Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 294/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6137 Ochrona środowiska morskiego
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 4 w zw. z art. 23 ust. 3 pkt 3 i art. 23 ust. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 934
law: Ustawa z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej - tekst jedn.

SENTENCJA

Warszawa, 9 czerwca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rząsa Sędzia WSA Kaja Angerman (spr.) Sędzia WSA Jarosław Łuczaj po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym 9 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku oddala skargę.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 294/22

U Z A S A D N I E N I E

Minister Klimatu i Środowiska (dalej: "Minister" lub "organ") postanowieniem z 23 grudnia 2021 r., DOP-WOŚ.414.40.2021.2.DT zaopiniował negatywnie wniosek [...] sp. z o.o. (dalej "skarżąca", "spółka", "Inwestor") o wydanie pozwolenia na układanie i utrzymywanie kabli na obszarach morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego Rzeczypospolitej Polskiej dla zamierzenia inwestycyjnego "Morska infrastruktura przesyłowa [...]".

Postanowienie zostało oparte na następujących ustaleniach faktycznych i ocenie prawnej.

Dyrektor Urzędu Morskiego w [...] pismem z 27 września 2021 r. wystąpił do Ministra Klimatu i Środowiska o wydanie opinii w sprawie wniosku skarżącej o wydanie pozwolenia na układanie i utrzymywanie kabli na obszarach morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego Rzeczypospolitej Polskiej dla przedsięwzięcia "Morska infrastruktura przesyłowa [...]" (dalej "PUUK").

Planowane zamierzenie inwestycyjne obejmuje budowę zewnętrznej infrastruktury przesyłowej w obszarze morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego, składającej się z systemu podmorskich kabli energetycznych (kabli eksportowych) zagłębionych w dnie morskim, która ma służyć przesyłowi na ląd energii elektrycznej wyprodukowanej w morskiej farmie wiatrowej. Inwestor we wniosku nie wskazał konkretnej instalacji, z której będzie wyprowadzana moc przewidzianym do budowy przyłączem, jednak poinformował, że w celu realizacji projektu morskiej farmy wiatrowej planuje złożyć, zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o obszarach morskich, wniosek o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń (dalej "PSZW").

W uzasadnieniu kontrolowanego przez sąd postanowienia wskazano m.in., że do Ministra, jako ministra właściwego do spraw energii, należą w szczególności sprawy bezpieczeństwa energetycznego kraju, w tym bezpieczeństwa dostaw energii, surowców energetycznych i paliw. Ma on zatem kompetencje do oceny planowanego przedsięwzięcia pod kątem bezpieczeństwa energetycznego, będącego elementem bezpieczeństwa i obronności państwa, a z drugiej strony co do zgodności z przepisami odrębnymi (art. 12 ustawy z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne - Dz. U. 2021 poz. 716 ze zm.), o których mówi art. 23 ust. 4 ustawy o obszarach morskich.

Organ wyjaśnił, że z analizy informacji zawartych m.in. w Systemie Informacji Przestrzennej Administracji Morskiej (SIPAM) wynika, że nie dysponuje prawomocnym PSZW dla żadnej morskiej farmy wiatrowej. Na obecnym etapie jest tylko jednym z wielu podmiotów, które dopiero zamierzają ubiegać się o wydanie PSZW dla morskich farm wiatrowych w przedmiotowym obszarze.

Zdaniem organu uzgodnienie możliwości lokalizacji przedsięwzięcia ujętego we wniosku Inwestora stanowiło będzie potencjalne zagrożenie dla realizacji celów aktualnej PEP2040 oraz generalnie rozwoju morskich farm wiatrowych na Bałtyku, a w konsekwencji wpłynąć może na obniżenie bezpieczeństwa energetycznego kraju. Organ podkreślił, że możliwość układania kabli w polskich obszarach morskich, a w szczególności możliwość przyłączenia ich do systemu przesyłowego na lądzie, jest bardzo ograniczona m.in. ze względu na inne, istniejące już formy użytkowania obszarów morskich, w tym poligony ćwiczebne Marynarki Wojennej. Ponadto, zgodnie z ustawą o obszarach morskich decyzje lokalizacyjne mogą być wydawane jedynie wówczas gdy są zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego polskich obszarów morskich oraz gdy do realizacji inwestycji na wskazanym we wniosku obszarze nie uzyskał prawa inny podmiot.

Minister podkreślił, że kluczowym krokiem w realizacji inwestycji morskich farm wiatrowych jest uzyskanie PSZW, wynikającego z art. 23 ustawy o obszarach morskich. W obecnym stanie prawnym, nie istnieje "lepsza" gwarancja na powstanie morskiej farmy wiatrowej, niż posiadanie PSZW. Mimo że PSZW jest tylko jednym z potrzebnych do uzyskania pozwoleń, w opinii Ministra Klimatu i Środowiska, stanowi ono jednak podstawę dla realizacji inwestycji jaką jest morska farma wiatrowa, czego zdecydowanie nie gwarantuje pozwolenie na układanie i utrzymanie podmorskich kabli elektroenergetycznych (PUUK). Umożliwienie wnioskodawcom otrzymania PUUK według kolejności składanych wniosków, bez uwzględnienia decyzji administracyjnej rozpoczynającej proces realizacji morskiej farmy wiatrowej, jaką jest PSZW, mogłoby doprowadzić do sytuacji, w której podmiot, który uzyska PSZW i je opłaci, przez intensywność wykorzystywania polskich obszarów morskich, nie będzie mógł wyprowadzić z elektrowni kabla eksportowego ze względu na "blokadę" terenu przez innego inwestora. Minister Klimatu i Środowiska, jako organ właściwy do spraw energii, zobowiązany jest zapobiec takiej sytuacji.

Odwołując się do wykładni celowościowej, charakteru, zespołu urządzeń i ich funkcji, w opinii organu, ubieganie się o wydanie PUUK przed uzyskaniem PSZW jest nielogiczne. Pomimo, że ustawa offshore oddzielnie definiuje morską farmę wiatrową, a oddzielnie zespół urządzeń, robi to raczej na potrzeby zawiłości związanych z systemem wsparcia. W praktyce, zespół urządzeń jest po prostu przyłączem, z odrębnościami określonymi w przepisach, jako standardowe przyłącze traktuje go podstawowa ustawa przedmiotowej gałęzi prawa, czyli ustawa prawo energetyczne. Zespół urządzeń nie jest zatem samodzielnie funkcjonującą instalacją, zaś inwestycja w zespół urządzeń nie jest celem samym w sobie. Jej istnienie bez instalacji przyłączanej (w tym przypadku morskiej farmy wiatrowej) jest bezcelowe, a obie te instalacje są ze sobą nieodłącznie powiązane technologicznie i muszą pozostawać kompatybilne.

Organ przypomniał, że PSZW oraz pozwolenia na układanie i utrzymywanie kabli wydawane są nawet na okres 35 lat. Wydanie pozwolenia lokalizacyjnego dla budowy przyłącza elektroenergetycznego dla morskiej farmy wiatrowej co do której na obecnym etapie Inwestor nie może być pewien czy uzyska PSZW, spowodowałoby "zablokowanie" obszaru na okres ważności tego pozwolenia i brak możliwości wykorzystania tego obszaru przez inwestora, który uzyska PSZW dla budowy morskiej farmy wiatrowej. W przekonaniu organu również blokada obszaru, na okres krótszy - 10 lat, o czym mowa w art. 26 ust. 6 ustawy o obszarach morskich, stanowi zagrożenie dla terminowej realizacji farmy wiatrowej w ramach drugiej fazy systemu wsparcia. Niezależnie od tego czy okres ten będzie wynosił 35 czy 10 lat, takie działanie będzie miało negatywny i długoterminowy skutek, który może w sposób znaczący wpłynąć na bilans elektroenergetyczny kraju, ponieważ może uniemożliwić wyprowadzenie mocy z wybudowanej morskiej farmy wiatrowej do Krajowego Systemu Elektroenergetycznego. Zdaniem organu oznacza to nie tyle całkowitą blokadę wyprowadzenia mocy, co ograniczenie dostępu do obszarów najbardziej efektywnych ekonomicznie, co z kolei może mieć kluczowe znaczenie dla wysokości pomocy publicznej przyznawanej w ramach polskiego systemu wsparcia dla morskich farm wiatrowych.

Organ podkreślił, że zobowiązany jest do podejmowania działań mających na celu zapobieganie i eliminowanie sytuacji, w których zagrożone może być bezpieczeństwo energetyczne, będące elementem bezpieczeństwa i obronności państwa. Z tego powodu zobowiązany jest zapobiegać sytuacjom, w których inwestor posiadający PSZW na morską farmę wiatrową, ze względu na uwarunkowania przestrzenne, nie będzie miał szansy na uzyskanie pozwolenia na układanie i utrzymywanie kabli o danym przebiegu, a tym samym na wyprowadzenie energii elektrycznej z morskiej farmy wiatrowej.

Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra z 23 grudnia 2021 r., zarzucając mu:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

1. art. 26 ust. 4 w związku z art. 23 ust. 3 pkt 3 i art. 23 ust. 4 ustawy o obszarach morskich poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia, wskutek:

a) błędnej wykładni oraz w konsekwencji niewłaściwego zastosowania art. 23 ust. 3 pkt 3 u.o.m., poprzez przyjęcie nieprawidłowego założenia, że wystąpienie zagrożenia "bezpieczeństwa energetycznego kraju" stanowi podstawę do odmowy wydania pozwolenia na układanie i utrzymywanie kabli na obszarach morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego Rzeczypospolitej Polskiej w oparciu o przesłankę zagrożenia bezpieczeństwa i obronności państwa uregulowaną w art. 23 ust. 3 pkt 3 u.o.m., podczas gdy wystąpienie zagrożenia "bezpieczeństwa energetycznego kraju" nie zostało wskazane w zamkniętym katalogu podstaw do odmowy dokonania powyższego uzgodnienia określonym w art. 23 ust. 3 u.o.m., a art. 23 ust. 3 pkt 3 u.o.m. wskazuje przesłankę zagrożenia "bezpieczeństwa i obronności państwa", która może zostać spełniona jedynie wskutek zagrożenia bezpieczeństwa państwa oraz obronności państwa jednocześnie, ewentualnie, wskutek niewłaściwego zastosowania art. 23 ust. 3 pkt 3 u.o.m., poprzez niezasadne przyjęcie, że wydanie pozwolenia na układanie i utrzymywanie kabli na obszarach morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z wnioskiem skarżącej spowoduje zagrożenie bezpieczeństwa energetycznego państwa, a tym samym wypełni przesłankę wystąpienia zagrożenia obronności i bezpieczeństwa państwa;

b) niewłaściwego zastosowania art. 23 ust. 3 pkt 3 u.o.m. i przyjęcia, że wydanie pozwolenia na układanie i utrzymywanie kabli na obszarach morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiotowej sprawie może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa i obronności państwa, o którym mowa w art. 23 ust. 3 pkt 3 u.o.m., podczas gdy Minister nie wykazał na podstawie przepisów odrębnych (zgodnie z wymogiem art. 23 ust. 4 u.o.m. w zw. z art. 26 ust. 4 u.o.m.), że wydanie pozwolenia w sposób zgodny z wnioskiem spółki może spowodować takie zagrożenie

2. art. 26 ust. 1 u.o.m. w związku z art. 6 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że warunkiem wydania pozwolenia na układanie i utrzymywanie kabli na obszarach morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego Rzeczypospolitej Polskiej jest posiadanie przez wnioskodawcę pozwolenia na wznoszenie i wykorzystanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń dla morskich farm wiatrowych wydanego zgodnie z art. 23 ust. 1 u.o.m., podczas gdy taki obowiązek nie wynika z przepisów prawa;

3. art. 26 ust. 4 w związku z art. 23 ust. 4 u.o.m. w związku z art. 6 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie i oparcie rozstrzygnięcia podjętego w opinii na podstawie dokumentu, który nie stanowi źródła powszechnie obowiązującego prawa, tj. Polityki energetycznej Polski do 2040 r. ("PEP2040") przyjętej uchwałą Rady Ministrów, podczas gdy Minister zobowiązany jest do przeprowadzenia analizy na podstawie przepisów odrębnych - czyli przepisów prawa powszechnie obowiązującego, do których nie należą uchwały podejmowane przez Radę Ministrów;

II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 8 § 1 i 2 k.p.a., poprzez odstąpienie przez Ministra bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, a tym samym naruszenie zasady zaufania uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej.

W oparciu o te zarzuty wniosła o:

- uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia,

- zobowiązanie Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] do przedstawienia kopii decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. (pozwolenia na ułożenie i utrzymywanie kabli podmorskich odprowadzających energię elektryczną z Morskiej Farmy Wiatrowej [...] wydanej na rzecz [...] sp. z o.o.),

- zobowiązanie ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej (obecnie Ministra Infrastruktury) do przedstawienia kopii decyzji nr MFWK/5/15/ DTM.VH.53.189.2015.MT.3 z dnia 13 stycznia 2016 r. wydanej przez Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej (uzgodnienia na ułożenie i utrzymywanie kabli podmorskich odprowadzających energię elektryczną z Morskiej Farmy Wiatrowej [...] wydanej na rzecz [...] sp. z o.o.)

stanowiących dowody faktu istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy oraz na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z tych dokumentów na okoliczności wskazane w punkcie 3.1.6 uzasadnienia skargi

- zobowiązanie Ministra do wydania postanowienia, wskazując mu sposób rozstrzygnięcia sprawy, tj. wydanie pozytywnej opinii w przedmiocie wniosku Skarżącej o wydanie pozwolenia ustalającego lokalizację oraz warunki utrzymywania kabli na obszarach morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego Rzeczypospolitej Polskiej;

- zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę minister wniósł o oddalenie skargi, jednocześnie podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu, ponieważ postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z 23 grudnia 2021 r. nie narusza przepisów prawa.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 P.p.s.a., ponieważ zgodnie z tym przepisem sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie.

Stosownie do treści art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej [(Dz. U. z 2020 r., poz. 2135 ze zm.) – dalej u.o.m.] układanie i utrzymywanie kabli lub rurociągów na obszarach morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego wymaga uzyskania pozwolenia ustalającego lokalizację i warunki ich utrzymywania na tych obszarach. Pozwolenie wydaje, w drodze decyzji, właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego po zaopiniowaniu wniosku o wydanie tego pozwolenia przez ministrów właściwych do spraw: aktywów państwowych, energii, gospodarki, klimatu, kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, rybołówstwa, środowiska, geologii, gospodarki wodnej, wewnętrznych oraz Ministra Obrony Narodowej, a w przypadku zespołu urządzeń służących do wyprowadzenia mocy w rozumieniu ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych - również Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (ust. 2 art. 26 u.o.m.).

Według art. 26 ust. 4 do pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 23 ust. 1c, 2a oraz 3-5 stosuje się odpowiednio.

Z kolei stosownie do art. 23 ust. 2a u.o.m. organy, o których mowa w ust. 2 (w tym minister klimatu i środowiska) wskazują na podstawie przepisów odrębnych wystąpienie zagrożeń, o których mowa w ust. 3, lub szczegółowe warunki i wymagania, o których mowa w ust. 5. Powyższe zagrożenia zostały enumeratywnie wymienione w ust. 3 art. 23 u.o.m.

Wbrew zarzutom skargi minister nie dopuścił się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego.

Strona niezasadnie kwestionuje, że pojęcie "bezpieczeństwo energetyczne państwa" nie mieści się w przesłance "obronności i bezpieczeństwa państwa, wskazanej w art. 23 ust. 3 pkt 3 u.o.m. Według art. 3 pkt 16 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne – Dz. U. z 2021 r., poz. 716). przez bezpieczeństwo energetyczne należy rozumieć stan gospodarki umożliwiający pokrycie bieżącego i perspektywicznego zapotrzebowania odbiorców na paliwa i energię w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony, przy zachowaniu wymagań ochrony środowiska. Nie może budzić wątpliwości okoliczność, że energia elektryczna jest niezbędna do funkcjonowania państwa polskiego, a ze względu na rozwój społeczeństwa i gospodarki potrzeby na energię będą wciąż rosły. Zapewnienie odpowiedniego dostępu do energii elektrycznej przy uwzględnieniu konieczności realizacji zasady wysokiego poziomu ochrony środowiska (art. 191 ust. 2 TFUE), oznacza potrzebę zwiększania udziału w tzw. miksie energetycznym energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych, w tym wytwarzanej przez morskie farmy wiatrowe. W ocenie Sądu minister właściwy do spraw energii, który odpowiada za bezpieczeństwo energetyczne, w tym bezpieczeństwo dostaw energii był nie tylko uprawniony, ale zobowiązany do tego aby powołać się na wystąpienie zagrożenia dla bezpieczeństwa energetycznego, w sytuacji gdy stwierdził, że takie zagrożenie potencjalnie występuje. Bezpieczeństwo energetyczne niewątpliwie jest jedną z wartości składających się na pojęcie bezpieczeństwa państwa, rozumianego jako stan pewności, braku zagrożeń, umożliwiającego bezpieczną egzystencję i rozwój.

Minister opiniując negatywnie wniosek o wydanie pozwolenia zasadnie powołał się na obawę wystąpienia zagrożenia wskazanego w ustawie, tj. zagrożenia dla obronności i bezpieczeństwa państwa (art. 23 ust. 3 pkt 3 u.o.m.). Organ uznał, że wydanie przedmiotowego pozwolenia gdy wnioskodawca nie posiada pozwolenia PSZW, może doprowadzić do sytuacji, w której podmiot uprawniony do PSZW nie będzie mógł odprowadzić wytworzonej w morskiej farmie wiatrowej energii elektrycznej do systemu elektroenergetycznego na lądzie lub zostanie zmuszony do wyprowadzania energii trasą mniej efektywną ekonomicznie ze względu na zablokowanie obszaru objętego wydanym innemu podmiotowi pozwoleniem. Minister wskazał, że blokada możliwości wyprowadzania mocy z akwenu dla którego zostało wydane pozwolenie na wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, na skutek udzielenia pozwolenia innemu inwestorowi na układanie i utrzymywanie kabli, stwarza ryzyko dla rozwoju morskich farm wiatrowych, a w konsekwencji może wpłynąć na obniżenie bezpieczeństwa energetycznego kraju.

Zagrożenie dla bezpieczeństwa energetycznego i bezpieczeństwa niezakłóconych dostaw energii przekłada się, jak słusznie zauważył organ, także na obniżenie możliwości obronnych Rzeczypospolitej Polskiej.

Zdaniem sądu obawy ministra dotyczące ryzyka blokowania rozwoju morskich farm wiatrowych są w pełni uzasadnione. Podstawę prawną wskazanych przez ministra zagrożeń stanowią przepisy ustawy Prawo energetyczne i ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej.

Istotna jest także ta okoliczność, że wydanie decyzji PUUK dla podmiotu, który planuje dopiero inwestycję realizacji morskiej farmy wiatrowej i nie posiada jeszcze decyzji PSZW zaburzałoby konkurencję przez stworzenie nieuzasadnionej przewagi wobec innych podmiotów w postępowaniu konkursowym dotyczącym decyzji PSZW. Co prawda żaden przepis aktualnie obowiązującego prawa wprost nie uzależnia wydania decyzji PUUK od uprzedniego uzyskania decyzji PSZW, niemniej należy wskazać, że systematyka regulacji dotyczących niezbędnych pozwoleń i decyzji (art. 23 – decyzja PSZW, art. 26 – decyzja PUUK, art. 27 decyzja UUUK) wskazuje na kolejność ich uzyskiwania. Stanowisko ministra zostało oparte na dopuszczalnej wykładni obowiązujących przepisów prawa, która wynika z wykładni o charakterze systemowym i funkcjonalnym. Zagadnienie dotyczące układania i utrzymania kabli zostało uregulowane w u.o.m. po zagadnieniu wznoszenia lub wykorzystywania sztucznych wysp. Ułożenie kabli, ma charakter wtórny i służebny wobec wzniesienia sztucznej wyspy. Ten zespół urządzeń stanowi w istocie przyłącze umożliwiające połączenie farmy wiatrowej z siecią energetyczną, a istnienie samego przyłącza bez instalacji przyłączanej jest niecelowe.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. w związku z odwołaniem się przez ministra do Polityki energetycznej Polski 2040 (dalej PEP2040). Oczywiście dokument ten nie jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa. Ma formę uchwały Rady Ministrów (podejmowanej na wniosek Ministra Klimatu i Środowiska), której podstawę stanowi art. 15a ust. 1 Prawa energetycznego. Dokument ten wiąże aparat administracyjny podległy Radzie Ministrów oraz określa założenia, na jakich powinna być oparta polityka energetyczna państwa. Wynika z niego, że kierunkiem długoterminowym państwa jest zmniejszenie emisyjności sektora energetycznego m. in. poprzez wdrożenie energetyki jądrowej i energetyki wiatrowej na morzu. Minister dokonując oceny ewentualnych zagrożeń związanych z planowaną inwestycją na podstawie obowiązujących przepisów prawa był uprawniony do uwzględnienia kierunków i założeń wynikających z PEP2040.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia przez ministra art. 8 K.p.a. poprzez odstąpienie bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie prawnym. Należy podkreślić, że z samego faktu, że w przeszłości minister dopuszczał wykładnię, że możliwe jest wydanie decyzji PUUK bez uprzedniego uzyskania decyzji PSZW, nie wynika jeszcze, że istnieje utrwalona praktyka rozstrzygania spraw w takim stanie faktycznym i prawnym. Ponadto minister może zmienić swoje stanowisko jeżeli dotychczasowa praktyka była niezgodna z prawem. Dlatego też Sąd nie uznał za zasadne i mające wpływ na wynik sprawy przeprowadzenie dowodu wnioskowanego w skardze. Warto podkreślić, że art. 8 K.p.a. odnosi się do nieodstępowania od utrwalonej praktyki "bez uzasadnionej przyczyny". Jedną z przyczyn odstąpienia przez organ od stosowania dotychczasowej praktyki jest ocena, że sprzeciwia się temu interes publiczny leżący u podstaw zaskarżonego aktu lub innego zachowania organu stanowiącego bądź stosującego prawo administracyjne (zob. np. uzasadnienie wyroku NSA z 17 kwietnia 2019 r., I FSK 494/17, CBOSA i przytoczone tam orzeczenia TSUE i piśmiennictwo). W okolicznościach niniejszej sprawy minister przyjął taką wykładnię przepisów, która w sposób jak najlepszy chroni interes publiczny.

Z powyższych względów sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.