Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 699/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa

SENTENCJA

1 W Y R O K 2 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 lutego 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia del. NSA Janusz Ruszyński /spr./ Sędziowie WSA Maciej Dybowski as.sąd. WSA Karol Pawlicki Protokolant stażysta sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2004 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W. na decyzję Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zwrotu nadpłaty podatku od towarów i usług za kwiecień 2001 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzje 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej Spółki kwotę 240,30 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ K.Pawlicki /-/ J.Ruszyński /-/ M.Dybowski


UZASADNIENIE

"A" w deklaracji VAT-7 za marzec 2001 r. wykazała fakturę nr [...] z [...] 2001 r. dotyczącą importu desek sosnowych a dokument celny SAD z dnia [...] 2001 r. Spółka otrzymała w dniu [...]2001 r. Mając to na uwadze Urząd Skarbowy stwierdził, że podatek naliczony w powyższej fakturze mógł być ujęty w rozliczeniu za kwiecień 2001 r. lub w rozliczeniu za maj 2001 r.

Ponieważ według organów skarbowych Spółka uchybiła terminom przewidzianym w art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym / Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm./ utraciła prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, co zdaniem organów skarbowych wynika z art. 19 ust. 3b ustawy.

Urząd Skarbowy nie przyjął też złożonej wraz z wnioskiem o stwierdzeniu nadpłaty korekty deklaracji VAT-7 za kwiecień i odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za kwiecień 2001 roku.

W skardze na decyzję Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia [...] która utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] A Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o jej uchylenie.

Skarżąca Spółka zarzuca naruszenie art. 19 ust. 3b ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym twierdząc, że ustawodawca odsyła w tym przepisie do terminów określonych w art. 19 ust. 3 rozumianych jako okresy rozliczeniowe a nie terminy składania deklaracji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona.

Zgodnie z treścią art. 19 ust. 3b ustawy o VAT w przypadku uchybienia terminom wskazanym w ust. 3, podatnik traci prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, o którym mowa w ust. 2 i 2a. Ustawodawca odesłał więc do określonych w ust. 3 terminów rozumianych jednak jako okresy rozliczeniowe. Redagując ten przepis posłużono się przecież zwrotem "nie wcześniej niż w rozliczeniu za miesiąc i nie później niż w rozliczeniu za miesiąc następny" /ust. 3 pkt 1/. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z bezpośredniego brzmienia przepisu art. 19 ust. 3b ustawy o VAT wynika, że nie odsyła on do terminów składania deklaracji z art. 10 ust. 1 i art. 26 tej ustawy, lecz do terminu /okresu/ rozliczenia. Jeżeli zatem podatnik naruszył termin wynikający z art. 10 ust. 1 i art. 26 ustawy, ale obniżenia podatku należnego dokonał w rozliczeniu za miesiąc, w którym otrzymał fakturę, bądź w rozliczeniu za miesiąc następny, nie uchybił on terminowi z art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy. Uchybienie terminowi z art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym polega wyłącznie na uwzględnieniu kwoty VAT naliczonego w innym rozliczeniu niż ustawowo określone. Nie ma ono natomiast związku z terminem składania deklaracji VAT-7, gdyż nawet po jego upływie możliwa jest autokorekta.

Ustalając znaczenie pojęcia "terminy", którym posługuje się przepis art. 19 ust. 3b ustawy, ustawodawca wskazał nie końcową datę, której trzeba dochować dla skutecznego dokonania jakiejś czynności, lecz "zamknięty okres rozliczeniowy", w którym podatnik może ująć kwotę podatku naliczonego, obniżającego podatek należny.

Wziąwszy natomiast pod uwagę potwierdzone licznymi orzeczeniami Naczelnego Sądu Administracyjnego prawo podatnika do dokonywania autokorekty deklaracji, trzeba stwierdzić, że bezpodstawnie pozbawiono skarżącą spółkę prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury nr [...], spółka dysponowała prawem do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony ze wspomnianej faktury.

Naczelny Sąd Administracyjny za chybioną uznał argumentację organów podatkowych, że w sprawie, w której zapadła kwestionowana decyzja nie znajdowały zastosowania przepisy ordynacji podatkowej regulujące zagadnienie stwierdzenia nadpłaty i korekty zeznania podatkowego /deklaracji/. W zaistniałej sytuacji prawo podatnika do skorygowania uprzednio złożonej deklaracji, a tym samym obniżenia kwoty podatku należnego daje się wywieść wprost z treści art. 79 § 2a w związku z art. 79 § 2 pkt 1b ordynacji podatkowej.

Istotą konstrukcji deklaracji jest składanie oświadczeń odpowiadających stanowi rzeczywistemu. Ujawnienie niezgodności ich treści z tym stanem uzasadnia zatem przeprowadzenie niezbędnej weryfikacji przy zachowaniu wynikających z przepisów prawa podatkowego wymagań i rygorów. Zanegowanie możliwości jej dokonania byłoby nie do pogodzenia z powołanymi przepisami Ordynacji podatkowej oraz zasadami wyprowadzonymi z art. 2 i art. 217 Konstytucji, w szczególności zaś czyniłoby iluzorycznym prawo podatnika do wypełnienia ciążących na nim obowiązków w kształcie i zakresie określonym przez ustawę.

Z powyższych względów zaskarżoną decyzję uchylono na podstawie art. 145 § 1pkt 1a i 200 ustawy z 30.08.2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. - przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

/-/ K.Pawlicki /-/ J.Ruszyński /-/ M.Dybowski

uk