrożenie w ruchu samochodowym i pieszym, z uwagi na trudności z wyjazdem, kłopoty z manewrowaniem, co wiąże się z wąską bramą, do której wjazd ma się odbywać oraz relatywnie niewielką szerokością ciągu pieszego. Nadto ustalenia organu I instancji w zakresie odległości od przystanku MPK ("P."), wskazują na istnienie ryzyka zablokowania w wypadku przejazdu tramwaju typu [...] "K".

Zdaniem organu odwoławczego, wszystkie odległości związane z wymiarami takimi jak szerokość bramy, odległość od przystanku, szerokość planowanego wjazdu oraz okoliczności związane z zagrożeniem ruchu drogowego zostały w sposób wyczerpujący opisane, a ich parametry należycie udokumentowane poprzez sporządzony protokół wraz z dokumentacją fotograficzną. Organ I instancji wziął pod uwagę wszystkie zalecenia wskazane w poprzedniej decyzji i w sposób prawidłowy uzupełnił materiał dowodowy. Organ wydając decyzję odmawiającą zezwolenia na realizację planowanego zjazdu, postąpił właściwie i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego.

Na powyższą decyzję skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) § 76a rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez jego błędną wykładnię przemawiającą się w uznaniu, że samo prowadzenie działalności gospodarczej w nieruchomość lub jej planowanie miałoby decydować o kwalifikacji zjazdu jako zjazd publiczny, nawet jeżeli zjazd ten nie jest i nie może być wykorzystywany do obsługi dzielności czyjej klientów.

2) art. 7 kpa oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przejawiającej się w nieprzeprowadzeniu przez organ analizy, czy projektowany zjazd faktycznie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej,

3) § 78, § 113 ust. 7 oraz § 170 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, poprzez jego zastosowanie do stanu faktycznego sprawy, podczas gdy regulacja ta dotyczy zjazdu publicznego, którym wnioskowany zjazd nie jest i nie musi być,

4) art. 8 k.p.a. poprzez odmowę wydania zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu, podczas gdy inni obywatele w tożsamych warunkach faktycznych, zezwolenia takie otrzymywali,

5) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o drogach publicznych poprzez niedostateczne ustalenie okoliczności faktycznych sprawy i rozważenie, tych które wynikały z zebranego materiału dowodowego oraz niewystarczające uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.) Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 20 kwietnia 2022r., a także - z mocy art. 135 p.p.s.a. – poprzedzającej ją decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta K. z 19 października 2021r. odmawiającej zezwolenia na lokalizację zjazdy indywidualnego, pod kątem kryterium legalności, wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Należy także wskazać, że stosownie do art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. p.p.s.a..

Materialnoprawną podstawą wydanych decyzji były przepisy ustawy o drogach publicznych (ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1693 z późn. zm.), dalej zwanej u.d.p. oraz rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 124 z późn. zm.), zwane dalej rozporządzeniem. Należy przy tym podkreślić, ze rozporządzenie to zostało zastąpione rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. poz. 1518). Tym niemniej w dacie wydawania zaskarżonej decyzji obowiązywało jeszcze rozporządzenie z dnia 2 marca 1999 r. Stąd Sąd w swoich rozważaniach będzie się odwoływał do stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 29 u.d.p. budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu z zastrzeżeniem ust. 2. Wspomniany ust. 2 tego artykułu stanowi natomiast, że w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. Z kolei zgodnie z art. 4 pkt 8 u.d.p. przez zjazd należy rozumieć połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie zaś do art. 29 ust. 3 u.d.p. zezwolenie na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem ust. 5. W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, a w zezwoleniu na przebudowę zjazdu - jego parametry techniczne, a także zamieszcza się, w przypadku obu zezwoleń, pouczenie o obowiązku:

1) przed rozpoczęciem robót budowlanych:

a) dokonania czynności wymaganych przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane,

b) uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym;

2) uzgodnienia z zarządcą drogi projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego zjazdu - o ile projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlanego jest wymagany.

Natomiast art. 29 ust. 4 u.d.p. stanowi, że ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony.

Z kolei warunki, o których mowa w art. 29 ust. 4 u.d.p., uregulowane zostały w powołanym już rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zgodnie z § 1 ust. 3 rozporządzenia, warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i związane z nimi urządzenia budowlane oraz ich usytuowanie mają zapewniać:

1) spełnienie wymagań podstawowych dotyczących:

a. bezpieczeństwa użytkowania,

b. nośności i stateczności konstrukcji,

c. bezpieczeństwa z uwagi na możliwość wystąpienia pożaru lub innego miejscowego zagrożenia,

d. ochrony środowiska ze szczególnym uwzględnieniem ochrony przed nadmiernym hałasem, wibracjami, zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleb;

2) odpowiednie warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem drogi publicznej;

3) niezbędne warunki do korzystania z drogi publicznej przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich.

Z kolei § 76a rozporządzenia dzieli zjazdy na publiczne i indywidualne ze względu na wymagania techniczne i użytkowe. Zasadniczo zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych. Wymagania w zakresie zjazdów indywidualnych zostały sprecyzowane w § 79 rozporządzenia. Zgodnie z powołanym przepisem zjazd indywidualny powinien spełniać następujące wymagania:

1) szerokość całkowita, mierzona prostopadle do osi zjazdu, nie mniejsza niż 4,50 m, w tym:

a) szerokość jezdni, bez uwzględnienia wyokrągleń lub skosów, o których mowa w pkt 2 - nie mniejsza niż 3,00 m i nie większa niż szerokość jezdni na drodze, mierzona prostopadle do osi jezdni w miejscu jej przecięcia z osią zjazdu,

b) szerokość obustronnych poboczy - nie mniejsza niż 0,75 m każde;

2) przecięcie krawędzi jezdni zjazdu i drogi wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu nie mniejszym niż 3,00 m lub ścięte skosem o proporcji n: m, gdzie n = m ≥ 1,50 m, wyłącznie dla projektowanych relacji skrętnych;

3) pochylenie podłużne zjazdu dostosowane do ukształtowania elementów drogi, które ten zjazd przecina, jednak nie większe niż 5,0%;

4) nawierzchnia:

a) jezdni na terenie zabudowy - twarda ulepszona,

b) jezdni poza terenem zabudowy oraz poboczy - co najmniej gruntowa ulepszona.

Natomiast wymagania w zakresie zjazdów indywidualnych zostały sprecyzowane w § 78 ust.2 rozporządzenia. Zgodnie z powołanym przepisem zjazd publiczny powinien spełniać następujące wymagania:

1) szerokość całkowita, mierzona prostopadle do osi zjazdu, nie mniejsza niż 5,00 m, w tym:

a) szerokość jezdni, bez uwzględnienia wyokrągleń, o których mowa w pkt 2 - nie mniejsza niż 3,50 m i nie większa niż szerokość jezdni na drodze, mierzona prostopadle do osi jezdni w miejscu jej przecięcia z osią zjazdu,

b) szerokość obustronnych poboczy - nie mniejsza niż 0,75 m każde;

2) przecięcie krawędzi jezdni zjazdu i drogi wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu nie mniejszym niż 5,00 m, wyłącznie dla projektowanych relacji skrętnych;

3) pochylenie podłużne zjazdu dostosowane do ukształtowania elementów drogi, które ten zjazd przecina, jednak nie większe niż 5,0%;

4) nawierzchnia:

a) jezdni - twarda ulepszona,

b) poboczy - co najmniej gruntowa ulepszona;

5) połączenie zjazdu z drogą wykonane zgodnie z § 113 ust. 1, 3-5, 9 i 10.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się uznaniowy charakter decyzji wydawanej na podstawie art. 29 u.d.p. Z uznaniem administracyjnym mamy do czynienia, gdy ustawodawca daje organowi możliwość wyboru konsekwencji prawnych. "Wybór ten jednak nie jest zupełnie dowolny i swobodny, ale ograniczony przez ustawodawcę w samej normie wprowadzającej uznanie" (J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Warszawa 2018, s. 409). Przyjmuje się, że w przypadku wprowadzenia uznania administracyjnego organ podejmuje decyzje nie tylko na podstawie ustawy, ale także uwzględnia zasady celowości, sprawiedliwości oraz szczególne cechy stanu faktycznego (ibid., s. 413). "Skoro prawo daje organowi administracji możliwość wyboru, to każdy wybór mieszczący się w ramach tego upoważnienia jest zgodny z prawem i on sam nie może być z zasady zakwestionowany przez sąd administracyjny. Kontrolując akty swobodne, sąd administracyjny może więc tylko badać, czy nie zostały przekroczone granice uznania i czy podjęte rozstrzygniecie nie było dowolne" (ibid., s. 417). W orzecznictwie sądów administracyjnych zostało wypracowanych szereg reguł dotyczących kontroli decyzji uznaniowej. Jedną z nich jest konieczność zgodności uznania z ogólnymi zasadami prawa, Konstytucją RP oraz zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego. Szczególnie podkreśla się znaczenie kontroli zgodności decyzji uznaniowej z art. 7 k.p.a. oraz z konstytucyjną zasada równości co do prawa. Zgodnie z powołanym art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. "Pojęcie interesu społecznego jest trudne do sprecyzowania. Przyjmuje się, że "interes społeczny" jest klauzulą generalną, tj. stanowi zwrot językowy będący częścią przepisu prawnego, służący uelastycznieniu tekstu aktu prawnego, który celowo jest niedookreślony, ma charakter oceniający oraz odsyła do kryteriów pozaprawnych [szerzej na temat klauzul generalnych zob. A. Choduń, A. Gomułowicz, A. Skoczylas, Klauzule generalne i zwroty niedookreślone w prawie podatkowym i administracyjnym, LEX 2013]. Pojęcie to uzyskuje treść poprzez odniesienie do konkretnego przypadku. Powołanie się przez organ administracji na interes społeczny wymaga wskazania, na czym polega interes społeczny w konkretnej sytuacji i dlaczego przemawia przeciwko załatwieniu sprawy zgodnie z wnioskiem strony [zob. wyrok NSA z 11.06.1981 r., SA 820/81, ONSA 1981/1, poz. 57]."(P. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. XIII, Warszawa 2021, art. 7.).

W odniesieniu do interesu obywateli ustawodawca wprowadził obowiązek uwzględniania tylko tego, który jest "słuszny". W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że nie można uznać, iż interes strony jest słuszny, jeżeli godzi on zarazem w interes społeczny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23.06.1995 r., SA/Wr 2744/94, LEX nr 26845). W innym orzeczeniu podkreślono, że "korzystanie z uprawnień w sposób niezgodny z prawem, przez prawo zabroniony, w tym zwłaszcza zagrażający konstytucyjnie chronionym dobrom innych obywateli, zarówno narusza interes społeczny, jak i powoduje, że interes naruszającego nie może być uznany za słuszny" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6.02.1995 r., II SA 1835/93, ONSA 1996/1, poz. 36).

W doktrynie przyjmuje się, że te interesy są sobie równe uwzględniając cel i strukturę postępowania administracyjnego (zob. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2021, art. 7; W. Dawidowicz, Zarys procesu..., s. 44–45; A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks..., 2018, komentarz do art. 7, teza 1]." (P. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. XIII, Warszawa 2021, art. 7) Z kolei w wyroku Sądu Najwyższego z 18.11.1993 r., III ARN 49/93, LEX nr 9595, stwierdzono, że w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej zasady nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi, i udowodnić, iż on jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą zawsze wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej, a już szczególnie wówczas, gdy chodzi o udowodnienie, iż w interesie publicznym leży ograniczenie (lub odjęcie) określonego przez Konstytucję RP prawa własności. Jednak w doktrynie (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2021, art. 7) podkreśla się, że pomimo tej wypowiedzi w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednak dominację interesu społecznego (wyroku NSA z 18.01.1995 r., SA/Wr 1386/94, POP 1996/6, s. 181).

Sądowa kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym, jakkolwiek ma ograniczony zakres, to jednak wymaga zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia sprawy oraz, czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu istotnych dla sprawy okoliczności. Sąd bada, czy w takim postępowaniu podjęto kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz czy organ uwzględnił słuszny interes strony. Kontroli sądowej podlega samo uzasadnienie aktu uznaniowego z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną. Ocenie Sądu nie podlegają natomiast kryteria słuszności, czy celowości podjętego rozstrzygnięcia (por. wyroki NSA: z dnia 20 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 130/10 i z dnia 6 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK1981/14, CBOS).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (Wyrok NSA z 14.07.2022 r., I OSK 1777/21, LEX nr 3421399) wskazuje się, że organ winien zatem każdorazowo zidentyfikować zarówno interes publiczny jak i słuszny interes strony, i w okolicznościach konkretnej sprawy rozważyć owe interesy, przyznając jednemu z nich prymat. Przebieg tej operacji myślowej, w szczególności w sytuacji przyznania prymatu interesowi publicznemu, winien zostać wyczerpująco wyjaśniony w motywach wydanej decyzji, tak aby w specyficznych okolicznościach sprawy możliwe było wyprowadzenie wniosku, na czym polegało wyższe wartościowanie doniosłości interesu publicznego w konflikcie ze słusznym interesem strony, prowadzące do ograniczenia uprawnienia strony lub odmowy jego przyznania (vide: wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1981 r., SA 820/81, ONSA 1981/1/57; glosa J.Łętowskiego do ww. wyroku NSA, OSPiKA 1982/1-2/51-57; B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H.Beck 2012, s. 61). Przeprowadzenie powyższej operacji w prawnie akceptowalny sposób nakłada na organy administracji obowiązek zbadania wszystkich okoliczności danej sprawy w celu wyszukania najbardziej właściwego, odpowiadającego prawdzie obiektywnej i swemu celowi rozstrzygnięcia (vide: wyrok TK z dnia 29 września 1993 r., K 17/92, OTK 1993/II/33; wyrok NSA z dnia 16 listopada 1999 r., III S.A. 7900/98, Lex nr 47243, wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2003 r., II SA 2486/01, Lex nr 149543; W. Jakimowicz, Zewnętrzne granice uznania administracyjnego, PiP 2010/5/42-54).

Stąd zakres kontroli sądu w niniejszej sprawie jest ograniczony. Organ administracyjny korzystając jednak z przyznanej mu uznaniowości w rozstrzyganiu sprawy, obowiązany jest wnikliwie wyważyć interes społeczny z interesem indywidualnym strony - wnioskodawcy, kierując się przy tym naczelną zasadą bezpieczeństwa w ruchu drogowym (por. m.in. wyroki NSA z dnia 13 lutego 2001 r., II SA 770/00, LEX nr 53363 i z dnia 6 lutego 2003 r., IV SA 2605/00, ONSA 2004, z. 2, poz. 58 oraz wyroki WSA w Warszawie z dnia 14 września 2005 r., VI SA/Wa 428/05, LEX nr 192958; z dnia 7 marca 2007 r., VI SA/Wa 2235/06, LEX nr 329687 i z dnia 21 maja 2007 r., VI SA/Wa 376/07, LEX nr 341377). Podejmowane w ramach uznania administracyjnego decyzje pozostają pod kontrolą sądu, ale jak już wyżej zostało wskazane, jej zakres jest ograniczony. Sąd bada bowiem, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji uznaniowej, czy organ nie przekroczył przy jej wydawaniu granic uznania administracyjnego, czy uzasadnił rozstrzygnięcie zindywidualizowanymi przesłankami oraz czy uwzględnił słuszny interes społeczny i słuszny interes strony, a także czy respektował konstytucyjną zasadę równości wobec prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2017 r., sygn. VII SA/Wa 2308/16). Organ rozpatrujący wniosek o lokalizację zjazdu z drogi publicznej musi przy tym skrupulatnie przeanalizować w postępowaniu, czy i w jakim stopniu inwestycja ta będzie rzutować na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, a następnie w sposób wyczerpujący to uzasadnić. Podzielając w całej rozciągłości to stanowisko należy więc stwierdzić, że wydanie decyzji w ramach uznania administracyjnego wymaga precyzyjnych ustaleń i uzasadnienia stanowiska organu w sposób umożliwiający jego kontrolę. W szczególności orzekające w sprawie organy powinny w sposób jasny i zrozumiały dla strony wyjaśnić, jakie uwarunkowania związane zwłaszcza z bezpieczeństwem ruchu na drodze, czy wymaganiami dotyczącymi ruchu pieszych spowodowały takie a nie rozstrzygnięcie organu.

Jednym z podstawowych wymogów stawianych drogom publicznym jest zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Tym samym zarządca drogi, rozpatrując wniosek dotyczący lokalizacji nowego zjazdu czy to publicznego czy indywidualnego, jest zobowiązany rozważyć, w jaki sposób wykonanie zjazdu oddziałuje na płynność ruchu pojazdów i czy lokalizacja tego zjazdu będzie miała znaczenie dla bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego. Pogląd, iż zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium przy wyrażaniu zgody na budowę zjazdu, jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych (por.m.in. wyrok NSA z 11 lipca 2007 r., I OSK 1148/06; wyrok NSA z 13 lutego 2001 r., II SA 770/00; wyrok NSA z 31 marca 1999 r., II SA 188/99; wyrok NSA z 15 lipca 1998 r., II SA 705/98).

Niniejsza sprawa była już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w wyroku z dnia 28 listopada 2019r. (III SA/Kr 510/19) Sąd uchylając decyzje obu instancji w przedmiocie odmowy lokalizacji zjazdu z drogi gminnej nakazał organowi I instancji szczegółowo i rzetelnego ustalić stan faktyczny. Uznał bowiem, że skoro organ nie może wydać decyzji o lokalizacji wjazdu czy zjazdu z drogi, która powodowałaby zwiększenie zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym (w tym ruchu pieszych), to kwestia ta powinna być przedmiotem wnikliwego postępowania dowodowego. Powyższe oznacza, że rozpatrując wniosek o lokalizację zjazdu, zarządca drogi jest obowiązany dogłębnie wyjaśnić i rozważyć wszystkie okoliczności sprawy, a następnie załatwić sprawę uwzględniając słuszny interes strony, o ile nie koliduje on z interesem społecznym, który w tym przypadku wyraża się w potrzebie zapewnienia bezpieczeństwa ruchu wszystkim użytkownikom drogi. Rozstrzygnięcie to winno być zaś właściwie i w sposób przekonujący uzasadnione. Ponadto zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na budowę zjazdu ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne.

Organy ponownie rozpatrując sprawę przeprowadziły szczegółowe postępowanie dowodowe. Zostały wydane dodatkowe opinie oraz przeprowadzono oględziny na miejscu planowanego zjazdu. Wyniki poczynionych ustaleń zostały opisane w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji. Organy również uzasadniły dlaczego z punktu widzenia ochrony bezpieczeństwa ruchu drogowego należało odmówić skarżącemu wydania zezwolenia na zjazd indywidualny.

W pierwszym rzędzie jednak organy uzasadniły dlaczego w niniejszej sprawie konieczne było wydanie decyzji, do czego również były zobowiązane na podstawie wyżej wymienionego wyroku Wojewódzkiego Sądu administracyjnego. Mianowicie organy ustaliły, że planowany zjazd nie istniał wcześniej. Stąd nie wchodziło w grę jego odtworzenie. Zdanie Sądu rozpoznającego sprawę ocena organu w tym przedmiocie jest trafna.

Dalej wskazane zostały przyczyny wydania decyzji odmownej w przedmiocie lokalizacji zjazdu.

Przede wszystkim, planowany zjazd ma odbywać się do nieruchomości zabudowanej kamienicą, w której istnieją lokale mieszkalne oraz liczne lokale usługowe. Dlatego też, jak organy trafnie zwróciły uwagę, charakter budynku, jego umiejscowienie w centrum K. przy ul. [...] oraz liczna ilość sklepów i punktów działalności gospodarczej, przemawiają za uznaniem, iż zjazd ten będzie w istocie miał charakter publiczny i będzie wykorzystywany do działalności gospodarczej. Stąd projektowany zjazd o szerokości 3 metry do istniejącej bramy 2,2 m jest niezgodny z parametrami wynikającymi z § 78 ust. 2 rozporządzenia. Wprawdzie skarżący wskazuje, że ma to być zjazd indywidualny, ale z punktu widzenia działania zarządcy drogi nie da się ograniczyć możliwości wjazdu osobom, które świadczą w kamienicy usługi gospodarcze, czy korzystającym z tychże usług. Skoro zaś w kamienicy jest prowadzona działalność gospodarcza w przeważającym zakresie, to zgodnie z definicją należy planowany zjazd zakwalifikować jako zjazd publiczny, a przedłożony przez skarżącego projekt nie spełnia wymagań w zakresie takiego zjazdu. Wbrew więc zarzutom stawianym przez skarżącego organ dokonał prawidłowej kwalifikacji, gdyż właśnie prowadzenie takiej działalności decyduje o charakterze zjazdu.

Po drugie, organ trafnie zauważył i uzasadnił, iż planowany zjazd nie spełnia warunków bezpieczeństwa. Jak wynika z materiału dowodowego planowany zjazd ma odbywać się do wąskiej bramy (ok 2,2 m szerokości), wykorzystywanej jako ciąg pieszy, zamykanej na drzwi oraz otwieranej poprzez domofon. Powoduje konieczność każdorazowego parkowania na ciągu jezdno-pieszym celem otwarcia bramy. Ponadto lokalizacja zjazdu spowoduje trudności z wyjazdem, kłopoty z manewrowaniem spowodowane bardzo wąską bramą. Oprócz tego odległości od przystanku MPK ("P."), wskazują na istnienie ryzyka zablokowania w wypadku przejazdu tramwaju typu [...] "K". Wskazano również, że kamienica, do której wjazd jest planowany, a której brama ma zaledwie 2, 2 m szerokości, jest zabytkiem. Stąd na każda zmianę w obiekcie wymagana jest zgoda konserwatora.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd organu II instancji że, wszystkie odległości związane z wymiarami takimi jak szerokość bramy, odległość od przystanku, szerokość planowanego wjazdu oraz okoliczności związane z zagrożeniem ruchu drogowego zostały w sposób wyczerpujący opisane, a ich parametry należycie udokumentowane poprzez sporządzony protokół wraz z dokumentacją fotograficzną. Tak więc postępowanie administracyjne zostało w sposób kompleksowy przeprowadzone, a organy administracyjne uwzględniły zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego, który jak wynika ze wskazanych danych adresowych nie mieszka w kamienicy, do której chciałby wybudować zjazd. Co więcej organy prawidłowo uzupełniły materiał dowodowy, zgodnie z powołanym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2019r. Stąd zdaniem Sądu zasady dotyczące wydawania decyzji o charakterze uznaniowym nie zostały naruszone.

Odnosząc się z kolei do zarzutów podnoszonych przez skarżącego w pierwszym rzędzie należy się ustosunkować do tego, dotyczącego równego traktowania podmiotów. Skarżący powołał się m.in. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2019r. (I OSK 1372/17), w którym stwierdzono, że dla legalnego wydania decyzji uznaniowej równie istotny jest art. 8 k.p.a. obligujący organy do prowadzenia spraw w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa. Zasada ta wiąże są zarówno z domniemaniem wydania decyzji uznaniowej zgodnej z wnioskiem, jak i z kwestią stabilności działań administracji. Wszak jednym z fundamentów prawidłowo działającej administracji jest założenie, że obywatele, których faktyczna i prawna sytuacja wobec organów jest zbliżona, mogą oczekiwać, iż zostaną wobec nich podjęte decyzje o podobnej, jeśli nie tożsamej treści (vide: wyrok SN z dnia 28 listopada 1990 r. sygn. akt III ARN 29/90). Dalej Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż zaufanie do stabilności rozstrzygnięć władzy publicznej i domniemanie działania na korzyść zainteresowanego, nakłada na organ szczególne wymagania w przypadku odmowy przyznania uprawnienia w ramach uznania administracyjnego. Skoro prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.c.) ma miejsce m.in. wówczas gdy obywatele, których faktyczna i prawna sytuacja jest zbliżona, mogą oczekiwać, iż zostaną wobec nich podjęte decyzje co najmniej o podobnej treści, to przy rozważaniu interesu społecznego i słusznego interesu obywatela (art. 7 k.p.a.), w okolicznościach konkretnej sprawy rozstrzyganej na gruncie uznania administracyjnego, niezbędne jest wyjaśnienie przyczyn różnego wartościowania owych interesów w zbliżonym stanie faktycznym i prawny. Brak wyjaśnienia tej kwestii poprzez dokonanie ustaleń odpowiadających treści art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i tym samym wszechstronnego rozważenia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, nie pozwala uznać legalności decyzji wydanej w ramach uznania administracyjnego.

W niniejszej sprawie organy przeanalizowały zarzut skarżącego w zakresie braku równego traktowania podmiotów znajdujących się w tej samej sytuacji prawnej i faktycznej i wskazały, że nie mają wiedzy o innych decyzjach dotyczących lokalizacji zjazdów wydawanych dla sąsiednich nieruchomości oraz o stanie prawnym i faktycznym w jakim ewentualnie zgody te były wydawane. Sam skarżący nie wskazuje zaś na konkretne podmioty, którym jakoby wydano pozwolenie na lokalizację zjazdu, a jedynie wskazuje w skardze na fakt, że większość kamienic na ul. [...] ma takiej zjazdy urządzone oraz cytuje orzecznictwo sądowe. Z kolei w jednym z pism znajdujących się w aktach administracyjnych skarżący wskazuje na zjazd do kamienicy na ul. [...]. Już w decyzji z dnia 11 września 2020r., która wprawdzie została uchylona przez Kolegium decyzją z dnia 5 stycznia 2021r., organ prawidłowo wskazuje, że czymś odmiennym są istniejące zjazdy. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 2 u.d.p. w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. Stąd do istniejących zjazdów stosuje się odmienne zasady niż do tych, które maja być dopiero lokalizowane. Organ w tej materii nie ma już możliwości ich redukowania, a w trakcie przebudowy ulicy (co miało miejsce w odniesieniu do ul. [...]) musi je odtworzyć. Nie można więc twierdzić, że sytuacja faktyczna i prawna właścicieli obu kamienic jest tożsama. Skarżący nie wskazał natomiast żadnego przypadku, w którym w podobnym stanie faktycznym i prawnym została aktualnie wydana decyzji zezwalająca na lokalizacje nowego zjazdu na ul. [...], a stawiany zarzut ma charakter ogólnikowy.

Konkludując Sąd rozpoznający niniejsza sprawę nie dopatrzył się naruszenia zasad, którym rządzi się uznanie administracyjne, jak i przepisów procedury administracyjnej.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.