Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 22/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-03-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1 ust.1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2188
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art.3 par.2 pkt 8,art.149,art.151,art.161 par.1 pkt 3;
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.1 ust.1,art.4 ust.1 pkt 1,art.10,art.13 ust.1 i 2,art.15 ust.2;
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 27 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 marca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. D. na bezczynność Burmistrza w udostępnieniu informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 15 stycznia 2018r., które wpłynęło do organu w tym samym dniu, T. D., powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 1764 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.), zwrócił się do Burmistrza L. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej co do zlecanych lub przeprowadzonych przez Urząd Miasta i Gminy L. kontroli albo audytów w latach 2015-2017, przeprowadzanych, a nie zlecanych przez Urząd Miasta i Gminy w L. kontrolach, a w przypadku jeśli takie audyty lub kontrole miały miejsce i były przeprowadzane, wnioskodawca wniósł o udzielenie odpowiedzi na konkretne pytania tym związane, zawarte we wniosku.

W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia 29 stycznia 2018r. organ poinformował wnioskodawcę, że w związku z dużym zakresem informacji we wniosku, nie jest w stanie udzielić informacji zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Jednocześnie wskazano, iż posiadane przez organ informacje zostaną udzielone zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jednak nie później niż do dnia 28 lutego 2018r. Pismem z dnia 27 lutego 2018r., doręczonym wnioskodawcy w dniu 28 lutego 2018r., organ udzielił odpowiedzi na wniosek z dnia 15 stycznia 2018r.

W dniu 12 lutego 2018r. T. D. wniósł skargę na bezczynność organu domagając się zobowiązania Burmistrza L. do udzielenia odpowiedzi w zakresie udostępnienia informacji publicznej niezwłocznie, orzeczenia, że bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenia organowi grzywny. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w przepisach dotyczących udzielania informacji publicznej nie ma zawartych norm dotyczących "wielkości zakresu" udzielanej informacji, a jedynie ustawodawca w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. wskazał, że jeżeli organ nie dysponuje środkami technicznymi umożliwiającymi udostępnienie w sposób i w formie określonej przez wnioskodawcę, to powinien powiadomić pisemnie wnioskodawcę o tym fakcie oraz wskazać, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. Zarzucił, że sposób udzielonej informacji, tak jak w piśmie z dnia 29 stycznia 2018r., jest przez organ powszechnie praktykowanym, świadomym i celowym działaniem mającym na celu maksymalne przedłużanie terminu udzielenia informacji publicznej bez podstawy prawnej, co paraliżuje podstawowe prawo obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący wskazał, iż samo lakoniczne sformułowanie "skomplikowany charakter sprawy" lub - jak w przedmiotowej sprawie - "duży zakres" bez konkretnego wskazania przyczyn takiego stanu rzeczy, stanowi wadliwe i nieprzekonujące uzasadnienie, a zatem jest działaniem na zwłokę. Zdaniem skarżącego organ w takim przypadku zobowiązany jest do przedstawienia takich powodów, które są bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej, gdyż nie może w sposób dowolny uzasadniać niedotrzymania terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz L. wniósł o jej oddalenie. Wskazano, że skarżący wniósł swoją skargę na bezczynność organu przed upływem terminu wskazanego w piśmie z dnia 29 stycznia 2018r., określonego zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Wyjaśniono, że pismem z dnia 27 lutego 2018r. organ udzielił skarżącemu żądanej informacji. Podniesiono, że bezczynność organu miałaby miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjąłby żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie i mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Podkreślono, iż realizacja wniosku (14 pytań) wymagała podjęcia czynności, których nie można było zrealizować w terminie 14 dni, dlatego Burmistrz L. przedłużył termin załatwienia sprawy. Powiadomienie o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy nie spowodowało przekroczenia terminu granicznego załatwienia sprawy, jaki wyznaczył ustawodawca w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., tj. 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Wskazano, że podanie uzasadnionych powodów przedłużenia terminu realizacji wniosku, a takie organ wskazał w niniejszej sprawie, uwalniają go od zarzutu przewlekłości postępowania, a tym bardziej bezczynności, albowiem z uwagi charakter żądanej informacji i konieczność poszukiwania dokumentów w zasobach jednostki organizacyjnej gminy - miejsko-gminnego ośrodka kultury - nie sposób zarzucić organowi, iż w sposób nieuzasadniony zwlekał z udzieleniem odpowiedzi na wniosek. Zaznaczono, iż art. 13 ust. 2 u.i.d.p. służy temu, by podmiot zobowiązany miał czas na zgromadzenie materiałów dla udostępnienia żądanej informacji, jeśli ona obszerna i wymagająca poszukiwań, tym bardziej gdy ma charakter informacji przetworzonej. W związku z tym organ stwierdził, iż na dzień wniesienia skargi nie sposób postawić organowi zarzutu przewlekłości postępowania. Jednocześnie wskazano, iż zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W ocenie organu taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, bowiem nie można zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już zrealizowana, tym bardziej, gdy organ nie przekroczył terminu przewidzianego do jej dokonania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Obejmuje ona m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), o czym stanowi art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta - stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej - reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. tylko informacja publiczna w rozumieniu tej ustawy podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. W przepisie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jako zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazano organy władzy publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. Złożenie wniosku do podmiotu zobowiązanego przesądza o tym, iż w odniesieniu do tego właśnie konkretnego podmiotu należy ustalić, czy jest on zobowiązany, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej oraz czy podjął stosowne czynności, których brak jest jednoznaczny z bezczynnością.

W niniejszej sprawie adresatem wniosku o udostępnienie informacji jest burmistrz, a przedmiotem - informacja o kontroli i audytach przeprowadzanych w jednostce organizacyjnej gminy, a mianowicie w miejsko-gminnym ośrodku kultury. W świetle powołanego art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie budzi wątpliwości, że adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej jako organ władzy publicznej, a żądana informacja stanowi informację publiczną, bowiem dotyczy funkcjonowania jednostki organizacyjnej, która wykonuje zadania publiczne i dysponuje majątkiem publicznym. Zatem organ winien był załatwić przedmiotowy wniosek w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. Z akt sprawy wynika, że żądana informacja została udzielona.

Jednocześnie w ocenie Sądu organ udzielił informacji publicznej z zachowaniem terminów określonych w u.d.i.p. Wprawdzie stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, ale za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W niniejszej sprawie wniosek skarżącego wpłynął do organu w dniu 15 stycznia 2018r. Pismem z dnia 29 stycznia 2018r. organ poinformował skarżącego, że z uwagi na duży zakres żądanej informacji jego wniosek zostanie załatwiony do dnia 28 lutego 2018r. W dniu 28 lutego 2018r. skarżącemu doręczono odpowiedź na jego wniosek dotyczący informacji publicznej. W tych okolicznościach nie można uznać, że organ pozostawał w bezczynności. Wskazać bowiem należy, że wniosek został załatwiony w terminie nie przekraczającym 2 miesięcy od daty jego wpływu do organu, organ poinformował skarżącego o powodach opóźnienia, podał termin, w jakim udostępni informacje i w tym terminie wniosek załatwił. Przy czym organ wyjaśnił, że wniosek skierowany do organu dotyczył dużego zakresu informacji, a ponadto – jak wskazano w odpowiedzi na skargę – w związku z wnioskiem skarżącego organ musiał poszukiwać dokumentów w zasobach jednostki organizacyjnej gminy. W ocenie Sądu w tych okolicznościach spełnione zostały przesłanki do zastosowania art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Podnieść przy tym należy, że wprawdzie w powołanym w skardze wyroku z dnia 11 września 2012r. (sygn. akt I OSK 1135/12, dostępny w Internecie) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że podane przez organ powody muszą być bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej, ale wskazał także, że od "milczenia" organu trzeba odróżnić sytuację, w której odpowiada on na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wskazując formę, sposób i termin udostępnienia żądanych informacji. Zatem jakikolwiek przejaw działania ze strony podmiotu zobowiązanego w sprawie o udostępnienie informacji publicznej wyklucza zarzut bezczynności. Stwierdzić zatem należy, że organ nie pozostawał w bezczynności, a w związku z tym wniesiona skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.

Odnosząc się do wniosku organu, zawartym w odpowiedzi na skargę, o umorzenie postępowania Sąd stwierdził, że brak było podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia. Nie zaistniała bowiem przesłanka określona w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego, o której mowa w tym przepisie, mamy do czynienia wtedy, kiedy organ pozostaje w bezczynności w dacie wniesienia skargi, a następnie udziela żądanej informacji już po wniesieniu skargi do sądu, bowiem odpada możliwość zobowiązania organu do dokonania czynności, o której mowa w przepisie art. 149 p.p.s.a. W niniejszej sprawie zaś Sąd stwierdził, że organ w ogóle nie był bezczynny.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.