Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 84/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1885/18 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] października 2018 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 12 lutego 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1885/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił T.S. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z [...] października 2018 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w wysokości 24.000 zł.

WSA w Warszawie stwierdził, że rodzaj obowiązku nałożony na skarżącego (świadczenie pieniężne) nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny. W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi zapłacona kara zostanie zwrócona skarżącemu.

Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, że na skutek zapłaty kwoty 24.000 zł grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji.

WSA wskazał, że skarżący twierdzi, że nie jest w stanie zapłacić kary, a próba zdobycia środków finansowych na ten cel może doprowadzić go do zadłużenia. Nie poparł tych twierdzeń rzetelnym zobrazowaniem swojej sytuacji majątkowej i dokumentami. Braki uzasadnienia wniosku w omawianym zakresie uniemożliwiły Sądowi dokonanie oceny, czy zapłata 24.000 zł kary rzeczywiście skutkować będzie zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego zmianę przez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zarzucił naruszenie przepisów postępowania w sposób wywierający istotny wpływ na treść skarżonego postanowienia, tj. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., 09z. 1302 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") przez jego niezastosowanie w sytuacji kiedy skarżący spełnił przesłanki określone w wymienionym przepisie i konieczne jest wstrzymanie wykonania decyzji stanowiącej przedmiot skargi do WSA, albowiem wykonanie decyzji stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem wykonania decyzji pozbawi skarżącego niezbędnych środków utrzymania.

Skarżący wskazał, że wykonanie decyzji organu spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu, ponieważ pozbawi środków utrzymania, co zmusi skarżącego do zaciągnięcia wysokooprocentowanych pożyczek.

Wykonanie decyzji grozi spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków w interesach skarżącego. Wysokość kary pieniężnej znacząco przewyższa możliwości majątkowe T.S., co równocześnie implikuje konieczność podjęcia kroków zmierzających do pozyskania w różny sposób tej kwoty pieniężnej m.in. przez zaciągnięcie kredytu.

Zdaniem skarżącego, Sąd błędnie ocenił wskazywane przez skarżącego okoliczności uzasadniające wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji i w konsekwencji niezasadnie uznał, że skarżący nie spełnia kryteriów umożliwiających zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji nakładającej na stronę obowiązek zapłaty.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem udzielenia ochrony tymczasowej jest uprawdopodobnienie przez stronę wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stwierdzić przy tym należy, że za wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudnymi do odwrócenia skutkami są zaś takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 379).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że skarżący we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji może skutkować wystąpieniem okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Jak słusznie zauważył WSA, skarżący wskazał, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia jego sytuacja majątkowa. Nie opisał jej jednak we wniosku ani też nie przedstawił żadnych dokumentów w celu jej zobrazowania. Działając w ten sposób, uniemożliwił Sądowi ocenę, czy faktycznie wykonanie decyzji będzie skutkowało wystąpieniem trudnych do odwrócenia skutków. Odstępując już od oceny, czy zaciągnięcie kredytu czy pożyczki może być uznane za trudne do odwrócenia skutki, NSA stwierdza, że nie sposób było stwierdzić, czy faktycznie uiszczenie 24.000 zł będzie skutkowało koniecznością pozyskania dodatkowych środków w takiej formie.

Ponadto, zdaniem skarżącego, zapłacenie kary określonej w decyzji spowoduje szkodę. Wobec tego NSA stwierdza, że jak wynika ze stanowiska orzecznictwa, wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma bowiem charakter odwracalny (por. np. postanowienia NSA z: 26 marca 2019 r., sygn. akt II GZ 43/19; 7 lutego 2019 r., sygn. akt I GZ 21/19; dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku, czego w niniejszej sprawie nie zrobiła.

W tych okolicznościach sprawy, zdaniem NSA, zasadnie Sąd I instancji uznał, że nie było podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.