Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 681/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-07-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3 i  par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W.F. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 13 kwietnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na w/w decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. skarżący zawarł wniosek o jej wstrzymanie. W uzasadnieniu wniosku odwołał się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa, w tym prawa wspólnotowego. W kontekście tym podniósł, że wdrożenie egzekucji administracyjnej przed przeprowadzeniem sądowej kontroli legalności zaskarżonego aktu może spowodować konieczność wyzbycia się przez skarżącego posiadanego majątku ruchomego, a przez to, skutkować wystąpieniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, "czego nie naprawi zwrot podatku po ewentualnym uchyleniu decyzji".

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Przewidziana w procedurze sądowoadministracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.

Materialnoprawną podstawę do zastosowania tej instytucji stanowi art. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.), w myśl którego, po przekazaniu skargi do sądu administracyjnego, sąd ten może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Kierunek wykładni tego przepisu wypracowany w orzecznictwie wskazuje, że w/w regulacja znajdzie zastosowanie w przypadku niebezpieczeństwa wystąpienia szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, albo też, nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Przy czym, obowiązek uprawdopodobnienia tych okoliczności spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/04).

W orzecznictwie sądowym z zakresu zastosowania tego przepisu powszechnie aprobowane jest również stanowisko, że rozpoznając zasadność wniosku Sąd nie bada ewentualnych naruszeń prawa procesowego, czy materialnego, a jedynie, potencjalne skutki jakie może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu w majątku zobowiązanego.

W stanie faktycznym sprawy, skarżący domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji odwoływał się przede wszystkim do podniesionych w skardze (a kierowanych przeciwko zaskarżonej decyzji) zarzutów naruszenia prawa, w tym przepisów prawa wspólnotowego. Uzasadnienie wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (ograniczające się w zasadzie tylko do powtórzenia ich treści), skarżący utożsamiał również z obowiązkiem wykonania zobowiązania podatkowego, jeszcze przed sądową kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Uzasadniony w/w okolicznościami wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zasługiwać na uwzględnienie, albowiem okoliczności te nie stanowią o spełnieniu ustawowych przesłanek wstrzymania wykonalności aktu administracyjnego w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.

Jak już podkreślono na wstępie, ważąc przesłanki wstrzymania aktu, Sąd nie przeprowadza merytorycznej kontroli skargi, lecz potencjalne, negatywne skutki jego wykonania w majątku zobowiązanego i to tylko te, o charakterze nadzwyczajnym, jak: znaczna szkoda lub niebezpieczeństwo spowodowania skutków trudnych, czy też niemożliwych do odwrócenia. Przesłanki tej nie spełniają również same tylko twierdzenia strony, że egzekucja zobowiązań podatkowych, wszczęta przed sądową kontrolą legalności rozstrzygnięć organów celnych, spowoduje konieczność "spieniężenia ruchomości skarżącego, czego nie naprawi zwrot podatku po ewentualnym uchyleniu decyzji".

Niezależnie od braku rozwinięcia we wniosku w jaki sposób ewentualna konieczność spieniężenia majątku może spowodować dla zobowiązanego skutki porównywalne z wymienionymi w art. 61 § 3 p.p.s.a. (poprzez choćby wskazanie, czy są to przedmioty stanowiące warsztat pracy wnioskodawcy), wymaga – w nawiązaniu do argumentacji wniosku – podkreślenia, że obowiązek wykonania ostatecznej decyzji, istniejący niezależnie od uruchomienia trybu jej sądowej kontroli, wynika z zasady trwałości decyzji ostatecznej i znajduje swój normatywny wyraz w treści art. 61 § 1 p.p.s.a.

Wskazując na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzekł jak w sentencji.