Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3621/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 3 ust. 1 pkt 2, 4 pkt 11, 5 ust. 1, 6 ust. 1, 18 ust. 5 lit. a) - c), 18 ust. 4a, 92a ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2014 r. sprawy ze skargi M. Ł. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) decyzją

z [...] października 2013 r., nr [...], na podstawie

art. 138 § 1 pkt 1 Kpa., art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5 lit. b), art. 18 ust. 4 lit. a) i ust. 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1265 ze zm.; dalej jako "utd.") oraz

lp. 1.1., 2.9. i 2.10. załącznika nr 3 do utd., po rozpatrzeniu odwołania z [...] sierpnia 2013 r. wniesionego przez M. Ł. (dalej "skarżący") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] sierpnia

2013 r. nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej

w wysokości 10.000 złotych w związku z wykonywaniem przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie

do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu,

o którym mowa w art. 18 ust. 5 utd., wykonywaniem przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18

ust. 4a utd., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy oraz wykonywaniem transportu drogowego bez wymaganej licencji, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, że [...] maja 2012 r. około godz. 11:45 w W.,

w [...] , poddano kontroli drogowej samochód osobowy marki [...]

o numerze rejestracyjnym [...], którego kierowcą był skarżący. Podczas kontroli kierowca okazał między innymi: prawo jazdy, dowód osobisty, dowód rejestracyjny wraz z polisą OC, orzeczenia lekarskie i psychologiczne, świadectwo legalizacji ponownej taksometru elektronicznego [...]. Ponadto w trakcie kontroli zabezpieczony został wydruk z kasy fiskalnej za ostatni odbyty kurs, zarejestrowanej na skarżącego. Stwierdzono, że kierowca wykonywał transport drogowy taksówką osobową bez wymaganej licencji, przewożąc zarobkowo dwoje pasażerów. Jak zeznał w dniu kontroli skarżący, wykonywał usługę przewozu osób z bagażem, na zlecenie otrzymane od [...], kurs rozpoczął w Warszawie na ul. [...],

a klientów zawieźć miał na Dworzec [...], dodał, że prowadzi własną działalność gospodarczą. Skarżący odmówił podpisana protokołu kontroli.

W wyniku kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] maja 2012 r., pismem z [...] maja 2012 r. skarżący został zawiadomiony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, wyszczególnionych w protokole z zatrzymania i kontroli pojazdu nr [...] z dnia [...] maja 2012 r.

W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego, skarżący w piśmie z [...] czerwca 2012 r. wyjaśnił w szczególności, że przyjęty przez organ fakt przewożenia osób nie został wykazany, nadto, w ocenie skarżącego, pojazd poddany kontroli został błędnie zakwalifikowany jako taksówka osobowa, gdy w rzeczywistości jest taksówką bagażową, służącą do przewozu rzeczy.

W ramach postępowania dowodowego ustalono, że Prezydent

[...] nie udzielił skarżącemu licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób ani licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

W piśmie z dnia [...] maja 2013 r. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił,

że skarżący zaprzestał prowadzenia działalności w zakresie przewozu drogowego,

co ma znaczenie dla oceny dopuszczalności dalszego prowadzenia postępowania

w niniejszej sprawie. Wniósł o umorzenie postępowania.

Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję, którą na podstawie

art. 93 ust. 1 oraz art. 6, art. 18 ust. 5, art. 18 ust. 4a utd. oraz na podstawie lp. 1.1., 2.9., 2.10. załącznika nr 3 do utd., nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący wniósł o jej uchylenie

i umorzenie postępowania w sprawie bądź uchylenie decyzji i przekazanie sprawy

do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 Kpa. oraz art. 3 ust. 1 pkt 2 utd., poprzez przyjęcie, że strona obowiązana jest posiadać licencję na transport drogowy, w sytuacji, gdy wykonywała ona działalność w zakresie przewozu rzeczy taksówką, do czego nie mają zastosowania przepisy ustawy o transporcie drogowym, w tym działalność

ta nie jest licencjonowana.

Zdaniem skarżącego, żaden przepis prawa nie wymaga, by taksówką przewozić wyłącznie osoby. Wobec tego konstytucyjna i ustawowa zasada swobody podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej pozwala na działanie taksówek bagażowych. Skarżący zakwestionował prawidłowość protokołu kontroli

i stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy nie wykazał, by w niniejszej sprawie doszło do przewozu osób. Wniósł o przesłuchanie jego osoby, dokonanie oględzin oraz o wydanie odpisów notatek, sporządzonych w dniu kontroli.

W wyniku rozpatrzenia odwołania GITD decyzją z [...] października 2013 r., powołując się na przepisy prawa materialnego, w tym m.in. art. 4 pkt 11 i 22, art. 18 ust. 4a i ust. 5, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 utd. oraz lp. 1.1., 2.9. i 2.10. załącznika nr 3 do utd., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

GITD, odnosząc się do ustalonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego a w szczególności do zeznań kierowcy co do charakteru wykonywanego przez niego w dniu kontroli przewozu, uznał, że skarżący wykonywał okazjonalny transport drogowy osób, bez wymaganej licencji. Jednocześnie GITD zauważył, że kontrolowany pojazd nie mógł być uznany za taksówkę bagażową, ponieważ przepisy nie wyodrębniają już tego rodzaju pojazdu i transportu takim pojazdem.

GITD uznał za nietrafny zarzut skarżącego dotyczący niestosowania przepisów ustawy o transporcie drogowym do przewozów wykonywanych pojazdami o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, gdyż zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 utd. powyższe wyłączenie znajduje zastosowanie w przypadku wykonywania przewozu rzeczy, a nie osób. Organ podkreślił, że potwierdzeniem faktu wykonywania przez skarżącego przewóz osób jest między innymi kopia paragonu fiskalnego z dnia kontroli, na którym widnieje jego imię i nazwisko, NIP oraz dokumenty dotyczące użytkowania kasy rejestrującej. GITD stanął na stanowisku, że niedopuszczalna jest praktyka, zgodnie z którą dla obejścia obowiązujących przepisów przedsiębiorca, który de facto wykonuje przewóz osób, może uniknąć spełnienia ciążących na nim obowiązków w tym zakresie, poprzez wskazanie, że przewozi bagaż pasażera, a nie jego samego. Nie do przyjęcia jest sytuacja, w której pasażer miałby być jedynie "dodatkiem" do przewożonego bagażu.

GITD stwierdził, że zatrzymany do kontroli pojazd posiadał cechy, które upodobniały go do taksówki osobowej, jednak taksówką nie był. W trakcie postępowania ustalono, że skarżący nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, w związku z czym organ I instancji zasadnie, w ocenie GITD, wymierzył karę za to naruszenie. GITD podał w szczególności, że dla odpowiedzialności skarżącego nie ma znaczenia fakt, że numer telefonu umieszczony na pojeździe nie należy do kontrolowanego przedsiębiorcy. Istotne dla tej odpowiedzialności jest ustalenie, czy pod danym numerem telefonu istnieje możliwość zamówienia usługi przewozu osób u danego przewoźnika. Jak wskazał GITD, decydujące znaczenie ma kryterium "dostępności" usługi przewozowej. Bezspornym jest, jak wskazał GITD, że pod wskazanym na pojeździe numerem telefonu można było zamówić usługę u skarżącego, doszło więc do naruszenia

art. 18 ust. 5 utd. Nadto GITD zauważył, że w świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym kontrolowany pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Ustawodawca umożliwił wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Natomiast bezsprzeczne jest, na co zwrócił uwagę GITD,

że kontrolowany pojazd był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób wraz

z kierowcą, co potwierdza materiał zdjęciowy oraz dowód rejestracyjny kontrolowanego pojazdu.

GITD uznał za niecelowe przesłuchiwanie skarżącego, skoro okoliczności towarzyszące niniejszej sprawie zostały potwierdzone za pomocą innych dowodów. GITD dodał, że skarżący nie kwestionował faktu wykonywania zarobkowo przewozu, chodziło mu jedynie o rodzaj przewozu. W tej sytuacji jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą powinien był znać w tym zakresie obowiązujące uregulowania.

Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję GITD, wnosząc

o uchylenie decyzji z [...] października 2013 r. oraz decyzji ją poprzedzającej.

Skarżący powtórzył zarzuty sformułowane w odwołaniu od decyzji organu

I instancji. Podniósł pominięcie przez organ faktu, że zajmuje się wykonywaniem przewozu rzeczy taksówką (taxi bagażowe) i brak zbadania sprawy w tym zakresie. Dodatkowo skarżący podał, że umowa podpisana z [...] oraz treść paragonu fiskalnego nie potwierdzają faktu wykonywania przewozu osób, w jego ocenie, umowa ta pozwalała na wybieranie i podejmowanie kursów bagażowych, zaś paragon nie przesądza o rodzaju usługi, a tylko przytacza jeden z licznych przedmiotów działalności wymienionych we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej.

Jak wskazał skarżący, nie ma podstaw sądzić, że art. 3 ust. 1 pkt 2 utd. nie stosuje się do taksówek bagażowych. Wprawdzie art. 6 ust. 1 utd. wymaga uzyskania licencji dla wykonywania działalności taksówkowej, ale zastosowanie tego przepisu nie może przekraczać ram stosowania ustawy zakreślonych art. 3 ust. 1 pkt 2 utd. W ocenie skarżącego, nie ma przeszkód, by przewóz rzeczy - w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 utd. - realizować taksówką bagażową. W ramach tego przepisu ustawa nie stawia wymagań co do rodzaju środka wykonywania przewozu, poza tym, że ma być to pojazd samochodowy (lub zespół pojazdów) o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. Jak podał, taksówka bagażowa, tj. auto poddane kontroli, jest pojazdem samochodowym, którego dopuszczalna masa całkowita spełnia podane kryterium. W ocenie skarżącego, nie sposób kwestionować tego, że możliwe jest wykonywanie działalności polegające na przewozie rzeczy taksówką. Żaden przepis nie wymaga, by taksówką przewozić wyłącznie osoby.

Faktem jest, jak podał skarżący, że zmianie uległy przepisy art. 2 pkt 43 ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz § 24 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, a skutkiem tych zmian przepisy nie odróżniają taksówek osobowych i bagażowych. Oczywistym jest jednak, że z chwilą nastąpienia zmian tych przepisów działalność taksówek bagażowych nie stała się zakazana. Osoby wykonujące działalność taksówkami bagażowymi, także po zmianie powyższych przepisów mogły swą działalność kontynuować na zasadzie ochrony praw nabytych i swobody działalności gospodarczej. Skarżący stanął na stanowisku, że obecnie obowiązująca definicja taksówki nie oznacza, że taksówkami nie można przewozić rzeczy w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 utd. Nie ma przeszkód, by pojazdem przeznaczonym do przewozu osób, przewozić rzeczy. Nadto definicje zawarte w ustawie - Prawo o ruchu drogowym mają zastosowanie na potrzeby tej ustawy i aktów wykonawczych do niej. Nie można kwestionować działalności taksówek do przewozu rzeczy (taksówek bagażowych, towarowych) nie tylko ze względu na brak zakazów i swobodę działalności gospodarczej, ale ze względu na fakt, że działalność taką wprost przewidywały przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków ich stosowania. Nadto skarżący podał, że wykładnia systemowa przepisów ww. rozporządzenia

w zestawieniu z brzmieniem art. 3 ust. 2 utd. w pełni uzasadnia przekonanie, że ustawodawca dopuszcza działanie taksówek bagażowych, tj. służących do przewozu rzeczy.

W konsekwencji skarżący wskazał, że na zasadzie art. 3 ust. 1 pkt 2 utd. przewóz rzeczy taksówką bagażową nie podlega przepisom tej ustawy, a zatem dla realizacji tego przewozu nie jest wymagana licencja. Tym samym, jak podał, przewóz taksówką bagażową nie może się spotkać z sankcją finansową za "brak wymaganej licencji", na podstawie lp. 1.1. załącznika nr 3 do utd.

W dalszej kolejności skarżący podniósł, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w oparciu o nieprawidłową przesłankę, wynikającą z błędnego stwierdzenia zawartego w załączniku do protokołu kontroli, jakoby skarżący wykonywał transport drogowy "taksówką osobową".

Skarżący podniósł, że jego pojazd błędnie został zakwalifikowany jako taksówka osobowa, gdyż w rzeczywistości jest to taksówka bagażowa, służąca przewozowi rzeczy w sposób zgodny z art. 3 ust. 1 pkt 2 utd. Uznał, że pojazd ten nie ma żadnych cech, które eliminowałyby go jako taksówkę bagażową a kwalifikowały jako taksówkę osobową. Wręcz przeciwnie, jak wskazał skarżący, pojazd posiada cechy służce przewozowi rzeczy i opisał jego cechy konstrukcyjne oraz dopuszczalne parametry.

Nadto skarżący podał, że z zasady nie przyjmuje zleceń na przewóz osób,

a jedynie interesuje go przewóz bagażu, tj. rzeczy. Jeśli w miejscu, do którego podstawia pojazd lub wcześniej, na etapie zapoznawania się z treścią zamówienia, okazuje się, że przewiezione mają być osoby, odmawia świadczenia usługi. Zauważył przy tym, że jeśli klient prosi o przewóz rzeczy, godzi się na wykonanie przewozu. Tak samo postępuje, gdy przewieźć ma nie tylko rzecz, lecz również osoby, a z okoliczności wynika, że podstawowym celem usługi jest przewóz rzeczy.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd podkreśla, że w świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego co do zasady w drodze wydania tej decyzji.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), dalej p.p.s.a.

Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle zarzutów skargi, jak również argumentów podnoszonych przez stronę w trakcie postępowania administracyjnego, w tym w uzasadnieniu odwołania od decyzji organu I instancji, na wstępie należy rozważyć, czy w obowiązującym na dzień kontroli stanie prawnym występowała specjalna kategoria taksówek, tzw. taksówek bagażowych, tj. pojazdów samochodowych odpowiednio wyposażonych i oznaczonych, przeznaczonych do przewozu za ustaloną na podstawie taksometru opłatą ładunku o masie nieprzekraczającej 2,5 tony (art. 2 pkt 43 lit. b) Prawa o ruchu drogowym).

Z akt sprawy wynika, że kontroli pojazdu dokonano w dniu [...] maja 2012 r. Kontrolowany był to samochód osobowy [...] o nr rej [...]. W tym czasie obowiązywały już znowelizowane ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2011 r. Nr 244, poz. 1454) przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy zmieniającej - art. 2 pkt 43 Prawa o ruchu drogowym otrzymał brzmienie – taksówką jest pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za ustaloną na podstawie taksometru opłatą.

Przepisy ustawy zmieniającej weszły w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., znajdując tym samym zastosowanie w sprawie, w której kontroli dokonano w dniu [...] maja 2012 r. Zatem, kontrolowany pojazd, wbrew sugestiom strony, nie mógł być uznany za taksówkę bagażową, bo przepisy nie wyodrębniają już tego rodzaju pojazdu i transportu takim pojazdem. Skoro przepisy ustawy – Prawo o ruchu drogowym nie przewidują istnienia dwóch rodzajów taksówek, a ustawa o transporcie drogowym w art. 6 mówi o wymogu posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, należy uznać, że w dniu kontroli skarżący wykonywał transport drogowy taksówką, do świadczenia którego dopiero uprawnia posiadanie licencji, o której mowa w art. 6 ust. 1 u.t.d.

W związku ze stanowiskiem strony zawartym w skardze należy wyjaśnić, że z nieobowiązującego już stanu prawnego nie wynika, żeby wykonywanie transportu drogowego taksówką bagażową było zwolnione z obowiązku uprzedniego uzyskania licencji na prowadzenie takiej działalności, skoro art. 6 ust. 1 u.t.d. nie różnicował działalności taksówkowej, stanowiąc jedynie o udzieleniu (przy spełnieniu warunków określonych w tym przepisie) "licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką" zarówno osobową, jak i bagażową.

Dodatkowo należy zauważyć, że zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego w ogóle wymaga uzyskania odpowiedniej licencji, zaś stosownie do art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli wypis z licencji.

W rozpatrywanej sprawie skarżący nie posiadał żadnej licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, jak również licencji taksówkowej.

Powyższe ustalenia pozwalają odrzucić jako niezasadny zarzut strony o naruszeniu art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d., który stanowi, że przepisów ustawy (o transporcie drogowym) nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy. Skarżący nie wykonywał przewozu drogowego taksówką bagażową, nie mógł więc dokonywać przewozu rzeczy. Ponadto przepis art. 3 ust 1 pkt 2 u.t.d. mówi o niezarobkowym przewozie rzeczy, a podczas kontroli zabezpieczony został wydruk z kasy fiskalnej za ostatni odbyty kurs. Podczas kontroli przewożone były przez kierowcę dwie pasażerki, taksometr wyświetlał opłatę za kurs w wysokości 26 zł. Ustalenia kontroli z której wynika, że w samochodzie była zamontowana kasa fiskalna i zebrany materiał dowodowy w postaci wydruku paragonu wykluczają w sprawie drugą przesłankę z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d., mówiącą o transporcie drogowym rzeczy. Ponadto art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d., ma wyłącznie zastosowanie w przypadku przewozu rzeczy a nie osób jak miało to miejsce w niniejszym przypadku.

Zgromadzony materiał dowodowy w sposób niebudzący wątpliwości potwierdził, że skarżący wykonywał transport drogowy. Dodatkowym potwierdzeniem zasadności przyjętego rozumowania był fakt podpisania umowy o współpracę z firmą [...] od której otrzymuje skarżący zlecenia na wykonanie usługi.

Skoro skarżący nie legitymował się żadną licencją na wykonywanie transportu drogowego organy słusznie uznały, że wykonując transport drogowy osób dopuścił się naruszenia określonego w lp. 1.1 załącznika Nr 3 do u.t.d. w związku z wykonywaniem transportu drogowego bez wymaganej licencji (kara pieniężna w wysokości 8.000 zł).

W art. 5 ust. 1 u.t.d. ustawodawca wyraźnie wskazał, że na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne, których wykonywanie bezsprzecznie wykazano w rozpatrywanej sprawie oraz inne dla licencji "taksówkowej" (art. 6 u.t.d.). W następstwie tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji "taksówkowej". Stanowisko to znalazło jednoznaczny wyraz w dyspozycji art. 12 ust. 1b u.t.d., według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką.

W tej sytuacji, należało przyjąć, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny, który art. 4 pkt 11 u.t.d. definiuje jako "przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego".

Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 a) - c) u.t.d. (brzmienie przepisu obowiązującego na dzień kontroli – 9 maja 2012 r.), zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru,

b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy,

c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Zatem, skarżący, wykonując przewóz osób (co zostało przesądzone w sprawie) i nie legitymując się stosowną licencją uprawniającą do wykonywania transportu drogowego taksówką, o której mowa w art. 6 u.t.d., nie miał prawa do umieszczania i używania urządzeń oraz oznaczeń, o których mowa w art. 18 ust. 5a,b,c u.t.d. Jak wynika z akt sprawy kontrolowany pojazd posiadał cechy upodabniające go do taksówki. Na dachu pojazdu znajdował się zamontowany bander z napisem [...] ,który to baner zgodnie z obowiązującym orzecznictwem uznawany jest za urządzenie techniczne, o którym mowa w art. 8 ust. 5 pkt 3 u.t.d. Również na bokach pojazdu zostały umieszczone napisy ,, [...],,.

Co prawda na pojeździe wskazana byłą nazwa [...] oraz telefon co nie jest tożsame z nazwiskiem skarżącego to jednak art. powyższy nie definiuje tych pojęć. Zakaz z art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. zostaje naruszony w przypadku umieszczenia na pojeździe nawet jednego ze wskazanych w tym przepisie elementów. Podkreślenia wymaga, że w powyższej regulacji ustawodawca posłużył się określeniem nazwa a nie firma. Oznacza to, że nie musi to być nazwa, pod którą przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą.

W ocenie Sądu, powyższe ustalenia bezsprzecznie potwierdzają naruszenie art. 18 ust. 5 lit. u.t.d., a co za tym idzie zasadność nałożenia kary w wysokości 8.000 złotych za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, na podstawie lp. 2.9. Załącznika Nr 3 do u.t.d., którego treść zaczęła obowiązywać z dniem 1 stycznia 2012 r.

Prawidłowo organ nałożył także karę w wysokości 8.000 zł za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. (z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b), zgodnie z którym przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, na podstawie lp. 2.10 Załącznika Nr 3 do u.t.d.

Kontrolowany pojazd był samochodem osobowym z liczbą miejsc siedzących 5 (v. dowód rejestracyjny akt administracyjnych).

Jednocześnie organy prawidłowo zastosowały art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d., który stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie (ust. 1), a suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 zł (ust. 2 ).

Sąd nie znalazł podstaw, aby zakwestionować czynności organów podejmowane w toku sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia. W szczególności organy obu instancji wyczerpująco zbadały istotne w sprawie okoliczności, przeprowadzając w tym celu dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), które następnie wszechstronnie rozważono (art. 80 k.p.a.). Nie było podstaw do kwestionowania przesłuchania skarżącego jako świadka oraz uzupełniania materiału dowodowego o ponowne przesłuchanie skarżącego, skoro na podstawie pozostałych dowodów zebranych w sprawie (i to dokumentów) zostały wyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 86 k.p.a.). Należy przy tym zauważyć, że skarżący nie kwestionował, że zarobkowo wykonywał przewóz, a tylko chodziło o rodzaj przewozu. W tej sytuacji jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą, powinien w tym zakresie znać obowiązujące uregulowania.

Zdaniem Sądu organy oparły się na materiale dowodowym prawidłowo i wyczerpująco zebranym w toku kontroli, dokonując jego odpowiedniej oceny, a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.