Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 54/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2006-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (Spr.) Sędzia WSA Hanna Raszkowska Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi Gminy na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie ustalenia najniższego wynagrodzenia zasadniczego oraz wartości jednego punktu w złotych dla pracowników zatrudnionych na stanowiskach niepedagogicznych - oddala skargę.


UZASADNIENIE

UZASADNIENIE:

Wojewoda rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 6 grudnia 2005 roku stwierdził nieważność § 1 pkt 2 uchwały Nr "[...]" Rady Gminy z dnia "[...]"roku w sprawie ustalenia najniższego wynagrodzenia zasadniczego oraz wartości jednego punktu w złotych dla pracowników zatrudnionych na stanowiskach niepedagogicznych w szkołach podstawowych i gimnazjum, dla których organem prowadzącym jest Gmina.

W uzasadnieniu organ nadzoru podniósł, że ustalając w powyższej uchwale wartość jednego punktu w złotych Rada Gminy przekroczyła przyznane jej uprawnienia, gdyż na mocy § 3 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia 2005 roku w sprawie zasad wynagradzania pracowników samorządowych, zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U nr 146, poz. 1222 ze zm.) kompetencje rady gminy ograniczają się do zatwierdzenia lub odmowy zatwierdzenia proponowanej przez pracodawcę wartości jednego punktu w złotych, a nie do ustalania tej wartości.

Na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Rada Gminy, reprezentowana przez pełnomocnika, któremu udzieliła pełnomocnictwa, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się uchylenia zaskarżonego aktu.

W ocenie strony skarżącej organ nadzoru niesłusznie przyjął, iż Rada Gminy przekroczyła przyznane jej przez normodawcę uprawnienia, albowiem, zgodnie z § 3 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 sierpnia 2005 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników samorządowych zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych jednostek samorządu terytorialnego, wartość jednego punktu ustala pracodawca w porozumieniu z Radą Gminy, przy czym nie została określona forma tego porozumienia.

Rada Gminy podejmowała przedmiotową uchwałę działając w porozumieniu z dyrektorami szkół podstawowych i gimnazjum. Zatem jeżeli pracodawcy złożyli Radzie Gminy propozycję, a Rada Gminy ją przyjęła, to należy uznać, że doszło do ustaleń w wyniku porozumienia. Poza tym zawarte w uchwale określenie "ustala się" i przyjęcie przez Radę Gminy wysokości proponowanych przez dyrektorów, należy uznać za dojście do porozumienia w sprawie ustalenia wartości punktu i wysokości najniższego wynagrodzenia.

Ponadto strona skarżąca podniosła, że organ nadzoru nie stwierdził uchybień przy podejmowaniu przez Radę Gminy uchwały Nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie ustalenia najniższego wynagrodzenia w I kategorii zaszeregowania oraz wartości jednego punktu w złotych dla pracowników zatrudnionych w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej "[...]", w której przyjęto identyczny sposób postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie albo o odrzucenie.

W uzasadnieniu organ podtrzymał swoje stanowisko, iż podejmując przedmiotową uchwałę Rada Gminy przekroczyła uprawnienia przyznane jej na podstawie § 3 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia 2005 roku w sprawie zasad wynagradzania pracowników samorządowych, zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych jednostek samorządu terytorialnego, gdyż rada gminy nie jest uprawniona do ustalania wartości jednego punktu w złotych. Poza tym podejmując uchwałę organ stanowiący gminy ograniczył się do stwierdzenia, że jest ona podejmowana w porozumieniu z dyrektorami szkół, nie przedstawiając dokumentu na potwierdzenie tego faktu.

Ponadto organ nadzoru zakwestionował udzielone pełnomocnikowi przez Radę Gminy upoważnienie do wniesienia skargi i reprezentowania Gminy w postępowaniu sądowym, gdyż zgodnie z art. 31 Ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym to wójt reprezentuje gminę na zewnątrz. Organ podniósł, że skarga powinna zostać odrzucona, gdyż została wniesiona przez Radę Gminy a nie przez Gminę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zasada legalności obowiązująca w postępowaniu sądowo- administracyjnym obliguje Wojewódzki Sąd Administracyjny do kontroli aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego z obowiązującymi przepisami prawa.

Na wstępie Sąd rozważał wniosek strony przeciwnej o odrzucenie skargi z uwagi na zarzut, że została ona wniesiona przez nieuprawniony organ.

Wniosek ten okazał się nieuzasadniony.

W myśl art. 98 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U z 2001 r. Nr 142, poz. 1591) rozstrzygnięcie organu nadzorczego, dotyczące gminy podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem, a do złożenia skargi uprawniona jest gmina. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała organu, który podjął uchwałę.

Z brzmienia tych norm nie można jednak wyprowadzić wniosku, iż niedopuszczalna jest skarga wniesiona przez pełnomocnika ustanowionego przez radę gminy.

Należy przyznać rację organowi nadzoru, że w systemie władz gminy, organem wyposażonym w uprawnienia do jej reprezentacji w postępowaniach sądowych, w tym również w postępowaniu sądowo-administracyjnym ze skargi na rozstrzygnięcie organu nadzorczego dotyczące gminy, jest jej wójt (burmistrz, prezydent miasta). Do wniosku takiego prowadzą postanowienia art. 31 ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z tym przepisem wójt (burmistrz, prezydent) kieruje bieżącymi sprawami gminy i reprezentuje gminę na zewnątrz.

Nie ma jednak podstaw do tego, aby pozbawić radę gminy możliwości powierzenia wykonania uchwały o zaskarżeniu rozstrzygnięcia nadzorczego pełnomocnikowi, którym może być adwokat, radca prawny lub nawet przewodniczący rady. (por. niepublikowane postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia "[...]" w sprawie sygn. akt "[...]", w której stroną był Wojewoda)

Skoro ustawodawca dał radzie uprawnienie do decydowania w formie uchwały o zaskarżeniu rozstrzygnięcia nadzorczego, to nie jest wyłączona kompetencja tejże rady do decydowania o tym kto tę uchwałę będzie realizował.

Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do odrzucenia skargi i zaszła potrzeba rozpoznania sprawy co do jej istoty.

Jeśli chodzi o meritum sprawy, to skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Od dnia 7.08.2005 r. obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 sierpnia 2005 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników samorządowych zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych jednostek samorządu terytorialnego. (Dz. U Nr 146, poz.1222), zwane w dalszym ciągu uzasadnienia rozporządzeniem.

Zgodnie z § 3 ust. 3 tego rozporządzenia kompetencję do ustalania wartości jednego punktu w złotych posiadał pracodawca w porozumieniu odpowiednio

z sejmikiem województwa, radą powiatu lub radą gminy.

Dla pracowników samorządowych zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych jednostek samorządu terytorialnego pracodawcą nie jest samorząd lecz jednostka budżetowa, gospodarstwo pomocnicze tej jednostki lub zakład budżetowy jednostki samorządu terytorialnego.

Wobec tego uprawnienie do ustalania wartości jednego punktu w złotych posiadała odpowiednio jednostka budżetowa, gospodarstwo pomocnicze tej jednostki lub zakład budżetowy jednostki samorządu terytorialnego w porozumieniu

z odpowiednią radą gminy.

W rozpoznawanej sprawie uchwała Nr "[...]" z dnia "[...]" dotyczyła wynagradzania pracowników niepedagogicznych zatrudnionych w szkołach, dla których organem prowadzącym jest Gmina.

Wobec tego uprawnionym do ustalania wartości jednego punktu w złotych był podmiot zatrudniający tych pracowników, to jest szkoły, na rzecz których świadczyli oni pracę.

Przymiot pracodawcy posiada bowiem jednostka uprawniona do nawiązania stosunku pracy, to jest szkoła, w której nauczyciel lub osoba zatrudniona na stanowisku niepedagogicznym jest zatrudniona. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11.09.1998 r. II UKN 196/98 OSNAP 1999/18/589)

Nie można podzielić poglądu skarżącej, że osiągnięcie porozumienia pomiędzy dyrektorami szkół, dla których Rada Gminy jest organem prowadzącym a Radą tejże Gminy wyczerpuje przesłanki określone przepisem § 3 ust. 3 rozporządzenia.

Rada Gminy posiadała bowiem uprawnienie do uzgodnienia proponowanych przez pracodawców wartości jednego punktu lecz nie mogła ich wyręczyć w ustaleniu tychże wartości.

Tymczasem z treści uchwały jednoznacznie wynika, że Rada Gminy, naruszając § 3 ust.3 rozporządzenia zastąpiła pracodawców w ich wyłącznej kompetencji określonej omawianym przepisem.

W myśl art.91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, a o jej nieważności orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od doręczenia mu uchwały.

Zatem Wojewoda stwierdziwszy, że § 1 pkt 2 omawianej uchwały jest niezgodny z powszechnie obowiązującym prawem, zasadnie orzekł o nieważności uchwały w tej części.

Organ nadzoru miał bowiem podstawy do uznania, że kompetencje rady gminy ograniczają się do zatwierdzenia lub odmowy zatwierdzenia proponowanej przez pracodawcę wartości jednego punktu w złotych, a nie do ustalania tej wartości.

Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej, iż organ nadzoru nie stwierdził nieważności uchwały regulującej kwestię wynagrodzeń pracowników zatrudnionych w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej, choć przy jej podejmowaniu przyjęty był identyczny sposób postępowania, to należy zauważyć, że uchwała ta nie była przedmiotem kontroli sądowo – administracyjnej w niniejszej sprawie.

Z powyższych względów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i dlatego oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zmianami).