Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1133/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29
journal: Dz.U. 1995 nr 86 poz 433
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spraw.) WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2009 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. z dnia [...] marca 2009 nr [...] o odmowie przyznania D. G. prawa zamieszkania w lokalu mieszkalnym [...] w B. Jako podstawę prawną odmowy organ wskazał art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.).

W motywach uzasadnienia organ podał, że D. G. wnioskiem z dnia [...] maja 1998 r., sprecyzowanym pismem z dnia [...] listopada 2008 r., zwróciła się o przyznanie jej prawa zamieszkania w wyżej wskazanym lokalu. Argumentowała, że zamieszkiwała w tym lokalu w okresie od 1968r. do 1978 r. oraz zamieszkuje w nim od 1995 r. i jest z tym miejscem emocjonalnie związana. Podkreśliła, że dba o mieszkanie i regularnie uiszcza opłaty związane z jego eksploatacją. Wskazała, że nie dysponuje innym lokalem, a konieczność opuszczenia mieszkania [...], postawiłoby ją w trudnej sytuacji życiowej.

Pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. D. G. poinformowała organ, że zawarła umowę ze spółdzielnią mieszkaniową o wybudowanie lokalu mieszkalnego, który zostanie oddany do użytku [...] stycznia 2010 r. W związku z realizacją tej inwestycji zobowiązana była wpłacać raty na poczet zakupionego lokalu i zaciągnąć kredyt w banku. Podkreśliła, że ze względu na wysokość miesięcznych rat ([...] zł) w zestawieniu z jej wynagrodzeniem – [...] zł, w przypadku konieczności opróżnienia lokalu [...] nie stać jej będzie na wynajęcie mieszkania. Twierdziła, że organy powinny umożliwić jej zamieszkiwanie w przedmiotowym lokalu do czasu otrzymania przez nią zakupionego lokalu mieszkalnego.

Odmawiając D. G. przyznania prawa zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu organy I i II instancji wskazały, że wnioskodawczyni nie znajduje się w sytuacji wyjątkowej w rozumieniu art. 29 tej ustawy i osiągając dochód miesięczny w kwocie [...] zł posiada możliwości finansowe pozwalające na zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej podkreślił też, że przyznanie lokalu mieszkalnego osobom innym niż żołnierze zawodowi jest wyjątkiem od reguły, a lokale pozostające w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej przeznaczone są na zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych żołnierzy zawodowych. Podał, że w B. oraz miejscowościach pobliskich występują niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe [...] osób - żołnierzy zawodowych i organy wojskowe mają obowiązek w pierwszej kolejności realizować uprawnienia tej grupy.

Powyższa decyzja Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] maja 2009 r. stała się przedmiotem skargi D. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca, zarzuciła organowi błędną wykładnię art. 29 cyt. ustawy. Wywodziła, że wyjątkowość jej sytuacji polega na tym, że zamieszkuje w przedmiotowym lokalu mieszkalnym od wielu lat, uiszcza systematycznie rachunki, ponosi nakłady na remonty i oczekuje na zakończenie budowy własnego mieszkania. Podkreślała, że szczególnie ważna jest dla niej możliwość zamieszkiwania w dotychczasowym lokalu do czasu zakończenia inwestycji. Podniosła też, że jest córką żołnierza zawodowego, któremu była przyznana kwatera [...]. Wskazała, że decyzje wydane w jej sprawie mają cechy arbitralności, a organ w sposób nieuprawniony przedkłada interes społeczny nad interesem strony.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na swoje wcześniejsze ustalenia faktyczne oraz prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.). Przepis ten przewiduje, że w sytuacji wyjątkowej dyrektor oddziału regionalnego Agencji za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na czas oznaczony innej osobie niż żołnierz służby stałej.

Sądowa kontrola tego rodzaju decyzji jest ograniczona. Nie obejmuje ona celowości zaskarżonej decyzji. Sąd może zatem badać, czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy.

Wykładnia w/w przepisu prowadzi do wniosku, że wydanie takiej decyzji nie jest obligatoryjne. Ustawodawca zawarł w nim sformułowanie,, może" przesądzając tym samym o fakultatywności przyznania tego prawa. Dodać należy, że omawiana ustawa nie zawiera definicji pojęcia "sytuacji wyjątkowej". Trafnie organ uznał, że znaczenia tego pojęcia należy poszukiwać w etymologii i za "Słownikiem Języka Polskiego" PWN Warszawa 1981 r., przyjął, że na wyjątkowość sytuacji składa się – bardzo rzadkie, wyróżniające się czymś, szczególne, osobliwe – położenie ekonomiczne, majątkowe, materialne i mieszkaniowe.

Przypomnieć też należy, że na osobie składającej wniosek o wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym pozostającym w zasobie WAM, ciąży obowiązek wykazania, że znajduje się ona aktualnie w sytuacji wyjątkowej.

Zdaniem Sądu, wojskowe organy mieszkaniowe właściwie oceniły sytuację skarżącej uznając, że nie można jej zakwalifikować jako sytuacji wyjątkowej. Prawidłowo też Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej uznał, że fakt długoletniego zamieszkiwania skarżącej w przedmiotowym lokalu nie ma znaczenia przy ocenie zaistnienia sytuacji wyjatkowej, podobnie jak regularne wnoszenie opłat za zajmowany lokal. Standardem a nie wyjątkiem jest, że osoba zajmująca lokal jest zobowiązana do uiszczania wszelkich opłat z nim związanych.

Prawidłowa jest też ocena organu, że sytuacja materialna skarżącej osiągającej dochód ok. [...] zł miesięcznie, [...], nie wskazuje by znajdowała się ona w wyjątkowej sytuacji. W tym miejscu należy podkreślić, że adresatami decyzji przyznających prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym w trybie art. 29 cyt. ustawy, są osoby, które ze względu na ciężką chorobę, kalectwo, brak jakichkolwiek środków finansowych, szczególnie trudną sytuację życiową czy znaczne zasługi żołnierza uprawnionego do lokalu, wymagają swoistej opieki Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w postaci zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2008 r. sygn. akt I OSK 1519/07, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Bezsporne jest, że skarżąca nie znajduje się w wyżej wskazanej sytuacji. Potwierdza to również, fakt, że nabyła ona we własnym zakresie lokal mieszkalny.

W pełni podzielić należało stanowisko organu, że ustawowym obowiązkiem Wojskowej Agencji Mieszkaniowej jest realizacja uprawnień żołnierzy pełniących zawodową służbę wojskową i że w pierwszej kolejności, na podstawie ustawy o Zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, uprawnieni są żołnierze zawodowi. Kiedy potrzeby osób uprawnionych na gruncie tej ustawy nie są zaspokojone, jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie (w B.), interes formacji musi górować nad interesem skarżącej, która się z tej grupy nie wywodzi.

Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.