Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 775/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 85 ust.1; art. 82; art. 75 ust. 1 pkt 4a i ust. 1 pkt 2; art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2; art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2; art. 81 ust. 1 i ust. 2; art. 59 ust. 1 pkt 2; art. 63 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: art. 72 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 73 ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 880
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy WSA Marcin Małek (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art.71 ust. 1 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 82 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm.), dalej zwanej "ustawą" oraz § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), dalej zwanego "rozporządzeniem", po rozpatrzeniu odwołania S. L. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z [...] r., określającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na realizacji instalacji do przetwarzania odpadów przy ul. [...] w L. w wariancie II polegającym na realizacji w istniejącej hali instalacji do segregacji odpadów o wydajności 38000 Mg/rok oraz instalacji do regranulacji odpadów z folii o wydajności 18000 Mg/rok bez realizacji modułu do produkcji paliwa RDF z wygłuszeniem ściany hali od strony ul. [...].

W jej uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że podstawę materialnoprawną decyzji stanowiły przepisy ustawy. Zawarte w tej ustawie przepisy dotyczące ocen środowiskowych mają na celu weryfikację oddziaływania inwestycji kwalifikowanych, a więc takich, które powodują lub mogą powodować potencjalne niebezpieczeństwo dla środowiska. Stąd postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych przedsięwzięcia przeprowadza się przed wydaniem decyzji zezwalającej na inwestycję. Postępowanie to dotyczy zatem dopiero przedsięwzięcia planowanego i sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku.

Planowane przedsięwzięcie nie jest aktualnie inwestycją, dla której sporządzenie raportu byłoby zawsze konieczne, obligatoryjne, gdyż nie jest przedsięwzięciem wymienionym w § 2 rozporządzenia, lecz ze wskazanym w § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia. Natomiast przy realizacji wszystkich rodzajów przedsięwzięć wymienionych w § 3 rozporządzenia sporządzenie raportu o ich oddziaływaniu na środowisko ma charakter fakultatywny i zależy od przeprowadzonej analizy wstępnej planowanego przedsięwzięcia.

Nadto organ podniósł, że planowane przedsięwzięcie ma zostać zlokalizowane na terenach, oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (dalej: m.p.z.p.) symbolem IVA3P - tereny techniczno - produkcyjne o podstawowym przeznaczeniu pod lokalizację obiektów produkcyjnych, składów, magazynów o ograniczonej uciążliwości, niestwarzających zagrożenia dla istniejącej w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej. Na terenach tych dopuszczono różnego rodzaju działalność produkcyjno-wytwórczą i składowo-magazynowa, taką jak: produkcja przemysłowa, średnia wytwórczość, zaplecza techniczne budownictwa, bazy sprzętu i transportu, składy, magazyny, hurtownie, urządzenia obsługi rolnictwa, oraz inne formy działalności gospodarczej z zakresu katalogu dla symbolu literowego P wraz z zapleczem administracyjno-socjalnym, możliwość wymiany, rozbudowy, przebudowy i zmiany sposobu użytkowania istniejących obiektów pod warunkiem zachowania podstawowego przeznaczenia terenu i nawiązania się do obiektów istniejących na działce pod względem gabarytów oraz wysokości i kształtu dachu.

Planowane przedsięwzięcie odpowiada zatem ustaleniom m.p.z.p. Dodatkowo ma ono spełniać normy w zakresie emisji substancji do powietrza oraz emisji hałasu oraz nie będzie stwarzać realnego zagrożenia dla istniejącej w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej. Powierzchnia biologicznie czynna obszaru objętego wnioskiem będzie wynosiła 15%.

Dalej organ wskazał, że podstawowym dokumentem w sprawie jest raport o oddziaływaniu na środowisko. W opinii Kolegium, sporządzony raport odpowiada wymogom wynikającym z obowiązujących przepisów prawa, a organ pierwszej instancji dokonał jego wnikliwej oceny. Ocena ta zakładała przede wszystkim ustalenie możliwości realizacji przedsięwzięcia tak w wariancie proponowanym przez inwestora, jak i wariantach innych, w tym najkorzystniejszym dla środowiska. Istotne jest w tej kwestii, że w świetle przepisu art. 81 ust. 1 ustawy, jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika brak możliwości realizacji przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, organ, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji.

Odnośnie oceny raportu Kolegium - przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych - wskazało, że jest ona niewątpliwie ograniczona, ponieważ organ nie posiada specjalistycznej wiedzy, a w konsekwencji nie jest w stanie dokonać merytorycznej oceny raportu, sprawdzając prawidłowość zawartych w nim analiz i tez, nie jest w stanie dokonać sprawdzenia (badania i ustalenia) parametrów przedsięwzięcia i jego oddziaływania. Stąd też, jakiekolwiek zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu, które nie posiadają wiedzy specjalistycznej, aby nie były uznane za niezasadne, powinny zostać poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób odpowiedni wskazuje na wady raportu. Raportowi przysługuje bowiem szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, a której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora. W niniejszej sprawie, przeciwnicy inwestycji żadnych formalnych kontrekspertyz sporządzonych przez biegłych nie przedstawili.

Tym samym skarżące Stowarzyszenie, w opinii Kolegium, nie wykazało realności zarzutów dotyczących przedmiotowego dowodu, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, iż nieprawidłowo wybrano wariant realizacji przedsięwzięcia i co więcej, że żaden z przedstawionych wariantów nie może zostać zrealizowany, nie wskazując z jakich realnych powodów miałoby to nastąpić.

Kolegium podkreśliło, że w sprawie wybrano inny wariant realizacji przedsięwzięcia niż wariant wnioskodawcy, który został ograniczony do tych elementów przedsięwzięcia, których realizacja jest możliwa na przedmiotowym terenie w zgodzie z postanowieniami m.p.z.p. Treść decyzji organu pierwszej instancji i jej uzasadnienie wyraźnie wskazują, że organ ten dokonał analizy i oceny wszystkich zaproponowanych przez wnioskodawcę wariantów wynikających z projektu i sporządzonego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Planowane przedsięwzięcie według dokonanego wyboru wariantu, polegać będzie na realizacji instalacji do segregacji odpadów zbieranych selektywnie o wydajności 38000 Mg/rok oraz instalacji do reglanulacji odpadów z folii o wydajności 18000 Mg/rok bez modułu do produkcji paliwa RDF z wygłuszeniem ściany hali od strony ul. [...]. Likwidacja instalacji do wytwarzania RDF wiąże się z wyeliminowaniem z hali separatora powietrznego, przenośników frakcji lekkiej i ciężkiej odbierających odpad z separatora powietrznego, trzech pras, rozdrabniarki końcowej (młyna), zespołu przenośników zasypujących 2 kontenery w przypadku awarii pras lub rozdrabniarki.

Realizacja wybranego wariantu spowoduje zmianę rodzajów odpadów wytwarzanych w wyniku przetwarzania. Nie będzie powstawać RDF, zamiast tego powstanie sprasowana frakcja pre-RDF, która z linii do segregacji będzie transportowana do kontenerów i przekazywana uprawnionym odbiorcom. Zmniejszenie intensywności działalności ograniczy emisję hałasu. W celu ograniczenia i eliminacji niekorzystnych oddziaływań akustycznych zastosowane dodatkowo zostaną izolacje ścian murowanych, przegród z blach trapezowych, dachu oraz okien. Ponadto, na zewnątrz budynku hali nie planuje się instalowania urządzeń emitujących hałas. Zakład będzie funkcjonował przez całą dobę, przy czym ruch samochodów ciężarowych (dostawy/odbiory) będzie się odbywał głównie w porze dnia. Dojazd do terenu przedsięwzięcia będzie realizowany od strony północnej - od ul. [...]. Praca instalacji będzie się odbywała przy zamkniętych bramach hali. Bramy będą otwierane wyłącznie podczas załadunku i rozładunku odpadów i produktów, a więc ewentualne oddziaływanie z tym związane będzie krótkotrwałe.

Z przeprowadzonej analizy wpływu inwestycji na klimat akustyczny wynika, że funkcjonowanie przedmiotowego przedsięwzięcia nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, zarówno w porze dnia, jak i w porze nocy, przy czym zasięg oddziaływania hałasu w wariancie II będzie mniejszy w porównaniu z zasięgiem oddziaływania prognozowanym w wariancie preferowanym przez wnioskodawcę.

Również wykonana analiza oddziaływania na powietrze dla II wariantu wykazała zgodność z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87) oraz rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U., poz. 1031).

Odnośnie natomiast występowania uciążliwości zapachowej organ wskazał, że oddziaływania związane z odorami występują w instalacjach składowania odpadów komunalnych, mechaniczno-biologicznego przetwarzania (MBP), kompostowniach, oraz spalarniach odpadów. Planowane przedsięwzięcie recyklingu tworzyw sztucznych nie należy do żadnej z wymienionych kategorii i nie będzie obiektem przetwarzania odpadów zawierających podatną na szybki rozkład materię organiczną. Wsadem materiałowym do instalacji regranulacji folii będą tylko wysegregowane odpady tworzyw sztucznych z innych zakładów przetwarzania odpadów oraz selektywnie zebrane odpady opakowaniowe tworzyw sztucznych od podmiotów gospodarczych. Spowoduje to, że masa zanieczyszczeń w tym organicznych będzie minimalna, a w konsekwencji — oddziaływania w formie substancji zapachowych będą znikome.

Wskazać należy, że dostarczane odpady opakowaniowe i surowce wtórne oraz uzyskane produkty będą magazynowane wewnątrz hali, co w dużym stopniu zapobiegnie rozwiewaniu i tym samym przenoszeniu zapachów. Zakład wyposażony będzie w separator powietrzny zawierający urządzenie filtrujące. Ponadto planuje się zbieranie powietrza znad rozrywarki worków, przesiewacza dyskowego, separatora balistycznego oraz rozdrabniarek, a następnie kierowanie na filtr tkaninowy przed odprowadzeniem do środowiska. Prowadzenie rozdrabniania, czyszczenia, oddzielania od zanieczyszczenia materiału będzie odbywało się w wodzie. Wytłaczanie będzie prowadzone z odgazowaniem próżniowym, co oznacza, że cylinder będzie szczelnie połączony z pompą próżniową, która będzie odsysała wszystkie gazy. Pompa będzie pracowała w wodzie, przez co również substancje gazowe pozostaną w wodzie. W przedmiotowym zakładzie, obróbce poddawane będą jedynie odpady opakowaniowe zbierane selektywnie i surowce wtórne, które nie posiadają praktycznie frakcji organicznej, odpowiedzialnej za powstawanie odorów. Nie przewiduje się, aby proces segregacji odpadów zebranych selektywnie prowadzony w hali powodował występowanie emisji substancji odorotwórczych. Z tych względów Kolegium uznało, że zarzuty odnoszące się do emisji odorów są bezzasadne.

Jednocześnie ze względu na pobliską zabudowę mieszkaniową wnioskodawca zobowiązał się do przeprowadzenia monitoringu pyłów po uruchomieniu instalacji i następnie raz do roku w okresie dwóch lat po jej uruchomieniu. Dodatkowo zobowiązał się do nasadzenia pasa zieleni zimozielonej na terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej zlokalizowanej przy ul. [...] od strony wschodniej, w celu odgraniczenia mieszkańców od zakładu i stworzenia dodatkowego buforu w celu zniwelowania oddziaływań.

Za niezasadne organ również uznał zarzuty dotyczące zagrożenia pożarowego. Wskazał, że dla inwestycji zostanie opracowany operat przeciwpożarowy, zawierający warunki ochrony przeciwpożarowej dla instalacji i miejsc magazynowania odpadów. Operat ten zostanie wykonany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, a następnie zaopiniowany przez Miejskiego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej, czyli podmiot profesjonalnie powołany do ochrony przeciwpożarowej. Czas magazynowania przewidzianych do przetwarzania odpadów opakowaniowych i surowców wtórnych będzie wynosił jedną dobę. Wnioskodawca będzie dążył, aby ilość magazynowanych odpadów była jak najmniejsza, a zatem aby ograniczone było do minimum zagrożenie pożarowe.

W opinii Kolegium, nie wystąpi także zagrożenie poważnej awarii. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że zarówno proces technologiczny, jak i jego zabezpieczenia będą spełniały najwyższe standardy, co w konsekwencji zabezpieczy teren przedsięwzięcia oraz jego sąsiedztwo przed negatywnymi oddziaływaniami, także o charakterze nagłym. Wbrew twierdzeniom Stowarzyszenia poziom technologiczny przedsięwzięcia nie będzie niski, co gwarantuje nałożenie na wnioskodawcę szeregu, wskazanych w decyzji wymagań, które będą musiały być zrealizowane na etapie jego budowy i późniejszej eksploatacji.

Dalej organ wyjaśnił, że wyrażony w toku postępowania sprzeciw okolicznych mieszkańców wobec przedsięwzięcia, nie może stanowić podstawy do odmowy wydania decyzji środowiskowej. Protesty społeczne kierowane przeciwko inwestycji należy dogłębnie ocenić, by poznać ich powód, jednak wystąpienie protestów nie powoduje automatycznie, że organ powinien uzyskać społeczną akceptację przedsięwzięcia. Zatem organ prowadzący postępowanie środowiskowe, wydając decyzję, obowiązany jest uwzględnić wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa, ale sam sprzeciw społeczności lokalnej w stosunku do inwestycji nie może być podstawą do decyzji odmownej, co ma związek z charakterem tej decyzji i celami, dla których jest wydawana. Z akt niniejszej sprawy wynika, że w toku postępowania organ rozpatrzył wszystkie zgłaszane uwagi i wnioski oraz szczegółowo uzasadnił odmowę ich całkowitego uwzględnienia. Uwzględnione zostały jednakże te uwagi, które spowodowały wybranie do realizacji przedsięwzięcia w wariancie II, korzystniejszym z punktu widzenia środowiska.

W odniesieniu do gospodarki wodnej organ wskazał, że biorąc pod uwagę wielkość i charakter przedsięwzięcia nie przewiduje się by mogło się ono przyczynić do pogorszenia stanu oraz oddalenia w czasie osiągnięcia celów środowiskowych dla jednolitych części wód powierzchniowych i podziemnych. Ponadto inwestycja nie będzie wywoływała oddziaływań, które mogłyby w sposób skumulowany wpływać na sieć obszarów Natura 2000. Ze względu na lokalizację planowane przedsięwzięcie nie wpłynie negatywnie na zachowanie spójności i integralności sieci ekologicznej Natura 2000. Planowana inwestycja ze względu na swoją skalę i zasięg oddziaływania nie przyczyni się do pogorszenia standardów jakości na omawianym obszarze. Realizacja przedsięwzięcia nie wymaga również utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Ze względu na charakter przedsięwzięcia, skalę jego oddziaływania i usytuowanie względem granic państwa, nie wskazuje się potrzeby przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko.

W opinii Kolegium wszystkie konflikty związane z realizacją przedsięwzięcia wynikają bardziej z ogólnych obaw niż z rzeczywistego zagrożenia realizacją przedmiotowego przedsięwzięcia i zostały zdiagnozowane. W celu ich zminimalizowania wnioskodawca zobowiązał się do podjęcia działań takich jak nasadzenia zieleni izolującej, czy też urządzenie zieleni i ekologicznego placu zabaw na terenie zabudowy wielorodzinnej przy ul. [...].

Konkludując organ stwierdził, że w sprawie nie zachodzą przesłanki odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. W odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia powtórnej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy, gdyż zebrane w toku postępowania dowody wykazały jednoznacznie brak negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko.

Zgodnie z przepisem art. 85 u.i.o.ś., a wbrew stanowisku skarżącego Stowarzyszenia, w zaskarżonej decyzji określono warunki realizacji inwestycji na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia oraz rozwiązania chroniące środowisko, które muszą być uwzględnione w dalszej części procesu inwestycyjnego na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Spełnienie wymogów określonych w decyzji zapewni dotrzymanie obowiązujących standardów i przepisów w zakresie ochrony środowiska, a w celu minimalizacji oddziaływań przyjęto rozwiązania chroniące środowisko. W opinii Kolegium, po zrealizowaniu przez wnioskodawcę przedsięwzięcia wszystkich warunków określonych w wydanej decyzji oraz zgromadzonym materiale dowodowym, planowane przedsięwzięcie będzie zgodne z wymaganiami obowiązujących przepisów o ochronie środowiska.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie S. L. zarzuciło mu naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procedury administracyjnej, w szczególności:

1. art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie rzeczywistej wielkości jak i wpływu szkodliwych immisji jakie generować będzie planowana inwestycja na środowisko oraz istniejące w sąsiedztwie tereny mieszkaniowe,

2. art. 106 k.p.a poprzez pominięcie uzgodnienia gospodarki wodnej jaka prowadzona będzie w związku z planowaną działalnością;

3. zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązujących dla przedmiotowej inwestycji;

Zdaniem strony skarżącej, przedmiotowa inwestycja nie powinna być zlokalizowana we wskazanym miejscu z uwagi na sąsiedztwo zabudowy mieszkaniowej. Plan miejscowy zabrania powodowania pogorszenia stanu środowiska przyrodniczego, w tym m.in. stanu powietrza atmosferycznego, hałasu i komfortu życia mieszkańców. Sporządzony raport nie wykazuje natomiast spełnienia tych warunków. Zdaniem strony wystąpi dodatkowe zapylenie, dodatkowy hałas i dodatkowe zapachy odorowe. Uciążliwości te pogorszą ewidentnie komfort życia mieszkańców przyległego osiedla. Nie jest przy tym prawdą, że teren przedsięwzięcia nie znajduje się na obszarze oddziaływania innych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W pobliżu inwestycji usytułowana jest firma zajmująca się zbieraniem odpadów, z której to zapachy odorowe odczuwalne są w promieniu wielu kilometrów.

Ponadto, zdaniem strony mimo wprowadzonych rozwiązań związanych z koniecznością wykonania izolacji akustycznej, dopuszczalny poziom hałasu emitowany na osiedle mieszkaniowe zostanie przekroczony. Ponadto okolicznością dyskwalifikującą przedmiotowe przedsięwzięcie jest zbagatelizowana przez organy okoliczność możliwość wystąpienia pożaru. Na terenie zakładu znajdować się będzie ok. 25 ton papieru i tektury i ok. 70 ton tworzyw sztucznych i folii, czyli materiałów łatwopalnych. W sąsiedztwie planowanej inwestycji znajdują się natomiast gęsto usytuowane budynki mieszkalne kryte papą.

Wskazując na powyższe, strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

W piśmie procesowym z [...] r. stanowisko w sprawie zajął także, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, inwestor - tj. E. sp. z o.o. z/s w L. (dawnej E. W.) wnosząc o oddalenie skargi. Podkreślił, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty podniesione przez skarżącego są niezasadne i stanowią jedynie emanacje ogólnego niezadowolenia mieszkańców, że dochodzi do realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Tytułem wstępu wskazać należy, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 25 maja 2021 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Poza brakiem udziału stron w tym postępowaniu, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw w trybie zwykłym.

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm. ) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji Kolegium utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak jest bowiem, zdaniem Sądu, podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa, dającym podstawę do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 p.p.s.a.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowi art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Wynika to, z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę (art. 72 ust. 3 ustawy). Zaakcentować w związku z tym należy, że decyzja środowiskowa nie przesądza jeszcze o przystąpieniu do realizacji przedsięwzięcia lecz jedynie otwiera inwestorowi drogę do ubiegania się o jedną z ww. decyzji.

Niespornym jest w niniejszej sprawie, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia przedmiotowe przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa te uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Nie jest to decyzja uznaniowa lecz jest, co do zasady, decyzją związaną. Właściwy organ jest bowiem zobowiązany do wydania takiej decyzji, w każdym przypadku, gdy zwróci się o to, w sposób prawem przewidziany, strona, za wyjątkiem przypadków enumeratywnie wymienionych w przepisach prawnych, stanowiących podstawę wydania decyzji negatywnej tj. odmawiającej określenia środowiskowych uwarunkowań. Oznacza to, że na gruncie ustawy zasadą jest wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, natomiast wyjątkiem odmowa wydania takiej decyzji. Odmówić określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia można jedynie wtedy, gdy:

- występuje niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 ustawy);

- nastąpiła odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ uzgadniający (art. 77 ust. 1 ustawy);

- wnioskodawca nie wyraża zgody na realizację przedsięwzięcia w wariancie innymi, niż proponowany, a z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ustawy);

- z oceny odziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy);

- jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że może ono spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 13 ustawy).

Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja: planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Taka właśnie sytuacja ma miejsce w realiach rozpoznawanej sprawy, gdyż organ pierwszej instancji - po zasięgnięciu opinii właściwych organów - postanowieniem z [...] r. stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia i określił zakres raportu.

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził występowania żadnej z okoliczności, która w świetle przywołanych powyżej przepisów stanowić by mogła podstawę do odmowy wydania wnioskowanej przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Utrzymana w mocy przez Kolegium decyzja organu pierwszej instancji o środowiskowych uwarunkowaniach została wydana po przeprowadzeniu wymaganej oceny oddziaływania na środowisko, w toku której został sporządzony raport jej oddziaływania na środowisko.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest dokumentem prywatnym inwestora będącym dowodem w postępowaniu administracyjnym i podlegającym ocenie właściwego organu (wyrok NSA z 18 marca 2009 r., sygn. II OSK 383/08, a także z 23 lutego 2007 r., sygn. II OSK 363/06,). Tym samym raport nie jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a., a jedynie ma status dokumentu prywatnego, będącego ekspertyzą rzeczoznawcy. Raport wchodzi w skład materiału dowodowego sprawy, jest dowodem z dokumentu i jak każdy inny dowód podlega regułom postępowania dowodowego, w tym swobodnej ocenie dowodów zgodnie z art. 80 k.p.a. Raport opracowywany jest na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją przedsięwzięcia, ale oceniany przez organ administracji przeprowadzający ocenę oddziaływania na środowisko.

W kontekście dotychczasowych rozważań stwierdzić należy, że w ocenie Sądu organy obu instancji przeprowadziły postępowanie z zachowaniem wszystkich wymaganych prawem warunków; w szczególności z poszanowaniem zasad prowadzenia postępowania wyrażonych w k.p.a. Dokonały prawidłowego przytoczenia podstaw prawnych rozstrzygnięcia, prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie, a następnie właściwie dokonały subsumcji. Szczegółowo zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięć, a jego ocena została przeprowadzona w sposób rzetelny i całościowy.

Kluczowe znaczenie dla oceny kontrolowanej decyzji ma treść raportu przedłożonego przez inwestora oraz to, czy organy poddały go wnikliwej analizie i ocenie. Według Sądu organy właściwie wywiązały się z obowiązków w tym zakresie. Znajdujący się w aktach sprawy raport zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy, które zgodnie z art. 66 ustawy powinien zawierać każdy raport o oddziaływaniu na środowisko. Raport jest kompletny i spójny, nie budzi zastrzeżeń pod względem formalnym i merytorycznym.

Podkreślenia wymaga przy tym, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do kwestionowania ustaleń raportu i nie dokonuje merytorycznej oceny raportu o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko, lecz jedynie kontroluje ustalenia faktyczne dokonane przez właściwe organy (por. wyrok NSA z 11 lipca 2013 r., II OSK 639/13). Sąd może oceniać raport jedynie pod kątem poprawności formalnej, tj. zgodności jego treści z przepisami określającymi sposób sporządzenia, logiki wywodów oraz weryfikacji sporządzenia raportu przez osobę uprawnioną.

Zastrzeżeń Sądu nie budzi również ocena przebiegu postępowania przed organami obu instancji. W toku postępowania uzyskano wymagane uzgodnienia i opinie innych organów, a ich wyniki zostały uwzględnione zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy. Inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania, co wyczerpującej analizie poddało Kolegium, przedstawiając wynik tej analizy. Decyzja Kolegium zawiera wszystkie wymagane elementy, spełniając w tym zakresie wymogi, które z uwzględnieniem specyfiki zamierzonego przedsięwzięcia wynikają z art. 88 ustawy, respektując jednocześnie wymagania wynikające z art. 107 § 3 k.p.a.

Jednocześnie, zdaniem Sądu, żaden z pozostałych zarzutów skargi nie zasługiwał na uwzględnienie.

Podkreślenia wymaga, że w ramach wariantowania inwestycji przedstawiono wariant inwestorski oraz dwa warianty alternatywne (wariant I i wariant II), spośród których wybrano do realizacji wariant II, polegający na realizacji instalacji do segregacji odpadów o wydajności 38000 Mg/rok oraz instalacji do regranulacji odpadów z folii o wydajności 18000 Mg/rok bez realizacji modułu do produkcji paliwa RDF z wygłuszeniem ściany hali od strony ul. [...]. Jak wskazał organ wszystkie warianty są możliwe do realizacji technicznej oraz nie przekraczają norm jakości środowiska, różnią się od siebie jedynie zakresem oddziaływania na środowisko. Wybór powyższego wariantu został natomiast dokonany po rozważeniu interesu publicznego w tym społeczności lokalnej, która wielokrotnie wskazywała na możliwe do wystąpienia uciążliwości hałasowe związane z przedmiotową inwestycją. Wyłączenie z inwestycji instalacji do wytwarzania RDF wiąże się bowiem z wyeliminowaniem z hali separatora powietrznego, przenośników frakcji lekkiej i ciężkiej odbierających odpad z separatora powietrznego, trzech pras, rozdrabniarki końcowej (młyna), zespołu przenośników zasypujących 2 kontenery w przypadku awarii pras lub rozdrabniarki. Wskazane w ten sposób zmniejszenie intensywności działalności ograniczy emisję hałasu.

Realizacja wybranego wariantu spowoduje ponadto zmianę rodzajów odpadów wytwarzanych w wyniku przetwarzania. Nie będzie powstawać RDF, zamiast tego powstanie sprasowana frakcja pre-RDF, która z linii do segregacji będzie transportowana do kontenerów i przekazywana uprawnionym odbiorcom. W celu ograniczenia i eliminacji niekorzystnych oddziaływań akustycznych zastosowane dodatkowo zostaną izolacje ścian murowanych, przegród z blach trapezowych, dachu oraz okien. Ponadto, na zewnątrz budynku hali nie planuje się instalowania urządzeń emitujących hałas. Praca instalacji będzie się odbywała przy zamkniętych bramach hali. Bramy będą otwierane wyłącznie podczas załadunku i rozładunku odpadów i produktów, a więc ewentualne oddziaływanie z tym związane będzie krótkotrwałe.

W piśmie z [...] r. strona skarżąca jednoznacznie przyznała, że wybrany wariant jest najkorzystniejszy dla mieszkańców, jednakże taka inwestycja i tak nie powinna być zlokalizowana w przedmiotowym miejscu.

Jak natomiast wskazano wyżej, stanowisko takie nie poparte żadnym merytorycznym zarzutem nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Brzmienia art. 81 ust. 1 i 2 ustawy pozwala stwierdzić, że sprzeciw mieszkańców gminy nie może stanowić podstawy do wydania negatywnej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Sformułowane przez stronę skarżącą zarzuty mają natomiast charakter bardzo ogólny nie znajdujący oparcia w jakimkolwiek opracowaniu bądź dokumencie podważającym prawdziwość tez przedstawionych w sporządzonym na potrzeby postępowania raporcie.

Odnośnie zarzutów wskazujących na przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu na terenach mieszkaniowych sąsiadujących z przedmiotową inwestycją wskazać należy, że są one całkowicie nietrafne. Przed wszystkim podkreślić należy, że tereny zabudowy mieszkaniowej sąsiadujące z inwestycją nie znajduje się na obszarze dla którego obowiązują dopuszczalne normy poziomu hałasu, co wynika wprost z zapisów m.p.z.p. Przedmiotowa zabudowa mieszkaniowa nie leży bowiem na terenie przeznaczonym pod tego typu zabudowę lecz na obszarze o tożsamym przeznaczeniu jak nieruchomość inwestora, tj. na terenach techniczno-produkcyjnych o podstawowym przeznaczeniu pod lokalizację obiektów produkcyjnych, składów i magazynów. Pomimo braku dopuszczalnych norm hałasowych na terenie położonym najbliżej inwestycji, na którym znajdują się budynki mieszkalne wielorodzinne, przeanalizowano emisję hałasu z inwestycji przyjmując normy jak dla terenu chronionego zabudowy mieszkalnej. Z przeprowadzonej symulacji wynikało natomiast, że wartości poziomu dźwięku w punktach obserwacyjnych w porze odniesienia dnia i nocy nie przekraczają wartości dopuszczalnych. Wybór wariantu II realizacji przedsięwzięcia gwarantuje więc dotrzymanie najbardziej restrykcyjnych norm hałasowych przeznaczonych dla terenów zabudowy mieszkaniowej.

Zupełnie nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 73 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska (dalej: p.o.ś). Przepis ten, który zabrania w obrębie zwartej zabudowy miast i wsi budowy zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w szczególności zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej nie miał bowiem zastosowania w przedmiotowej sprawie. Podać w tym miejscu należy, iż przywołany przepisy umieszczony zostały w części ogólnej ustawy w Tytule I, Dział VII "Ochrona środowiska w zagospodarowaniu przestrzennym i przy realizacji inwestycji". Z treści art. 73 ust. 1 p.o.ś. wynika, że ma on zastosowanie w dwóch przypadkach: tworzenia planu zagospodarowania przestrzennego lub wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ograniczenia wprowadzone przez ten przepis dotyczą zatem fazy, która przesądza o zlokalizowaniu inwestycji na określonym obszarze, nie zaś realizacji procesu inwestycyjnego. Z systematyki ustawy p.o.ś. wynika więc, że ustalenia zawarte w art. 73 ust. 3 tej ustawy nie odnoszą się do postępowania w sprawie uwarunkowań środowiskowych, lecz mają zastosowanie przy tworzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub wydaniu decyzji o warunkach zabudowy. Tym samym bezprzedmiotowe jest ustalanie, czy przedmiotowa inwestycja jest zakładem stwarzającym zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej.

Nie można zgodzić się także z zarzutami odnoszącymi się do możliwości wystąpienia pożaru. Oczywistym jest, że planowane przedsięwzięcie jest zakładem, w którym może wystąpić pożar, tak jak w wielu tego typu inwestycjach, jednak możliwość jego wystąpienia sama w sobie nie może stanowić przeszkody w jego funkcjonowaniu, a tym bardziej uzasadniać wydanie decyzji odmownej w przedmiotowej sprawie. Przy tego typu inwestycjach podmiot podejmujący omawianą działalność zobowiązany jest przestrzegania określonych prawem wymagać zagrożenie to minimalizujących. Przykładowo można wskazać na art. 41a ust. 1a ustawy o odpadach, który stanowi, że zezwolenie na przetwarzanie odpadów jest wydawane po przeprowadzeniu przez komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej kontroli instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub miejsc magazynowania odpadów, w których ma być prowadzone przetwarzanie odpadów lub zbieranie odpadów, w zakresie spełniania wymagań określonych w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej oraz w zakresie zgodności z warunkami ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w operacie przeciwpożarowym, którego obowiązek sporządzenia ma inwestor. Jednocześnie bez znaczenia jest przywoływanie przykładów pożarów w tego typu zakładach. Inwestor nie może bowiem ponosić konsekwencji tego typu zdarzeń. Zagrożenie pożarowe zostanie również zminimalizowane przez zastosowanie szeregu zabezpieczeń takich jak: monitoring wizyjny, system detekcji pożaru, czujniki dymu i zraszacze, system hydrantów przeciwpożarowych, pianowe urządzenia gaśnicze.

Chybione są również zarzuty dotyczące naruszenia § 9 pkt 1 i § 35 m.p.z.p., gdyż również te przepisy z uwagi na ich ogólny charakter nie stanowiły przeszkody do wydania zaskarżonej decyzji. Wyjaśnienia wymaga, że przepisy m.p.z.p. podlegają wykładni tak jak inne źródła prawa powszechnie obowiązującego, co oznacza, że powinny tworzyć spójna i logiczna całość w sposób systemowy. Analiza planu na obszarze którego znajduje się sporna inwestycja prowadzi natomiast do konstatacji, że istniejąca na przedmiotowym obszarze zabudowa wielorodzinna jest wyjątkiem, o czym świadczy dopuszczalność dalszego użytkowania zabudowy mieszkaniowej z postulatem zamiany na funkcję usługową i zakaz jej rozbudowy, a nawet przeprowadzania kapitalnych remontów. Z oczywistych zatem względów ochrona tych terenów nie jest tak mocna jak typowych obszarów zabudowy mieszkaniowej.

W tym stanie rzeczy Sąd podzielił stanowisko organów, że po zrealizowaniu przez wnioskodawcę wszystkich warunków określonych w wydanej decyzji, planowane przedsięwzięcie będzie zgodne z wymaganiami obowiązujących przepisów prawa.

Mając na względzie wszystkie powyższe argumenty i przesłanki, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.