Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 568/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-05-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

II SA/Rz 568/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 15 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2014 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku B. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 568/14

U Z A S A D N I E N I E

W dniu 5 maja 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga B. N. na opisaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] (dalej: "DIC [...]"). Decyzją ta utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], nakładającą na skarżącą karę pieniężną w wysokości 8 000zł, w związku z wykonywaniem przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia.

We wniesionej skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji DIC podnosząc, że w przypadku wykonania zaskarżonego aktu "zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącej albo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, która na chwilę obecna ma problemy finansowe".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Zgodnie z w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.; dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części takiego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd może zatem wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Należy zaznaczyć, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. uzasadnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 352/06 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec powyższego stwierdzić należy, że takie okoliczności w sprawie nie zachodzą, co obliguje Sąd do orzeczenia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności należy podać, że skarżąca na poparcie złożonego wniosku nie przedstawiła żadnej argumentacji. Trudno bowiem za uzasadnienie żądania uznać lakoniczne stwierdzenie o "problemach finansowych", nie poparte żadnymi dowodami. Również w nadesłanych aktach administracyjnych Sąd nie stwierdził dokumentów, które potwierdzają zły stan majątkowy skarżącej, a co za tym idzie uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Tym bardziej, że jak wskazano powyżej, w przepisie art. 61 ust. 3 chodzi o szkodę majątkową, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu świadczenia. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie niebezpieczeństwo takie nie zachodzi, bowiem zaskarżona decyzja dotyczy kary pieniężnej, która ze swej natury jako świadczenie pieniężne może zostać zwrócona.

Jednocześnie Sąd nadmienia, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie przesądza o losie skargi. Zaskarżona decyzja zostanie poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 Ppsa. orzekł jak w sentencji postanowienia.