Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 642/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-09-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 września 2021 r. sprawy ze skargi A. N. Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...] w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. wydaną na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm. – zwaną dalej "k.p.a.") w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1781) oraz art. 58 ust. 2 lit. b i art. 6 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U.UE.L.2016.119, str. 1 oraz Dz.U.UE.L.2018.127, str. 2), udzielił upomnienia Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym dla [...] w [...] – A. N. [...] nr [...] z siedzibą w [...] przy ul. [...], za naruszenie art. 6 ust, 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych - (Dz.U.UE.L.2016.119, str. 1 oraz Dz.U.UE.L.2018.127, str. 2), w związku z nieuprawnionym ujawnieniem danych osobowych T. S.

Decyzja została wydana w następujących okolicznościach.

Do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (zwanego dalej także jako: "Organ"; "Prezes UODO") [...] marca 2020 r. wpłynęła skarga T. S., zamieszkałego w [...] przy ul. [...], na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Komornika Sądowego dla [...] w [...] A. N. – [...] nr [...] z siedzibą w [...] przy ul. [...].

W uzasadnieniu skargi T. S. zakwestionował zakres swoich danych osobowych umieszczonych przez Komornika na adresowanej do niego kopercie, gdyż poza jego imieniem, nazwiskiem i adresem znalazły się również informacje ujawniające treść korespondencji, tj.: "opis czynności Wezwania do złożenia wykazu majątku, zaw. o wszcz. + tytuł wykonawczy, Zajęcie us epupe, zawiadomienie o zajęciu rachunku KM, Zaw. o zajęciu rachunku-p.p."

W ocenie T. S. takie działanie Komornika nie znajdowało podstaw prawnych, a Komornik "wykazał się brakiem staranności przy ekspedycji pisma do skarżącego" i dlatego składający skargę do Prezesa UODO T. S. wniósł o "wymierzenie komornikowi kary pieniężnej".

W wyniku przeprowadzonego przez Organ na powyższą okoliczność postępowania administracyjnego ustalono, że A. N. – [...] nr [...] z siedzibą w [...] (zwany dalej także jako "Skarżący"; "Komornik") prowadzi przeciwko T. S. postępowanie egzekucyjne pod sygn. [...].

W dniu [...] lutego 2020 r. Skarżący nadał za pośrednictwem operatora pocztowego korespondencję do T. S.. Na kopercie, poza imieniem, nazwiskiem i adresem T. S., Komornik zamieścił skróty nazw pism w niej zawartych, tj: "opis czynności Wezwanie do złożenia wykazu majątku, zaw. o wszcz. + TW, Zajęcie US EPUFE, Zawiadomienie o zajęciu rachunku KM, Zawiadomienie o zajęciu rachunku KM, Zaw. o zajęciu rachunku - p.p."

Skarżący, w wyjaśnieniach z dnia [...] czerwca 2020 r. złożonych w związku z wdrożonym przez Prezesa UODO postępowaniem, wskazał, że opatrzenie wzmianką, jak wyżej, przedmiotowej korespondencji, "nie wypełniło znamion czynów niezgodnych z przepisami".

Z taką oceną nie zgodził się Prezes UODO stwierdzając, że stosownie do treści art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, przetwarzanie jest zgodne z prawem wyłącznie w przypadkach, gdy spełniona jest co najmniej jedna z przesłanek, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. a-f rozporządzenia 2016/679.

Podkreślił, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 121 ze zm.- zwaną dalej "u.o.k.s."), komornik jest organem władzy publicznej w zakresie wykonywania czynności w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym. Czynności te komornik wykonuje z uwzględnieniem wyjątków przewidzianych w ustawach. Ponadto zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt. 1 u.o.k.s. komornikom powierza się wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach o roszczenia pieniężne i niepieniężne oraz o zabezpieczenie roszczeń, w tym europejskich nakazów zabezpieczenia na rachunku bankowym.

Prowadząc postępowania egzekucyjne komornik przetwarza dane osobowe w celu wypełnienia ciążącego na nim obowiązku prawnego (art. 6 ust. 1 lit. c RODO w zw. z art. 3 ust. 3 pkt 1 u.k.s.).

Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 1 rozporządzenia 2016/679, dane osobowe oznaczają wszelkie informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej.

Ponieważ informacje umieszczone na kopercie zaadresowanej do T. S. w postaci skrótów nazw kierowanych do niego pism, czyli: "opis czynności Wezwanie do złożenia wykazu majątku, zaw. o wszcz. + TW, Zajęcie US EPUPE, Zawiadomienie o zajęciu rachunku KM, Zawiadomienie o zajęciu rachunku KM, Zaw. o zajęciu rachunku - p.p. ", zostały zamieszczone wraz z imieniem i nazwiskiem T. S., jako adresata korespondencji, a jednocześnie zostały ujawnione w kontekście konkretnego postępowania egzekucyjnego, bowiem na kopercie wskazana została jego sygnatura i organ prowadzący, zdaniem Organu informacje te, wskazując na zawartość przesyłki kierowanej do jej adresata, dotyczą zidentyfikowanej osoby i przedmiotu prowadzonej sprawy, a tym samym stanowią dane osobowe w rozumieniu art. 4 pkt 1 rozporządzenia 2016/679.

W związku z powyższym, zdaniem Prezesa UODO, przetwarzanie ww. informacji dotyczących T. S. odbyło się z naruszeniem przepisów prawa, tj. art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2016/679 w zw. z § 17 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Organ podkreślił przy tym, że zwrotne potwierdzenie odbioru jest dowodem doręczenia pisma znajdującego się w kopercie jego adresatowi. Ponadto, z treścią zwrotnego potwierdzenia odbioru można się zapoznać dopiero po odebraniu korespondencji przez jej adresata. Umieszczenie na kopercie adresowanej do T. S. informacji w kwestionowany przez niego sposób doprowadziło do sytuacji, w której niezależnie od odebrania przez niego korespondencji, informacja wskazująca na zawartość przesyłki, była jawna już na etapie doręczania mu korespondencji. Ponadto Organ zauważył, że umieszczenie na kopercie skrótów pism kierowanych do T. S. nie było też niezbędne do skutecznego doręczenia mu korespondencji, a zatem miało charakter nadmiarowy i nieadekwatny do celu przetwarzania jego danych osobowych.

W tym stanie rzeczy, uwzględniając wagę i charakter stwierdzonego naruszenia a zarazem potrzebę egzekwowania przepisów rozporządzenia 2016/679 (por. motyw 148), Prezes UODO uznał za zasadne skorzystanie z instrumentu o charakterze naprawczym, przewidzianym w art. 58 ust. 2 lit. b rozporządzenia 2016/679 i udzielił Skarżącemu upomnienia w zakresie stwierdzonego naruszenia przepisu art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, z uwagi na nieuprawnione ujawnienie danych osobowych T. S., czyli informacji o toczącym się wobec niego postępowaniu egzekucyjnym, poprzez umieszczenie na kopercie skrótów nazw pism zawartych w przesyłce skierowanej przez Skarżącego do T. S.

Z powyższą decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych nie zgodził się Skarżący i pismem z [...] lutego 2021 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

a) przepisu art. 6 § 1 ustawy RODO poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie oraz przyjęcie, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w tym przepisie uzasadniająca zgodność z prawem działań Skarżącego, gdy tymczasem w okolicznościach sprawy uzasadnionym jest przyjęcie, że zachodzą przesłanki z lit. c lub lit. e tego przepisu, a co za tym nie doszło do nieuprawnionego naruszenia przez Skarżącego danych osobowych T. S.;

b) art. 58 ust. 2 lit. b ustawy RODO poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie doszło do nieuprawnionego naruszenia przez Skarżącego danych osobowych T. S. albowiem Skarżący działał na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów (które obowiązują zarówno sądy w sprawach cywilnych, jaki i organy egzekucyjne);

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) § 17 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18.12.2018 r. w sprawie określania szczegółowych zasad prowadzenia biurowości, rachunkowości i ewidencji operacji finansowych kancelarii komorniczych (Dz. U. 2018 poz. 2517 – zwane dalej jako "Rozporządzenie w sprawie biurowości"), w zw. z §§ 3 - 16 w zw. z §1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 06.05.2020 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. 2020. 819 – zwane dalej jako "Rozporządzenie w sprawie doręczania", poprzez ich całkowite bezzasadne zignorowanie i niczym nieuprawnione przyjęcie, że ustalone przez prawodawcę normy i zasady dokonywania doręczeń za pośrednictwem operatora pocztowego nie mają znaczenia dla sprawy, pomimo iż stanowią one przepisy powszechnie obowiązujące zarówno sądy w sprawach cywilnych, jak i organy egzekucyjne, a co za tym nie mogą być dowolnie interpretowane i wybiórczo stosowane, gdyż Skarżący jako organ egzekucyjny nie może ustanowić sobie zasad doręczania korespondencji w prowadzonych sprawach wg własnego - indywidualnego uznania skoro zobligowany jest do stosowania powszechnie obowiązujących przepisów;

b) art. 7 k.p.a., art. 75 §1 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., w zw. z art. 7 ust 1 ustawy RODO, poprzez nierzetelne i nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy i w efekcie przyjęcie, że Skarżący w sposób nieuprawniony ujawnił osobom nieuprawnionym dane osobowe T. S., tj. informacje o prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu egzekucyjnym, poprzez umieszczenie na kopercie oznaczeń i skrótów nazw pism zawartych w przesyłce skierowanej przez Skarżącego do ww. osoby, a wywiedzenie tego wyłącznie na podstawie niczym nieuzasadnionych domysłów oraz niepopartych żadnymi dowodami twierdzeń T. S., a także zaniechanie wyjaśnienia przez Organ okoliczności w jakich nastąpiło doręczenie korespondencji T. S. przez operatora pocztowego, w tym całkowite pominięcie okoliczności związanych z ciążącymi na operatorze pocztowym obowiązkami w zakresie procedury doręczania korespondencji oraz wiążącej operatora pocztowego tajemnicy i w efekcie tego wszystkiego arbitralne, niczym nieuzasadnione przyjęcie, że Skarżący ujawnił w sposób nieuprawniony dane osobowe T. S.;

c) art. 107 k.p.a. w zw. a art. 58 ust. 2 lit b ustawy o RODO poprzez jego zastosowanie i wydanie decyzji w przedmiocie wymierzenia Skarżącemu kary upomnienia, w sytuacji gdy nie doszło do nieuprawnionego naruszenia danych osobowych T. S. albowiem Skarżący "działał w prawie", a co za tym idzie, brak było podstaw do jego ukarania, a postępowanie winno zostać umorzone.

Wskazując na powyższe naruszenia Skarżący wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie,

2) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy Organowi do ponownego rozpoznania,

3) zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm

przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że Organ błędnie ustalił stan faktyczny w sprawie i bezzasadnie przyjął, że doszło do nieuprawnionego ujawnienia przez Skarżącego danych osobowych T. S., w szczególności informacji o tym, że jest przeciwko niemu prowadzone postępowanie egzekucyjne, bowiem informacja o tym, że w/wym. jest dłużnikiem, nie znajdowała się na kopercie, a faktu tego nie można wywieść jedynie z tego, że korespondencja pochodziła od komornika sądowego oraz z wymaganego prawem opisu w sposób jednoznaczny rodzaju doręczanych adresatowi pism.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji podnosząc, że zaskarżona decyzja została wydana zarówno z zachowaniem zasad określonych w przepisach postępowania administracyjnego, jak i ma oparcie w przytoczonych w podstawie prawnej przepisach prawa materialnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., zwanej dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.

W wypadku niestwierdzenia wad skutkujących uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a.

Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych – w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że "niezwiązanie granicami skargi" oznacza, że Sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze (por. wyrok NSA z 28 marca 2018 r., sygn. akt I FSK 1000/16, LEX nr 2486221) z tym, że nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych.

Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Na wstępie Sąd porządkowo wyjaśnia, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Postawą do takiego trybu rozpoznania sprawy stanowi regulacja z art. 15 zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374, ze zm., dalej: "uCOVID-19").

Powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a.

W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia.

Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości, w tym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy tzw. obszarem czerwonym w zakresie działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2.

Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie uprawnienia przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Uwzględnić przy tym należy brak możliwości przeprowadzania dowodów w sprawie sądowoadministracyjnej (z wyjątkiem ograniczonej dopuszczalności dowodu z dokumentów – art. 106 § 3 p.p.s.a). Jednocześnie podkreślić należy, że dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego.

Ten standard ochrony praw stron i uczestników został zachowany albowiem stosowne zarządzenie o rozpoznaniu sprawy w trybie art. 15zzs4 uCOVID-19 zostało wydane przez Przewodniczącego Wydziału II, który skierował sprawę na posiedzenie niejawne z uwagi na to, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku sprawy (k. 28 akt sądowych).

Jednocześnie strony postępowania miały możliwość złożenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia dodatkowego żądania, wniosków lub wyjaśnień.

Przechodząc ad rem, istota sporu w rozstrzyganej sprawie sprowadza się do oceny czy Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, w okolicznościach rozstrzyganej sprawy, zasadnie wymierzył Skarżącemu wykonującemu zawód komornika karę upomnienia, o której mowa w art. 58 ust. 2 lit. b) rozporządzenia RODO, za niezgodnie z prawem przetwarzanie danych osobowych dłużnika - T. S., w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

W rozpatrywanej sprawie chodzi, w szczególności, o odpowiedź na pytanie czy zamieszczenie przez Komornika na kopercie, poza imieniem, nazwiskiem i adresem dłużnika (T. S.), skrótów nazw pism w niej zawartych, tj: "opis czynności Wezwanie do złożenia wykazu majątku, zaw. o wszcz. + TW, Zajęcie US EPUFE, Zawiadomienie o zajęciu rachunku KM, Zawiadomienie o zajęciu rachunku KM, Zaw. o zajęciu rachunku - p.p." stanowi naruszenie danych osobowych dłużnika poprzez ich ujawnienie osobom nieuprawnionym.

Jak słusznie wskazują strony postępowania, z przepisu art. 6 ust. 1 RODO wynika, że przetwarzanie danych osobowych jest zgodne z prawem m. in. wówczas, gdy jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze (lit. c), jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi (lit. e).

Bezspornym jest także, że komornik sądowy wykonując swoje zadania i prowadząc 6 postępowanie egzekucyjne działa na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c RODO w zw. z art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 121 ze zm.) i tym samym jest organem władzy publicznej w zakresie wykonywania czynności w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym (jest funkcjonariuszem publicznym działającym przy sądzie rejonowym).

Powyższe nie przesądza jednak samo w sobie czy opisane przez komornika na kopercie czynności w korespondencji do dłużnika były niezbędne do skutecznego doręczenia mu korespondencji i nie miały charakteru nadmiarowego i nieadekwatnego do celu przetwarzania jego danych osobowych oraz znajdowało oparcie w przesłankach określonych w art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2016/679.

Dokonując takiej analizy, zdaniem Sądu, należy odnieść się do § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2018 r. w sprawie określania szczegółowych zasad prowadzenia biurowości, rachunkowości i ewidencji operacji finansowych kancelarii komorniczych, które stanowi, że dowodem doręczenia pism sporządzonych przez komornika jest: 1) zwrotne potwierdzenie odbioru; 2) pokwitowanie odbioru dokonane osobiście przez adresata na odpisie doręczanego pisma lub na załączonym do niego potwierdzeniu odbioru; 3) elektroniczne potwierdzenie odbioru korespondencji uzyskane z systemu teleinformatycznego albo potwierdzenie transmisji danych za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej.

Zgodnie natomiast z ust. 3 ww. rozporządzenia, jeżeli w jednej sprawie komornik dokonuje doręczenia kilku pism jedną przesyłką, na zwrotnym potwierdzeniu odbioru należy zamieścić informacje pozwalające w sposób jednoznaczny ustalić zawartość przesyłki

W ocenie Sądu, przywołana wyżej treść § 17 ust. 3 cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości wskazuje w sposób nie budzący wątpliwości, że w przypadku doręczania przez komornika kilku pism jedną przesyłką, to na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (podkreślenie Sądu) należy zamieścić informacje pozwalające ustalić zawartość przesyłki.

Sąd zauważa, że analogiczne regulacje przewiduje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 maja 2020 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym. Mianowicie z §1 ust. 2 przywołanego aktu wynika, że przepisy tego rozporządzenia dotyczące sądu wysyłającego stosuje się odpowiednio do komornika.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że Skarżący, dostrzegając także rangę tego przepisu w doręczaniu korespondencji sądowej, ogranicza się do wskazania brzmienia § 3 – 16 rozporządzenia, natomiast pomija brzmienie § 2 ust. 1 zd. 2, który również reguluje wprost, że na stronie adresowej przesyłki jako dodatkowy element umieszcza się jedynie napis: "Polecona - za potwierdzeniem odbioru".

W ocenie Sądu, Skarżący zdaje się nie dostrzegać różnicy pomiędzy kopertą, a zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Tymczasem podzielić należy stanowisko Prezesa UODO, że zwrotne potwierdzenie odbioru jest dowodem doręczenia pisma znajdującego się w kopercie jego adresatowi, zaś z treścią zwrotnego potwierdzenia odbioru można się zapoznać dopiero po odebraniu korespondencji przez jej adresata. Sąd podziela też argumentację Prezesa UODO, że umieszczenie na kopercie adresowanej do dłużnika – T. S. informacji w kwestionowany przez niego sposób, doprowadziło do sytuacji, w której niezależnie od odebrania przez niego korespondencji, informacja wskazująca na zawartość przesyłki była jawna już na etapie doręczania mu korespondencji.

W ocenie Sądu, nie zasługuje na akceptację argumentacja Skarżącego sprowadzająca się do tezy, że skoro pracownicy operatora pocztowego zobowiązani są do zachowania tajemnicy pocztowej, to jest to równoznaczne z uprawnieniem do upubliczniania wśród nich (większej ilości osób, niż to konieczne) przez nadawców zawartości przesyłek wysyłanych do adresatów.

Skarżący pomija bowiem okoliczność, że umieszczenie spornej treści na kopercie doprowadza do sytuacji, że z zawartością przesyłki zapoznać się mogą również pracownicy niebędący zaangażowani w procesie jej dostarczenia czy też obsługi elektronicznego potwierdzenia odbioru.

Jak słusznie wskazał Skarżący, pisma w postępowaniu egzekucyjnym mogą być doręczane również pełnomocnikom stron, a treść informacji o doręczanych pismach automatycznie nie przesądza o roli danego adresata w postępowaniu egzekucyjnym.

Stwierdzenie to jednak pozostaje w opozycji do stanu faktycznego rozstrzyganej sprawy albowiem, jak wynika z akt sprawy, w postępowaniu [...] T. S. występował jako dłużnik, a kwestionowana korespondencja nie była adresowana do jego pełnomocnika, ale bezpośrednio do niego. Informacja o toczącym się postępowaniu dotyczyła bezpośrednio jego osoby i jako taka stanowiła jego dane osobowe, które nie powinny były, zgodnie z przytoczonymi wcześniej przepisami, znaleźć się na kopercie, ale na zwrotnym potwierdzeniu odbioru.

W tym aspekcie bez znaczenia pozostaje również fakt, że dłużnik – T. S. osobiście odebrał adresowaną do niego przesyłkę. Osobiste odebranie przesyłki nie zapobiegło bowiem udostępnieniu danych osobowych w/wym. w kontekście prowadzonego postępowania egzekucyjnego większej ilości osób niż to było konieczne w procesie doręczenia mu przesyłki.

Reasumując tę część rozważań, Sąd w pełni podziela stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że umieszczenie na kopercie skrótów nazw pism kierowanych do dłużnika – T. S., jako że nie było niezbędne do skutecznego doręczenia mu korespondencji, miało charakter nadmiarowy i nieadekwatny do celu przetwarzania jego danych osobowych oraz nie znajdowało oparcia w żadnym z przywołanych w skardze przez Skarżącego przepisów. Nie było również niezbędne do osiągnięcia celu przetwarzania, tj. skutecznego doręczenia dłużnikowi korespondencji ani nie miało umocowania w żadnej z przesłanek z art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2016/679.

W ocenie Sądu – wbrew twierdzeniom Skarżącego – nie doszło do naruszenia przez Organ przepisów postępowania, poprzez nierzetelne i nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy i w efekcie przyjęcie, że Skarżący w sposób nieuprawniony ujawnił osobom nieuprawnionym dane osobowe dłużnika – T. S.

Sąd stwierdza, że zarówno analiza akt sprawy, jak i uzasadnienie zaskarżonej decyzji dowodzi, że Prezes UODO w toku przedmiotowego postępowania zebrał istotny z punktu widzenia prowadzonego postępowania materiał dowodowy oraz poddał go krytycznej analizie i na jego podstawie stwierdził, że doszło do naruszenia przysługujących dłużnikowi praw związanych z przetwarzaniem jego danych osobowych przez Skarżącego, polegającego na nieuprawnionym ujawnieniu danych osobowych dłużnika w postaci informacji o prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu egzekucyjnym, poprzez umieszczenie na kopercie skrótów nazw pism zawartych w przesyłce skierowanej przez Komornika do dłużnika.

W ocenie Sądu, nie budzi też wątpliwości rodzaj wymierzonej Skarżącemu decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. kary upomnienia, która uwzględnia charakter, wagę oraz incydentalny charakter naruszenia (art. 58 ust. 2 lit. b RODO).

W tym stanie rzeczy, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty skargi są bezzasadne, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.