Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 196/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6462 Wzory użytkowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 153; art. 190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 23 ust. 2;
journal: Dz.U. 2003 nr 153 poz 1503
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - tekst jednolity
article: art. 75 par. 1; art. 76 par 1; art. 7; art. 77 par 1; art. 80; art. 107 par 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 11
journal: Dz.U. 1993 nr 26 poz 117
law: Ustawa.z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant ref. staż. Agata Próchniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz A. C. kwotę 1617 (słownie: tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2013 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej Urząd Patentowy RP) oddalił wniosek A. C. (dalej wnioskodawca, skarżący), prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą B. w C. o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. "Śliniak dentystyczny" o numerze Ru-[...] udzielonego na rzecz A. K. i M. A., prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą M. s.c. w C. oraz S. A. Jako podstawę oddalenia organ wskazał art. 11 w zw. z art. 82 i art. 77 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (Dz. U. z 1993 r. nr 26, poz. 117 ze zm.), dalej u.w. w zw. z art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. nr 119, poz. 1117 ze zm.), dalej p.w.p.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym;

1. W dniu [...] lipca 2005 r. Urząd Patentowy RP udzielił prawo ochronne na sporny wzór użytkowy na rzecz E. K., A. K. oraz S. A. z pierwszeństwem od 17 sierpnia 2001 r. (nr W. [...]). Następnie decyzją z [...] września 2006 r. organ dokonał zmiany w rejestrze przedmiotowego prawa, tj. w miejsce dotychczasowych uprawnionych wpisał: "M. s.c. K. A., A. M. (...); S. A. (...)".

W dniu [...] lipca 2008 r. A. C. złożył do Urzędu Patentowego RP wniosek o unieważnienie ww. prawa ochronnego powołując się na art. 77 u.w. oraz art. 82 w zw. z art. 11 u.w. i podnosząc zarzut braku nowości spornego wzoru użytkowego. Swój interes prawny w domaganiu się owego unieważnienia uzasadnił tym, że jest konkurentem uprawnionych na rynku śliniaków dentystycznych i uprawnieni wytoczyli przeciwko niemu postępowania sądowe: karne o sygn. akt XIK [...] toczące się przed Sądem Rejonowym w C., a także cywilne w Sądzie Okręgowym w C. sygn. akt VGC [...] z tytułu nieuczciwej konkurencji.

Na okoliczność braku nowości spornego wzoru wnioskodawca przedłożył do akt liczne dowody: śliniak dentystyczny firmy M.; pismo procesowe z [...] stycznia 2004 r.; deklaracje SAD z [...] lutego 1996 r. oraz z [...] września 1998 r.; pismo S. Sp. z o.o. z [...] sierpnia 2006 r.; świadectwo Instytutu Leków o dopuszczeniu do obrotu śliniaków z [...] kwietnia 2000 r.; internetową ofertę śliniaków M. wraz ze śliniakiem M. firmy S. oraz reklamę firmy R. AG.

2. Decyzją z [...] lutego 2010 r. Urząd Patentowy RP oddalił wniosek o unieważnienie spornego prawa ochronnego na ww. wzór użytkowy.

Decyzja ta została przez wnioskodawcę zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 21 września 2010 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1058/10) oddalił skargę.

Na skutek skargi kasacyjnej A. C. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej NSA) wyrokiem z 1 marca 2012 r. (sygn. akt II GSK 80/11) uchylił wyrok WSA i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu tego wyroku NSA wskazał, że "w toku postępowania przed Urzędem Patentowym skarżący A. C. wskazał na dowody, które w jego ocenie przesądzały o prawdziwości tezy, iż przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo, omawiana rozwiązanie zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w rozumieniu art. 11 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (Dz.U. z 1993 r. Nr 26, poz. 117 ze zm.), jak też, że nie może ono podlegać ochronie, gdyż nie ma cechy nowości w rozumieniu art. 77 tej ustawy. W decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. Urząd Patentowy wszystkim tym dowodom odmówił wiarygodności, przy czym Sąd pierwszej instancji kontrolując prawidłowość tej oceny dowodów ograniczył się jedynie do zwięzłego powtórzenia stanowiska Urzędu Patentowego w odniesieniu do poszczególnych dowodów, całkowicie pomijając zarzuty podniesione w skardze. Tymczasem zarzuty zawarte w skardze w sposób szczegółowy, wręcz drobiazgowy, odnoszą się do oceny dowodów dokonanej przez Urząd Patentowy, wskazując na jej wady, w tym na selektywność oceny materiału dowodowego, czy też pominięcie faktów wynikających z dokumentów urzędowych. Do tych zarzutów Sąd pierwszej instancji nie ustosunkował się w żadnej mierze, powielając jedynie niektóre oceny wskazane w decyzji Urzędu Patentowego.(...).Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny podda kontroli zaskarżone rozstrzygnięcie z uwzględnieniem zasad właściwej kontroli działalności administracji, w tym odniesie się do zarzutów dotyczących oceny dowodów dokonanej przez Urząd Patentowy w zaskarżonej decyzji".

3. W wyniku ponownego rozpoznania skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 września 2012 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1317/12) uchylił decyzję z [...] lutego 2010 r.

Kierując się wytycznymi zawartymi w wyroku NSA Sąd I instancji wskazał, że organ oceniając dowody, złożone przez skarżącego A. C. na potwierdzenie braku nowości spornego wzoru użytkowego w odniesieniu do dwóch dowodów w sposób oczywisty przekroczył granice swobodnej oceny dowodów.

Po pierwsze Sąd I instancji uznał, że Urząd Patentowy RP analizując wydane deklaracje odprawy celnej SAD z dnia [...] lutego 1996 r. i [...] września 1998 r. ocenił je, jako samodzielne dowody z pominięciem pisma procesowego z dnia [...] stycznia 2004 roku złożonego przez pełnomocnika uprawnionych do sprawy V GC [...], w którym dowody te zostały omówione. (Tom I, k. 10-13 akt administracyjnych).

Po drugie odnosząc się do interpretacji dowodu z dokumentu, a mianowicie wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Grodzkiego w C. z dnia [...] lipca 2007 r. sygn. akt XI K [...] WSA zauważył, że Sąd karny ustalił, dając wiarę zeznaniom oskarżycielki subsydiarnej M. A. (jednej z uprawnionych w sprawie niniejszej), iż śliniak ten był od 1993 r. w powszechnym obrocie towarowym. Zatem, w ocenie Sądu Rejonowego nie sposób było przyjąć, że przedsiębiorstwo podjęło niezbędne działanie w celu zachowania go w poufności. W tym stanie rzeczy WSA uznał, że uchybieniem ze strony organu było to, iż "skupił się" wyłącznie na zeznaniach ww. świadka bez porównania ich z całokształtem ustaleń poczynionych przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] lipca 2007 r. oraz z pominięciem wyciągniętych przez ten Sąd wniosków.

Odnośnie pozostałych dowodów przedstawionych przez skarżącego dla wykazania istnienia na rynku polskim przed 18 sierpnia 2001 r. śliniaków zagranicznych pism o cechach identycznych co sporny wzór użytkowy Sąd I instancji podzielił oceną tych dowodów dokonaną przez Urząd Patentowy.

4. Wobec powyższego sprawa o unieważnienie prawa ochronnego została przekazana do ponownego rozpatrzenia w trybie postępowania spornego Urzędowi Patentowemu RP.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy RP uznał interes prawny A. C. w domaganiu się unieważnienia prawa ochronnego na sporny wzór użytkowy z uwagi na konkurencję z uprawnionymi na rynku ślimaków dentystycznych oraz z uwagi na postępowania sądowe zarówno karne , jak i cywilne toczące się pomiędzy stronami, gdzie powoływany jest sporny wzór użytkowy. Zdaniem organu interes prawny wnioskodawcy znajduje więc opacie w art. 20 Konstytucji RP oraz w art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. nr 173, poz. 1807 ze zm.), dalej s.d.g. bowiem w związku z wytoczeniem przez uprawnionych ww. postępowań sądowych znalazł się on w sytuacji, w której utrudniono mu swobodne prowadzenie działalności gospodarczej, zagwarantowane właśnie w art. 20 Konstytucji RP oraz art. 6 s.d.g.

Przedstawiając stan faktyczny Urząd Patentowy RP wskazał, że prawo ochronne na sporny wzór zostało udzielone na następujący zakres ochrony:

1. Śliniak dentystyczny znamienny tym, że składa się z warstw tkaniny papierowej (1), rozdzielonych warstwą nieprzemakalną (2), przy czym z jednego końca śliniak jest złożony w postać kieszeni (3), z przeciwległego zaś posiada nacięcie (4) dzielące brzeg śliniaka na wiązadła (5). 2. Śliniak według zastrz. 1 znamienny tym, że wzdłuż brzegów jest sprasowany, a brzeg śliniaka z nacięciem (4) jest sprasowany na całej powierzchni, przez którą przebiega nacięcie (4). 3. Śliniak według zastrz. 1 znamienny tym, że brzeg śliniaka z nacięciem (4) posiada podwójną warstwę nieprzemakalną (2). 4. Śliniak według zastrz. 1 znamienny tym, że nacięcie (4) ma kształt leżącej dużej drukowanej litery "U" z jednym ramieniem odgiętym aż do krawędzi śliniaka.

Powołując się na wyroki wydane przez sądy administracyjne w sprawie przedmiotowych śliniaków dentystycznych oraz art. 153 p.p.s.a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. organ uznał za niezasadny zarzut braku nowości spornego wzoru użytkowego. Wyjaśnił, że przy ocenie tej nowości - spornego wzoru i jego przedstawienia w zastrzeżeniach patentowych, oparł się na art. 11 w zw. z art. 82 i art. 77 u.w., uwzględniając przy tym art. 80 ust. 3 u.w.

Urząd Patentowy RP stwierdził, że deklaracje SAD, których ponowną analizę zlecił WSA, ujawniają jedynie fakt wywozu poza granice Polski jednorazowych śliniaków dentystycznych oraz ślimaków dentystycznych z tworzyw sztucznych (określonych również jako "bibuła"), ale żadna z nich nie ujawnia konstrukcji śliniaka według spornego wzoru. Brak możliwości porównania konstrukcyjnych cech technicznych śliniaków dentystycznych, o których mowa w ww. dokumentach SAD, z cechami konstrukcyjnymi spornego wzoru wyklucza zatem jego zdaniem te dokumenty, jako dowody świadczące o braku nowości spornego wzoru.

Organ wskazał, że śliniak dentystyczny, według spornego wzoru, ma konstrukcję trójwarstwową: tkanina papierowa - warstwa nieprzemakalna - tkanina papierowa, gdzie warstwę nieprzemakalną stanowi tworzywo sztuczne. Tkanina papierowa, w rozumieniu technicznym nie jest "tworzywem sztucznym", w związku z tym w jego ocenie nie można uznać, że śliniak według deklaracji SAD z [...] września 1998 r. - opisany jako wykonany z tworzywa sztucznego, które jednocześnie zostało określone jako "bibuła", stanowi ten sam "nowatorski wyrób", określony spornym wzorem. Niezależnie od tego czy eksportowany wyrób był wykonany z tworzywa sztucznego, czy z bibuły, z deklaracji SAD nie wynika zdaniem organu, żeby miał on trójwarstwową strukturę, taką jak w zastrzeżonym spornym ślimaku dentystycznym.

Podobnie Urząd Patentowy RP uznał, że wyrób według deklaracji SAD z [...] lutego 1996 r. nie jest tym samym wyrobem, co sporny wzór użytkowy. W dokumencie tym brak jest bowiem jakiejkolwiek wzmianki na temat materiału, z jakiego wykonane zostały eksportowane jednorazowe śliniaki dentystyczne, wobec czego nie może on stanowić dowodu podważającego nowość spornego wzoru użytkowego.

Organ stanął również na stanowisku, że także ww. dokumenty SAD, rozważane łącznie z pismem procesowym z [...] stycznia 2004 r. nie dowodzą braku nowości spornego wzoru użytkowego, gdyż owo pismo wskazuje jedynie te dokumenty jako dowody zaprzeczające nowości spornego śliniaka dentystycznego, jednakże tej tezy nie udowadnia. W piśmie tym nie ma bowiem omówienia cech technicznych eksportowanych wyrobów, ani ich porównania pod względem technicznym ze spornym wzorem. Przywołanie w jego treści ogłoszenia w Biuletynie Urzędu Patentowego z 2003 r. o zgłoszeniu spornego wzoru użytkowego do ochrony, nie jest wystarczające do wysnucia wniosku, że wyroby wymienione w ww. deklaracjach SAD charakteryzowały się tymi samymi cechami technicznymi co sporny wzór. Zdaniem organu przywołanie ww. publikacji nie zostało powiązane z deklaracjami SAD, lecz zostało dokonane tylko jako dowód publikacji i powszechnej dostępności wiedzy na temat zastrzeżonego wyrobu.

Urząd Patentowy RP przypomniał, że według wnioskodawcy ww. pismo procesowe oraz dokumenty SAD potwierdzają wywóz jednorazowych śliniaków dentystycznych z tworzywa sztucznego (bibułowych) do H. i S. Jednakże bibuła jest wytworem papierniczym, odznaczającym się chłonnością cieczy i nie jest w sensie technicznym "tworzywem sztucznym". Dla znawcy dziedziny jest oczywiste, że tworzywa sztuczne są materiałami zawierającymi polimery, wytworzone sztucznie przez człowieka i niewystępujące w naturze, albo zmodyfikowane polimery naturalne. W ocenie organu bibuła nie jest takim materiałem, ponieważ jest wykonywana z celulozy, która jest niezmodyfikowanym chemicznie polimerem naturalnym. Tym samym dla organu fakt eksportu jednorazowych śliniaków dentystycznych, czy to z tworzywa sztucznego, czy z bibuły, nie zaprzecza nowości spornego wzoru użytkowego.

Reasumując Urząd Patentowy RP stwierdził, że szczegółowa analiza wskazanych powyżej dokumentów prowadzi do wniosku, że ww. pismo procesowe oraz dokumenty SAD, każde z osobna, jak i w połączeniu, nie stanowią dowodu braku nowości spornego wzoru.

Dalej organ odniósł się do zarzutu wnioskodawcy o braku nowości spornego wzoru z uwagi na istnienie na polskim rynku w 1999 r. identycznych wyrobów produkcji szwedzkiej firmy S. Organ wskazał, że firma ta w latach 1999-2002, a także obecnie prowadzi w Polsce sprzedaż śliniaków, ale złożonych z warstwy papierowej z obu stron zabezpieczonej nieprzemakalną folią, na brzegach sprasowanych z kieszenią. Z powyższego wynika, że konstrukcja tych śliniaków odbiega od konstrukcji spornego wzoru, w którym warstwy są ułożone odwrotnie, tj. tkanina papierowa stanowi warstwę zewnętrzną, podczas gdy warstwa z tworzywa sztucznego jest warstwą wewnętrzną. Konstrukcja śliniaków firmy szwedzkiej nie jest więc zgodna z opisem spornego wzoru zawartym w Biuletynie, gdyż z niego wynika, że zgłoszony wzór składa się z warstw tkaniny papierowej, rozdzielonej warstwą nieprzemakalną. Wobec powyższego Urząd Patentowy RP stwierdził, że ww. wyrobu szwedzkiej firmy nie można uznać za dowód podważający nowość spornego wzoru.

W kwestii dowodu, jakim zdaniem wnioskodawcy jest pismo Instytutu Leków z [...] kwietnia 2000 r. organ stwierdził, że nie ma w nim w ogóle opisanej konstrukcji śliniaków, wobec czego dowód ten również nie podważa nowości spornego wzoru użytkowego.

Mocy dowodowej organ odmówił również załączonej przez wnioskodawcę ofercie internetowej śliniaków M., gdyż oferta ta dotyczy śliniaków plastikowych, a poza tym nie zawiera ona daty umożliwiającej określenie okresu, w jakim śliniaki te zostały wyprodukowane i wprowadzone do obrotu. W ocenie organu także ze zdjęcia nie można wywnioskować konstrukcji tego wyrobu, co dyskwalifikuje ten dowód, jako podważający nowość spornego wzoru.

Także załączony przez wnioskodawcę śliniak z napisem M. dla Urzędu Patentowego RP nie zawiera daty jego produkcji, co dyskwalifikuje go jako dowód w sprawie.

Z podobnych względów - brak daty, za niemającą mocy dowodowej na okoliczność braku nowości spornego wzoru organ uznał także reklamę firmy R., która nadto dotyczy ogólnie produktów z zakresu techniki rehabilitacyjnej.

Za dowód mogący podważać brak nowości spornego wzoru Urząd Patentowy RP uznał natomiast tabelę, zawierającą porównanie spornego wzoru ze wzorem wnioskodawcy oznaczonym "BOXER", a stanowiącą załącznik pisma powodów z [...] października 2004 r. skierowanego do Sądu Okręgowego w C. Organ wyjaśnił jednak, że ów wzór wnioskodawcy "BOXER" został wprowadzony do obrotu po dacie zgłoszenia spornego wzoru, zatem nie dowodzi ta tabela braku nowości.

W ocenie organu o braku nowości spornego wzoru nie świadczy także przedłożony przez wnioskodawcę wyrok Sądu Grodzkiego z [...] września 2007 r., a to dlatego, że ustalenia tego sądu nie są wiążące dla Urzędu Patentowego RP, który obowiązany jest jedynie je ocenić, jak każdy inny dowód w sprawie. Na potwierdzenie tego stanowiska organ przywołał wyrok WSA z 4 sierpnia 2005 r. sygn. akt V SA/Wa 1493/05 oraz wyrok NSA z 25 lipca 2006 r. sygn. akt I FSK 425/05.

Mając powyższe na uwadze organ wskazał, że zobowiązany jest zatem jedynie ocenić okoliczności faktyczne powołane w uzasadnieniu ww. wyroku Sądu Grodzkiego w kontekście całości zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego. Organ przypomniał zatem, że w owej sprawie jedna z uprawnionych zeznała przed Urzędem Patentowym RP, że zanim sporny produkt został zgłoszony do ochrony jej firma produkowała produkty takie jak foliowe serwety z kieszonką oraz serwety bez kieszonki z jednej strony z bibułą i z drugiej strony z folią, przy czym produkty te miały inne wiązania niż w spornym wzorze, były także inaczej zgrzewane. Ze spornym wzorem miały wspólne natomiast to, że były zrobione z folii i bibuły. Zeznała również, że dokumenty celne SAD z 1996 r. oraz z 1998 r. dotyczyły serwet dentystycznych i śliniaków robionych na specjalne zamówienie, a nie produktów wytworzonych zgodnie ze spornym wzorem użytkowym. Ponadto zeznała, że produkty, których dotyczą deklaracje eksportowe z 1996 r. i 1998 r. nie posiadały kieszeni i były w kształcie serwet.

Z ww. zeznań zdaniem organu wynika, że przed zgłoszeniem spornego wzoru do ochrony nie były produkowane śliniaki dentystyczne o cechach identycznych jak zastrzeżono w zastrzeżeniu ochronnym nr 1 w opisie spornego wzoru użytkowego, co stoi w sprzeczności z ustaleniami zawartymi w uzasadnieniu ww. wyroku Sądu Grodzkiego, w którym wskazano, że "Świadek zeznała, że firma M. s.c. w C. od 1993 r. - wtedy należąca jeszcze do jej nieżyjącego już ojca M. K. - rozpoczęła produkcję śliniaków dentystycznych. Produkt ten był unikatowy na skalę kraju. Na rynku dostępne były tego typu artykuły, ale albo przemakały, albo też były produkowane z materiałów wielokrotnego użytku i tym samym nie były higieniczne. Śliniak dentystyczny produkowany przez M. wśród konkurencji wyróżniał się nieprzemakalnością, która została osiągnięta przez umieszczenie między dwie warstwy bibuły warstwy folii, wszystko to na rogach było zgrzewane, aby połączyć w całość. Jednocześnie charakterystyczne pozostawało to, że z jednej strony zakończony był kieszenią, a z drugiej wycięte były uszy potrzebne do zawiązania śliniaka na szyi." Zdaniem Urzędu Patentowego RP z zeznań tych wynika więc, że śliniaki dentystyczne - o cechach identycznych jak zastrzeżono w zastrzeżeniu ochronnym nr 1 w opisie spornego wzoru, były produkowane od 1993 r., a zatem na około 8 lat przez zgłoszeniem tego wzoru do ochrony. Powyższe sprzeczności w ww. zeznaniach powodują, że organ nie uznał ich za wiarygodny dowód na brak nowości spornego wzoru. Dlatego też Urząd Patentowy RP stwierdził, że w aktach sprawy nie ma jakichkolwiek obiektywnych dowodów, które potwierdzałyby prawdziwość ww. zeznań i zeznania te nie podważają nowości spornego wzoru użytkowego.

5. Wnioskodawca – A. C. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzuca naruszenie:

- art. 153 oraz art. 190 p.p.s.a. poprzez zlekceważenie zaleceń i ustaleń NSA oraz WSA, zakreślonych ww. wyrokami w sprawach o sygn. akt II GSK 80/11 oraz VI SA/Wa 1317/12;

- art. 7 k.p.a. polegające na nie wyjaśnieniu - wbrew zaleceniom WSA, stanu faktycznego i przyjęciu ustaleń sprzecznych z materiałem dowodowym, uznanym przez NSA i WSA za materiał wiarygodny;

- art. 77 §1 k.p.a. z powodu niewystarczającego ustosunkowania się do zebranego materiału dowodowego;

- art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dowolne przyjęcie faktów niezgodnych ze stwierdzeniami ujętymi w dokumentach urzędowych, mających moc dowodów zupełnych oraz zlekceważenie wbrew zaleceniom WSA powagi tych dowodów;

- art. 80 k.p.a. polegające na braku dochodzenia do prawdy obiektywnej i przyjęciu nieudowodnionej tezy o prawdziwości wyłącznie zeznań uprawnionej złożonych przed Urzędem Patentowym RP;

- art. 75 § 1 k.p.a. polegające na nieuznaniu dowodu z faktów przyznanych przez uprawnionego, przeciwnika sporu;

- art. 76 § 1 k.p.a. polegające na nieuznaniu faktów i ustaleń urzędowo stwierdzonych oraz dowodów z dokumentów urzędowych, w tym wyroku Sądu Rejonowego w C., procedującego w sprawie karnej pod sygnaturą XI K [...]; oficjalnych publikacji Urzędu Patentowego RP i dokumentów SAD.

- art. 77 i art. 11 u.w. w zw. z art. 315 p.w.p. poprzez błędną interpretację przepisów, opartą na ustaleniach dowolnie wybranych z załączonych dowodów i nieudowodnionych ustaleniach, sprzecznych z treścią materiałów dowodowych.

W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W załączeniu skargi przedłożył tabelę, w której zestawił materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie z ustaleniami WSA w sprawie VI SA/Wa 1317/12 oraz z wnioskami organu w skarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżący szczegółowo przedstawił zalecenia WSA skierowane do Urzędu Patentowego RP a następnie podniósł, że organ bezzasadnie nie uznał wiarygodności wyroku w sprawie XI K [...] oraz pisma procesowego z [...] stycznia 2004 r. z załącznikami, tj. deklaracjami odprawy celnej SAD z [...] lutego 1996 r. i z [...] września 1998 r. oraz wyciągiem z Biuletynu Urzędu Patentowego nr [...].

Skarżący zwrócił uwagę, że wielokrotnie opisane pismo procesowe uprawnionych z [...] stycznia 2004 r. z załącznikami SAD i publikacją Urzędu Patentowego BUP nr [...], zawiera wyraźne wskazanie okoliczności jego złożenia, tj.: "Dowody przedstawiam celem wykorzystania przy rozpatrzeniu sprawy", a dowodami tymi są: "Kopia wyciągu z treści BUP nr [...] z [...] r. zawierającego opis zgłoszenia wyrobu uprawnionych - jako dowód publikacji i powszechnej dostępności wiedzy na temat zastrzeżenia patentowego wyrobu, będącego przedmiotem sporu. Przykładowe kopie deklaracji eksportowych uprawnionych z lat 1996-2002 dotyczące spornego wyrobu - jako dowód tego, że wzmiankowana przez skarżącego (pozwanego) dostępność śliniaków poza granicami Polski, wynikała z wieloletniego eksportu nowatorskiego wyrobu uprawnionego". Zdaniem skarżącego organ celowo pominął okoliczność wyłożenia w BUP zgłoszenia wzoru użytkowego, jako "dowodu publikacji zastrzeżenia patentowego wyrobu, będącego przedmiotem sporu". Przytoczył fragment uzasadnienie WSA , z którego wynika, że; " W piśmie z dnia [...] stycznia 2004 r. jest zawarta jednoznaczna identyfikacja śliniaków, odwołująca się do publikacji Urzędu Patentowego RP oraz z pisma tego wynika, że dołączone przykładowe kopie deklaracji eksportowych odnoszą się do tak opisanych śliniaków dentystycznych. W tym stanie rzeczy zasadny jest zarzut strony, że organ przez brak całościowej oceny tego dowodu, naruszył art. 1, 77 § 1 i 80 k.p.a.".

Wnoszący skargę za oczywiste uznał, że w Sądzie Okręgowym w C. spór dotyczył kopiowania śliniaków dentystycznych według spornego wzoru, zidentyfikowanego numerem zgłoszenia, numerem ochrony nadanym przez sam Urząd Patentowy RP, rysunkiem i opisem pochodzącym z oficjalnej publikacji - Biuletynu Urzędu Patentowego RP, a nie bliżej nieokreślonego wyrobu, jak to po raz kolejny stwierdził w ocenie skarżącego organ. Zwrócił także uwagę, iż Urząd Patentowy RP przyznał, że pismo procesowe z [...] stycznia 2004 r., wskazuje na deklaracje SAD, jako dowody zaprzeczające nowości wzoru użytkowego, ale zdaniem organu samo wskazanie dowodów na tę okoliczność, tezy zaprzeczenia nowości nie dowodzi. Teza Urzędu Patentowego RP z pewnością, w ramach kontroli WSA, wymaga logicznego wytłumaczenia, zarówno w sensie merytorycznej budowy zdania, jak i jego słownej konstrukcji.

Zdaniem skarżącego Urząd Patentowy RP odmawiając wiarygodności zarzutów postawionych przez oskarżycielkę subsydialną M. A. i poczynionych ustaleń Sądu Rejonowego, tylko z tego powodu, iż stały one w sprzeczności z zeznaniami odebranymi od tej osoby (t.j. M. A.) w czasie rozprawy przed organem dowodzą, że zlekceważył zalecenia WSA, zobowiązującego go do wzięcia pod uwagę treści postawionych przez oskarżycielkę subsydialną zarzutów, sam uznając ustalenia Sądu Rejonowego za wiarygodne i jednoznacznie identyfikujące sporny śliniak dentystyczny z 1993 r. ze śliniakiem objętym spornym prawem ochronnym.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uprawnieni – A. K., M. A. oraz S. A. (dalej uczestnicy postępowania) wnieśli o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

6. Przedmiotem skargi jest decyzja Urzędu Patentowego RP z [...] marca 2013 r. ponownie oddalająca skargę A. C., zapadła po wyrokach sądów administracyjnych obu instancji.

7. Na wstępie należy zatem przypomnieć, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Z powyższego przepisu wynika wprost, że ilekroć dana sprawa jest przedmiotem rozpoznania przez sąd lub organ, jest on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną istotnej zmianie przepisy. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (tak NSA w wyroku z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2101/11). W wyniku wydania wyroku o charakterze kasacyjnym sprawa wraca do stadium postępowania przed organem administracyjnym. Oznacza to obowiązek powtórnego rozpoznania tej sprawy przez ten organ i wydania decyzji, z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w wyroku. Podkreślenia wymaga, że zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku (zob. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, LEX 745376).

Ponadto stosownie do treści art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przyjmuje się, iż ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach.

8. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku o sygn. akt II GSK 80/11 wskazał, że m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów skarżącego powielając ocenę organu.

Wykonując wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 września 2012 r., uchylając poprzednią decyzje organu, w sposób rzeczowy , konkretny i szczegółowy wskazał jakie zadania ma wykonać Urząd Patentowy ponownie rozpatrując wniosek o unieważnienie spornego wzoru użytkowego.

Po pierwsze, WSA przyjął, że w piśmie z [...] stycznia 2004 r. zawarta jest jednoznaczna przedmiotowych identyfikacja śliniaków dentystycznych odwołująca się do publikacji Urzędu Patentowego, czego potwierdzeniem są dołączone do tego pisma kopie deklaracji eksportowych, które to deklaracje odnoszą się z kolei do publikacji Urzędu Patentowego.

Po drugie, WSA zakwestionował dokonaną wcześniej przez organ w decyzji z [...] lutego 2010 r. ocenę dowodu z dokumentu czyli wyroku karnego Sądu Rejonowego - Sądu Grodzkiego w C. W tym miejscu należy zatem jeszcze raz przypomnieć, że w tej sprawie karnej skarżący został uniewinniony od zarzutów ;

- wprowadzenia przez do obrotu handlowego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wyrobów w postaci jednorazowych śliniaków dentystycznych, których wzór jest chroniony na rzecz wspólników spółki cywilnej M. z siedzibą w C. na mocy zgłoszenia patentu pod numerem W-[...] to jest popełnienie przestępstwa z art. 23 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

- uzyskania przez w sposób bezprawny informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa pod firmą M. w postaci danych dotyczących technologii produkcji jednorazowych śliniaków dentystycznych oraz budowy i działania maszyn do ich wyrobu, a następnie informacje te wykorzystał w swojej działalności gospodarczej w ramach P. B. tj. o czyn z art. 23 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

Komentując tę okoliczność WSA zauważył, że ww. zarzuty postawione skarżącemu w procesie karnym związane były ze śliniakiem dentystycznym objętym prawem ochronnym nr R-[...]/W-[...]. Jednocześnie sąd karny - Sąd Rejonowy w C. dał wiarę zeznaniom oskarżycielki subsydiarnej M. A. (jednej z uczestniczek postępowania w sprawie niniejszej), że śliniak ten był od 1993 r. w powszechnym obrocie towarowym, a zatem nie sposób przyjąć, że przedsiębiorstwo podjęło niezbędne działanie w celu zachowania go w poufności.

9. Natomiast zdaniem Urzędu Patentowego, wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, pismo procesowe z [...] stycznia 2004 r. oraz dokumenty SAD złożone do akt Sądu Okręgowego w C. nie mogą potwierdzić nowości wzoru bowiem nie wynikają z nich cech techniczne tych wyrobów. Tym samym, wbrew wcześniejszym ocenom dokonanym przez WSA w wyroku sygn. akt VI SA/Wa 1317/12 organ w rezultacie uchylił się od dokonania ustaleń zasugerowanych przez WSA, że śliniaki dentystyczne wskazane w tym piśmie i dokumentach SAD mogą być uznane za tożsame ze spornym wzorem. W konsekwencji organ nie zastosował się do treści wytycznych WSA mówiących o tym, że ślimaki dentystyczne z deklaracji celnej to te same śliniaki dentystyczne, o których mowa w publikacji Urzędu Patentowego RP. Gdyby natomiast przyjąć, że sporne śliniaki zostały wprowadzone do obrotu na 8 lat przed zgłoszeniem wzoru do ochrony to zmieniłoby to postać rzeczy bowiem zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2002 r. sygn. akt II SA 3029/01;

1. Przesłanką zdolności ochronnej wzoru użytkowego jest cecha nowości wzoru. Wzoru nie uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego, został podany do wiadomości powszechnej, był w Polsce jawnie stosowany lub wystawiony na widok publiczny, w sposób ujawniający dla znawcy dostateczne dane do stosowania tego wzoru użytkowego.

2. Decyzja Urzędu Patentowego (dalej jako UP) o zarejestrowaniu wzoru nie jest tożsama ze stwierdzeniem, że wzór jest rzeczywiście nowy. Oznacza jedynie, że w toku postępowania rejestracyjnego nie stwierdzono przesłanek wyłączających możliwość udzielenia ochrony z powodu braku jego nowości w znaczeniu przedmiotowym (obiektywnym).

10. Kolejne uchybienie organu wiąże się z podnoszoną w skardze kwestią oceny wyjaśnień uprawnionej M. A. Organ uznał, że skoro uprawniona zeznając przed Sądem Rejonowym - sądem karnym jako świadek stwierdziła, iż śliniaki dentystyczne o cechach identycznych, jak w zastrzeżeniu ochronnym nr 1 były produkowane od 1993 r., zaś później bezpośrednio przed Urzędem Patentowym zeznała inaczej, zatem jej zeznania jako sprzeczne ze sobą są niewiarygodne i nie mogą stanowić podstawy do uznania braku nowości spornego wzoru. Jednocześnie organ niejako a priori odrzucił ocenę tych zeznań dokonaną przez sąd karny, zasłaniając się prawem do swojej własnej oceny.

Nie kwestionując zatem zasady swobodnej oceny dowodów przysługującej Urzędowi Patentowemu Sąd zauważa, że tego rodzaju logika rozumowania stanowi naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. i art. 76 § 1 k.p.a. Przede wszystkim obowiązkiem organu w omawianym zakresie w było kierowanie się wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartymi w wyroku z dnia 7 września 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1317/12. Dlatego też dowolne i nieuprawnione było odrzucenie jednych i drugich zeznań w całości jako niewiarygodnych. W takiej sytuacji organ powinien ocenić i wybrać, które zeznania tej uczestniczki postępowania są wiarygodne i w jakiej części , a które nie, mając na względzie cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie.

11. Z tych przyczyn Sąd uznał, że organ dopuścił się zarzucanego w skardze naruszenia przepisów art. 153 oraz art. 190 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do zaleceń sądów administracyjnych w sprawach o sygn. akt II GSK 80/11 oraz VI SA/Wa 1317/12.

12. W konsekwencji stwierdzone wyżej uchybienia mają istotny wpływ ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie a w rezultacie na ustalenie czy sporny wzór był nowy w rozumieniu art. 11 u.w.

13. W myśl zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie organ nie dokonał tej oceny w sposób należyty co w ostateczności przekłada się na naruszenia wskazanych w skardze przepisów art. 77 § 1 , art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

14. Rozpoznając sprawę po raz trzeci Urząd Patentowy zobowiązany zatem będzie do wykonania w całości wytycznych zawartych w wyroku WSA sygn. akt VI SA/Wa 1317/12 uwzględniając kierunek tej oceny wynikający z niniejszego uzasadnienia.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Jednocześnie Sąd – działając w oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a – stwierdził, że uchylone decyzje Urzędu Patentowego RP nie podlegają wykonaniu. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a