Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 447/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 34,  art. 2 ust. 1,  art. 3 ust. 2 pkt 13
journal: Dz.U. 2010 nr 185 poz 1243
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - tekst jednolity.
article: art. 153,  art. 170
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Olga Białek (spr.), Sędziowie Sędzia NSA - Julia Szczygielska, Sędzia NSA - Zygmunt Wiśniewski, , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 listopada 2011 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w P na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania w sprawie usunięcia mas ziemnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 stycznia 2011 r. Prezydent W - po ponownym rozpatrzeniu sprawy usunięcia mas ziemnych pochodzących z budowy marketu B – na podstawie art. 34 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2010 r., Nr 185, poz. 1243 z późn. zm.) odmówił umorzenia postępowania w wyżej określonej sprawie oraz nakazał "A" Spółce z o.o. z siedzibą w P, usunięcie mas ziemnych pochodzących z budowy Centrum Handlowego B, zdeponowanych w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania tj. na terenie działek nr [...] i nr [...], obręb [...], S, położonych w W przy ul. J G, w terminie do dnia 31 lipca 2011 r., zobowiązując jednocześnie do:

- przekazania ww. odpadów do odzysku firmom posiadającym aktualnie zezwolenia w tym zakresie (np. na składowisko odpadów przemysłowych przy ul. G w W lub składowisko odpadów komunalnych przy ul. B – do przewarstwowienia składowanych tam odpadów lub budowy skarp) lub przekazania osobom fizycznym albo jednostkom organizacyjnym nie będącym przedsiębiorcami w celu ich zagospodarowania zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym niebędącym przedsiębiorcami oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz.U. Nr 75, poz. 527), np. do utwardzenia powierzchni;

- przewożenia odpadów z miejsca ich składowania transportem samochodowym drogami publicznymi (np. ul. W lub G o dopuszczalnej całkowitej masie pojazdu, nieprzekraczającej 16 ton i dalej ul. Wrocławską);

- posiadania dokumentów potwierdzających przekazanie ww. odpadów do odzysku;

- uporządkowania terenu po usunięciu odpadów oraz powiadomienia organu o wykonaniu nałożonego obowiązku.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W w wyniku rozpatrzenia odwołania od opisanego orzeczenia, zaskarżoną obecnie decyzją wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Przedstawiając w uzasadnieniu dotychczasowy stan faktyczny i prawny sprawy organ wskazał, że decyzją z dnia 22 marca 2006 r. Prezydent W nakazał "A" Spółce z o.o. usunięcie mas ziemnych z terenu działek nr [...] i [...] i zagospodarowanie ich zgodnie z wymogami ustawy o odpadach w terminie do dnia 20 kwietnia 2006 r.

Na skutek odwołania wniesionego przez stronę zobowiązaną do wykonania określonego wyżej obowiązku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W, orzeczeniem z dnia 15 maja 2006 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Decyzją z dnia 21 stycznia 2008 r. Prezydent W, na podstawie art. 34 ustawy o odpadach, umorzył postępowanie w sprawie usunięcia mas ziemnych pochodzących z budowy marketu B, zdeponowanych na terenie działek nr [...] i nr [...], oraz nakazał "A" usunięcie tych mas ziemnych i zagospodarowanie ich zgodnie z wymogami ustawy o odpadach. W ocenie organu, przedmiotowe masy ziemne stanowią odpady w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach i zdeponowane zostały na terenie działek na ten cel nieprzeznaczonych, oznaczonych w ewidencji gruntów jako użytek R III B.

Decyzją z dnia 10 marca 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W wyniku skargi wniesionej na tę decyzję przez "A" Spółka z o.o. z siedzibą w P, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia [...]r. (sygn.akt [...]), uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji ze względu na naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Uwzględniając skargę Sąd wskazał, że zastosowany w niniejszej sprawie jako podstawa orzekania, przepis art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach stanowi, że "wójt, burmistrz, prezydent w drodze decyzji nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania, wskazując sposób wykonania tej decyzji". Wyjaśnił dalej, iż z przepisu tego wynika, że w każdym przypadku stwierdzenia składowania lub magazynowania odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym, właściwy organ jest zobligowany do zastosowania środka nadzwyczajnego w postaci decyzji nakazującej usunięcie odpadów. Sąd zaznaczył, że możliwość zastosowania omawianego przepisu w przedmiotowej sprawie, wynika z art. 2 ust. 1 ww. ustawy o odpadach, zgodnie z którym, jej przepisy stosuje się także do postępowania z masami ziemnymi lub skalnymi, jeżeli usuwane są albo przemieszczane w związku z realizacją inwestycji lub prowadzeniem eksploatacji kopalin. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy uprawnia do stwierdzenia, że zaistnienie okoliczności wskazanych w tym przepisie (tj art. 2 ust. 1 ) oraz w przepisie art. 34 ust. 1 ww. ustawy, nie może budzić wątpliwości. Masy ziemne składowane na terenie działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...], położonych przy ul. J G w W, zostały bowiem usunięte z innych nieruchomości, w związku z realizacją inwestycji oznaczonej jako budowa obiektu handlowego-hipermarketu B. Sąd stwierdził, że nie można kwestionować prawidłowości uznania "A" Spółki z o.o. z siedzibą w P za posiadacza odpadów, wobec spełnienia przez ten podmiot kryteriów przyjętych w przepisie art. 3 art. 2 pkt 13 ustawy o odpadach. Zdaniem Sądu prawidłowe jest także ustalenie, że opisanie wcześniej działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...], nie są przeznaczone do składowania lub magazynowania odpadów, a twierdzenie pełnomocnika skarżącej spółki, że działki te idealnie nadają się do tego celu - zatem właściwy organ powinien odstąpić od nakazu usunięcia z nich odpadów- jest nie do zaakceptowania w warunkach państwa praworządnego.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w wyroku z dnia [...] r. wykazała jednak, że decyzja ta, jak też decyzja organu pierwszej instancji, nie zawierają obligatoryjnego elementu rozstrzygnięcia podejmowanego na podstawie art. 34 ust 1 in fine ustawy o odpadach. Ustawodawca wymaga bowiem wskazania w decyzji nakazującej posiadaczowi odpadów usunięcie ich z miejsc nieprzeznaczonych do ich składania lub magazynowania, sposobu wykonania tej decyzji. Sąd podkreślił, że wymóg wskazania sposobu wykonania przedmiotowej decyzji nie zostaje spełniony, poprzez zamieszczenie w osnowie decyzji zapisu o treści "... i zagospodarowanie ich zgodnie z wymogami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach i wyznacza z urzędu termin ich usunięcia do dnia 30 czerwca 2008r.". Wyjaśnił również, że ustalenie terminu wykonania obowiązku, zgodnie z poglądami prezentowanymi w literaturze przedmiotu (podzielanymi przez skład wówczas orzekający) jest traktowane jako element rozstrzygnięcia o sposobie wykonania decyzji, co jednak nie oznacza, że rozstrzygnięcie w tym zakresie może zostać ograniczone tylko do oznaczenia terminu wykonania obowiązku. Sąd przyjął, że wskazanie sposobu wykonania decyzji wydawanej na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach, powinno uwzględniać również techniczne warunki usunięcia odpadów, w tym sposób i środki transportu, miejsce ich składowania i ewentualne uwarunkowania czy zalecenia wynikające z rodzaju odpadów /np. W. Radecki: op. cit./. W obu decyzjach poddanych kontroli sądowej, rozstrzygnięcia nie zawierały wskazanych elementów, co oznaczało, że wydane one zostały z naruszeniem przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Rozpatrując sprawę ponownie Prezydent W decyzją z dnia 21 września 2009 r. odmówił umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie usunięcia mas ziemnych pochodzących z budowy marketu B, nakazując jednocześnie "A" usunięcie tych mas ziemnych i wskazując sposób wykonania decyzji.

W wyniku odwołania wniesionego przez adresata obowiązku, Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W decyzją z dnia 10 listopada 2009 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Z obszernego uzasadnienia wynika, że powodem podjęcia kasacyjnego rozstrzygnięcia było naruszenie w postępowaniu pierwszoinstacyjnym przepisów o doręczeniach (art. 40 § 2 k.p.a.), gdyż pomimo ustanowienia w sprawie przez stronę pełnomocnika, organ pierwszej instancji nie doręczał mu pism.

Prowadząc dalej postępowanie Prezydent Miasta W, przeprowadził rozprawy administracyjne z udziałem stron oraz uzupełnił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy o "Sprawozdanie z analiz fizykochemicznych ścieku nr 36/W/10" w związku z ustaleniem, że z terenu działki nr [...] nastąpił wypływ wód rdzawej barwy i szklistej zawiesiny.

W efekcie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, wydana została opisana na wstępie decyzja z dnia 12 stycznia 2011 r. która na skutek wniesienia środka zaskarżenia, poddana została kontroli instancyjnej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W

Utrzymując w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję z dnia 12 stycznia 2011r. organ drugiej instancji stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz treść odwołania przekonują, że strona nie zakwestionowała ustaleń dotyczących sprecyzowania miejsc określonych w art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach, jak też wskazania ich właścicieli. Kontrowersji nie wzbudził również fakt zgromadzenia ziemi na działkach nr [...] i [...].

Zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że ani decyzja Prezydenta Miasta W z dnia 6 czerwca 2003 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji – budowy Centrum Handlowego B, ani decyzja Starosty W z zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę, nie określiły warunków i sposobu zagospodarowania mas ziemnych. W takiej sytuacji słusznie organ pierwszej instancji uznał, znajdujący się na działkach nr [...] i nr [...] materiał, za masy ziemi, do których w myśl art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy o odpadach, stosuje się jej przepisy, w tym przepis art. 34 ust. 1. W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął również, że posiadaczem odpadów zobowiązanym do ich usunięcia jest "A" Spółka z o.o. z siedzibą w P. W myśl art. 3 ust. 3 pkt 13 ww. ustawy posiadaczem odpadów jest bowiem każdy, kto faktycznie włada odpadami - przy domniemaniu, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Zdaniem Kolegium, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy przekonuje, że władającym jest "A". Wprawdzie w realizacji inwestycji zaangażowanych było wiele podmiotów, jednak konieczność akceptacji przez wskazaną Spółkę istotnych czynności faktycznych, np. najistotniejszej dla niniejszej sprawy składowania mas ziemnych, czy wyrównywania terenu, przemawia za władztwem tej Spółki w rozumieniu art. 3 ust. 3 pkt 13 ustawy o odpadach.

Organ odwoławczy argumentował dalej, że zaskarżona decyzja łącznie z uzasadnieniem, spełnia wymogi art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach. Również termin usunięcia odpadów określony w decyzji jest zgodny z wnioskiem pełnomocnika Spółki. Zdaniem organu, nie znajduje potwierdzenia zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. Pomimo lakoniczności uzasadniania znajdującego się na str. 9, decyzja zawiera podstawy prawne rozstrzygnięcia a konfrontacja tej części z pozostałą częścią uzasadnienia nie pozostawia wątpliwości co do spełnienia wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a.. Niezmienność zasadniczych elementów stanu faktycznego sprawy istotnych dla rozstrzygnięcia (podjętego na podstawie art. 34 ust.1 ustawy o odpadach), nakazuje bowiem przyjęcie aktualności analiz dowodowych wyrażonych w całości uzasadniania. Za nieuzasadniony uznano również zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. jako, że w świetle kategorycznego brzmienia art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach, nie znajduje podstaw prawnych dopatrywanie się przez skarżącego, możliwości zastosowania w sprawie innych rozwiązań - co stwierdził już WSA w wyroku z dnia [...] r. Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji słusznie odmówił umorzenia postępowania w niniejszej sprawie. Oceny tej nie zmieniły nowe zjawiska, które wystąpiły w toku postępowania (polegające na wypływie wód o rdzawej barwie oraz rdzawej zawiesiny). Prawidłowo podjęte przez organ pierwszej instancji czynności dowodowe, wykazały bowiem, że nie mają one wpływu na usunięcie zdeponowanych mas ziemnych.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem "A" Spółka z o.o. z siedzibą w P w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzuciła:

1/ naruszenie prawa materialnego, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 3 ust.2 pkt 13 oraz art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach, przez przyjęcie, że podmiotem zobowiązanym do usunięcia odpadów jest właściciel terenu, na którym one się znajdują w sytuacji, w której można ustalić wytwórcę odpadów;

2/ naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 8 i art. 138 § 2 k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji mimo, że podjęto ją bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz bez wyjaśnienia stronie motywów i przesłanek jej podjęcia.

Zarzucając powyższe zawnioskowano o uchylenie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że przepis art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu administracyjnym rodzi dla organów administracji związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku WSA z dnia [...] r. nie pozbawiając jednak strony skarżącej prawa podtrzymywania stanowiska, które nie zostało uwzględnione na wcześniejszych fazach postępowania zarówno przez organy jak i przez sąd administracyjny.

Skarżąca Spółka – mimo, że znane są jej stanowiska zawarte we wcześniej wydawanych decyzjach – nadal podtrzymuje, że prawidłowe zastosowanie przepisów ustawy o odpadach, w szczególności art. 3 i art. 34 ust. 1, powinno doprowadzić do innego rozstrzygnięcia, niż zawarte w zaskarżonych decyzjach. W tym względzie podtrzymuje argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji Prezydenta W z dnia 21 września 2009 r., przede wszystkim wskazując, że organy niezgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym przyjęły domniemanie, że Spółka "A" jest posiadaczem odpadów zobowiązanym do ich usunięcia. Wiadomo tymczasem, że masy ziemne – co przyznaje Kolegium – powstały w trakcie budowy hipermarketu B przez wykonawcę tj. C SA i D SA.

Nie zgadzając się z zaskarżonym rozstrzygnięciem wskazano, że okoliczności faktyczne jak i uregulowania prawne, pozwalały organom na odstąpienie od nałożenia obowiązku przemieszczania mas ziemnych zlokalizowanych w dotychczasowym miejscu na inne. Działanie takie, skarżąca uznała za nieracjonalne i generujące bardzo wysokie koszty związane z przetransportowaniem mas ziemnych a przy tym niestwarzające – z punktu widzenia ochrony środowiska – korzystnej sytuacji na działkach nr [...] i nr [...].

Uzasadniając dalsze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego, Spółka uznała, że nie jest trafne stanowisko organu odwoławczego, który nie uznał tożsamych zarzutów podniesionych już w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Bezspornie bowiem, uzasadnienie tej decyzji było lakoniczne i nie spełniało wymogów wskazanych w petitum skargi przepisów prawa procesowego. Zdaniem strony, podobnie ocenić należy również uzasadnienie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego.

W odpowiedzi na skargę, strona przeciwna nie zgadzając się z podniesionymi w skardze zarzutami i podtrzymując w całości argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji, wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 z późn.zm.) kompetencje sądów administracyjnych w zakresie kontroli działalności administracji publicznej ograniczone zostały do oceny działalności tych organów pod względem zgodności z prawem. Działając zatem w granicach przyznanych kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny prawidłowości zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego oraz trafności ich wykładni. Dokonując czynności kontrolnych, Sąd zobowiązany jest uwzględnić stan faktyczny i prawny jaki istniał w chwili wydania zaskarżonej decyzji lub postanowienia.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzje administracyjne (postanowienia) uchybiające prawu materialnemu - jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. Nr 153, Nr 1270 z późn. zm.- zwanej dalej u.p.p.s.a.) - jak też rozstrzygnięcia dotknięte wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b przywołanego przepisu), a także wydane bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (lit. c ww. przepisu).

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w granicach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził aby wydana ona została z naruszeniem prawa o którym mowa w art. 145 § 1 wskazanej wyżej ustawy, zwłaszcza zaś aby naruszała przepisy prawa materialnego, lub przepisy prawa procesowego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Tym samym Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi.

Istotny wpływ na wynik przeprowadzonej w powyższym zakresie kontroli sądowej, miała okoliczność, że niniejsza sprawa rozpoznawana jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w warunkach wydania przez ten Sąd prawomocnego wyroku z dnia [...] r. (sygn.akt [...]), uchylającego decyzje organu pierwszej i drugiej instancji, które już wcześniej zapadły w przedmiotowej sprawie.

Wskazać zatem należy, że według art. 153 u.p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna, o której mowa w przywołanym przepisie, dotyczyć może stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, kwestii zastosowania określonego przepisu jako podstawy do wydania decyzji. Związanie organu oceną prawną wyrażoną w wyroku może być wyłączone tylko w razie istotnej zmiany (po wydaniu wyroku) stanu faktycznego lub przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku w prawem przewidzianym trybie.

Natomiast według art. 170 u.p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe a w przypadkach w ustawie przewidzianych - także inne organy. W literaturze przedmiotu wyjaśniono, że moc wiążąca orzeczenia określona w tym przepisie oznacza, że podmioty w nim wymienione muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak jak to stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnych postępowaniach, w których pojawi się dana kwestia, nie może ona być już ponownie badana (B.Dauter, B. Gruszczyński, A.Kabat, M. Niezgódka –Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005). Orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego a jego oddziaływaniem objęte jest też przyszłe postępowanie administracyjne (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 lipca 2006 r., VII SA/Wa 764/06, LEX nr 243709).

Z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r. wydanego w niniejszej sprawie wynika, że powodem uchylenia decyzji nakładających na "A" Spółka z o.o. z siedzibą w P obowiązek usunięcia mas ziemnych zdeponowanych w miejscu do tego nieprzeznaczonym tj. na działkach nr [...] i nr [...], było naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach z tego względu, że rozstrzygnięcie decyzji organu pierwszej instancji nie zawierało obligatoryjnego elementu wymaganego ww. przepisem i nie wskazywało sposobu jej wykonania. Podkreślenia wymaga, że była to jedyna przyczyna uchylenia zaskarżonej wówczas decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W przywołanym wyżej wyroku z dnia [...] r. Sąd nie stwierdził natomiast, aby przepis art. 34 ustawy o odpadach naruszony został z innych przyczyn, jak też nie dopatrzył się naruszenia innego przepisu ustawy o odpadach ani przepisów prawa procesowego. Wręcz przeciwnie, Sąd dokonał oceny przesłanek prawnych uprawniających organy do zastosowania w zaistniałych okolicznościach faktycznych przepisu art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach w odniesieniu do mas ziemnych zdeponowanych na działkach nr [...] i nr [...] i obciążenia obowiązkiem ich usunięcia "A", jednoznacznie stwierdzając, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, bezsprzecznie zaistniały podstawy do zastosowania w niniejszej sprawie art. 34 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 ww. ustawy. Sąd stwierdził, że prawidłowo Spółka "A" została uznana za posiadacza odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 2 pkt 13 ustawy o odpadach. Nie budziło również wątpliwości Sądu, że wskazane wcześniej działki, nie są przeznaczone do składowania lub magazynowania odpadów a zatem właściwe organy nie mogą odstąpić od obowiązku wydania nakazu usunięcia spornych mas ziemnych z tych nieruchomości. Stanowczo również stwierdził, że pogląd przeciwny, prezentowany przez stronę skarżącą - jest nie do zaakceptowania w warunkach państwa praworządnego.

Zdaniem składu orzekającego przedstawienie oceny prawnej zawartej w wyroku z dnia [...] r., było konieczne, ze względu na podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 34 ust. 1 i art. 3 ust. 2 pkt 13 ustawy o odpadach przez uznanie skarżącej za posiadacza odpadów zobowiązanego do ich usunięcia oraz ze względu na zarzut zmierzający do wykazania, że organy mogły odstąpić od nałożenia wskazanego wcześniej obowiązku.

W świetle regulacji zawartej w art. 153 i art. 170 u.p.p.s.a. zarzuty te są oczywiście niezasadne, gdyż kwestie których one dotyczą, zostały przesądzone w prawomocnym wyroku z dnia [...] r. a organy administracji stosując w niniejszej sprawie art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach, do mas ziemnych zdeponowanych na przedmiotowych działkach i nakładając obowiązek ich usunięcia z tego terenu na stronę skarżącą jako posiadacza odpadów, zachowały się zgodnie z oceną prawną zawartą w przywołanym wyżej wyroku. Co istotne, po jego wydaniu, zarówno stan prawny jak też stan faktyczny sprawy nie uległ istotnej zmianie. Tym samym organy administracji, jak też Sąd, związane są oceną prawną zawartą w ww. wyroku odnoszącą się do podnoszonych w skardze kwestii spornych. Oznacza to, że nie można obecnie ponownie kwestii tych oceniać, a tym bardziej oceniać odmienne – jak oczekuje tego strona skarżąca.

Dla sądu orzekającego w sprawie która była już poddana kontroli sądowoadministracyjnej, związanie wynikające z art. 153 i art. 170 u.p.p.s.a. oznacza bowiem tyle, że co do zgodności z prawem kwestii spornych, które były już przedmiotem oceny w prawomocnym wyroku uwzględniającym skargę, nie może on formułować ocen odmiennych niż poprzednio wyrażone, lecz winien dokonać kontroli zaskarżonego aktu z uwzględnieniem zastosowania się organu do zawartej w poprzednim wyroku oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania. Odmienne działanie, naruszałoby wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadę poszanowania wartości – pewności prawa, zaufania obywateli do państwa, spójności działania organów państwowych (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 maja 2000 r., sygn.akt SK 22/99).

Wobec powyższego dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta W z dnia 12 stycznia 2011 r. skład orzekający w niniejszej sprawie zakres kontroli ograniczył do zbadania, czy organy administracji wykonały wskazania zawarte w prawomocnym wyroku z dnia [...]r i czy w związku z powyższym wystąpiły uchybienia na tyle istotne, że uzasadniałby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji.

Zdaniem Sądu orzekając ponownie w sprawie usunięcia mas ziemnych zdeponowanych na działkach nr [...] i nr [...] organy administracji zastosowały się do wskazań zawartych w wyroku z dnia [...] r. wypełniając obowiązek wydania decyzji na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach i wskazując w jej rozstrzygnięciu – sposób jej wykonania. Analiza treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Prezydenta Miasta W z dnia 12 stycznia 2011 r. wskazuje, że zawiera ono elementy podane przez Sąd w wyroku z dnia [...] r. Organ określił bowiem termin w jakim powinno nastąpić usunięcie odpadów, określił środki transportu oraz dopuszczalną drogę transportu a wreszcie wskazał miejsce na które powinny zostać usunięte masy ziemne. To zaś oznacza, że organ zastosował się do wskazań wynikających z prawomocnego orzeczenia sądowego, zgodnie z którym, wskazanie sposobu wykonania decyzji powinno uwzględniać (obok terminu) również techniczne warunki usunięcia, w tym sposób i środki transportu, miejsce ich składowania i ewentualne uwarunkowania czy zalecenia wynikające z rodzaju odpadów.

Z przedstawionych wyżej względów nie mogły wywrzeć zamierzonego skutku postawione z skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. Ze względu na treść wyroku tut. Sądu z dnia [...] r., w świetle art. 153 i art. 170 u.p.p.s.a, brak było podstaw do kontrolowania zaskarżonych decyzji pod kątem naruszenia przepisów w skardze wskazanych, objętych już wcześniej kontrolą sądową. Za nieskuteczny należy również uznać zarzut naruszenia prawa procesowego, wskazujący na lakoniczność uzasadnienia decyzji. Tego typu wadliwość decyzji, przy prawidłowym jej rozstrzygnięciu, nie stanowi bowiem naruszenia prawa, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym nie może prowadzić do wyeliminowania tylko z tego względu zaskarżonego aktu.

Z przedstawionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.