Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 736/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-01-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odrzucono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 50 par. 1,2, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1a pkt 20
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Bogumiła Kalinowska, po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2011 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi S. S. i S. S., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W., z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie uznania za nieuzasadniony zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących należności z tytułu zaległych składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, postanawia: odrzucić skargę S. S.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. S. S. i S.S. wnieśli skargę na opisane w osnowie niniejszego postanowienia orzeczenie Dyrektora Izby Skarbowej we W. wydane w przedmiocie uznania za nieuzasadniony zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących należności z tytułu zaległych składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, wobec S. S.

Jak wynika z nadesłanych wraz ze skargą akt administracyjnych działający jako organ egzekucyjny Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. prowadzi egzekucję wspomnianych na wstępie składek z rachunku bankowego prowadzonego przez [...] S.A. – wobec S.S.

W toku prowadzonego postępowania skarżący S. S. złożył zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, które jednak nie zostały uwzględnione przez organ egzekucyjny. Stanowisko organu pierwszej instancji zostało utrzymane przez organ odwoławczy rozpoznający sprawę w wyniku złożonego przez S. S. zażalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała ona udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.).

Trzeba zaznaczyć, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż interes prawny przejawia się w tym, że określony podmiot ma roszczenie o przyznanie mu uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (vide: wyrok z dnia 3 czerwca 1996 r. sygn. akt II SA 74/96, ONSA 1997 r., Nr 2, poz. 89). Aby stwierdzić, że dany podmiot (skarżący) ma legitymację skargową, musi on mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem aktu

lub czynności, oparty na normach prawa administracyjnego materialnego lub procesowego. W doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, że pojęcie interesu prawnego ma charakter obiektywny. Istnieje on wówczas, gdy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2006, s. 134).

Przepis art. 1a pkt 20 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) definiuje zobowiązanego jako osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym – również osobę lub jednostkę, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają. Zarzuty w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym przysługują zaś jedynie zobowiązanemu. Instancyjna weryfikacja prawidłowości rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów nastąpić może zatem jedynie w wyniku zażalenia złożonego przez zobowiązanego. Konsekwencją takiej konstrukcji jest stwierdzenie, że interes prawny do wniesienia skargi na postanowienie wydane w sprawie zarzutów w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym ma tylko zobowiązany. Nie sposób natomiast posiadania interesu prawnego przypisać osobie trzeciej, która – co dodatkowo należy podkreślić – nie brała udziału postępowaniu administracyjnym. Z lektury akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący S. S. nie był stroną przedmiotowego postępowania egzekucyjnego.

Mając to na względzie – zważywszy na brak legitymacji S. S. do zaskarżenia opisanego wyżej postanowienia – na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało orzec o odrzuceniu wniesionej przezeń skargi, jako niedopuszczalnej.