Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 336/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 154
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia NSA Halina Kremis Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 września 2014 r. sprawy ze skargi A. S. i G.S. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 maja 2013r. sygn. akt II SA/Wr 665/12 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 665/12 tut. Sąd na skutek skargi skarżących na uchwałę Rady Miasta J.z dnia ... w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta J., stwierdził nieważność tej uchwały w części dotyczącej działki nr ....

W dniu 21 sierpnia 2013 r. doręczono organowi odpis prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem oraz zwrócono akta administracyjne.

Jak wynika z uzasadnienia wyroku, teren obejmujący działkę skarżących otrzymał w planie przeznaczenie niezgodne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

W dniu 23 maja 2014 r. wpłynęła do tut. Sądu skarga skarżących na niewykonanie powyższego wyroku, w której wnieśli o wymierzenie organowi grzywny oraz wyznaczenie terminu wykonania tego wyroku. Jak zaznaczyli, uprzednio pismem z dnia 20 stycznia 2014 r. wezwali organ do wykonania wyroku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, albowiem po otrzymaniu wyroku niezwłocznie podjął czynności zmierzające do jego wykonania. Z uwagi jednak na wygaśnięcie rękojmi wobec wykonawcy projektu planu, należało zawrzeć nową umowę, co nastąpiło w dniu 2 kwietnia 2014 r., zaś z uwagi na wymogi procedury planistycznej uchwalenie planu dla działki skarżących powinno nastąpić pod koniec lutego 2015 r. W uzupełnieniu odpowiedzi organ podkreślił, że zasądzone wyrokiem koszty zostały przekazane skarżącej w dniu 25 września 2013 r. W ocenie organu nie zachodzą okoliczności z art. 154 p.p.s.a., gdyż wyrok nie nałożył na organ obowiązku wykonania jakichkolwiek czynności. Organ dołączył dokument przelewu kosztów sądowych, wezwanie do wykonania wyroku, które wpłynęło w dniu 21.01.2014 r. oraz odpowiedź na to wezwanie z dnia 5.02.2014 r. informujące skarżących o podjęciu czynności przez burmistrza zmierzających do uchwalenia planu miejscowego dla działki skarżących, a ponadto trwającą od dnia 23 sierpnia 2013 r. korespondencję z wykonawcą projektu planu, dotyczącą reklamacji i zawarcia nowej umowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 154 p.p.s.a. w razie bezczynności organu lub przewlekłego postępowania po wyroku stwierdzającym nieważność aktu, strona może w skardze do sądu administracyjnego, żądać wymierzenia organowi grzywny. Sąd powinien ponadto orzec, czy stwierdzona bezczynność lub przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei według art. 286 § 2 p.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się do dnia doręczenia akt organowi. Wyznaczenie terminu przez sąd następuje zgodnie z art. 149 p.p.s.a. w wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z brzmienia powyższych przepisów wynika wątpliwość, czy przepis art. 154 p.p.s.a. stosuje się w przypadku wydania wyroku stwierdzającego nieważność aktu prawa miejscowego (jednym z nich jest plan miejscowy), skoro w razie zaniechania takiego aktu lub przedłużającej się procedury prowadzącej do jego wydania nie przysługuje skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Nie ma zatem możliwości procesowej, czego domagali się skarżący, aby sąd w nin. sprawie, bądź w wydanym wcześniej wyroku wyznaczył organowi termin wydania aktu prawa miejscowego. W ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym również nie ma określonego terminu dla podjęcia przez organ uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, jak też terminów dla dokonania poszczególnych czynności procedury planistycznej przez organ lub burmistrza. Tymczasem pojęcia bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania nie mogą być tworzone bez ich odniesienia do zaistniałego uchybienia terminu, ustanowionego dla podjęcia określonego aktu.

W nin. sprawie niewątpliwie skarżący nie wnieśli szczególnej skargi na bezczynność w oparciu o art. 101a u.s.g. W możliwościach orzeczniczych sądu zgodnie z art. 101a u.s.g. również zresztą nie mieści się zobowiązanie organu do wydania aktu w wyznaczonym terminie (patrz komentarze do tego przepisu). Jest w końcu dosyć utrudnione wskazanie wyraźnej podstawy prawnej dla obowiązku organu uchwalenia planu miejscowego ponownie, w następstwie stwierdzenia nieważności uprzednio uchwalonego planu miejscowego (por. art. 14 ust. 7 u.p.z.p. oraz wyrok II OSK 146/08).

W orzecznictwie sądowym rozstrzygnięto już zagadnienie prawne, czy przepis art. 154 p.p.s.a. stosuje się do innych form zaniechania organu, poza wymienionymi w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a. Sąd podziela wyrażone w nim tezy, prawne wyłączające to stosowanie (wyrok II SA/Gl 571/12) lub ogólniej, ponadto wówczas, gdy dla podjęcia danego aktu przepisy prawne nie przewidują obowiązku jego wydania, a tym bardziej terminu tego wydania (wyrok II SA/Ke 711/13).

Należy jeszcze wzmiankować, ze z uwagi na szeroką formułę art. 154 § 1 p.p.s.a., przewidującą pozornie skargę w przypadku stwierdzenia nieważności każdego aktu, Sąd uznał skargę w nin. sprawie za dopuszczalną (art. 58 § 1 p.p.s.a.), ale jednocześnie bezzasadną.

Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

H.B.10.10.2014 r.