Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 664/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi A. i J. S. [...] Spółka Jawna z siedzibą w B. na akt Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie zmiany organizacji ruchu poprzez umieszczenie poziomych znaków drogowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] stycznia 2006r. [...] A. i J. S. Spółka Jawna z siedzibą w B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na akt Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad polegający na likwidacji zjazdów z drogi krajowej nr [...] w miejscowości G. na teren stacji paliw położonej ww. miejscowości dla poruszających się z kierunku B. w stronę P. poprzez umieszczenie na przedmiotowym odcinku drogi poziomych znaków drogowych w postaci linii ciągłych (znak poziomu P–4) uniemożliwiających zjazd z drogi krajowej nr [...] na teren stacji paliw.

Wniesienie skargi spółka poprzedziła wezwaniem, Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (pismem z dnia [...] listopada 2005r.) do usunięcia naruszenia prawa polegającego na zlikwidowaniu zjazdów z drogi krajowej nr [...] w miejscowości G. na teren przedmiotowej stacji paliw i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez:

a) zlikwidowanie umieszczonych na przedmiotowej jezdni poziomych znaków drogowych w postaci linii ciągłych (znak poziomy P-4) uniemożliwiających zjazd z drogi Nr [...] na teren stacji paliw; ewentualnie

b) dokonanie modernizacji drogi polegającej na wybudowaniu dodatkowych pasów umożliwiających wjazd i wyjazd z przedmiotowej stacji paliw dla poruszających się z kierunku B. w stronę P., lub też zaproponowanie innego rozwiązania nie naruszającego praw i interesów właścicieli przedmiotowej Stacji Paliw.

Zdaniem skarżącej spółki Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dokonując powyższej zmiany organizacji ruchu wywołał znaczące i bezdyskusyjne skutki dla praw i obowiązków właścicieli stacji paliw. Zmiana organizacji ruchu w sposób dokonany przez Zarządcę drogi spowodowała, że znaczna część pojazdów poruszających się drogą od strony B. w stronę P. nie ma możliwości, zgodnie z obowiązującymi przepisami, wjazdu na przedmiotową stację benzynową. Czego konsekwencją jest znaczny spadek liczby klientów i tym samym w zasadzie brak rentowności prowadzonej stacji benzynowej.

Organ w piśmie z dnia [...] listopada 2005r. wyjaśnił, iż swoje stanowisko w powyższej sprawie wyrażał wielokrotnie w pismach skierowanych do właścicieli stacji paliw. Podniósł nadto, iż już na etapie opracowywania projektu budowlanego właściciele stacji paliw byli na bieżąco informowani o rozwiązaniach projektowych w rejonie stacji paliw. Wskazał, że na wniosek i z udziałem skarżących, w dniu [...] maja 2005 r., przedstawiciele Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w [...] przeprowadzili wizję w terenie, wyrażając swoje stanowisko w piśmie [...] z dnia [...] stycznia 2005.r. Podniesiono, że Oddział w [...] każdorazowo udzielał odpowiedzi na pisma skarżącej spółki.

Organ uzasadnił przedmiotowe rozstrzygnięcie także tym, iż od 2003 roku, w celu zmniejszenia zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, zaczęto kompleksowo na wszystkich głównych drogach w kraju wprowadzać zmiany organizacji ruchu w związku ze wzrostem natężeń ruchu. Podniesiono, że likwidacja relacji skrętu w lewo do stacji paliwowych w miejscach, gdzie były one wcześniej dopuszczone, została podyktowana zwiększającym się zagrożeniem bezpieczeństwa ruchu drogowego spowodowanym wzrostem natężeń ruchu i prędkości rzeczywistych pojazdów na drogach. Wskazano, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, a w jego imieniu Dyrektorzy Oddziałów, zarządzają ruchem na drogach krajowych. Organizacja ruchu na drogach polega między innymi na sposobie umieszczania znaków pionowych, poziomych, sygnalizatorów i urządzeń bezpieczeństwa ruchu i jest ustalana przez organ zarządzający ruchem. Ustalenie organizacji ruchu odbywa się na podstawie opracowań projektowych, uwzględniających analizy organizacji i bezpieczeństwa ruchu, następnie zatwierdzanie projektu i wprowadzanie oznakowania na drodze. Przy ustalaniu organizacji ruchu współdziałają organy Policji, w odniesieniu do dróg krajowych niezbędna jest opinia Komendy Wojewódzkiej Policji.

Organ zarządzający ruchem wskazał, że jest związany ustaleniami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r.w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 § 113 ust.3), które nakazują w zaistniałym przypadku obsługę stacji paliw tylko dla jazdy w prawo (bez możliwości skrętów w lewo z drogi i na drogę), ponieważ miarodajne natężenie ruchu wg generalnego pomiaru ruchu w 2000 r. na drodze krajowej nr [...] w G. wynosiło 922 poj./godz. i przekroczyło wielkość 800 poj./godz., stanowiącą graniczną dopuszczalną wartość, przy której w zaistniałej sytuacji relacje lewoskrętu są dopuszczone warunkowo, za pomocą dodatkowego pasa ruchu dla skrętu w lewo. Reasumując, zarządzający ruchem wskazał, że ma prawo i obowiązek, dla zapewnienia bezpieczeństwa na drodze, zmienić organizację ruchu, która nie ma charakteru sprawy indywidualnej, bowiem dotyczy wszystkich użytkowników drogi.

Jednocześnie wyjaśnił, że organ zarządzający ruchem jest związany ustaleniami zawartymi w przepisach prawa i dla zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego ma obowiązek zmienić organizację ruchu stosownie do okoliczności.

Organ odnosząc się do zarzutu skarżących stwierdził, iż zmiana organizacji ruchu nie oznacza zmniejszenia liczby klientów, bowiem klienci nie skręcający w lewo do stacji skarżących trafiają do stacji położonej po prawej stronie drogi, a do stacji skarżących trafiają klienci jadący z przeciwnego kierunku ruchu, którzy nie mogli skręcić w lewo do stacji położonej wcześniej co jest konsekwencją naturalnego procesu rozkładu potoków ruchu klientów, korzystających ze stacji paliw i z tego powodu nie zmniejsza się ogólnej liczby klientów, a tylko eliminuje niebezpieczny dla nich i innych użytkowników drogi manewr skrętu w lewo.

Organ wyjaśnił nadto, iż GDDKiA nie zlikwidowała zjazdów do stacji paliw, wprowadziła natomiast zmiany w zakresie sposobu obsługi użytkowników drogi.

W złożonej do sądu wojewódzkiego skardze spółka ponowne zarzuciła zaskarżonemu aktowi naruszenie obowiązujących przepisów w tym przede wszystkim:

- art. 8 k. p. a. poprzez naruszenie ustanowionej w tym przepisie zasady prowadzenia przez organy administracji publicznej postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli;

- art.10 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady nakazującej organom administracji publicznej zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania;

- art. 155 k.p.a. poprzez niezastosowanie się do wyrażonej w tym przepisie zasady umożliwiającej uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo, przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, tylko za zgodą strony i tylko wówczas jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym słuszny interes społeczny lub słuszny interes strony;

- naruszenie § 113 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim winny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 roku, Nr 43 poz.430 z późń. zm.).

Skarżąca podkreśliła, iż powyższe naruszenia są skutkiem braku jakiegokolwiek współdziałania organów państwa z zainteresowanymi podmiotami przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy, pozbawiając skarżących możliwości zajęcia stanowiska czy znalezienia alternatywnego rozwiązania.

Sarżąca zwróciła również uwagę na spotkanie przedstawicieli Ministerstwa Infrastruktury oraz Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, które odbyło się w dniu [...] września 2005r. w siedzibie [...], a dotyczące problematyki zmiany organizacji ruchu. Według relacji skarżącej spółki przedstawiciele organów państwowych wskazywali na konieczność zawiadamiania właścicieli stacji paliw o zamierzonych zmianach w organizacji ruchu i informowania o możliwych rozwiązaniach alternatywnych np. o możliwości budowy dodatkowych pasów ruchu, przebudowy ruchu etc. Mimo istniejących zaleceń w przedmiotowej sprawie zarządca drogi poinformował skarżących o celach i przyczynach zmian organizacji ruchu dopiero po zakończeniu prac wskazując, iż brak jest możliwości przywrócenia stanu dotychczasowego czy wybudowania dodatkowych pasów ruchu.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o oddalenie skargi.

Organ stwierdził, iż na podstawie art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 515 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych ( Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, a z jego pełnomocnictwa Dyrektorzy Oddziałów GDDKiA na obszarze ich działania - zarządzają ruchem na drogach krajowych. W rozporządzeniu z dnia 23 września 2003 r. Minister Infrastruktury określił szczegółowe warunki zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem ( Dz.U. Nr 177, poz. 1729).

W związku z realizacją zadania p.n. "[...]" inwestor, tj. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] wykonujący jednocześnie zadania organu zarządzającego ruchem na drogach dokonał zmiany organizacji ruchu na drodze krajowej Nr [...] w G. w rejonie stacji paliw prowadzonej przez Skarżących poprzez likwidację tzw. lewoskrętu do stacji. Działanie to było wywołane ustaleniami wynikającymi z Generalnego Pomiaru Ruchu w 2000 r. m. in. na drodze krajowej Nr [...] w G. Natężenie ruchu w tym rejonie przekroczyło wielkość 800 pojazdów na godzinę (osiągając wymiar 922 poj../godz.), a według prognozy ruchu wykonanej przez "T." spółka z o.o. w W. przewidywane natężenie ruchu w 2005 r. miało wynieść 1109 pojazdów na godzinę.

Organ podniósł, iż w świetle przepisu § 113 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2.03.1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) na drodze klasy GP i drogach niższych klas o dwóch jezdniach oraz na jednojezdniowej drodze o miarodajnym natężeniu ruchu większym niż 800 poj./godz. połączenie obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu z drogą powinno być wykonane oddzielnie dla każdego kierunku ruchu, tzn. dopuszcza się obsługę obiektów tylko dla jazdy w prawo, bez możliwości skrętów pojazdów w lewo z drogi i na drogę. Nadto podkreślić należy, że wzrost natężenia ruchu spowodował obniżenie poziomu bezpieczeństwa użytkowników dróg, czego dowodzi statystyka zdarzeń według danych Komendy Wojewódzkiej w [...] ( dowody w aktach sprawy).

Wskazując na powyższe organ stwierdził, że zmieniając w przepisanym trybie organizację ruchu na wskazanym wyżej odcinku drogi wykonywał swoje statutowe zadania zgodnie z prawem, w celu zmniejszenia zagrożeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, kierując się troską o ochronę życia i zdrowia ludzkiego, które są celem nadrzędnym.

Organ powołał się również na ocenę wyrażoną w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2004 r. sygn. akt 6 II SA 4865/03 - organizacja ruchu drogowego nie ma charakteru sprawy indywidualnej z zakresu administracji publicznej, bowiem dotyczy wszystkich użytkowników dróg i ma na celu zapewnienie im bezpieczeństwa. Ocenę tę organ podzielił wskazując jednocześnie na płynący z niej wniosek, iż wprowadzenie zmiany organizacji ruchu nie wymaga dochowania procedur wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego a odnoszących się do uczestników postępowania. Organ zaznaczył jednak, że skarżący już od etapu opracowywania projektu budowlanego na rozbudowę drogi w rejonie G. byli bieżąco informowani o rozwiązaniach projektowych w rejonie stacji paliw, uczestniczyli w wizji w terenie, uzyskali stosowne wyjaśnienia i stanowisko od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w [...], zbieżne z ocenami i poczynaniami [...] oddziału GDDKiA.

Organ podkreślił, iż GDDKiA nie zlikwidowała zjazdów - w rozumieniu ustawy o drogach publicznych i warunków technicznych dróg publicznych ( wyżej powołane rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r.), lecz zmieniając organizację ruchu wprowadziła zmiany w zakresie sposobu obsługi użytkowników drogi.

W świetle powyższego zarzuty podniesione w skardze organ uznał za bezzasadne i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną czynność administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.).

Przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego był akt Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych polegający na likwidacji zjazdów z drogi krajowej nr [...] w miejscowości G. na teren stacji paliw położonej ww. miejscowości dla poruszających się z kierunku B. w stronę P. poprzez umieszczenie na przedmiotowym odcinku drogi poziomych znaków drogowych w postaci linii ciągłych (znak poziomu P–4) uniemożliwiających zjazd z drogi krajowej nr [...] na teren stacji paliw.

Na wstępie Sąd rozpoznający niniejszą sprawę rozważył czy powyższa skarga jest dopuszczalna, a zatem czy znak drogowy jest aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 §2 pkt 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oceniając dopuszczalność przedmiotowej skargi Sąd oparł się na rozważaniach zawartych w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2003r. (OPS 4/03 ONSA 2004/1/8). Jak czytamy w uzasadnieniu "z punktu widzenia klasyfikacji prawnych form działania administracji znak drogowy jest aktem mającym charakter "generalno-konkretny". Jest to przykład tej kategorii działań administracji publicznej, którą w ślad za M. Zimmermannem nazwano w literaturze "aktami tworzącymi sytuacje prawne dla obywateli". Różnią się one od pozostałych aktów generalnych (zwłaszcza normatywnych) swoim konkretnym charakterem, a od decyzji administracyjnych swoim charakterem generalnym. Ich cechą charakterystyczną jest zwłaszcza to, że pomimo swojej ogólności nie wymagają sformalizowanej indywidualizacji, ale są indywidualizowane ipso facto. Każdy, kto znalazł się w konkretnej sytuacji określonej przez taki akt, staje się od razu jego indywidualnym adresatem tylko z powodu tej właśnie sytuacji." Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że dla wyjaśnienia jaki charakter prawny ma znak drogowy i jego umieszczenie na drodze, ma ustalenie, kto i w jakim trybie (na jakiej podstawie) umieścił znak drogowy oraz czy działania te są działaniami organu administracji publicznej. Mając na uwadze, iż w niniejszej sprawie zaskarżone działania polegające na zmianie organizacji ruchu poprzez likwidację zjazdów z drogi krajowej nr [...] w miejscowości G. były niewątpliwie działaniami organu administracji publicznej jakim jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych, Sąd uznał, że powyższe działanie, ma charakter sprawy administracyjnej, która może być objęta właściwością sądu administracyjnego.

Przechodząc natomiast do oceny legalności działań Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę doszedł do przekonania, że organ ten zmieniając organizację ruchu drogi krajowej nr [...] w miejscowości G. na teren stacji paliw położonej ww. miejscowości nie naruszył prawa, a tym samym skarga spółki jawnej [...] A. i J. S. z siedzibą w B. nie może zostać uwzględniona.

Stosownie do treści art. 19 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. 2004r. Nr 204 poz. 2086 z póź. zm.) oraz art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2005r. Nr 108 poz. 908 z póź. zm.) w zw. z art. 18 ust.1 pkt 6 ustawy o drogach publicznych Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest zarządcą dróg krajowych oraz organem zarządzającym ruchem na tych drogach. Warunki zarządzania ruchem określone zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729). Rozporządzenie określa szczegółowe warunki zarządzania ruchem na drogach publicznych oraz w strefach zamieszkania, a zwłaszcza działania w zakresie wprowadzania oznakowania pionowego, poziomego, sygnalizacji świetlnej

i dźwiękowej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu i wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem. Działania w zakresie szeroko rozumianego zarządzania ruchem są realizowane przez takie czynności organizacyjno-techniczne, jak: opracowywanie, rozpatrywanie i zatwierdzanie projektów organizacji ruchu; przekazywanie zatwierdzonych projektów organizacji ruchu do realizacji; nadzór nad zgodnością organizacji ruchu z zatwierdzonym projektem; nadzór i analiza obowiązującej organizacji ruchu w zakresie bezpieczeństwa ruchu i jego efektywności, a także nadzór nad zarządzaniem ruchem. Ponadto obowiązkiem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad jako zarządcy drogi zgodnie z art. 20 pkt 15 ustawy o drogach publicznych jest dokonywanie okresowych pomiarów ruchu drogowego. W związku z realizacją powyższych zadań - zarządca drogi Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dokonał w 2000r. pomiaru natężenia ruchu na drodze krajowej nr [...]. Z ustaleń pomiaru wynikało, że natężenie na wskazanym odcinku drogi wynosiło 922 pojazdów na godzinę i przekroczyło wielkość 800 pojazdów stanowiącą dopuszczalną wartość przy której relacje lewoskrętu są dopuszczone warunkowo za pomocą dodatkowego pasa ruchu dla skrętu w lewo. Zgodnie z treścią § 113 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie - przy natężeniu ruchu powyżej 800 pojazdów na godzinę dopuszcza się obsługę obiektów tylko dla jazdy w prawo, bez możliwości skrętów pojazdów w lewo z drogi i na drogę.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że zarządca drogi prawidłowo podjął procedury określone w powołanym rozporządzeniu z dnia 23 września 2003r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem zmierzające do zmiany organizacji ruchu na wskazanym odcinku drogi nr [...] w G. polegające na zlikwidowaniu tzw. "lewoskrętów". W świetle powyższego zatem stwierdzić należy, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad był uprawniony i upoważniony do podjęcia działań mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa na drodze krajowej nr [...] użytkownikom tej drogi. Pozostawienie możliwości wykonywania manewru skrętu w lewo na stację paliw usytuowaną przy drodze powodowałoby tamowanie ruchu i doprowadzało do najeżdżania na pojazd który oczekiwał na wykonywanie tego manewru.

Jednocześnie Sąd za niezasadne uznał zarzuty skargi odnośnie naruszenia przez organ administracji k.p.a. Zasady opracowania projektu zmian organizacji ruchu i jego zatwierdzania przez określone podmioty zostały szczegółowo uregulowane w rozporządzeniu z dnia 23 września 2003r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem. Podkreślenia wymaga, iż ustawodawca nie przewidział w tym postępowaniu udziału osób trzecich, w tym właścicieli stacji paliw usytuowanych przy drogach publicznych. Zdaniem Sądu rozwiązanie to jest uzasadnione, aby zapobiec sytuacji gdy planowana przez zarządcę ruchu zmiana stanie się nieskuteczna, gdyż interes społeczny polegający na zapewnieniu bezpieczeństwa użytkownikom drogi będzie zazwyczaj sprzeczny z indywidualnym interesem właściciela stacji paliw, który na skutek zmiany organizacji ruchu traci określoną część klientów. Droga nr [...] jest drogą publiczną zaliczoną do kategorii dróg krajowych, a zarządcą tej drogi oraz zarządcą ruchu na tej drodze jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad

i wyłącznie ten organ na podstawie obowiązujących przepisów uprawniony jest do podejmowania działań w zakresie szeroko rozumianego zarządzania ruchem.

Sąd podziela stanowisko strony skarżącej, odnośnie konieczności powiadomienia jej o planowanych zmianach organizacji ruchu. Zdaniem Sądu nawet realizacja tak istotnego celu jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa użytkownikom drogi nie zwalnia organu z obowiązku przestrzegania podstawowych zasad wyrażonych w kodeksie postępowania administracyjnego, w tym przede wszystkim zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa. Wobec zawiadamia właściciela stacji o zmianach zarzut o naruszeniu zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a., zgodnie z którą "organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa" jest niezasadny.

Podobnie w ocenie sądu niezasadny jest zarzut naruszenia przepisu art. § 10 k.p.a. poprzez naruszenie zasady nakazującej organom administracji publicznej zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania. Jak wynika z akt sprawy przedsiębiorstwo miało zapewniony udział na każdym etapie postępowania – nadto przeprowadzono wizję lokalną ale wobec wyników Generalnego Pomiaru Ruchu w 2000 r. dokonanych m. in. na drodze krajowej Nr [...] w G. argumenty skarżącej nie mogły być uwzględnione. Należy zauważyć, że natężenie ruchu w tym rejonie przekroczyło wielkość 800 pojazdów na godzinę (osiągając wymiar 922 poj../godz.), a według prognozy ruchu wykonanej przez "T." spółka z o.o. w W. przewidywane natężenie ruchu w 2005 r. miało wynieść 1109 pojazdów na godzinę. Zdaniem sądu wobec kategorycznego brzmienia przepisu § 113 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) takie wyniki Generalnego Pomiaru Ruchu w 2000 r. nie mogły uwzględniać argumentów skarżącej. Zgodnie powołanym przepisem na drodze klasy GP i drogach niższych klas o dwóch jezdniach oraz na jednojezdniowej drodze o miarodajnym natężeniu ruchu większym niż 800 poj./godz. połączenie obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu z drogą powinno być wykonane oddzielnie dla każdego kierunku ruchu, tzn. dopuszcza się obsługę obiektów tylko dla jazdy w prawo, bez możliwości skrętów pojazdów w lewo z drogi i na drogę. Przepis ten jest przepisem bezwzględnie obowiązującym i na konieczność jego zastosowania nie ma wpływu ilość kolizji drogowych na omawianym odcinku, bowiem wzrost natężenia ruchu powoduje obniżenie poziomu bezpieczeństwa użytkowników dróg. Tak więc zarzut naruszenia przepisów powołanego rozporządzenia jest bezzasadny. Zarzut taki w tym stanie faktycznym mógłby być postawiony zarządcy drogi gdyby mając wyniki Pomiarów nie podjął działań z zmierzających do dostosowania organizacji ruchu do wymagań przewidzianych rozporządzeniem.

Należy stwierdzić, że zarzut naruszenia art. 155 k.p.a. poprzez niezastosowanie się do wyrażonej w tym przepisie zasady umożliwiającej uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo, przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, tylko za zgodą strony i tylko wówczas jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym słuszny interes społeczny lub słuszny interes strony nie ma zastosowania w tym wypadku. Skarżąca odnosi się do uzyskanego wcześniej prawa do zjazdu publicznego na teren stacji. Należy zauważyć, że GDDKiA nie zlikwidowała zjazdów do stacji paliw, wprowadziła natomiast zmiany w zakresie sposobu obsługi użytkowników drogi. W ocenie sądu należy odróżnić decyzję udzielającą prawo do zjazdu publicznego od czynności dotyczącej zmiany organizacji ruchu. Organizacja ruchu, wobec brzmienia cytowanego rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. może ulegać zmianie w zależności od wartości ustalonych podczas badań przeprowadzonych w ramach Generalnego Pomiaru Ruchu.

W ocenie sądu bezzasadne jest czynienie zarzutu i powoływanie się na zalecenia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Należy zauważyć, iż zarządca drogi przedstawił – podtrzymał swoje stanowisko (pismo z [...] stycznia 2005r. oraz z dnia [...] lutego 2005r.) w zakresie realizacji tych zaleceń, nadto "zalecenia" te nie były wiążące dla organu.

W ocenie Sądu każdy podmiot, któremu udzielono zgody na zjazd publiczny musi się liczyć z możliwością zmiany organizacji ruchu, która jak wskazano wyżej zależy od zmiany wartości wynikających z Generalnego Pomiaru Ruchu. W tym stanie prawidłowość czynności Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nie budzi wątpliwości. Organ ten nie naruszył granic swobodnego uznania i precyzyjnie określił przesłanki, którymi się kierował oraz właściwie przeprowadził postępowanie. Tak więc wziął on przede wszystkim pod uwagę podstawową kwestię bezpieczeństwa i płynności ruchu drogowego, wskazując na znaczące nasilenie ruchu na przedmiotowej drodze krajowej. Rozpatrzył uwarunkowania techniczne – w aspekcie wymagań stawianych przez przepis § 113 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, uzasadnił charakter zmiany i odniósł się do wszystkich zarzutów strony skarżącej.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.