Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1147/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 1a,
journal: Dz.U. 2011 nr 199 poz 1175
law: Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych.
article: art. 217 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi C. S.A. z siedzibą w R. na postanowienie Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji niezbędnych do realizacji zadań kontroli skarbowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 roku Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. (dalej - Dyrektor UKS w K.) zwrócił się, na podstawie art. 7c ust. 2 ustawy o kontroli skarbowej do C. S.A. z siedzibą w R., dalej jako Skarżąca, Strona, Spółka o udostępnienie i przekazanie w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia, w formie elektronicznej, danych dot. przedsiębiorców, dla których Spółka świadczyła usługi płatnicze w okresie od 2012 roku do połowy 2013 roku. Organ kontroli skarbowej wskazał jednocześnie, iż zestawienia zbiorcze, przygotowane osobno za każdy z ww. okresów dla poszczególnych przedsiębiorców, powinny zawierać dane adresowe klienta, NIP oraz kwoty dokonanych transakcji i pobranych prowizji/opłat od ww. transakcji. Ponadto zakres informacji winien zostać ograniczony do przedsiębiorców, dla których dokonane transakcje płatnicze, realizowane kartami płatniczymi, przekraczały w 2012 roku kwotę 150.000 zł, a w I połowie 2013 roku kwotę 100.000 zł. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] listopada 2013 roku Dyrektor UKS w K. wyjaśnił, iż w ramach realizacji zadań ustawowych określonych w art. 11 ust. 2 pkt 6 ustawy o kontroli skarbowej, przeprowadzi analizę prawidłowości rozliczania i uiszczania należności podatkowych przez przedsiębiorców prowadzących działalność w zakresie sprzedaży detalicznej i usług. W celu oszacowania obrotów części przedsiębiorców niezbędne jest uwzględnienie przychodów uzyskanych w formie zapłaty dokonywanej kartami płatniczymi. Organ zaznaczył jednocześnie, iż kwoty pobranych za pośrednictwem Spółki należności stanowią co do zasady przychody opodatkowane podatkiem dochodowym, a tym samym mają wpływ na powstanie lub wysokość zobowiązania podatkowego. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, iż żądane informacje niezbędne są do realizacji ustawowych zadań kontroli skarbowej, wynikających z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o kontroli skarbowej, tj. weryfikacji rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa. Jako podstawę prawną żądania, zawartego w postanowieniu z dnia [...] listopada 2013 roku, organ wskazał dyspozycję art. 7c ust. 1 ww. ustawy.

Pismem z dnia 12 listopada 2013 roku Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie z dnia [...] listopada 2013 roku.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:

1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu przez Dyrektora UKS w K. jakoby skarżąca dysponowała danymi dotyczącymi przedsiębiorców, określonymi w ww. postanowieniu, skoro wyłącznym dysponentem powyższych danych jest Bank B. S.A. z siedzibą w K., z siedzibą w K., przy al. [...], jako Agent rozliczeniowy, natomiast działalność skarżącej polega jedynie na zapewnieniu Agentowi rozliczeniowemu infrastruktury technicznej w procesie autoryzacji i rozliczeń transakcji dokonywanych za pomocą kart płatniczych.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 2 pkt. 1 a ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 roku o usługach płatniczych (Dz. U. 2011, Nr 199, poz. 1175 ze zm.) - polegające na uznaniu skarżącej za Agenta rozliczeniowego, w sytuacji, gdy skarżąca jest jedynie podmiotem zapewniającym infrastrukturę techniczną umożliwiającą sprawny i prawidłowy proces autoryzacji i rozliczeń transakcji dokonywanych za pomocą kart płatniczych realizowanych przez [...] S.A. z siedzibą w K., jako Agenta rozliczeniowego,

3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 217 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe określenie strony (adresata postanowienia) jako "C. S.A.", zamiast prawidłowego oznaczenia firmy "C. S.A." .

W związku z powyższym Strona wniosła o:

- uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o jego zmianę w całości w taki sposób, aby skarżąca nie była zobowiązana do udostępniania i przekazywania danych dotyczących wyszczególnionych przedsiębiorców,

ewentualnie

- uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu złożonego zażalenia Skarżąca stwierdziła, że Dyrektor UKS w K. błędnie uznał Spółkę za agenta rozliczeniowego, wbrew definicji zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o usługach płatniczych. Zdaniem Skarżącej, w zakresie danych, o które wnioskuje organ kontroli skarbowej wyłącznym ich dysponentem jest [...] S.A. z siedzibą w K., który umożliwia podmiotom trzecim, w ramach zawieranych umów, przyjmowanie płatności za sprzedaż towarów lub usług za pomocą kart płatniczych.

W opinii Strony, potwierdzeniem przedstawionego stanowiska jest fakt, iż na liście podmiotów, które prowadzą systemy autoryzacji i rozliczeń za pomocą kart płatniczych, prowadzonej przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego, nie widnieje Skarżąca.

Skarżąca wyjaśniła, iż zapewnia jedynie, tzw. infrastrukturę techniczną służącą do prawidłowego przeprowadzania przez agenta rozliczeniowego ([...] S.A.) procesu autoryzacji i rozliczeń transakcji dokonywanych za pomocą kart płatniczych. Powyższe ogranicza się, m.in. do udostępniania sprzętu w niezbędnych zakresie, tj. wynajmowania terminali POS klientom agenta rozliczeniowego, tzw. akceptantom oraz stworzenia i aktualizowania niezbędnego oprogramowania.

Strona podkreśliła jednak, iż w każdym przypadku dysponentem wnioskowanych przez Dyrektora UKS w K. danych przedsiębiorców - "na zasadach określonych w Prawie bankowym" - jest [...] S.A. W związku z tym Skarżąca zasugerowała, iż to właśnie ww. Bank może być adresatem ewentualnego wezwania organu kontroli skarbowej.

Niezależnie od powyższego zdaniem Skarżącej zaskarżone postanowienie Dyrektora UKS w K. powinno zostać uchylone także z tej przyczyny, iż nie spełnia warunków formalnych przewidzianych w art. 217 § 1 pkt. 3 Ordynacji podatkowej ( poprzez odesłanie wskazane w art. 7e ustawy o kontroli skarbowej ), tj. nie określa w sposób prawidłowy adresata postanowienia (strony) tj. "C. S.A. z siedzibą w Rzeszowie". Skarżąca zauważyła, iż prawidłowe określenie stron postępowania jest jednym z podstawowych obowiązków organów administracji publicznej, prowadzących szeroko pojęte postępowanie administracyjne (podatkowe).

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Organ odniósł się do zarzutu nieprawidłowego określenia adresata postanowienia z dnia [...] listopada 2013 roku. W ocenie organu pominięcie jednej litery w nazwie Spółki pozostaje bez wpływu na prawidłowość zaskarżonego postanowienia. Pozostałe elementy zawarte w oznaczeniu adresata jednoznacznie określają do kogo postanowienie jest skierowane.

Jednocześnie zauważył, iż Dyrektor UKS w K. postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 roku sprostował oczywista omyłkę w ww. zakresie.

Organ wskazał, iż przedmiotowa sprawa dotyczy postanowienia wydanego w trybie określonym w art. 7c ustawy o kontroli skarbowej. W ocenie Organu redakcja normy prawnej art. 7c ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej nie pozostawia wątpliwości, iż organ kontroli skarbowej ma prawo żądać, od podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, znajdujących się w posiadaniu informacji dotyczących innych podmiotów gospodarczych, przekazania ww. danych. Bez znaczenia pozostaje fakt w jakim charakterze działa podmiot będący adresatem postanowienia wydanego na podstawie art. art. 7c ust. 2 ustawy o kontroli skarbowej.

Organ zauważył, iż w zażaleniu z dnia 12 listopada 2013 roku Skarżąca wskazała, iż zapewnia jedynie, tzw. infrastrukturę techniczną służącą do prawidłowego przeprowadzania przez agenta rozliczeniowego procesu autoryzacji i rozliczeń transakcji dokonywanych za pomocą kart płatniczych, nie zaprzeczyła jednak, że posiada informacje żądane przez organ kontroli skarbowej.

Wskazał, iż na swojej stronie internetowej Spółka wyjaśnia, że współpracę w zakresie transakcji płatniczych reguluje zarówno - Umowa o przyjmowanie zapłaty przy użyciu kart płatniczych (umowa trójstronna - Akceptant, Spółka i [...] S.A.), na podstawie której naliczana jest prowizja, jak i "Umowa o współpracy" (umowa - Akceptant, Spółka), na podstawie której naliczane są opłaty miesięczne (dzierżawa terminala, logo itp.).

Organ podniósł, iż do podpisania umowy ze Skarżącą niezbędne są dokumenty rejestracyjne klienta - podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. W ramach umowy klient otrzymuje również dostęp do strony serwisu Spółki, która umożliwia samodzielne zarządzanie danymi klienta dot. współpracy ze Spółką, w tym. m.in. pobranie raportów z transakcji oraz elektronicznych obrazów faktur i dokumentów rozliczeniowych.

Powyższe w ocenie Organu wskazuje, iż Skarżąca znajduje się w posiadaniu:

- danych adresowych przedsiębiorców (w tym NIP),

- kwot dokonanych transakcji płatniczych,

- kwot pobranych prowizji/opłat od powyższych transakcji.

Zdaniem Organu bez znaczenia w przedmiotowej sprawie pozostaje kwestia, czy Spółka działa jako agent rozliczeniowy, w rozumieniu ustawy o usługach płatniczych, czy w innym charakterze. Istotnym jest natomiast fakt posiadania informacji, o których mowa w postanowieniu z dnia [...] listopada 2013 roku.

W skardze na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o

jego uchylenie oraz poprzedzającego je postanowienie organu I instancji i przekazanie sprawy Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej w K. do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania,

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:

A. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu przez organ odwoławczy jakoby Skarżąca dysponowała danymi dotyczącymi przedsiębiorców, wnioskowanymi przez Organ I instancji, skoro wyłącznym dysponentem powyższych danych jest [...] S.A. z siedzibą w K., adres siedziby: [...] K., al. [...] jako Agent rozliczeniowy, natomiast działalność skarżącej polega jedynie na zapewnieniu Agentowi rozliczeniowemu infrastruktury technicznej w procesie autoryzacji i rozliczeń transakcji dokonywanych za pomocą kart płatniczych,

B. naruszenie przepisów prawa procesowego, które z uwagi na treść powyższych zarzutów stanowią jedynie uzupełnienie argumentacji świadczącej o nieprawidłowym prowadzeniu postępowania przez Organ II instancji, a które to nie zostały dostrzeżone w toku kontroli instancyjnej a stanowią podstawę do uchylenia decyzji organu - tj.:

• art. 121 § 1 O.p., art. 124 O.p., 217 § 2 O.p poprzez prowadzenie postępowania wbrew "zasadzie zaufania" do organów podatkowych, polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu podstawy i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...].11.2013 r. znak: [...] w przedmiocie zobowiązania skarżącej do udzielenia informacji niezbędnych do realizacji zadań kontroli skarbowej, nie wskazanie dlaczego w świetle przepisów pogląd zaprezentowany przez skarżącą jest wadliwy.

• art. 120 w zw. z art. 123 § 1 O.p- polegające na nierespektowaniu przez organ podatkowy w toku prowadzonego postępowania fundamentalnych dyrektyw prawidłowego postępowania podatkowego - zasady praworządności i legalizmu.

• art. 187 § 1 O.p oraz art. 191 O.p., - poprzez niewywiązanie się organu podatkowego z obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co skutkowało błędnymi ustaleniami w zakresie zobowiązania skarżącej do udzielenia informacji, podczas gdy prawidłowa i wszechstronna ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego przeczy rozstrzygnięciu Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej;

W uzasadnieniu wskazała, iż Organ w postępowaniu odwoławczym ograniczył się jedynie do kontroli decyzji wydanej przez Dyrektora UKS w K., mimo iż był zobowiązany do ponownego rozpatrzenia sprawy i jej rozstrzygnięcia. Skarżąca podniosła, że istotą zasady dwuinstancyjności jest prawo do dwukrotnego rozpoznania danej sprawy. Działanie organu odwoławczego nie może zatem ograniczać się do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, lecz winno polegać na podjęciu działań mających na celu pełne wyjaśnienie sprawy.

Zdaniem Skarżącej organ odwoławczy zmarginalizował fakty przemawiające na jej rzecz, podczas gdy prawidłowa i wszechstronna ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego przeczy rozstrzygnięciu zawartemu w postanowieniu z dnia [...] lutego 2014 roku.

Następnie Skarżąca powtórzyła argumentację zaprezentowaną uprzednio w zażaleniu z dnia 12 listopada 2013 roku, zgodnie z którą Spółka zapewnia jedynie, tzw. infrastrukturę techniczną służącą do prawidłowego przeprowadzania przez agenta rozliczeniowego procesu autoryzacji i rozliczeń transakcji dokonywanych za pomocą kart płatniczych. W każdym jednak przypadku dysponentem wnioskowanych przez organ I instancji danych przedsiębiorców - na zasadach określonych w "Prawie bankowym"-jest [...] S.A. z siedzibą w K.

W ocenie Skarżącej sam fakt zawierania przez Spółkę umów o przyjmowanie zapłaty przy użyciu kart płatniczych oraz umowy o współpracy z podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą, nie daje podstawy do wysuwania twierdzeń, iż Skarżąca znajdowała się w posiadaniu wymaganych przez organ kontroli skarbowej informacji.

Skarżąca wskazała, iż organowi nie jest znana treść zawieranych umów, stąd jego wnioski bazują jedynie na przypuszczeniach, a takowe nie mogą być podstawą wydania prawnie wiążących rozstrzygnięć.

Zdaniem Strony organy obu instancji, rozpoznające przedmiotową sprawę powinny ją rozpoznać w odniesieniu do konkretnego podmiotu i konkretnych czynności, czego zdaniem Skarżącej nie uczyniły. Nie wywiązanie się przez organ z obowiązku podjęcia czynności zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego stanowi naruszenie fundamentalnych przepisów Ordynacji podatkowej, a załatwienie sprawy przez wydanie postanowienia opartego na błędnie ustalonym stanie faktycznym jest sprzeczne z jedną z podstawowych zasad postępowania, jaką jest zasada prawdy obiektywnej.

Według Skarżącej stanowisko organu nie odnosi się do wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie, o których Skarżąca już uprzednio informowała, a które to mają wpływ na wynik wydanego rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog został wymieniony w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."). Stosownie zaś do treści art. 134 §1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi.

Badana pod kątem wskazanych kryteriów skarga, w ocenie Sądu, podlega oddaleniu albowiem zaskarżone postanowienie Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej odpowiada prawu.

Spór między stronami dotyczy postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K., utrzymanego w mocy przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej, wydanego w trybie określonym w art. 7c ustawy o kontroli skarbowej, na podstawie którego zwrócono się do Skarżącej o udostępnienie i przekazanie danych dotyczących przedsiębiorców, dla których świadczyła usługi płatnicze w 2012r. i w I połowie 2013r.

W ocenie Skarżącej, postanowienie to narusza prawo, gdyż w zakresie danych, o których wnioskuje organ, wyłącznym dysponentem jest [...] S.A. w K., zaś Skarżąca "jedynie zapewnia tzw. infrastrukturę techniczną służącą do prawidłowego przeprowadzania przez Agenta rozliczeniowego (tj. wskazany wyżej Bank), procesu autoryzacji i rozliczeń transakcji dokonywanych za pomocą kart płatniczych". Inaczej mówiąc, skoro Skarżąca jedynie udostępnia w niezbędnym zakresie sprzętu klientom Agenta rozliczeniowego, to tym samym nie może znajdować się w posiadaniu wnioskowanych przez organ danych adresowych przedsiębiorców, a tym bardziej informacji na temat kwot dokonywanych transakcji płatniczych, kwot pobieranych prowizji lub opłat od tych transakcji. Podkreśla przy tym, że poprzez niewyjaśnienie w dostateczny sposób faktycznie posiadanych danych, organy dopuściły się błędu w ustaleniach faktycznych, a w konsekwencji, naruszyły wskazane w skardze przepisy prawa procesowego.

Dokonując oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia, na wstępie zauważyć należy, że kontrola skarbowa, jako instytucja szczególnego zaufania społecznego i pozyskiwania wpływów do budżetu państwa, koncentruje się na podejmowaniu działań zmierzających do zapewnienia właściwego wywiązywania się z obowiązków podatkowych i stanowczego przeciwdziałania wszelkim zachowaniom pejoratywnym, m.in. ujawnianiu i zwalczaniu zjawiska "szarej strefy" oraz przestępstw skarbowych i nadużyć podatkowych. Ma to oprócz wyżej wskazanych celów także istotny wpływ na poprawę konkurencyjności pozostałych podmiotów gospodarczych wzorowo wywiązujących się ze swoich zobowiązań podatkowych. Działalność kontroli skarbowej skupia się głównie na walce ze zjawiskami przestępczości podatkowej i na ujawnianiu tych podmiotów, które nie uiszczają zobowiązań podatkowych. Z tego też względu w przepisach ustawy o kontroli skarbowej szczegółowo wskazano zasady, zgodnie z którymi organy kontroli skarbowej mogą zbierać i wykorzystywać informacje, w tym dane osobowe, od enumeratywnie określonych podmiotów, tj. osób prawnych, jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej oraz osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, o zdarzeniach mających bezpośredni wpływ na powstanie lub wysokość zobowiązania podatkowego.

Podkreślić przy tym trzeba, że aby nie dochodziło do nadużyć w zakresie obowiązku udostępnienia danych przez wskazane wyżej podmioty, ustawodawca wprowadził zasadę, że udostępnianiu, a następnie zbieraniu i wykorzystywaniu podlegać będą tylko te informacje, które są niezbędne, a nie "wygodne" dla organu kontroli skarbowej oraz przy zachowaniu określonej formy prawnej i możliwości ich kontroli, tak w drodze administracyjnej, jak i sądowej. I tak zgodnie z przepisem art. 7c ust. 1 komentowanej ustawy, organy kontroli skarbowej w celu realizacji ustawowych zadań w zakresie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1-3, mogą zbierać i wykorzystywać informacje, w tym dane osobowe, od osób prawnych, jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej oraz osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, ale tylko o zdarzeniach mających bezpośredni wpływ na powstanie lub wysokość zobowiązania podatkowego oraz przetwarzać je w rozumieniu przepisów o ochronie danych osobowych (także bez wiedzy i zgody osoby, której dane te dotyczą). Informacje takie, są udostępniane na podstawie postanowienia organu kontroli skarbowej, w terminie i formie określonej przez ten organ. W uzasadnieniu postanowienia należy wskazać okoliczności, z których wynika konieczność pozyskania żądanych informacji, stosownie do normy prawnej art. 7c ust. 2 wskazanej ustawy.

Redakcja normy prawnej art. 7c ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej nie pozostawia zatem wątpliwości, iż organ kontroli skarbowej ma prawo żądać, od podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, znajdujących się w posiadaniu informacji dotyczących innych podmiotów gospodarczych, przekazania ww. danych. Dodać należy, że bez znaczenia pozostaje fakt w jakim charakterze działa podmiot będący adresatem postanowienia wydanego na podstawie art. 7c ust. 2 ustawy o kontroli skarbowej.

W ocenie Sądu, w świetle wskazanych regulacji, podzielić należy pogląd Organu, że bez znaczenia pozostaje kwestia kto jest agentem rozliczeniowym w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 roku o usługach płatniczych (Dz. U. 2011, Nr 199, poz. 1175 ze zm.). Istotne jest jedynie, czy adresat postanowienia wydanego na podstawie art. 7c ust. 2 ustawy o kontroli skarbowej, znajduje się w posiadaniu danych w nim wskazanych.

W tym miejscu Sąd stwierdza, że w aktach sprawy (karty 51 do 68), co ma potwierdzenie w informacjach zawartych na stronie internetowej - www.pep.pl - wynika, iż współpracę Spółki w zakresie transakcji płatniczych reguluje zarówno - "Umowa o przyjmowanie zapłaty przy użyciu kart płatniczych" (umowa trójstronna - Akceptant, Spółka i [...] S.A.), na podstawie której naliczana jest prowizja, jak i "Umowa o współpracy" (umowa - Akceptant, Spółka), na podstawie której naliczane są opłaty miesięczne (dzierżawa terminala, logo itp.).

W zakładce "FAQ/Pytania dotyczące współpracy/Jak nawiązać współpracę z PeP" - zawarta została informacja, zgodnie z którą do podpisania umowy z C. S.A. niezbędne są dokumenty rejestrowe klienta - podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. W ramach umowy klient otrzymuje również dostęp do strony serwisu Spółki, która umożliwia samodzielne zarządzanie danymi klienta dot. współpracy ze Spółką, w tym m.in. pobranie raportów z transakcji oraz elektronicznych obrazów faktur i dokumentów rozliczeniowych.

Mając zatem na uwadze informacje zawarte na stronie internetowej C. S.A., w ocenie Sądu, organy prawidłowo przyjęły, że Spółka znajduje się w posiadaniu:

a) danych adresowych przedsiębiorców/klientów (w tym NIP),

b) kwot dokonanych przez nich transakcji płatniczych,

c) kwot pobranych prowizji/opłat od powyższych transakcji.

Tym samym jako bezpodstawny uznać należy zarzut Skarżącej, iż wnioski zarówno organu I instancji, jak i organu odwoławczego na temat faktycznie posiadanych danych, bazują jedynie na przypuszczeniach. W szczególności, wbrew zarzutom skargi, GIKS jako Organ II instancji, dokonał swoich ustaleń w oparciu o materiał zebrany w sprawie, w tym w oparciu o informacje udostępnione przez Spółkę.

W tym miejscu należy podkreślić, iż stosownie do przepisu art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy (organ kontroli skarbowej) jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Skoro przepis ten nakłada na organ obowiązek zebrania materiału dowodowego, to w konsekwencji, to właśnie organ prowadzący postępowanie decyduje o tym jakie dowody należy przeprowadzić w konkretnej sprawie. Do organu kontroli skarbowej należy również ocena, czy zebrany materiał dowodowy jest na tyle kompletny, że pozwala na załatwienie sprawy.

Zdaniem Sądu, mając na uwadze przedstawione informacje, zarówno Dyrektor UKS w K., jak i GIKS prawidłowo uznali, że Skarżąca znajduje się w posiadaniu żądanych informacji.

W tym miejscu podkreślić należy, że regulacja zawarta w art. 7c ust. 1 wskazanej ustawy nie ogranicza uprawnienia organu kontroli skarbowej jedynie do możliwości pozyskiwania informacji dotyczących "konkretnego podmiotu" (o co w gruncie rzeczy wnosi Strona w skardze). Dyspozycja ww. przepisu obejmuje również możliwość pozyskiwania danych dotyczących określonej grupy podmiotów i to organ decyduje jaki jest zakres jego żądania.

Co jednak najistotniejsze, żądane dane i informacje, w ocenie Sądu, nie są dowolne, ale mają ścisły związek z ustawowymi celami tych organów, gdyż mogą być wykorzystane do zapewnienia właściwego wywiązywania się z obowiązków podatkowych podatników.

Zdaniem Sądu, jako oczywiście bezpodstawny uznać należy zarzut Skarżącej jakoby GIKS w postępowaniu odwoławczym ograniczył się jedynie do kontroli decyzji wydanej przez Dyrektora UKS w K. Tak uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika bowiem, że GIKS jako Organ II instancji rozpatrzył przedmiotową sprawę merytorycznie i po raz kolejny, a także odniósł się do przedstawionych w odwołaniu zarzutów, ponownie weryfikując stan faktyczny.

Ubocznie Sąd zauważa, że Skarżąca zarzucając Organowi odwoławczemu błąd w ustaleniach faktycznych, nie odnosi się do przywołanych w uzasadnieniu argumentów organu, ale jedynie poprzestaje na wcześniej wyrażonym poglądzie, że nie dysponuje ona żądanymi danymi, choć zebrany w sprawie materiał wskazuje, że takie dane posiada.

Reasumując, w ocenie Sądu, zarzuty Skarżącej nie zasługują na uwzględnienie i dlatego skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. należało oddalić.