Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 699/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 52
journal: Dz.U. 2017 poz 149
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia - tekst jedn.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka Sędziowie WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Ewa Michna Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2018 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w Z na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 16 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu prawidłowego znakowania datą minimalnej trwałości produktu skargę oddala


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 52, art. 59 ust.1, art. 73 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2017 r. poz. 149, z późn. zm.), art. 1, art. 4, art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2017 r., poz. 1261), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) – dalej k.p.a., Rozdz. I pkt 1 i pkt 2 lit. a, b, c Zał. II do Rozporządzenia WE Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (DZ.U.UE, L 139 30/04/2004 P.0001-0054), art. 2 ust. 2 lit. r, art. 7 ust. 1 Iit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. L 331 z 18 listopada 2014 r., str. 40-40), art. 54 ust. 1 i ust. 2 lit. a) Rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U. UE, L 16 z 30 kwietnia 2004 r., str. 1-141), po zapoznaniu się z zebranym materiałem dowodowym, a w szczególności protokołem kontroli sanitarnej z dnia 10 sierpnia 2017 r., przeprowadzonej w zakładzie produkcyjnym A Sp. z o.o. zlokalizowanym w Z, przy ul. S, nakazał w pkt 1 prawidłowe znakowanie datą minimalnej trwałości produktu pn. "[...]" z uwzględnieniem terminów przydatności do spożycia surowców wchodzących w skład przedmiotowego produktu, które nie są poddawane obróbce termicznej na etapie produkcji ww. produktu, a jedynie mieszane, z innymi składnikami; w pkt 2 - doprowadzenie do należytego stanu sanitarno-technicznego: a) powierzchni ściany tzw. regipsowej w magazynie liofilizatów, b) zniszczonej wskutek zawilgocenia powierzchni ściany w magazynie wyrobów gotowych, c) zniszczonej powierzchni ściany za regałami, w magazynie przeznaczonym do przetrzymywania kontrpróbek, w którym także w trakcie prowadzonych czynności kontrolnych przetrzymywane były środki spożywcze w postaci: wyrób czekoladowy - "Kropelki czekoladowe", "Perełki cukiernicze", oraz wyroby cukiernicze w postaci posypek dekoracyjnych do ciast - poprzez ich odmalowanie, bądź zastosowanie innych materiałów, pozwalających przywrócić dobry stan i kondycję techniczną powierzchni ścian; d) zniszczonej powierzchni podłogi w magazynie laminatów, poprzez zastosowanie materiałów, pozwalających przywrócić dobry stan i kondycję techniczną powierzchni podłogi, e) zniszczonej powierzchni bramy przesuwnej, zamontowanej pomiędzy halą tzw. "kartoniarki", a magazynem wyrobu gotowego, poprzez zastosowanie materiałów, pozwalających przywrócić dobry stan i kondycję techniczną powierzchni bramy. Termin wykonania: pkt 1 - do dnia 31 marca 2018 r., pkt 2 a, b, c, d, e - do dnia 31 maja 2018 r.

Organ uzasadniając nakaz zwarty w pkt 1 opisał ustalony stan faktyczny i zebrane w toku prowadzonego postępowania materiał dowodowy wskazując, że proces produkcji produktu pn.: "[...]" opiera się na mieszaniu składników w mieszalnikach w odpowiednich proporcjach i pakowaniu do opakowań jednostkowych. Część z tych składników podlega w zakładzie produkcyjnym A Sp. z o.o. obróbce termicznej polegającej na wypieku, a część składników, tj.: płatki żytnie całoziarnowe, płatki owsiane błyskawiczne, żurawina suszona bez cukru, płatki ryżowe, aloes kandyzowany plastry, płatki pszenne pieczone i ananas kandyzowany kostka nie są poddawane obróbce termicznej, a jedynie mieszane z pozostałymi składnikami poddanymi obróbce termicznej. Powiatowy Inspektor Sanitarny wskazał, że oceniany produkt pn.: "[...]" posiadał datę minimalnej trwałości: 05.2018 r., a wiec datę dłuższą od dat minimalnej trwałości składników nie poddawanych obróbce termicznej, a wchodzących w skład produktu, zatem wraz z upływem daty minimalnej trwałości produkt będzie zawierał następujące składniki po upływie ich daty minimalnej trwałości: płatki żytnie całoziarnowe - 23.11.2017 r., żurawina suszona bez cukru - 19.01.2018 r., płatki ryżowe - 04.04.2018 r., aloes kandyzowany plastry - 03.02.2018 r., płatki owsiane błyskawiczne - 18.02.2018 r. Organ stwierdził, że taki sposób znakowania produktu datą minimalnej trwałości wprowadza konsumenta w błąd i narusza przepisy prawa zawarte w art. 7 ust. 1 lit. a Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004.

A Sp. z o.o. w Z w złożonym odwołaniu, uzupełnionym pismem z dnia 12 lutego 2018 r., wniosła o uchylenie decyzji w zakresie punktu 1 i orzeczenie co do istoty sprawy, zarzucając naruszenie:

art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe w części i w związku z tym niewydania decyzji o umorzeniu postępowania w części;

art. 52 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia poprzez błędną jego wykładnię i nieuzasadnione nieprzyjęcie, że znajduje on zastosowanie jedynie od daty minimalnej trwałości znajdującej się na opakowaniu finalnego środka spożywczego (gotowego produktu);

art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych w sprawie okoliczności.

Uzasadniając zarzut dotyczący naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. strona stwierdziła, iż postępowanie w sprawie prawidłowego oznakowania datą minimalnej trwałości produktu pn. "[...]" winno być umorzone, bowiem w wyniku oceny dokumentacji organ wydający decyzję uznał, że jedynie w przypadku partii [...] produkt opatrzony jest datą minimalnej trwałości 05.2018 r., a więc dłuższą od dat minimalnej trwałości składników tego środka spożywczego. Natomiast inne partie nie były poddawane ocenie. Strona postawiła zarzut, iż organ wydał rozstrzygnięcie do wszystkich produktów nie badając jakie mają daty ważności. Ponadto strona wskazała, iż poinformowała organ, że ww. środek spożywczy o numerze partii [...] i dacie minimalnej trwałości 05.2018 r. nie znajduje się już na stanie magazynowym i nie jest wprowadzany przez spółkę, a w odniesieniu do tej informacji organ w wydanej decyzji wykazał jedynie lakonicznie, iż nie widzi podstaw do umorzenia wszczętego postępowania.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 16 kwietnia 2018 r. znak: [...], działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz art. 138 § 1 k.p.a., art. 54 ust. 1 i ust. 2 lit. a Rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt w zw. z art. 2 ust. 2 lit. r, art. 7 ust. 1 lit. a Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. UE L 304 z 22 listopada 2011 r. z późn. zm.) oraz art. 52 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w części dot. pkt l.

W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazał, że w dniu 10 sierpnia 2017 r. przedstawiciel Powiatowego Inspektora Sanitarnego przeprowadził kontrolę sanitarną w zakładzie produkcyjnym A Sp. z o.o. zlokalizowanym w Z. Z kontroli sanitarnej sporządzono protokół kontroli Nr [...] z dnia 10 sierpnia 2018 r., z którego wynika, iż w trakcie kontroli sanitarnej przedstawiciel PIS zażądał przedłożenia dokumentacji umożliwiającej zweryfikowanie prawidłowości oznakowania datą minimalnej trwałości produktu pn.: "[...]" 50g, oznakowanego datą minimalnej trwałości: 05.2018 i numerem partii produkcyjnej: [...], z uwzględnieniem terminów przydatności do spożycia surowców wchodzących w skład produktu. Przedstawiciele kontrolowanej spółki przedłożyli kopię dokumentacji systemu HACCP w postaci opisu produktu pn.: "[...]" wraz z załączonymi świadectwami dopuszczenia surowca do użycia, dotyczącymi 14 składników wchodzących w skład produktu pn.: "[...]" 50g o numerze partii produkcyjnej: [...] i dacie minimalnej trwałości: 05.2018. Dokumentacja ta stanowiła załącznik nr 8 do protokołu kontroli sanitarnej z dnia 10 sierpnia 2017 r. Nr [...], który strona otrzymała w dniu 18 sierpnia 2017 r. Z przedłożonej dokumentacji wynikało, że w skład przedmiotowego produktu wchodzą następujące składniki: płatki żytnie całoziarnowe - zgodnie z atestem jakościowym nr 103 wystawionym w dniu

28 marca 2017 r. przez dostawcę Zakłady [...] "C" S.A. w K, data produkcji tego produktu to: 23 stycznia 2017 r. a data minimalnej trwałości to: 23 listopada 2017 r., w karcie wyrobu PZZ K nr KW: [...] wskazano, że: "okres przechowywania produktu wg daty minimalnej trwałości na opakowaniu, dopuszczalny okres przechowywania wynosi 10 miesięcy"; płatki pszenne pieczone z otrębami pszennymi – zgodnie z certyfikatem jakości wystawionym w dniu 5 maja 2017 r. przez dostawcę, tj. B Sp. Z o.o. w W, data minimalnej trwałości produktu to: 8 czerwca 2018 r.; ananas kandyzowany kostka – zgodnie z atestem nr [...] wystawionym w dniu 28 marca 2017 r. przez dostawcę, tj.: P S.A. w G, data minimalnej trwałości produktu to: 12.2018 r.; żurawina suszona bez cukru - zgodnie z dokumentami wystawionymi przez producenta O, Inc. oraz dostawcę produktu tj.: B Import GmbH, H data produkcji tego produktu to: 19 stycznia 2017 r., data minimalnej trwałości to: 19 stycznia 2018 r.; płatki ryżowe BCF 11/12 - zgodnie z dokumentami wystawionymi przez dostawcę, tj.: B P. C. w P, data produkcji to 4 kwietnia 2017 r., trwałość 12 miesięcy, czyli data minimalnej trwałości to: 4 kwietnia 2018 r.; aloes kandyzowany plastry - zgodnie z atestem wystawionym w dniu 8 grudnia 2016 r. przez dostawcę B M. S. w W data produkcji to: 3 lutego 2016 r., data minimalnej trwałości to: 3 lutego 2018 r.; płatki owsiane błyskawiczne grube - zgodnie z atestem jakościowym nr [...] wystawionym w dniu 21 kwietnia 2017 r. przez dostawcę Zakłady [...] "C" w K Spółka Akcyjna, data produkcji to: 18 kwietnia 2017 r., data minimalnej trwałości tego produktu to: 18 litego 2018 r. kulka pszenno-otrębowa - zgodnie z dokumentami sporządzonymi przez dostawcę, tj.: B P. C. w P, data produkcji to 9 maja 2017 r., trwałość 12 miesięcy, czyli data minimalnej trwałości to: 9 maja 2018 r.; wiórki kokosowe - zgodnie z atestami nr [...] z dnia 27 lutego 2017 r. oraz nr [...] z dnia 15 maja 2017 r. wystawionymi przez dostawcę A S.A. w G, data minimalnej trwałości produktu to odpowiednio: 30 listopada 2017 r. i 30 listopada 2018 r.; tłuszcz cukierniczy płynny Frying - zgodnie z certyfikatem jakości nr [...] z 30 stycznia 2017 r. wystawionym przez dostawcę P Sp. z o.o. w W, data produkcji to 2-3 stycznia 2017 r., trwałość 9 miesięcy w temperaturze od 0°C do 10°C. Natomiast w specyfikacji produktu sporządzonej przez P Sp. z o.o. trwałość produktu wskazana jest w zależności od temperatury przechowywania i wynosi 9 miesięcy w temperaturze od 0°C do 10°C, 6 miesięcy w temperaturze od 10°C do 15°C, 2 miesiące w temperaturze od 15°C do 25°C. W dokumencie zakładu A Sp. z o.o. pn.: "Świadectwo dopuszczenia surowca nr [...]" dla tłuszczu cukierniczego płynnego Frying jako termin przydatności do spożycia wskazana jest data 2 lipca 2017.; lecytyna sojowa w płynie - zgodnie z certyfikatem analizy z dnia 17 października 2016 r. sporządzonym przez dostawcę, tj. firmę S S.A. ze Szwajcarii, data minimalnej trwałości to: 3 sierpnia 2017.; aromat waniliowo-śmietankowy w płynie - zgodnie :z atestem jakościowym z dnia 24 marca 2017 r. wystawionym przez dostawcę I Sp. o.o., data minimalnej trwałości to: 10.2018.; cukier kryształ - dostawca Cukrownia W - kampania 2016/2017; syrop glukozowo-fruktozowy - zgodnie z certyfikatem analizy wydanym przez dostawcę B Spółka z o.o. w W, data minimalnej trwałości produktu to: 28 marca 2018 r.; sól warzona niejodowana - producent "S" Sp. z o.o. w W w świadectwie kontroli jakości z dnia 24 stycznia 2017 r. wskazał datę minimalnej trwałości produktu: 13 stycznia 2022 r.

Jak podał organ, z dokumentu pn.: "Opis produktu [...]", pochodzącego z Księgi HACCP A Sp. z o.o., który stanowi załącznik nr 8 do protokołu kontroli z dnia 10 sierpnia 2017 r. wynika, iż okres trwałości produktu (data minimalnej trwałości) wynosi 12 miesięcy od daty produkcji. Tak więc ww. produkt oznakowany datą minimalnej trwałości: 05.2018 i numerem partii produkcyjnej: [...] został wyprodukowany dnia 22 maja 2017 r. Dodatkowo w ww. dokumencie w części dotyczącej składników produktu wskazano sposób obróbki, jako wypiek w temperaturze ok. 200°C ale nie wskazano, które ze składników wchodzących w skład produktu są poddawane na etapie produkcji obróbce termicznej, a które z nich tylko mieszane w celu sporządzenia gotowej mieszanki składników wyrobu gotowego.

Organ wskazał , że w dniu 18 sierpnia 2017 r. kierownik zakładu A Sp. z o.o. przedłożył w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej tabelaryczny wykaz składników wchodzących w skład produktu pn.: "[...]" wraz ze schematem technologicznym produkcji ww. produktu. Również z dokumentów tych nie wynikało, które ze składników, wchodzących w skład przedmiotowego produktu zostały poddane na etapie produkcji obróbce termicznej, a które z nich tylko zmieszane w celu sporządzenia gotowej mieszanki składników wyrobu gotowego. W dniu 28 sierpnia 2017 r. wpłynął do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej e-mail, w którym firma A Sp. z o.o. wskazała surowce wchodzące w skład produktu pn.: "[...]" wyprodukowanego w dniu 22 maja 2017 r., które były poddane procesowi wypieku. Były to: kulka pszenna-otrębowa, aromat śmietankowo-waniliowy, cukier kryształ, wiórki kokosowe, płatki owsiane duże, lecytyna sojowa płynna, syrop glukozowo-fruktozowy, olej palmowy, sól spożywcza.

Pismem z dnia 1 września 2017 r. PIS zwrócił się do spółki o przekazanie informacji dotyczących składników używanych do produkcji przedmiotowego produktu, wyprodukowanego dnia 22 maja 2017 r. i oznakowanego datą minimalnej trwałości: 05.2018, poprzez wskazanie, które ze składników produktu nie są poddawane obróbce termicznej na etapie produkcji, a jedynie mieszane z pozostałymi składnikami. W odpowiedzi na powyższe spółka poinformowała, że składniki wchodzące w skład przedmiotowego produktu, które w procesie produkcji gotowego wyrobu nie były poddawane obróbce termicznej czyli wypiekowi, a jedynie mieszane z pozostałymi składnikami, to: płatki żytnie - data minimalnej trwałości: 23 listopada 2017 r., płatki pszenne pieczone - data minimalnej trwałości: 6 sierpnia 2018 r., ananas kandyzowany kostka - data minimalnej trwałości: 12.2018 r., żurawina suszona bez cukru - data minimalnej trwałości: 19 stycznia 2018 r., płatki ryżowe BCF 11/12 - data minimalnej trwałości: 4 kwietnia 2018 r., aloes kandyzowany - data minimalnej trwałości: 3 lutego 2018 r., płatki owsiane - data minimalnej trwałości: 18 lutego 2018 r.

Ponadto w piśmie z dnia 29 września 2017 r. spółka wskazała, iż biorąc pod uwagę rolę jaką dla ustalenia dat trwałości mają daty wskazane przez producenta poszczególnych surowców, przeprowadziła badania wyrobu gotowego. Do pisma spółka dołączyła trzy sprawozdania z badań dla prób uśrednionych z numerów partii: [...], [...], [...], [...] wskazując, że dwie pierwsze cyfry numeru to miesiąc, a cztery kolejne to rok daty minimalnej trwałości. Spółka oświadczyła, że badania były przeprowadzone w lipcu 2017 r., czyli co najmniej dwa do czterech miesięcy po upływie daty minimalnej trwałości, a pomimo tego wszystkie parametry były prawidłowe. W związku z powyższym podniosła ona, że w jej ocenie organ rozpatrując sprawę nie może pominąć w ocenie przedłożonych badań, z treści których wynika, że produkt jest bezpieczny. Badania były przeprowadzone w laboratorium firmy J Sp. z o.o. w L.

W związku z otrzymanym zawiadomieniem o wszczęciu postępowania oraz możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym spółka pismem z dnia 11 stycznia 2018 r. przesłała pismo, w którym poinformowała, że w sprawie będącej przedmiotem wszczętego postępowania uległ zmianie stan faktyczny, bowiem środek spożywczy pn.: "[...]" 50g, oznakowany nr partii: [...] nie znajduje się już na stanie magazynowym i nie jest wprowadzany przez A Sp. z o.o. Ponadto wskazała, iż podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 29 września 2017 r., w szczególności uważa, że nie można pominąć w ocenie bezpieczeństwa tego środka przedłożonych badań. Nie mniej jednak z uwagi na fakt, że zakwestionowana partia produktu nie jest już w posiadaniu A Sp. z o.o. strona wniosła o umorzenie postępowania administracyjnego w zakresie nieprawidłowego oznakowania datą minimalnej trwałości ww. produktu.

Oceniając tak przedstawiony stan faktyczny sprawy oraz argumentację odwołania, organ odwoławczy wskazał, że zarzut naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ I instancji w uzasadnieniu decyzji, odniósł się do wniosku strony o umorzenie postępowania administracyjnego, argumentując to faktem, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego wystosowane do strony w dniu 13 listopada 2017 r. dotyczyło ogólnie produktu pn.: "[...]" bez wskazania numeru partii produkcyjnej i daty minimalnej trwałości. Ponadto PWIS nie zgodził się również z twierdzeniem o bezprzedmiotowości postępowania, bowiem jak wyjaśnił, spółka na żadnym etapie prowadzonego postępowania nie oświadczyła, że zaprzestaje produkcji produktu pn.: "[...]".

Organ wskazał następnie, na treść art. 54 ust. 1 i ust. 2 lit. a Rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt. Wyjaśnił, że w rozpatrywanym przypadku wykazano, na podstawie oceny dokumentacji dotyczącej przedmiotowego produktu, że produkt ten posiada datę minimalnej trwałości dłuższą od dat minimalnej trwałości składników nie poddawanych obróbce termicznej, a wchodzących w skład produktu, zatem wraz z upływem okresu przechowywania określonego datą minimalnej trwałości, produkt będzie zawierał składniki po upływie ich daty minimalnej trwałości, tj.: płatki żytnie całoziarnowe – 23 listopada 2017 r., żurawina suszona bez cukru - 19 stycznia 2018 r., płatki ryżowe – 4 kwietnia 2018 r., aloes kandyzowany plastry – 3 lutego 2018 r., płatki owsiane błyskawiczne -18 lutego 2018 r.

Tym samym organ I instancji nakazując w punkcie l decyzji, prawidłowe znakowanie datą minimalnej trwałości produktu z uwzględnieniem terminów przydatności do spożycia surowców wchodzących w skład przedmiotowego produktu, które nie są poddawane obróbce termicznej na etapie produkcji ww. produktu, a jedynie mieszane z innymi składnikami, miał na celu zobowiązanie producenta do produkowania kolejnych partii produktów z użyciem składników nie poddawanych obróbce termicznej, których data minimalnej trwałości nie jest krótsza, niż data gotowego produktu. Jak podkreślił WIS, wydana decyzja, dotycząca znakowania przedmiotowego produktu winna wskazywać producentowi żywności prawidłowy sposób znakowania danego asortymentu żywności, który pozwoli zapewnić produkt bezpieczny pod względem zdrowotnym oraz oznakowany w sposób, który nie będzie wprowadzał konsumentów w błąd, bez względu na numer partii produkcyjnej jaką będzie opatrzony.

Mając również na względzie treść art. 54 ust. 1 ww. Rozporządzenia (WE) Nr 882/2004, organ wskazał, że nakaz prawidłowego oznakowania przez spółkę datą minimalnej trwałości produkowanego produktu (wówczas pn.: "[...]" 225g) z uwzględnieniem terminu przydatności do spożycia surowców wchodzących w skład produktu, był już przedmiotem decyzji PIS z [...] 2014 r.

Organ odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 52 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, wskazał, że nie sposób zgodzić się z interpretacją strony zawartą w tej kwestii w odwołaniu, bowiem produkty będące składnikami środka spożywczego pn.: "[...]" zostały nabyte w drodze kupna, tym samym były przedmiotem obrotu. Zostały wyprodukowane i wprowadzone do obrotu przez poszczególnych producentów, którzy określili dla tych produktów daty minimalnej trwałości. Tym samym podlegają przepisowi prawa zawartemu w ww. art. 52. Każdy z surowców, dostarczony do zakładu produkcyjnego A Sp. z o.o. opatrzony jest datą minimalnej trwałości określoną przez ich producentów. Jeżeli produkt finalny powstaje w wyniku zmieszania poszczególnych surowców, bez poddania części z nich jakimkolwiek procesom technologicznym, które zmieniałyby ich właściwości i wydłużały termin trwałości, należy przyjąć, że data minimalnej trwałości produktu finalnego winna być taka jak data minimalnej trwałości surowców wchodzących w skład produktu finalnego. Oznaczenie produktu finalnego datą późniejszą niż data minimalnej trwałości surowca, którą określił jego producent, jest oznakowaniem niewłaściwym. Faktyczny okres trwałości części produktów będących składnikami przedmiotowego produktu jest bowiem krótszy niż data wskazana na opakowaniu produktu finalnego. Zatem produkt ten nie powinien się znajdować w obrocie po upływie dat minimalnej trwałości właściwych dla produktów będących jego składnikami, co wynika z art. 52 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

Nadto WIS wskazał, że w myśl definicji zawartej w art. 2 ust. 2 lit. r Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004, "data minimalnej trwałości środka spożywczego" oznacza datę, do której dany środek spożywczy zachowuje swoje szczególne właściwości pod warunkiem jego właściwego przechowywania. W definicji tej nie wskazano, iż jest to zalecana data ostatniego spożycia. Natomiast w art. 24 ust. 1 wskazano, że po upływie terminu przydatności do spożycia środek spożywczy jest uznawany za niebezpieczny zgodnie z art. 14 ust. 2-5 Rozporządzenia (WE) Nr 178/2002. Przepisy Rozporządzenia (UE) Nr 1169/2011 nie określają wymagań w odniesieniu do daty minimalnej trwałości. W Polsce w tym zakresie obowiązuje przepis art. 52 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

Organ podkreślił, że proces obróbki termicznej jest procesem, który prowadzony jest między innymi w celu utrwalenia żywności, a tym samym zapewnienia jej należytego bezpieczeństwa zdrowotnego w drodze obniżenia poziomu zanieczyszczeń mikrobiologicznych, spośród wielu jest procesem pozwalającym na wydłużenie daty minimalnej trwałości żywności. Wynika to ze zmian jakie zachodzą w produkcie w trakcie tego rodzaju obróbki, w tym między innymi obniżenie zawartości wody w produkcie, obniżenie poziomu akceptowalnego flory bakteryjnej. Tym samym poddanie obróbce termicznej czyli wypiekowi składników przedmiotowego produktu, których daty minimalnej trwałości również były krótsze aniżeli data minimalnej trwałości wyrobu gotowego, pozwala na wyeliminowanie ewentualnych zanieczyszczeń, które to zanieczyszczenia mogłyby stanowić przyczynę naruszenia bezpieczeństwa zdrowotnego wyrobu gotowego. Powyższego nie można odnieść do składników dodawanych na etapie produkcji bez zastosowania względem nich procesów technologicznych np. obróbki termicznej, które zmieniałyby ich właściwości i wydłużały termin trwałości. W tym przypadku oznaczenie produktu finalnego datą późniejszą niż data widniejąca na opakowaniu surowców użytych do jego powstania jest oznakowaniem nieprawidłowym.

Organ odwoławczy odnosząc się do twierdzenia, jakoby organ I instancji nie uwzględnił wyników badań, przesłanych przez stronę przy piśmie z dnia 29 września 207 r., wskazał, że PIS w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że właściwości próbki uśrednionej utworzonej z kilku różnych partii tego samego produktu nie mogą odzwierciedlać właściwości produktu opatrzonego daną datą minimalnej trwałości oraz podniósł, że niezrozumiałym jest fakt badania żywności po upływie daty minimalnej trwałości, bowiem w świetle art. 52 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, żywność taka nie powinna znajdować się w obrocie.

Nadto WIS wyjaśnił, że badania o których mowa w piśmie Głównego Inspektora Sanitarnego na które powołuje się spółka w odwołaniu, dotyczą produktów dla których ustalono daty minimalnej trwałości zgodnie z obowiązującymi w tej kwestii przepisami prawa, o czym wskazał w piśmie tym Główny Inspektor Sanitarny, z uwzględnieniem rodzaju produktu, jego trwałości, jak i zgodności surowców użytych do produkcji z przepisami prawa, również w zakresie daty minimalnej trwałości lub terminu przydatności do spożycia. Główny Inspektor Sanitarny zwrócił również uwagę na istotną kwestię jaką przy ustalaniu okresu trwałości mają zastosowane metody obróbki termicznej, która jak w przypadku przywołanej jako przykład śmietanki sterylizowanej produkowanej ze świeżej śmietanki, wydłuża okres przydatności do spożycia. Organ kontrolujący w razie stwierdzenia nieprawidłowego oznakowania ma obowiązek wszcząć postępowanie administracyjne. Pobieranie do badań, przez organ kontrolujący, produktu w składzie, którego zawarte są składniki po upływie daty minimalnej trwałości byłoby postępowaniem niezgodnym z zapisami prawa, mianowicie produkt zawierający taki składnik nie powinien znajdować się w obrocie, zgodnie z art. 52 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził zatem, że producent produktu pn.: "[...]" 50g, oznakowanego datą minimalnej trwałości: 05.2018 i numerem partii produkcyjnej: [...], wprowadził konsumenta w błąd, gdyż produkt ten do końca maja 2018 r., czyli daty minimalnej trwałości jaką jest oznakowany będzie zawierał składniki, które nie powinny znajdować się w obrocie, czym naruszył art. 7 ust. 1 lit. a Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A Sp. z o.o. w Z zarzuciła naruszenie:

- art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy postępowanie w zaskarżonej części stało się bezprzedmiotowe i w związku z tym niewydanie decyzji o umorzeniu postępowania w części;

- art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do wyjaśniania czy środek spożywczy objęty decyzją zachowuje swoje właściwości, pomimo upływu daty wskazanej na opakowaniu dla poszczególnych składników, a tym bardziej, czy ustalenia te miały wpływ na bezpieczeństwo i właściwą jakość zdrowotną produkowanej lub wprowadzanej do obrotu żywności, a przez to godziły w bezpieczeństwo konsumentów;

- art. 11 i art. 107 § 3 w zw. z art. 15 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak odniesienia się do zarzutów odwołania;

- art. 52 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, poprzez błędną jego wykładnię i nieuzasadnione:

- nieprzyjęcie, że znajduje on zastosowanie jedynie do daty minimalnej trwałości znajdującej się na opakowaniu finalnego środka spożywczego (gotowego produktu), a także

- przyjęcie, że wyjątkiem od powyższej normy jest możliwość zmiany daty przydatności całego (końcowego) produktu, niezależnie od daty/terminów przydatności poszczególnych składników wchodzących w skład produktu końcowego, jedynie wówczas, gdy produkt (składniki) zostaną poddane obróbce, natomiast nie dopuszczenie, jako wyjątku zmiany daty produktu końcowego po przeprowadzeniu badań potwierdzających przydatność składników i wyprodukowania produktu końcowego oraz jego oznakowania zgodnie z tymi badaniami.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej "p.p.s.a.". Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami, należało uznać, że zarówno decyzja organu odwoławczego, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 16 kwietnia 2018 r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2018 r. znak: [...], nakazującą w pkt 1 prawidłowe znakowanie datą minimalnej trwałości produktu pn. "[...]" z uwzględnieniem terminów przydatności do spożycia surowców wchodzących w skład przedmiotowego produktu, które nie są poddawane obróbce termicznej na etapie produkcji ww. produktu, a jedynie mieszane z innymi składnikami.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że nin. skarga jest kolejną sprawą A Sp. z o.o. w Z, dotyczącą nakazu prawidłowego oznakowana datą minimalną trwałości produkowanego produktu (vide: wyrok WSA z dnia 18 lutego 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 1680/14 oraz wyrok NSA z dnia 9 marca 2017 r. sygn. akt II OSK 1721/15)).

Okolicznością bezsporną w sprawie jest sposób wytwarzania produktu pn. "[...]". Proces produkcji polega na zmieszaniu składników w mieszalnikach w odpowiednich proporcjach i pakowaniu do opakowań jednostkowych. Część z tych składników podlega obróbce termicznej polegającej na wypieku, a część składników tj.: płatki żytnie całoziarnowe, płatki owsiane błyskawiczne, żurawina suszona bez cukru, płatki ryżowe, aloes kandyzowany plastry, płatki pszenne pieczone i ananas kandyzowany kostka nie są poddawane obróbce termicznej, a jedynie mieszane z pozostałymi składnikami poddanymi obróbce termicznej. Produkt ten, został opatrzony datą minimalnej trwałości: 05.2018 r. Tymczasem poszczególne surowce nie poddawane obróbce termicznej wchodzące w skład przedmiotowej mieszanki miały krótsze daty minimalnej trwałości niż data minimalnej trwałości oznaczona na produkcie finalnym, tj. płatki żytnie całoziarnowe – 23 listopada 2017 r., żurawina suszona bez cukru – 19 stycznia 2018 r., płatki ryżowe – 4 kwietnia 2018 r., aloes kandyzowany plastry – 3 lutego 2018 r., płatki owsiane błyskawiczne – 18 lutego 2018 r.

Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, środki spożywcze oznakowane datą minimalnej trwałości lub terminem przydatności do spożycia mogą znajdować się w obrocie do tej daty lub terminu. Z przepisu tego wynika, że po upływie tych dat produkty wchodzące w skład spornego produktu finalnego nie mogą znajdować się w obrocie. Jest to zakaz bezwzględny, od którego ustawa nie przewiduje żadnych wyjątków.

Oczywiste jest więc, że produkt pozostający w obrocie, który powstał ze zmieszania produktów, których termin minimalnej trwałości upłynął, opatrzony informacją o terminie minimalnej trwałości dłuższym, niż termin minimalnej trwałości poszczególnych składników wchodzących w skład takiego produktu, jest towarem oznakowanym w sposób wadliwy. Taki sposób znakowania wprowadza konsumenta w błąd, co narusza przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. L 331 z 18 listopada 2014 r., str. 40-40). Zgodnie bowiem z treścią art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia, informacje na temat żywności nie mogą wprowadzać w błąd, a w szczególności co do właściwości środka spożywczego, a w szczególności co do jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji.

Tym samym, rację mają organy administracji twierdząc, że wyrób gotowy winien być opatrzony datą minimalną trwałości uwzględniającą daty minimalnej trwałości składników niepooddawanych obróbce termicznej na etapie produkcji, a jedynie mieszanych z innymi składnikami. Prawidłowo też organy wyjaśniły, że poddanie obróbce termicznej składników (których daty minimalnej trwałości również były krótsze w porównaniu do daty minimalnej trwałości przedmiotowego produktu finalnego) pozwala wyeliminować ewentualne zanieczyszczenia, mogące stanowić naruszenie bezpieczeństwa zdrowotnego gotowego produktu, co w stosunku do składników dodawanych na etapie produkcji, które nie zostały poddane żadnym procesom technologicznym, nie nastąpi.

W tym miejscu wskazać należy, że błędem jest zarzucenie organowi nieprawidłowej wykładni art. 52 ustawy o bezpieczeństwa żywności i żywienia. Wyjaśnić trzeba, że ze względu na bezpieczeństwo żywności nie ma znaczenia, czy surowce znajdują się w sprzedaży dla producentów czy dla konsumentów, zostały one bowiem, zgodnie z treścią art. 3 pkt 8 rozporządzenia nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 1 lutego 2002 r., str. 1; Dz.U. UE Polskie Wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463 z późn. zm.), wprowadzone do obrotu. Surowce składające się na produkt finalny zostały wyprodukowane, wprowadzone do obrotu przez poszczególnych producentów z określaniem daty minimalnej trwałości, następnie nabyte w drodze kupna przez skarżącego i dostarczone do jego zakładu, co wbrew twierdzeniu spółki potwierdza, że składniki te były przedmiotem obrotu. Podkreślić należy w tym miejscu, że dla skarżącej spółki jako producenta produktu finalnego pn. "[...]", oznaczenie poszczególnych jego składników datami minimalnej trwałości jest wiążące, jeżeli chodzi o użycie ich do produkcji oraz jeżeli chodzi o informację dla konsumenta dotyczącą oznaczenia tego produktu. Dlatego też, oznaczenie produktu finalnego datą późniejszą niż data widniejąca na opakowaniach surowców użytych do jego powstania jest oznakowaniem niewłaściwym. Okres trwałości części produktów jest bowiem krótszy niż data wskazana na opakowaniu produktu finalnego, a zatem produkt finalny nie może znajdować się w obrocie po upływie terminów właściwych dla tych surowców.

W kontekście wykładni ww. przepisu, nie można również przyznać racji skarżącemu, jakoby to kwestia bezpieczeństwa na gruncie dat i terminów zyskała odmienne znaczenie w momencie rozpoczęcia obowiązywania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004. Wyjaśnić należy, że przepisy ww. rozrządzenia nie określają żadnych wymagań w stosunku do daty minimalnej trwałości, wskazują jedynie, zgodnie z treścią art. 2 ust. 2, że datą minimalnej trwałości środka spożywczego jest data, do której dany środek spożywczy zachowuje swoje szczególne właściwości pod warunkiem jego właściwego przechowywania. Dookreślenie tej daty na gruncie polskiego prawa, znajduje wyraz właśnie w art. 52 ustawy o bezpieczeństwa żywności i żywienia, który to musi być obowiązkowo przestrzegany bowiem, jego niezastosowanie może mieć negatywny wpływ na zdrowie potencjalnych konsumentów takiego produktu.

Prawidłowo organ odwoławczy ocenił także treść wyników badań dostarczonych przez spółkę, a dotyczących badania uśrednionej próbki przedmiotowego produktu z numerów partii: [...], [...], [...], [...]. Wyjaśnić bowiem należy, że właściwość uśrednionej próbki wyprodukowanej z różnych partii tego samego produktu nie może przecież odzwierciedlać właściwości produktu opatrzonego daną datą minimalnej trwałości, zwłaszcza w sytuacji badania żywności po upływie daty minimalnej trwałości, w tym przypadku - dwa do czterech miesięcy, gdzie produkt taki, co trzeba podkreślić, nie powinien w ogóle znajdować się w sprzedaży. Wskazać należy, że dopuszczenie możliwości wykazywania, że po dacie minimalnej trwałości surowców, produkt finalny jest nadal bezpieczny dla konsumenta i w jakim stopniu zachowuje swoje właściwości, a więc może pozostawać w obrocie, narusza istotę i cel oznaczania produktów datami minimalnej trwałości (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2017 r. sygn. akt II OSK 1721/15).

W ocenie Sądu, słusznie również nie zostało uwzględnione, w sposób jaki oczekiwała by tego skarżąca spółka, pismo Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 9 października 2014 r. skierowane do Polskiej Federacji Producentów Żywności. Z ww. pisma wynika m.in. że badania organoleptyczne i fizykochemiczne mogą zostać przeprowadzone w sytuacji wątpliwości co do oceny badań przechowalniczych pod kątem prawidłowości określenia trwałości produktu gotowego, jednakże w przedmiotowej sprawie organ nie musiał przeprowadzać omawianych badań, bowiem, jak trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji, pobieranie do badań, produktu w składzie którego zawarte są składniki po upływie daty minimalnej trwałości byłoby postępowaniem niezgodnym z przepisami prawa. Jeszcze raz podkreślić należy, że produkty żywnościowe zawierające takie składniki nie powinny znajdować się w obrocie.

Nie można również zgodzić się ze skarżącą spółką w kwestii naruszenia przez organ art. 105 § 1 k.p.a. W przedmiotowej sprawie nie było podstaw do umorzenia wszczętego postępowania administracyjnego, gdyż dotyczyło ono ogólnie produktu pn. "[...]". Wskazywana przez spółkę bezprzedmiotowość nie miała miejsca, bowiem na żadnym etapie prowadzonego postępowania skarżąca spółka nie oświadczyła, że zaprzestała produkcji ww. omawianego produktu. Wyjaśnić przy tym należy, że podnoszona przez spółkę okoliczność, iż środek spożywczy o nr partii [...] i dacie minimalnej trwałości 05.2018 r. nie znajduje się już na stanie magazynowym i nie jest wprowadzany przez spółkę, nie ma znaczenia, bowiem jak już o tym wyżej wspomniano, prowadzone postępowanie dotyczyło całościowo przedmiotowego produktu, bez rozdzielenia na konkretne partie i daty minimalnej trwałości.

W kontekście powyższych rozważań stwierdzić należy, że spółka będąca producentem przedmiotowych płatków musli, wprowadziła konsumenta w błąd, gdyż produkt ten zawierał składniki, które z uwagi na krótszą datę minimalnej trwałości, nie powinny znajdować się w obrocie.

Prawidłowo zatem organ zobowiązał spółkę do prawidłowego znakowania datą minimalną trwałości gotowego produktu z uwzględnieniem terminów przydatności do spożycia surowców wchodzących w jego skład, które nie są poddawane obróbce termicznej na etapie produkcji, a jedynie mieszane z innymi składnikami. Organ słusznie miał na calu zobowiązanie producenta do wytwarzania kolejnych partii produktów z użyciem składników nie poddawanych obróbce termicznej, których data minimalnej trwałości nie jest krótsza niż data gotowego produktu. Prawidłowy sposób znakowania produktu pozwoli zapewnić bowiem produkt bezpieczny, który nie będzie wprowadzał konsumenta błąd, a tym samym nie będzie naruszać omawianych wyżej przepisów unijnych oraz prawa polskiego.

W ocenie Sądu organ prowadzący postępowanie wypełnił zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ponadto wypełnił obowiązki wynikające z art. 80 k.p.a. Stwierdzić również trzeba, że uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organ w sposób wystarczający wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględnił stanowiska strony skarżącej. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśnił podstawę prawną decyzji oraz przytoczył przepisy prawa, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Fakt, iż skarżąca spółka odmienne ocenia dowody zgromadzone w sprawie i w konsekwencji wyciąga z nich odmienne wnioski nie oznacza, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie jest wadliwe. Wręcz przeciwnie organ podjął niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydał trafne rozstrzygnięcie, prawidłowo dokonując subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej.