Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 330/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2015 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg M. S. i Z. S., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) stycznia 2015 r., nr (...), w przedmiocie wyznaczenia skarżącym siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego - postanawia - odrzucić skargi.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia (...) stycznia 2015 r., nr (...), wyznaczyło M. S. i Z. S.- stronom prowadzonego przez ten organ postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy W. z dnia(...) lutego 2014 r., nr (...), w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2014 r. – siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego i wyznaczenia nowego terminu do załatwienia sprawy. Postanowienie to zostało doręczone obu skarżącym w dniu 23 stycznia 2015 r., wraz z pouczeniem, że nie przysługuje na nie zażalenie.

W dniu 13 kwietnia 2014 r. Z. S. nadała w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w S., adresowaną do Sądu przesyłkę, zawierającą skargi (zwarte w jednym piśmie procesowym) M. S. i Z. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) stycznia 2015 r., nr (...).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Jak stanowi z kolei art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Zgodnie z brzmieniem przytoczonego przepisu kompetencja sądów administracyjnych obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na postanowienia, lecz katalog tych postanowień jest ograniczony. Ustawodawca bowiem dopuścił możliwość wniesienie skargi jedynie na postanowienia rozstrzygające sprawy co do istoty, kończące postępowanie, postanowienia na które w postępowaniu administracyjnym służył środek zaskarżenia, w postaci zażalenia, a także niektóre postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym.

Postanowienie, którego dotyczą skargi M. S. i Z. S., jest postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, które nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie jest postanowieniem kończącym to postepowanie, nie służy też na nie zażalenie, co wynika z art. 236 § 1 w zw. z art. 200 oraz art. 140 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Dz. U. 2012 r. poz. 749, ze zm.). W związku z tym sprawa ze skargi na tego rodzaju akt nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Z tego więc względu Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., odrzucił skargi Z. S. i M. S., z uwagi na swoja niewłaściwość do ich rozpoznania.