Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 629/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 83 ust 1 pkt 1-3, art 30 ust 2, art 29 ust 1 pkt 12
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygn. akt II OSK 629 / 11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 lipca 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Małgorzata Miron (spr.) Protokolant Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 725/10 w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenie postępowania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 18 listopada 2010 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 725/10, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. T. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie umorzenie postępowania oddalił skargę.

W uzasadnieniu Sąd przedstawił następujący stan sprawy:

Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwanej dalej k.p.a., art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. dalej: ustawy – Prawo budowlane), po rozpatrzeniu odwołania J. T. - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] grudnia 2009 r., znak [...], umarzającą postępowanie w sprawie robót budowlanych związanych z wykonaniem budynku gospodarczego na działce nr [...], przy ul. [...] w D., przez inwestora – A. C.

W uzasadnieniu decyzji podano, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie budowy przez A. C. budynku gospodarczego. Od tej decyzji odwołała się właścicielka sąsiedniej nieruchomości J. T. zarzucając, że ustalony stan faktyczny jest niezgodny z prawdą, gdyż na jej posesji przy ogrodzeniu nie ma drzew. Jest jedynie krzew nagięty w stronę jej okien przez ścianę nowo wzniesionego budynku. Budynek ten ograniczył nie tylko dostęp światła do roślin, lecz także do pomieszczeń w budynku mieszkalnym. Ponadto odwołująca wskazała, że ma wątpliwości co do zgodności budynku z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Organ odwoławczy odnosząc się do podniesionych zarzutów stwierdził, że organ I instancji na podstawie oględzin budynku gospodarczego ustalił, że ma on wymiary 3,50 x 3,50 m oraz wysokość około 2,40 m. Jest konstrukcji metalowej z poszyciem z blachy falistej, posiada drzwi o wymiarach około 3,30 x 1,90 m. Postawiony jest ścianą szczytową tylną na granicy z działką nr [...] i częściowo zazębia się ze znajdującym się na tej działce budynkiem mieszkalnym. Od strony działki przesłonięty jest częściowo dużym krzewem iglastym. Organ I instancji ustalił nadto, że przedmiotowy obiekt nie zacienia mieszkania J. T. Wolnostojący budynek gospodarczy o powierzchni ok. 12 m², tj. poniżej 25 m², nie jest powiązany konstrukcyjnie z innym budynkiem. Natomiast na odcinku ok. 30 cm przylega ścianą bez otworów do analogicznej ściany budynku na działce sąsiedniej. Obiekt nie narusza warunków technicznych. Budynek usytuowano zgodnie z przepisem § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stanowiącym, w dacie dokonania zgłoszenia, że gdy na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się usytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba, że przepisy odrębne stanowią inaczej. Przepis nie stanowi jednak na jakim odcinku oba budynki mają do siebie przylegać.

Przedmiotowy budynek został wybudowany zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w oparciu o zgłoszenie z dnia 27 maja 2009 r. zamiaru budowy obiektu nie wymagającego pozwolenia na budowę. Nie jest zatem samowolą budowlaną.

Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożyła J. T. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie, w razie uznania, iż nie zachodzą podstawy do unieważnienia o ich uchylenie i nakazanie rozbiórki przedmiotowego obiektu. Skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;

- art. 30 ust. 1, ust. 2, ust. 6 i ust. 7 Prawa budowlanego poprzez uznanie, iż budowla w postaci garażu stanowi budynek objęty zwolnieniem od uzyskania pozwolenia na budowę i wystarczające jest dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi;

- art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, w tym dokumentów dostarczonych przez stronę;

- art. 10 k.p.a. przez uniemożliwienie stronie skorzystania z uprawnienia do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organ i niezawiadomienie przed wydaniem decyzji w sprawie o prawie zapoznania się ze zgromadzonym materiałem w sprawie i wypowiedzeniem się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co uniemożliwiło stronie zgłoszenie odpowiednich wniosków celem uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uzasadniając wyrok z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 725/10, którym oddalił skargę J. T. zauważył, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przed organami nadzoru budowlanego, po złożeniu dniu 5 października 2009 r. przez J. T. pisma z prośbą o interwencję, ponieważ na sąsiedniej działce wzniesiono, jak określiła, "garaż lub budynek gospodarczy".

Postępowanie przed organami nadzoru budowlanego poprzedziło postępowanie przed innymi organami uprawnionymi do działania w sprawach budowlanych, a mianowicie organami administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie z art. 81 ust. 1 pkt 1 - 3 Prawa budowlanego do kompetencji tych organów należy nadzór i kontrola nad przestrzeganiem prawa budowlanego, a w szczególności zgodności zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska; warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w rozwiązaniach przyjętych w projektach budowlanych, przy wykonywaniu robot budowlanych oraz utrzymaniu obiektów budowlanych; zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej; właściwego wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie; stosowania wyrobów budowlanych; wydawania decyzji w sprawach określonych ustawą.

Na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 1 - 3 Prawa budowlanego zadania administracji architektoniczno-budowlanej wykonują: starosta, wojewoda, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego.

Inwestor A. C. w dniu 27 maja 2009 r. zgłosił Staroście S. zamiar rozpoczęcia budowy budynku gospodarczego o powierzchni 12 m² oraz wiaty o powierzchni 9 m² , na działce nr [...], w D. przy ul. [...].

Zgłoszenia dokonano w trybie art. 30 ust.1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego albowiem pozwolenia na budowę nie wymagają parterowe budynki gospodarcze o powierzchni zabudowy do 35 m2 i wysokości nie większej niż 4,5 m.

W takim wypadku inwestor mógł poprzestać na zgłoszeniu. Przedmiotowy obiekt jest budynkiem gospodarczym, a przepisy prawa nie regulują z jakiego materiału ma być wykonany, ani jaką ma mieć postać. Może więc być blaszany, tak jak w niniejszej sprawie.

Po dokonaniu zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza, czy spełnia ono wymogi, o których mowa w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego z tym, że złożenie szkiców lub rysunków, pozwoleń, uzgodnień, opinii jest zależne od potrzeb, co oznacza, że organ ustala, czy taka potrzeba występuje w każdej konkretnej sprawie.

Na organie spoczywa obowiązek zgłoszenia sprzeciwu (art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego) jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; gdy budowa lub roboty budowlane objęte zgłoszeniem naruszają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; a także wtedy, gdy zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje.

Po zgłoszeniu przez inwestora zamiaru wybudowania budynku gospodarczego właściwy organ nie wniósł sprzeciwu. Milczenie organu administracji architektoniczno-budowlanej było przesłanką przyjęcia, że wymogi przewidziane przepisami budowlanymi zostały spełnione i możliwa jest realizacja inwestycji.

Na ten aspekt sprawy wskazał organ nadzoru budowlanego stwierdzając, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, że przedmiotowa inwestycja jest legalna, a więc inwestor nie dopuścił się samowoli budowlanej. W toku postępowania przed organami nadzoru budowlanego ustalono również, że obiekt ten nie powoduje zacienienia mieszkania J. T. (k. 30-31 akt administracyjnych). Poza tym jest on usytuowany zgodnie z przepisem § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jak ustalił organ, budynek gospodarczy spełnia wymogi obiektu wolnostojącego, ponieważ nie jest konstrukcyjnie powiązany z innym obiektem, zaś jego usytuowanie - kwestia przylegania na odcinku 30 cm do budynku na sąsiedniej działce - nie narusza przepisów powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, albowiem w dacie zgłoszenia, § 12 ust. 4 pkt 2 stanowił, że w wypadku, gdy na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszczalne jest usytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba, że przepisy odrębne stanowią inaczej.

Natomiast co do braku zgodności przedmiotowej inwestycji z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to – zdaniem Sądu pierwszej instancji - sformułowany przez skarżącą zarzut również nie jest zasadny, ponieważ budynek ten znajduje się na terenie oznaczonym jako C 40MW,U stanowiącym teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz wielorodzinnej z usługami. Trzeba podkreślić, że budynek gospodarczy należy do zabudowy towarzyszącej zabudowie mieszkaniowej, ale nie może być utożsamiany, jak uczyniono to w skardze, z obiektem tymczasowym, ponieważ brak ku temu podstawy prawnej. Oprócz tego, wprost z treści planu wynika, że wymogi dotyczące, np. kształtu dachu, rodzaju dachówek odnoszą się do zabudowy mieszkaniowej, a nie zabudowy towarzyszącej. Tak samo ustalenia dotyczące części obszaru w strefie B ochrony konserwatorskiej, odnoszą się do tej właśnie strefy, a nie do strefy C. Nie można zatem postawić organowi zarzutu, że lokalizacja obiektu narusza przepisy prawa miejscowego.

Sąd wojewódzki podkreślił, że podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. dającego stronie prawo do aktywnego uczestniczenia w postępowaniu jest nieuzasadniony. W trakcie postępowania dokonano czynności dowodowych m. in. oględzin i zebrano stosowną dokumentację. Skarżąca o tych czynnościach wiedziała (k. 3 akt administracyjnych) i jak wyjaśnił organ w piśmie z dnia 24 listopada 2009 r. (akta administracyjne), uczestniczyła w oględzinach "zza ogrodzenia" z uwagi na istniejący konflikt sąsiedzki. Skarżąca miała też możliwość wypowiadania się w sprawie i z tego uprawnienia korzystała o czym świadczą pisma procesowe znajdujące się w aktach sprawy.

W związku z tym Sąd wojewódzki uznał, iż organy nadzoru budowlanego miały podstawę do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła J. T..

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:

- art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez niewłaściwą wykładnię pojęcia wolno stojącego budynku gospodarczego i uznanie, iż budynek posadowiony przez A. C. stanowi budynek gospodarczy, podczas gdy spełnia rolę garażu; poprzez uznanie, iż posadowienie budowli mającej pełnić funkcję garażu nie wymaga pozwolenia na budowę i brak uznania, iż budowla na działce nr [...] nie stanowi samowoli budowlanej;

- art. 30 ust. 1, ust. 2, ust. 6 i ust. 7 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwą wykładnię i uznanie, iż budowla wzniesiona na działce [...] w postaci garażu stanowi budynek objęty zwolnieniem od uzyskania pozwolenia na budowę i wystarczające jest w takim przypadku dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi; nie wyjaśnienie, czy inwestor dokonał wszelkich wymaganych w art. 30 ust. 2 ustawy warunków zgłoszenia budowy; nieuwzględnienie okoliczności związanych z niezgodnością zgłoszonej budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skutkujących koniecznością zgłoszenia sprzeciwu; nieuwzględnienie ograniczeń na działkach sąsiednich związanych z budową skutkujących koniecznością wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia przez właściwy organ;

- naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z naruszeniem zasad wyrażonych w art. 7, 8, 9, 10, 11, 73 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie zasad wyrażonych w tych przepisach, których naruszenie przez organy administracji publicznej doprowadziło do ustalenia błędnego stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie poprzez błędną ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, w tym dokumentów dostarczonych przez stronę; poprzez uznanie, iż budowla posadowiona na działce nr [...] nie stanowi samowoli budowlanej i jest wykorzystywana jako pomieszczenie gospodarcze, podczas gdy dokładna analiza stanu faktycznego doprowadza do odmiennych wniosków, gdyż budowla ta wykorzystywana jest przede wszystkim jako garaż; poprzez niewyjaśnienie wpływu przepisów prawa miejscowego i ustanowionych zakazów w zakresie stawiania budowli tymczasowych i prowizorycznych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na ewentualny obowiązek wniesienia sprzeciwu przez organ nadzoru budowlanego; a także poprzez uniemożliwienie stronie skorzystania z uprawnienia do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organ i niezawiadomienie przez wydaniem decyzji w sprawie o prawie zapoznania się ze zgromadzonym materiałem i wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co uniemożliwiło stronie zgłoszenie odpowiednich wniosków celem uzupełnienia materiału dowodowego.

Mając na względzie powyższe, J. T. wniosła o:

- uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt IISA/Sz 725/10 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie;

ewentualnie o

- uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt IISA/Sz 725/10, rozpoznanie skargi i stwierdzenie nieważności decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] czerwca 2010 r., [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r.

W przypadku uznania, iż nie zachodzą podstawy do unieważnienia wskazanych decyzji, wniosła o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt IISA/Sz 725/10, rozpoznanie skargi i uchylenie w całości decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] czerwca 2010 r., [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. i nakazanie rozbiórki budowli posadowionej na działce nr [...] przy ul. [...] w D.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek skutkująca nieważnością postępowania. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi, wymienione w art. 176 p.p.s.a., podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 tej ustawy mogą stanowić naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, oraz przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zasadność zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej wskazać należy, że nie posiadają one usprawiedliwionych podstaw.

Skarżący kasacyjnie zarzucił wyrokowi Sądu pierwszej instancji zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego jak i procesowego. W tej sytuacji w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany był ocenić czy nie doszło do naruszenia tych ostatnich przepisów. Tylko bowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny może prowadzić do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa. Oceniając zatem w tak zakreślonych ramach skargę kasacyjną J. T. należy wskazać, iż nietrafny jest podniesiony przez nią zarzut naruszenia art. 3 § 1 oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 10, 11, 73 § 1 i 77 § 1 k.p.a. albowiem Sąd pierwszej instancji, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie uchybił tym przepisom i dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji, w tym z punktu widzenia jej zgodności z ww. normami prawa. Należy podzielić pogląd Sądu pierwszej instancji, że organy nadzoru budowlanego orzekające w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy wyjaśniły okoliczności sprawy, co ostatecznie pozwoliło na uznanie, że roboty budowlane związane z wykonaniem budynku gospodarczego znajdującego się na działce nr ew.[...] przy ul. [...] w D. zostały wykonane zgodnie z przepisami prawa budowlanego obowiązującego w dacie ich wykonywania a to, w okolicznościach sprawy, prowadziło do zasadności rozstrzygnięcia umarzającego postępowania jako bezprzedmiotowe.

Skarżąca kasacyjnie upatrywała naruszenia ww. przepisów postępowania w błędnej ocenie zebranego materiału dowodowego poprzez uznanie, iż obiekt zrealizowany na działce nr ew. [...] nie stanowi samowoli budowlanej i jest wykorzystywany jako pomieszczenie gospodarcze, podczas gdy dokładna analiza stanu faktycznego powinna doprowadzić do wniosku, że budowla ta wykorzystywana jest jako garaż. Skarżąca wskazywała także na uniemożliwienie jej przez organu nadzoru budowlanego skorzystania z uprawnienia czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym co, w jej ocenie, w sposób wadliwy zostało zaakceptowane przez Sąd wojewódzki oddalający skargę.

Jak zostało wyżej wskazane skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania lecz warunkiem skuteczności takiego zarzutu jest stwierdzenie przez Sąd, że naruszenie takie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Tymczasem w okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten nie mógł odnieść pożądanego skutku. Nie może bowiem ujść uwadze, że – jak wynika z "zawiadomienia" z dnia 16 października 2009 r., postępowanie w niniejszej sprawie dotyczyło "sprawdzenia legalności usytuowania budynku gospodarczego" na działce nr ew. [...]. Takiego też obiektu – budynku gospodarczego - dotyczyło zgłoszenie z dnia 27 maja 2009 r. A zatem nawet jeśli w dacie wydawania decyzji obiekt ten faktycznie był wykorzystywany w inny sposób niż na cele gospodarcze i nastąpiła zmiana sposobu użytkowania w rozumieniu art. 71 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane to okoliczność ta nie może być oceniana w niniejszym postępowaniu dotyczącym legalności usytuowania budynku gospodarczego.

Nie znajduje podstaw prawnych także zarzut niewłaściwej kontroli przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej do niego decyzji z punktu widzenia skutków naruszenia przez organy administracji art. 10 k.p.a. Prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie ocenił, że analiza akt postępowania administracyjnego wskazuje, że J. T. brała udział w czynnościach dokonywanych przez organy (nawet jeśli w sposób nieprawidłowy była o nich informowana). Miała także możliwość wypowiadania na etapie postępowania administracyjnego o czym świadczą pisma procesowe składane przez nią do akt.

Konkludując zatem: ewentualne naruszenie przepisów postępowania w zakresie wadliwego zaakceptowania przez Sąd pierwszej instancji błędnego ustalenia stanu faktycznego co do sposobu użytkowania obiektu budowlanego będącego przedmiotem postępowania administracyjnego pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska skarżącej kasacyjnie co do oceny skutków naruszenia art. 10 k.p.a. W konsekwencji jako nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania we wskazanym w skardze kasacyjnej zakresie.

Jako chybiony należało uznać również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane oraz 30 ust. 1 ust. 2, ust. 6 tego prawa. Naruszenia wskazanych w ramach tego zarzutu przepisów skarżąca upatruje przede wszystkim w niewłaściwej wykładni pojęcia "wolnostojącego budynku gospodarczego" i uznanie, że budynek zrealizowany – przez A. C. stanowi taki obiekt podczas gdy pełni on rolę garażu. Jak zostało wyżej wskazane sposób faktycznego wykorzystywania obiektu w niniejszym postępowaniu nie był przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji. Sąd ten nie dokonywał również wykładni pojęcia "wolnostojącego budynku gospodarczego" a zatem nie można skutecznie zarzucić, iż wykładnia ta została dokonana w sposób wadliwy. Niezależnie od powyższego wskazać jednak należy, że prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie ocenił, że obiekt budowlany objęty zgłoszeniem z dnia 27 maja 2009 r. nie wymagał uzyskania pozwolenia na budowę a w konsekwencji, że jego realizacja nie nastąpiła w warunkach samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 ustawy - Prawo budowlane. Jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 pkt 2 pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolnostojących, parterowych budynków gospodarczych wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej powyższa inwestycja spełnia ww. wymogi. Po pierwsze nie można podzielić stanowiska skarżącej, że skoro w przedmiotowym obiekcie budowlanym przechowywany jest motor to z samego tego faktu wynika, że budynek ten jest garażem. Poza sporem pozostaje, że przepisy ustawy - Prawo budowlane jak i przepisy wykonujące tę ustawę nie definiują pojęcia "garażu". Garaż z zasady jest obiektem służącym do przechowywania pojazdów. Należy jednak wskazać, że w orzecznictwie sądowo - administracyjnym podkreśla się, że dla kwalifikacji danego obiektu jako gospodarczego lub garażowego (innego) funkcja gospodarcza (garażowa, inna) winna być dominująca i podstawowa. A zatem z samego faktu, że w budynku przechowywany jest, obok materiałów narzędzi i sprzętu służącego mieszkańcom budynku mieszkalnego, motor, nie wynika, że obiekt ten został zrealizowany jako garaż a nie budynek gospodarczy – jak zostało określone w zgłoszeniu. Nie ma także racji skarżąca kasacyjnie, że przedmiotowy obiekt budowlany nie jest obiektem wolnostojącym. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji wskazał, że obiekt ten nie jest konstrukcyjnie powiązany z innym obiektem co czyni go obiektem "wolnostojącym" w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane. Rację ma również Sąd pierwszej instancji, że zapis § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm., dalej: rozporządzenie w sprawie warunków technicznych) w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonywania zgłoszenia pozwalał na realizację tego obiektu w granicy z nieruchomością sąsiednią.

W konsekwencji powyższej oceny, Naczelny Sąd Administracyjny jako nieuzasadniony uznał również zarzut naruszenia art. 30 ust. 1, 2, 6 i 7 ustawy - Prawo budowlane. W szczególności nie ma racji skarżąca kasacyjnie twierdząc, że przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podzielił argumentację Sądu pierwszej instancji co do sposobu interpretacji zapisów powyższego planu. W szczególności bez znaczenia zatem pozostaje, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewidywał możliwości budowy przy granicy z działką sąsiednią skoro możliwość takiej budowy była uregulowana w przepisach rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd zawarty w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku co do zapisów planu dotyczących wymogów kształtu dachu i rodzaju dachówek. Zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że odnoszą się one jedynie do zabudowy mieszkaniowej.

Nie można także podzielić stanowiska skarżącej kasacyjnie co do tego, że obiekt budowlany będący przedmiotem zgłoszenia jest obiektem o charakterze prowizorycznym li tylko z tego powodu, że jest budynkiem blaszanym. O prowizorycznym charakterze obiektu z całą pewnością nie decyduje materiał, z jakiego jest on wykonany. Ani ustawa - Prawo budowlane ani miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie definiują pojęcia "zabudowy prowizorycznej". Zgodnie z definicją tego pojęcia zawartą w Słowniku języka polskiego PWN przez: "prowizoryczny" należy rozumieć: "mający trwać tylko pewien czas, niemający charakteru stałego". Prawidłowo zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie ustalił, że brak jest podstaw faktycznych i prawnych do przyjęcia, że obiekt budowlany będący przedmiotem zgłoszenia ma charakter prowizoryczny. Tym bardziej nie można uznać go za obiekt o charakterze tymczasowym w rozumieniu pkt 5 art. 3 ustawy - Prawo budowlane.

Nie posiadają usprawiedliwionej podstawy również zarzuty skarżącej kasacyjnie co do naruszenia art. 30 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane w związku z niewniesieniem sprzeciwu do zamiaru budowy obiektu w sytuacji gdy budowa ta zwiększa ograniczenia i uciążliwości dla terenów sąsiednich. Naruszenia tego przepisu przez organy administracji J. T. upatruje w zacienieniu jej budynku mieszkalnego. Rację ma Sąd pierwszej instancji, że organy nadzoru budowlanego ustaliły, w odniesieniu do powyższego zarzutu skarżącej, że zrealizowany obiekt nie powoduje zacienienia jej mieszkania, przy czym organ wskazał między innymi na treść § 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania zgłoszenia. Sąd wojewódzki uznał ustalenia te za prawidłowe i brak jest – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - podstaw do kwestionowania prawidłowości tych ustaleń.

Z tych względów, uznając zarzuty skargi kasacyjnej za nieuzasadnione – w oparciu o art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.