Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 74/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Roman Sukhyi po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi K. T., Fundacji [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy w Ś. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie napowietrznej linii izolowanej 30 kV L8/9 wraz z miedzianą linią teletechniczną do zasilania odwodnienia O . - Etap II, na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie O. oraz na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie M., gmina Ś..

Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Spółka A. pismem z dnia [...] marca 2019 r. wniosła o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji: Budowa napowietrznej linii izolowanej 30 kV L8/9 wraz z miedzianą linią teletechniczną do zasilania odwodnienia O. - Etap II, na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...], [...],[...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...],[...] w obrębie O. oraz na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie M., gmina Ś..

Zawiadomieniem oraz obwieszczeniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. Burmistrz Miasta i Gminy Ś. zawiadomił o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. organ I instancji zwrócił się do Okręgowego [...] w P., Wojewódzkiego Urzędu [...] w P. Delegatura w K., Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] Dyrekcji RZGW [...] w P. za pośrednictwem Zarządu [...] w K. , Zarządu Dróg Powiatowych w K..

Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. Nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy Ś., działając podstawie art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018r., póz. 1945 ze zm.) w związku z art. 4, ust. 2 pkt 2 tej ustawy oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r., póz. 1257 ze zm.) i po uzgodnieniu stosownie do art. 53 ust.4, pkt 2, 4, 6, 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalił na rzecz Spółki A lokalizację inwestycji celu publicznego jako zamierzenie polegające na: budowie napowietrznej linii izolowanej 30kV L8/9 wraz z miedzianą linią teletechniczną do zasilania odwodnienia O. - Etap II na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w obrębie O. oraz na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...] w obrębie M., gmina Ś..

W uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano, że ocena przedstawionego zamierzenia budowlanego przeprowadzona przez organ wykazała, że planowana zmiana zagospodarowania należy do tzw. innych inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i stosownie do przepisu art. 59 ust. 1 tej ustawy wymaga ustalenia, w drodze decyzji lokalizacyjnej celu publicznego. Wskazano, że wniosek inwestora został sformułowany prawidłowo i zawierał wszystkie niezbędne elementy, które określono w art. 52 ust. 2 wspomnianej ustawy i nie wymagał dołączenia do niego żadnych dodatkowych dokumentów wynikających z przepisów szczególnych. Dalej organ I instancji wskazał, że w przypadku braku planu miejscowego, co ma miejsce w niniejszej sprawie, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji lokalizacyjnej celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji. Dalej wskazano, że wobec tak sformułowanego przepisu art. 55 tej ustawy, nie można odmówić wydania decyzji lokalizacyjnej celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, co w tym przypadku ma miejsce. W następnej kolejności wskazano, że definicja inwestycji celu publicznego znajduje się w art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i należy przez to rozumieć działania, które mają znaczenie lokalne (gminne), ponadlokalne (powiatowe, wojewódzkie i krajowe) lub krajowe (obejmujące również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), stanowiące jednocześnie realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nie ma przy tym, jak wskazano, znaczenia status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania. Organ wskazał, że w przypadku przedmiotowej inwestycji liniowej w zakresie energetyki za cel publiczny sądy administracyjne uznały budowę przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Dalej wskazano, że złożony w sprawie wniosek nie dotyczy przedsięwzięcia zaliczanego do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016r., póz. 71). Planowane zamierzenie inwestycyjne organ I instancji uznał za przedsięwzięcie, przed realizacją którego nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wskazano, że na terenie działki nie występują obszary objęte ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Teren inwestycji położony jest poza obszarami objętymi przyrodniczą ochroną konserwatorską. Teren planowanej inwestycji nie jest zlokalizowany na terenach narażonych na niebezpieczeństwo powodzi. Teren planowanej inwestycji zlokalizowany jest na terenach górniczych. Planowana inwestycja nie znajduje się w otoczeniu obiektów znajdujących się w rejestrze zabytków. Planowana inwestycja znajduje się na terenie strefy ochrony stanowisk archeologicznych. Lokalizacja przedmiotowej inwestycji celu publicznego na wskazanym terenie nie spowoduje negatywnych skutków w architekturze krajobrazu. Dalej wskazano, że Wojewódzki Urząd [...] w P., , nie wniósł żadnych zastrzeżeń do przedmiotowego projektu decyzji celu publicznego (wydał milczącą zgodę). Organ uzgadniający w zakresie stanowisk archeologicznych otrzymał wystarczający materiał dla uzgodnienia i nie wymagał uszczegółowienia lokalizacji stanowisk archeologicznych.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył K. T. zarzucając jej naruszenie przepisów: art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego ustalenia okoliczności sprawy, wydanie decyzji bez przeprowadzenia całościowej oceny materiału dowodowego w sprawie i błędną ocenę materiału dowodowego: w przedmiocie zaistnienia przesłanek procedowania sprawy w trybie określonym w art. 50 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. K. T. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wskazując na brak przesłanek trybu określonego w art. 50 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i brak uzasadnienia zastosowania przedmiotowego trybu, a także brak wykazania przeprowadzenia analizy określonej w art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności w zakresie rzekomego braku negatywnych skutków dla architektury krajobrazu związanych z przedmiotową inwestycją, jak i dla strefy ochrony stanowisk archeologicznych, 3) naruszenie prawa materialnego przez błędne zastosowanie trybu określonego w art. 50 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. wydaniem decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego w sytuacji gdy właściwym było procedowanie w trybie art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. w trybie decyzji o warunkach zabudowy. Pismem z dnia [...] września 2019 r. K. T. wniósł dodatkowe uwagi do sprawy i obszerną argumentację na ich poparcie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. dopuściło udziału w postępowaniu na prawach strony Fundację [...] z/s w W..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją dnia [...] listopada 2019 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy w Ś. z dnia [...] czerwca 2019 r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej.

Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium wskazało, że w sprawie sporne jest, czy przedmiotowa inwestycja ma znaczenie lokalne, ponadlokalne czy też krajowe w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., czy też zmierzała jedynie do realizacji interesu prywatnego, jak podniesiono w odwołaniu. Kolegium stanęło na stanowisku, że realizacja inwestycji w postaci odkrywki O. leży w nadrzędnym interesie publicznym. W związku z tym również przedsięwzięcia, które mają to umożliwić również mają taki charakter, gdyż są one niezbędnym elementem do realizacji zadania głównego. Wskazano, że zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego jest priorytetem polityki energetycznej państwa. Na poparcie swojego stanowiska Kolegium powołało się na szereg opracowań, które w części zacytowało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano też, że analiza stanu faktycznego i prawnego oraz warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 ustawy) oraz projekt decyzji sporządzone zostały przez osobę uprawnioną. W sprawie uzyskano wszystkie wymagane prawem uzgodnienia wynikające z art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Mając na uwadze powyższe stwierdzono, że organ I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził analizę wynikającą z art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji.

W przewidzianym prawem terminie skargę do sądu administracyjnego na opisaną powyżej decyzję Kolegium wnieśli K. T. i Fundacja [...]. W złożonej skardze podniesiono zarzuty naruszenia art. 50 ust. 1 w zw. z art. 51 pkt 1-2 w zw. z art. 2 pkt 5, art. 54 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 7, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 24 § 1 pkt 1 i 4 w zw. z art. 6 w zw. z art. 7, art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. Żądaniem skargi objęto uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji w całości oraz przeprowadzenie dowodu ze wskazanych dokumentów.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

W toku postępowania sądowoadministracyjengo do akt sprawy nadesłano pisma z dnia [...] marca 2020 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2020 r. na poparcie stanowiska wyrażonego w skardze.

Na rozprawie przed sądem administracyjnym stawił się pełnomocnik Skarżących, który podkreślił hipotetyczny i pomocniczy charakter planowanej dopiero Odkrywki O. , na rzecz której realizowana ma być przedmiotowa inwestycja.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019, poz. 2325 – dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b),inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego Sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów prawa materialnego - które miało wpływ na wynik sprawy - jak również przepisów postępowania, które - mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dostrzegł też naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego. Podkreślenia wymaga, że uchylenie decyzji z powodu naruszenia prawa materialnego doznaje ograniczenia, bowiem może ono nastąpić tylko wówczas, jeżeli uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podobnie, w przypadku naruszenia przepisów postępowania, przez możliwość istotnego wpływu na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 458). Jednocześnie przyjmuje się, że brak takiego wpływu wystąpi w sytuacji gdy przy prawidłowym zastosowaniu prawa materialnego treść decyzji byłaby taka sama (por. A. Kabat [w;] B. Dauter, A. Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 624). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd musi zatem mieć na uwadze, czy uchylenie zaskarżonego aktu z uwagi na stwierdzone uchybienia może doprowadzić do wydania postanowienia o innej treści na skutek ponownego rozpoznania sprawy.

Przed wskazaniem zasadniczych motywów rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie odnieść należało się do zgłoszonego wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentów wskazanych skardze oraz nadesłanych pism. Odnosząc się zatem do tego wniosku wyjaśnić należy, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ma uzupełniający charakter, na co wskazuje w sposób jednoznaczny brzmienie przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a., w myśl którego Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów

- jeżeli - jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Mając na uwadze konkretne okoliczności badanej sprawy Sąd stwierdził, że w sprawie nie zachodzą wątpliwości, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., a których istnienie uzasadniałoby przeprowadzenie dowodów uzupełniających, natomiast złożone do akt materiały służą potwierdzeniu zasadności stanowiska Skarżących przedstawionego w toku postępowania sadowoadministracyjnego, z którym Sąd się zapoznał i które Sądowi jest znane.

Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018, poz. 1945 – dalej jako: u.p.z.p.) oraz przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018, poz. 2096 – dalej jako: k.p.a.).

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 50 ust. 1 u.p.z.p. na podstawie którego inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Istota sporu w badanej sprawie sprowadza się do kwestii statusu planowanej inwestycji jako inwestycji celu publicznego.

Odnosząc się do tego zarzutu w pierwszej kolejności należy wskazać, że na podstawie art. 2 pkt 5 u.p.z.p. pod pojęciem "inwestycji celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65 – dalej również jako: "u.g.n.").

W świetle definicji zawartej w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., inwestycją celu publicznego może być tylko takie zamierzenie, które jest - technicznie konieczne - do realizacji jednoznacznie określonego celu publicznego, nie zaś takie, które ma jedynie sprzyjać osiągnięciu takiego celu (por. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2015).

Analiza akt sprawy wskazuje, że jakkolwiek badana sprawa dotyczy budowy napowietrznej linii izolowanej wraz linią teletechniczną do zasilania odwodnienia odkrywki O. – etap II, to inwestycja ta – jak wskazuje inwestor – jest technicznie konieczna do realizacji celu publicznego określonego w art. 6 pkt 8 u.g.n. Na podstawie przepisu art. 6 pkt 8 u.g.n celami publicznymi w rozumieniu ustawy są: poszukiwanie, rozpoznawanie, wydobywanie i składowanie kopalin stanowiących własność Skarbu Państwa oraz węgla brunatnego wydobywanego metodą odkrywkową, a cel publiczny oznacza cel dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony (dostępny) dla wszystkich. Na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. 2020, poz. 1064 – dalej również jako: "p.g.g.") poszukiwaniem - jest wykonywanie prac geologicznych w celu ustalenia i wstępnego udokumentowania złoża kopaliny, wód podziemnych albo kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla. Zaakcentować trzeba, że w przepisie tym mowa - o celu - a nie o rezultacie prac, nawet zatem jeżeli rezultat nie zostanie osiągnięty, ale planowany cel uwzględniał ustalenie i wstępne udokumentowanie złoża, to takie prace są poszukiwaniem w rozumieniu p.g.g. (por. H.Schwarz, Prawo geologiczne i górnicze. Komentarz, Wrocław 2013, s. 83). Zważywszy na powyższe, planowane zamierzenie, tj. budowa napowietrznej linii do zasilania odwodnienia odkrywki O. - Etap II stanowi zamierzenie, które jest

- technicznie konieczne - do realizacji jednoznacznie określonego celu publicznego, jakim z woli ustawodawcy jest "poszukiwanie, rozpoznawanie, wydobywanie i składowanie kopalin stanowiących własność Skarbu Państwa oraz węgla brunatnego wydobywanego metodą odkrywkową" (art. 6 pkt 8 u.g.n.). Podkreślić przy tym trzeba, że wobec brzmienia art. 6 pkt 8 u.g.n. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 8 p.g.n. z natury rzeczy, publicznego celu tej inwestycji nie niweczy niepewność co do tego czy finalnie rezultat zamierzonych prac zostanie osiągnięty. Niezależnie od tego, odnosząc się do argumentacji Skarżących co do hipotetycznego i pomocniczego charakteru planowanej dopiero Odkrywki O. należy zaakcentować, że wnioskodawca nie cofnął złożonego wniosku, nie sposób zatem przyjąć, że nie planuje realizacji inwestycji, której dotyczy zaskarżona decyzja.

Odnosząc się do uzasadnienia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej należy wskazać, że stanowisko organów wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji nie jest w pełni przejrzyste. Organy odnosząc się do celu jakim jest poszukiwanie, rozpoznawanie, wydobywanie i składowanie kopalin stanowiących własność Skarbu Państwa oraz węgla brunatnego wydobywanego metodą odkrywkową (art. 6 pkt 8 u.g.n.), wskazywały jednak na cel publiczny samej inwestycji liniowej (art. 6 pkt 2 u.g.n.). Na podstawie art. 6 pkt 2 u.g.n. inwestycją celu publicznego jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Planowana w niniejszej sprawie inwestycja to budowa napowietrznej linii do zasilania odwodnienia odkrywki. Jakkolwiek, argumentacja zawarta w zaskarżonych decyzjach nie jest w pełni konsekwentna, to należy wskazać, że trafnie organy przyjęły, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego. W niniejszej sprawie, bowiem mowa o lokalizacji inwestycji stanowiącej zamierzenie, które jest technicznie konieczne (napowietrzna linia) do realizacji jednoznacznie określonego celu publicznego (odkrywka). Zarówno zatem realizowana inwestycja, jak i zamierzenie, które do jej realizacji jest techniczne konieczne zostały wymienione w art. 6 u.g.n. jako inwestycje celu publicznego.

Odnosząc się do argumentacji skargi, co do braku spełnienia przesłanki lokalnego (ewentualnie ponadlokalnego) charakteru spornej inwestycji należy wskazać, że przepis art. 2 pkt 5 u.p.z.p. mówi o - "działaniach o znaczeniu lokalnym" (gminnym) - i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny), dla spełnienia przesłanki uznania za inwestycję celu publicznego. Kwalifikację danej inwestycji jako inwestycji celu publicznego ustawodawca wiąże zatem z zaistnieniem przesłanek "działań o znaczeniu lokalnym (...) stanowiących realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n.". Jak wskazuje literalne brzmienie art. 2 pkt 5 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego zawsze musi być nakierowana na urzeczywistnienie interesu publicznego, a jej realizacja musi wymagać podjęcia "działań o znaczeniu" co najmniej lokalnym. W ocenie Sądu w składzie sprawę niniejszą rozpoznającego w świetle literalnego brzmienia art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przesłanka "działania o znaczeniu lokalnym" nie może być utożsamiana - wyłącznie - z zaspokajaniem potrzeb i interesów społeczności lokalnej, ale z każdym działaniem, które ma znaczenie dla całej społeczności lokalnej.

W tym kontekście nie może być wątpliwości, że zamierzenie konieczne do realizacji celu jakim jest poszukiwanie, rozpoznawanie, wydobywanie i składowanie kopalin - ma charakter gminny. Na gminny charakter tego zamierzenia wskazują wprost przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na podstawie art. 10 u.p.z.p. w studium w szczególności uwzględnia się - uwarunkowania - wynikające z występowania udokumentowanych złóż kopalin oraz zasobów wód podziemnych (ust. 1 pkt 11) oraz określa się kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów (ust. 2 pkt 1). Trzeba przy tym zwrócić uwagę, że na określone w art. 10 ust. 1 u.p.z.p. uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego składa się nie tylko rzeczywisty stan zagospodarowania przestrzeni gminy i zachodzące w tej przestrzeni procesy, ale także uwarunkowania prawne, w tym wynikające z aktów prawnych, które zgodnie z art. 9 ust. 2 u.p.z.p. muszą być uwzględnione w studium (por. H. Izdebski, I Zachariasz, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, 2013, Wyd/el). Ponadto przepis art. 95 ust. 2 p.g.g. nakazuje radzie gminy - wprowadzić do studium obszary - udokumentowanego złoża kopaliny. Z powyższych względów jakkolwiek Sąd argumentację Kolegium przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uznał za częściowo wadliwą, to jednak wada ta pozostała bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, bowiem trafnie organy obydwu instancji stwierdziły, że sporna inwestycja (polegająca na budowie napowietrznej linii do zasilania odwodnienia odkrywki) stanowi inwestycję celu publicznego.

Kolejny zarzut skargi dotyczył wadliwości decyzji organu I instancji z tej przyczyny, że - jak podniesiono - do decyzji pierwszoinstancyjnej nie załączono załącznika (mapy). Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że niewątpliwe rację mają Skarżący, co do tego, że nieprawidłowo organ I instancji zadecydował o tym, że załącznik mapowy doręczy tylko wnioskodawcy. Fakt ten nie rodzi żadnych wątpliwości, bo potwierdza go adnotacja na decyzji "Załącznik (tylko dla wnioskodawcy) – kopia mapy zasadniczej". Niemniej jednak sam załącznik opisany w sposób prawidłowy i podpisany przez organ w aktach sprawy się znajduje i podlegał kontroli sądowoadministracyjnej. W kwestii braku doręczenia załącznika do decyzji organu I instancji należy wskazać, że brak dołączenia do decyzji doręczonej skarżącemu załącznika graficznego nie jest wadą decyzji, skoro z decyzji wynika jasno, że istnieje załącznik mapowy do decyzji a strona ma możliwość zapoznać się z aktami sprawy. Podkreślić trzeba, że brak doręczenia załączników jest niewątpliwie uchybieniem procesowym, jednak w ugruntowanym orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że nie rzutuje on na wynik sprawy (vide: wyroki WSA w Poznaniu z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II SA/Po 399/10 – Lex nr 754400, Warszawie z dnia 23 października 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 735/09 – Lex nr 574172, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1368/09 – Lex nr 746492). W badanej sprawie Skarżący mieli zapewnioną możliwość zapoznania się z aktami sprawy, w tym z załącznikami do decyzji i – co należy podkreślić - Skarżący w toku postępowania administracyjnego aktywnie korzystali z przysługujących im praw oraz reprezentacji pełnomocnika zawodowego. Należy zauważyć, że jakkolwiek Skarżący podnieśli zarzut braku doręczenia załącznika do decyzji organu I instancji, to nie wykazali aby uchybienie to miało wpływ na wynik badanej sprawy.

Na uwzględnienie nie zasługiwał też zarzut dotyczący naruszenia art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. poprzez brak uchylenia decyzji organu I instancji w sytuacji gdy decyzja została wydana przez Burmistrza Miasta i Gminy Ś., która to gmina - jak wskazano - była stroną postępowania. Ustosunkowując się do tego zarzutu należy również powołać się na konsekwentnie prezentowane przez sądy administracyjne stanowisko i przyjmując je za swoje wskazać, że brak jest wyraźnej normy prawnej wyłączającej wójta, burmistrza, prezydenta miasta od orzekania w sprawie, w której jego gmina jest stroną. Obowiązek taki nie wynika z art. 24 § 1 pkt 1 i pkt 4 k.p.a. Wyłączenie organu administracji jest przedmiotem regulacji art. 25 § 1 k.p.a., jednakże nie dotyczy on orzekania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, nawet takiej dla której inwestorem jest gmina. Przepis art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. również nie znajduje wprost zastosowania, gdyż wójt, burmistrz, prezydent miasta nie jest przedstawicielem ustawowym gminy. Nie można, bowiem stawiać znaku równości pomiędzy instytucją przedstawicielstwa strony i pełnieniem funkcji wykonawczych gminy i tym samym zakładać, że organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego jest zawsze, z mocy prawa, jej przedstawicielem. Przepis art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. stwarza jedynie domniemanie wyłączenia organu wykonawczego gminy w sprawach, w których jego gmina jest stroną postępowania administracyjnego. Tymczasem gmina jest tworem o szczególnej pozycji ustrojowej, z jednej strony nosicielem imperium (władztwa administracyjnego), z drugiej zaś podmiotem dominium (własności). Te dwie role gminy są rozdzielne. Czym innym jest uprawnienie, a zarazem obowiązek rozstrzygania spraw indywidualnych w zakresie i na zasadach prawem określonych i w ślad za tym do korzystania z władztwa administracyjnego, a czym innym wykonywanie uprawnień właścicielskich w stosunku do majątku komunalnego. Fakt, że te dwie role gminy są rozdzielne nie oznacza, że nie mogą być wykonywane przez gminę jednocześnie. Stosownie do woli ustawodawcy, zobowiązującej gminy w przepisach prawa materialnego do rozstrzygania spraw indywidualnych oraz wyposażającej gminy w mienie komunalne, którym gmina ma racjonalnie gospodarować (zob. przepisy rozdz. V ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym – t.j. Dz.U. z 2020r., poz. 713 ze zm.), gminy winne te dwie funkcje realizować jednocześnie, również w odniesieniu do własnego majątku. Ustawodawca nie wprowadza w tej mierze zakazu. Oznacza to, że wójt, burmistrz (prezydent miasta) może wystąpić w charakterze nosiciela imperium w stosunku do własnej gminy. Wówczas wykonuje on funkcję organu administracji publicznej. I dopiero ta sytuacja rodzi ograniczenia, ale tylko w zakresie uprawnień procesowych gminy. W zakresie w jakim wójt, burmistrz (prezydent miasta) pełni funkcje organu administracji publicznej w stosunku do własnej gminy jako osoby prawnej nie jest on ani żaden z innych organów uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego. Uprawnienie do korzystania z władztwa administracyjnego przez organ gminy w odniesieniu do niej jako osoby prawnej następuje zatem kosztem jej uprawnień procesowych. Sąd sprawę niniejszą rozpoznający podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 maja 2003r. (OPS 1/03), w której Sąd ten wychodzi z założenia, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, w których to postępowaniach nie ma ona legitymacji procesowej, nie wyłączając, czego już NSA w przedmiotowej uchwale expressis verbis nie zawarł, możliwości orzekania przez organ jednostki samorządu terytorialnego w sprawach jej dotyczących. (por. wyrok NSA z 25 listopada 2015 r. sygn. II OSK 444/15). Podkreślić należy, że w okolicznościach badanej sprawy jakkolwiek rację mają Skarżący, że Gmina Ś. została wymieniona w rozdzielniku, to jednak nigdy nie korzystała z uprawnień procesowych przysługujących stronie postępowania administracyjnego. W konsekwencji samo wymienienie Gminy Ś. jako strony postępowania, jakkolwiek było wadą, to w okolicznościach badanej sprawy również pozostawało bez jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy.

W konsekwencji za niezasadne uznał Sąd również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze. Należy, bowiem zauważyć, ze nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje uwzględnienie skargi, ale tylko takie które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W okolicznościach badanej sprawy Sąd uznał stanowisko Kolegium przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji za częściowo wadliwe, dlatego podniesione w skardze zarzuty dotyczące braku wyjaśnienia - istotnych z punktu widzenia Skarżących okoliczności - pozostają bez wpływu na wynik sprawy.

Mając, zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw oraz, że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.