Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SAB/Wr 9/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6269 Inne o symbolu podstawowym 626
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Marcin Miemiec, , , po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi I. S. na bezczynność Prezydenta Miasta J. G. w przedmiocie nierozpatrzenia spraw związanych z prowadzeniem działalności postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 31 marca 2008 r., uzupełnionym następnie pismem z dnia 27 maja 2008 r. I. S. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta J. G. W uzasadnieniu skargi wskazał, że kilkukrotnie zwracał się do Rady Miejskiej w J. G., w J.G. oraz Prezydenta i Wi-ce Prezydenta, umorzenia zaległości czynszowych oraz w sprawie naprawy kanalizacji w wynajmowanym przez niego od Gminy lokalu użytkowym, bądź obniżenia czynszu z kwoty [..] zł za miesiąc, na około [...] zł.

Wskazał również, że uzyskał od Prezydenta Miasta odpowiedź, z której wynika, że w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do umorzenia należności. W piśmie uzupełniającym skargę, z dnia 27 maja 2008 r. strona wywodziła, że stanowisko Prezydenta Miasta nie jest słuszne, bowiem zgodnie z § 7 uchwały Rady Miejskiej w J. G. nr [...] w sprawie zasad gospodarowania komunalnymi lokalami użytkowymi na terenie miasta J. G., wobec wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem o obniżenie czynszu, Prezydent niezwłocznie przedmiotowy wniosek powinien przekazać do Zarządu Miasta, aby ten mógł podjąć decyzję o chociażby czasowym zastosowaniu obniżki czynszu, nawet do całkowitego zwolnienia włącznie. Zdaniem skarżącego, nieprawidłowe załatwienie jego sprawy przez Prezydenta Miasta spowodowało wypowiedzenie mu umowy najmu lokalu.

Jak wyjaśniał skarżący, z powodu niezgodnego z prawem zachowania władz miasta – Prezydenta, Wi-ce Prezydenta oraz Sekretarz Miasta, wniósł skargę do Przewodniczącego Rady Miejskiej oraz radnych. Wobec braku odpowiedzi na swe interpelacje, pismem z dnia 30 sierpnia 2006 r. zwrócił się po raz kolejny do Prezydenta Miasta o ponowne zajęcie stanowiska. Prezydent udzielił na wezwanie odpowiedzi, jednak w ocenie skarżącego pozbawiona ona była właściwych podstaw prawnych.

W konkluzji skargi wskazano, że Prezydent Miasta J. G. swoim działaniem naruszył prawo oraz interes prawny skarżącego poprzez niezastosowanie i błędną interpretację przepisów uchwały nr [...] i uchwały nr [...] przez co naraził skarżącego na nieodwracalne straty i ostateczne bankructwo.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna podniosła, że wbrew nazwaniu pisma skargą do Sądu, pismo I. S. nie jest skargą wszczynającą postępowanie sądowoadministracyjne w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz./ 1270 ze zm.). Dodatkowo wyjaśniono, że w sprawach wszystkich dotychczasowych skarg strony, Rada Miejska zajmowała stanowisko i udzielała odpowiedzi. Dodatkowo pismem z dnia [...] . Prezydent Miasta J. G. poinformował Sąd, że skarga została rozpatrzona przez Radę Miejską J. G. w dniu [...]. w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozpoznając przedmiotową sprawę w pierwszej kolejności należy przeanalizować dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność Prezydenta Miasta J.G., który – zgodnie z twierdzeniami skargi – mimo wniosku strony nie podejmuje czynności, do której jest prawnie zobowiązany.

Zgodnie za art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż wyżej określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jak. np. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

Art. 3 § 2 pk 1 przewiduje możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego również bezczynności organów we wcześniej określonych przypadkach.

W sprawie niniejszej skarga dotyczy bezczynności Prezydenta Miasta J. G., w zakresie podjęcia czynności zmierzających do umorzenia zaległości czynszowych z tytułu najmu lokalu użytkowego, naprawy kanalizacji w budynku wynajmowanym przez skarżącego z gminnych zasobów komunalnych, bądź obniżenia należnego czynszu.

Zakres przedmiotowy skargi na bezczynność określonej w art. 3 § 2 pkt. 8 p.p.s.a wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt. 1-4 p.p.s.a.. Zaskarżenie bezczynności organu administracji jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności.

Inaczej mówiąc, jeżeli organ jest zobligowany do wydania decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a tego nie czyni - stronie służy skarga na bezczynność.

Jako, że czynność której podjęcia domaga się skarżący nie jest żadnym z aktów opisanych w pkt. 1- 3, kluczową kwestią, dla określenia możliwości poddania bezczynności organu kontroli sądu administracyjnego pozostaje ustalenie, czy żądana czynność mieści się w zakresie art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a. tj. czy stanowi inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W literaturze podnosi się, (por. komentarz J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa, 2004 r., s. 21 - 24 oraz komentarz T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa, 2005 r., s. 59- 61) że akty lub czynności, o których mowa w powołanym art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. muszą spełniać łącznie następujące przesłanki:

a) nie mogą mieć charakteru decyzji lub postanowienia wydanych w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art.3 § 2 pkt 1-3 ww. ustawy,

b) muszą mieć charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana sądowej kontroli,

c) muszą mieć charakter zewnętrzny, czyli muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność,

d) są skierowane do indywidualnych podmiotów

e) dotyczą obowiązków lub uprawnień wynikających z przepisów prawa, a więc omawiany akt lub czynność powinna ustalać, stwierdzać, potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa.

Należy wskazać, że czynności jakich domagał się skarżący od Prezydenta Miasta, z pewnością nie spełniają przesłanek opisanych w punktach b) i e).

Kwestie związane z umową lokalu, odpłatnością za wynajem, czy koniecznością przeprowadzenia koniecznych napraw w przedmiocie najmu, regulowane są w szczegółowy sposób w art. 659-692 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz. 93 ze zm.). Charakter żądań skarżącego jest cywilnoprawny, natomiast skarga kierowana w początkowej fazie do Rady Miasta J. G., a w ostateczności do Sądu, w których strona domaga się podjęcia przez Prezydenta Miasta czynności na podstawie prawa miejscowego, ewidentnie kierowane są w trybie art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego i w tym trybie powinna być rozpoznana. Przy czym wyraźnie należy podkreślić, że wynik postępowania przeprowadzonego przez organ w trybie działu VIII K.p.a. nie daje podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, bowiem ocena prawidłowości postępowania skargowego nie podlega kontroli sądowej (por. postanowienie NSA z dnia14 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK 778/08 niepublikowane; postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., I SA 2668/00, LEX 54426; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 14 września 2005 r. sygn. akt IV SAB/05 , LEX Nr 203689).

Reasumując stwierdzić należy, działania jakich domaga się od Prezydenta Miasta skarżący, nie należy do czynności objętych kontrolą wojewódzkiego sądu administracyjnego, a skarga na bezczynność organu w zakresie podjęcia tych czynności jest niedopuszczalna.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu