Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 348/20 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 15 listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 10 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 348/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek B. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że B. S. wniosła w dniu 15 stycznia 2020 r. skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 15 listopada 2019 r. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

Postanowieniem z dnia 7 lipca 2020 r. ww. skarga została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", jako wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia.

Pismem z dnia 8 września 2020 r. pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że strona została całkowicie pominięta w postępowaniu prowadzonym przez Wojewodę Mazowieckiego. Podniósł, że jest pełnomocnikiem swojej 82 letniej matki i każdorazowe jego działanie jako pełnomocnika wiąże się z dokładnym przedstawieniem skarżącej referowanego tematu. Podał, że nie posiada ona wiedzy prawniczej i z racji wieku ma problem z odnajdywaniem się w zawiłościach prawnych, przez co podejmowane przez niego jako pełnomocnika działanie jest ograniczone możliwościami czasowymi.

Zarządzeniem z dnia 6 października 2020 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do wskazania daty ustania przyczyny uchybienia terminu, wskazania konkretnej przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia skargi oraz uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia 3 stycznia 2021 r., ponownie przytoczył argumentację zawartą we wniosku o przywrócenie terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając ww. wniosek zauważył, że skarżąca powzięła wiadomość o złożeniu skargi z uchybieniem terminu z treści wydanego postanowienia z dnia 7 lipca 2020 r., które zostało pełnomocnikowi skarżącej prawidłowo doręczone w dniu 2 września 2020 r. A zatem od tego dnia rozpoczął bieg 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu dla dokonania przedmiotowej czynności. Tym samym, złożony przez skarżącą w dniu 15 września 2020 r. wniosek podlega odrzuceniu jako spóźniony.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła B. S., wnosząc o przywrócenie uchybionego terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Spóźniony zaś lub z mocy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym (art. 88 P.p.s.a.). Z brzmienia powołanych przepisów wynika, że Sąd w pierwszej kolejności ocenia, czy wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony z zachowaniem terminu. Dopiero w razie uznania, że termin ten został zachowany, badaniu podlegają przesłanki uprawdopodobniające brak winy w uchybieniu terminu do dokonania danej czynności procesowej.

W rozpoznawanej sprawie postanowieniem z dnia 7 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. S., wskazując że termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upłynął w dniu 13 stycznia 2020 r. Powołane postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 2 września 2020 r., a zatem przyjąć należało, że skarżąca o uchybieniu terminu do wniesienia skargi dowiedziała się najpóźniej w dniu 2 września 2020 r. i od tego dnia biegł siedmiodniowy termin do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wniosek o przywrócenie terminu skarżąca złożyła natomiast w dniu 15 września 2020 r., tj. po upływie terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a.

Mając na uwadze tak ustalony stan faktyczny Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w oparciu o art. 88 zd. 1 P.p.s.a. było prawidłowe.

Odnosząc się do argumentów podniesionych w zażaleniu należy zauważyć, że wniosek o przywrócenie terminu z uwagi na to, że został odrzucony jako spóźniony, nie podlegał merytorycznemu rozpoznaniu. W niniejszym postępowaniu Sąd I instancji nie badał kwestii związanych z brakiem winy skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, albowiem istota sprawy sprowadza się do oceny, czy strona zachowała siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej (art. 87 § 1 P.p.s.a.).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.