Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 556/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i orzeczenia organów I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 188, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 135
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: ART. 18 UST. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Jolanta Górska Protokolant starszy asystent sędziego Anita Lewińska - Karwecka po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1025/16 w sprawie ze skargi M. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów sportowych 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] grudnia 2015 r., nr [...], 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz M. T. kwotę 800 (osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1025/16, oddalił skargę M. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2016 r., którą utrzymano w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z 31 grudnia 2015 r. o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych. Wyrok Sądu pierwszej instancji zapadł w następujących istotnych okolicznościach sprawy.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z [...] grudnia 2015 r., powołując się na art. 18 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów sportowych. Organ administracji wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania oraz że zgodnie z art. 10 ust. 3 pkt 3 powołanej ustawy za ważną przyczynę wydania pozwolenia na broń do celów sportowych uważa się udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b ustawy o broni i amunicji, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego. Następnie organ administracji ustalił, że skarżący nie posiada "aktualnej licencji na uprawianie sportu strzeleckiego", to znaczy licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego (PZSS). Ta okoliczność, w ocenie organu administracji, uzasadnia cofnięcie skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni do celów sportowych. Organ administracji stwierdził, że wprawdzie skarżący uzyskał bezterminowe pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów sportowych, ale nie oznacza to, że nie dotyczy go zmiana stanu prawnego wynikająca z ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, która weszła w życie 10 marca 2011 r. W związku z tym powołał się na art. 3 tej ustawy i wskazał, że postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną do celów sportowych zostało wszczęte 2 grudnia 2015 r. Ponadto organ administracji stwierdził, że brak aktualnej licencji PZSS uniemożliwia skarżącemu uprawianie sportów o charakterze strzeleckim, co tym samym oznacza brak zaangażowania w sport strzelecki.

Skarżący w odwołaniu od tej decyzji twierdził, że uprawia strzelectwo sportowe w ramach bractwa kurkowego, o czym bractwo, którego jest członkiem, powiadamiało organ administracji corocznie w związku z wykonywaniem obowiązku wynikającego z art. 27 ust. 5 ustawy o broni i amunicji. Twierdził też, że dowodem na uprawianie przez niego strzelectwa sportowego są m.in. liczne nagrody zdobyte w latach 1999 - 2015 za strzelanie z broni sportowej. Jednocześnie skarżący przyznał, że nie posiada kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b ustawy o broni i amunicji oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego, jednakże uważa, że żaden przepis ustawy o broni i amunicji nie nakłada na niego, jako osobę posiadającą pozwolenie na broń do celów sportowych od 2002 r., obowiązku spełnienia tego rodzaju warunków.

Rozpoznając to odwołanie Komendant Główny Policji decyzją z [...] kwietnia 2016 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż skarżący pozwolenie na broń palną do celów sportowych uzyskał wyłącznie w związku z uprawianiem sportu strzeleckiego w ramach bractwa kurkowego oraz że takiej działalności "trudno przydać charakter strzelectwa sportowego". W związku z tym organ odwoławczy uznał, że żądanie od skarżącego przedstawienia licencji PZSS jest niezasadne. Konieczne jednak jest, zdaniem organu odwoławczego, aby skarżący w celu zachowania pozwolenia na broń do celów sportowych przedstawił tak zwany patent strzelecki, czyli dokument, o którym jest mowa w art. 10b ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem i zdaniem organu odwoławczego przepis ten ma zastosowanie także do osób, które - tak jak skarżący - posiadały pozwolenie na broń palną do celów sportowych w chwili jego wejścia w życie. W ocenie organu odwoławczego odmienna wykładnia prowadziłaby do tego, że istniałyby dwie grupy osób posiadających pozwolenia na broń palną do celów sportowych. Jedna grupa, która mogłaby posiadać taką broń bez obowiązku uzyskania wymaganych dokumentów oraz druga, która w celu posiadana takiego pozwolenia była by zobowiązana do przedłożenia wymaganych dokumentów. Prowadziłoby to zdaniem organu odwoławczego do nierówności wobec prawa osób znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej, przy czym kryterium rozróżnienia stanowiłoby jedynie to, kiedy dana osoba otrzymała pozwolenie na broń. Taka sytuacja, jak stwierdzono, nie jest do zaakceptowania w państwie prawnym.

W skardze skarżący, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, twierdził, że uprawia strzelectwo sportowe, przy czym nie w ramach klubu i związku sportowego, lecz rekreacyjnie w ramach bractwa strzeleckiego. Zdaniem skarżącego jest to także forma uprawiania sportu strzeleckiego. W związku z tym twierdził, że brak podstaw prawnych i faktycznych do cofnięcia mu pozwolenia na broń palną do celów sportowych, gdyż nadal uprawia strzelectwo sportowe, zaś warunki uzyskania pozwolenia na broń palną do celów sportowych wprowadzone po tym, jak uzyskał pozwolenie na broń palną do celów sportowych nie mają do niego zastosowania.

Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona decyzja ma oparcie w art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Stwierdził, że skarżący uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów sportowych w 2004 r. w związku z uprawianiem sportu strzeleckiego w ramach bractwa kurkowego. Następnie wskazał, że ustawą z 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym zmieniono m.in. warunki uzyskania pozwolenia na broń palną do celów sportowych stanowiąc, że ważną przyczyną posiadania tego rodzaju broni jest udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b ustawy o broni i amunicji, oraz posiadanie licencji właściwego polskiego związku sportowego. Dalej podał, że zgodnie z powołanym art. 10b uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tych sportach. W związku z tym Sąd uznał, że aktualnie warunkiem niezbędnym do uprawiania strzelectwa sportowego jest posiadanie patentu strzeleckiego oraz licencji PZSS. Następnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ odwoławczy trafnie ustalił, iż skarżący nie posiada patentu strzeleckiego, zaznaczając, że fakt ten nie jest przez skarżącego kwestionowany. W ocenie Sądu pierwszej instancji, niezależnie od uprawiania przez skarżącego strzelectwa w ramach bractwa kurkowego, na gruncie obowiązującej ustawy o broni i amunicji skarżący w celu zachowania pozwolenia na broń palną do celów sportowych powinien wykazać się posiadaniem odpowiednich kwalifikacji sportowych przez przedłożenie dokumentu, o którym mowa w art. 10b ustawy o broni i amunicji, czyli patentu strzeleckiego. Wobec tego, że skarżący takiego dokumentu nie przedłożył, pomimo tego, że spełnia inne przesłanki uzyskania pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych, zdaniem Sądu pierwszej instancji, skarżący przestał spełniać wymogi niezbędne do zachowania pozwolenia na broń palną do celów sportowych, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni palnej i amunicji. W związku z tym, jak dalej stwierdzono, zachodziły okoliczności, które mogły stanowić podstawę cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną do celów sportowych.

W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił naruszenie – jak twierdził – przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

- art. 1 i art. 3 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. oraz art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji polegające na oddaleniu skargi zamiast jej uwzględnienia w wyniku stwierdzenia naruszenia "wskazanego przepisu poprzez błędne wydanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną dla celów sportowych, mimo że wnioskodawca przedstawił istotne okoliczności wskazujące na istnienie ważnej przyczyny posiadania broni w rozumieniu art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji",

- art. 1 i art. 3 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji przez "niewłaściwe zastosowanie tego przepisu polegające na przyjęciu, że katalog przesłanek wymienionych w przytaczanym przepisie stanowi zamknięty katalog ważnych przyczyn posiadania broni, przez co nie zostały wzięte pod uwagę alternatywne okoliczności umożliwiające konstrukcję innych ważnych przyczyn w rozumieniu art. 10 ust. 1" ustawy o broni i amunicji,

- art. 1 i art. 3 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a. przez oddalenie skargi, mimo że konieczne "było stwierdzenie naruszenia wymienionych przepisów poprzez uznanie, że dla wydania pozwolenia na broń dla celów sportowych wnioskodawca spełniać może inne jeszcze kryteria niż określone w art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji",

- art. 1 i art. 3 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a., a także art. 10b ustawy o broni i amunicji przez "zaniechanie zastosowania konstytucyjnego wzorca wynikającego z zasady państwa prawnego a dotyczącego praw dobrze nabytych – poprzez przyjęcie, iż tylko osoby, które uzyskały potwierdzenie kwalifikacji według art. 10b ustawy o broni i amunicji spełniają wymogi reglamentowanego dostępu do broni w rozumieniu tej ustawy" oraz art. 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym przez jego niewłaściwe zastosowanie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wywodził, że katalog ważnych przyczyn uzasadniających udzielenie zezwolenia na posiadanie broni wskazany w art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji nie ma charakteru zamkniętego, o czym świadczyć ma sformułowanie "w szczególności". W związku z tym stwierdził, że organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji nie wzięły pod uwagę jego twierdzeń o przynależności do bractwa kurkowego oraz faktu, iż regularnie bierze udział w zawodach strzeleckich organizowanych przez tę organizację. Poniósł także, że dopiero od 10 marca 2011 r. warunkiem uzyskania pozwolenia na broń palną do celów sportowych jest posiadanie dokumentu, o którym mowa w art. 10b ustawy o broni i amunicji oraz wskazał, że zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni, wydane do dnia wejścia w życie tej ustawy, zachowują ważność.

We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania lub, w razie uznania, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, rozpoznania skargi. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ administracji wniósł o jej oddalenie i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna opiera się na usprawiedliwionych podstawach. Trafnie w szczególności w skardze kasacyjnej zarzuca się naruszenie art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), przy czym – w ocenie NSA – naruszenie tego przepisu polega na jego błędnym zastosowaniu. Zgodnie z powołanym przepisem właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Niezasadnie zatem Sąd pierwszej instancji zaakceptował postępowanie organów Policji, które w rozpoznawanej sprawie przepis ten zastosowały w ten sposób, że oceniały, czy skarżący spełnia obecnie obowiązujące przesłanki udzielenia pozwolenia na broń palną do celów sportowych, ustalone w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. W ocenie NSA nie ma żadnych podstaw prawnych do tego, aby twierdzić, że osoby, które uzyskały pozwolenie na broń do celów sportowych przed wejściem w życie tego przepisu w obecnym brzmieniu, co nastąpiło – jak wynika z ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. nr 38, poz. 195 ze zm.) – w dniu 10 marca 2011 r., miały obowiązek przedłożenia dokumentu, o którym mowa w art. 10b ust. 1 ustawy o broni i amunicji, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego, czyli PZSS. Obowiązku takiego nie można wyprowadzać z faktu, że pozwolenia na broń wydane przed nowelizacją powołanego przepisu nadal obowiązują i ich posiadacze są zobowiązani do przestrzegania aktualnie obowiązujących przepisów. Nie ulega wątpliwości, że osoby posiadające pozwolenie na broń muszą przestrzegać obecnie obowiązujących przepisów prawa niezależnie od tego, kiedy otrzymali to pozwolenie. Jednakże organy administracji i Sąd pierwszej instancji pominęły, że art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji dotyczy udzielenia pozwolenia na broń do celów sportowych, a więc siłą rzeczy ma zastosowanie do pozwoleń na broń, które są wydawane w czasie, gdy ten przepis obowiązuje. Zatem dokumentów, o których mowa w powołanym przepisie w jego obecnym brzmieniu, organy Policji mogą domagać się od osób, które ubiegają się o pozwolenie na broń palną do celów sportowych. Organy administracji nie powołały żadnych przepisów, które obowiązek ten rozciągałyby także na osoby, które już posiadają pozwolenie na broń palną do celów sportowych. Takich przepisów nie ma w szczególności w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, którą wprowadzono obecne brzmienie art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Wręcz przeciwnie, znajduje się w niej art. 4, na który powołano się w skardze kasacyjnej, o treści wskazującej na potwierdzenie zachowania ważności dotychczas nabytych uprawnień. Takim przepisem nie jest także art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, z którego wprost wynika, że pozwolenie na broń może być cofnięte, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania, a nie wtedy, gdy zmienią się podstawy prawne udzielenia pozwolenia na broń.

Nie można też, jak czynią to w rozpoznawanej sprawie organy Policji, w szczególności Komendant Główny Policji, i co spotkało się z akceptacją Sądu pierwszej instancji, wskazanego obowiązku wyprowadzać z zasady państwa prawa i zasady równości wobec prawa. NSA nie widzi przeszkód, aby ustawodawca wprowadzając bardziej restrykcyjne przepisy dotyczące udzielania pozwoleń na broń palną do celów sportowych przewidział obowiązek dostosowania się przez osoby posiadające już takie pozwolenia w oparciu o łagodniejsze przepisy do aktualnego stanu prawnego. Jednakże powinno to być wyraźnie w ustawie nowelizującej przewidziane. Skoro taki obowiązek nie został wyraźnie wprowadzony, to nie można go wyprowadzać w drodze wykładni w oparciu o zasadę równości wobec prawa.

NSA dostrzega, że w rozpoznawanej sprawie istnieje także inny aspekt stosowania art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 18 ust. 4 tej ustawy. Otóż można twierdzić, że skoro w świetle art. 10b ust. 1 ustawy o broni i amunicji uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem (tak zwany patent strzelecki), a dokument ten wydaje – jak wynika z art. 10b ust. 2 powołanej ustawy – polski związek sportowy, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (obecnie Dz.U. z 2018 r. poz. 1263 ze zm.), czyli PZSS, to ktoś, kto nie posiada tego dokumentu, nie uprawia sportów o charakterze strzeleckim, co z kolei mogłoby uzasadniać cofnięcie pozwolenia na broń do celów sportowych na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Na tym, jak należy sądzić, zasadza się stwierdzenie organu drugiej instancji, że uprawianiu sportu strzeleckiego w ramach bractwa kurkowego "trudno przydać charakteru strzelectwa sportowego". Jednakże, w ocenie NSA, w świetle ustawy o sporcie brak podstaw do takiego stwierdzenia. Z art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy wynika, że każdy polski związek sportowy, a więc także PZSS, ma wyłączne prawo do organizowania i prowadzenia współzawodnictwa sportowego o tytuł Mistrza Polski oraz o Puchar Polski. Ponadto – w myśl art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o sporcie – polski związek sportowy ma wyłączne prawo do ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związek. Oznacza to, że PZSS nie ma wyłączności na organizowanie i prowadzenie współzawodnictwa sportowego oraz na ustanawianie i realizację reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym na innym, niższym szczeblu. Na tym niższym szczeblu inne podmioty mogą zatem organizować i prowadzić współzawodnictwo sportowe według własnych reguł i nie można odmówić osobom biorącym udział w takich zawodach tego, że uprawiają sport strzelecki. Nie można w każdym razie różnicować uprawiania sportu w ramach polskiego związku oraz poza takim związkiem. Należy bowiem mieć na uwadze także to, że w art. 2 ust. 1 ustawy o sporcie stanowi się, że sportem są wszelkie formy aktywności fizycznej, które przez uczestnictwo doraźne lub zorganizowane wpływają na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej, rozwój stosunków społecznych lub osiągnięcie wyników sportowych na wszelkich poziomach. Sportem nie jest więc tylko współzawodnictwo zorganizowane, ale też doraźne i na wszelkich poziomach, a nie tylko na poziomie krajowym (Mistrzostwa Polski i Puchar Polski). Nie można więc było pominąć, że skarżący twierdzi, iż uprawia strzelectwo sportowe w ramach bractwa kurkowego oraz nie było w sprawie przesądzające, że skarżący przyznał, iż nie uprawia sportu strzeleckiego w ramach klubów sportowych i PZSS.

Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że organy administracji, w szczególności organ drugiej instancji, ustaliły, iż skarżący otrzymał pozwolenie na broń do celów sportowych w 2004 r. w związku z uprawianiem sportu strzeleckiego w ramach bractwa kurkowego. W związku z tym w celu cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń do celów sportowych na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji konieczne było ustalenie, że ta okoliczność faktyczna ustała. Organy administracji natomiast w tym zakresie nie poczyniły właściwych ustaleń, wychodząc z błędnego załażenia, spowodowanego mylnym uznaniem, że art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym ma zastosowanie także do pozwoleń na broń palną do celów sportowych wydanych przed wejściem w życie tej nowelizacji oraz także błędnego założenia, że uprawianie strzelectwa w ramach bractwa kurkowego nie jest strzelectwem sportowym, że ta okoliczność nie ma istotnego znaczenia. W ocenie NSA ma ona decydujące znaczenie, z uwagi na treść art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, w którym stanowi się, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Zauważyć należy, że wprawdzie organ odwoławczy wezwał skarżącego pismem z 2 marca 2016 r. m.in. do przedstawienia zaświadczenia, że jest on członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim oraz że strzela z posiadanej broni, zaś skarżący na to pismo mimo prawidłowego jego doręczenia nie odpowiedział, jednakże nie może to przesądzać, że skarżący nie uprawia strzelectwa w ramach bractwa kurkowego. W powołanym piśmie bowiem wezwano skarżącego także do przedstawienia aktualnego patentu strzeleckiego, czego w ocenie NSA nie miał obowiązku uczynić, i co usprawiedliwia brak odpowiedzi na to pismo.

W tym stanie rzeczy NSA uznał, że skarga kasacyjna jest zasadna oraz że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona. W związku z tym, na podstawie art. 188, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) w zw. z art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, uwzględniając skargę kasacyjną NSA uchylił zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę organy Policji ustalą, czy skarżący, który – jak przyjęły – otrzymał pozwolenie na broń do celów sportowych w 2004 r. w związku z uprawianiem sportu strzeleckiego w ramach bractwa kurkowego nadal uprawia w tej formie strzelectwo sportowe.

Nadto, wobec uwzględnienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu pierwszej instancji, którym oddalono skargę, i wobec uwzględnienia skargi, NSA na mocy art. 203 pkt 1, art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądził od organu administracji na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego za obie instancje.