Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 264/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Asesor Sądowy WSA - Andrzej Kania (spr.), Protokolant - Beata Zborowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2007 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia ... sierpnia 2006 r. nr ... w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych 1. Uchyla zaskarżoną decyzję 2. Stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z ... sierpnia 2006 r., nr ... Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (powoływany dalej jako ,,Prezes Zakładu’’), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr ... z ... maja 2006 r. odmawiającą umorzenia P. K., należności: z tytułu składek, za osobę prowadzącą działalność gospodarczą, na ubezpieczenie społeczne za okres ... w łącznej kwocie ... zł. oraz z tytułu składek za zatrudnionych pracowników, na ubezpieczenie społeczne za okres ... w łącznej kwocie ... zł.; na Fundusz Pracy za okres ... w łącznej kwocie ... zł. a także na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres ... w łącznej kwocie ... zł.

Orzeczenie wydane zostało w następującym stanie faktycznym.

W dniu 3 marca 2006 r. (data wpływu do organu) P. K. wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddziału w R., o umorzenie zobowiązań wraz z odsetkami wobec ZUS. W uzasadnieniu podał, że z powodu trudnej sytuacji zachodzi niemożliwość zapłacenia zaległości, wskazał również, iż zobowiązanie wobec ZUS powstało ponad 10 lat temu.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych, decyzją z ... maja 2006 r., nr ... po rozpatrzeniu powyższego wniosku, odmówił P. K. umorzenia należności: z tytułu składek, za osobę prowadzącą działalność gospodarczą, na ubezpieczenie społeczne za okres ... w łącznej kwocie ... zł. oraz z tytułu składek za zatrudnionych pracowników, na ubezpieczenie społeczne za okres ... w łącznej kwocie .... zł.; na Fundusz Pracy za okres ... w łącznej kwocie ... zł. a także na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres ... w łącznej kwocie ... zł. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 83 ust. 1 pkt 3, art. 28 i art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 1998 r., Nr 137, poz. 887 ze zm); powoływanej dalej jako ,,u.s.u.s’’. Uzasadniając decyzję organ podał, że zgodnie z art. 28 ust. 2 u.s.u.s. należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części wobec całkowitej nieściągalności należności. Natomiast w sprawie zdaniem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych brak jest podstaw do zakwalifikowania zaległości jako całkowicie nieściągalnej. Organ stwierdził, że P. K. nie posiada zaległości podatkowych, osiąga dochody z tytułu renty inwalidzkiej w wysokości ... zł. brutto a świadczenie to jest pomniejszane w następstwie potrąceń egzekucyjnych w kwocie ... zł. Ponadto organ podkreślił, że pomimo wezwania P. K. nie przedłożył żadnych dokumentów na potwierdzenie podniesionej we wniosku trudnej sytuacji finansowej i rodzinnej a także zdrowotnej.

Rozpatrując wniosek P. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes Zakładu, decyzją z ... sierpnia 2006 r., nr ..., wydaną na podstawie art. 83 ust. 4 u.s.u.s. utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z ... maja 2006 r. Uzasadniając decyzję Prezes Zakładu wskazał, że P. K. utrzymuje się z renty, ponoszone przez niego wydatki związane z utrzymaniem mieszkania wnoszą: prąd ... zł., czynsz ... zł. Ponadto strona nie ma zaległości podatkowych oraz nie korzysta z pomocy społecznej. Powołując się na prowadzoną egzekucję ze świadczenia rentowego Prezes Zakładu podzielił stanowisko wyrażone we wcześniejszej decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, że w odniesieniu do P.a K. nie występuje całkowita nieściągalność należności. Prezes Zakładu podkreślił również, że P. K. nie udowodni, że w jego sprawie nie zachodzą przesłanki wskazane w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 31.07.2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365). Zatem zdaniem organu orzekające brak jest podstaw do zmiany decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Na powyższą decyzję Prezesa Zakładu, P. K. wniósł 11 września 2006 r. (data wpływu do organu) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której podniósł, że zaległość powstała 11 lat temu.

W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako ,,p.p.s.a.’’. Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek podejmując rozstrzygnięcie Sąd uwzględnił okoliczności, które nie zostały w niej wprost podniesione. Możliwość taką stwarza art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę.

O uprawnieniach i obowiązkach stron postępowania wynikających z przepisów prawa materialnego rozstrzygają jednak organy administracji, co w niniejszym przypadku oznacza, że rozstrzygnięcie w sprawie umorzenia zaległości na rzecz ZUS należy do kompetencji organów.

Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd dopatrzył się naruszeń przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wymagało wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a.

Zgodnie z art. 123 u.s.u.s. w sprawach uregulowanych tą ustawą, a do takich należy umarzanie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) powoływanej dalej jako: "k.p.a.", chyba że ustawa stanowi inaczej. Analogiczne unormowanie zawiera także art. 180 § 1 k.p.a. stanowiący, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych stosuje się przepisy Kodeksu, chyba że przepisy dotyczące ubezpieczeń ustalają odmienne zasady postępowania w tych sprawach.

Warunkiem koniecznym wydania poprawnej decyzji administracyjnej jest poprzedzenie jej prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem administracyjnym. Wymóg taki wynika wprost z przepisu art. 6 k.p.a. według, którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Działanie takie obejmuje zastosowanie przepisów prawa materialnego i procesowego przy rozpoznawaniu i rozstrzygnięciu sprawy.

Realizacja obowiązku działania organów na podstawie przepisów prawa w odniesieniu do stosowania prawa materialnego powinna polegać na prawidłowej wykładni tego prawa czyli rozumieniu treści lub znaczenia określonego przepisu oraz na właściwym jego zastosowaniu poprzez podciągnięcie (subsumcję) ustalonego stanu faktycznego pod hipotezę właściwego przepisu.

Organy administracji są zobowiązane także do podporządkowania się regułom prawa procesowego, które przewidują cały ciąg czynności, jakie należy podjąć od chwili wszczęcia postępowania w sprawie do chwili podjęcia rozstrzygnięcia. Z omawianej zasady wynika dla organów prowadzących postępowanie obowiązek zastosowania przepisów prawa procesowego do wszystkich czynności procesowych wykonywanych przez te organy w toku postępowania administracyjnego. Organy administracyjne stosując prawo procesowe winny przestrzegać wszelkich wynikających z niego zasad i reguł prowadzenia postępowania.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych jak również Prezes Zakładu winni przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, pogłębiając jednocześnie zaufanie obywatela do działań organu (art. 8 k.p.a.). W trakcie prowadzonego postępowania każdy organ administracji publicznej jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego i zapewnić jej czynny udział w postępowaniu (art. 9 i art. 10 k.p.a.). Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a.

.

Z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych wynika, że P. K. prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług ... od ... 1996 r. w trakcie której zatrudniał pracowników. Decyzją z ... maja 2005 r. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmówił P. K. umorzenia należności z tytułu składek zarówno za osobę prowadzącą działalność gospodarczą jak również za zatrudnionych pracowników. W związku ze złożeniem przez P.a K. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od powyższej decyzji Referat Ulg i Umorzeń Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wystąpił pismem z dnia 22 czerwca 2006 r., znak ..., do Wydziału Realizacji Dochodów ZUS o podanie stanu konta skarżącego w rozbiciu na należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne - w części finansowanej przez ubezpieczonego oraz w części finansowanej przez płatnika. W odpowiedzi Wydział Realizacji Dochodów, pismem z 30 czerwca 2006 r., znak ..., poinformował Referat Ulg i Umorzeń, że P. K. nie zalega z opłatą składek na ubezpieczenie społeczne osoby prowadzącej działalność gospodarczą. Stwierdzenie co do braku zaległości P.a K. na koncie osoby prowadzącej działalność gospodarczą do 12/98 z tytułu nieopłaconych składek zawarte zostało także w dokumencie wewnętrznym ZUS zatytułowanym ,,Relacja dotycząca zobowiązanego P.a K. (...)’’.

Prezes Zakładu rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaskarżoną decyzją z ... sierpnia 2006 r. utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z .. maja 2006 r., podtrzymując tym samym odmowę umorzenia P. K. należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne za osobę prowadzącą działalność gospodarczą, za okres ... w łącznej (wraz z odsetkami) kwocie ... zł. W uzasadnieniu decyzji Prezes Zakładu nie odniósł się jednak do dokumentów zgromadzonych po wydaniu decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i załączonych do akt administracyjnych, których treść wskazuje, że P. K. nie ma zaległości na koncie osoby prowadzącej działalność gospodarczą. Oznacza to, że Prezes Zakładu nie dokonał oceny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, która winna znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Uzasadnienie to, stanowi -stosownie do treści art. 107 k.p.a.- integralną część decyzji, a jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (§ 3 art. 107 k.p.a.). W okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie może budzić wątpliwości, że Prezes Zakładu nie wskazując przyczyn, z powodu których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dokumentom stwierdzającym brak zadłużenia P.a K. w okresie objętym decyzją - na koncie osoby prowadzącej działalność gospodarczą – naruszył omówiony art. 107 § 3 k.p.a. W tej sytuacji występuje wyraźna sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciami organów – w zakresie odmowy umorzenia skarżącemu składek na koncie osoby prowadzącej działalność gospodarczą - a omówionymi dokumentami objętymi aktami administracyjnymi.

Powyższe oznacz także naruszenie przez Prezesa Zakładu zasady prawdy obiektywnej (materialnej) polegającej na obowiązku podjęcia wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.), jak również art. 77 § 1 k.p.a., którego treść obliguje organy administracji publicznej nie tylko do zebrania w sposób wyczerpujący ale również rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Jednocześnie organ odwoławczy naruszył art. 80 k.p.a. stanowiący, że ocena czy dana okoliczność została udowodniona powinna nastąpić na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Wskazane uchybienia formalne, w ocenie Sądu, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Warto w tym miejscu przypomnieć, iż działanie organu II instancji (w rozpatrywanej sprawie Prezesa Zakładu rozpatrującego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do którego, na mocy art. 83 ust. 4 u.s.u.s.., stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego) nie ma charakteru kontrolnego lecz jest działaniem merytorycznym, jest ono takim samym aktem stosowania prawa jak rozstrzygnięcie organu I instancji. Na merytoryczną stronę rozstrzygnięcia organu odwoławczego zwrócił uwagę Sąd Najwyższy, który w uchwale stwierdził, iż chodzi o to by, "przeprowadzono dwukrotnie merytoryczne postępowanie, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizowano wszelkie argumenty i opinie, i w konsekwencji doprowadzono do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznym interesom strony" (uzasadnienie uch. SN z dnia 1 grudnia 1994 r., III AZP 8/94, OSNAPiUS 1995, nr 7, poz. 82). Zatem w sytuacji gdy w okresie od wydania decyzji I instancji do wydania decyzji organu odwoławczego nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych obowiązkiem organu II instancji jest uwzględnienie – zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej - zmian w stanie faktycznym.

W toku postępowania administracyjnego jak również w skardze do Sądu P. K. podkreśla upływ czasu jaki nastąpił od zakończenia prowadzonej przez niego działalności gospodarczej z którego wywodzi przedawnienie obciążających go składek. Okoliczność ta nie została rozważona przez Prezesa Zakładu chociaż może mieć istotne znaczenie w sprawie. ,,Przemilczenie’’ zarzutu przedawnienia stanowi oczywiste naruszenie przez Prezesa Zakładu, określonej w art. 11 k.p.a., zasady przekonywania stanowiącej, że organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Takie postępowanie jest również sprzeczne z inną zasadą ogólną postępowania administracyjnego – zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wyjaśnia w żaden sposób dlaczego, zdaniem organu orzekającego, w sprawie P.a K. nie nastąpiło przedawnienie zaległych składek a w konsekwencji dlaczego, pomimo podnoszonego zarzutu upływu czasu, skarżący jest zobowiązany do uregulowania składek. Stanowi to również naruszenie wymagań decyzji administracyjnej przewidzianych w omówionym już w uzasadnieniu przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Uchybienie tym przepisom procesowym mogło mieć, w ocenie Sądu, istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na okresy zaległości składkowych skarżącego.

Z treści decyzji wydanych w sprawie wynika bowiem, że zaległości składkowe dotyczą okresów czasu z których każdy kończy się 01/96 r. Należy wskazać, że obowiązująca obecnie ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych z dnia 13 października 1998 r., która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1999 r. zastąpiła poprzednio obowiązującą ustawę z dnia 25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 1989 r. Nr 25, poz. 137 ze zm.). Zgodnie z art. 109 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych - przepis przejściowy - składki na ubezpieczenie społeczne i zasiłki oraz zasiłki rodzinne i pielęgnacyjne należne za okres do dnia 31 grudnia 1998 r. płatnicy składek są zobowiązani rozliczać i opłacać na podstawie przepisów dotychczasowych, a zatem stosuje się przepisy, które obowiązywały przed wejściem w życie ustawy z 13 października 1998 r.

Na podstawie art. 35 ust. 3 uprzednio obowiązującej ustawy o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne pracowników ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym składka stała się wymagalna. Istota przedawnienia polega na tym, że ze względu na upływ określonego czasu zobowiązanie takie przestaje zatem istnieć, a wygaśnięcie zobowiązania pociąga za sobą również skutek w postaci wygaśnięcia odsetek za zwłokę w jego zapłacie. Bieg terminu przedawnienia przerywa: odroczenie terminu płatności, rozłożenie na raty oraz każda inna czynność zmierzająca do ściągnięcia należności, jeżeli o czynności tej został zawiadomiony dłużnik (art. 35 ust. 4 ustawy o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych). Jednocześnie ustawa określa maksymalny okres przedawnienia stanowiąc, że składek nie można dochodzić, jeżeli od momentu ich płatności upłynęło 10 lat ( art. 35 ust. 4 zd. 2 ) co oznacza, że zobowiązanie uiszczenia składki na ubezpieczenie społeczne przedawnia się najpóźniej w terminie 10 lat od chwili, kiedy stało się wymagalne.

Tymczasem w rozpatrywanej sprawie organy orzekające przeprowadziły postępowanie w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych - wymagalnych przed wejściem w życie, z dniem 1 stycznia 1999 r., obowiązującej obecnie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Wydane rozstrzygnięcia oparte zostały na przepisach u.s.u.s. jako podstawie materialnoprawnej. Uwadze Prezesa Zakładu uszła treść przytoczonego powyżej art. 109 u.s.u.s. wskazująca, że w sprawie zaległości P.a K. z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne nie ma zastosowania u.s.u.s. ponieważ do rozliczania i opłacania tych należności zastosowanie mają przepisy obowiązującej przed 1 stycznia 1999 r. - ustawy o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych. Prezes Zakładu nie wyjaśnił bowiem dlaczego odmowa umorzenia należności w zakresie składek na ubezpieczenie społeczne oparta została na obowiązującej u.s.u.s. wbrew treści przepisu art. 109 tejże ustawy. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika także powód zastosowania w sprawie do składek na Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych przepisów u.s.u.s. podczas gdy należności te, podobnie jak składki na ubezpieczenie społeczne należne są za okres do 31 grudnia 1998 r.

Reasumując, rozpatrując skargę P.a K., Sąd dopatrzył się naruszenia przez Prezesa Zakładu przepisów art. 7, 8, 11, 77 § 1, 107 § 3 k. p.a., które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Uchylenie zaskarżonej decyzji sprawia, że sprawa rozpatrywana będzie przez Prezesa Zakładu, który zobowiązany będzie do uwzględnienia wskazań Sądu zawartych w uzasadnieniu. W szczególności obowiązkiem organu będzie ustalenie czy P. K. posiada zadłużenie na koncie osobistym osoby prowadzącej działalność gospodarczą. Gdyby skarżący nie miał takiego długu (na co wskazuje treść dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych) postępowanie w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek , w omawianym zakresie, stałoby się bezprzedmiotowym. Ponadto Prezes Zakładu powinien wskazać i dokładnie wyjaśnić jakie przepisy stanowią podstawę prawną do umarzania zaległości składkowych, powstałych przed 1 stycznia 1998 r. a następnie dokonać ich analizy na gruncie ustalonego stanu faktycznego. Powinien także ustalić, w oparciu o właściwe przepisy materialne, czy w sprawie nie nastąpiło przedawnienie składek objętych decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z ... maja 2006 r.

Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 134 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. W przedmiocie braku możliwości wykonania uchylonej decyzji, do czasu uprawomocnienia się wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.