Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 397/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Joanna Stadnik, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 września 2008 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Wojewody z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda zaskarżoną decyzją z dnia 21 marca 2008 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania B. M. od decyzji Starosty z dnia 21 stycznia 2008 r., znak: [...], wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia w zakresie wykonania lukarny oraz wbudowania okien połaciowych w budynku położonym we wsi S. K. nr [...], gm. T. – utrzymał tę decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wyjaśnił, że decyzja ta jest zgodna ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 września 2007 r., II SA/Lu 573/07, iż w sytuacji, gdy zgłoszenie zamiaru wykonania określonych robót budowlanych, których wykonanie nastąpi niezależnie, a tylko niektóre z nich wymagają pozwolenia na budowę, organ powinien złożyć sprzeciw jedynie, co do robót budowlanych wymagających tego pozwolenia. W pozostałej części rozstrzygnięcie sprawy (milcząca zgoda na rozpoczęcie robót budowlanych) następuje przez nie wniesienie sprzeciwu. O ile zgłoszenie inwestora nie spełnia ustawowych wymogów wynikających z przepisu art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, organ, w drodze postanowienia, powinien wezwać inwestora do uzupełnienia brakujących dokumentów.

Organ pierwszej instancji prawidłowo zatem uznał, że skoro wykonanie lukarny i okien połaciowych wymaga pozwolenia na budowę, to w pierwszej kolejności należy, na podstawie art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane, sprzeciwem wyłączyć ze zgłoszenia te roboty.

Wojewoda uznał za niezasadne twierdzenie odwołującego się, iż postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe w związku z zapadłymi orzeczeniami Sądów, albowiem zgłoszenie robót budowlanych nie zostało wycofane.

B. M. złożył w dniu 2 maja 2008 r. skargę na decyzję Wojewody z dnia 21 marca 2008 r., znak: [...], oraz na decyzję Starosty z dnia 15 lutego 2008 r., znak: [...]. Zarządzeniem przewodniczącego wydziału z dnia 3 czerwca 2008 r. skarga na decyzję Starosty z dnia 15 lutego 2008 r., znak: [...], została wyłączona do odrębnego postępowania, a w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest wyłącznie skarga na decyzję Wojewody z dnia 21 marca 2008 r., znak: [...].

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 29 i art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego, poprzez uznanie, że skoro na wykonanie w budynku lukarny i okien połaciowych wymagane jest pozwolenie na budowę, to należało sprzeciwem wyłączyć ze zgłoszenia te roboty. Zdaniem skarżącego organ mnożąc orzeczenia w tej sprawie, błędnie przypisuje mu jakoby wyrażał się, że sprawa pozwolenia na budowę jest bezprzedmiotowa.

Decyzja Wojewody została wydana bez podstawy prawnej, co winno skutkować stwierdzeniem jej nieważności na podstawie art. 156 k.p.a. Organ za podstawę prawną decyzji wskazał art. 30 ust. 6, który odnosi się do trzech różnych stanów prawnych, nie podając o jaką faktycznie przesłankę oparto decyzję.

Skarżący podkreślił, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania, gdyż została wydana pomimo braku dokładnego wyjaśnienia sprawy i nierozpatrzenia stanu faktycznego sprawy. Błędnie wskazano również miejscowość, w której miała być realizowana przedmiotowa inwestycja jako "K. S., gm. T.", zamiast prawidłowo "S. K., gm. T.".

W ocenie strony skarżącej organ administracji nie zauważa różnicy pomiędzy zgłoszeniem a pozwoleniem na wykonywanie robót budowlanych. Zaskarżona decyzja uniemożliwia wykonanie prac, które z punktu widzenia bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi powinny być wykonane już dawno. W tej sytuacji organ powinien wręcz nakazać wykonanie naprawy kominów i wymiany pokrycia dachowego.

Skarżący wskazał także, iż roboty budowlane objęte wnioskiem w niniejszej sprawie nie stanowią budowy, rozbudowy ani nadbudowy, lecz są sklasyfikowane przez prawo budowlane jako roboty nieskomplikowane i niezbędne do wykonania w budynku istniejącym.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne w sprawie dotyczącej robót budowlanych, które skarżący B. M. chciałby wykonać w budynku mieszkalnym położonym w S. K. nr [...], gm. T., toczy się od 30 września 2005 r., tj. od dokonania przez inwestora zgłoszenia zamiaru wykonania określonych robót.

Starosta decyzją z dnia 14 października 2005 r. wniósł sprzeciw do zgłoszenia wymiany kominów, wymiany pokrycia dachowego, wymiany trzech okien w lukarnach oraz wykonania jednej lukarny i wbudowania dwóch okien połaciowych w budynku położonym w miejscowości S. K. nr [...], gm. T., a Wojewoda decyzją z dnia 16 grudnia 2005 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że objęte wnioskiem B. M. roboty budowlane, tj. budowa nowej lukarny i wbudowanie dwóch okien połaciowych wymagają pozwolenia na budowę. Skoro wniosek inwestora dotyczył całości zamierzenia, a część tego zamierzenia nie może być przyjęta w ramach zgłoszenia, to zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane organ uprawniony był do wniesienia sprzeciwu.

Wyrokiem z dnia 28 lutego 2006 r. wydanym w sprawie II SA/Lu 78/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę B. M. na powyższa decyzję Wojewody z dnia 16 grudnia 2005 r.

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej B. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 lutego 2006 r., II SA/Lu 78/06, wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2007 r., II OSK 688/06, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.

NSA uznał, że w sytuacji, gdy zgłoszenie w oparciu o art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego obejmuje kilka odrębnych robót budowlanych, których wykonanie nastąpi niezależnie, a tylko niektóre z nich wymagają pozwolenia na budowę (art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego), organ powinien złożyć sprzeciw jedynie co do robót budowlanych wymagających tego pozwolenia.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 25 września 2007 r., II SA/Lu 573/07, uchylił decyzję Wojewody z dnia 16 grudnia 2005 r., znak: [...].

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd stwierdził, że zgłoszony przez skarżącego B. M. zakres robót budowlanych obejmował bezspornie zarówno roboty mieszczące się w kategorii remontu i nie wymagające uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę (wymiana kominów, pokrycia dachowego i okien), jak również roboty stanowiące przebudowę, a zatem wymagające uzyskania pozwolenia na budowę (wykonanie okna typu lukarna oraz podwójnych okien typu połaciowego). W takiej sytuacji organ winien wnieść sprzeciw w formie decyzji (art. 104 k.p.a.) tylko co do tej części robót budowlanych, które wymagają uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W pozostałej zaś części rozstrzygnięcie sprawy (milcząca zgoda na rozpoczęcie robót budowlanych) następuje przez nie wniesienie sprzeciwu (art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego w zw. z art. 104 § 1 in fine k.p.a.).

Sąd wskazał również, że o ile zgłoszenie inwestora, w ocenie organu administracji, nie spełniało ustawowych wymogów wynikających z przepisu art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, to organ winien wezwać inwestora, w drodze postanowienia, do uzupełnienia brakujących dokumentów i dopiero po ich złożeniu ocenić należycie rodzaj i zakres zamierzonych robót.

Wojewoda decyzją z dnia 3 stycznia 2008 r., znak: [...], uchylił decyzję Starosty z dnia 14 października 2005 r., znak: [...], i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, w którym zostało wydane, oraz poza zakres postępowania administracyjnego, w którym zostało wydane zaskarżone rozstrzygnięcie. Zasięgiem jego oddziaływania objęte zostaje przyszłe postępowanie w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 1999 r., IV SA 527/97, LEX nr 47275).

Stanowisko wyrażone w uzasadnieniu powołanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2007 r. oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 września 2007 r. było wiążące dla organów administracji rozpatrujących ponownie sprawę zgłoszonych przez skarżącego robót budowlanych.

Zaskarżona decyzja orzekająca o sprzeciwie w zakresie wykonania lukarny i wbudowania dwóch okien połaciowych, wobec uznania takich robót budowlanych za wymagające uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, jest zgodna z oceną prawną i wytycznymi zawartymi we wskazanych wyżej wyrokach. Dlatego też nieuzasadnione są zarzuty skargi, co do naruszenia tą decyzją art. 29 i art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 118 ze zm.).

Niezasadne są również zarzuty skarżącego, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz nierozpatrzenie stanu faktycznego.

Organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i wydały rozstrzygnięcie w oparciu o cały materiał dowodowy na podstawie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca tę decyzję decyzja organu pierwszej instancji, zostały należycie uzasadnione w myśl art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na względzie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.