Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 503/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi K. Z. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: odmówić K. Z. przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.


UZASADNIENIE

K. Z. po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.

Rozpoznając wniosek skarżącej stwierdzono, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Podkreślenia jednocześnie wymaga, że co do zasady strona jest zobowiązana do ponoszenia kosztów związanych z jej udziałem w sprawie (art. 199). Zatem prawo pomocy jako instytucja stanowiąca odstępstwo od tej generalnej reguły winno być stosowane jedynie w przypadkach, w których ze złożonego wniosku wynikać będzie w sposób bezsporny, że zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Należy przy tym podkreślić, że na osobie wnioskującej o przyznanie prawa pomocy spoczywa powinność udowodnienia - na co wskazuje użyty w art. 246 ustawy zwrot: "wykaże" - że sytuacja finansowa uniemożliwia jej poniesienie kosztów postępowania we własnym zakresie. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być zatem sporządzony w sposób rzetelny i wiarygodny, powinny znaleźć się w nim wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy.

Z treści złożonego w niniejszej sprawie wniosku wynika, że K. Z. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Skarżąca posiada dom (stan surowy) o powierzchni 100 m2 oraz nieruchomość rolną – 16,20 ha. Według oświadczenia skarżącej jej roczne dochody wynoszą 20.600 zł i składają się na nie dopłaty unijne (ok. 17.600 zł) i dochody ze sprzedaży produktów rolnych (ok. 3.000 zł). Skarżąca przedstawiła swoje wydatki również w skali roku, zaliczając do nich: wydatki związane z bieżącym utrzymaniem – ok. 3.500 zł, składka KRUS – ok. 1500 zł, paliwo – ok. 8.000 zł, wydatki związane z produkcją rolniczą (zakup pasz, nawozów, środków ochrony roślin, usługi weterynaryjne) – ok. 7300 zł.

Mając na uwadze powołane przepisy oraz treść wniosku o przyznanie prawa pomocy stwierdzić trzeba, iż brak jest uzasadnienia dla przyznania K. Z. prawa pomocy, ponieważ skarżąca nie wykazała w sposób nie budzący wątpliwości, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, która uprawniałaby do skorzystania z instytucji prawa pomocy.

Skarżąca oświadczyła, że źródłem jej utrzymania są dochody uzyskiwane z gospodarstwa rolnego oraz dopłaty unijne. Według oświadczenia skarżącej wysokość dochodów uzyskiwanych z prowadzenia gospodarstwa rolnego wynosi 3.000 zł rocznie, jednakże w ocenie referendarza sądowego deklarowana wysokość dochodów jest zaniżona. Jak wynika z treści wniosku, skarżąca posiada nieruchomość rolną o powierzchni 16,20 ha. Warto wobec tego zauważyć, że na podstawie art. 18 ustawy o podatku rolnym Prezes Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie danych statystycznych, ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", nie później niż do dnia 23 września każdego roku, wysokość przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa GUS z 23 września 2014 r. w sprawie wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego w 2013 r. (M.P. z 2014 r. poz. 827) dochód ten wynosił 2.869 zł. Zatem roczny dochód skarżącej z posiadanych gruntów rolnych obliczony przy uwzględnieniu tej wartości wyniósłby 46.477,80 zł. Biorąc zatem pod uwagę wielkość gospodarstwa rolnego skarżącej oraz przeciętny dochód z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych uzyskiwany z 1 ha przeliczeniowego uznać należy za mało wiarygodne oświadczenie skarżącej o uzyskiwaniu dochodu rocznego jedynie w wysokości 3.000 zł.

W świetle powyższych okoliczności uznano zatem, że brak jest podstaw do przyznania K. Z. prawa pomocy, skarżąca nie wykazała bowiem w sposób nie budzący wątpliwości, że spełnia przesłanki określone w art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270).

Mając powyższe względy na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia.