Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2804/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Straż graniczna
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Danuta Kania (sprawozdawca), Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Olga Żurawska-Matusiak, Protokolant, referent stażysta Katarzyna Skurzyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2012 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Straży Granicznej decyzją nr [...] z dnia [...] października 2011 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), uchylił pkt 1 rozkazu personalnego Komendanta [...] Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. i w tym zakresie ustalił świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą w wysokości 6-miesięcznego uposażenia należnego funkcjonariuszowi na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby przygotowawczej w Straży Granicznej, tj. [...] w [...] grupie uposażenia zasadniczego, w [...] kategorii z mnożnikiem [...] kwoty bazowej, z dodatkiem służbowym przyznanym na czas nieokreślony w [...] kategorii z mnożnikiem [...] kwoty bazowej; w pozostałym zakresie organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

Wskazana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] maja 2007 r. Komendant Główny Straży Granicznej orzeczeniem dyscyplinarnym nr [...] wymierzył [...] M. M. karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Następnie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Wobec powyższego Komendant Główny Straży Granicznej rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] zwolnił M. M. ze służby w Straży Granicznej.

Orzeczenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2007 r. funkcjonariuszka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 10 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1466/07 oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSK 569/08 uchylił zaskarżony wyrok oraz orzeczenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] i poprzedzające je orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...].

W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją własną z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w sprawie zwolnienia M. M. ze służby, a następnie decyzją z dnia [...] lipca 2009r. nr [...] uchylił ww. decyzję z dnia [...] września 2007 r. oraz rozkaz personalny Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w sprawie zwolnienia M. M. ze służby w Straży Granicznej i umorzył postępowanie.

W dniu [...] kwietnia 2009 r. do Komendanta Głównego Straży Granicznej wpłynął wniosek M. M. o gotowości podjęcia służby.

Następnie Komendant [...] Straży Granicznej, wyznaczył od dnia [...] października 2009 r. ww. funkcjonariuszkę na stanowisko służbowe [...] w [...] Placówce SG [...] Oddziału Straży Granicznej i ustalił prawo do uposażenia.

W dniu [...] maja 2010 r. Komendant [...] Straży Granicznej rozkazem personalnym nr [...] przyznał M. M. za okres pozostawania poza służbą od dnia [...] kwietnia 2009 r. do dnia [...] września 2009 r. świadczenie pieniężne w wysokości 6-miesięcznego uposażenia należnego na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem.

Po rozpoznaniu odwołania od ww. rozkazu Komendant Główny Straży Granicznej decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] uchylił zaskarżony rozkaz personalny i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Od przedmiotowej decyzji strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1604/10 stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]. W uzasadnieniu podano, iż rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. nie został doręczony pełnomocnikowi skarżącej, zatem Komendant Główny Straży Granicznej nie mógł rozpoznać złożonego od niego odwołania. Jednocześnie wskazano na naruszenie wyrażonego w art. 139 k.p.a. zakazu reformationis in peius poprzez ustalenie kwoty bazowej przysługującej skarżącej w wysokości niższej od wysokości ustalonej przez organ pierwszej instancji, co jest dla skarżącej oczywiście niekorzystne.

W następstwie uprawomocnienia się ww. wyroku, w dniu [...] lipca 2011 r. kopia rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., potwierdzona za zgodność z oryginałem, została doręczona pełnomocnikowi skarżącej.

W dniu [...] sierpnia 2011 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o doręczenie przedmiotowego rozkazu w oryginale stwierdzając, iż doręczenie kserokopii rozkazu personalnego nr [...] nie spełnia przesłanki określonej w art. 109 § 1 i art. 110 k.p.a. Jednocześnie z ostrożności procesowej podniósł, iż w razie uznania doręczenia ww. rozkazu personalnego za skuteczne, będzie popierał odwołanie z dnia [...] czerwca 2010 r. w całości (oprócz zarzutu z pkt 3 petitum, tj. nieprawidłowego doręczenia).

W piśmie z dnia [...] września 2011 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał powyższe stanowisko.

Z kolei w odwołaniu z dnia [...] czerwca 2010 r. pełnomocnik wniósł o zmianę zaskarżonego rozkazu oraz o przyznanie M. M. świadczenia pieniężnego w wysokości 6-miesięcznego uposażenia za okres pozostawania poza służbą od dnia [...] listopada 2008 r. do dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz przyznanie odszkodowania w wysokości 5-miesięcznego uposażenia za okres od dnia [...] maja 2009 r. do dnia [...] września 2009 r., tj. za okres od momentu, w którym przyjęcie M. M. do służby stało się możliwe do dnia poprzedzającego dzień jej faktycznego przyjęcia do służby. Ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Przedmiotowemu rozkazowi zarzucił naruszenie art. 286 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o Straży Granicznej, poprzez niezwłoczne nierozpoznanie zgłoszenia gotowości podjęcia służby przez M. M. mimo możliwości zwrócenia się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o przesłanie akt sprawy bądź nieskorzystanie z możliwości wglądu do akt i sporządzenie kserokopii niezbędnych dokumentów. Nadto zarzucił naruszenie art. 46 ust. 4 ustawy o Straży Granicznej poprzez przyznanie M. M. świadczenia pieniężnego w wysokości 6-miesięcznego uposażenia za okres pozostawania poza służbą od dnia [...] kwietnia 2009 r. do dnia [...] września 2009 r., mimo iż przyjęcie ww. do służby było możliwe niezwłocznie po wydaniu wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny. Świadczenie to winno być przyznane za okres 6 miesięcy wstecz licząc od dnia [...] kwietnia 2009 r., zaś od dnia [...] maja 2009r. do dnia [...] września 2009 r. M. M. winno być wypłacone odszkodowanie w wysokości 5-krotności miesięcznego wynagrodzenia wobec niezwłocznego nieprzyjęcia jej do służby.

Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy stwierdził w pierwszej kolejności, iż doręczenie pełnomocnikowi skarżącej potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez osobę upoważnioną kopii rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. należy uznać za skuteczne.

W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podkreślił, że w przypadku przywrócenia funkcjonariusza Straży Granicznej do służby, ustalenie prawa do świadczenia pieniężnego z art. 46 ust. 4 ustawy o Straży Granicznej następuje z urzędu. Wszczęcie postępowania nie jest uzależnione od wniosku funkcjonariusza, natomiast wypłata świadczenia pieniężnego następuje w terminie 14 dni od złożenia przez funkcjonariusza wniosku w tej sprawie. Poza tym okres, za który przyznano świadczenie pieniężne, nie więcej jednak niż za 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc, wlicza się m.in. do okresu służby uwzględnianego przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego. Oznacza to, że organ I instancji nie powinien wskazywać w zaskarżonej decyzji początkowej i końcowej daty 6-miesięcznego okresu, za który przyznano świadczenie pieniężne i który został zaliczony do wysługi lat. Organ powinien wskazać jedynie wysokość przedmiotowego świadczenia, natomiast okres pozostawania poza służbą ma jedynie wpływ na wysokość przyznanego świadczenia. W przedmiotowej sprawie przywrócenie do służby nastąpiło z dniem uprawomocnienia się decyzji reaktywującej stosunek służbowy, tj. w dniu [...] września 2009 r. Wobec tego, za okres pozostawania M. M. poza służbą, tj. od dnia [...] sierpnia 2007 r. do dnia [...] września 2009 r. przysługuje świadczenie pieniężne z art. 46 ust. 4 cyt. ustawy, które zostało przyznane w maksymalnej wysokości. Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego, uzasadnione było uchylenie zaskarżonego rozkazu w odnośnym zakresie i orzeczenie co do istoty sprawy.

Dalej organ stwierdził, że czas wykraczający ponad okres wypłaty świadczenia pieniężnego nie może zostać wliczony do czasu trwania stosunku służbowego. W świetle art. 46 ust. 4 cyt. ustawy brak jest podstaw do przyznania stronie przedmiotowego świadczenia w szerszym zakresie, niż wynika to z przepisów prawa. W ocenie organu odwoławczego, Komendant [...] Straży Granicznej prawidłowo ustalił w zaskarżonym rozkazie grupę uposażenia zasadniczego oraz przysługujące dodatki, jak również uwzględnił wszystkie obowiązujące na dzień zwolnienia dodatki do uposażenia.

Organ podkreślił, że powołanie się w odwołaniu na okoliczność, iż zgłoszenie do służby nastąpiło bezpośrednio po ogłoszeniu prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dniem 7 kwietnia 2009 r. nie ma znaczenia, gdyż przedmiotowy wyrok uchylił orzeczenie w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej. Natomiast w obrocie prawnym funkcjonowała decyzja w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. M. wniosła o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Komendanta [...] Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., a nadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskrżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 286 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o Straży Granicznej, poprzez niezwłoczne nierozpoznanie zgłoszenia gotowości podjęcia służby z dnia [...] kwietnia 2009 r. mimo możliwości zwrócenia się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o przesłanie akt sprawy bądź skorzystania z możliwości wglądu do akt i sporządzenia kserokopii niezbędnych dokumentów;

2. art. 46 ust. 4 ustawy o Straży Granicznej, poprzez przyznanie świadczenia pieniężnego w wysokości 6-miesięcznego uposażenia za okres pozostawania poza służbą od dnia [...] kwietnia 2009 r. do dnia [...] września 2009 r., mimo iż przyjęcie ww. do służby było możliwe już niezwłocznie po wydaniu wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny, a więc świadczenie to winno być przyznane za okres 6 miesięcy wstecz, licząc od dnia [...] kwietnia 2009 r., zaś od dnia [...] maja 2009 r. do dnia [...] września 2009 r. skarżącej winno być wypłacone odszkodowanie w wysokości 5-krotności miesięcznego wynagrodzenia wobec niezwłocznego nieprzyjęcia jej do służby,

3. art. 40 § 2 k.p.a. w związku z § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie własciwości organów i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej w sprawach wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz trybu postępowania w tych sprawach poprzez niedoręczenie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. pełnomocnikowi skarżącej.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego uchylający de facto karę dyscyplinarną wydalenia M. M. ze służby zapadł w dniu [...] kwietnia 2009 r. i z tym dniem - zgodnie z art. 168 § 1 p.p.s.a. - stał się prawomocny, zaś przywrócenie do służby nastąpiło dopiero z dniem [...] października 2009 r., tj. 6 miesięcy później.

Skarżąca podkreśliła, iż skoro wydalenie ze służby było niezasadne, to przywrócenie funkcjonariusza do służby winno nastąpić bez zbędnej zwłoki. Rzeczą organu jest "zorganizowanie" całego postępowania w taki sposób, aby możliwe było przywrócenie funkcjonariusza do służby niezwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia. Nieuzasadnione przedłużanie okresu pomiędzy prawomocnym wyrokiem Sądu a faktycznym przyjęciem do służby prowadzi do zubożenia funkcjonariusza, mimo iż świadczenie pieniężne określone przez ustawodawcę ma wyrównać zarobki utracone w wyniku wadliwego wydalenia ze służby.

Skarżąca wskazała, iż przywrócenie jej do służby powinno nastąpić z uwzględnieniem niezbędnego dla działania organów Straży Granicznej okresu, który określony został na 1 miesiąc, nie później zatem niż w dniu [...] maja 2009 r. Powyższe oznacza, że świadczenie pieniężne powinno być przyznane za okres 6 miesięcy wstecz licząc od dnia [...] kwietnia 2009 r., tj. od dnia w którym najpóźniej - bez zbędnej zwłoki - organy Straży Granicznej mogły ją przywrócić do służby. Natomiast od dnia [...] maja 2009 r. do dnia [...] września 2009 r. skarżącej powinno być wypłacone odszkodowanie w wysokości 5-krotności miesięcznego wynagrodzenia wobec zwłoki organów Straży Granicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że kontrola sądowoadministarcyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] października 2011 r. nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Zatem organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej i wytycznych zawartych w uzasadnieniu orzeczenia.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1604/10 wskazał, iż rozkaz personalny Komendanta [...] Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. nie został prawidłowo doręczony pełnomocnikowi skarżącej, zatem Komendant Główny Straży Granicznej nie mógł rozpoznać od niego odwołania.

W następstwie ww. wyroku, organ pierwszej instancji przy piśmie z dnia [...] lipca 2011 r. przesłał pełnomocnikowi skarżącej poświadczoną za zgodność z oryginałem przez K. R. – [...] - kopię ww. rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. Wskazał przy tym, że oryginał ww. decyzji został doręczony uprzednio M. M. Z akt sprawy wynika, że ww. przesyłka została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...] lipca 2011 r.

W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano skuteczność doręczenia uwierzytelnionej kopii decyzji wskazując, iż art. 109 § 1 k.p.a. ani inny przepis prawa nie warunkuje skuteczności doręczenia decyzji od doręczenia jej oryginału. Istotnym jest natomiast, aby treść doręczonej decyzji odpowiadała egzemplarzowi znajdującemu się w aktach sprawy (v. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 września 2001 r., sygn. akt I SAB/01, LEX nr 75530; z dnia 10 października 2003 r., sygn. akt II SA 13/03, LEX nr 149501).

W świetle powyższego nieuzasadniony jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. w związku z § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie właściwości organów i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej w sprawach wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. Nr 91, poz. 814 ze zm.). W ocenie Sądu, rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. został skutecznie doręczony pełnomocnikowi skarżącej, bowiem doręczona mu została kopia decyzji na prawach oryginału (kopia poświadczona za zgodność z oryginałem przez upoważnioną osobę), co czyni zadość wymogom z art. 109 i 110 k.p.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. Istniały zatem podstawy do rozpatrzenia przez organ drugiej instancji odwołania od ww. rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2011 r., którego zarzuty i argumentacja zostały podtrzymane przez pełnomocnika skarżącej w pismach z dnia [...] sierpnia 2011 r. oraz z dnia [...] września 2011 r.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 46 ust. 4 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. tekst. jedn. z 2011r., Nr 116, poz. 675 ze zm.), zgodnie z którym funkcjonariuszowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Świadczenie pieniężne wypłaca się w terminie 14 dni od dnia złożenia przez funkcjonariusza wniosku w tej sprawie wraz z dokumentem potwierdzającym fakt przywrócenia do służby. Okres, za który funkcjonariuszowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby uwzględnianego przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, nagrody rocznej, a także do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w art. 35 ust. 2, art. 74 ust. 1 i 2, art. 86 ust. 2, art. 115 ust. 1 i art. 119 ust. 1. Okresu pozostawania poza służbą, za który funkcjonariuszowi nie przysługuje świadczenie pieniężne, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu (art. 46 ust. 5).

Przepis art. 46 ust. 4 ww. ustawy precyzyjnie wskazuje, że funkcjonariuszowi przywróconemu do służby przysługuje świadczenie równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, czyli ustalone na podstawie składników uposażenia otrzymywanych na dzień zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Norma ta określa, że dla uzyskania przedmiotowego świadczenia konieczne jest uprzednie przywrócenie funkcjonariusza do służby, oraz że świadczenie to o charakterze odszkodowawczym - niezależnie od czasookresu pozostawania funkcjonariusza poza służbą - przysługuje w maksymalnym wymiarze 6 miesięcy, ale nie mniejszym niż za okres 1 miesiąca. Z przepisu tego w żaden sposób nie wynika, aby organ orzekający w przedmiocie prawa do świadczenia pieniężnego za okres pozostawania funkcjonariusza poza służbą zobligowany był do określenia początkowej i końcowej daty okresu, za który przyznano przedmiotowe świadczenie i który został zaliczony do wysługi lat. Obowiązek ten nie wynika również z powołanego wyżej ust. 5 art. 46 ustawy.

Prawidłowo zatem organ odwoławczy, korzystając z uprawnień reformatoryjnych określonych w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił rozkaz personalny pierwszej instancji w części dotyczącej pkt 1, tj. w zakresie ustalenia świadczenia pieniężnego za okres pozostawania skarżącej poza służbą uznając, iż w obowiązujących przepisach prawa brak jest podstaw do określania początkowej i końcowej daty okresu, za który przyznano przedmiotowe świadczenie. Jednocześnie, mając na względzie okres pozostawania skarżącej poza służbą (sierpień 2007 r. - wrzesień 2009 r.), organ odwoławczy orzekł co do istoty ustalając ww. świadczenie w maksymalnej wysokości 6-miesięcznego uposażenia należnego funkcjonariuszowi na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby przygotowawczej w Straży Granicznej. W pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Podzielając stanowisko organu pierwszej instancji odnośnie określenia wysokości kwoty bazowej przysługującej skarżącej wskazał, iż w latach budżetowych 2009 - 2011 kwota ta była określona w takiej samej wysokości, tj. [...] zł.

Powyższej oceny, co do prawidłowości zaskarżonej decyzji, nie zmieniają zarzuty skargi.

Kwestionując zarówno decyzję pierwszej jak i drugiej instancji, skarżąca stoi na stanowisku, iż przyjęcie jej do służby winno było nastąpić niezwłocznie po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 1 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSK 569/08, tj. nie później niż w dniu [...] maja 2009 r. W konsekwencji, świadczenie w trybie art. 46 ust. 4 ustawy o Straży Granicznej powinno zostać przyznane skarżącej za okres 6 miesięcy licząc wstecz od dnia [...] kwietnia 2009 r., a nadto - wobec niezwłocznego nieprzyjęcia skarżącej do służby - powinno jej zostać wypłacone odszkodowanie w wysokości 5-krotności miesięcznego wynagrodzenia za okres od dnia [...] maja 2009 r. do dnia [...] września 2009 r.

Zauważyć należy, iż przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu nie jest kwestia, czy Komendant [...] Straży Granicznej wydając rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] września 2009 r. pozostawał w zwłoce oraz czy ewentualna zwłoka była ze strony organu zawiniona, a do tego sprowadza się w istocie zasadniczy zarzut skargi. Kwestia ewentualnej zwłoki organu w załatwieniu sprawy zakończonej ww. decyzją mogła - na odpowiednim etapie postępowania - podlegać rozpatrzeniu w trybie przewidzianym w k.p.a. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby skarżąca podejmowała procesowe środki zwalczania ewentualnej bezczynności organu.

Podkreślenia wymaga, że ww. rozkaz personalny z dnia [...] września 2009 r. stał się ostateczny w administracyjnym toku instancji wobec faktu niezłożenia przez skarżącą środka zaskarżenia. Może on zatem podlegać ewentualnej weryfikacji w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego przewidzianych w k.p.a. Zauważyć należy, że w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2010 r. zatytułowanym "Wezwanie do uregulowania zobowiązań z tytułu przywrócenia do służby" pełnomocnik skarżącej wniósł m.in. o zmianę rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] września 2009 r., jednak kwestia załatwienia wniosku pełnomocnika skarżącej w odnośnym zakresie nie jest przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu.

Ocenie Sądu podlega wyłącznie legalność decyzji w przedmiocie przyznania skarżącej - w trybie art. 46 ust. 4 ustawy o Straży Granicznej - świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą, wydana w następstwie wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2011 r.

W tej sytuacji, podnoszenie w niniejszym postępowaniu zarzutów mających wskazywać na nieusprawiedliwioną zwłokę organu w zakresie przywrócenia skarżącej do służby jest prawnie nieuzasadnione.

Z tych względów brak jest podstaw do uznania, iż organ orzekający w sprawie niniejszej dopuścił się naruszenia art. 286 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o Straży Granicznej.

Na marginesie zauważyć przy tym należy, iż ww. wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił orzeczenia dyscyplinarne organów pierwszej i drugiej instancji w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Wprawdzie skarżąca zgłosiła gotowość podjęcia służby w dniu [...] kwietnia 2009 r., jednak w obrocie prawnym nadal pozostawała decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2007 r. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji o zwolnieniu skarżącej ze służby w Straży Granicznej. Dopiero prawomocne wyeliminowanie z obrotu prawnego ww. decyzji o zwolnieniu ze służby, co miało miejsce w dniu [...] września 2009 r., stanowiło podstawę przywrócenia skarżącej do służby w Straży Granicznej (art. 46 ust. 1 ustawy).

Nieuzasadniony jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 46 ust. 4 ustawy o Straży Granicznej poprzez zaniechanie ustalenia skarżącej przedmiotowego świadczenia za okres 6 miesięcy wstecz licząc od dnia [...] kwietnia 2009 r. Jak wywiedziono powyżej, obowiązek organu do określenia początkowej i końcowej daty okresu, za który przysługuje ww. świadczenie nie znajduje oparcia w przepisach ustawy. Biorąc pod uwagę okres pozostawania skarżącej poza służbą, przedmiotowe świadczenie pieniężne zostało jej prawidłowo przyznane w maksymalnej wysokości - za okres 6 miesięcy. Kwota tego świadczenia została wyliczona przy uwzględnieniu uposażenia funkcjonariusza na ostatnio zajmowanym stanowisku.

Odnośnie zaniechania przez organ wypłaty na rzecz skarżącej 5-krotności miesięcznego wynagrodzenia za okres od dnia [...] maja 2009 r. do dnia [...] września 2009 r. tytułem odszkodowania za brak niezwłocznego przyjęcia jej do służby wskazać należy, iż zarzut ten stanowi w istocie roszczenie cywilnoprawne i z tego względu nie podlega kognicji tutejszego Sądu.

Mając na względzie wszystko powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, natomiast argumentacja skargi nie zasługuje na uwzględnienie.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 153 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.