Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 818/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 122, 187, 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Kandut (spr.), Sędzia WSA Iwona Wiesner, Protokolant St. sekretarz sądowy Anna Wandoch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2014 r. przy udziale – sprawy ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. , po rozpatrzeniu odwołania J. J. - prowadzącego pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą ""A" " w T. , utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za kwiecień 2010 r. i zarazem zaległość podatkową za ten okres w kwocie [...] zł.

Decyzję wydano na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz art. 8 ust. 2 pkt 3, art. 10 ust. 9, art. 89 ust. 4 pkt 1, ust. 14, ust. 15 i ust. 16 ustawy z 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (t. j. Dz. U. z 2009 r. nr 3, poz. 11 ze zm.; dalej jako u.p.a.).

W uzasadnieniu odwołano się w pierwszej kolejności do okoliczności faktycznych sprawy. W tych zaś ramach podniesiono, że w wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej w działalności gospodarczej J. J. w zakresie wykonywania obowiązków wynikających z przepisów ustawy o podatku akcyzowym, a w szczególności obrotu olejem opałowym w poszczególnych miesiącach 2010 r. organ celny stwierdził, że część oświadczeń o przeznaczeniu oleju opałowego nie wypełnia warunków określonych w art. 89 u.p.a. Ustalono, że w miesiącu kwietniu 2010 r. dokonując sprzedaży oleju opałowego osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej podatnik nie dopełnił wymogów związanych z obowiązkiem wpisania na oświadczeniach o przeznaczeniu oleju opałowego numeru i daty wystawienia dokumentu potwierdzającego sprzedaż oraz dołączenia do oświadczeń kopii dokumentu sprzedaży. Stwierdzono również, iż za ten okres kontrolowany podmiot wprawdzie sporządził i przekazał w ustawowym terminie do Naczelnika Urzędu Celnego w K. miesięczne zestawienie oświadczeń, jednakże nie odpowiadało ono wymogom formalnym określonym w art. 89 ust. 15 u.p.a. W zestawieniu brak było informacji o rodzaju oraz przeznaczeniu wyrobów, których dotyczy oświadczenie, określenia liczby urządzeń grzewczych posiadanych przez nabywców a wynikającej ze złożonych przez nich oświadczeń, miejsca (adresu), gdzie znajdują się urządzenia grzewcze wskazane w oświadczeniach.

Organ ustalił, że J. J. dokonywał zakupu oleju napędowego grzewczego ""B" " oraz oleju opałowego lekkiego ""C" " od dwóch dostawców: "D" . i "E" Sp. z o.o., a następnie dokonywał ich dalszej odsprzedaży osobom prawnym, a także osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej. Ustalenia powyższe zawarto w protokole kontroli z dnia [...] r.

Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w K. wszczął postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc kwiecień 2010 r.

W toku postępowania Strona wskazywała, że w sytuacji, gdy oświadczenia zawierają autentyczne dane osobowo-adresowe podmiotów je składających umożliwiające ich materialną weryfikację, zastosowanie art. 89 ust. 16 u.p.a. nie znajduje uzasadnienia. Z kolei przesyłanie miesięcznych zestawień oświadczeń nabywców oleju opałowego jest jedynie informacją, na podstawie której organy podatkowe mogą śledzić sprzedaż oleju opałowego w skali kraju. W konsekwencji, zdaniem podatnika, literalne rozumienie art. 89 ust. 16 u.p.a., a w konsekwencji jego zastosowanie bez względu na charakter stwierdzonych uchybień, prowadzi wprost do naruszenia zasady proporcjonalności oraz zasady równego traktowania podmiotów.

Nie podzielając stanowiska Strony Naczelnik Urzędu Celnego w K. decyzją z dnia [...] r. określił zobowiązanie w podatku akcyzowym oraz zaległość podatkową za przedmiotowy miesiąc.

Kwestionując prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia Strona wniosła odwołanie żądając uchylenia decyzji. W uzasadnieniu zarzuciła: naruszenie prawa materialnego – tj. art. 5, art. 8 ust. 2, art. 10 w zw. z art. 89 ust. 16 u.p.a. poprzez błąd w wykładni prawnej i przyjęcie, że określenie zobowiązania podatkowego może nie mieć związku z powstaniem obowiązku podatkowego; art. 89 ust. 16 u.p.a. poprzez błąd w wykładni prawnej i przyjęcie, że nieuzyskanie oświadczeń o których mowa w art. 89 ust. 5 i 6 ww. ustawy skutkuje koniecznością zastosowania stawki akcyzy określonej w art. 89 ust. 4 pkt. 1 u.p.a.; art. 89 ust. 16 u.p.a. poprzez zastosowanie wykładni językowej tego przepisu pomimo, iż pozostaje ona w oczywistej sprzeczności z treścią innych norm; art. 2 ust. 3, art. 21 ust. 1 i ust. 4 Dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. U. UE. L 03.283.51 ze zm.), poprzez błąd w wykładni prawnej i przyjęcie, że zastosowanie stawki podatku akcyzowego określonej w art. 89 ust. 4 pkt. 1 u.p.a. nie pozostaje w opozycji do uregulowań zawartych w ww. przepisach wspólnotowych; art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez naruszenie zasady proporcjonalności.

Ponadto odwołujący zarzucił naruszenie przepisów postępowania – tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 187, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez zakwestionowanie prawa podatnika do skorzystania z zastosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego z powodu niekompletnych oświadczeń nabywców oleju opałowego; art. 120, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie powodów określenia zobowiązania podatkowego w sytuacji powstania uchybień, które nie rodzą powstania obowiązku podatkowego; art. 120, art. 121 § 1, art. 187, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie możliwości przyporządkowania numerów paragonów fiskalnych do zakwestionowanych oświadczeń.

W toku postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Celnej w K. postanowieniem z dnia [...] r. zawiesił prowadzone postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny sprawy o sygn. akt P 24/12.

Trybunał w dniu 11 lutego 2014 r. w sprawie tej orzekł, iż art. 89 ust. 16 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym ( ) w zakresie, w jakim nakazuje stosować stawkę akcyzy określoną w art. 89 ust. 4 pkt 1 tej ustawy w przypadku niespełnienia przez sprzedawcę oleju opałowego obowiązku, wyrażonego w art. 89 ust. 14 tej ustawy, sporządzenia i przekazania do właściwego naczelnika urzędu celnego, w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano sprzedaży, miesięcznego zestawienia oświadczeń nabywców tego wyrobu akcyzowego o jego przeznaczeniu do celów opałowych, jest zgodny z wywodzonym z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zakazem nadmiernej ingerencji ustawodawcy.

W tej sytuacji Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia [...] r. podjął zawieszone postępowanie, a następnie zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w myśl art. 8 ust. 2 pkt 3 u.p.a., przedmiotem opodatkowania akcyzą jest również sprzedaż wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, objętych określoną stawką akcyzy związaną z ich przeznaczeniem, jeżeli ich sprzedaż odbyła się bez zachowania warunków uprawniających do zastosowania tej stawki akcyzy. W art. 89 ust. 5-15 u.p.a. określono szereg warunków, które podatnik obowiązany jest spełnić przy sprzedaży wyrobów akcyzowych. I tak zgodnie z ustępem 5 sprzedawca wyrobów akcyzowych nieobjętych zwolnieniem od akcyzy ze względu na ich przeznaczenie, określonych w ust. 1 pkt 9, 10 i 15, jest obowiązany w przypadku sprzedaży zarówno osobom prawnym, jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej oraz osobom fizycznym prowadzącym działalność gospodarczą, jak i osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej - do uzyskania od nabywcy oświadczenia, że nabywane wyroby są przeznaczone do celów opałowych lub będą sprzedane z przeznaczeniem do celów opałowych, uprawniających do stosowania stawek akcyzy określonych w ust. 1 pkt 9, 10 i 15.

Obowiązek składania zestawienia oświadczeń naczelnikowi urzędu celnego jednoznacznie wynika z art. 89 ust. 14 u.p.a., zgodnie z którym sprzedawca wyrobów akcyzowych określonych w ust. 1 pkt 9, 10 i 15 sporządza i przekazuje do właściwego naczelnika urzędu celnego, w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano sprzedaży, miesięczne zestawienie oświadczeń, o których mowa w ust. 5; oryginały oświadczeń powinny być przechowywane przez sprzedawcę przez okres 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zostały sporządzone, i udostępniane w celu kontroli. Niezbędna treść tych zestawień została opisana w ust. 15 art. 89 u.p.a.

Stwierdzając bezsporne uchybienie obowiązkowi złożenia przez Stronę zestawienia oświadczeń spełniających ustawowe kryteria organ wskazał, że jego skutkiem było powstanie zobowiązania podatkowego z tytułu sprzedaży wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, objętych określoną stawką akcyzy związaną z ich przeznaczeniem, ponieważ ich sprzedaż odbyła się bez zachowania warunków uprawniających do zastosowania tej stawki. Przepis art. 89 ust. 16 u.p.a. jednoznacznie bowiem nakazuje - w przypadku niespełnienia warunków określonych w ust. 5-15 - stosowanie stawki akcyzy określonej w ust. 4 pkt 1, a zatem 1.822,00 zł za 1.000 litrów oleju. Organ odwoławczy wskazał przy tym, iż zastosowanie omawianej stawki akcyzy wynika wprost z przepisu prawa i dotyczy zarówno sytuacji niespełnienia warunków dotyczących oświadczeń paliwowych, jak i zestawienia tych oświadczeń.

W ocenie organu Skarżący nie wywiązywał się z ciążącego na nim obowiązku wynikającego z regulacji określonych w art. 89 ustawy o podatku akcyzowym, tj. w badanym okresie sprzedał 3.503 litry oleju opałowego objętego obniżoną stawką podatku akcyzowego, (tj. 232,00 zł/1.000 litrów), jednakże złożył wadliwe zestawienia oświadczeń. Brak w nich było informacji o rodzaju oraz przeznaczeniu wyrobów, których dotyczy oświadczenie, określenia liczby urządzeń grzewczych posiadanych przez nabywców, wskazania miejsca (adresu), gdzie znajdują się urządzenia grzewcze podane w oświadczeniu.

W tej sytuacji, wobec niespełnienia warunku, który uprawniał do stosowania obniżonej stawki podatku, konieczne było zastosowanie stawki określonej w art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a., tj. 1.822zł /1.000 litrów.

Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania dotyczących naruszenia przepisów wspólnotowych, a także przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wskazując, że nie naruszono zasady proporcjonalności, a także innych zasad. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania, stwierdzając, że ustalony stan faktyczny pozwolił wydać zaskarżone rozstrzygnięcie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Skarżący, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, podniósł zarzuty:

I. Naruszenia przepisów postępowania – tj. art. 120, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprawidłową interpretację przepisów art. 5, art. 8 ust. 2 pkt 3, art. 10 ust. 9 oraz art. 89 ust. 14 i ust. 16 u.p.a., a także poprzez niewyjaśnienie powodów określenia zobowiązania podatkowego ;

II. Naruszenia przepisów prawa materialnego – tj. art. 89 ust. 14, ust. 15, ust. 16 u.p.a., a także art. 2 ust. 3, art. 21 ust. 1 i ust. 4 Dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. U. UE L. 03.283.51 ze zm.) poprzez przyjęcie, że sporządzenie niepełnych oświadczeń i miesięcznego zestawienia oświadczeń nabywców tego wyrobu akcyzowego o jego przeznaczeniu do celów opałowych, skutkuje koniecznością zastosowania wobec Skarżącego stawki akcyzy określonej w art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a., pomimo rzeczywistej sprzedaży tego oleju na cele opałowe; art. 13 § 1 oraz art. 5, art. 8 ust. 2 pkt 3, art. 10 ust. 1, ust. 8 i ust. 10 u.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie, iż Skarżący jest podatnikiem podatku akcyzowego oraz że możliwe jest określenie zobowiązania podatkowego niezwiązanego z obowiązkiem podatkowym.

W opinii Skarżącego spełniał on wszystkie określone ustawowo warunki do zastosowania preferencyjnej stawki podatku. Natomiast wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa, gdyż określenie zobowiązania podatkowego z tytułu niespełnienia warunków określonych w art. 89 ust. 14 i 15, w sytuacji rzeczywistego wykorzystania oleju dla celów opałowych, nie znajduje oparcia w obowiązujących na gruncie podatku akcyzowego przepisach.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu [...] r. pełnomocnik Skarżącego, podtrzymując argumenty i wnioski skargi podniósł, że organ podatkowy określając wysokość zobowiązania podatkowego za przedmiotowy okres całkowicie pominął fakt zapłaty podatku akcyzowego przy nabyciu oleju grzewczego. Na tę okoliczność przedłożył faktury zakupu oleju z uiszczoną akcyzą za pierwsze półrocze 2010 r., w tym również za sporny okres.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem rozstrzygniętą sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwany dalej p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem organy orzekające w przedmiotowej sprawie naruszyły obowiązujące przepisy prawa procesowego - tj. art.122, art. 187, art. 191 Ordynacji podatkowej.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność zakwestionowania przez organ prawa do zastosowania przez Skarżącego obniżonej stawki podatku akcyzowego od sprzedanego oleju dla celów grzewczych, wobec stwierdzonych braków formalnych oświadczeń złożonych przez jego nabywców oraz ustalenia wysokości zaległości podatkowej z tego tytułu.

Zgodnie z art. 8 ust. 6 u.p.a., jeżeli w stosunku do wyrobu akcyzowego powstał obowiązek podatkowy w związku z wykonaniem jednej z czynności, o których mowa w ust. 1, to nie powstaje obowiązek podatkowy na podstawie innej czynności podlegającej opodatkowaniu akcyzą, jeżeli kwota akcyzy została, po zakończeniu procedury zawieszenia poboru akcyzy, określona lub zadeklarowana w należnej wysokości, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Przepis ten określa zasadę jednofazowości podatku akcyzowego, co w praktyce oznacza, że pobranie akcyzy w prawidłowej wysokości na wcześniejszym etapie obrotu zwalnia z pobrania tego podatku na dalszych etapach obrotu. Łączna kwota pobranego podatku nie może bowiem przekroczyć ustalonego poziomu opodatkowania (por. wyrok NSA z 27 maja 2014 r. sygn. akt I GSK 943/12, CBOSA).

Organ podatkowy prowadzący postępowanie powinien zatem zbadać i ustalić, czy na wcześniejszym etapie podatek akcyzowy został zapłacony, a jeżeli tak, to w jakiej wysokości oraz uwzględnić tę okoliczność przy określaniu zobowiązania podatkowego, tj. obniżyć podatek o akcyzę zapłaconą przy nabyciu oleju opałowego.

W realiach rozpoznawanej sprawy organ podatkowy określając wysokość zobowiązania podatkowego za przedmiotowy okres całkowicie pominął fakt zapłaty podatku akcyzowego przy nabyciu oleju napędowego dla celów grzewczych, co potwierdza analiza akt sprawy, w tym faktury zakupu oleju z uiszczoną akcyzą za sporny okres. W tych okolicznościach organ podatkowy winien był ustalić z urzędu a następnie rozważyć możliwość obniżenia określanego zobowiązania podatkowego, a także zaległości podatkowej (w obu tych zakresach organy orzekły co do istoty w sentencji decyzji) o akcyzę zapłaconą przy nabyciu oleju opałowego, do czego obliguje organ sposób rozłożenia w postępowaniu podatkowym ciężaru dowodu. Obowiązująca w podatku akcyzowym zasada samoobliczenia nie zwalnia organu podatkowego z obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych i załatwienia sprawy. Natomiast organ nie dokonał w tym zakresie wszechstronnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego, na co wskazują przedłożone przez Stronę dowody – faktury zakupu oleju z uiszczoną akcyzą za sporny okres.

Zaakcentować należy, że z treści art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że to na organie podatkowym ciąży obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, co powinno polegać na zebraniu i w sposób wyczerpujący rozpatrzeniu całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Ustalenia stanu faktycznego i ich ocena powinna być dokonana na podstawie kompletnego, prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego (art. 191 O.p.).

Mając na uwadze wykazane wyżej naruszenia przepisów prawa procesowego, a w konsekwencji brak stosownych ustaleń faktycznych w przedstawionym wyżej zakresie, za przedwczesne uznać należy wypowiadanie się co do naruszenia art. 89 ust. 5 - 8 u.p.a.

Przypomnieć należy, że organ I instancji stwierdził, iż analiza przedstawionych oświadczeń, po wszczęciu postępowania podatkowego, wykazała, że w chwili wydania oleju opałowego w zakwestionowanych oświadczeniach stwierdzono braki danych, co do informacji o przeznaczeniu oleju opałowego, numeru i daty wystawienia dokumentu potwierdzającego sprzedaż oraz dołączenia do oświadczeń kopii dokumentu sprzedaży. Stwierdzono również, iż za ten okres kontrolowany podmiot wprawdzie sporządził i przekazał w ustawowym terminie do Naczelnika Urzędu Celnego w K. miesięczne zestawienie oświadczeń, jednakże nie odpowiadało ono wymogom formalnym, gdyż brak było informacji o rodzaju oraz przeznaczeniu wyrobów, których dotyczy oświadczenie, określenia liczby urządzeń grzewczych posiadanych przez nabywców a wynikającej ze złożonych przez nich oświadczeń, miejsca (adresu), gdzie znajdują się urządzenia grzewcze wskazane w oświadczeniach. Dlatego też organy podatkowe przyjęły, że wymogi formalne, o których mowa w art. 89 ust. 6 – 10 i 15 u.p.a. muszą być spełnione na moment powstania obowiązku podatkowego. Stanowisko to oparto m.in. na poglądach Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe mają charakter wyjątkowy. Stanowią bowiem odstępstwo od zasady sprawiedliwości podatkowej, przejawiającej się w powszechności oraz równości opodatkowania. Z tego względu stosowanie przywilejów podatkowych nie może być dokonywane w drodze wykładni rozszerzającej (wyroki NSA: z dnia 7 lutego 1996 r. sygn. akt III SA 225/95 (ONSA 1996 nr 4, poz. 192) oraz z dnia 19 kwietnia 2000r. sygn. akt I SA/Lu 1764/98). Organ odwoławczy dodatkowo przywołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt P 24/12.

Konkludując przedstawione uwarunkowania faktyczne i prawne, rozpoznając ponownie sprawę organy podatkowe przeprowadzą postępowanie dowodowe we wskazanym wyżej zakresie i uwzględnią okoliczność, że w świetle art. 8 u.p.a. podatek akcyzowy jest podatkiem jednofazowym, a więc jest nakładany na dany wyrób w jednej fazie obrotu. W konsekwencji konieczne będzie poddanie analizie dowodów świadczących o zapłacie podatku akcyzowego przy nabyciu oleju i rozważenie wpływu tej okoliczności na określenie zobowiązania podatkowego (zaległości podatkowej) za badany okres.

Dopiero w dalszej kolejności możliwe będzie rozstrzygnięcie, czy zakwestionowane oświadczenia umożliwiają organowi sprawdzenie istnienia przesłanki obniżenia stawki akcyzy.

W tym stanie rzeczy, skoro zasadne okazały się zarzuty naruszenia przez organy przepisów postępowania, przy czym naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.

Koszty postępowania Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej stosownie do art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a.

O wykonalności decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.