Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 895/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 1 ust 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 3, art. 14 ust. 2, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 38 par. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 133 poz 848
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - tekst jednolity.
article: art. 156 par. 1-4
journal: Dz.U. 1997 nr 89 poz 555
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Komendanta Miejskiego Policji w P. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Komisariatu Policji w C. z dnia [...] 2012 r. L.dz. [...], II. zasądza od Komendanta Miejskiego Policji w P. na rzecz skarżącego kwotę 200,- (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

A. A. pismem z dnia 28 października 2011 r. zwrócił się do Komendanta Komisariatu Policji w C. o wydanie, na podstawie przepisów o dostępie do informacji publicznej, kserokopii akt postępowania przygotowawczego w sprawie o wykroczenie o sygn. [...], które zostało umorzone z uwagi na niewykrycie sprawcy.

W odpowiedzi na powyższe pismo Komendant Komisariatu Policji w C. poinformował A. A., iż jego zażalenie na zawiadomienie o odstąpieniu o skierowaniu sprawy o wykroczenie do sądu zostało wniesione z uchybieniem terminu.

W dniu 26 marca 2012 r. do Komendy Miejskiej Policji w P. wpłynęło pismo A. A. z dnia 20 marca 2012 r., w którym ponownie wniósł o wydanie mu kserokopii akt sprawy o sygn. [...].

Pismem z dnia 4 kwietnia 2012 r. Komendant Miejski Policji w P. poinformował A. A., iż zgodnie z art. 38 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia w zw. z art. 156 § 1 Kodeksu postępowania karnego uprawnienie do przeglądania akt sprawy o wykroczenie przysługuje jedynie w sprawie sądowej, a nie w toku czynności wyjaśniających. Ponieważ postępowanie w sprawie [...] zostało zakończone odstąpieniem od skierowania wniosku o ukaranie do sądu zatem nie ma możliwości wydania kserokopii akt wnioskodawcy.

Pismem z dnia 11 maja 2012 r. A. A. ponownie wniósł do Komendanta Miejskiego Policji w P. o udostępnienie informacji publicznej przez udostępnienie akt sprawy o sygn. [...].

Strona wskazała m.in., iż zgodnie z orzecznictwem akta postępowań przygotowawczych prowadzonych przez podmioty publiczne są informacjami publicznymi.

Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., [...], Komendant Komisariatu Policji w C. odmówił przekazania A. A. materiałów postępowania o wykroczenie o sygn. [...]. Jako podstawę prawną wydanej decyzji organ wskazał art. 104 § 1 i 2 oraz art. 107 K.p.a. oraz art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

W uzasadnieniu swojego orzeczenia Komendant Komisariatu Policji w C. wyjaśnił, iż wniosek A. A. obejmuje akta sprawy dotyczącej kolizji drogowej, która miała miejsce w dniu [...] września 2009 r. w miejscowości B. ul. [...] i zarejestrowanej w jednostce prowadzącej postępowanie pod numerem [...].

W ocenie organu informacja na temat konkretnego zdarzenia drogowego nie jest informacją publiczną ponieważ nie dotyczy organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne. Wnioskodawcy przysługiwało jedynie prawo do wniesienia zażalenia na niewniesienie wniosku o ukaranie do sądu, z którego to prawa jednakże nie skorzystał.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. A. powołując się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1113/04, w którym sąd uznał, iż akta postępowań karnych zakończonych umorzeniem postępowania, stanowią informację o działalności organów publicznych, a prokuratura mieści się w pojęciu organu władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem strony powyższe dotyczy niewątpliwie również Policji, którą należy zaliczyć do organów władzy publicznej.

Strona podniosła, iż ograniczenie prawa do dostępu do informacji publicznej, zagwarantowanego w art. 61 Konstytucji RP, może nastąpić jedynie w drodze wyjątku, wówczas gdy informacje objęte są tajemnicą państwową, służbową lub inną oznaczoną klauzulą tajności. Wówczas organ odmawiając ujawnienia takiej informacji powinien wyraźnie wskazać przyczynę takiej decyzji.

Po rozpoznaniu odwołania, Komendant Miejski Policji w P. decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Komisariatu Policji w C.

Organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny oraz zastosował do tak ustalonego stanu faktycznego właściwe przepisy prawne dokonując tym samym prawidłowego aktu subsumcji.

Dalej organ zawarł rozważania dotyczące definicji pojęcia informacja publiczna, stwierdzając m.in., iż brak cech informacji publicznej powoduje, że brak jest podstaw do wydania decyzji w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ma wówczas także obowiązku udostępnienia informacji. Organ, do którego wniesiono żądanie powinien natomiast wystosować do wnioskodawcy pismo informacyjne o nienależeniu żądanej informacji do zakresu przedmiotowego ustawy. Komendant Miejski Policji zaznaczył także, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej.

Ponadto z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, iż przedmiot informacji publicznej stanowi cała działalność wszystkich organów władzy publicznej. Nośnikiem informacji publicznej może być każdy dokument, który został wytworzony, odtworzony i przekształcony przez władze publiczne, jest przez nie przechowywany lub odnosi się do nich. Odstępstwa od tak określonej zasady są możliwe tylko w sytuacji zaistnienia racjonalnie uzasadnionego wyjątku, opartego na podstawie ustawowej.

W tym miejscu organ wskazał, iż jak wynika a contrario z art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, ograniczenie dostępu do informacji w sprawach rozstrzyganych w postępowaniu karnym podlega ograniczeniom jeżeli postępowanie to nie dotyczy władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne albo osób pełniących funkcję publiczne - w zakresie tych zadań lub funkcji. Nadto ust. 1 wskazanego przepisu stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych.

Zdaniem Komendanta Miejskiego Policji organ I instancji słusznie stwierdził, iż udostępnianie akt postępowania wyjaśniającego w sprawach o wykroczenia regulowane jest przepisami szczególnymi w ustawie Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia i Kodeks postępowania karnego i to właśnie na podstawie tych przepisów następuje udostępnianie materiałów gromadzonych w toku postępowania w sprawach o wykroczenia. Niezależnie od tego, jaki jest status osoby uczestniczącej w czynnościach wyjaśniających prowadzonych w ramach przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, nie przysługuje jej prawo wglądu do policyjnych akt sprawy, a także do przekazywania informacji o jej charakterze, przebiegu oraz innych ujawnionych w jej trakcie okolicznościach. Ustawodawca w art. 38 § 1 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. postanowił bowiem, że do czynności procesowych prowadzonych w postępowaniu w sprawach o wykroczenia stosuje się odpowiednio tylko § 1-4 art. 156 Kodeksu postępowania karnego. Jego § 5 nie został przystosowany do Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, a to oznacza, że w postępowaniu w sprawie o wykroczenia osobom wymienionym w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania karnego udostępnia się tylko akta sprawy sądowej.

Według organu odwoławczego, interpretacji rozszerzającej, uwzględniającej na zasadzie analogii także przepis § 5, zastosować nie można ze względu na unormowanie art. 1 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, który stanowi, że w postępowaniu toczącym się na podstawie Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, czyli w sprawach o wykroczenia, przepisy Kodeksu postępowania karnego stosuje się jedynie, gdy Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia tak stanowi. Tak więc, na etapie czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia, prowadzący te czynności nie ma obowiązku i nie powinien udostępniać policyjnych akt sprawy (i przez analogie przekazywać informacji dotyczących sprawy) zarówno na ustny jak i pisemny wniosek.

Skargę na powyższą decyzję wniósł A. A. zarzucając naruszenie art. 21 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, art. 10 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 19 pkt 2 Europejskiego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, art. 61 Konstytucji RP a także art. 38 § 1 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

W uzasadnieniu skargi A. A. powtórzył argumentację zawartą w swoim odwołaniu i dodatkowo podniósł, iż również normy prawa międzynarodowego w szczególności przepis art. 10 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 19 pkt 2 Europejskiego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych gwarantują szeroki dostęp do informacji. Powołane akty normatywne należy stosować w systemie prawa polskiego bezpośrednio.

Ponadto skarżący zauważył, iż co prawda Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia nie reguluje kwestii udostępniania akt sprawy na etapie czynności wyjaśniających, lecz należy przyjąć, że za zgodą prowadzącego czynności wyjaśniające akta powinny być udostępniane, ponieważ przemawia za tym prawo do obrony oraz zasada lojalności.

Odmowa udostępnienia akt, z powołaniem na brak wyraźnego przepisu prawa umożliwiającego dostęp, jest sprzeczna z normami prawa międzynarodowego, a także podstawowych praw i gwarancji konstytucyjnych.

Odpowiadając na skargę Komendant Miejski Policji w P. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej P.p.s.a.) ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta polega na badaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji nie naruszyły prawa materialnego i procesowego. Należy zauważyć, iż sąd administracyjny nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi i zawartą w niej argumentacją. Obowiązany jest natomiast do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji wskazać należy, iż zasługiwała ona na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż w niej podniesione.

W pierwszym rzędzie wskazać należy, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji jest ona formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań Policji należy między innymi ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców oraz kontrola przestrzegania przepisów porządkowych i administracyjnych obowiązujących w miejscach publicznych.

Stąd też nie budzi najmniejszych wątpliwości, iż Policja realizując powyższe zadania publiczne zalicza się do organów władzy publicznej, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej i art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a więc takich, które obowiązane są do udostępnienia informacji publicznej.

W świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej informacją publiczną jest co do zasady każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W szczególności jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów.

Nie sposób jednakże generalnie uznać za informację publiczną całości akt określonej sprawy prowadzonej przez organ władzy publicznej.

Jak wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego akta jako zbiór różnego rodzaju informacji, tj. takich które są informacja publiczną, i takich, które jej nie stanowią, nie są w całości informacją publiczną i nie powinny być co do zasady w całości udostępniane (patrz: I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz praktyczny", s. 21). Stanowisko to umacnia brzmienie art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis ten określa jedno z uprawnień tworzących prawo do informacji publicznej jako uprawnienie do wglądu do dokumentów.

Podkreślić należy, iż norma zawarta w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie reguluje dostępu do akt sprawy. Jest to zatem unormowanie istotnie różniące się od regulacji zawartych w ustawach procesowych, w tym przykładowo w art. 73 § 1 K.p.a., w którym to przepisie jest mowa o "umożliwieniu stronie przeglądania akt sprawy". Udostępnianie akt sprawy przewidują także przepisy art. 156 § 1 i § 5a Kodeksu postępowania karnego. Tak więc zarówno wykładnia gramatyczna art. 3 ust. 1 pkt 2, jak i wykładnia systemowa, nie pozwalają na utożsamienie "wglądu do dokumentów" z "wglądem do akt sprawy", czy też z "prawem przeglądania akt sprawy". Abstrahując od żądania zgłoszonego w niniejszej sprawie (wnioskodawca domagał się udostępnienia do wglądu oraz skopiowania całości akt zakończonego postępowania w sprawie o wykroczenie) zauważyć trzeba, iż nie ma podstaw do twierdzenia jakoby "prawo dostępu do akt sprawy" wynikało z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 października 2009 r., sygn. I OSK 714/09, z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. I OSK 83/10 i z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. I OSK 2662/12, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Skoro w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej można uzyskać wgląd do dokumentów, a nie do akt jako zbioru dokumentów, to można także domagać się kopii dokumentów, a nie kopii "całych akt sprawy". Niezależnie więc od wnioskowanego sposobu udostępnienia, na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie można domagać się dostępu do akt sprawy. Przepis art. 3 ust.1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej normuje uprawnienie do wglądu do dokumentów urzędowych. Przepis ten, jak i pozostałe normy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie regulują dostępu do akt sprawy jako zbioru dokumentów. Dostęp do akt spraw prowadzonych przed organami państwa pozostaje zatem poza regulacją ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W tym znaczeniu akta zakończonego postępowania w sprawie o wykroczenie jako całość nie są informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Co za tym idzie uznanie przez organ II instancji, iż akta postępowania w sprawie o wykroczenie stanowią jako całość rodzaj informacji publicznej, stanowiło naruszenie prawa materialnego, czyli błędną wykładnię art. 1 ust.1, art. 3 ust.1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Skutkiem tej błędnej wykładni było niewłaściwe zastosowanie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej zgodnie z którym odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.

Przepis art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej ustanawiający decyzyjną formę odmowy udostępnienia informacji publicznej znajdzie bowiem zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy żądana informacja stanowi informację publiczną.

Jeśli zaś wniosek strony wymaga sprecyzowania, bez którego nie można przyjąć, że żądanie dotyczy informacji publicznej (żądanie jest na tyle niesprecyzowane, że nie można go zakwalifikować jako dotyczącego udostępnienia informacji publicznej), to jedyną dopuszczalną formą odniesienia się podmiotu do którego wniosek został złożony, jest zawiadomienie wnioskodawcy, iż żądana informacja nie jest informacją publiczną (por. wyrok Naczelnego Sądu Admnistracyjnego z dnia 27 września 2002 r., sygn. akt II SAB 180/02, niepublikowany, treść [w:] Irena Kamińska, Mirosława Rozbicka-Ostrowska "Dostęp do informacji publicznej. Orzecznictwo sądów administracyjnych", Wyd. LexisNexis, Warszawa 2007, s. 123-124; wyrok Naczelnego Sądu Admnistracyjnego z dnia 11 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 2867/02, niepublikowany, treść [w:] Monitor Prawniczy 2003/4/s.147; Mariusz Jabłoński, op. cit. s. 176-177).

Zauważyć w tym miejscu należy, iż również decyzja organu I instancji obarczona była wadą uzasadniającą jej uchylenie, albowiem organ ten przyjmując, że wniosek A. A. nie dotyczy informacji publicznej również orzekł w przedmiocie tegoż wniosku w formie decyzji, a więc w formie przewidzianej przez prawo jedynie dla rozpoznania wniosku informacji publicznej dotyczącego.

Stąd też zaskarżoną decyzję, jak i decyzję organu pierwszej instancji, należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a.

Uchylenie decyzji organów obu instancji doprowadza do takiego stanu sprawy, w którym rozpoznania wymagał będzie wniosek o udostępnienie A. A. akt zakończonego postępowania w sprawie o wykroczenie.

Zauważyć jednakże należy, iż o ile wniosek ten nie zostanie sprecyzowany, w kierunku wskazania, o jaki rodzaj informacji zawartej w aktach chodzi, brak będzie podstaw do wydawania decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji, względnie o umorzeniu postępowania.

Gwoli kompletnego wyjaśnienia sprawy wskazać także należy, iż powyższe rozważania dotyczące akt postępowania w sprawie o wykroczenie jako pewnej całości nie oznaczają, że poszczególne precyzyjnie określone informacje, w tym zawarte w dokumentach urzędowych (jako nośnikach konkretnej informacji), a znajdujące się w aktach zakończonego postępowania w sprawie o wykroczenie nie będą podlegać udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zakres pojęcia informacji publicznej interpretować bowiem należy szeroko, uwzględniając okoliczność, iż prawo do dostępu do informacji publicznej jest konstytucyjnym prawem podmiotowym wyrażonym w art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej zgodnie, z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią między innymi treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej. Jest nią zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez organy władzy publicznej wytworzonych jak i tych, których organy te używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich.

Wobec zakończenia postępowania w sprawie o wykroczenie przed skierowaniem do sądu wniosku o ukaranie sprawcy wykroczenia do udostępnienia wnioskodawcy poszczególnych informacji i zawierających je konkretnych dokumentów nie będzie się przy tym stosować przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, a jedynie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej zawiera bowiem wprawdzie zastrzeżenie, że jej uregulowania nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, to jednak uznać należy, iż Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, odsyłając w art. 38 § 1 do art. 156 § 1 – 4 Kodeksu postępowania karnego odnosi się wyłącznie do kwestii dostępu do akt postępowania w sprawie o wykroczenie w fazie postępowania sądowego, to jest po wszczęciu postępowania w sprawie wykroczenia, zapoczątkowanego wnioskiem o ukaranie, czyli do tzw. czynności procesowych. Ani Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenie, ani stosowane odpowiednio w zakresie dostępu do akt, przepisy Kodeksu postępowania karnego, nie regulują w sposób szczególny dostępu osób trzecich do akt postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organy Policji w sprawach o wykroczenie. Co za tym idzie przywołane powyżej przepisy art. 38 § 1 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia w zw. z art. 156 § 1 – 4 Kodeksu postępowania karnego nie mogą być uznane za regulacje ograniczające dostęp do informacji publicznej znajdującej się w aktach postępowania w sprawie o wykroczenie zakończonego bez skierowania do sądu wniosku o ukaranie, albowiem stanowiłoby to niedopuszczalne ograniczenie w drodze wykładni rozszerzającej konstytucyjnie chronionego prawa podmiotowego jakim jest prawo dostępu do informacji o sprawach publicznych.

Zauważyć trzeba, iż ustawodawca formułując w art. 61 Konstytucji zasadę "prawa do informacji", wyznaczył tym samym podstawowe reguły wykładni tego uprawnienia. Jeżeli bowiem stanowi ono prawo konstytucyjne, to ustawy określające tryb dostępu do informacji powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom i innym osobom i jednostkom szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki winny być rozumiane wąsko. Oznacza to stosowanie w odniesieniu do tych ustaw takich zasad wykładni, które sprzyjają poszerzaniu a nie zawężaniu obowiązku informacyjnego.

Przykładowo jedynie można wskazać, iż takim precyzyjnie określonym żądaniem dotyczącym udostępnienia znajdującej się w aktach sprawy informacji publicznej byłoby między innymi żądanie poinformowania wnioskodawcy o tym jakie konkretnie czynności zmierzające do ujawnienia sprawcy wykroczenia zostały przez Policje podjęte w toku postępowania, względnie jakie uchybienia w prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym stwierdzone zostały przez przełożonych funkcjonariusza Policji je prowadzącego.

Podkreślić wreszcie trzeba, iż z uprawnienia zawiadamiającego o wykroczeniu, do wniesienia zażalenia na odmowę wystąpienia z wnioskiem o ukaranie, nie wynika w żadnym razie, iż nie przysługuje mu prawo uzyskania dostępu do informacji publicznej znajdującej się w aktach postępowania w sprawie o wykroczenie.

Zastosowania w sprawie nie znajdzie także powoływany przez Komendanta Miejskiego Policji w P. art. 5 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowiący, iż nie można ograniczać dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa, w szczególności w postępowaniu administracyjnym, karnym lub cywilnym, ze względu na ochronę interesu strony, jeżeli postępowanie dotyczy władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne albo osób pełniących funkcje publiczne - w zakresie tych zadań lub funkcji.

Reasumując informacją o sprawach publicznych podlegająca udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej jest niewątpliwie informacja o działaniach organów władzy publicznej przy realizacji ich ustawowych działań w tym o ewentualnych uchybieniach w działalności tych organów, które to uchybienia w czynnościach funkcjonariusza Policji podejmowanych w postępowaniu o wykroczenie prowadzonym w następstwie zawiadomienia A. A. niewątpliwie zaistniały i zostały potwierdzone także przez Policję w ramach wewnętrznego postępowania kontrolnego sprawozdanie z którego w formie notatki służbowej z dnia 12 kwietnia 2012 r. znajduje się w przekazanych sądowi aktach sprawy o udostępnienie informacji publicznej.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.

O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 152 P.p.s.a.