Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 28/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 1  ust. 1;  art. 5 ust. 1, 2
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 maja 2022 r. sprawy ze skargi K. Ś. na bezczynność Dyrektora Gminnego Centrum Kultury i Sztuki w T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 13 listopada 2020 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Skarżący K. Ś. wywiódł skargę na bezczynność Dyrektora Gminnego Centrum Kultury i Sztuki w T. (dalej: organ) w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku skarżącego w części dotyczącej wszystkich danych będących na fakturach i umowach określonych w punkcie 5 wniosku z dnia 13.11.2020 r.

Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej w zakresie żądanym przez skarżącego i w terminie określonym w art. 13 ust. 1 oraz nie wydanie decyzji odmawiającej dostępu do informacji publicznej w zakresie punktu 5 przedmiotowego wniosku, czym organ zobowiązany udaremnił skarżącemu możliwość zaskarżenia rozstrzygnięcia organu w ww. zakresie;

2) art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie określonym w punkcie 5 wniosku w terminie określonym w ustawie, co oznacza, że na dzień wniesienia skargi organ zobowiązany pozostaje w bezczynności.

Wobec powyższego wniósł o:

1) zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej w zakresie określonym we wniosku z dnia 13 listopada 2020 r. w terminie 14 dni od dnia wydania wyroku;

2) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z akt sprawy sądowej prowadzonej przez tut. Sąd pod sygn. akt. IV SA/Wr 233/21 na okoliczność treści, a w szczególności treści wyroku w ww. sprawie, twierdzeń organu co do przyczyn odmowy udostępnienia informacji publicznej, traktowania całości wnioskowanych dokumentów jako informacji publicznej;

3) zobowiązanie organu do zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych;

4) stwierdzenie, że bezczynność organu zobowiązanego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie grzywny.

Zdaniem skarżącego organ pozostaje w bezczynności, bowiem do dnia wniesienia skargi nie przekazał wszystkich informacji żądanych we wniosku z dnia 13.11.2020 r., mimo że nie budzi wątpliwości, iż mają one charakter informacji publicznej. Podkreślił, że wniosek był przedmiotem skargi na bezczynność organu, która zakończyła się wydaniem wyroku z dnia 8.06.2021 r., sygn. akt. IV

SA/Wr 233/21, uchylającego decyzję organu, który odmówił dostępu do informacji publicznej. Po uchyleniu w/w decyzji organ ponownie rozpatrując wniosek skarżącego nie udostępnił części informacji publicznej wskazując w piśmie z dnia 12.10.2021 r., że część umów i faktur dotycząca działalności artystycznej została zanonimizowana w zakresie wysokości wynagrodzenia zgodnie z art. 29a ustawy

z dnia 25.10.1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Zdaniem skarżącego anonimizacja nie powinna mieć miejsca w przedmiotowej sprawie,

a organ, który twierdzi, że żądane informacje publiczne nie mogą być udostępnione winien był wydać decyzję administracyjną na zasadach art. 16 ust. 1 ustawy

o dostępie do informacji publicznej.

Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne skarżący stwierdził, że informację publiczną stanowi informacja o wysokości wynagrodzenia, jakie otrzymują z budżetu gminy osoby, które zawarły z gminą oraz jednostkami organizacyjnymi gminy umowy lub wystawiły za wykonane usługi faktury. Wynagrodzenia te wypłacane są z budżetu gminy lub jednostek organizacyjnych gminy z zastosowaniem przepisów o finansach publicznych. Zdaniem skarżącego w przypadku zasłaniania się przez organ zobowiązany przepisami ustaw w celu nieudostępnienia informacji publicznej dokonanie samej anonimizacji nie jest zabiegiem wystarczającym.

Zdaniem skarżącego informacje, które pomimo wniosku nie zostały udostępnione przez organ zobowiązany stanowią informację publiczną, zatem właściwą formą odmowy, gdyby były ku temu przesłanki jej udostępnienia, nie jest czynność techniczna w postaci anonimizacji, a decyzja o odmowie dostępu do informacji publicznej, która może być zaskarżona na zasadach ogólnych.

W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi na bezczynność jako bezzasadnej. Organ przyznał, że dokonał anonimizacji części dokumentów udostępnionych skarżącemu ze względu na konieczność poszanowania dóbr objętych ochroną, wynikającą z ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej.

Jak wynika z przywołanych przez organ orzeczeń sądów administracyjnych, udzielenie zanonimizowanej informacji przesądza o braku bezczynności po stronie podmiotu zobowiązanego – organ nie pozostaje w bezczynności, skoro udostępnia żądane dokumenty z zachowaniem zasady dóbr chronionych na podstawie innych ustaw.

Z ostrożności procesowej organ wskazał, że w uzasadnieniu powołanego przez skarżącego wyroku z dnia 8.06.2021 r. (sygn. akt IV SA/Wr 233/21, s. 6 uzasadnienia) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu również zaakceptował konieczność dokonania przez organ anonimizacji dokumentów w zakresie wysokości wynagrodzenia artystów, co potwierdza prawidłowość działania organu w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j. t. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., zwanej poniżej "p.p.s.a.").

W myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę bez wyznaczania rozprawy.

Stan bezczynności organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ (podmiot obowiązany) nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm.; w skrócie "u.d.i.p.") informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych rozumianych jako działalność organów władzy publicznej oraz samorządów, osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, komunalnym lub Skarbu Państwa. Przepis art. 6 ustawy zawiera przykładowy katalog informacji oraz danych, które podlegają reżimowi ustawy. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydująca jest zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji. Jednocześnie należy zwrócić uwagę na regulację art. 5 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych.

W rozpatrywanej sprawie, skarżący, wnioskiem z dnia 13 listopada 2020 r., zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej między innymi (w punkcie 5 wniosku) poprzez przedstawienie kopii wszelkich innych umów, zleceń oraz dokumentów finansowych, to jest faktur, rachunków i innych wydatków ponoszonych w związku z opisaną we wniosku imprezą organizowaną przez gminę. Jak wynika z lektury akt administracyjnych sprawy, organ pismem z dnia 12 października 2021 r. odnośnie do pkt 5 wniosku w załączeniu przekazał skarżącemu umowy (sztuk 9) oraz faktury (sztuk 64) związane z organizacją imprezy i zarazem wyjaśnił, że umowy i faktury z podmiotami świadczącymi usługi z zakresu działalności artystycznej zostały zanonimizowane w zakresie wysokości wynagrodzenia, zgodnie z art. 29a ustawy z dnia 25.10.1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (j.t. Dz. U. z 2020 r. poz. 194 ze zm.).

Z twierdzeń skargi wynika, że w przeświadczeniu skarżącego przedmiotowe informacje zanonimizowane stanowią informację publiczną, zatem właściwą formą odmowy, gdyby były ku temu przesłanki do jej udostępnienia, nie jest czynność techniczna w postaci anonimizacji, lecz decyzja o odmowie dostępu do informacji publicznej.

Na kanwie rozpoznawanej sprawy nie można zgodzić się z takim stanowiskiem. Przede wszystkim dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom. Ograniczenie zaś prawa dostępu, o którym stanowi art. 5 u.d.i.p., może przybrać formę inną niż wyłącznie odmowa udostępnienia. Godzi się podkreślić, że żaden z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie nakazuje wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w związku z dokonaniem anonimizacji udostępnianej informacji publicznej, zaś udostępnienie zanonimizowanego dokumentu w związku ze złożonym wnioskiem nie oznacza pozostawania przez podmiot zobowiązany w bezczynności. Należy bowiem zauważyć, że postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej ma charakter odformalizowany, stąd anonimizacja - jako zabieg techniczny umożliwiający udostępnienie informacji po wyeliminowaniu danych osobowych, których udostępnienie byłoby nieuprawnione, jest prawidłową czynnością. Konieczność dokonania anonimizacji nie może być utożsamiana z odmową udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę danych osobowych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Przewidziane w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ograniczenie prawa do informacji publicznej nie oznacza bezwzględnego zakazu udostępnienia informacji zawierających tzw. dane wrażliwe. Nawet w sytuacji, gdy dokumenty zawierają takie dane, to mogą one zostać udostępnione w kserokopii, z której usuwa się tego rodzaju elementy i tak postąpił prawidłowo organ w rozpatrywanym przypadku. Nie odmówił bynajmniej udostępnienia umów, faktur, ponieważ przedstawił je skarżącemu, lecz w postaci nie zawierającej fragmentów podlegających wyłączeniu z jawności. Gdy informacja udostępniana jest na wniosek, zanonimizowanie danych co do zasady nie wymaga wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jak i udostępnienie zanonimizowanej informacji nie uzasadnia zarzutu bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Takie działanie podmiotu zobowiązanego nie jest co do zasady identyfikowane ani z przetworzeniem informacji publicznej, ani z udostępnieniem innej niż żądana informacja publiczna. Dla podmiotu zobowiązanego wykreślenie danych osobowych nie jest zmianą o charakterze jakościowym, prowadzącą do powstania nowej informacji, lecz zwykłym zabiegiem technicznym związanym z rozpatrywaniem wniosku o udostępnienie informacji publicznej (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wr 369/16).

W niniejszej sprawie wyłączenie danych przez organ z treści żądanych dokumentów nastąpiło z poszanowaniem norm ustawowych, a mianowicie z racji wymogu ustanowionego w art. 29a ustawy z dnia 25.10.1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, zgodnie z którym nie ujawnia się:

1) wysokości wynagrodzenia podmiotu świadczącego usługi lub realizującego dostawy z zakresu działalności artystycznej lub twórczej,

2) danych osobowych podmiotu świadczącego usługi lub realizującego dostawy z zakresu działalności kulturalnej, związanych z posiadanymi prawami wyłącznymi

- jeżeli do tych usług lub dostaw nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych, a podmiot ten zastrzegł, że powyższe informacje nie mogą być udostępniane.

Organ wobec tego zasadnie udostępnił informację publiczną (tzn. umowy i faktury) z wyłączeniem poprzez anonimizację tych konkretnych danych, co do których w ogóle nie można mówić, że stanowią informację publiczną skoro nie podlegają powszechnemu ujawnieniu.

W tym stanie rzeczy organ nie dopuścił się bezczynności wobec złożonego przez skarżącego wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd - na mocy art. 151 p.p.s.a. – oddalił skargę.