Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 1039/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 258 par. 1 i par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Kramek po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku D. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty spłaty kwoty nienależnie pobranych płatności postanawia : - odmówić przyznania prawa pomocy-


UZASADNIENIE

W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy D. J. podała, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, posiada nieruchomość rolną [...] ha i nie osiąga żadnego dochodu, natomiast ponosi koszty opłat za media – [...] zł i leczenia ok. [...] zł.

Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. zobowiązano skarżącą do uzupełnienia wniosku poprzez wyjaśnienie kto ponosi koszty jej utrzymania i czy korzysta ze świadczeń pomocy społecznej. W odpowiedzi nadesłała odcinki wpłat za energię oraz zaświadczenie, że jest podatnikiem podatku rolnego.

Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Wskazać jednocześnie należy, że zasadą jest, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie (art. 199 p.p.s.a.). Oznacza to, że każdy, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, obowiązany jest do ich uiszczenia (art. 211 p.p.s.a.). Celem instytucji prawa pomocy jest natomiast zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych tj. osób ubogich, bezrobotnych czy samotnych. Jest to forma dofinansowania strony postępowania sądowego z budżetu państwa i przez to zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w takim postępowaniu jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy należy również mieć na uwadze, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wyjaśnienia oraz udokumentowania sytuacji majątkowej, uzasadniającej przyznanie prawa pomocy, do sądu bądź referendarza sądowego natomiast należy ocena przytoczonych okoliczności.

Analizując przedmiotowy wniosek przede wszystkim podkreślić należy, że skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła okoliczności, na które się powołuje.

Nie wyjaśniła kto ponosi koszty jej utrzymania wobec oświadczenia, że nie posiada żadnego dochodu. Nie wyjaśniła, czy do posiadanego gospodarstwa rolnego otrzymuje aktualnie jakikolwiek dopłaty. Nie złożyła żadnego dokumentu potwierdzającego korzystanie ze świadczeń pomocy społecznej. Taka postawa skarżącej powoduje, że jej wyjaśnienia należy traktować jako gołosłowne i nie pozwalające na obiektywną ocenę rzeczywistej sytuacji finansowej.

Skoro zatem przesłanki określone w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie zostały wykazane to brak jest podstaw do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

W tej sytuacji w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.