Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 330/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-05-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Kozik Sędziowie : NSA Ewa Kwarcińska / spr. / Asesor WSA Bogusław Wożniak Protokolant: Marzena Cybulska po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości A S.A. / w upadłości / z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 marca 2005r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towaru i usług za czerwiec 2004r. i uustalenia dodatkowego zobowiązania postanawia zawiesić postępowanie w sprawie do czasu uzyskania stanowiska Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w zakresie prejudycjalnego pytania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sprawie I SA/ Łd 1089/05, skierowanego, postanowieniem z dnia 15 lutego 2006 r., na podstawie art. 234 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej, w zakresie możliwości nałożenia przez państwa członkowskie obowiązku zapłaty przez podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania w tym podatku w związku z Pierwszą Dyrektywą Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej z dnia 11 kwietnia 1967r. i Szóstą Dyrektywą Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977r.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 330/05

U Z A S A D N I E N I E

Z mocy art. 125 § l pkt. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; w skrócie u.p.s.a.). Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

I.

Postanowieniem z dnia 15 lutego 2006 r., w sprawie sygn. akt I SA/Łd 1089/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 234 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską skierował do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich następujące pytanie prejudycjalne a dotyczące wykładni przepisów prawa wspólnotowego:

l/. Czy art. 2 ust. 2 Pierwszej Dyrektywy Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej z dnia 11 kwietnia 1967 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EEC) w związku z art. 2, art. 10 ust. l lit. a) i art. 10 ust. 2 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych -wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) wyłącza możliwość nałożenia przez państwa członkowskie obowiązku zapłaty przez podatnika podatku VAT dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości odpowiadającej 30 procent kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego lub 30 procent kwoty zawyżenia wykazanego przez podatnika zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego lub zawyżenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny podatnik podatku VAT w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zobowiązania podatkowego niższą od kwoty należnej lub

a) wykazał w deklaracji podatkowej kwotę zwrotu różnicy lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej lub

b) wykazał w deklaracji podatkowej różnicę między kwotą podatku naliczonego a kwotą podatku należnego do przeniesienia na następny miesiąc lub

c) wykazał w deklaracji podatkowej i otrzymał kwotę zwrotu różnicy podatku lub kwotę zwrotu podatku naliczonego, a powinien wykazać kwotę zobowiązania podatkowego podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub

d) nie złożył deklaracji podatkowej oraz nie wpłacił kwoty zobowiązania podatkowego;

oraz

2/. czy środki specjalne, o których mowa w art. 27 ust. l Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich, z uwagi na swój charakter i cel, mogą polegać na możliwości nakładania na podatnika podatku VAT dodatkowego zobowiązania podatkowego, ustalanego decyzją organu podatkowego, w razie stwierdzenia obiektywnego faktu zadeklarowania przez podatnika zaniżonej kwoty zobowiązania podatkowego lub zawyżonej kwoty zwrotu różnicy podatku albo zawyżonej kwoty zwrotu podatku naliczonego.

II.

W rozpatrywanej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z dnia 11 marca 2005r., kierując się m.in. art. 109 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) i art. 233 § l pkt l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 grudnia 2004r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2004r. oraz w przedmiocie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego.

III.

W uchwale z dnia 12 września 2000r., I FPS 2/05 ( opubl. ONSA l/ 05, poz. l ) NSA postawił tezę, w której stwierdzono, że po dniu 30 kwietnia 2004r. dopuszczalne jest ustalenie podatnikowi podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego - za okresy rozliczeniowe sprzed dnia l maja 2004r. - na podstawie art. 109 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). W uzasadnieniu podkreślono, że art. 109 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004r. będzie miał zastosowanie zarówno do nowych obowiązków podatkowych jaki i tych, które istniejąc w momencie wejścia w życie tej ustawy powstały pod rządem ustawy z dnia 8 stycznia 1993r.

Na marginesie wskazać należy, iż zgodnie z art. 178 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług art. 109 ustawy z dnia 11 marca 2004r. wszedł w życie z dniem l maja 2004r.

Mając na uwadze uzasadnienie przytoczonej uchwały NSA z dnia 12 września 2005r. stwierdzić należy, iż dodatkowe zobowiązanie podatkowe, jakkolwiek stanowi sankcję administracyjną ( a nie podatek ), zaś decyzja podatkowa ustalająca tę sankcję ma charakter konstytutywny, a zobowiązanie, w zakresie tej sankcji, powstaje dopiero z dniem doręczenia decyzji, to organ wydając, do okresów rozliczeniowych sprzed l maja 2004r., decyzję po dniu l maja 2004r., w której ustala tę sankcję może stosować - mając na uwadze wskazaną tzw. kontynuację przepisu prawnego - dyspozycję art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. (tj. ustawy nie obowiązującej po dniu l maja 2004r. ) jak i art. 109 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004r. (tj. przepisu obowiązującego od dnia l maja 2004r. ).

Tym samym uzasadnione jest stanowisko, iż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, pomimo, iż jego podstawą prawną jest, w zakresie dodatkowego zobowiązania podatkowego, ustawa o VAT obowiązująca do dnia l maja 2004r., zależne jest od treści udzielonej przez Trybunał Sprawiedliwości odpowiedzi na przytoczone pytanie prejudycjalne zawarte w postanowieniu WSA z dnia 15 lutego 2006r. w sprawie I SA/Łd 1089/05

Reasumując:

l/ bez względu na to, czy organ podatkowy, w sytuacji omówionej w uchwale NSA z dnia 12 września 2005r., wskazującej na kontynuacje prawną instytucji dodatkowego zobowiązania w VAT, zastosuje art. 27 ust. 5 ustawy o VAT z 1993r. czy też art. 109 ust. 4

ustawy o VAT z roku 2004, decyzja jest-w zakresie stosowania prawa - prawidłowa.

2/ skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie I SA/Łd 1089/05 skierował postanowieniem z dnia 15 lutego 2006r. pytanie prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich o stwierdzenie, czy 30% dodatkowa sankcja, o jakiej mowa w ustawie o podatku od towarów i usług, jest zgodna z Pierwszą Dyrektywą Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej z dnia 11 kwietnia 1967r. i Szóstą Dyrektywą Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977r., to spełniona zostaje przesłanka istnienia postępowania, od wyniku którego zależy wydanie orzeczenia.

Na podstawie przywołanego art. 125 § l pkt. l u.p.s.a. należało orzec jak w postanowieniu.