Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 799/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz / spr. / AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2008 r. sprawy ze skargi M.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [....] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...] Wójt Gminy ustalił warunki zabudowy dla S. D. dotyczące budowy na działce nr [...] w B. wiaty gospodarczej do magazynowania drewna - obudowanej od strony działki nr [...].

Decyzja organu I instancji przesłana przesyłką poleconą w dniu 8 maja 2008 r. została skutecznie doręczona stronie postępowania administracyjnego – M. K. w dniu 9 maja 2008 r. (osobiste pokwitowanie odbioru przesyłki przez męża w/w – S. K., k. 28 akt administracyjnych).

Od powyższej decyzji odwołanie osobiście złożyła M. K. w siedzibie Urzędu Gminy w [...] w dniu [...] maja 2008 r. (k. 26 akt administracyjnych).

M. K. w piśmie z dnia 14 czerwca 2008 r. zatytułowanym "wyjaśnienie", nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu [...] czerwca 2008 r. wyjaśniła, iż przekroczyła termin do złożenia odwołania, ze wglądu na okoliczność, iż w ostatnim dniu biegu terminu do jego złożenia, tj. 23 maja 2008 r. Urząd Gminy w [...] nie pracował (choć był to dzień pracujący) i dlatego odwołanie złożyła dopiero w dniu [...] maja 2008 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] r., sygn. akt: [...] orzekło o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania.

Organ odwoławczy pismo M. K. z dnia 14 czerwca 2008 r. potraktował jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż zgodnie z art. 58 § 1 i 2 k.p.a., aby moc skutecznie wnieść wniosek o przywrócenie terminu M. K. winna go złożyć najpóźniej w dniu [...] czerwca 2008 r. (2 czerwca był dniem wolnym od pracy). W sytuacji, gdy wniosek został złożony w dniu 16 czerwca 2008 r. organ stwierdził, iż został on złożony z uchybieniem terminu. Ponadto podano, iż zgodnie z art. 58 k.p.a. strona winna jedynie uprawdopodobnić, nie zaś udowodnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Wniosek strony w ocenie Kolegium nie spełnia tego wymogu.

Organ odwoławczy zaznaczył także, iż dzień 23 maja nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy. Stąd też termin, którego ostatni dzień przypadł na 23 maja nie uległ przedłużeniu do 26 maja 2008 r. Organ II instancji stanął na stanowisku, iż M. K. winna złożyć odwołanie w placówce pocztowej w dniu 23 maja 2008 r.

W następstwie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...]r., sygn. akt: [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu wskazano, iż zasadą jest, że termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). W razie uchybienia terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy na zasadzie art. 134 k.p.a. zobligowany jest wydać postanowienie stwierdzające takie uchybienie. Rozpoznanie zaś odwołania wniesionego z uchybieniem terminu zawitego z art. 129 § 2 k.p.a., który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięcia ostatecznego, a zatem korzystającego z ochrony trwałości.

Organ odwoławczy podał, iż wyjątek od wskazanej wyżej zasady stanowi art. 58 k.p.a. przewidujący możliwość przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Wydanie takiego rozstrzygnięcia możliwe jest po spełnieniu warunków określonych w art. 58 § 1 i § 2 k.p.a.

Jak ustalono, M. K. odebrała zaskarżoną decyzję w dniu [...] maja 2008 r., co potwierdza znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji. Ustawowy, czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął zatem, zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. w dniu 23 maja 2008 r. Odwołanie sporządzone zostało przez skarżącą w dniu [...] maja 2008 r., a złożone w siedzibie Urzędu Gminy [...] w dniu 26 maja 2008 r., a więc po terminie do wniesienia odwołania. Pismem dnia 14 czerwca 2008 r. M. K. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Jednak Kolegium nie przychyliło się do wniosku i odmówiło stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy wskazał, że skarżąca wniosła o przywrócenie terminu z uchybieniem siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a., podczas gdy, aby móc skutecznie wnieść wniosek o przywrócenie terminu skarżąca winna go złożyć najpóźniej w dniu 3 czerwca 2008 r. (w dniu 2 czerwca 2008 r. była niedziela), tj. w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny chybienia terminu (26 maja 2008 r.). W sytuacji, gdy wniosek taki skarżąca złożyła dopiero w dniu 16 czerwca 2008 r. (data nadania w placówce pocztowej), należało stwierdzić, iż został on złożony z uchybieniem terminu.

Według oceny Kolegium strona nie uprawdopodobniła również, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Zgodnie z art. 57 § 4 k.p.a., jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. W świetle art. 1 ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. z 1951 Nr 4 poz. 28), 23 maja nie jest dniem wolnym od pracy. Stąd też termin, którego ostatni dzień przypadł na 23 maja 2008 r., nie uległ przedłużeniu do dnia 26 maja 2008 r. Brak jest również podstaw prawnych do liczenia terminu z pominięciem dni ustawowo wolnych od pracy i "wydłużania terminu" o dodatkowe dni.

Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. W takiej sytuacji skarżąca winna złożyć odwołanie w placówce pocztowej w dniu 23 maja 2008 r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., sygn. akt: [...] stwierdzające uchybienie terminu do złożenia odwołania złożyła M. K.

Skarżąca zarzuciła w skardze m.in. iż " termin odwołania upływał 23 maja 2008 r. w piątek po Bożym Ciele", w którym to dniu "wszystkie instytucje państwowe pracowały za wyjątkiem Urzędu Gminu w [...]". Skarżąca wskazała, iż zamkniecie w/w urzędu w dzień roboczy uniemożliwiło jej w terminie złożenie odwołania do SKO za pośrednictwem Urzędu w [...], które złożyła w dniu 26 maja 2008 r.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalanie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Ze względu na wyżej wskazane kryteria kontroli oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., sygn. akt: [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W ocenie sądu kontroli w niniejszym postępowaniu podlega również postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...] z dnia [...] r., sygn. akt: [...], w którym orzeczono o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Postanowienie to jest bowiem w ocenie Sadu postanowieniem niezaskarżalnym, jak zasadnie przyjęło Kolegium nie pouczając strony o możliwości jego zaskarżenia do sądu administracyjnego. Okoliczność ta ma istotne znaczenie, pozwala bowiem w postępowaniu w sprawie za skargi na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania skontrolować nie tylko ustalenia w zakresie prawidłowości obliczenia terminu do złożenia odwołania i stwierdzenia jego przekroczenia, lecz również zasadność postanowienia o uchybieniu terminu w kontekście argumentacji podnoszonej przez stronę, a mającej uzasadniać powody przekroczenia terminu. Przyjęcie tezy o zaskarżalności postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania nie dawałoby takiej szerokiej możliwości kontroli. Przyjęcie, że postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania jest postanowieniem zaskarżalnym obligowałoby do uchylenia postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do złożenia odwołania w sytuacji, gdy wcześniejsze postanowienie o odmowie przywrócenia terminu nie zawierało pouczenia o środkach zaskarżenia, jak to miało miejsce w przypadku postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]r., sygn. akt: [...].

Należy w związku z powyższym zaakcentować, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na określone kategorie postanowień, tj. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Organem właściwym w kwestii przywrócenia terminu – jak wynika z art. 59 § 1 k.p.a. – jest organ właściwy w sprawie. Organem kompetentnym do rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest zatem właściwy w sprawie organ odwoławczy. Od postanowień organu odwoławczego, które mają charakter postanowień ostatecznych nie przysługuje zażalenie. Art. 59 § 2 k.p.a. stanowiący, że o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia dotyczy – analogicznie do rozumienia art. 59 § 1 zdanie pierwsze k.p.a. wszystkich postanowień w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, zarówno postanowień o przywróceniu tego rodzaju terminu, jak i postanowień o odmowie jego przywrócenia. Zwłaszcza nie znajdowałoby żadnego uzasadnienia twierdzenie, że ostateczny charakter uzyskuje wyłącznie postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania.

Postanowienie o odmowie przywrócenia terminu ma charakter aktu procesowego, a zatem nie należy do kategorii postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty.

Sąd w niniejszym składzie nie podziela poglądów, zgodnie z którymi postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest postanowieniem kończącym postępowaniem w sprawie, zwłaszcza że w literaturze i orzecznictwie podzielających ten pogląd nie prezentuje się argumentacji uzasadniającej powyższe stanowisko. Tymczasem postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie może być kwalifikowane jako postanowienie kończące postępowanie w sprawie, albowiem w konsekwencji odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy jest zobowiązany do podjęcia w trybie art. 134 k.p.a. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem kończącym postępowanie nie jest zatem postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, lecz postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania służy zatem skarga do sądu administracyjnego. Tym samym strona nie zostaje pozbawiona prawa do sądu w sytuacji niezaskarżalności postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Podkreślić należy, że w sytuacji wniesienia skargi na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania bądź zażalenia kontroli sądu będzie podlegało również niezaskarżalne osobną skargą postanowienie o odmowie przywrócenia terminu. Zgodnie bowiem z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – sąd nie jest wprawdzie związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, ale rozstrzyga w granicach danej sprawy. Niedopuszczalność skargi na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu nie zamyka zatem stronie prawa do sądu.

Należy na marginesie zauważyć, że analogiczny problem oceny postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia środka odwoławczego jako postanowienia kończącego postępowanie w sprawie był – w związku z niejednolitością orzecznictwa - przedmiotem analizy w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Wprawdzie Sąd Najwyższy odnosił swoje spostrzeżenia do regulacji procedury cywilnej, nie ma jednak przeszkód, aby w zakresie samej argumentacji prawnej powołać się na jego dorobek również w odniesieniu do analizy zagadnienia, jakie wyłoniło się na gruncie niniejszej sprawy. W uchwale 7 sędziów SN z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, publ.: OSNC z 2001 r., nr 1, poz. 1 zaaprobowano pogląd, że postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie jest postanowienie, w wyniku którego wykluczona zostaje możliwość przedsiębrania w danej sprawie dalszych czynności, chodzi zatem o ustalenie, czy jest to ostatnie orzeczenie kończące sprawę jako całość. Przeciwieństwem postanowień kończących postępowanie w sprawie są natomiast postanowienia kończące w postępowaniu jedynie zagadnienia incydentalne, uboczne. Postanowieniami kończącymi postępowanie w sprawie są postanowienia zamykające drogę do wydania orzeczenia danej instancji, rozstrzygającego istotę sprawy, a ponadto postanowienia, które kończą sprawę jako pewną całość poddaną pod osąd, a więc dotyczące całości sprawy i będące ostatnimi orzeczeniami wydanymi w postępowaniu. W razie zgłoszenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia środka odwoławczego mamy w istocie do czynienia z dwiema odrębnymi czynnościami procesowymi: z wniesieniem tego środka oraz z towarzyszącym mu wnioskiem o przywrócenie terminu. Obydwie te czynności procesowe - jakkolwiek bardzo ściśle z sobą powiązane - podlegają odrębnemu rozpoznaniu, każda z nich pełni odmienną funkcję. Wniosek o przywrócenie terminu nie dotyczy głównego postępowania zainicjowanego wniesieniem apelacji, ponieważ ten skutek powoduje dopiero dokonanie tej właśnie czynności, jeżeli żądanie przywrócenia terminu okaże się uzasadnione. Bezpośrednim skutkiem uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej polegającej na wniesieniu apelacji jest nadanie dalszego biegu apelacji, czyli przejście do fazy postępowania zapoczątkowanej jej wniesieniem. Na wydaniu postanowienia uwzględniającego wniosek o przywrócenie terminu kończy się zatem postępowanie wpadkowe, natomiast nadal toczy się postępowanie wywołane wniesieniem środka odwoławczego. Dopiero postanowienie o odrzuceniu apelacji, które powinno towarzyszyć postanowieniu oddalającemu wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia - jako oczywisty skutek odmowy przywrócenia terminu - może być traktowane jako postanowienie kończące postępowanie w sprawie. Trzeba wyraźnie podkreślić, że istnieje ścisła zależność pomiędzy postanowieniem oddalającym wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej w postaci wniesienia tego środka odwoławczego a postanowieniem o jego odrzuceniu. Zależność ta polega na tym, że odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia apelacji, sąd powinien jednocześnie wydać postanowienie odnoszące się bezpośrednio do tej czynności procesowej jako dokonanej z przekroczeniem terminu, co w przypadku apelacji wniesionej po terminie oznacza jej odrzucenie na podstawie art. 370 k.p.c.

W ocenie sądu powyższy sposób argumentacji ma zastosowanie do wykładni określonego w art. 3 § 2 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przedmiotu zaskarżenia, jakim są postanowienia kończące postępowanie. Postanowieniami takimi nie mogą być wszystkie postanowienia kończące jakiekolwiek postępowania wpadkowe, lecz jedynie postanowienia kończące postępowanie w sprawie. Przyjęcie odmiennego poglądu, zgodnie z którym zaskarżalne w trybie art. 3 § 2 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi są postanowienia kończące również postępowania wpadkowe w określonej sprawie, oznaczałoby dopuszczalność zaskarżania wszelkich postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego niezależnie od tego, czy byłyby to postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, lub czy przysługiwałoby na nie zażalenie – co z kolei pozostawałoby w sprzeczności z założeniem o racjonalności prawodawcy ustanawiającego regulację art. 3 § 2 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W konsekwencji powyższych uwag należy stwierdzić, że w niniejszym postępowaniu ze skargi M. K. kontroli podlega zasadność stwierdzenia przez organ odwoławczy uchybienia terminu do złożenia odwołania również w kontekście argumentacji podnoszonej przez M. K. we wcześniejszym postępowaniu o przywrócenie uchybionego terminu.

Postępowanie odwoławcze uruchamiane jest czynnością procesową strony, jaką jest wniesienie odwołania. Warunkiem skuteczności jego wniesienia jest spełnienie określonych prawem wymagań co do formy, treści, terminu i trybu jego wniesienia. Kodeks postępowania administracyjnego w art. 128 wskazuje, iż odwołanie nie wymaga szczególnej formy ani szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona jest niezadowolona z decyzji. Niemniej jednak warunkiem skuteczności wniesienia odwołania, jest zachowanie ustawowego terminu. Zgodne z art. 129 k.p.a. odwołanie należy wnieść w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Przy obliczaniu czternastodniowego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym doręczono decyzję (art. 57 § 1 k.p.a.). Przez doręczenie decyzji należy rozumieć doręczenie lub ogłoszenie w sposób unormowany w art. 39-40 k.p.a., za pokwitowaniem przez pocztę, przez pracowników organu lub inne upoważnione osoby bądź organy. Podkreślić należy, iż termin do wniesienia odwołania dotyczy osób, którym decyzja została doręczona. Skarżącej przedmiotowa decyzja została skutecznie doręczona w dniu 9 maja 2008 r.

Należy wskazać, iż decyzja organu I instancji zawierała pouczenie, iż stronom służy odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] za pośrednictwem tut. Urzędu (tzn. Urzędu w [...]) w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji. Podkreślić też należy, że – jak wynika z akt sprawy - skarżąca już kilkakrotnie składała odwołania od decyzji organu pierwszej instancji w przedmiocie warunków zabudowy – tym bardziej więc wobec wielokrotnego informowana o sposobie i terminie składania odwołań w administracyjnym toku instancji miała świadomość konieczności zachowania czternastodniowego terminu do złożenia odwołania od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...].

Jak wynika ze skargi, strona zrozumiała pouczenie zawarte w decyzji pierwszej instancji w ten sposób, iż jest zobligowana złożyć odwołanie za pośrednictwem Urzędu w [...]. Bezspornym w sprawie jest, iż w ostatnim dniu biegu terminu do złożenia odwołania, tj. 23 maja 2008 r. urząd ten był nieczynny (dowód pismo skarżącej z dnia [...] czerwca 2008 r. zawierające adnotację zastępcy wójta) oraz to, że skarżąca złożyła odwołanie w dniu 26 maja 2008 r. - tj. w następny "pracujący" dzień urzędu. Biorąc powyższe pod uwagę należałoby przyjąć, iż przyczyną uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji jest to, iż skarżąca ze względu na niewłaściwe zrozumienie treści pouczenia nie mogła fizycznie złożyć odwołania w Urzędzie Gminy [...] w ostatnim dniu terminu do jego złożenia, gdyż urząd był w tym dniu nieczynny (choć nie był to dzień wolny od pracy). Nie ulega jednakże wątpliwości, że przyczyna uchybienia terminu do złożenia odwołania z pewnością ustała w dniu, w którym odwołanie to zostało złożone, tj. w dniu 26 maja 2008 r.

W tym stanie rzeczy Kolegium zasadnie przyjęło, że złożony przez M. K. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania był spóźniony. Zgodnie bowiem z art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Termin ten mijał zatem z dniem 3 czerwca 2008 r. (dzień 2 czerwca 2008 r. przypadał w niedzielę i był zatem dniem ustawowo wolnym od pracy). Tymczasem M. K. pismo w kwestii przywrócenia terminu sporządziła dopiero w dniu 14 czerwca 2008 r., a nadała w urzędzie pocztowym w dniu [...] czerwca 2008 r. Prawidłową konsekwencją spóźnionego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania była odmowa przywrócenia terminu, a ta z kolei skutkowała koniecznością stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 58 § 3 k.p.a. przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej o przywrócenie uchybionego terminu jest niedopuszczalne.

W tym stanie rzeczy organ odwoławczy był zobligowany do wydania zaskarżonego postanowienia. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 12 października 1998 r., (OPS 11/98, publ. ONSA z 1999 r., nr 1, poz. 4), rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W tym stanie rzeczy należało oddalić skargę M. K. mając na uwadze treść art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.