Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 22/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na akt Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku polegającego na nieodpłatnym udostępnieniu programu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu


UZASADNIENIE

T. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na akt Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku polegającego na nieodpłatnym udostępnieniu programu.

W treści skargi został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadniając wniosek strona podała, że wykonanie zaskarżanego aktu naraża T. na niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w tym prawnokarnych. Wyrażenie przez T. zgody na udostępnienie przez N. Sp. z o.o. za pośrednictwem serwisu internetowego [...] programów [...] i [...] oznaczać będzie złamanie umów zawartych z dostawcami/producentami audycji wchodzących w skład przedmiotowych programów co zgodnie z art. 79 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j.: Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 ze zm.), wiąże się z obowiązkiem wobec podmiotów, których prawa zostały naruszone, naprawienia szkody na zasadach ogólnych albo poprzez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej trzykrotności wynagrodzenia, które w chwili jego dochodzenia byłoby należne tytułem udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie z utworu, a ponadto zgodnie art. 116 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych zagrożone jest grzywną, karą ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do lat 2. Ponadto niewykonanie zaskarżanego wezwania, grozi w myśl art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t. j.: Dz. U. z 2011 r., Nr. 43, poz. 266 ze zm., dalej urt), karą pieniężną nakładaną przez Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w wysokości do 50% rocznej opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością przeznaczona do nadawania programu, a w przypadku gdy nadawca nie uiszcza opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością, karę pieniężną w wysokości do 10% przychodów nadawcy. Ponadto, w przypadku uznania niepodporządkowania się wezwaniu za rażące naruszenie ustawy, sankcją może być w myśl art. 38 ust. 1 pkt. 2) urt cofnięcie koncesji, co miałoby katastrofalny wpływ na działalność wnioskodawcy i prowadziłoby do strat liczonych w setkach milionów złotych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przepis art. 61 P.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). To wnioskujący ma więc obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu.

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać zatem w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji gdy chodzi o obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem, konieczne jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną wnioskodawcy oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o konkretne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia.

Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej Sąd stwierdził, że argumenty i okoliczności przytoczone przez T. wniosku nie dają podstawy do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skarżąca uzasadniając wniosek powołała się na kary grożące jej z tytułu zawartych umów, nie wskazała jednak jaka jest konkretna wysokość tych kar, a także nie wskazała, jakimi środkami pieniężnymi Spółka dysponuje oraz jakie przychody uzyskuje. Nie przedstawiono także umów, z których wskazane kary miałyby wynikać. Tym samym rozważania dotyczące niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przez zaskarżone wezwanie, mają w niniejszej sprawie charakter czysto teoretyczny i nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku. Należy podkreślić, że spełnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu musi być bezpośrednim następstwem wykonania zaskarżonego aktu. Skutki lub szkoda muszą być realne, zachodzić w czasie ubiegania się o wstrzymanie, a nie w przyszłości, nie mogą być oparte na przypuszczeniach.

Wobec niewskazania przez skarżącą konkretnych wielkości grożących jej kar z tytułu zastosowania się do zaskarżonego aktu oraz nieprzedstawienia dowodów na poparcie swoich argumentów, nie było możliwe dokonanie przez Sąd oceny, czy rzeczywiście wykonanie obowiązku polegającego na nieodpłatnym udostępnieniu programu spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub też wywoła znaczną szkodę.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.