Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1243/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło, Asesorzy WSA Jacek Fronczyk, Przemysław Szustakiewicz (spr.), Protokolant Marcin Błach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2005 r. sprawy ze skargi C. R. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odwołania z zajmowanego stanowiska służbowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...]marca 2004 r. 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości


UZASADNIENIE

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku Nr 98 poz. 1071 ze zm.), decyzją nr [...] z dnia [...]marca 2004 r. umorzył postępowanie w sprawie odwołania C. R. z zajmowanego stanowiska służbowego w jednostce organizacyjnej Urzędu Ochrony Państwa i przeniesienia z urzędu na stanowisko służbowe w innej jednostce organizacyjnej UOP. W uzasadnieniu organ wskazał, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...]stycznia 2002 roku Szef Urzędu Ochrony Państwa utrzymał w mocy wcześniejszy rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 roku, na podstawie którego C.R. został odwołany z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] grudnia 2001 roku przeniesiony na stanowisko służbowe w innej jednostce organizacyjnej UOP. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi C. R. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, działając na podstawcie art. 230 ust. 1 pkt 2, ust. 4, ust. 7, ust. 8 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu ( Dz. U. Nr 74 poz. 676 ze zm.), wypowiedział C.R. stosunek służbowy i zwolnił ze służby z dniem [...] sierpnia 2002 roku. Naczelny Sad Administracyjny, wyrokiem z dnia 29 stycznia 2003 roku (sygn. akt II SA 569/02), uchylił zaskarżony rozkaz Szefa UOP nr [...] i poprzedzający go rozkaz nr [...]. W dniu [...] lutego 2004 roku C. R. wezwał Szefa ABW do wykonania wymienionego wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Po rozpoznaniu wezwania strony, organ uznał, iż w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do umorzenia postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość, nie ma bowiem podstaw prawnych i faktycznych do jej merytorycznego rozpatrzenia. Szef ABW stwierdził wprawdzie, że bezspornym jest, iż Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 stycznia 2002 roku, wyeliminował z obrotu prawnego rozkazy, na mocy których organ służbowy UOP dokonał zmiany treści stosunku służbowego C. R.. Wskazał jednakże, że ustawą z dnia 24 maja 2002 roku o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu zniesiony został Urząd Ochrony Państwa, a wraz z utworzeniem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego powstała nowa struktura organizacyjna tego urzędu. Ponadto nie jest możliwe wydanie decyzji w przedmiocie przeniesienia C.R. na stanowisko służbowe w innej jednostce organizacyjnej w sytuacji, gdy stosunek służbowy wymienionego został rozwiązany. Zdaniem Szefa ABW z tych okoliczności wynika, iż brak jest podstaw do wydania decyzji załatwiającej przedmiotową sprawę przez jej rozstrzygnięcie, co do istoty.

W dniu 22 marca 2004 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył Pan C. R..

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podnosząc, iż dokonana analiza i ocena ustaleń poczynionych w trakcie postępowania poprzedzającego wydanie decyzji z dnia [...] marca 2004 r. nie wskazuje, iż była ona wydana z naruszeniem prawa.

W dniu 3 czerwca 2004 r. skargę na powyższą decyzję złożył Pan C.R.. Skarżący zarzucił Szefowi ABW naruszenie art.: 6-11 i 15 Kpa oraz 77, 80, 81 i 156 § 1 Kpa poprzez:

uniemożliwienie wypowiedzenia się, co do zebranych w toku postępowania administracyjnego dowodów;

nie zapoznanie go z zebranym w toku postępowania materiałem dowodowym;

nie uznanie ciągłości pełnienia służby w ABW na stanowisku posiadanym w UOP. Skarżący wskazał, że NSA postanowieniem z dnia 8 grudnia 2003 sygn. akt II SA 3166/02 odrzucił skargę na decyzję Szefa ABW o wypowiedzeniu mu stosunku służbowego ze względu na nieskuteczne doręczenie stronie decyzji. Tak, więc zadaniem skarżącego nadal jest on funkcjonariuszem i pełni służbę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 poz.1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Rozpatrywana pod tym względem skarga zasługuje na uwzględnienie.

W obu decyzjach wydanych w sprawie organ powołuje się na bezprzedmiotowość postępowania, wynikającą z faktu, iż skarżącemu, rozkazem personalnym nr [...]z dnia[...]czerwca 2002 r. Szef ABW, działając na podstawie art. 230 ust. 1 pkt 2, ust. 4 ust. 7 i ust. 8 ustawy o ABW oraz AW, wypowiedział stosunek służbowy i zwolnił ze służby z dniem [...] sierpnia 2002 r.

Jednak decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego, nie może być zatem podstawą do uznania postępowania za bezprzedmiotowe. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 grudnia 2003 r. sygn. akt II SA 3166/02 odrzucił skargę pana C. R. na powyższą decyzję wskazując, iż zgodnie z art. 109 Kpa decyzję doręcza się stronom na piśmie.

Tymczasem skarżącemu doręczono jedynie pismo informacyjne wydaniu rozkazu personalnego. Samo pismo było podpisane przez osobę nieuprawnioną do wydania decyzji. Decyzja ta zgodnie z art. 110 Kpa nie weszła do obrotu prawnego. Organ nie może, więc powoływać się w decyzji na swoje wcześniejsze orzeczenie, które nie weszło w życie. Taka decyzja nie może być podstawą do wydania innej decyzji.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.