Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 75/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
658
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 pkt 1, pkt 3, par. 1a, art. 149 par. 2 w zw. z art. 154 par 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 12, art. 35, art. 36, art. 37 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

﻿ W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 września 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 września 2019 r. sprawy ze skargi E. T. – O. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie robót budowlanych 1. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do rozpatrzenia sprawy z wniosku skarżącej E. T. – O. z dnia 18 października 2016 r., w terminie 3 miesięcy od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych, 4. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarga E. T.-O. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Powiatowego dla miasta na prawach powiatu w G. w postępowaniu w przedmiocie braku dostępu skarżącej do mediów w związku z przeprowadzonym przez H. K.-P. remontem budynku przy ul. K. [..] w G., wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Pismem z dnia 18 października 2016 r., które wpłynęło do organu w dniu 19 października 2016 r., E. T.-O. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. z wnioskiem o przeprowadzenie oględzin nieruchomości położonej w G. przy ul. K. [...] wskazując, że jest współwłaścicielką przedmiotowej nieruchomości i w związku z przeprowadzonym remontem budynku przez H. K.-P. została pozbawiona dostępu do wody.

Następnie, powołując się na niepodjęcie przez organ żadnych czynności w sprawie, pismem z dnia 18 stycznia 2017 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. zażalenie na przewlekłość postępowania oraz na niezałatwienie sprawy w terminie.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. pismem z dnia 26 stycznia 2017 r. poinformował organ pierwszej instancji o wniesieniu skargi i zobowiązał go do przesłania, w terminie do dnia 17 lutego 2017 r., wyjaśnień wraz z kopiami dokumentów sprawy.

Pismem z dnia 8 lutego 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiotowej sprawie.

Postanowieniem z dnia 20 marca 2017 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. uznał zażalenie skarżącej za uzasadnione i orzekł, że organ pierwszej instancji działał w przedmiotowej sprawie w sposób przewlekły, zobowiązując go do przestrzegania ustawowych terminów załatwienia sprawy. Jednocześnie, wobec podjęcia przez organ pierwszej instancji czynności zmierzających do załatwienia wniosku skarżącej organ stwierdził, że brak jest podstaw do wyznaczenia terminu załatwienia sprawy.

W dniu 4 sierpnia 2017 r. organ pierwszej instancji przeprowadził na terenie posesji przy ul. K. [...] w G. oględziny, o których terminie strony zostały przez niego zawiadomione pismem z dnia 28 czerwca 2017 r.

Następnie, przy piśmie z dnia 11 sierpnia 2018 r. organ ten przesłał do stron kopię protokołu z oględzin, informując jednocześnie o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy i o możliwości składania wniosków, uwag i wyjaśnień w terminie do dnia 25 sierpnia 2017 r.

W dniu 16 sierpnia 2017 r. skarżąca złożyła wniosek o wyznaczenie nowego terminu wizji lokalnej wyjaśniając, że z uwagi na chorobę nie mogła brać udziału w wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 4 sierpnia 2017 r.

Pismem z dnia 27 sierpnia 2017 r. skarżąca wniosła o przesłanie wniosków z oględzin.

W piśmie z dnia 28 lutego 2018 r. skarżąca ponowiła swoją prośbę o ponowne przeprowadzenie wizji lokalnej, proponując termin 20 lub 22 marca 2018 r.

W dniu 6 czerwca 2018 r. skarżącej udostępniono akta sprawy do wglądu.

W międzyczasie, pismem z dnia 24 października 2017 r. i z dnia 15 kwietnia 2019 r. skarżąca zwracała się do organu o przekazanie jej informacji o stanie sprawy. Ponadto, pismem z dnia 11 marca 2018 r. oraz z dnia 8 listopada 2018 r. wnosiła ponaglenia, prosząc o podjęcie czynności w sprawie.

W konsekwencji, pismem z dnia 29 kwietnia 2019 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. wskazując, że ignoruje on jej sprawę bez podania przyczyny a niepodjęcie przez organ działań spowodowało, że nie może ona korzystać ze swojej nieruchomości, która z powodu braku mediów niszczeje. Skarżąca podkreśliła, że od 2016 r. organ nie wydał w sprawie decyzji, pozbawiając ją uprawnień do szybkiego, rzetelnego, odpowiadającemu prawu załatwienia sprawy.

W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił przy tym, że z dokonanych w sprawie ustaleń wynika, że w czasie remontu budynku położonego w G. ówczesna właścicielka lokalu nr [...] na parterze H. K.-P. wykonała szereg robót m.in. remont instalacji wewnętrznych a zwłaszcza instalacji wodociągowej. W okresie, gdy obiekt nie był zamieszkany, skarżąca, będąca właścicielką lokalu nr [...] znajdującego się na piętrze budynku, w okresie zimowym nie zakręciła dopływu wody do budynku, nie spuściła wody z rur instalacji grzewczej w lokalu nr [...], co w wyniku mrozu spowodowało pęknięcie rur, zalanie mieszkania na parterze i wylewania się wody do ogródka. Po tym zalaniu H. K.-P. dokonała remontu instalacji wodociągowej tylko do własnego mieszkania. Ze względu na nieznany stan techniczny instalacji w lokalu nr [...], zostały one odcięte od pozostałej sieci w budynku. Skarżąca ma możliwość podłączenia do studzienki wodociągowej znajdującej się na posesji po wykonaniu własnej instalacji. Organ podkreślił, że z dostarczonych dokumentów wynika, że konflikt między współwłaścicielami trwa już ponad dziesięć lat i toczy się głownie przed Sądem Rejonowym w G. Niemniej, jak wskazał, postanowieniem z dnia 16 maja 2019 r. nałożył na M. P. (obecną współwłaścicielkę budynku) obowiązek dostarczenia, w terminie do dnia 15 lipca 2019 r., sporządzonej przez osobę uprawnioną ekspertyzy technicznej oceniającej wykonanie remontu budynku przebudowy instalacji wodociągowej, gazowej i elektrycznej w budynku przy ul. K. [...] w G. w zakresie zgodności z warunkami technicznymi, sztuką budowlaną, zawierającej wskazanie ewentualnych zmian i przeróbek koniecznych do doprowadzenia tego obiektu do stanu zgodnego z prawem i możliwości prawidłowego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Na powyższe postanowienie M. P. wniosła zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała uwzględnieniu.

W sprawie będącej przedmiotem skargi skarżąca zwalcza bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. w sprawie dotyczącej robót budowlanych związanych z remontem budynku przy ul. K. [...] w G.

Przed wniesieniem skargi skarżąca pismem z dnia 18 stycznia 2017 r. zwróciła się do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z zażaleniem na przewlekłość postępowania oraz na niezałatwienie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. sprawy określonej przez nią w piśmie z dnia 18 października 2016 r.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. postanowieniem z dnia 20 marca 2017 r. uznał zażalenie skarżącej za uzasadnione. Tym samym, skarżąca wyczerpała przysługujące jej środki zaskarżenia, zgodnie z wymogiem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., który stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Ponieważ skarżąca pismem z dnia 18 października 2016 r. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. o wszczęcie postępowania w przedmiotowej sprawie i do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), postępowanie to nie zostało załatwione decyzją ostateczną, to w myśl art. 16 ustawy zmieniającej do postępowania tego należało stosować przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego w brzmieniu dotychczasowym. W ówczesnym stanie prawnym wniesienie do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania dopuszczalne było po wyczerpaniu trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. stanowiącym, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Merytorycznie rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd wziął pod uwagę, że naczelna zasada postępowania administracyjnego, wyrażona w art. 12 k.p.a., stanowi, iż organy administracji publicznej winny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). Zgodnie z art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 (§ 4). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (§ 5).

Podkreślić jednocześnie należy, że zgodnie z treścią art. 104 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. bezczynność to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast przewlekłość postępowania to stan, w którym postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania to zatem dwa stany zaniechania odrębnie typizowane. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu, lecz brak ich podjęcia w określonej formie oraz w określonym terminie (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2017 r., s. 84). Pojęcie bezczynności należy rozumieć jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności. Przewlekłość występuje natomiast w postępowaniu prowadzonym w sposób, który przez czas dłuższy niż wymagany do jego zakończenia i bez uzasadnionej i ważnej przyczyny, nie zmierza do bezpośredniego załatwienia sprawy. Z przewlekłością postępowania mamy więc do czynienia w sytuacji nieefektywnego działania organu, dokonywania czynności w dużym odstępie czasu, wykonywania czynności pozornych, maskujących bezczynność w sposób formalny, gdy dochodzi do mnożenia czynności i dokonywania czynności niepotrzebnych, zbędnych, co prowadzi do przedłużenia postępowania. Przewlekłość oznacza opieszałe, niesprawne i nieskuteczne lub nieporadne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 31 maja 2016 r., II OSK 1903/15, dostępny na stronie https://orzecznia.nsa.gov.pl). Jeżeli w toku postępowania administracyjnego organ podejmuje czynności mające na celu dokładne rozpoznanie sprawy w niezbędnym zakresie, to choć nie wydał w przewidzianym terminie decyzji administracyjnej, nie można mu zarzucić bezczynności (zob. wyrok NSA z dnia 13 maja 2011 r., I OSK 711/11, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W stanie przewlekłości postępowania czynności organu można uważać za pozorowane, w tym sensie, że organ przeprowadza czynności nieistotne dla sprawy lub mnoży czynności postępowania dowodowego, pozostające w sprzeczności z koniecznością zachowania wymogu ekonomiki postępowania administracyjnego. Przy kwalifikowaniu przewlekłości postępowania powstaje więc sytuacja, w której organ działa opieszale lub tylko pozoruje działania, formalnie nie będąc bezczynnym (por. Z. Kmieciak, Przewlekłość postępowania administracyjnego w świetle ustaleń europejskiego case law, w: M. Błachucki, T. Górzyńska, G. Sibiga (red.), Analiza i ocena zmian kodeksu postępowania administracyjnego w latach 2010 - 2011, Warszawa 2012, s. 115). Przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2017 r., s. 414).

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. pozostaje bezczynny w rozpoznaniu sprawy objętej żądaniem skarżącej zawartym w piśmie z dnia 18 października 2016 r.

Niesporne jest bowiem, że organ ten nie załatwił wniosku skarżącej w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. Pismo skarżącej z dnia 18 października 2016 r. wpłynęło do organu w dniu 19 października 2016 r. i dzień ten, zgodnie z treścią art. 61 § 3 k.p.a., stanowił datę wszczęcia postępowania. Gdyby nawet uznać, że sprawa, o której załatwienie wnosiła skarżąca, należy do spraw szczególnie skomplikowanych, organ powinien ją załatwić najpóźniej w terminie do dnia 19 grudnia 2016 r. Z akt sprawy wynika zaś, że w terminie do dnia 19 grudnia 2016 r. organ nie podjął żadnej czynności w sprawie i nie wystąpiły okoliczności określone w art. 35 § 5 k.p.a. Co więcej, w terminie tym organ nie poinformował stron o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie, nie wypełniając tym samym obowiązku wynikającego z art. 36 § 1 k.p.a. Organ pierwszej instancji nie załatwił wniosku skarżącej również po wniesieniu przez nią skargi do Sądu. Wydanie przez organ w dniu 16 maja 2019 r. postanowienia nakładającego, w trybie art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 1186), zwanej dalej Prawem budowlanym, obowiązek przedstawienia ekspertyzy technicznej ma bowiem jedynie charakter dowodowy, wpadkowy i nie załatwia sprawy co do istoty.

Zgodnie z art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia. Postanowienie wydane na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego ma charakter dowodowy, co oznacza, że postępowanie, w którym jest ono podejmowane, stanowi część innego, już toczącego się postępowania przewidzianego w Prawie budowlanym, bądź jest elementem wyjaśnienia przez organ okoliczności, które mogłyby uzasadniać wszczęcie takiego postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2009 r., II OSK 1324/08, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Postanowienie wydane na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego jest postanowieniem dowodowym, które nie kończy postępowania w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2019 r., II OSK 1260/17, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jednocześnie, Sąd uznał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. prowadzi postępowanie wszczęte na wniosek skarżącej z dnia 18 października 2016 r. w sposób przewlekły. Chronologia podejmowanych czynności procesowych bezspornie wskazuje bowiem, że podejmowane były one w bardzo dużych odstępach czasu, na co brak było uzasadnienia, a zgłaszane w toku postępowania przez skarżącą żądania podjęcia czynności, wyjaśnienia stanu sprawy, organ pozostawiał bez odpowiedzi.

Pierwszą czynność w sprawie organ podjął dopiero w dniu 8 lutego 2017 r., wysyłając do stron zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania w niniejszej sprawie. Na uwagę zasługuje, że czynność ta podjęta została przez organ po wystosowaniu w dniu 18 stycznia 2017 r. przez skarżącą do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Kolejną czynność organ pierwszej instancji podjął w dniu 28 czerwca 2017 r. wysyłając stronom zawiadomienie o przeprowadzeniu oględzin. Organ przeprowadził oględziny w dniu 4 sierpnia 2017 r., po czym w dniu 11 sierpnia 2017 r. wysłał stronom kopię protokołu z tej czynności i wyznaczył im termin do dnia 25 sierpnia 2017 r. na zapoznanie się z materiałem dowodowym sprawy i składanie uwagi i wniosków. Od tego czasu organ nie podejmował w sprawie żadnych czynności. Na wnioski skarżącej zawarte w pismach z dnia 16 sierpnia 2017 r. i z dnia 28 sierpnia 2018 r. o przeprowadzenie ponownej wizji lokalnej, organ w ogóle nie zareagował. Organ nie zareagował również na pisma skarżącej z dnia 27 sierpnia 2017 r., 24 października 2017 r., 11 marca 2018 r., 8 listopada 2018 r. jak i z dnia 15 kwietnia 2019 r., w których wnosiła ona o informację o stanie sprawy oraz o podjęcie czynności. Dopiero po wniesieniu skargi, co miało miejsce w dniu 30 kwietnia 2019 r., postanowieniem z dnia 16 maja 2019 r. organ nałożył na M. P. obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. do rozpatrzenia sprawy z wniosku E. T.-O. z dnia 18 października 2016 r. w terminie 3 miesięcy od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, o czym orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku. Wyznaczając ten termin Sąd uwzględnił, że M. P. wniosła zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. z dnia 16 maja 2019 r., nakładające na stronę obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej.

Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził w punkcie 2 sentencji wyroku, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Dokonując powyższej oceny, Sąd uwzględnił, że kwalifikując, czy naruszenie prawa jest rażące, należy wziąć pod uwagę nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., II OSK 468/13, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. nie tylko nie załatwił sprawy w terminie wynikającym z treści art. 35 § 3 k.p.a., ale również w terminie tym nie podjął jakiejkolwiek czynności w sprawie. Organ nie wywiązał się ponadto z obowiązku wynikającego z treści art. 36 § 1 k.p.a., a żądania skarżącej o podjęcie działań w sprawie ignorował. Okoliczności sprawy nie uzasadniają przy tym takiego działania.

Z uwagi na powyższe, w pkt 3 sentencji wyroku Sąd, działając na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a., wymierzył z urzędu Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. grzywnę w wysokości 500 zł. Z treści art. 149 § 2 p.p.s.a. wynika bowiem, że zastosowanie środka w postaci wymierzenia grzywny ustawodawca pozostawił uznaniu sądu administracyjnego a wymierzenie grzywny jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym. Grzywna z art. 149 § 2 p.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną, służąc zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości. Wymierzona przez Sąd kwota, mieszcząca się w dolnych dopuszczalnych granicach, jest adekwatna do opisanego czasu pozostawania organu w bezczynności oraz okoliczności noszących znamiona niedopuszczalnego, celowego unikania podjęcia decyzji w sprawie.

O kosztach postępowania należnych od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. na rzecz skarżącej Sąd orzekł w pkt 4 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając kwotę 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

W niniejszej sprawie Sąd orzekał w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.