Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2588/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 2 pkt 2, pkt 3, art. 246 ust. 1, art. 247 ust. 1 i 2, art. 255 ust. 1 pkt 9, ust. 4, art. 255(1)-255(11), art. 255(12), art. 256 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
article: art. 7, art. 75, art. 77, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o. o. Sp. k. z siedzibą w [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej E. Sp. z o. o. Sp. k. z siedzibą w [...] kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "UP"), decyzją z [...] kwietnia 2014 r. nr [...], na podstawie art. 246, art. 247 ust. 2 i art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1410, dalej" "P.w.p."), oraz art. 98 K.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 P.w.p., po rozpoznaniu sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "AA ZŁOTA KURACJA" o nr [...] udzielonego na rzecz O. S.A. z siedzibą w S. (dalej: "Uprawniony"), wszczętej na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny, wniesionego przez E. Sp. z o.o. Sp. Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w L. (dalej: "Wnoszący sprzeciw", "Skarżący"), sprzeciw oddalił.

W zaskarżonej decyzji UP wskazał, że sporne prawo ochronne na słowno-graficzny znak towarowy zostało udzielone do oznaczenia towarów w klasach 3 i 5, tj. produktów kosmetycznych i farmaceutycznych. Sprzeciw wpłynął do UP [...] sierpnia 2012 r. Jako podstawę prawną sprzeciwu wskazano art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. W uzasadnieniu Wnoszący sprzeciw podniósł, że jest uprawnionym z tytułu udzielenia prawa ochronnego na słowny znak towarowy GOLD THERPY o nr [...] oraz słowno-graficzny znak towarowy GOLD THERAPY o nr [...]. Znaki te przeznaczone zostały m.in. do oznaczania towarów z klasy 3: kosmetyki: kremy, emulsje, płyny, żele i oliwki do skóry, maseczki do twarzy, maseczki do peelingu, podkłady barwiące (płyny, pasty, pudry), pudry do makijażu, pudry po kąpieli, pudry higieniczne, mydła toaletowe, mydła dezodoryzujące, perfumy, wody toaletowe i kolońskie, środki do kąpieli i pod prysznic (sole, pianki, oliwki, żele), depilatory, dezodoranty i środki przeciw poceniu, środki do pielęgnacji włosów, środki do golenia (kremy, pianki, płyny), środki do makijażu i demakijażu twarzy i oczu, środki przeznaczone do ust, środki do pielęgnacji zębów i jamy ustnej, środki do pielęgnacji i malowania paznokci, środki do higieny intymnej, środki do opalania, środki samoopalające, środki do rozjaśniania skóry, środki przeciw zmarszczkom, preparaty kosmetyczne do ujędrniania skóry, preparaty antycellulitowe, preparaty dla skóry trądzikowej i alergicznej; i z klasy 5: kosmetyki do zastosowań medycznych: balsamy, maści, olejki, płyny sole, żele, kremy dla skóry wysuszonej i podrażnionej opalaniem.

Wnoszący sprzeciw podniósł, że podobieństwo między znakami istnieje przede wszystkim na płaszczyźnie semantycznej, ponieważ znaczenie wyrażeń w znakach pozostaje identyczne. Główny element słowny ZŁOTA KURACJA jest wyłącznie literalnym tłumaczeniem wyrażeń użytych w znakach, na które powołał się wnoszący sprzeciw GOLD THERAPY. Są to określenia, które mają takie same znaczenie, stąd też budzą wśród odbiorców podobne jeśli nie identyczne skojarzenia. Bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż w znaku spornym występuje jeszcze oznaczenie AA, ponieważ, zdaniem sprzeciwiającego, litery te nie posiadają żadnego znaczenia, które powodowałoby oryginalność czy charakter wyróżniający. Element AA, zdaniem Wnoszącego sprzeciw, można traktować wyłącznie jako element graficzny. W zakresie podobieństwa towarów Wnoszący sprzeciw stwierdził, że porównywane towary są identyczne. Wnoszący sprzeciw stwierdził, że używanie przez inny podmiot znaku z wyrażeniem ZŁOTA KURACJA powoduje ryzyko pośredniego wprowadzenia w błąd, ponieważ konsumenci uznają, że towary opatrzone frazą ZŁOTA KURACJA są tożsame z produktami oznaczonymi wyrażeniem GOLD THERAPY, tyle tylko, że przeznaczone przez producenta specjalnie na rynek polski.

Uprawniony nie zgodził się z podniesionym zarzutem naruszenia przez sporne prawo art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. Zdaniem Uprawnionego, pomiędzy oznaczeniami, na które powołał się wnoszący sprzeciw i znakiem spornym istnieją różnice, które wykluczają ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd i równocześnie wykluczają podejrzenie o jakiekolwiek związki o charakterze ekonomicznym między przedsiębiorstwami – stronami sporu. Uprawniony nie zgodził się z twierdzeniem, że element AA pozbawiony jest znaczenia w znaku towarowym AA ZŁOTA KURACJA, gdyż ocena podobieństwa oznaczeń powinna dotyczyć całości znaku ze wszystkimi elementami. Element AA wyróżnia, zdaniem Uprawnionego, cały znak jako początkowa część znaku, natomiast element "ZŁOTA" i "KURACJA" mają poboczne znaczenie. Zdaniem Uprawnionego, podobieństwo w płaszczyźnie semantycznej, które jest podstawą dla zarzucanego podobieństwa nie zostało także potwierdzone istnieniem ryzyka pomyłki wśród odbiorców. Znak AA ZŁOTA KURACJA po jego przetłumaczeniu na język angielski mógłby brzmieć AA GOLDEN THERAPY, a nie AA GOLD THERAPY. Zdaniem Uprawnionego kluczową kwestią jest istnienie w spornym znaku towarowym wiodącego elementu AA, który bez względu na brzmienie w języku polskim czy angielskim pozostaje niezmienny i stanowi wyraźną cechę odróżniającą ze względu na powszechną znajomość tego elementu.

W toku dalszego postępowania Wnoszący sprzeciw podniósł, że element AA nie posiada zdolności odróżniającej, ponieważ element ten jest opisowy, czego potwierdzeniem jest istnienie serii oznaczanych: "AA ECO", "AA MEN", "AA MAKE UP" itd. Element AA, w ocenie Wnoszącego sprzeciw, identyfikuje przedsiębiorstwo Uprawnionego i jest pomijany przez potencjalnych odbiorców, dlatego też tę cześć należy traktować jako element opisowy. Wskazał również, że odbiorcami towarów oznaczanych znakami GOLD THERAPY oraz AA ZŁOTA KURACJA są przeciętni odbiorcy, świadomie poszukujący odpowiedniego rodzaju produktu. Towary tak oznaczane należą do towarów szybko zbywalnych, nabywanych na skutek impulsywnie podejmowanych decyzji. Produkty tak oznaczane dostępne są często w sprzedaży samoobsługowej, na tych samych półkach bez pomocy fachowego personelu, co potwierdza istnienie bezpośredniego wysokiego ryzyka wprowadzenia potencjalnych odbiorców w błąd. Wnoszący sprzeciw następnie podniósł, że w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego do ochrony, jego znak - GOLD THERAPY -był powszechnie znany, na potwierdzenie czego wskazał na ilość sprzedanych opakowań z tym znakiem. Podniósł także, iż Uprawniony oferuje swoje wyroby w opakowaniach, na których umieszczono oznaczenia ZŁOTA KURACJA oraz GOLDEN THERAPY. Podczas rozprawy [...] kwietnia 2014 r. Wnoszący sprzeciw oświadczył, że rozszerza podstawę prawną sprzeciwu o zarzut naruszenia przez sporne prawo wyłączne art. 132 ust. 2 pkt 3 P.w.p.

UP w pierwszej kolejności stwierdził, że nie mógł uwzględnić podniesionego w toku postępowania zarzutu dotyczącego art. 132 ust. 2 pkt. 3 P.w.p., ponieważ Wnoszący sprzeciw rozszerzył podstawę prawną swojego sprzeciwu po upływie 6 miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 246 ust. 1 P.w.p. W świetle tego przepisu sprzeciw jest powszechnym środkiem prawnym służącym każdej osobie, która nie musi wykazywać interesu prawnego we wszczęciu postępowania. Zgodnie z treścią art. 246 P.w.p., termin 6 miesięcy zakreśla ramy czasowe do złożenia sprzeciwu, przekroczenie których powoduje nieskuteczność złożenia sprzeciwu. W terminie tym składający sprzeciw powinien złożyć sprzeciw z właściwą jego motywacją, lub może ewentualnie sprzeciw uzupełnić o tę motywację na skutek wezwania przez Urząd Patentowy do jego uzupełnienia. Jedynie przy spełnieniu tych warunków sprzeciw może zostać wniesiony przez każdego, a nie jedynie przez osobę, która wykaże się interesem prawnym w żądaniu unieważnienia prawa uprawnionego z rejestracji. Powyższe stanowisko przedstawił Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 15 stycznia 2010 r., sygn. VI SA/Wa 1970/09.

Odnosząc się do art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p., jako podstawy prawnej sprzeciwu, UP badając w pierwszej kolejności podobieństwo towarów, do których oznaczania przeznaczone są porównywane znaki towarowe uznał, że towary te są identyczne w zakresie towarów sklasyfikowanych w klasie 3, natomiast towary objęte ochroną w klasie 5 należy uznać za podobne. Różnica między wykazami polega jedynie na ogólności użytych sformułowań (w znaku spornym) oraz szczegółowym wskazaniu konkretnych nazw towarów w wykazach znaków wcześniejszych, przeciwstawionych przez Wnoszącego sprzeciw, przy ich identycznym zakresie pojęciowym. Porównywane towary z klasy 3 i 5 mają to samo przeznaczenie, mają bowiem na celu poprawę lub leczenie skóry, skierowane są do identycznej grupy odbiorców - osób dbających o wygląd swojego ciała lub osób chcących wyleczyć defekty skóry.

Analizując podobieństwo samych porównywanych znaków towarowych na płaszczyźnie fonetycznej UP wskazał, że słowa użyte w znakach wnoszącego sprzeciw – gold therapy są odbierane zgodnie z fonetyką języka angielskiego, a słowa aa złota kuracja zgodnie z zasadami polskimi. Znak wcześniejszy zawiera cztery sylaby (GOLD THE-RA-PY), natomiast sporny znak składa się z pięciu sylab (ZŁO-TA KU-RA-CJA) dodatkowo znak sporny różni użycie zestawienia dwóch liter AA. O ile znak wcześniejszy składa się z dwóch słów to sporny znak posiada trzy elementy, przy czym pierwszoplanowym jest zestawienie dwóch samogłosek AA. Element ten w znaku spornym wpływa na długość brzmienia całego znaku AA ZŁOTA KURACJA, dzieląc go na trzy części i odróżniając go tym samym od proporcjonalnie krótkiego w brzmieniu znaku GOLD THERAPY. Zatem różnica w płaszczyźnie fonetycznej pomiędzy porównywanymi znakami wynika z różnic związanych z budową i ilością elementów oraz słów i użytymi w nich głoskami.

W płaszczyźnie wizualnej sporny znak i słowny znak przeciwstawiony, zdaniem UP, różnią się zastosowaniem takich elementów jak: odmienne litery, układ elementów słownych w spornym znaku towarowym, zastosowanie kompozycji graficznej w stosunku do zestawienia AA. Sporny znak i słowno-graficzny znak przeciwstawiony, zdaniem UP, , różnią się całkowicie w warstwie graficznej. Znak sporny przedstawia wyłącznie napis, natomiast znak wcześniejszy jest ograniczony prostokątnym tłem, w znaku spornym litery AA zostały rozmieszczone w szczególnym układzie, w znaku wcześniejszym znajduje się fantazyjny rysunek, a w spornym znaku nie ma żadnego rysunku.

Oceniając znaki w płaszczyźnie znaczeniowej UP stwierdził, że Wnoszący sprzeciw nie wykazał, aby określenie GOLD THERAPY na skutek intensywnego używania było odbierane przez potencjalnych odbiorców jako pochodzące wyłącznie z Jego przedsiębiorstwa. Z przedłożonych przez Wnoszącego sprzeciw materiałów wynika raczej, że jest to rodzaj kuracji. Określenie ZŁOTA KURACJA w spornym znaku ma charakter informacyjny, a wskazuje na to sposób jego umieszczenia nie w centralnej części znaku gdzie znajduje się fantazyjny element AA. Element ZŁOTA KURACJA może być odczytywany przez potencjalnych odbiorców jako wskazanie na użyty składnik (złoto) w produkcie bądź jako informacja o docelowej grupie odbiorców (osób starszych - tzw. 60+). Zdaniem UP, określenie ZŁOTA KURACJA odnosi się do czynności bądź przedmiotów mających na celu lub służących leczeniu przy pomocy złota, który to metal szlachetny wykorzystywany jest w lecznictwie i kosmetyce od czasów starożytnych. Znak ten zatem, informuje o składzie i sposobie działania tak oznaczanych towarów. Zestawienie AA w odniesieniu do towarów jest,w ocenie UP, fantazyjne, niemniej jak stwierdził sam Uprawniony, może być kojarzone z oznaczeniem z języka łacińskiego "ante allergicum", a więc odnoszącym się do produktów o działaniu przeciwalergicznym. Sformułowanie natomiast GOLD THERAPY oznacza terapię złotem. UP zastrzegł, że słowa, użyte w przeciwstawionych znakach towarowych są powszechnie zrozumiałe przez przeciętnego odbiorcę, należą bowiem do słów o podstawowym znaczeniu w nauce języka angielskiego. UP uznał ostatecznie, że zakres znaczeniowy znaków GOLD THERAPY oraz części spornego znaku AA ZŁOTA KURACJA jest zbliżony, co jednak z uwagi na przedstawioną argumentację nie może prowadzić do uznania konfuzyjnego podobieństwa oznaczeń rozpatrywanych jako całość.

Odnosząc się do ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd UP uznał, iż z uwagi na rosnącą świadomość i wiedzę przeciętnych konsumentów produktów kosmetycznych i farmaceutycznych, potencjalny nabywca przed dokonaniem ich zakupu uważnie analizuje zarówno sam towar jak również umieszczoną z reguły etykietę czy ulotkę, na której przedstawione są szczegółowe informacje o producencie i samym produkcie. Stopień uwagi odbiorców jest wyższy niż przeciętny z uwagi na nieobojętny dla zdrowia charakter tak oznaczanych produktów, w szczególności odnosi się to do towarów sklasyfikowanych w klasie 5. W takim wypadku wymagany jest wyższy stopień podobieństwa ocenianych oznaczeń dla uznania ryzyka wprowadzenia w błąd w świetle art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. W związku z tym, biorąc pod uwagę wyraźny brak podobieństwa porównywanych znaków towarowych, ujmowanych jako całość, zdaniem UP, nie ma podstaw do przyjęcia, iż istnieje realne ryzyko, że analizowane oznaczenia zostaną pomylone w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego.

W ocenie UP, czynnikiem zmniejszającym bezpośrednie ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd jest okoliczność, iż w dacie zgłoszenia do rejestracji spornego znaku towarowego Uprawniony był również uprawniony z tytułu prawa ochronnego do szeregu znaków towarowych z elementem AA przeznaczonych w szczególności do oznaczania towarów w klasach 3 i 5 zawierających, identyczną do występującej w spornym znaku towarowym, charakterystyczną dla oznaczeń uprawnionego kombinację elementów słownych i graficznych np.: AA o nr [...] (słowno - graficzny), AA BODY o nr [...] (słowno - graficzny), KOSMETYKI AA PIĘKNA I ZDROWA SKÓRA o nr [...] (słowno - graficzny), AA o nr [...]. (słowno - graficzny).

UP, odnosząc się do materiału dowodowego przedstawionego przez Wnoszącego sprzeciw na okoliczność uzyskania przez znak GOLD THERAPY wskutek jego używania siły odróżniającej stwierdził, że materiał ten potwierdza, że Wnoszący sprzeciw używał oznaczenia GOLD THERAPY, ale wraz z dodatkowymi elementami takimi jak: GOLD THERAPY ZŁOTE NICI MŁODOŚCI lub wraz z informacją, że w produkcie znajduje się złoto koloidalne. UP uznał zatem, że Wnoszący sprzeciw używał oznaczenie w funkcji opisowej - informującej o składzie produktu. Ponadto, w ocenie UP, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie można przyjąć, aby oznaczenie GOLD THERAPY stosowane było przed datą zgłoszenia spornego znaku towarowego na tyle intensywnie, aby wykreować asocjację wśród odbiorców oznaczenia z towarem. Załączony materiał dowodowy stanowi w przeważającej mierze zrzuty z odpowiednich stron internetowych bez wskazania na ilość odsłon. Dowód zawierający kartę reklamową nie wskazuje na ilość, czas oraz miejsce publikacji. Także reklama w piśmie "C. " czy "K." nie zawierają wskazania nakładu, a "zestawienie ilościowe sprzedanych kosmetyków GOLD THERAPY w latach od sierpnia 2006 - do grudnia 2010" nie posiada żadnych informacji dotyczących źródła tak sporządzonego raportu, osób go sporządzających, co czyni ten materiał mało wiarygodnym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] lipca 2014 r., Skarżący zaskarżył decyzję UP z [...] kwietnia 2014 r. w całości, wniósł o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie od UP na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, a zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym dokonaniu subsumpcji normy wskazanego przepisu do stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji doprowadziło UP do wadliwej konkluzji o braku podobieństwa porównywanych znaków towarowych;

2. art. 132 ust. 2. pkt. 3 P.w.p., poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nie rozpoznaniu sprawy w oparciu o przesłanki zawarte w dyspozycji normy wskazanego przepisu;

3. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., polegające na naruszeniu zasady praworządności i pominięciu szeregu istotnych okoliczności sprawy mających wpływ na rozstrzygnięcie decyzji, brak prawidłowej oceny materiału dowodowego przedłożonego przez Skarżącego w toku postępowania, jak też nie rozpoznaniu sprawy w całości zgodnie z żądaniem sprzeciwu;

4. art. 7 i 107 § 3 K.p.a., polegającego na braku uzasadnienia prawnego i faktycznego istotnych kwestii podnoszonych przez Skarżącego w toku postępowania przed UP.

Skarżący podniósł, że uznanie identyczności i podobieństwa towarów i usług powinno doprowadzić UP do konstatacji o bardziej restrykcyjnej ocenie podobieństwa samych oznaczeń. Tymczasem UP, ustaliwszy identyczność towarów nie uwzględnił w dalszych swoich rozważaniach zasady, wyrażanej w utrwalonym orzecznictwie, iż: (...) Niewielkie podobieństwo określonych towarów lub usług może bowiem zostać zrekompensowane wysokim stopniem podobieństwa znaków towarowych i odwrotnie (...)" (wyrok SPI z dnia 10 października 2006 r., T-172/05).

Bardziej restrykcyjna ocena podobieństwa oznaczeń powinna być zastosowana również, zdaniem Skarżącego, z uwagi na fakt, iż produkty oznaczane przeciwstawionymi znakami towarowymi przeznaczone są do tego samego kręgu odbiorców, oferowane są w supermarketach, często blisko siebie, a zatem w warunkach, gdzie ryzyko konfuzji jest większe, gdyż zakup towaru dokonuje się bez nadmiernej uwagi, raczej pod wpływem impulsu, rzadziej w sposób szczególnie przemyślany, nawet przy zastosowaniu modelu konsumenta uważnego.

Skarżący dodał, że przy ocenie podobieństwa oznaczeń należy wziąć pod uwagę ogólne zasady wypracowane przez lata w orzecznictwie i nauce prawa. Stanowią one, iż "(...) podobieństwo znaków ocenia się według cech wspólnych, a nie według występujących w nich różnic" ( U. Promińska "Ustawa o znakach towarowych. Komentarz" Wydawnictwa Prawnicze PWN, Warszawa 1998, s. 40), a ponadto "(...) uwzględnia się ogólne wrażenie jakie oba porównywane oznaczenia wywierają na odbiorcę. Dla nabywcy bowiem, decydujące znaczenie mają zbieżne elementy oznaczeń. Jest to usprawiedliwione z psychologicznego punktu widzenia, gdyż nabywca zachowuje z reguły w pamięci jedynie ogólny zarys oznaczenia, którego poszukuje. Kieruje się więc przy wyborze jedynie pewnymi przewodnimi elementami oznaczenia, z pominięciem odrębnych rozbieżności. W znakach słowno-graficznych elementem podstawowym co do zasady jest słowo, gdyż to ono zapada w pamięci odbiorcy i poprzez słowo odbiorca poszukuje i identyfikuje towar. W niniejszej sprawie grafika znaku przeciwstawionego jest dość uboga, a zatem słowo ma w tym znaku towarowym podstawowe znaczenie. UP dokonując oceny podobieństwa przeciwstawionych znaków towarowych skupił się w głównej mierze na wyszukiwaniu i uzasadnianiu różnic na płaszczyźnie wizualnej i fonetycznej.

UP pominął okoliczność, że pomiędzy porównywanymi znakami istnieje podobieństwo na płaszczyźnie znaczeniowej. Polega ono na prostym przejęciu tej samej, już sprawdzonej koncepcji stworzenia oznaczenia wyróżniającego dla identycznych towarów skierowanego do tego samego kręgu odbiorców. Uprawniony bowiem mając do wyboru wielość różnych oznaczeń dla identyfikowania swoich towarów wybrał właśnie takie oznaczenie, które znane jest już dobrze odbiorcy na rynku kosmetycznym, minimalizując przez to ryzyko niepowodzenia rynkowego i wykorzystując potencjał intelektualny zaangażowany w wypromowanie oznaczenia przez bezpośredniego konkurenta z branży. Dla przeciętnego Polaka "gold therapy" oraz "złota kuracja" to są synonimy. Oznacza to zatem, że pojawienie się znaku towarowego AA Złota Kuracja powoduje poważne ryzyko konfuzji dla przeciętnego odbiorcy znającego z wieloletniej obecności na rynku znak towarowy Gold Therapy, w sytuacji oznaczania wskazanymi znakami towarowymi towarów identycznych i podobnych. W wywodach uzasadnienia zaskarżonej decyzji brak jest również odniesienia się do powołanych przez Skarżącego argumentów dotyczących zakazu udzielania praw wyłącznych na znaki towarowe, które stanowią jedynie tłumaczenie wcześniejszego znaku towarowego, co wyraźnie statuuje art. 6bis Konwencji Paryskiej.

Skarżący dodał następnie, że UP nie dokonywał porównania znaków towarowych in abstracto, czyli tak jak występują one w rejestrze, lecz oceniał wskazane znaki towarowe przez pryzmat ich występowania w obrocie. Okoliczność bowiem, że znaki towarowe mają w swej treści element "gold" czy "złota" nie oznacza wcale, że mamy do czynienia z towarami, które w sobie zawierają drobinki złota, które z kolei są skuteczne w terapii przeciwstarzeniowej (towary Skarżącego i Uprawnionego są przeznaczone dla osób dojrzałych w wieku 55+ i 60+). Takie ustalanie warstwy znaczeniowej znaku towarowego jest z gruntu wadliwe, gdyż w postępowaniu o unieważnienie znaku towarowego nie oceniamy produktów oznaczonych danymi znakami towarowymi na gruncie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, lecz dokonujemy oceny warstwy znaczeniowej znaków towarowych w sposób abstrakcyjny, w oderwaniu od realiów rynku. UP zatem, poczynił dowolne ustalenia uznając, iż znak towarowy "Gold Therapy" zawiera w sobie elementy opisowe wskazujące bezpośrednio na składniki towaru. Takiego wniosku nie można wyprowadzić prawidłowo oceniając warstwę znaczeniową wskazanego znaku towarowego. Tezie tej przeczy również sam fakt, iż znak towarowy Gold Therapy jest znakiem nie tylko słowno-graficznym, ale przede wszystkim słownym i udzielenie prawa wyłącznego na ten znak towarowy właśnie przez UP już świadczy o posiadaniu przez ten znak zdolności odróżniającej, co UP powinien wziąć pod uwagę rozpoznając niniejszą sprawę.

Zdaniem Skarżącego, UP całkowicie dowolnie i błędnie ustalił rolę jaką pełni element AA w znaku AA Złota Kuracja przypisując mu charakter dominujący. Oba elementy: AA oraz Złota Kuracja, mają zbliżoną pozycję w spornym znaku. W toku postępowania zostało wykazane, że element AA stanowi przedmiot odrębnej rejestracji, np. AA nr [...] i wielu innych w połączeniu z elementami eco czy body. Oznacza to, że jest on samodzielnym znakiem towarowym chronionym na towary objęte również rejestracją znaku towarowego AA Złota Kuracja. Skoro zatem element AA posiada już ochronę jako odrębny znak towarowy, to oznacza, że w kolejnych znakach towarowych element ten nie stanowi elementu wyróżniającego lecz, wspomagający, a elementem, dla którego zgłaszający poszukuje ochrony jest ten, który nie jest jeszcze przedmiotem prawa wyłącznego. Wielość znaków towarowych z elementem AA powoduje, że przeciętny odbiorca nie będzie identyfikował poszczególnych znaków towarowych przez ten element. W tym zakresie brak jest wywodu UP w zaskarżonej decyzji, w przeciwnym razie UP doszedłby do wniosku, iż istotnym elementem znaku towarowego AA Złota Kuracja jest element "złota kuracja" a nie AA. Nie do zaakceptowania jest natomiast konstatacji, że wystarczy zarejestrować swój znak towarowy, aby później wykorzystywać go do rejestracji innych znaków, które oprócz wcześniejszego znaku zawierają znaki towarowe innych podmiotów, co miałoby uzasadniać brak konfuzyjnego podobieństwa tych znaków towarowych wśród przeciętnych odbiorców w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego.

Ponadto, zdaniem Skarżącego, ocena podobieństwa porównywanych znaków powinna być przez UP dokonana przez pryzmat podwyższonej dystynktywności znaków Skarżącego na skutek ich intensywnego używania i promocji, na co Skarżący przedstawił bogaty materiał dowodowy. Na dzień dzisiejszy, jak wskazał Skarżący, kosmetyki z Jego znakiem towarowym znajdują się na rynku już ponad 10 lat i cieszą się uznaniem konsumentów. Tymczasem UP w sposób całkowicie błędny ocenił wartość dowodową materiału dowodowego, nie ma bowiem znaczenia ilość odsłon na danej stronie internetowej, a intensywność reklamy i promocji towarów z danym znakiem towarowym. Gdyby bowiem reklama i promocja produktu nie odniosła pożądanego skutku z pewnością towary oznaczone znakami Gold Therapy nie odniosłyby takiego sukcesu rynkowego. UP w sposób dowolny i bezpodstawny zakwestionował wartość dowodową raportów złożonych przy piśmie z dnia [...] października 2013 r. twierdząc, że nie zostały one podpisane przez właściwą osobę. Tymczasem pominął okoliczność, że na początku każdego raportu znajdują się nazwiska osoby od której i do której raport jest kierowany, a cały dokument jest podpisany za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika reprezentującego Skarżącego.

Istotnym uchybieniem jest zupełne pominięcie rozpoznania sprawy w kontekście art. 132 ust. 2 pkt. 3 P.w.p. Pomimo obszernego materiału dowodowego na okoliczność renomowanego charakteru znaków towarowych Gold Therapy złożonego przy pismach procesowych Skarżącego UP stwierdził, iż nie będzie go rozpatrywał z uwagi na niedopuszczalne rozszerzenie podstawy prawnej sprzeciwu. Skarżący wskazał, że przepis art. 246 P.w.p. nie wymaga, aby w sprzeciwie zostały wskazane jego podstawy prawne, a jedynie aby był on umotywowany. Zatem granice sprzeciwu wyznacza zakres argumentacji i motywów w nim wskazanych. W sytuacji, gdy Uprawniony z prawa wyłącznego uzna sprzeciw za bezzasadny, postępowanie sprzeciwowe kończy się, a sprawa zostaje przekazana do rozstrzygnięcia w trybie postępowania spornego. W chwili zainicjowania postępowania spornego, UP związany jest granicami określonymi w sprawie przez wnioskodawcę - art. 255 ust. 4 P.w.p., jednakowoż ani przepisy Prawa własności przemysłowej, ani tym bardziej Kodeks postępowania administracyjnego, nie zawierają uregulowań zabraniających dokonywania modyfikacji przez wnioskodawcę swojego wniosku poprzez jego ograniczenie czy też rozszerzenie granic.

W odpowiedzi na skargę UP nie zgodził się z zarzutami Skarżącego, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja UP narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 246 ust. 1 P.w.p. każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego RP o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji w ciągu sześciu miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa. W świetle wyżej cytowanego przepisu sprzeciw jest powszechnym środkiem prawnym służącym każdej osobie, która w celu wszczęcia tego postępowania nie musi wykazywać interesu prawnego. Biorąc pod uwagę, iż prawo ochronne na sporny znak towarowy "AA ZŁOTA KURACJA", zostało udzielone [...] stycznia 2012 r., publikacja ogłoszenia o jego udzieleniu miała miejsce w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" nr [...] z 2012 r., a wniesienie sprzeciwu nastąpiło [...] sierpnia 2012 r., należy uznać, że przedmiotowy sprzeciw został wniesiony w terminie, o którym mowa w przytoczonym przepisie. Jak wynika z art. 247 ust. 2 P.w.p., w sytuacji, w której uprawniony w odpowiedzi na zawiadomienie UP podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawa zostaje przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. Zgodnie z art. 255 ust. 1 pkt 9 P.w.p. sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy na skutek sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny rozpatrywane są w trybie postępowania spornego.

Sąd zgadza się przeprowadzoną przez UP analizą podobieństwa porównywanych znaków towarowych w kontekście przesłanek art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p., stanowiącego jedną ze względnych przeszkód udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy. Zgodnie z art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p., nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego lub zgłoszonego w celu uzyskania prawa ochronnego (o ile na znak taki zostanie udzielone prawo ochronne) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym.

Przytoczony przepis ma zatem zastosowanie w danym stanie faktycznym wówczas, gdy łącznie spełnione zostały trzy przesłanki: podobieństwo lub identyczność znaków towarowych, podobieństwo lub identyczność towarów, do oznaczania których przeznaczone są dane znaki oraz istnienie ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd co do źródła pochodzenia oznaczanych towarów polegającego w szczególności na skojarzeniu znaku spornego ze znakiem wcześniejszym. Nie każde zatem podobieństwo pomiędzy znakami powoduje niedopuszczalność rejestracji znaku towarowego lub może być podstawą unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy, lecz takie, które nawet potencjalnie mogłoby wprowadzać odbiorców w błąd, co do pochodzenia towarów i usług, w szczególności poprzez ryzyko skojarzenia między znakami.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że przystępując do porównania znaków towarowych należy najpierw ocenić podobieństwo lub identyczność towarów, do oznaczania których służą porównywane znaki. Dopiero przesądzenie o jednorodzajowości towarów implikuje konieczność dokonania porównania oznaczeń. W celu dokonania oceny podobieństwa towarów należy uwzględnić wszystkie istotne czynniki charakteryzujące wzajemny stosunek, w którym mogą one pozostawać. Czynniki te obejmują w szczególności charakter towarów, ich przeznaczenie, sposób używania, sposób i miejsca sprzedaży, jak również to, czy te towary konkurują ze sobą czy też się uzupełniają.

W niniejszej sprawie UP po przedstawieniu wykazów towarów porównywanych znaków, doszedł do słusznego, zdaniem Sądu wniosku, iż porównywane w sprawie towary są identyczne w klasie 3 i podobne w klasie 5. Sąd zgadza się z UP, że wykazy porównywanych znaków towarowych mają identyczny zakres pojęciowy, towary w nich wymienione mają to samo przeznaczenie polegające na poprawieniu lub leczeniu skóry oraz skierowane są do identycznej grupy odbiorców, czyli osób dbających o wygląd swojego ciała lub chcących wyleczyć defekty skóry. Identyczność i podobieństwo towarów z wykazów porównywanych znaków towarowych, nie jest przedmiotem sporu w niniejszej sprawie.

Sąd zgadze się również, z dokonaną przez UP, oceną samych porównywanych oznaczeń.

Brak podobieństwa porównywanych znaków na płaszczyźnie fonetycznej wynika z faktu, iż sporny znak składa się z trzech odrębnych elementów: dwóch wyrazów "ZŁOTA" i "KURACJA" oraz pierwszoplanowych liter "AA". Przeciwstawione znaki towarowe składają się z dwóch wyrazów "GOLD" i "THERAPY". Różnica związana jest z ilością liter, sylab, elementów, użytymi literami, a także tym, że znaki przeciwstawione są odbierane zgodnie z angielską fonetyką, sporny znak natomiast, zgodnie z fonetyką polską.

Na płaszczyźnie wizualnej sporny znak i słowny znak przeciwstawiony różni ilość i odmienność użytych liter, układ elementów, zwłaszcza umieszczone powyżej wyrazów "Złota Kuracja" litery AA, z których druga jest położona nieco niżej od pierwszej. Powyższe elementy różnicują również na płaszczyźnie wizualnej sporny znak towarowy i przeciwstawiony znak słowno-graficzny. Sporny znak towarowy stanowi przedstawienie wyłącznie napisu w szczególnym, opisanym powyżej układzie z wyróżniającym się, dominującym na pierwszym planie elementem "AA", natomiast przeciwstawiony znak towarowy jest ograniczony prostokątnym tłem, w którego górnej części znajduje się napis "GOLD THERAPY", a w dolnej lewej, nieokreślony element graficzny.

Na płaszczyźnie znaczeniowej, Sąd zgadza się z organem w kwestii informacyjnego charakteru określenia "Złota Kuracja", który może być odczytywany przez potencjalnych odbiorców, jak wskazał UP, jako wskazanie na użyty składnik w produkcie, w postaci złota, wykorzystywanego w lecznictwie i kosmetyce, bądź jako wskazanie docelowej grupy odbiorców, czyli osób po 60 roku życia. Określenie to zatem informuje o składzie i sposobie działania oznaczonych w ten sposób produktów. Podobnie oznaczenie "GOLD THERAPY" w przeciwstawionych znakach towarowych informuje o składzie oraz sposobie działania produktów oznaczonych tymi znakami towarowymi, na co zresztą wskazywał sam Skarżący w piśmie z [...] grudnia 2013 r. Określenia zatem "Złota Kuracja" i "GOLD THERAPY", mają zbliżony zakres znaczeniowy, jednak ze względu na swój informacyjny, opisowy charakter nie mają cech odróżniających.

W świetle powyższego Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że dominującym elementem w spornym znaku towarowym jest zestawienie liter "AA" wobec drugoplanowych ze względu na usytuowanie w znaku jak i opisowy charakter wyrazów "Złota Kuracja", co w zdecydowany sposób różnicuje porównywane znaki. Za względu na opisowy charakter tych wyrazów, nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, że sporny znak towarowy stanowi zestawienie już chronionego znaku towarowego AA oraz znaku towarowego Skarżącego GOLD THERAPY.

Dokonując całościowej oceny porównywanych znaków towarowych, należy stwierdzić brak podobieństwa tych znaków w oparciu o ogólne wrażenie, jakie wywierają one na przeciętnym odbiorcy. Oznacza to brak istnienia ryzyka pomylenia porównywanych znaków towarowych w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego. Sąd zgadza się z oceną przeciętnego odbiorcy produktów kosmetycznych i farmaceutycznych, dokonaną prze UP. Konsument tych produktów, ze względu na ich funkcję związaną w niniejszej sprawie przede wszystkim ze zdrowym wyglądem skóry, jest świadomym nabywcą, który dokona przed ich zakupem, analizy składu jak i ich pochodzenia. Dlatego też pomimo identyczności i w części podobieństwa towarów, których dotyczą porównywane znaki towarowe i podobieństwa znaczeniowego słownych elementów tych znaków, które mają jednak przede wszystkim, opisowy, informacyjny charakter, w związku z brakiem podobieństwa samych oznaczeń ze względu na ich ogólne wrażenie, jakie wywierają one na przeciętnym odbiorcy, zadaniem Sądu, nie występuje w niniejszej sprawie ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, w szczególności ryzyko skojarzenia znaku spornego ze znakiem wcześniejszym, w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p.

Sąd nie zgadza się natomiast ze stanowiskiem UP, uzasadniającym zdaniem organu, nierozpatrzenie zarzutów odnoszących się do naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 3 P.w.p., zgodnie z którym nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do renomowanego znaku towarowego zarejestrowanego lub zgłoszonego z wcześniejszym pierwszeństwem do rejestracji (o ile znak taki zostanie zarejestrowany) na rzecz innej osoby dla jakichkolwiek towarów, jeżeli mogłoby to przynieść zgłaszającemu nienależną korzyść lub być szkodliwe dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku wcześniejszego. Przepis ten stosuje się odpowiednio do znaku powszechnie znanego.

W świetle art. 246 ust. 1 P.w.p. każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji w ciągu 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa. Podstawę sprzeciwu stanowią okoliczności, które uzasadniają unieważnienie prawa ochronnego (art. 246 ust. 2 P.w.p.). Urząd Patentowy, zobligowany treścią art. 247 ust. 1 P.w.p., o wniesieniu sprzeciwu niezwłocznie zawiadamia uprawnionego, wyznaczając mu termin na ustosunkowanie się do sprzeciwu. Jeżeli uprawniony w odpowiedzi na zawiadomienie Urzędu, podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawa zostanie przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. W przeciwnym przypadku Urząd Patentowy wydaje decyzję uchylającą decyzję o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji, umarzając jednocześnie postępowanie (art. 247 ust. 2 P.w.p.). Istotną kwestią wynikającą z art. 246 ust. 1 P.w.p. jest to, że sprzeciw może wnieść każdy zachowując termin określony w tym przepisie. Po tym terminie, z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy może, na podstawie art. 164 P.w.p., wystąpić każda osoba, która ma w tym interes prawny. Sprzeciw wniesiony w terminie, umotywowany oraz uznany przez uprawnionego za bezzasadny, zostaje rozstrzygnięty w trybie spornym według zasad określonych w art. 2551-25511 P.w.p., co wynika z art. 25512 P.w.p. Przepis art. 25512,, poza wyłączeniem przepisów dotyczących wniosku o wszczęcie postępowania spornego, nie wprowadza dodatkowych szczególnych regulacji dotyczących postępowania spornego wszczętego na skutek skutecznie wniesionego w terminie sprzeciwu. Sąd zatem nie znajduje podstaw do przyjęcia, iż w trakcie toczącego się postępowania spornego, wszczętego na skutek skutecznie wniesionego, umotywowanego, uznanego przez uprawnionego za bezzasadny sprzeciwu, wnoszący sprzeciw nie może po upływie terminu 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa, rozszerzyć podstawy sprzeciwu uzupełnić czy też przedstawić nową motywację odpowiednio do rozszerzonej podstawy sprzeciwu. Dopiero bowiem na podstawie art. 2553 ust. 5 P.w.p. w przypadku nadmiernego przewlekania postępowania przez strony Urząd Patentowy może wyznaczyć stronom postępowania w toku prowadzonego postępowania, także na posiedzeniu niejawnym, termin na podanie wszystkich twierdzeń oraz dodatkowych dowodów na ich poparcie, pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku postępowania, chyba że strona wykaże, że ich powołanie w wyznaczonym terminie nie było możliwe albo że potrzeba powołania wynikła później.

Ponadto z art. 25512 wynika, że przepisy art. 2551-25511 stosuje się odpowiednio do spraw wszczętych na skutek złożonego sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny, co oznacza, że nie będą miał zastosowania do takich spraw ust. 1 i ust. 2 art. 2552 P.w.p., w związku z regulacją zawartą w art. 247 P.w.p., ale będzie miał zastosowanie ust. 3 art. 2552 P.w.p. Z regulacji zawartej w art. 2552 ust. 1 i ust. 2 P.w.p. wynika, że Urząd Patentowy doręcza stronom postępowania spornego odpisy wniosku, wyznaczając jednocześnie termin do nadesłania pisemnej odpowiedzi na wniosek. Strona wezwana do udzielenia odpowiedzi na wniosek dołącza do odpowiedzi odpisy w liczbie odpowiadającej liczbie stron postępowania spornego. Tymczasem ust. 3 tego artykułu stanowi, że przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do innych pism składanych przez strony postępowania spornego. W ocenie Sądu nie można przyjąć, że w postępowaniu spornym wszczętym na skutek złożonego sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny, art. 2552 ust. 3 P.w.p., ma inny zakres zastosowania niż w innych postępowaniach spornych i że wykluczone jest w piśmie, o którym mowa w tym przepisie, po upływie terminu 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa, rozszerzenie bądź zmiana podstawy sprzeciwu czy też motywacji sprzeciwu.

Istotną kwestią dla rozstrzygnięcia przedmiotowego problemu jest fakt, że zgodnie z art. 256 ust. 1 P.w.p., do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W orzecznictwie podkreśla się jednak szczególny charakter postępowania spornego w stosunku do postępowania administracyjnego, wynikający już z samego faktu stosowania w postępowaniu spornym przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jedynie odpowiednio. Wynika to z faktu, iż natura postępowania spornego, w którym UP rozstrzyga spór pomiędzy stronami o przeciwstawnych interesach, bliższa jest pod wieloma względami kontradyktoryjnemu postępowaniu cywilnemu niż administracyjnemu, co nakazuje daleko idącą ostrożność w przenoszeniu zasad określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego do regulowania przebiegu postępowania spornego (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 lipca 2006 r sygn. akt II GSK 82/06). Zgodnie z art. 255 ust. 4 P.w.p., jak i z jednolitym stanowiskiem doktryny i judykatury sprawy sporne rozpatrywane są przez UP w granicach wniosku. Urząd jest związany granicami wniosku i podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę. Oznacza to, że z jednej strony to wnioskodawca określa zakres wniosku, a więc wskazuje przedmiot swego żądania, którego zasadność jest rozpatrywana w toku postępowania spornego. Zakres ten jest wiążący dla organu patentowego, przy czym nie zwalnia to tego organu od obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 października 2012 r sygn. akt II GSK 1379/11). W związku z powyższym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, iż zasada działania UP z urzędu w postępowaniu spornym w kwestiach ustalania stanu faktycznego sprawy i jej wszechstronnego wyjaśnienia, zawarta w przepisach art. 7, art. 75, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a., podlega odpowiedniej modyfikacji, stosownie do istoty i specyfiki tego postępowania. Nie można zatem przenosić do postępowania spornego przez art. 256 ust. 1 P.w.p., wynikających z art. 7, art. 77 § 1 K.p.a., obowiązków UP w zakresie zbierania i oceny dowodów oraz załatwiania spraw z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, ponieważ art. 255 ust. 4 P.w.p., jest przepisem zawierającym objętą nim pełną regulację wykluczającą możliwość uzupełniającego zastosowania tych przepisów K.p.a. (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 października 2010 r sygn. akt II GSK 849/09). Treść zatem art. 255 ust. 4 P.w.p. wytyczająca pole działania UP w postępowaniu spornym poprzez granice wniosku i wskazaną przez wnioskodawcę podstawę prawną, modyfikuje w tym postępowaniu zasadę prawdy obiektywnej uregulowanej przepisami K.p.a., co związane jest z większą aktywnością stron postępowania spornego w porównaniu do zwykłego postępowania administracyjnego. Należy jednak podkreślić, że ograniczenie wynikające z art. 255 ust. 4 P.w.p., dotyczy wyłącznie organu, a nie wnioskodawcy. Oznacza to, że organ nie może wykroczyć poza zakres żądania określonego we wniosku, ale nie oznacza, iż organ nie może uwzględnić wniosku w granicach zmodyfikowanych po upływie 6 miesięcy, o których mowa w art. 246 ust. 1 P.w.p.

Przyjęcie natomiast stanowiska, iż po upływie terminu 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa, w toczącym się postępowaniu spornym wszczętym na skutek skutecznie wniesionego umotywowanego sprzeciwu, wnoszący sprzeciw nie może rozszerzyć podstawy sprzeciwu uzupełnić czy też przedstawić nowej motywacji odpowiednio do rozszerzonej podstawy sprzeciwu stanowiłoby, zdaniem Sądu, ograniczenie zasady prawdy obiektywnej nie mające uzasadnienia w brzmieniu przepisów regulujących zasady postępowania spornego. Ustawodawca w art. 246 ust. 1 P.w.p. rygorystycznie zakreślił ramy czasowe do złożenia umotywowanego sprzeciwu, od których uzależnione są, określone w art. 247 ust. 2 P.w.p. skutki prawne, a więc również skuteczne wszczęcie postępowania spornego w przypadku uznania przez uprawnionego sprzeciwu za bezzasadny. W przypadku wszczęcia tego postępowania toczy się ono według zasad określonych w art. 2551-25511 P.w.p. i w ocenie Sądu, nie ograniczają go dodatkowo powyższe ramy czasowe.

Sąd nie zgadze się również z dokonaną przez UP, oceną materiału dowodowego złożonego przez Skarżącego przy piśmie z [...] października 2013 r., jako dowód [...], w postaci "zestawienia ilościowego sprzedanych kosmetyków GOLD THERAPY w latach do sierpnia 2006 r. do grudnia 2010 r.". Zgodzić się należy ze Skarżącym, iż Uprawniony nie kwestionował tych dowodów, odniósł się do nich natomiast merytorycznie, w piśmie z [...] grudnia 2013 r. Słusznie również podniósł Skarżący, iż UP, działając w zgodzie z zasadą prawdy obiektywnej, powinien zasygnalizować swoje wątpliwości co do wiarygodności tych dokumentów, dając możliwość Skarżącemu uzupełnienia materiału dowodowego. Działanie w tym zakresie UP, naruszyło zdaniem Sądu przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W świetle powyższego Sąd stwierdza, że UP naruszył art. 246 ust. 1, art. 255 ust. 1 pkt 9 oraz ust. 4 P.w.p., poprzez przyjęcie, iż okres 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa, o którym mowa w art. 246 ust. 1 P.w.p., wpływa na ograniczenie możliwości rozszerzenia podstawy sprzeciwu lub jego motywacji w toczącym się już postępowaniu spornym wszczętym na skutek skutecznie wniesionego umotywowanego sprzeciwu, oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 P.w.p., poprzez nierozpatrzenie przedstawionego przez Skarżącego materiału dowodowego, zwłaszcza w kontekście rozszerzenia podstawy prawnej sprzeciwu o zarzut naruszania, na skutek udzielonego, spornego prawa ochronnego, art. 132 ust. 2 pkt 3 P.w.p., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpatrując ponownie sprawę, UP odniesie się do podniesionego przez Skarżącego zarzutu naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 3 P.w.p., uwzględniając powyższy materiał dowodowy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku, postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w zw. z art. 209 tej ustawy.