Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 334/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 257
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 120/13 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku J.F. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J.F. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 28 marca 2013 roku, sygn. akt II SA/Kr 120/13 pozostawił bez rozpoznania wniosek J. F. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący mimo wezwania Sądu do uzupełnienia braków wniosku, nie uzupełnił ich w terminie wyznaczonym przez Sąd, a do czego był już zobligowany zarządzeniem Referendarza Sądowego z dnia 15 lutego 2013 roku.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. F. wnosząc o jego uchylenie w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie zaś do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Warunkiem zastosowania sankcji określonej w art. 257 p.p.s.a. jest uprzednie wezwanie strony do uzupełnienia braków wniosku, co wynika wprost z treści powołanego przepisu.

W przedmiotowej sprawie z uwagi na to, że złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zawierał żadnych danych w rubrykach od 7 do 11, co uniemożliwiało jego merytoryczne rozpoznanie, skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku poprzez wyjaśnienie z czego utrzymuje się rodzina skarżącego, czy skarżący albo jego najbliżsi posiadają nieruchomości, grunty, gospodarstwo rolne, czyją własność stanowi nieruchomość, w której skarżący zamieszkuje, potwierdzenie wydatków związanych z utrzymaniem , przedstawienie zeznania podatkowego za 2012 r., wykazanie nieruchomości, cennych ruchomości, samochodów etc. jakie posiada skarżący oraz osoby z nim gospodarujące, a także przesłanie wykazów i wyciągów z posiadanych kont bankowych z ostatnich trzech miesięcy. Skarżący został wezwany do uzupełnienia ww. braków w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Pomimo precyzyjnego wezwania Sądu, skarżący w zakreślonym terminie nie uzupełnił ww. braków wniosku.

Postępowanie sądowe, w tym również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji nie miał innej możliwości, jak tylko pozostawić wniosek bez rozpoznania, bowiem skutek taki określony został w powołanym wyżej art. 257 p.p.s.a.

Powyższe oznacza, że zasadnie Sąd pierwszej instancji zaskarżonym postanowieniem pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.

Jedynie na marginesie wskazać należy, że strona może wnieść o przyznanie prawa pomocy na każdym etapie postępowania, w tym także złożyć kolejny wniosek w tym przedmiocie, dochowując wymogów formalnych takiego wniosku, co wynika z treści art. 243 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi