Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 152/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-03-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art.61 par. 3 i  par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 17 marca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA - Marzena Kowalewska po rozpatrzeniu w dniu 17 marca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku E. O. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku przyszłego zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2004 r. od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodu lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

E. O. wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej

z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku przyszłego zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2004 r. od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodu lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270

ze zm.) dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

A zatem, przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 wyżej wymienionej ustawy. U podstaw tej regulacji legła potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Z tego też względu, przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie

o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (podkreślenie własne Sądu).

Stosownie do treści art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. Nr 8, z 2005 r., poz.60 ze zm.), zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim - także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Zabezpieczenia w wyżej wskazanych okolicznościach można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji:

1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego,

2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego,

3) określającej wysokość zwrotu podatku.

W przypadku, o którym tu mowa, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji

o zabezpieczeniu:

1) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje

przed wydaniem decyzji, o której mowa w pkt 1;

2) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę

należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli

zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa

w pkt 2.

Stosownie do art. 239c ustawy Ordynacja podatkowa decyzja o zabezpieczeniu ma rygor natychmiastowej wykonalności z mocy prawa, chyba że przyjęto zabezpieczenie, o którym mowa w art. 33d § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z tą regulacją, zabezpieczenie wykonania decyzji następuje przez przyjęcie przez organ podatkowy, na wniosek strony, zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z tej decyzji, wraz z odsetkami za zwłokę, w formie:

1) gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej,

2) poręczenia banku,

3) weksla z poręczeniem wekslowym banku,

4) czeku potwierdzonego przez krajowy bank wystawcy czeku,

5) zastawu rejestrowego na prawach z papierów wartościowych emitowanych przez Skarb Państwa lub Narodowy Bank Polski - według ich wartości nominalnej,

6) uznania kwoty na rachunku depozytowym organu podatkowego,

7) pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową, do wyłącznego dysponowania środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku lokaty terminowej.

W sprawie zabezpieczenia (przyjęcia, odmowy, zmiany, uchylenia) organ rozstrzyga w postanowieniu, które podlega zaskarżeniu.

Z takim postępowaniem nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie, skarżąca nie zgłosiła stosownego wniosku o przyjęcie zabezpieczenia

o którym mowa w ww art. 33 d ustawy Ordynacja podatkowa.

Mając powyższe na uwadze skoro skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o zabezpieczeniu na majątku przyszłego zobowiązania

w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2004 r. od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodu lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu, należy uznać, że ustawa Ordynacja podatkowa - jej przepis art. 239 c wyłącza wstrzymanie wykonania takiej decyzji o zabezpieczeniu tj. że mamy do czynienia

z przypadkiem o którym mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. (ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania takiej decyzji).

Stosownie zatem do art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a. orzec należało jak

w sentencji.