Wyrok NSA, sygn. akt OSK 1892/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 2, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Sygn. akt OSK 1892 /04 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 września 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska (spr.), Sędziowie NSA Maria Czapska - Górnikiewicz, Zbigniew Rausz, Protokolant Iwona Sadownik, po rozpoznaniu w dniu 27 września 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dariusza N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2004 r. sygn. akt II SA 3918/03 w sprawie ze skargi Dariusza N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 16 września 2003 r. (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21.09.2004 r. II SA 3918/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Dariusza N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 16.09.2003 r. (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Sąd stwierdził, iż organ trafnie uznał, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 145a par. 2 Kpa.

Jako przesłankę wznowienia Dariusz N. powołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8.10.2002 r. K 36/00 stwierdzający niezgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U. 2000 nr 101 poz. 1092 ze zm./, na podstawie którego wydane zostało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów /Dz.U. 1998 nr 4 poz. 14/, a którego przepisy miały zastosowanie w sprawie, bowiem wyrok Trybunału został opublikowany dnia 23.10.2002 r. i w tym dniu wszedł w życie, zaś wniosek o wznowienie pochodzi z dnia 30.05.2003 r., podczas gdy przepis ten wymaga aby wniesiony on został w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Dariusz N., reprezentowany przez adwokata, domagając się uchylenia tego wyroku i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, w nawiasie powołano art. 145a par. 2 Kpa, wskutek nietrafnego przyjęcia, iż odmowa wznowienia postępowania dyscyplinarnego była uzasadniona. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że Trybunał Konstytucyjny rozważał skutki natychmiastowego wejścia w życie swego orzeczenia, co oznaczało, że mimo ogłoszenia wyroku dnia 23.10.2002 r. skutek niezgodności art. 139 ust. 2 ustawy o Policji z Konstytucją RP rozpoczął swój byt materialnoprawny z dniem 30.09.2003 r., a przepis ten do tego czasu obowiązywał. Wobec tego uprawnienie skarżącego do domagania się wznowienia postępowania dyscyplinarnego na podstawie art. 145a par. 2 Kpa mogło być realizowane po tej dacie. Znamienne jest, podniesiono, że przepis ten nie nakazuje rozpoczynania biegu terminu, o którym w nim mowa od daty publikacji orzeczenia Trybunału, ale od daty jego wejścia w życie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ przewidują określone warunki, które musi spełniać skarga kasacyjna, która nie jest zwykłym środkiem odwoławczym. Służy ona co prawda, od wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych i postanowień kończących postępowanie w sprawie, co wskazywałoby na zwykły środek odwoławczy, ale obwarowana została pewnymi wymogami, dla niej tylko właściwymi, co powoduje, że jest to dość szczególny środek odwoławczy. Wymagania tylko dla niej właściwe, są wymienione w art. 176 cyt. ustawy po wyrazie "oraz" i są tego rodzaju, że muszą odpowiadać wymaganiom dla nich określonym.

Takim elementem skargi kasacyjnej są jej podstawy. Powinny one zostać przytoczone zgodnie z art. 174 ustawy. Przepis ten przewiduje dwie podstawy skargi kasacyjnej: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Właściwe, odpowiadające temu przepisowi przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej powinno polegać na wskazaniu konkretnego przepisu konkretnego aktu prawnego, który miał zastosowanie w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym oraz stopnia naruszenia.

Zgodne z tym przepisem przytoczenie podstaw kasacyjnych ma zasadnicze znaczenie, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, co wynika z art. 183 par. 1 ustawy. Wobec związania granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd nie jest uprawniony ani zobligowany do poprawiania, uzupełniania czy interpretowania skargi kasacyjnej, gdyż, z mocy cyt. art. 183 par. 1, z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Właściwemu przytoczeniu podstaw skargi kasacyjnej służy przymus adwokacko-radcowski jej sporządzenia, nałożony art. 175 par. 1 ustawy.

Podana w skardze kasacyjnej Dariusza N. podstawa nie w pełni odpowiada art. 174 pkt 2 z formalnego punktu widzenia, bowiem nie przewiduje on naruszenia przepisów postępowania wskutek nietrafnego przyjęcia. Nadto jako przepis postępowania, którego naruszenie zarzuca się Wojewódzkiemu Sądowi, powołany został art. 145a par. 2 Kpa. Przepis ten nie miał zastosowania w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Postępowanie to toczyło się według przepisów cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a Wojewódzki Sąd jedynie oceniał rozstrzygnięcie organu w świetle art. 145 par. 2 Kpa.

Tak przytoczonej podstawy skargi kasacyjnej nie można uznać za usprawiedliwioną i wobec tego należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 184 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.