Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2653/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 07 września 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Jan Zimmermann / spr. / Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska AWSA Mariusz Kotulski Protokolant: Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 września 2004r. sprawy ze skargi B. Ś. i S. Ś. na uchwałę Rady Gminy J. z dnia [...] 2003r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J. - skargę oddala -


UZASADNIENIE

II SA/Kr 2653/03

UZASADNIENIE

Na podstawie uchwały Rady Gminy w J. z dnia [...] marca 2001 r. Nr [...] przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J. Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 5 czerwca 2003 r. do 30 czerwca 2003r.

W dniu 2 lipca 2003 r. pismo nazwane "protestem", dotyczące powyższego projektu, skierowała do Wójta Gminy w J. B.S. (tylko ona podpisała zarzut) zam. w Z. Napisała ona, że w projekcie planu jej działka nr "1", położona w Z. na O., mająca dotąd status działki budowlanej, została określona jako nie budowlana.

Rada Gminy Jabłonka uznała powyższe pismo za zarzut B. i S. S. i odrzuciła go uchwałą z dnia [...] września 2003 r. Nr [...].

W uzasadnieniu tej uchwały napisano, że działka zainteresowanych jest położona w obrębie gruntów rolnych, oddalonych od zespołów zabudowy wsi. Działka leży u podnóża Pasma Babiogórskiego, w otulinie Babiogórskiego Parku Narodowego i cechuje się wybitnymi walorami krajobrazu otwartego (panorama Tatr). W przedstawionym projekcie działka ta leży na terenie lasów, zadrzewień, torfowisk i gruntów rolnych wskazanych do zalesień (RL) oraz w niewielkim fragmencie jako teren użytków rolnych (RP) z zakazem zabudowy. Teren podlega ochronie przed zainwestowaniem na podstawie poprzednich planów zagospodarowania przestrzennego. W projekcie przyjęto, że konieczna jest kontynuacja polityki ochrony walorów krajobrazowych całego obszaru a przesłanki ochrony przyrody i krajobrazu powinny mieć tu pierwszeństwo przed racjami wynikającymi z prawa własności. Stwierdzono dalej, że nie jest prawdą twierdzenie zawarte w zarzucie, że w obowiązującym planie działka nr "1" ma charakter budowlany. Jest ona położona w strefie E-2Z, określonej jako strefa szczególnej ochrony ekologicznej z zakazem lokalizacji jakichkolwiek obiektów kubaturowych.

W uzasadnieniu prawnym powołano przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy - prawo ochrony środowiska, ustawy o ochronie przyrody i ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, tłumacząc ich zastosowanie w sprawie. Wskazano, że odrzucając zarzut Rada Gminy nie działała dowolnie, ani nie nadużyła swoich uprawnień planistycznych.

W dniu 29 października 2003 r. B. i S. S. skierowali na powyższą uchwałę skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarzucili oni naruszenie prawa materialnego a w szczególności art. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Podnieśli, że uchwała jest nieprawidłowo uzasadniona, w uzasadnieniu brakuje sformułowań indywidualnych, a Rada wybiórczo potraktowała wnioski właścicieli o przekwalifikowanie gruntów. Zarzucili, że naruszono jej prawo do samodzielnego zagospodarowania działek w granicach określonych ustawami oraz zasadami współżycia społecznego, a właśnie te zasady narusza zgoda na wzniesienie obok obiektu pensjonatowego. Skarżący zarzucili również, że w uchwale nie wyjaśniono, na czym polegałaby kolizja między zmianą przeznaczenia działek a zapewnieniem walorów ochrony środowiska.

W odpowiedzi na skargę Gmina J. wniosła o jej oddalenie. Powtórzono tu poprzednią argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Analizując uchwałę o odrzuceniu zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy najpierw zwrócić uwagę na pewne cechy charakterystyczne tego rodzaju uchwał i na specyfikę ich kontroli przez sąd administracyjny, opierając się o obowiązującą w dacie wydania zaskarżonej uchwały ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), gdyż te przepisy są miarodajne dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały.

Według cyt. ustawy proces planistyczny składał się z kilku etapów i na każdym z nich zainteresowanemu służyły odmienne środki obrony przed tymi regulacjami planu, które godzą w jego uprawnienia lub w jego interesy prawne.

W szczególności w pierwszym etapie przygotowania planu dochodziło do wyłożenia jego projektu do publicznego wglądu i do zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Organy gminy miały prawo ich przyjęcia lub odrzucenia, przy czym uchwała rady gminy w sprawie odrzucenia zarzutu powinna była zawierać faktyczne i prawne uzasadnienie. Rada winna w tym uzasadnieniu przedstawić wyniki analizy wniesionego zarzutu i wytłumaczyć przyjęte rozstrzygnięcie przedstawiając sytuację faktyczną wnoszącego zarzut (sytuację jego nieruchomości) a także wyjaśniając przepisy prawne mające zastosowanie w sprawie, sposób ich interpretacji i ich związek z sytuacją adresata uchwały. Uchwała ta stanowiła wyraz stanowiska organów gminy, które wybrały je w ramach przysługującego im władztwa planistycznego i nie wywierała ona skutków prawnych w obrębie samego planu. Uchwała ta podlegała zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego w specjalnym trybie (art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Skarga ta nie mogła jeszcze dotyczyć samych rozwiązań planistycznych (chodziło tu jeszcze o projekt planu, a nie o gotowy plan), ale jej przedmiotem mogło być ewentualne naruszenie prawa dotyczące odpowiedzi udzielonej na wniesiony wcześniej zarzut.

Dopiero w drugim etapie dochodziło do sporządzenia planu i uchwała o planie podlegała i podlega osobnej skardze do sądu administracyjnego, wnoszonej w trybie przepisów ustawy o samorządzie gminnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny jest upoważniony do kontroli zgodności z prawem zaskarżonych do niego aktów (art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i dlatego nie może kontrolować poglądów organów planistycznych, wyrażanych w odpowiedziach na zgłoszone zarzuty. Zgodnie z założeniami opisanymi wyżej, Sąd nie może również na tym etapie badać legalności samego planu. Analizując uchwałę o odrzuceniu zarzutów Sąd bada natomiast, czy zawiera ona prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, rozpatrujące sytuację faktyczną i prawną podmiotu wnoszącego zarzut i wskazujące na to, że organy planistyczne nie działały dowolnie. Sąd bada również, czy uzasadnienie to operuje prawdziwymi faktami i czy prawidłowo łączy te fakty z obowiązującymi przepisami prawa, a wreszcie kontroluje sam sposób podjęcia uchwały i zachowanie przepisów określających tryb jej podejmowania.

W analizowanej tu sprawie, biorąc pod uwagę powyższe założenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa.

W szczególności, wbrew opinii skarżących, uchwała ta zawiera obszerne i wyczerpujące uzasadnienie, z którego wynika, że organy planistyczne wzięły pod uwagę okoliczności podniesione w zarzucie i zbadały indywidualną sytuację wnoszącej zarzut. Wytłumaczono od strony faktycznej i prawnej powody takiego a nie innego, projektowanego rozwiązania planistycznego, posługując się rzeczowymi argumentami. Z materiału sprawy wynika, ze działka nr "1" w Z. nie miała statusu działki budowlanej także pod rządem obowiązującego dotychczas planu, toteż kwestionowany przez skarżących projekt utrzymuje tylko istniejący stan rzeczy. Wyjaśniono, że działka B. S. S. leży w otulinie Babiogórskiego Parku Narodowego, na terenie o wybitnych walorach krajobrazowych i w strefie szczególnej ochrony ekologicznej, co wyklucza jego zabudowę. Wytłumaczono, że właśnie tu potrzeby ochrony środowiska powinny mieć pierwszeństwo przed zasadami wynikającymi z prawa własności. W tym kontekście rzeczywiste wątpliwości budzi fakt dopuszczenia sąsiedniej budowy obiektu pensjonatowego. Jest to jednak kwestia samego planu, która nie wpływa na ocenę zaskarżonej uchwały o odrzuceniu konkretnego zarzutu do projektu tego planu. Uchwała o planie, gdy zostanie podjęta, będzie mogła być zaskarżona do sądu administracyjnego przez każdego, czyj interes prawny lub uprawnienie zostaną tą uchwałą naruszone, w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Uzasadnienie prawne zaskarżonej uchwały jest również prawidłowe. Powołano tu stosowane przepisy prawne i wytłumaczono ich zastosowanie w sprawie.

W opisanej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa i z tego powodu orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).

Od niniejszego wyroku służy skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od daty jego doręczenia. Skargę powinien sporządzić adwokat lub radca prawny.