Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 967/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art. 7,  art. 15 ust. 1, art. 86 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 7 ust. 1 pkt 8,  pkt 10
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
article: art. 269
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędzia WSA Iwona Wiesner, Protokolant St. sekr. sądowy Aleksandra Doruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. przy udziale – sprawy ze skargi Gminy C. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. stwierdza, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest interpretacja indywidualna z dnia 3 kwietnia 2014 r. nr [...] wydana z upoważnienia Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749, w skrócie O.p.) oraz § 2 i 5 rozporządzenia Ministra Finansów z 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. nr 112, poz. 770), która stwierdza, że stanowisko przedstawione przez Gminę C. we wniosku z 16 stycznia 2014 r. (uzupełnionym pismem z [...] r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczące podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego w całości lub części zakupowych związanych z realizacją zadań inwestycyjnych (budowa sal gimnastycznych) jest nieprawidłowe.

Wniosek dotyczył następującego stanu faktycznego.

Gmina C. jest jednostką samorządu terytorialnego, która realizuje zadania publiczne na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r, poz. 594). Posiada osobowość prawną i wykonuje zlecone jej zadania w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. W ramach realizacji zadań własnych wybudowała salę gimnastyczną przy szkole Podstawowej nr [...] w L., Szkole Podstawowej nr[...] w C. i Gimnazjum nr [...] w C. . Wydatki poniesione do dnia [...] r. zostały ujęte w fakturach VAT wystawionych dla Urzędu Miejskiego, a po tej dacie na Gminę C. jako podatnika VAT. Gotowe obiekty zostały przyjęte na stan środków trwałych Gminy a następnie przekazane gminnej jednostce samorządowej (Zespół Obsługi Placówek Oświatowych - ZOPO) w nieodpłatne użytkowanie. Obiekty te są wykorzystywane do działalności sportowej i wychowawczej (zadania własne gminy, niepodlegającej opodatkowaniu) oraz wynajmowane lub dzierżawione na podstawie umów cywilnoprawnych podlegających opodatkowaniu VAT. Gmina i ZOPO posiadają własne numery NIP oraz są zarejestrowane jako odrębni podatnicy, co powoduje, że podatek naliczony z faktur związanych z realizacją zadań inwestycyjnych jest rozliczany przez Gminę a podatek VAT związany z działalnością komercyjną przez ZOPO w składanych przez Zespół deklaracjach VAT-7. Do tej pory Gmina nie rozliczyła podatkowo poniesionych wydatków inwestycyjnych.. Nie ma też obiektywnej możliwości odrębnego przyporządkowania kwot podatku naliczonego na powyższe wydatki do czynności, w stosunku do których nie przysługuje prawo do odliczenia oraz czynności w stosunku do których prawo takie przysługuje.

W związku z powyższym Gmina C. postawiła pytanie:

Czy Gmina ma prawo odliczyć podatek VAT naliczony w całości lub części z faktur zakupowych w związku z realizacja zadań inwestycyjnych, które następnie nieodpłatnie zostały przekazane gminnej jednostce budżetowej ZOPO i służą do zaspakajania zbiorowych potrzeb wspólnoty oraz do wykonywania działalności gospodarczej (najem, dzierżawa) podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT?

Gmina stoi na stanowisku, że posiada pełne prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur dokumentujących wydatki inwestycyjne, tym bardziej, że w w wyroku z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/GL 1262/12 WSA w Gliwicach uznał prawo Gminy do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków na budowę obiektu sportowego, w sytuacji gdy sprzedaż opodatkowaną z wykorzystaniem tego obiektu prowadzi gminna jednostka budżetowa.

W wydanej 3 kwietnia 2014 r. interpretacji indywidualnej organ nie podzielił stanowiska podatnika. Podkreślił, że inne niż urzędy gmin i urzędy marszałkowskie, gminne jednostki organizacyjne, działające w formie np. samorządowych zakładów budżetowych i jednostek samorządowych, o ile oczywiście spełniają kryteria dotyczące statusu podatnika VAT przewidzianego w art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054, w skrócie ustawa VAT) powinny dla celów rozliczeń z tytułu podatku VAT rejestrować się jako odrębne podmioty tego podatku i posiadać i posiadać odrębne dla potrzeb VAT oznaczenie NIP.

Dokonując oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego organ na wstępie przeprowadził analizę przepisów art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 6 ustawy VAT z 2004 r., art. 13 Dyrektywy Rady nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L nr 347, poz.1), a także art. 2 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 8 i 10, art. 9 ustawy z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm., zwanej dalej u.s.g.) oraz orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości UE C-210/04 i C-202/90.

Następnie stwierdził, że:

- gmina nie może decydować uznaniowo jaki będzie sposób rozliczenia VAT przez jednostki podrzędne,

- nie można automatycznie uznać, że gmina oraz jej jednostki budżetowe stanowią jednego podatnika bez przeanalizowania czy spełnione zostały wynikające z ustawy obiektywne kryteria podatnika dla każdego podmiotu.

Organ podkreślił, że w orzecznictwie sądowym wykształcony jest już pogląd o odrębności podatkowej gminy i jej jednostek budżetowych. Nie zmienia tego również uchwała NSA z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn.. akt I FPS 1/13, która nie odnosi się do kwestii dokonywania sposobu zmian podejścia do dotychczasowej praktyki traktowania gmin i jej jednostek budżetowych jako odrębnych podatników podatku VAT.

W ramach zagadnienia trwałego zarządu Organ powołał się na art. 18 i art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm.), a następnie uznał, że w analizowanej sprawie Gmina oddając jednostce samorządowej (ZOPO) nieodpłatnie w trwały zarząd nieruchomość działał jako organ reprezentujący jednostkę samorządu terytorialnego w sprawach z zakresu gospodarowania mieniem samorządowym, co należy do zadań własnych gminy wymienionych w art. 7 ust. 1 u.s.g.

Powyższe dowodzi, że ZOPO miał prawo pozyskiwania pożytków z przekazanych mu obiektów sportowych, które stanowią jej obrót a nie wchodzą do obrotu Gminy.

Podsumowując organ stwierdził, że Gminie nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach dokumentujących wydatki inwestycyjne związane z budową trzech sal gimnastycznych, bowiem nie została spełniona przesłanka związku tychże zakupów ze sprzedażą opodatkowaną generującą po stronie Gminy podatek należy. Jednocześnie podkreślił, że przywołany przez stronę wyrok nie jest prawomocny, gdyż został zaskarżony wniesieniem skargi kasacyjnej, która nie została jeszcze rozpatrzona a przywołane wyroki TS UE nie odnoszą się do tożsame stanu faktycznego.

Wnioskodawca nie zgodził się z wydaną interpretacją i pismem z [...] r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa przez jej zmianę. Podkreślił, że wykładnia organu narusza zasadę neutralności i nie uwzględnia aktualnej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, czego dowodem są wskazane wyroki.

Odpowiadając na wezwanie, pismem z [...] r. organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji indywidualnej.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej zarzuciła naruszenie prawa materialnego, art. 86 ust. 1 ustawy VAT iż zasady neutralności tego podatku, poprzez błędne przyjęcie, że Gminie nie przysługuje prawo do odliczenia w całości podatku naliczonego związanego z wydatkami inwestycyjnymi ponoszonymi przez Gminę na realizację inwestycji opisanych we wniosku. W uzasadnieniu strona powtórzyła argumentacje wniosku odwołując się również do Dyrektywy 2006/112 i orzecznictwa TS UE oraz sądów administracyjnych.

Organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację, wskazując na niejednolite orzecznictwo sądów administracyjnych w tej kwestii.

Na rozprawę w dniu 26 listopada 2014 r. nie stawił się pełnomocnik organu a strona skarżąca podtrzymała zarzuty podniesione w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153 , poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Istota sporu dotyczy odpowiedzi na pytanie czy Gmina ma prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego w związku z wydatkami na budowę trzech sal gimnastycznych przy obiektach oświatowych udokumentowanymi fakturami VAT, na których jako nabywca widnieje Gmina/Urząd Miasta w sytuacji, gdy obiekty zostały oddane w nieodpłatne użytkowanie jednostce budżetowej (ZOPO) wykonującej w imieniu gminy ciążące na niej z mocy ustawy o samorządzie gminnym zadania sportowo wychowawcze i czynności opodatkowane (najem i dzierżawa)?

Z racji rozbieżnego orzecznictwa sądów administracyjnych kwestią tą zajął się Naczelny Sąd Administracyjny, który odpowiadając na pytanie:

Czy w świetle art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) jednostki budżetowe gminy są podatnikami podatku od towarów i usług? podjął następującą uchwałę: w świetle art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) gminne jednostki budżetowe nie są podatnikami podatku od towarów i usług (uchwała 7 sędziów NSA z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 1/13). Sąd orzekający pogląd ten w pełni podziela.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że artykuł 269 § 1 p.p.s.a. nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. (zobacz postanowienie NSA z dnia 8.07.2014 r., II GSK 1518/14, LEX nr 1495102).

Dlatego też w przypadku gdy w ramach ubocznej działalności gminnej jednostki budżetowej dojdzie do podjęcia czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług podatnikiem będzie gmina. Takie stanowisko ukształtowało się zresztą w orzecznictwie sądów administracyjnych przy okazji oceny dopuszczalności rejestrowania gminnej jednostki budżetowej - urzędu gminy jako odrębnego od gminy podatnika podatku od towarów i usług (np. wyroki NSA z dnia 23.03.2010 r., sygn. akt I FSK 273/09, z dnia 18.11.2008 r., I FSK 1148/07, opubl. CBOSA). Tym samym błędne zarejestrowanie gminnej jednostki budżetowej jako podatnika podatnikiem go nie czyni. Najpierw trzeba spełnić warunki uprawniające do posiadania statusu podatnika VAT , a potem dopełnić obowiązku rejestracji.

Gminne jednostki budżetowe, działają w imieniu i na rachunek publicznej osoby prawnej – gminy, której pozycję ustrojową i samodzielność, także majątkową gwarantują przepisy rozdziału VII Konstytucji.

Zatem zasadny jest pogląd, że gminne jednostki budżetowe działalności gospodarczej, definiowanej ustawą VAT nie prowadzą. Wszelkie czynności wykonywane na podstawie umów cywilnoprawnych, które mogą być opodatkowane podatkiem od towarów i usług, podejmują w imieniu i na rzecz gminy, w ramach limitu środków przyznanych im na dany rok w uchwale budżetowej. Przy czym w przypadku jednostki budżetowej charakterystyczny jest brak związku między skutkiem tych czynności w aspekcie finansowym, a wydatkami jednostki. W związku z tym np. odprowadzenie podatku należnego dokonywane jest z tej części budżetu gminy, która została przekazana do dyspozycji jednostki w planie finansowym. Natomiast zwrot podatku wpływa do budżetu gminy, nie powiększając ilości środków finansowych, będących w dyspozycji jednostki budżetowej.

Podatnik zgodził się z organem podatkowym, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego), a także, że w efekcie możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi jest wykluczona. Dla rozliczenia podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ustawy VAT istotne jest, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane przez podatnika VAT do wykonywania czynności opodatkowanych.

W związku z tym wskazano, że zgodnie z art. 15 ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy o VAT jednostka samorządu terytorialnego dokonując określonych czynności prawnopodatkowych występuje w roli podatnika VAT, gdy czynności te nie stanowią zadań statutowych jednostki, określonych w odrębnych przepisach, oraz gdy wykonywane są na podstawie umowy cywilnoprawnej. Status podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, wynikający z czynności cywilnoprawnych wskazuje także, że takie czynności de facto - w świetle regulacji art. 15 ust. 2 ustawy o VAT- uznawane są za działalność gospodarczą jednostek samorządu terytorialnego.

W przedmiotowej sprawie, chociaż dotyczy stanu prawnego obowiązującego w roku 2009 i 2012, w istocie spór dotyczy wykładni art. 15 ust. 1 i 2 ustawy VAT i statusu jednostek budżetowych gminy jako podatnika VAT, co było przedmiotem wskazanej już uchwały NSA z 24 czerwca 2013 r. sygn. I FPS 1/13, która na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. dotyczy nie tylko danej sprawy (por. art. 187 § 2 p.p.s.), ale również wszystkich spraw o podobnym stanie faktycznym i prawnym.

Rozwiązanie powyższe ma na celu zapewnienie jednolitości orzecznictwa sądowoadministracyjnego i zaufania obywateli do państwa (wyrok NSA z dnia 18.01. 2008r., sygn. akt I OSK 1946/06). Tak więc zarówno Sąd orzekający, jak i organy administracji, są w rozpatrywanej sprawie związane wspomnianą uchwałą, a stanowisko organu przedstawione na stronie 8 interpretacji jest niezrozumiałe. Uchwała dokonuje wykładni konkretnego przepisu. Nie mówi organowi w jakich stanach faktycznych ma on zastosowanie. To organ musi ocenić czy podjęta uchwała ma zastosowanie w stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę. Celem uchwały jest ujednolicenie wykładni art. 15 ust. 1 ustawy VAT kontekście działalności gminnych jednostek budżetowych. Regulacje prawne w tym zakresie od 2004 r. nie uległy zmianie i nie ma wątpliwości, że wykładnia ta ma zastosowanie do przepisów obowiązujących w roku 2009, 2012 i aktualnie.

W powołanej uchwale NSA stwierdził, że "gminna jednostka budżetowa pokrywa swoje wydatki bezpośrednio z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, a swoje dochody odprowadza na rachunek gminy (tzw. zasada rozliczeń brutto). Powoduje to, że wielkość wydatków gminnej jednostki budżetowej nie jest w żaden sposób związana z wysokością dochodów zrealizowanych przez tę jednostkę. Ponadto gminna jednostka budżetowa nie dysponuje realizowanymi przez siebie dochodami. Natomiast organ wykonujący budżet – gmina w toku roku budżetowego ma do dyspozycji pełną kwotą dochodów uzyskiwanych przez gminne jednostki budżetowe" (...). Celem takiej jednostki nie jest zresztą prowadzenie działalności gospodarczej. Co najwyżej taka działalność może wystąpić przy okazji innej aktywności o zasadniczym charakterze. Wyodrębnienie organizacyjne gminnej jednostki budżetowej jest kształtowane przez gminę i służy do wykonywania jej zadań. (...) Wszelkie czynności wykonywane na podstawie umów cywilnoprawnych, które mogą być opodatkowane podatkiem od towarów i usług, podejmują w imieniu i na rzecz gminy, w ramach limitu środków przyznanych im na dany rok w uchwale budżetowej. Przy czym w przypadku jednostki budżetowej charakterystyczny jest brak związku między skutkiem tych czynności w aspekcie finansowym, a wydatkami jednostki. W związku z tym np. odprowadzenie podatku należnego dokonywane jest z tej części budżetu gminy, która została przekazana do dyspozycji jednostki w planie finansowym. Natomiast zwrot podatku wpływa do budżetu gminy, nie powiększając ilości środków finansowych, będących w dyspozycji jednostki budżetowej.

NSA stwierdził także, iż z założenia jednostki budżetowe są wykorzystywane jako forma organizacyjna, za pośrednictwem której gminy prowadzą działalność komunalną, co nie wyklucza, że mogą one podejmować czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Dlatego też w przypadku gdy w ramach ubocznej działalności gminnej jednostki budżetowej dojdzie do podjęcia czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług podatnikiem będzie gmina.

Przyjmując wyżej przedstawioną wykładnię art. 15 ustawy VAT na grunt niniejszej sprawy nie może ostać się jako prawidłowy i zgodny z prawem pogląd organu o braku prawa Gminy C. do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktu poniesienia wydatków na budowę trzech sal gimnastycznych, mimo że ZOPO jest zarejestrowany jako podatnik VAT i posiada NIP.

ZOPO jako gminna jednostka budżetowa nie prowadzi działalności gospodarczej w sposób samodzielny, niezależny od Gminy i wszelkie czynności podejmują w imieniu i na jej rzecz. Nie jest i nie był podatnikiem podatku VAT, mimo zarejestrowania w takim charakterze. Służy jedynie do wykonywania zadań oświatowych ciążących na Gminie, która jest podatnikiem podatku VAT i która poniosła koszty inwestycyjne. ZOPO w obiektach w których realizuje zadania własne Gminy, prowadzi jednocześnie komercyjną działalność gospodarczą - sprzedaż opodatkowaną podatkiem VAT (wynajem sali gimnastycznej). Tym samym prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z wydatkami inwestycyjnymi Gminy na budynek będący jej własnością a oddany w nieodpłatne użytkowanie ZOPO celem realizacji zadań własnych przysługuje Gminie, która jest podatnikiem czynnym podatku VAT. Za działalność gospodarczą Gminu należy też uznać wskazane wyżej usługi najmu. ZOPO prowadzi je jedynie w jej imieniu i na jej rachunek.

Zgodnie bowiem z art. 86. ust. 1 ustawy o podatku VAT, tylko podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Zdaniem Sądu w sprawie zostanie spełniona przesłanka z art. 86 ust. 1 ustawy VAT, ponieważ wykonane inwestycyjne służyły i służą jej do wykonywania czynności nieopodatkowanych, jak i opodatkowanych podatkiem VAT należnym, z tytułu usług świadczonych przez ZOPO, która nie jest podatnikiem VAT.

Nie ma znaczenia, że do czasu uchwały jednostki budżetowe traktowane były jako odrębni podatnicy i pozostaje bez wpływu na legalność spornej interpretacji. Obowiązkiem organu jest bowiem samodzielna ocena przedstawionego stanu faktycznego w aspekcie regulacji prawnych mających w sprawie zastosowanie, nie zaś opieranie się jedynie na elementach faktycznych zaistniałych w sprawie zwłaszcza, iż kwestie związane z podmiotowością prawnopodatkową na gruncie ustawy o podatku VAT w zakresie dotyczącym gminnych jednostek budżetowych była przedmiotem wskazanej uchwały NSA.

Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, iż Minister Finansów, wydając zaskarżoną interpretację, dokonał wadliwej wykładni art. 15 ust. 1 w zw. z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT uznając, że wnioskodawca nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego. W konsekwencji organ podatkowy winien ponownie rozpoznać złożony wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego z uwzględnieniem przedstawionych powyżej uwag .

Sąd nie stwierdził też, aby w sprawie zaistniała przewidziana w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. okoliczność uzasadniająca zawieszenie z urzędu postępowania sądowego ze względu na zawisłe przed TS UE pytanie prejudycjalne Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 311/12 "Czy w świetle art. 4 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana - Dz. Urz. UE z 2012 r., Nr C 326, s. 13 i nast.) jednostka organizacyjna gminy (lokalnego organu władzy w Polsce) może być uznana za podatnika VAT w sytuacji, gdy wykonuje czynności w charakterze innym niż organ władzy publicznej w rozumieniu art. 13 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z 2006 r., Nr L 347, s. 1 i nast. ze zm.), pomimo, że nie spełnia warunku samodzielności (niezależności) przewidzianego w art. 9 ust. 1 tej dyrektywy?" Ponieważ przez zagadnienie wstępne (kwestię prejudycjalną) należy więc rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik (vide wyrok NSA z 19.04.2006 r., I FSK 845/05), to w rozpatrywanej sprawie przeszkoda taka nie wystąpiła a skierowane pytanie prejudycjalne nie stanowi zagadnienia wstępnego.

Mając to wszystko na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną interpretację stosownie do art. 146 § 1 p.p.s.a. Zasądził koszty postępowania sądowego w kwocie 457 zł (wpis sądowy – 200 zł, koszty zastępstwa procesowego – 240 zł, 17 zł – opłata skarbowa od pełnomocnictwa) na mocy art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a.