Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3896/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 190
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 240/11 w sprawie ze skargi S.K. na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 240/11 oddalił skargę S.K. na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w Łodzi z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW).

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił na wstępie stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. na podstawie § 2 pkt 1 - 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz. U. Nr 68, poz. 448 ze zm.) w zw. z art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił skarżącemu przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2007. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że powierzchnia działek zgłoszona we wniosku z dnia 15 maja 2007 r. o przyznanie płatności wynosiła 0,00 ha, zaś jego korekta z dnia 4 grudnia 2007 r. nie mogła zostać uwzględniona, bowiem złożono ją po upływie ustawowego terminu.

W wyniku odwołania skarżącego, Dyrektor Łódzkiego Oddziału Regionalnego ARiMR zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu, organ odwoławczy podzielił argumentację organu I instancji. Wyjaśnił, że skarżący w dniu 15 maja 2007 r. w Biurze Powiatowym ARiMR we W. złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007. Nie zadeklarował jednak żadnej działki rolnej, pozostawiając niewypełnioną trzecią i czwartą stronę wniosku dotyczącą oświadczenia o powierzchni działek ewidencyjnych i sposobie ich wykorzystania. Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2007r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. przekazał wniosek do rozpatrzenia według właściwości Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w K. Organ odwoławczy podał nadto, że w dniu 4 grudnia 2007 r. wnioskodawca na wezwanie organu I instancji przedłożył formularz korekty wniosku, w którym zadeklarował działki rolne, wskazując ich położenie i powierzchnię. Jednocześnie oświadczył na piśmie, że w dniu 15 maja 2007 r. złożył wniosek z wypełnioną tylko pierwszą i ostatnią stroną, albowiem z uwagi na ujawnione w trakcie kontroli rozbieżności, co do wielkości gruntów, zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy C. o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego licząc, że zakończy się ono do końca maja i wówczas będzie mógł zadeklarować prawidłowe wielkości działek. Z uwagi na przedłużające się postępowanie rozgraniczeniowe w pierwszych dniach czerwca stawił się w siedzibie organu pierwszej instancji, by złożyć korektę wniosku. Poinformowano go wówczas, że jego wniosek zostanie przekazany do K. i tam na wezwanie organu będzie mógł złożyć korektę. Zdaniem organu odwoławczego, wnioskodawca nieprawidłowości we wniosku usunął dopiero na wezwanie organu poprzez wykazanie działek i ich powierzchni, lecz po upływie terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2009 r., II SA/Łd 429/09 uwzględnił skargę skarżącego i uchylił powyższe wydane w sprawie decyzje organów obu instancji.

W wyniku skargi kasacyjnej Dyrektora Łódzkiego Oddziału ARiMR w Łodzi Naczelny Sad Administracyjny wyrokiem z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 1021/09 uchylił powyższy wyrok przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu wyroku NSA stwierdził, że do wniosku w sprawie płatności mogą być zgłaszane poprawki do dnia 31 maja (art. 15 ust. 2 rozporządzenia 796/2004). Z kolei treść art. 21 ust. 2 tegoż rozporządzenia stanowi, że zgłoszenie poprawki do pojedynczego wniosku dokonane po ostatecznym terminie przewidzianym w art. 15 ust. 2 rozporządzenia spowoduje zmniejszenie o 1% na każdy dzień roboczy kwoty płatności. Z treści art. 18 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej wynika, że wniosek o przyznanie płatności należy złożyć w nieprzywracalnym terminie od 15 marca do 15 maja, zaś treść wniosku jest uregulowana w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2007r. w sprawie szczegółowych wymagań jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. Nr 46, poz. 310). Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia wniosek zawiera oświadczenia i zobowiązania związane z płatnością, której dotyczy. Oświadczenie obejmuje przede wszystkim powierzchnię działek oraz informację o sposobie ich wykorzystania z podaniem w szczególności ich oznaczenia oraz grupy upraw. W świetle art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 796/2004 do dnia 31 maja rolnik ma prawo z własnej inicjatywy złożyć wniosek o jego zmianę, która obejmuje również dodanie działek nowych, zmianę danych już zadeklarowanych, w tym m.in. zmianę powierzchni zadeklarowanych działek, zmianę grupy upraw, zmianę użytkowania działki rolnej. Korekta wniosku o przyznanie płatności była możliwa wyłącznie do dnia 31 maja 2007 r., natomiast złożenie poprawki do wniosku po tym terminie a przed 9 czerwca danego roku kalendarzowego jest możliwe, z tym że powoduje zmniejszenie o 1% kwoty płatności za każdy dzień spóźnienia. Termin określony w art. 15 ust. 2 rozporządzenia podlega zatem jedynie przedłużeniu w oparciu o art. 21 ust. 2 rozporządzenia nr 796/2004 o 25 dni kalendarzowych. Zauważyć należy, że regulacje dotyczące m.in. terminów określonych w rozporządzeniu nr 796/2004 znalazły odpowiednie odzwierciedlenie w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.Urz.UE.L.2009.316.65 ze zm.). Konkludując NSA wskazał, że jeśli skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności obszarowych na rok 2007 w dniu 15 maja 2007 r., nie wypełniając jego 3 i 4 strony, które zawierają oświadczenia o powierzchni działek ewidencyjnych objętych wnioskiem i sposobie ich wykorzystania, a w dniu 4 grudnia 2007 r. na wezwanie organu przedłożył formularz korekty wniosku, uzupełniając jego braki, to zasadnie organ odmówił mu przyznania płatności, przyjmując, że korekta wniosku złożona została po terminie przewidzianym przepisami prawa.

Sąd I instancji po ponownym rozpoznaniu sprawy powołanym na wstępie zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej: p.p.s.a.). Sąd I instancji stwierdził, że jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 1021/09 i przywołał przedstawione w wyroku NSA zasady przyznawania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.

Sąd I instancji stwierdził, że z treści art. 18 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej wynika, że wniosek o przyznanie płatności należy złożyć w nieprzywracalnym terminie od 15 marca do 15 maja. Skoro skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności obszarowych na rok 2007 w dniu 15 maja 2007 r., nie wypełniając jego 3 i 4 strony, które zawierają oświadczenia o powierzchni działek ewidencyjnych objętych wnioskiem i sposobie ich wykorzystania, zaś dopiero w dniu 4 grudnia 2007 r., na wezwanie organu, przedłożył formularz korekty wniosku, uzupełniając jego braki, to zasadnie organ odmówił mu przyznania płatności, przyjmując, że korekta wniosku złożona została po terminie przewidzianym przepisami prawa. Przekazanie wniosku skarżącego do rozpatrzenia innemu organowi miejscowo właściwemu, również nie pozbawiało go możliwości skutecznego złożenia korekty wniosku w prawem przewidzianym terminie. Ewentualne złożenie korekty wniosku w Biurze Powiatowym ARiMR we W., nawet po dacie przekazania wniosku do organu właściwego, lecz przed upływem terminu, stanowiłoby o jego skutecznej modyfikacji. Zaniechanie tejże czynności i oczekiwanie na wezwanie ze strony organu właściwego, w świetle oceny dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, oznacza zaś że korekta wniosku dokonana została po terminie przewidzianym przepisami prawa. Ze wskazanych powodów skarga podlegała oddaleniu.

W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst pierwotny: Dz. U. 2007 r. Nr 35 poz. 217) (tekst jednolity: Dz. U. 2008 r. Nr 170 poz. 1051) poprzez uznanie, iż w sytuacji, gdy skarżący złożył w terminie wniosek o przyznanie płatności ONW nie jest możliwe jego uzupełnienie /nie zmiana i nie korekta/ po upływie terminu do złożenia wniosku i korekty, a przed wydaniem decyzji w zakresie płatności ONW.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację na poparcie podniesionego zarzutu.

Dyrektor Łódzkiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Łodzi nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Postanowieniem z dnia 20 marca 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie z urzędu z powodu śmierci skarżącego.

W dniu 10 listopada 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął zawieszone postepowanie, gdyż ustała przyczyna jego zawieszenia, z uwagi na wskazanie następcy prawnego skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który ponownie kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Łodzi, którą odmówiono skarżącemu przyznania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania - Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 listopada 2010 r. r. (sygn. akt II GSK 1021/09) uchylił pierwotnie wydane w sprawie orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 429/09, którym uchylono zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania - stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że akcentując znaczenie konsekwencji wynikających z art. 190 p.p.s.a., a w tym kontekście obowiązek uwzględnienia wiążącej oceny prawnej wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie sygn. akt II GSK 1021/09, Sąd I instancji stwierdził, że kontrolowana decyzja prawa nie narusza. Według Sądu I instancji przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne - wobec ich prawidłowości przesądzonej przez NSA w przywołanym wyroku w odniesieniu do kwestii kompletności wniosku strony skarżącej o przyznanie płatności ONW z dnia 15 maja 2007 r. oraz daty dokonania jego korekty - uzasadniały przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie i zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny o braku podstaw przyznania stronie płatności z tego powodu, że uzupełniony w dniu 4 grudnia 2007 r. wniosek o ich przyznanie, w świetle przepisów obowiązującego prawa nie został złożony w wymaganym terminie. Natomiast, ze skargi kasacyjnej oraz argumentacji przedstawionej w jej uzasadnieniu wynika, że wadliwości zaskarżonego wyroku strona skarżąca upatruje w naruszeniu przez Sąd I instancji art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie.

Przede wszystkim z tego powodu, że nie uwzględnia tej istotnej okoliczności, która odnosi się do znaczenia w rozpatrywanej sprawie konsekwencji wynikających z art. 190 p.p.s.a. Jak powyżej już to zasygnalizowano, Sąd I instancji ponownie orzekając w sprawie ze skargi strony na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania nie dość, że był związany wykładnią prawa dokonaną w rozpatrywanej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym powyżej wyroku z dnia 24 listopada 2010 r., to również - w kontekście wynikającym z art. 141 § 4 p.p.s.a. - oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w uzasadnieniu wymienionego wyroku sądu kasacyjnego.

Związanie sądu administracyjnego I instancji dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnią prawa, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a. oznacza związanie takim, a nie innym rozumieniem określonych przepisów prawa w zakresie sformułowanych w skardze kasacyjnej jej podstaw. Przez wiążącą wykładnię, o której mowa w tym przepisie, rozumieć należy ustalenie jednoznacznej normy na podstawie określonego przepisu prawa materialnego lub procesowego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosi się ponadto - co również nie jest bez znaczenia w rozpatrywanej sprawie - że ocena prawna, o której mowa w art. 190 p.p.s.a., to osąd odnośnie do prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa, tak materialnego, jak i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy prawnej do wydania takiej, a nie innej decyzji (por. wyrok NSA z dnia z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 158/11). W tym też kontekście podnieść należy, gdy uwzględnić konsekwencje wynikające z przepisu art. 190 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., że Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu kasatoryjnym może nie tylko przeprowadzić krytykę orzeczenia sądu administracyjnego I instancji w kontekście zarzutów skargi kasacyjnej, dokonując prawidłowej wykładni prawa na tle przyjętego przez ten sąd stanu faktycznego, ale także narzucić temu sądowi określony sposób postępowania, który wyeliminuje powstałe w toku rozpoznania sprawy uchybienia i wątpliwości. Zaktualizuje się to w sytuacji sformułowania w uzasadnieniu sądu kasacyjnego oceny prawnej o charakterze wiążącym dotyczącej właściwego zastosowania konkretnego przepisu, czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie oraz wskazań co do dalszego postępowania, stanowiących z reguły konsekwencję oceny prawnej oraz dotyczących sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy w celu uniknięcia błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia już stwierdzonych wadliwości.

Konsekwencją powyższego jest to, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez sąd administracyjny I instancji "granice sprawy" podlegają zawężeniu do granic, w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy sąd administracyjny I instancji nie może więc stosować art. 134 § 1 p.p.s.a. bez uwzględnienia konsekwencji wynikających z unormowań zawartych w art. 183 § 1 oraz w art. 190 p.p.s.a.

Uwzględniając przedstawione uwagi - o zasadniczym znaczeniu z punktu widzenia oceny zasadności skargi kasacyjnej i stawianej na jej gruncie kwestii spornej - nie ma podstaw, aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie doszło naruszenia art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w sposób, w jaki przedstawia to strona skarżąca. Zwłaszcza w sytuacji, gdy - co należy podkreślić - skarga kasacyjna nie podnosi zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 190 p.p.s.a.

Zasadnicze w sprawie zagadnienie rysujące się na tle zarzutu stawianego w aktualnie rozpatrywanej skardze kasacyjnej oraz prezentowanej w jej uzasadnieniu argumentacji, odnosi się do oceny prawidłowości wykładni oraz zastosowania w rozpatrywanej sprawie art. 18 ust. 1 przywołanej ustawy na gruncie stanu faktycznego, którego prawidłowość w wiążący sposób oceniona została przez Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyroku w sprawie sygn. akt II GSK 1021/09, którym uchylono pierwotnie wydane w sprawie orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Z oceny tej - dokonywanej przy uwzględnieniu konsekwencji wynikających z art. 11 ust. 2 oraz art. 21 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 oraz regulacji zawartych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1122/2009 - wynika, że jeżeli wnioskodawca "[...] złożył wniosek o przyznanie płatności obszarowych na rok 2007 w dniu 15 maja, nie wypełniając jego 3 i 4 strony, które zawierają oświadczenia o powierzchni działek ewidencyjnych objętych wnioskiem i sposobie ich wykorzystania, a w dniu 4 grudnia 2007 r. na wezwanie organu przedłożył formularz korekty wniosku, uzupełniając jego braki, to zasadnie organ odmówił mu przyznania płatności, przyjmując, że korekta wniosku złożona została po terminie przewidzianym przepisami prawa" (por. s. 14 uzasadnienia orzeczenia w sprawie sygn. akt II GSK 1021/09). Powyższe, stanowiło konsekwencję równie wiążącej oceny prawnej, że "[...] Dla oceny skutków dokonania względnie niedokonania czynności w terminie określonym w danym przepisie niejednokrotnie niezbędnym jest uwzględnienie szeregu innych norm prawnych określających przesłanki przyznania konkretnego świadczenia, zawartych nie tylko w prawie krajowym, ale przede wszystkim także w prawie wspólnotowym. Jest to w pewnym sensie szczególne postępowanie administracyjne, które kończy się najczęściej wydaniem decyzji administracyjnej (art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. czy art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca

2007 r.), do którego z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej (o których mowa w art. 1 pkt 1 zarówno ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r., jak i ustawy z dnia 7 marca 2007 r.) stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy tych ustaw stanowią inaczej (art. 3 ust. 1 i art. 21 ust. 1 ww. ustaw). Odrębności w tym względzie zostały sformułowane odpowiednio w art. 3 ust. 2 i 3 a także art. 39 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. i art. 21 ust. 2-5 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. Zatem przepisy proceduralne zawarte w tych ustawach mają charakter nieautonomiczny. W sprawach dotyczących przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wypowiedziano się na temat charakteru prawnego terminu określonego w art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. Stosownie do niego wniosek o przyznanie płatności obszarowych składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja. W myśl art. 18 ust. 3 cyt. ustawy termin ten nie podlega przywróceniu." (por. s. 11 - 12 uzasadnienia wyroku w sprawie sygn. akt II GSK 1021/09). Przywołane oceny w całości uwzględnione zostały przez Sąd I instancji ponownie orzekający w rozpatrywanej sprawie, co jasno i wyraźnie wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku (por. s. 7 - 8 oraz s. 10).

W związku z powyższym, nie ma podstaw aby twierdzić, że stanowisko Sądu I instancji odnośnie do wykładni oraz zastosowania w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy art. 18 ust. 1 przywołanej ustawy, jest nieprawidłowe zwłaszcza, że uwzględnia ono wszystkie konsekwencje wynikające z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 1021/09, a z przepisu art. 190 p.p.s.a., którego naruszenia nie zarzuca strona skarżąca wynika również, że nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Niezależnie od powyższego wyjaśnienia wymaga również, że stawiana na gruncie skargi kasacyjnej, jako sporna w sprawie kwestia nie odnosi się do zagadnienia faktycznej daty wystąpienia przez stronę skarżącą z wnioskiem o przyznanie płatności ONW na 2007 rok - ani organ administracji, ani też Sąd I instancji nie podważają bowiem tej okoliczności, że wniosek ten złożony został w dniu 15 maja 2007 r. - lecz dotyczy zagadnienia skuteczności prawnej tego wniosku, a to w związku z tym, że jego braki uzupełnione zostały przez stronę w dniu 4 grudnia 2007 r. Innymi słowy, istota spornej w sprawie kwestii wiązała się z potrzebą odpowiedzi na pytanie odnośnie do tego, czy dokonana przez stronę czynność konwencjonalna - złożenia wniosku o płatność ONW - wywołała skutki prawne, które wiąże z nią ustawa, a więc czy była ona skuteczna prawnie z chwilą jej dokonania, w tym w związku z tym, że wadliwość tej czynności wynikająca z braku kompletności wniosku została skutecznie konwalidowana, a mianowicie w sposób wynikający z przepisów obowiązującego prawa. Kwestia ta prawidłowo została rozstrzygnięta przez Sąd I instancji. Ze stanu faktycznego sprawy, którego prawidłowość w wiążący sposób oceniona została w przywoływanym już powyżej wyroku NSA z dnia 24 listopada 2010 r. wynika bowiem, że strona skarżąca nie wystąpiła ze skutecznie prawnym - w świetle mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa krajowego oraz unijnego - wnioskiem o przyznanie płatności ONW.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.