Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1505/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Hrycaj po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 04 marca 2005r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. Sz. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...]r. nr [...]; II. zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w [...] na rzecz skarżącego H. Sz. kwotę [...],- /[...]/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. /-/ M. Hrycaj


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na podstawie art. 127 §3 i art. 138 §1 pkt 1 kpa oraz art. 4 ust. 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jedn. Dz. U. z 2002r. Nr 42, poz. 371 ze zm.) po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...].r. nr [...] odmawiającą przyznania H. Sz. uprawnień kombatanckich.

Wnosząc o przyznanie takich uprawnień H. Sz. twierdził, że we [...]r. został wraz z rodzicami i rodzeństwem wysiedlony ze wsi G. pow. W. i osadzony w obozie przesiedleńczym w Ł. przy ulicy [...]. Przedstawił na tę okoliczność zeznania dwóch świadków, którzy w tym samym czasie przebywali w tym obozie i otrzymali z tego tytułu uprawnienia kombatanckie. Przeprowadzony z urzędu przez organ orzekający wywiad w Archiwum Państwowym w Ł. oraz w Instytucie Pamięci Narodowej oddziale w P. nie potwierdził osadzenia H. Sz. w obozie w Ł.. Obie instytucje stwierdziły, że w posiadanym zasobie archiwalnym nie odnaleziono miejscowości G. ani nazwiska wnioskodawcy.

Oceniając powyższe okoliczności organ orzekający doszedł do przekonania, że przedstawione przez wnioskodawcę zeznania świadków nie zasługują na wiarę, świadkowie przed wysiedleniem mieszkali bowiem w innej niż wnioskodawca miejscowości i ze względu na liczebność obozu nie mogli zapamiętać poszczególnych osób. Skoro zaś wnioskodawca nie zaofiarował innych dowodów, jego wniosek o przyznanie uprawnień kombatanckich nie zasługuje na uwzględnienie.

H. Sz. zaskarżył ostateczną decyzję do Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie i podtrzymując twierdzenia przedstawione w postępowaniu administracyjnym.

Organ orzekający, odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie z motywów zawartych w uzasadnionej decyzji.

Na wniosek organu orzekającego, który został zaakceptowany przez skarżącego, sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt.2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z naruszeniem art. 77 §1 kpa organ orzekający nie zebrał i nie rozpatrzył materiału dowodowego w sposób pozwalający na stanowcze rozstrzygnięcie sprawy.

Przede wszystkim negatywna ocena zeznań świadków była przedwczesna. Ani świadkowie ani skarżący nie wyjaśnili czy ich rodziny znały się przed wysiedleniem, co zważywszy na niewielką odległość (ok. 20 km.) między miejscowościami, w których zamieszkiwały było prawdopodobne, czy poznały się w czasie transportu, czy ewentualnie już w obozie. Dopiero zeznania szczegółowo uzupełnione o powyższe okoliczności mogły podlegać ocenie organu orzekającego. Organ przeoczył ponadto informacje zawarte w piśmie skarżącego bez daty, nadane w urzędzie pocztowym w dniu [...]r. (k. [...] akt administracyjnych) z których wynika, że pisownia jego nazwiska (Sz.) różni się od pisowni jego rodziców (Sch.). Należałoby i tę kwestię szczegółowo wyjaśnić i ewentualnie ponownie przeprowadzić wywiad w Archiwum Państwowym oraz w Instytucie Pamięci Narodowej. Rozważenia wymagało nadto czy wymienione instytucje posiadają kompletne dokumenty. Gdyby tak nie było, brak dokumentów dotyczących skarżącego nie stanowiłby przesądzającego dowodu w sprawie przy istnieniu wiarygodnych zeznań świadków.

Niewyjaśnienie powyższych okoliczności stanowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c i art. 135 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w przepisów.

/-/ M. Hrycaj

MK