Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 9/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 120, art. 121, art. 201 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska (spr.) Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 r. sprawy ze skargi P sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżąca P Sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] wydane w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania podatkowego wszczętego z urzędu w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okres od stycznia 2010 r. do grudnia 2010 r.

Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny:

Na skutek ustaleń zawartych w protokole kontroli podatkowej z [...] stycznia 2013 r. postanowieniem z [...] maja 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okres od stycznia do grudnia 2010 r.

Wnioskiem z [...] sierpnia 2014 r. skarżąca Spółka zwróciła się do Naczelnika Urzędu Celnego o zawieszenie prowadzonego postępowania w sprawie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za 2010 r. do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego skierowanego przez WSA we Wrocławiu postanowieniem z dnia 4 czerwca 2014r., sygn. akt I SA/Wr 562/14 dotyczącego stwierdzenia, czy art. 5 w związku z art. 2 ust. 3 i w związku z art. 21 ust. 4 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. Urz. UE L nr 283/51) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on regulacji krajowej przewidzianej w treści art. 89 ust. 16 ustawy o podatku akcyzowym, która nakazuje zastosowanie stawki podatku akcyzowego przewidzianej dla paliw silnikowych do oleju opałowego na skutek braku spełnienia przez podatnika wymogu formalnego przewidzianego w art. 89 ust. 14-15 tej ustawy; czy zasada proporcjonalności nie sprzeciwia się wymogowi formalnemu przewidzianemu w art. 89 ust. 14-15 ustawy o podatku akcyzowym, uzależniającemu zastosowanie obniżonej stawki akcyzy przewidzianej dla olejów opałowych

od konieczności sporządzenia i złożenia zestawienia oświadczeń nabywców

w ustawowym terminie, abstrahując od zaistnienia warunku materialnego w postaci sprzedaży paliwa na cele opałowe; czy zgodna z zasadą proporcjonalności jest sankcja przewidziana w treści art. 89 ust. 16 ustawy, polegająca na obciążeniu sprzedawcy podatkiem akcyzowym, jak w okolicznościach przedmiotowej sprawy, wyliczonym według stawki przewidzianej dla paliw silnikowych (art. 89 ust. 4 pkt 1 ustawy)

w odniesieniu do oleju opałowego na skutek niespełnienia warunku formalnego przewidzianego w treści art. 89 ust. 14-15 ustawy.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego odmówił zawieszenia postępowania podatkowego. W uzasadnieniu postanowienia organ podatkowy I instancji przytoczył treść normy art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Ponadto organ poinformował, że celem zawieszenia postępowania jest podtrzymanie toku postępowania w sytuacji, gdy nie można go zakończyć albo gdy - choć można je zakończyć - nie należy tego czynić z powodów przewidzianych w tym przepisie. Organ wskazał, że powody, które stanowią podstawę zawieszenia, są dość zróżnicowane, a ich wspólną cechą jest to, że mają charakter przejściowy. Z reguły można je usunąć i kontynuować postępowanie. Organ I instancji poddał analizie kwestię zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd. Dalej organ powołując się na poglądy doktryny, znajdujące umocowanie w licznych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz sądów administracyjnych uzasadnił, że postępowanie przed Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości co do oceny zgodności ustawowego unormowania podatkowego z przepisami prawa wspólnotowego nie jest zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Następnie skarżąca Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie art. 201 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez:

– odmowę zawieszenia postępowania pomimo, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji było uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd w postaci Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej,

który rozpatruje obecnie pytanie prejudycjalne WSA we Wrocławiu sygn. akt

I SA/Wr 562/14 od czego uzależniony jest wynik niniejszego postępowania;

– uznanie, że odpowiedzi udzielone na postawione w trybie prejudycjalnym pytania nie będą miały charakteru rozstrzygnięcia wstępnego.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie o zawieszeniu postępowania podatkowego.

W uzasadnieniu zażalenia skarżąca Spółka zaznaczyła, że nie zgadza się

z przytoczonym przez organ I instancji orzeczeniem z 19 kwietnia 2006 r. wydanym

w sprawie sygn. akt I SA/Sz 14/06. Spółka podkreśliła, że wykładnia zawarta w jego uzasadnieniu nie ma dla organu charakteru prawnie wiążącego. Nadmieniła, że zadane do TSUE w trybie prejudycjalnym pytanie dotyczy tego samego przedmiotu postępowania co postępowanie prowadzone wobec skarżącej.

Wprawdzie skarżąca zdawała sobie sprawę z braku bezpośredniego wpływy orzeczenia TSUE na postępowanie prowadzone w sprawie skarżącej, jednak jej zdaniem organ z własnej inicjatywy powinien rozważyć skutki rozstrzygnięcia.

Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca powołała się na poglądy doktryny i judykatury wskazujące, że instytucja pytania prejudycjalnego jest głównym instrumentem współpracy organów wymiaru sprawiedliwości państw członkowskich z organami UE umożliwiającymi uczynienie zadość zasadzie jednolitości. Skarżąca zaznaczyła, że obowiązek współpracy pomiędzy organami krajowymi oraz unijnymi nie na darmo został podniesiony do rangi zasady. Natomiast współdziałanie pomiędzy TSUE a sądami krajowymi państw członkowskich gwarantuje bezpieczeństwo i pewność prawa, a tym samym umożliwia budowanie zaufania obywateli państw członkowskich wobec instytucji unijnych. Zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa unijnego sąd, który w toku postępowania ustalił, iż norma prawa krajowego jest niezgodna z regulacją unijną, powinien odmówić zastosowania przepisu prawa wewnętrznego.

Skarżąca zauważyła, iż mimo dokonywania na obecnym etapie postępowania rozstrzygnięcia przez organ administracji a nie sąd, to w jej ocenie zasadnym jest zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia pytania prejudycjalnego

także z uwagi na konieczność respektowania przez organy treści art. 8 KPA,

zgodnie z treścią którego organy administracji publicznej prowadzą postępowanie

w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

Postanowieniem z [...] listopada 2014 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Poddając ocenie odmowę zawieszenia postępowania podatkowego przez organ I instancji, organ odwoławczy stwierdził, że Naczelnik Urzędu Celnego zasadnie odmówił dokonania wnioskowanego przez skarżącą Spółkę zawieszenia postępowania. Ponadto organ odwoławczy podtrzymał argumentację organu I instancji zawartą w zaskarżonym postanowieniu. W uzasadnieniu wydanego postanowienia Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że w świetle doktryny prawa administracyjnego, jak i orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego pod pojęciem zagadnienia wstępnego rozumie się sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Ocena zaś tego zagadnienia należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie (wyrok NSA z 27 kwietnia 2003 r. sygn. akt V SA 2826/02). Oznacza to, że organ podatkowy zawiesza postępowanie, jeżeli rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd pozostaje w takim związku z postępowaniem podatkowym, że bez jego rozstrzygnięcia nie jest możliwe rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy.

Odnosząc się do prowadzonego wobec Spółki postępowania podatkowego, organ odwoławczy wyraził pogląd, że w tym przypadku rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w sprawie jest możliwe również bez rozstrzygnięcia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, gdyż rozstrzygnięcie Trybunału nie stanowi zagadnienia wstępnego

w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skardze Spółka zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, w postaci art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę zawieszenia

postępowania pomimo, że:

a) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd w postaci Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który rozpatruje obecnie pytanie prejudycjalne WSA we Wrocławiu sygn. akt I SA/Wr 562/14 od czego uzależniony jest wynik niniejszego postępowania,

b) brak zawieszenia postępowania doprowadzi do rozstrzygnięcia, co do którego już

w momencie jego wydania istnieć będzie duże prawdopodobieństwo jego wzruszenia na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, co stanowi działanie sprzeczne z zasadą prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie

do organów podatkowych,

c) fakt zadania pytania prejudycjalnego przez WSA we Wrocławiu sygn. akt I SA/Wr 562/14 oraz analiza treści tego pytania wskazuje na istnienie poważnych wątpliwości

w zakresie wykładni przepisów prawa dotyczących niniejszego postępowania,

co oznacza, że na obecną chwilę nie jest możliwe rozstrzygnięcie sprawy na podstawie przepisów prawa (art. 120 OP), bowiem obowiązujące przepisy wymagają przeprowadzenia wiążącej wykładni przepisów wspólnotowych przez TSUE rzutującej na wykładnię przepisów krajowych.

W uzasadnieniu skarżąca, powołując się na komentarz P. Pietrasza do art. 201 Ordynacji podatkowej (SIP LEX 2013), wskazała, że przez określenie zagadnienia wstępnego należy rozumieć pewną kwestię o charakterze otwartym (tzn. jeszcze nie przesądzoną), której treścią może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo inne jeszcze okoliczności mające znaczenie prawne. Z zagadnieniem wstępnym, zwanym też kwestią wstępną lub prejudycjalną mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej.

Skarżąca podkreśliła, że w omawianej sytuacji pojawiła się kwestia prawna

o charakterze otwartym. Istotą zagadnienia przedstawionego do rozstrzygnięcia przez TSUE jest zgodność pomiędzy przepisem art. 89 ust. 16 ustawy o podatku akcyzowym, nakazującym zastosowanie stawki podatku akcyzowego przewidzianej dla paliw silnikowych do oleju opałowego na skutek braku spełnienia przez podatnika wymogu formalnego przewidzianego w art. 89 ust. 14-15 ustawy o podatku akcyzowym z art. 5 w związku z art. 2 ust. 3 i w związku z art. 21 ust. 4 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. Urz. UE L nr 283/51), a także czy przepis ten nie jest sprzeczny z zasadą proporcjonalności, jako ogólną zasadą prawa Unii Europejskiej.

Rozstrzygnięcie tej kwestii w ocenie skarżącej ma kluczowe znaczenie dla niniejszej sprawy. Jeżeli bowiem okazałoby się, że ww. regulacje krajowe są niezgodne

z przepisami wspólnotowymi, to kierując się zasadą nadrzędności przepisów wspólnotowych, brak byłoby podstaw materialno-prawnych do wszczęcia

oraz kontynuowania postępowania podatkowego w stosunku do skarżącej.

Polemizując z twierdzeniami organów podatkowych, skarżąca wskazała, że przy zastosowaniu metodologii przyjętej przez organ podatkowy za P. Pietraszem (Ordynacja podatkowa. Komentarz do art.201 - SIP LEX 2013) zwrócenie się przez Sąd Administracyjny - w analogicznej sprawie z pytaniem prawnym do TSUE wypełnia wszystkie elementy składające się na konstrukcję zagadnienia wstępnego. Skarżąca nadmieniła, że w doktrynie i judykaturze wskazuje się, że instytucja pytania prejudycjalnego jest głównym instrumentem współpracy organów wymiaru sprawiedliwości państw członkowskich z organami UE umożliwiającymi uczynienie zadość zasadzie jednolitości. Zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa unijnego sądy oraz inne instytucje reprezentujące władze państwa członkowskiego, które w toku postępowania ustaliły, iż norma prawa krajowego jest niezgodna z regulacją unijną, powinny odmówić zastosowania przepisu prawa wewnętrznego. Takie postępowanie jest bowiem konieczne do zagwarantowania prawidłowego funkcjonowania systemu prawnego UE.

Skarżąca zaznaczyła, że ma świadomość niedysponowania przez organ podatkowy uprawnieniem do zwrócenia się do TSUE o wiążącą wykładnie przepisów wspólnotowych, niemniej jednak zobowiązany jest do podejmowania działań w duchu harmonizacji prawa krajowego ze wspólnotowym. W ocenie skarżącej takie właśnie działanie powinno w szczególności przejawiać się wykładnią przepisu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, która uwzględni rozstrzyganie spraw przez TSUE jako jeden

z rodzajów zagadnienia wstępnego. Skarżąca wyraziła pogląd, że przedstawiany przez nią sposób wykładni art. 201 Ordynacji podatkowej znajduje coraz szersze poparcie

w piśmiennictwie. W celu poparcia prezentowanej argumentacji skarżąca powołała się na treść artykułu "Orzeczenie wstępne Trybunału Sprawiedliwości jako prejudykat

w postępowaniu podatkowym", który ukazał się w "Palestrze" z października 2014 r. (str. 93 - 99). Jego autorzy Dagmara Dominik-Ogińska (sędzia WSA we Wrocławiu) oraz Tomasz Koncewicz (adwokat) wyczerpująco w ocenie skarżącej uzasadniają swoje stanowisko, że pytanie prawne do TSUE stanowi zagadnienie wstępne, uzasadniające zawieszenie postępowania podatkowego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Celnej, przytaczając argumenty jak w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, albo naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas

– w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości

lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji

lub postanowienia z naruszeniem prawa. Wskazana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi pozostawało postanowienie Dyrektora Izby Celnej utrzymujące w mocy postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okres od stycznia do grudnia 2010 r.

Dokonana według wskazanych kryteriów kontrola sądowa legalności zaskarżonego postanowienia, nie wykazała naruszenia przepisów prawa materialnego

i procesowego.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy zaistniały w sprawie przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.). Zgodnie z normą zawartą we wskazanym wyżej przepisie organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione

od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Przepis ten (zgodnie z art. 235 Ordynacji podatkowej) znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu przed organami odwoławczymi. Obligatoryjne zawieszenie postępowania ma miejsce wyłącznie w przypadkach określonych w art. 201 § 1 Ordynacji podatkowej (albo w ustawach szczególnych). W sytuacji zaistnienia zdarzenia lub stanu wymienionego w tym przepisie organ podatkowy (odwoławczy) zawiesza postępowanie wydając odpowiednie postanowienie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej uzależnione jest od wystąpienia czterech istotnych elementów składających się na konstrukcję zagadnienia wstępnego:

1) wyłania się ono w toku postępowania podatkowego,

2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu,

3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, zatem zagadnienie wstępne musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy,

4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji.

Przy czym przez "zagadnienie wstępne" należy rozumieć zagadnienie, którego rozstrzygnięcie, przez inny organ lub sąd, jest niezbędne dla rozpatrzenia i wydania decyzji w konkretnej, toczącej się sprawie (np. gdy rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej). Jeżeli "zagadnienie wstępne" wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego. Mogą wiązać się z nim określone skutki procesowe, ale powstanie takiego "zagadnienia" nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego. Zatem zagadnienie wstępne wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy podatkowej. Zależności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozpatrzenia sprawy podatkowej nie można zatem utożsamiać z wymogiem ukierunkowania tej ostatniej na określoną treść decyzji podatkowej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego "zależeć" powinno rozpatrzenie sprawy podatkowej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści (por. wyrok NSA z dnia 8.11. 2011 r., sygn. akt II FSK 1916/11, wyrok WSA w Gliwicach sygn. akt I SA/GI 1282/10).

Natomiast przez określenie "inny organ" należy rozumieć każdy organ państwowy uprawniony na podstawie przepisów prawa do podejmowania rozstrzygnięć w prawem przewidzianej formie. "Innym organem lub sądem" nie będzie w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Trybunał Konstytucyjny, którego kompetencje określa art. 188 Konstytucji. Judykatura zgodna jest co do tego, że zawisłość przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy zgodności ustawy z Konstytucją nie powoduje obowiązku zawieszenia

przez organ podatkowy postępowania podatkowego. Także Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym

co do oceny zgodności ustawowego unormowania podatkowego z Konstytucją przed jego zakończeniem przez zgodne z prawem ogłoszenie orzeczenia Trybunału nie jest zagadnieniem wstępnym, o którym stanowi art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (wyrok NSA z 14 października 1999 r., I SA/Łd 2042/98, LexPolonica nr 2236355). Podobnie w przypadku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 15 marca 2012 r. sygn. akt

I SA/Po 60/12 publ. CBOSA (por. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek "Ordynacja podatkowa. Komentarz" LexisNexis 2013 wyd. 8, s. 873).

Trafnie w zaskarżonej decyzji organ doszedł do wniosku, że brak było w sprawie przesłanek do zastosowania art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, z uwagi na brak zależności między toczącym się przed organem podatkowym postępowaniem dotyczącym określenia stronie skarżącej zobowiązania w podatku akcyzowym,

a pytaniem które nie stanowi zagadnienia wstępnego obligującego organ

do zawieszenia postępowania. Celem i przedmiotem postępowania podatkowego prowadzonego przez organ podatkowy wobec skarżącej było zweryfikowanie rzetelności rozliczeń w podatku akcyzowym i spełnienie warunków uprawniających

do skorzystania ze zwolnienia w tym podatku przy sprzedaży oleju opałowego na cele opałowe.

Należy zgodzić się z Dyrektorem Izby Celnej, że istotą postępowania odwoławczego ( w tym zażaleniowego) jest między innymi ocenianie przez organ odwoławczy, czy zaskarżone rozstrzygnięcie wydane było w oparciu o przepisy powszechnie obowiązującego prawa, które obowiązywały w dniu wydania tego rozstrzygnięcia. Trafnie zauważył organ II instancji, że skoro w dniu wydania zaskarżonego postanowienia nie doszło jeszcze do wydania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyroku w sprawie pytania prejudycjalnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu sygn. akt I SA/Wr 562/14,

to nieistniejące orzeczenie nie może być wzięte pod uwagę w kontekście przesłanki

do obligatoryjnego zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 201 § 1 pkt Ordynacji podatkowej.

Zauważyć należy, że ustawodawca nie przewidział możliwości wystąpienia

przez organ do Trybunału Konstytucyjnego, jak również nie powiązał możliwości zawieszenia postępowania z oczekiwaniem na ogłoszenie orzeczenia Trybunału. Istotną kwestią jest, że zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą bieg postępowania i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Z tego też względu zgodzić należy się z poglądem, że zawieszenie postępowania powinno mieć zastosowanie tylko w przypadkach określonych przez ustawodawcę, który wyczerpująco określił przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego w przepisach, których nie można interpretować z zastosowaniem wykładni rozszerzającej (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2005 r., sygn. akt II GSK 27/05, LEX nr 180423).

Powyższe koreluje ze stanowiskiem skarżącej Spółki, która sama zauważyła

w skardze, że organ podatkowy nie dysponuje uprawnieniem do zwrócenia się

do TSUE o wiążącą wykładnię przepisów wspólnotowych. Zatem konsekwentnie podkreślenia wymaga, że organ podatkowy wszczyna i prowadzi postępowanie podatkowe na podstawie obowiązujących przepisów prawa (art. 120 Ordynacji podatkowej), a te nie przewidywały w rozpoznawanej sprawie możliwości zawieszenia postępowania w oparciu o normę art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Dlatego za bezzasadny należało uznać zarzut prowadzenia postępowania

przez organ mimo istnienia poważnych wątpliwości w zakresie wykładni przepisów prawa dotyczących niniejszego postępowania, co w ocenie skarżącej oznaczało niemożność rozstrzygnięcia sprawy na podstawie przepisów prawa.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że brak zawieszenia postępowania doprowadzi do rozstrzygnięcia, co do którego już w momencie jego wydania istnieć będzie duże prawdopodobieństwo jego wzruszenia na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, co stanowi działanie sprzeczne z zasadą prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, należy zauważyć, że przywołana norma wyrażona w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej nie może stanowić podstawy do oczekiwania od organu, aby naruszał przepisy obowiązującego prawa, a do tego prowadziłoby zawieszenie postępowania

zgodne z wnioskiem skarżącej.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.