Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 554/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-07-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1070
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 sierpnia 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie asesor WSA Aneta Opyrchał, asesor WSA Jarosław Trelka (spr.), Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. C. na pismo Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania p o s t a n a w i a 1.odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej M. C. uiszczony wpis sądowy w kwocie 200 (dwieście) złotych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 31 marca 2006 r. M. C. wystąpiła do Dyrektora [...] Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa

o dofinansowanie realizacji projektu złożonego w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004 - 2006" w zakresie "Inwestycje w gospodarstwach rolnych" Do wniosku dołączyła szereg dokumentów wymaganych przez rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 grudnia 2004 r. w sprawie w sprawie trybu

składania i wzoru wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w ramach

Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora

żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006" w zakresie działania

"Inwestycje w gospodarstwach rolnych" (Dz. U. Nr 270, poz. 2684 ze zm.), zwane też

dalej "rozporządzeniem".

Pismem z dnia 31 sierpnia 2006 r. Oddział Regionalny Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Agencja) wystosował do skarżącej pismo wzywające do uzupełnienia braków formalnych wniosku w terminie 14 dni.

W dniu 13 września 2006 r., a następnie 18 września 2006 r. skarżąca uzupełniła - w jej ocenie - wskazane braki formalne.

Pismem z dnia 4 października 2006 r. poinformowano skarżącą o pozostawieniu jej wniosku bez rozpoznania - z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych w wymaganym terminie.

W dniu 23 października 2006 r. skarżąca skierowała pismo do Prezesa Agencji zatytułowane "odwołanie". Podniosła w nim, że uzupełniła w terminie wszystkie braki swojego wniosku, Oddział Regionalny Agencji działa w sposób dowolny i arbitralny, żądanie uzupełnienia wniosku było niezrozumiałe, a w części bezpodstawne, zarzuciła Agencji "bałagan", nadmierną biurokrację.

Pismem z dnia [...] stycznia 2007 r. Dyrektor Departamentu [...] Agencji negatywnie rozpatrzył wniesione odwołanie z 23 października 2006 r. W piśmie tym podtrzymana została ocena, że wniosek o dofinansowanie był niekompletny, a nie uzupełniono go w terminie 14 dni.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na pismo z dnia [...] stycznia 2007 r. skarżąca oceniła, że jest ono decyzją administracyjną, oraz że wydane zostało w ramach postępowania administracyjnego. Powołała się przy tym na wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. II GSK 63/06. Zauważyła, że w zaskarżonym piśmie zabrakło pouczenia co do możliwości wniesienia skargi do sądu, zawarto błędne pouczenie, że w toku analizy wniosków nie stosuje się przepisów Kpa. Powtórzyła też zarzut niejasności pisma wzywającego do uzupełnienia braków, wprowadzenie jej w błąd przez pracownika Oddziału Regionalnego Agencji. Podkreśliła, że zastosowała się dokładnie do zaleceń pracownika Oddziału. Błąd lub lekceważący stosunek pracownika Oddziału do jej sprawy skutkuje poważnymi, negatywnymi konsekwencjami dla niej.

W odpowiedzi na skargę organ powołał się m.in. na rozporządzenie, z którego wynika uprawnienie i obowiązek Oddziału do pozostawienia niekompletnego wniosku bez rozpoznania, jeśli nie zostanie on uzupełniony w terminie 14 dni. Rozporządzenie wydane na podstawie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. Nr 116, poz. 1206 ze zm.) w § 10 ust. 2 zobowiązywało do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, co też w sprawie uczyniono. W konkluzji organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy

zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające

sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na

które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej

dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i

1) terenowych organów administracji rządowej;

2) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż

określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

3) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie dotyczy żadnego z powyższych punktów ustawy procesowej.

Rację ma skarżąca twierdząc, że przepisy postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie w sprawach udzielania pomocy przez Agencję w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego. Przywołany wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. II GSK 63/06, z którego argumentacją Sąd orzekający się zgadza, wyróżnia w toku procedury przyznania pomocy dwa etapy - "administracyjny" i "cywilny". W toku pierwszego z nich następuje władcze rozstrzygnięcie sytuacji prawnej strony, której przyznano lub odmówiono przyznania pomocy, i który kończy się decyzją administracyjną. Drugi etap polega na zawarciu umowy w wykonaniu wydanej wcześniej decyzji administracyjnej. Skierowane zatem do skarżącej pouczenie, iż przepisy Kpa nie znajdują zastosowania w tych sprawach uznać należy za wadliwe. Niemniej w niniejszej sprawie skargę wniesiono na pismo pozostawiające wniosek skarżącej bez rozpoznania. Skarżąca niezasadnie traktuje je jako decyzję administracyjną - nie jest ono decyzją, lecz jedynie informacją, że z powodu niekompletności wniosku skarżącej pozostawienie tego wniosku bez rozpoznania było prawidłowe. Zgodnie natomiast z przepisami Kpa oraz utrwalonym orzecznictwem sądowym pozostawienie podania bez rozpoznania zalicza się do czynności faktycznych, a nie decyzji lub innych rozstrzygnięć procesowych (vide np. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2000 r., sygn. I SAB/133/99, LEX Nr 55296).

Jeśli skarżąca nadal stoi na stanowisku, że jej wniosek z 31 marca 2006 r. powinien być rozpatrzony, nie jest pozbawiona ochrony prawnej. W takim przypadku uprawniona jest bowiem do wniesienia skargi na bezczynność organu, która nie jest ograniczona żadnym terminem. Skarga wniesiona na pismo informujące o zasadności pozostawienia wniosku bez rozpoznania, niezależnie od merytorycznej poprawności stanowiska organu, jako nie mieszcząca się w żadnej z kategorii rozstrzygnięć wskazanych w przywołanym art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, podlegać musiała jednak odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy). Dlatego Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.

Odnośnie zwrotu skarżącej uiszczonego wpisu Sąd zauważa, że stosownie do art. 222 Prawa o postępowania przed sądami administracyjnymi, nie żąda się opłat sądowych od pisma, jeśli już z jego treści wynika, że podlega ono odrzuceniu. W niniejszej sprawie już z samej skargi wynikało, że nie dotyczy ona żadnego z punktów określonych w art. 3 § 2 ustawy procesowej. Wezwanie skarżącej do uiszczenia wpisu było zatem niezasadne. Uznając natomiast, że skarżąca nie powinna ponosić konsekwencji niezasadnego wezwania jej do uiszczenia wpisu, Sąd postanowił go zwrócić.