Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 188/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 64 ust. 2 pkt 4 i art. 64 ust. 3
journal: Dz.U. 2006 nr 104 poz 708
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 174 i art. 183 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch (spr.) Sędziowie sędzia NSA Izabella Kulig – Maciszewska sędzia del. WSA Maria Werpachowska Protokolant asystent sędziego Anna Pośpiech-Kłak po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 851/10 w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia (...) marca 2010 r. nr (...) w przedmiocie zwolnienia ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od T. K.na rzecz Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 października 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 851/10 oddalił skargę T. K. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia (...) marca 2010 r. nr (...)w przedmiocie zwolnienia ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (dalej: "CBA").

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych sprawy:

W dniu (...) grudnia 2009 r. T. K. złożył do Szefa CBA raport o zwolnienie ze służby z dniem (...) stycznia 2010 r. Szef CBA decyzją personalną nr (...) z dnia 29 grudnia 2009 r. zwolnił T. K. z dniem (...) stycznia 2010 r. ze służby w CBA podstawie art. 64 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 708 ze zm.), dalej powoływanej: "ustawa o CBA".

T. K.w dniu (...) stycznia 2010 r. złożył wniosek o uzupełnienie decyzji personalnej poprzez wskazanie dodatkowej podstawy prawnej zwolnienia ze służby, tj. art. 64 ust. 2 pkt 4 ustawy o CBA. U. Nr 104, poz. 708 ze zm.). Szef CBA postanowieniem nr 2/P/10 z dnia 11 lutego 2010 r., wydanym na podstawie art. 111 K.p.a., odmówił uzupełnienia decyzji personalnej we wnioskowanym zakresie.

W dniu 1 marca 2010 r. T. K. złożył do Szefa CBA wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją personalną z dnia (...) grudnia 2009 r. w części odmawiającej uzupełnienia decyzji tej decyzji. Wskazał, iż składając raport o zwolnienie ze służby nie podał faktycznej podstawy swego wystąpienia, gdyż działając pod wpływem błędu przyjął, że Szef CBA wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzy sprawę i uwzględni fakt uzyskania przez funkcjonariusza do emerytury w pełnym wymiarze, co daje podstawę do zwolnienia ze służby w trybie przewidzianym w art. 64 ust. 2 pkt 4 ustawy o CBA.

Szef CBA, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia (...) marca 2010r. nr (...) utrzymał w mocy decyzję z dnia (...) grudnia 2009 r.

W uzasadnieniu decyzji ostatecznej organ stwierdził, że wniosek T.K. z dnia 7 grudnia 2009 r. stanowi pisemne wystąpienie ze służby, o którym mowa w art. 64 ust. 3 ustawy o CBA. Wniosek ten został sporządzony na piśmie, zawiera własnoręczny podpis, a także wyraźnie sprecyzowaną prośbę o zwolnienie ze służby z dniem 4 stycznia 2010 r. i nie zawiera żadnej wzmianki o posiadaniu przez funkcjonariusza prawa do emerytury w pełnym wymiarze; jako powód zwolnienia ze służby została wskazana wyłącznie zaistniała sytuacja osobista.

Za całkowicie nieuzasadnioną organ uznał powoływanie się przez T. K. na możliwość modyfikacji oświadczenia o wystąpieniu ze służby na podstawie art. 84 i art. 85 K. c. Przepisy te dotyczące wad oświadczenia woli znajdują co prawda zastosowanie na zasadzie analogii w postępowaniu administracyjnym, jednak w niniejszym stanie faktycznym powoływanie się na nie jest całkowicie nieuprawnione. Zgodnie z art. 84 § 1 K.c. od oświadczenia złożonego innej osobie można uchylić się wyłącznie, gdy błąd został wywołany przez tę osobę, albo gdy ta osoba o błędzie wiedziała lub z łatwością mogła się o nim dowiedzieć. Oświadczenie złożone przez funkcjonariusza w dniu 7 grudnia 2009 r. nie zostało złożone pod wpływem błędu, o czym świadczy jego treść, jak również treść oświadczenia co do podstawy zwolnienia ze służby w CBA w złożonym przez T. K. wniosku o przyznanie emerytury. Organ do dnia zwolnienia funkcjonariusza ze służby nie był w posiadaniu żadnych dokumentów, na podstawie których istniała możliwość stwierdzenia, że posiada on uprawnienia emerytalne. Kopia dokumentu potwierdzającego to prawo, tj. decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. z dnia z dnia (...) stycznia 2010 r. została doręczona organowi wraz z wnioskiem z dnia 13 stycznia 2010 r. o uzupełnienie decyzji o zwolnieniu. Tak więc organ nie miał możliwości zapoznania się z jej treścią wcześniej, niż w dacie jej wydania, tj. 8 stycznia 2010 r.

Ponadto, zdaniem Szefa CBA, w istniejącym stanie prawnym nie jest uprawnione twierdzenie, iż możliwe jest jednoczesne wskazanie, jako podstawy prawnej zwolnienia funkcjonariusza ze służby art. 64 ust. 3 oraz art. 64 ust. 2 ustawy o CBA. Różne są bowiem określone w tych przepisach tryby oraz podstawy faktyczne zwolnienia ze służby. Przedstawiona przez funkcjonariusza wykładnia art. 64 ust. 3 oraz art. 64 ust. 2 pkt 4 ustawy o CBA skutkowałaby tym, że każdy funkcjonariusz posiadający prawo do emerytury, po złożeniu pisemnego wniosku o zwolnienie ze służby powinien być obligatoryjnie z niej zwalniany. Tym samym decyzja wydawana na podstawie tego ostatniego przepisu miałaby charakter decyzji związanej, a nie uznaniowej, co jest sprzeczne z jego literalnym brzmieniem. Natomiast zgodnie z art. 64 ust. 3 ustawy o CBA organ obligatoryjnie zwalnia funkcjonariusza ze służby w CBA w terminie 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby.

T. K. wniósł skargę na decyzję Szefa CBA z dnia (...) marca 2010 r. w części dotyczącej jej uzasadnienia. Skarżący zarzucił, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 6-8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez jej błędne uzasadnienie faktyczne i prawne. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w części dotyczącej jej uzasadnienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Oddalając skargę wyrokiem z dnia 25 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga nie może zostać uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że decyzja o zwolnieniu skarżącego ze służby w CBA została wydana na podstawie art. 64 ust. 3 ustawy o CBA zgodnie z którym funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Złożenie przez skarżącego raportu o zwolnienie ze służby spowodowało, że organ był zobowiązany wszcząć postępowanie w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby i zakończyć to postępowanie w terminie zakreślonym w tym przepisie. (...) grudnia 2009 r. zwolnił skarżącego ze służby w CBA. Tym samym nie można mu przypisać działania niezgodnego z prawem.

Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu, że zwolnienie funkcjonariusza CBA ze służby w tym trybie nie jest tożsame ze zwolnieniem na podstawie art. 64 ust. 2 ustawy o CBA, a w szczególności na podstawie pkt 4, który stanowi, że funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury w pełnym wymiarze, określonego w przepisach odrębnych. Decyzje wydawane na podstawie art. 64 ust. 2 mają charakter fakultatywny i to organ decyduje o tym, czy zwolni funkcjonariusza ze służby, natomiast decyzje wydawane na podstawie art. 64 ust. 3 są decyzjami obligatoryjnymi.

W ocenie Sądu, uzasadnienie decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 K.p.a., a zarzuty podniesione w skardze są nietrafne, gdyż organ nie naruszył przepisów postępowania. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T.K. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed swądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej: "P.p.s.a.".

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T.K., reprezentowany przez adwokata, wniósł skargę kasacyjną. Wyrok sądu pierwszej instancji zaskarżył w całości zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 64 ust. 2 pkt 4 i art. 64 ust. 3 ustawy o CBA przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezasadnym przyjęciu, że zwolnienie ze służby na podstawie art. 64 ust. 2 pkt 4 ustawy o CBA nie może nastąpić łącznie ze zwolnieniem na podstawie art. 64 ust. 3 tej ustawy;

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej powoływanej "P.u.s.a.", przez nierozpatrzenie zarzutów zawartych w skardze, a dotyczących wadliwego przeprowadzenia postępowania administracyjnego, w szczególności naruszenia przez organ art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 107 § 1 i 3 K.p.a., a także przez niewłaściwą kontrolę działania administracji publicznej i niezasadne oddalenie skargi w sytuacji, gdy powinno było nastąpić uchylenie zaskarżonej decyzji w części jej uzasadnienia, bowiem sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, że postępowanie administracyjne dotknięte było wadami naruszenia przez organ ww. przepisów postępowania przez brak pełnej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, brak podjęcia wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, brak prowadzenia postępowania w sposób, który pogłębia zaufanie obywateli do organów państwa, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, brak pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, które to naruszenia skutkowały brakiem zawarcia w uzasadnieniu podstawy prawnej zaskarżonej decyzji jednego z dwóch przepisów, które powinny stanowić podstawę prawną zwolnienia skarżącego ze służby: oprócz art. 64 ust. 3 ustawy o CBA powinien być wskazany również art. 64 ust. 2 pkt 4 tej ustawy.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, Sąd niezasadnie uznał, że obie przesłanki zwolnienia ze służby, tj. z art. 64 ust. 2 pkt 4 i z art. 64 ust. 3 ustawy o CBA nie mogą wystąpić łącznie tylko z tego powodu, że skoro zwolnienie funkcjonariusza na podstawie art. 64 ust. 2 pkt 4 ustawy o CBA pozostawione jest uznaniu administracyjnemu, zaś na podstawie art. 64 ust. 3 tej ustawy jest obligatoryjne, to organ działał jedynie na podstawie art. 64 ust. 3 ustawy o CBA. Sąd winien był ustalić, że w tym przypadku organ działał na podstawie obu ww. przepisów prawa materialnego, gdyż skarżący nie tylko złożył oświadczenie o wystąpieniu ze służby (art. 64 ust. 3 ustawy o CBA), ale także nabył prawo do emerytury w pełnym wymiarze (art. 64 ust. 2 pkt 4 ustawy o CBA). Następstwem błędnej wykładni powołanych wyżej dwóch norm jest niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego w zaskarżonym orzeczeniu. W niniejszej sprawie powinien być zastosowany obok art. 64 ust. 3 również art. 64 ust. 2 pkt 4 ustawy o CBA, ponieważ w momencie wydawania decyzji drugiej instancji istniały podstawy do uznania, że nie tylko pisemne oświadczenie o wystąpieniu ze służby, ale równolegle nabycie przez skarżącego prawa do emerytury w pełnym wymiarze stanowi materialnoprawną podstawę zwolnienia skarżącego ze służby w CBA. Gdyby bowiem skarżący nie złożył pisemnego oświadczenia o zwolnieniu ze służby, wtedy rzeczywiście organ mógłby korzystać tylko i wyłącznie ze sfery uznania administracyjnego. W tej zaś sprawie Sąd nie rozważył nawet możliwości zastosowania przez organ obu ww. przepisów stanowiących pełną materialnoprawną podstawę wydania decyzji.

Naruszenie przez Sąd przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegało - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - na niezasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji gdy powinna ona zostać uwzględniona w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w części uzasadnienia. Sąd nie zważył, że organ uchybił art. 6 K.p.a., gdyż uzasadnienie podstawy prawnej zaskarżonej decyzji nie zawiera jednego z dwóch przepisów, które powinny stanowić podstawę prawną zwolnienia skarżącego ze służby.

Sąd I instancji również nie odniósł się do naruszenia przez organ art. 7 K.p.a., ponieważ nie skontrolował, czy działanie organu administracji w tej sprawie wyczerpało możliwość podjęcia wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Sąd pominął, że organ - będąc w posiadaniu wszelkich danych, dotyczących skarżącego - zaniechał przy wydawaniu zaskarżonej decyzji ustalenia faktu nabycia przez skarżącego prawa do emerytury w pełnym wymiarze, co powinno było skutkować uzasadnieniem decyzji nie tylko w oparciu o art. 64 ust. 3, ale też o art. 64 ust. 2 pkt 4 ustawy o CBA.

Sąd nie rozważył w jaki sposób naruszenie art. 8 K.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, niewątpliwie zaś za prowadzenie postępowania w sposób, który nie pogłębia zaufania obywateli do organów państwa, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, należy uznać podanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji tylko jednego przepisu ustawy o CBA (art. 64 ust. 3), czym pozbawiono skarżącego prawa do ekwiwalentu za niewykorzystany i zaległy urlop wypoczynkowy oraz odprawy pieniężnej. Sąd nie zważył, że miało miejsce naruszenie również art. 77 § 1 K.p.a., o czym świadczy okoliczność, że organ (będąc w posiadaniu nie tylko wszelkich danych osobowych skarżącego, ale przede wszystkim decyzji emerytalnej) nie wziął tego pod rozwagę przy ustalaniu stanu sprawy.

Uchybieniem Sądu, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, jest ponadto niezastosowanie środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w postaci uchylenia decyzji w zaskarżonej części - w sytuacji, gdy uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., gdyż całkowicie pomija uzyskanie przez skarżącego prawa do emerytury w pełnym wymiarze, podczas gdy Sąd faktu tego nie kwestionuje, a jedynie uznaje, że nie jest możliwe ujęcie go w podstawie faktycznej rozstrzygnięcia. Z kolei w uzasadnieniu prawnym decyzji Sąd nie dostrzegł uchybienia, polegającego na ograniczeniu się przez organ do wskazania wyłącznie art. 64 ust. 3 ustawy o CBA jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co nie wyczerpuje potwierdzenia całego stanu sprawy. Sąd winien był uznać, że jeśli skarżący złożył pisemne oświadczenie o wystąpieniu ze służby oraz że nastąpiło nabycie prawa do emerytury w pełnym wymiarze, to powinno to mieć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Brak zaś stosownego ustalenia w tym zakresie stanowi o niewłaściwie dokonanej kontroli działania administracji publicznej przez Sąd i o niezasadnej odmowie uchylenia decyzji w zaskarżonej części.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego wniósł o odrzucenie skargi kasacyjnej z uwagi na nieprawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku, o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że Naczelny Sąd Administacyjny nie znalazł podstaw do odrzucenia skargi kasacyjnej, o co wnosił Szef CBA w odpowiedzi na tę skargę. Słusznie organ zauważa, że naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię oraz naruszenie tegoż prawa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie stanowią odrębne podstawy skargi kasacyjnej, wymienione w art. 174 P.p.s.a. Podstawy te jednak – wbrew przekonaniu organu - nawzajem się nie wykluczają, co wynika wprost z brzmienia tego przepisu. Nie można zatem podzielić poglądu, że połączenie w jednej podstawie kasacyjnej obu wymienionych w art. 174 P.p.s.a. postaci naruszenia prawa materialnego stanowi wadę konstrukcyjną skargi kasacyjnej, czyniąc ją niedopuszczalną, co powinno skutkować odrzuceniem takiej skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny. Niezależnie od tego należy zauważyć, że ze sposobu uzasadnienia podstawy kasacyjnej odnoszącej się do naruszenia prawa materialnego wynika, że zarzut niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego wskazanych w petitum skargi kasacyjnej nie ma charakteru autonomicznego, a jest w przekonaniu autora skargi kasacyjnej wyłącznie konsekwencją błędnej ich wykładni. Podstawy do odrzucenia skargi kasacyjnej nie daje także fakt, że zarzuty odnoszące się do naruszenia prawa materialnego zostały w niej podniesione równocześnie z zarzutami dotyczącymi naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a rozpoznaje sprawę w granicach określonych przytoczonymi podstawami skargi kasacyjnej. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej powołano obie podstawy kasacyjne określone w art. 174 P.p.s.a., tj. zarówno odnoszące się do naruszenia prawa materialnego jak i do uchybień w zakresie przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności rozpoznaje zarzuty dotyczące naruszeń przepisów postępowania i dopiero nie stwierdziwszy uchybień procesowych przystępuje do oceny prawidłowości subsumcji, tj. zastosowania czy też pominięcia podlegającej zastosowaniu normy prawa materialnego do przyjętego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy.

Rozpoznając natomiast sprawę w granicach podstaw kasacyjnych przytoczonych w skardze kasacyjnej, należy stwierdzić, że nie są one uzasadnione.

W szczególności nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez wadliwie - w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną - przeprowadzoną kontrolę zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Skarga kasacyjna zarzuca temu Sądowi niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w sytuacji, gdy w skardze wniesionej do tego Sądu wskazywano na naruszenia przez organ administracji przepisów o postępowaniu administracyjnym, tj. art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 107 § 1 i 3 K.p.a.

Zarzut ten jest całkowicie chybiony. Przede wszystkim należy stwierdzić, że zastosowanie przez sąd administracyjny pierwszej instancji środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. jest wynikiem oceny przez ten sąd w przeprowadzonym postępowaniu sądowoadministracyjnym zgodności z prawem postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. w toku sądowej kontroli decyzji administracyjnej sąd pierwszej instancji nie jest związany zarzutami skargi, ani wskazaną w niej podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Szefa CBA pod względem zgodności z prawem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdził przy jej wydaniu naruszenia przez organ przepisów prawa, w tym wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego i ocenę tę Sąd zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku ze wskazanymi w skardze kasacyjnej przepisami K.p.a. można by ewentualnie Sądowi pierwszej instancji postawić, gdyby Sąd ten powziął przekonanie o naruszeniu w postępowaniu administracyjnym tych przepisów i nadto uznał, że uchybienia organu w tym zakresie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a pomimo to Sąd zaskarżonej decyzji by nie uchylił. Ale taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Szefa CBA zasadnie stwierdził, że została ona wydana jako akt obligatoryjny, stosownie do treści art. 64 ust. 3 ustawy o CBA stanowiącego jej podstawę prawną. Do uznania, że Sąd pierwszej instancji winien był zastosować art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. i uchylić zaskarżoną decyzję ze względu na uchybienia procesowe w postępowaniu organu, nie wystarcza subiektywne przekonanie wnoszącego skargę kasacyjną o wystąpieniu takich uchybień.

Istota rozpoznawanej sprawy tkwi natomiast w kwestii materialnoprawnej, a mianowicie - czy zaskarżonej decyzji można postawić zarzut naruszenia art. 64 ust. 3 oraz art. 64 ust. 2 pkt 4 ustawy o CBA przez przyjęcie, że nie można było orzec o zwolnieniu skarżącego ze służby w CBA wskazując w decyzji jako podstawy prawne zwolnienia jednocześnie oba ww. przepisy ustawy pragmatycznej.

W tej kwestii należy podkreślić, że w sprawach związanych ze zwolnieniem funkcjonariusza ze służby w CBA, prawne podstawy wydania decyzji o zwolnieniu ze służby określają przepisy art. 58 ust. 3, art. 61 ust. 4, art. 64 ust. 1 w pkt 1-7 i ust. 2 w pkt 1-8 oraz ust. 3 ustawy o CBA. Powołane przepisy przewidują odrębne, rodzajowo różne przesłanki oraz tryby zwolnienia funkcjonariusza CBA ze służby. Każda z przesłanek może stanowić odrębną podstawę zwolnienia; różne też skutki ustawa o CBA wiąże ze zwolnieniem ze służby w poszczególnych trybach. Zgodnie z art. 64 ust. 3 ustawy o CBA, stanowiącym podstawę zwolnienia ze służby T.K., funkcjonariusza zwalnia się ze służby w CBA w terminie 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. W cyt. przepisie ustawodawca przewidział obligatoryjny tryb zwolnienia funkcjonariusza ze służby w CBA, który uruchamiany jest złożeniem przez funkcjonariusza pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby. W tym przypadku organ zobowiązany jest wydać decyzję o zwolnieniu ze służby w ciągu 3 miesięcy od złożenia przez funkcjonariusza raportu zawierającego takie zgłoszenie. Zwolnienie ze służby następuje wyłącznie z inicjatywy funkcjonariusza; decyzja organu ma charakter związany, a jedyną materialną przesłanką wydania decyzji o zwolnieniu jest stwierdzenie faktu złożenia pisemnego zgłoszenia o wystąpieniu ze służby.

Przepis art. 64 ust. 2 natomiast przyznaje organowi uprawnienie do zwolnienia funkcjonariusza w przypadkach określonych w pkt 1-8. Zwolnienie następuje w trybie fakultatywnym, w drodze uznaniowej decyzji organu. Przepis art. 64 ust. 2 pkt 4 stanowi, że organ może wydać decyzję o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w razie nabycia przez niego prawa do emerytury w pełnym wymiarze. Organ właściwy w sprawach personalnych może skorzystać z uprawnienia do rozwiązania stosunku służbowego z funkcjonariuszem, jeżeli nabycie prawa do emerytury w pełnym wymiarze wynika z wydanej przez organ emerytalny właściwy do ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego.

Z powyższych ustaleń wynika, że nie do pogodzenia jest zwolnienie funkcjonariusza CBA ze służby decyzją wydaną w trybie obligatoryjnym na skutek pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby z jednoczesnym orzeczeniem w tej decyzji o zwolnieniu w trybie fakultatywnym, w związku z nabyciem przez funkcjonariusza prawa do emerytury w pełnym wymiarze.

Mając na względzie okoliczności rozpoznawanej sprawy trzeba stwierdzić, że działanie organu było w pełni zgodne z prawem. Szef CBA, zgodnie z dyspozycją art. 64 ust. 3 ustawy o CBA był zobligowany do wydania decyzji personalnej o zwolnieniu T.K. ze służby w CBA w ciągu 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia funkcjonariusza o wystąpieniu ze służby, czego dopełnił wydając w dniu (...) grudnia 2009 r. decyzję o zwolnieniu, uwzględniając przy tym prośbę funkcjonariusza o zwolnienie z określoną przez niego datą 4 stycznia 2010 r.

Ponadto zauważyć wypada, co i tak nie ma w tej sytuacji znaczenia, że oba zdarzenia, tj. pisemne zgłoszenie przez T.K. wystąpienia ze służby oraz nabycie przez niego prawa do emerytury w pełnym wymiarze, nie wystąpiły równocześnie. Zgłoszenie wystąpienia ze służby nastąpiło raportem z dnia (...) grudnia 2009 r. i skutkowało zwolnieniem T. K. ze służby z dniem 4 stycznia 2010 r. na mocy decyzji wydanej w dniu (...) grudnia 2009 r., natomiast prawo do emerytury w pełnym wymiarze, jak wynika z decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia 8 stycznia 2010 r., T. K. nabył od dnia 1 lutego 2010 r. W dacie wydania decyzji o zwolnieniu ze służby Szef CBA nie był w posiadaniu decyzji ustalającej T. K. prawo do emerytury wojskowej w pełnym wymiarze, ponieważ decyzja ta wydana została w dniu (...) stycznia 2010 r.

Z przedstawionych powodów zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły zostać uwzględnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo przeprowadził sądową kontrolę zaskarżonej decyzji nie znajdując zarówno naruszenia prawa materialnego jak i uchybień przepisom postępowania administracyjnego.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a, oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. W sprawie kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.