Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1758/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36 ust. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2014 poz 1946
law: Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa - tekst jedn.
article: art. 113 par. 2 i 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2016 r. sprawy ze skargi D. W. na postanowienie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji nadającej uprawnienia budowlane oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

D. W. (dalej też jako "skarżący", "strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] zmieniające postanowienie [...] Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w sprawie wyjaśnienia treści decyzji z dnia [...] czerwca 2014 roku o nadaniu skarżącemu uprawnień budowlanych do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno- budowlanej.

Podstawę prawną wydanego postanowienia stanowił art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art.144 oraz art. 113 § 2 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. Nr 267 z późn. zm.) – dalej jako k.p.a. w związku z art. 36 ust 1 pkt 7 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budowlanych oraz urbanistów (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1946).

Podstawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia:

D. W. złożył wniosek o nadanie uprawnień budowlanych w specjalności konstrukcyjno-budowlanej.

Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z [...] czerwca 2014r. – uwzględniając w całości żądanie strony (jak wskazała w uzasadnieniu) - nadała D. W. uprawnienia budowlane Nr ewidencyjny [...] do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno- budowlanej. Na stronie 2 uzasadnienia ww. decyzji organ I instancji odwołał się do treści norm stanowiących upoważnienie dla ww. uprawnień: art. 12 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 4 i 5 oraz art. 13 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) i § 17 ust. 1 i 2 i § 15 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 83 poz. 578 z późn. zm.). Zakończył uzasadnienie zdaniem "Niniejsze uprawnienia nie obejmują obiektów i robót budowlanych wyszczególnionych w § 18, § 19, § 21 i § 22 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r.".

D. W. złożył [...] stycznia 2015 r. wniosek o wyjaśnienie wątpliwości co do treści uprawnień budowlanych Nr ewidencyjny [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. wydanych przez Okręgową Komisję Kwalifikacyjną [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. Z treści wniosku wynika, że podniesione wątpliwości dotyczyły zwrotu użytego na stronie 2 uzasadnienia decyzji: "Niniejsze uprawnienia nie obejmują obiektów i robót budowlanych wyszczególnionych w § 18, § 19, § 20, § 21 i § 22 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r."

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] wydanym na mocy art. 113 § 2 k.p.a. Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa wyjaśniła, że nadane stronie "Przedmiotowe uprawnienia budowlane Nr ewidencyjny [...] są uprawnieniami bez ograniczeń i stanowią podstawę do:

projektowania, sprawdzania projektów budowlanych w specjalności konstrukcyjno- budowlanej i sprawowania nadzoru autorskiego,

kierowania budową lub innymi robotami budowlanymi, kierowania wytwarzaniem konstrukcyjnych elementów budowlanych oraz nadzoru i kontroli technicznej wytwarzania tych elementów, wykonywania nadzoru inwestorskiego i sprawowania kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych".

Wskazała ogólnie, że warunki nadawania uprawnień budowlanych normuje w art. 12-16 ustawa prawo budowlane. W wyniku pozytywnego egzaminu wnioskodawca otrzymał uprawnienia we wnioskowanej specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Natomiast lista przykładów budowli wymienionych w art. 3. ust 3 ustawy prawo budowlane nie stanowi katalogu zamkniętego. Wymienione są tam również lotniska, drogi, ale także m.in. sieci uzbrojenia terenu. Każda z nich stanowi oddzielną specjalność zawodową. W rezultacie przedmiotowe uprawnienia stanowią podstawę do kierowania i projektowania obiektów budowlanych kubaturowych wyłącznie w specjalności konstrukcyjno-budowlanej.

W zażaleniu na powyższe postanowienie D. W. wniósł o szersze i bardziej jednoznaczne wyjaśnienia i ponowne rozpatrzenie wniosku skierowanego do Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...]OIIB w sprawie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych oraz usunięcie wpisu ograniczającego zakres uprawnień z treści decyzji. Wniósł o wskazanie konkretnego obowiązującego na czas wydania decyzji aktu prawnego, na podstawie którego w treści decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych został zawarty zakwestionowany zapis. Załączył przykładowe decyzje z tego samego okresu wydane na podstawie tych samych aktów prawnych przez inną terytorialnie Okręgową Komisję Kwalifikacyjną ([...]), gdzie nie zamieszczono wskazanego ograniczenia jak przykładową decyzję o nadaniu uprawnień budowlanych wydanej przez ten sam organ I instancji - w kolejnej sesji egzaminacyjnej – gdzie również nie zamieszczono w decyzji kwestionowanego zapisu. Domagał się wyjaśnienia jaka jest konkretna przyczyna, że w decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych z dnia [...] czerwca 2015 r. na jego rzecz kwestionowany zapis występuje.

Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] uchyliła w całości zaskarżone postanowienie i rozstrzygnęła co do istoty sprawy w ten sposób że: wyjaśniła, "iż użyty w w/w decyzji zwrot "Niniejsze uprawnienia nie obejmują obiektów i robót budowlanych wyszczególnionych w § 18, § 19, § 20, § 21 i § 22 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r." należy zrozumieć w ten sposób, że uprawnienia budowlane nadane przedmiotową decyzją nie upoważniają Pana D. W. do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w specjalności drogowej, mostowej, kolejowej, wyburzeniowej i telekomunikacyjnej".

Oceniając powyższe postanowienie stwierdził, że organ I instancji wadliwie skonstruował jego rozstrzygnięcie. Podstawę prawną postanowienia stanowi art. 113 § 2 k.p.a., a przedmiotem prowadzonego postępowania jest wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji. Rozstrzygnięcie postanowienia wydanego na podstawie tego przepisu powinno zatem obejmować wyjaśnienia organu dotyczące zgłoszonych przez stronę wątpliwości. Uznał, że rozstrzygnięcie zaskarżonego postanowienia w ogóle nie wyjaśnia kwestii budzących wątpliwości wskazanych przez stronę. Można powiedzieć, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w innym zakresie niż żądała strona, co oznacza, że organ I instancji nie rozpoznał istoty sprawy. Strona bowiem wniosła o wyjaśnienie konkretnego zwrotu językowego użytego w treści decyzji.

Zdaniem Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej przedmiotowy zwrot, mając na uwadze zakres uprawnień nadanych stronie oraz ich specjalność, może być rozumiany tylko w ten sposób, że uprawnienia budowlane nadane decyzją z dnia [...] czerwca 2014 roku nie upoważniają Pana D. W. do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w specjalności drogowej, mostowej, kolejowej, wyburzeniowej i telekomunikacyjnej. Tylko taka interpretacja treści tej decyzji nie narusza praw nabytych strony i nie powoduje skutku ograniczenia uprawnień w drodze wykładni treści decyzji, co z kolei stanowiłoby rażące naruszenia art. 113 § 2 K.p.a.

Organ II instancji stwierdził, że w wyniku wyjaśnienia treści decyzji w trybie powyższego przepisu stronie nie można ani rozszerzyć, ani ograniczyć przyznanych uprawnień. Przy czym podkreślił, że Krajowa Komisja Kwalifikacyjna prowadząc powstępowanie na podstawie art. 113 § 2 K.p.a., jest uprawniona jedynie do wyjaśnienia treści decyzji. Nie jest natomiast uprawniona do badania w tym trybie legalności decyzji, czyli w tym przypadku organ odwoławczy nie może oceniać, czy umieszczenie w treści decyzji powołanego zwrotu jest prawnie dopuszczalne. Z tych samych względów nie może dokonywać wykładni przepisów stanowiących materialno prawną podstawę decyzji. Czyniąc to, organ II instancji naruszałby art. 113 § 2 K.p.a.

Z tych względów Krajowa Komisja Kwalifikacyjna uznała, że nie może uwzględnić pozostałych żądań zażalenia, tj. nie może weryfikować tej decyzji pod kontem jej zgodności z prawem poprzez wskazanie przepisu stanowiącego podstawę prawną umieszczenia w rozstrzygnięciu decyzji kwestionowanego zwrotu.

W skardze złożonej do tut. Sądu D. W. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - § 18, § 19, § 20, § 21 i § 22 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2006 r., Nr 83, poz. 578) poprzez uznanie, iż osoba, która uzyskała uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej nie posiada uprawnień do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w zakresie konstrukcji wszelkich obiektów budowlanych a jedynie w zakresie wybranych obiektów budowlanych, tj. obiektów budowlanych z wyłączeniem obiektów drogowych, mostowych, kolejowych itp.

Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa oraz poprzedzającego go postanowienia [...] Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] lutego 2015 r. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący w zasadzie ponowił dotychczasowe zarzuty wskazując, że umieszczenie kwestionowanego zapisu w decyzji o przyznaniu mu uprawnień budowlanych do projektowania i do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, w zasadzie stanowi ograniczenie tych uprawnień.

Jego zdaniem, z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia organu I instancji wynika, że przedmiotowe uprawnienia budowlane pozwalają na wykonywanie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie tylko w odniesieniu do obiektów kubaturowych. Natomiast wykluczone jest sporządzanie projektu w zakresie konstrukcyjno - budowlanym np.: masztu antenowego, konstrukcji oporowej, fundamentu pod maszyny czy urządzenia reklamowego - które nie są obiektami kubaturowymi jak i konstrukcji mostu (wyłącznie konstrukcji - a więc np. obliczenia statyczne belki mostu). Wyklucza się zatem z definicji obiektu budowlanego (wg Prawa budowlanego) wszelkie budowle, obiekty mulej architektury a pozostawia jedynie obiekty kubaturowe - w rozumieniu: budynki.

Jest to w ocenie strony skarżącej nieprawidłowa interpretacja przepisów prawa. Jednocześnie § 17 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. określa, że przedmiotowe uprawnienia dotyczą obiektu budowlanego (bez wskazywania jakiego), inaczej niż ma to miejsce w przypadku uprawnień budowlanych w specjalności np. mostowej (§ 19 rozporządzenia), w którym wyraźnie wskazano, że uprawnienia dotyczą wybranych obiektów budowlanych, które zostały jednoznacznie wykazane w § 19. Jednocześnie rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa nie podaje, aby zakres uprawnień w specjalności konstrukcyjno-budowlanej miał być w jakikolwiek sposób ograniczany zakresem innych uprawnień. Przepis nie ogranicza zatem możliwości wykonywania funkcji technicznych w budownictwie do określonych typów obiektów - jak to czynione jest w § 18, § 19, § 20, § 21 tegoż rozporządzenia., wskazując, że uprawnienia dotyczą obiektów budowlanych.

Na okoliczność, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że z zakresu przedmiotowych uprawnień wyłączona została możliwość projektowania konstrukcji niektórych typów obiektów budowlanych powołał inne decyzje o nadaniu uprawnień budowlanych w specjalności konstrukcyjno- budowlanej wydanej przez [...] Okręgową Izbę Inżynierów Budownictwa oraz przez inne Okręgowe Izby, które nie zawierały takich ograniczeń.

Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną (postanowienie) z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji (postanowienia). Sąd rozstrzyga nadto w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 j.t. )

Rozpatrywana według powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie stwierdził, by zaskarżone postanowienie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa zostało wydane z naruszeniem prawa.

Na wstępie podkreślić należy, w świetle zarzutów skargi, że istotą postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie było rozpoznanie wniosku złożonego w trybie art. 113 § 2 k.p.a., tzn. wyjaśnienia wątpliwości dotyczących treści decyzji z dnia 10 czerwca 2014r. Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa o nadaniu uprawnień budowlanych do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno – budowlanej.

Art. 113 § 2 k.p.a. stanowi, że organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości do treści decyzji.

Należy podkreślić, że wyjaśnienie wątpliwości treści decyzji czy postanowienia jest konieczne tylko wtedy, gdy decyzja czy postanowienie jest niejednoznaczne lub tak zawiłe, że utrudnia ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy (wyrok NSA z 9 września 2003 r., I SA 1283/01). Zakres wyjaśnienia wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia, którego wyjaśnienie to ma dotyczyć. Organ nie ma prawa czynić wyjaśnień poza granicami tej decyzji, gdyż narusza w ten sposób tożsamość sprawy w sensie przedmiotowym i podmiotowym. Organ nie może też udzielać stronom odpowiedzi na pytania stawiane we wniosku o wyjaśnienie decyzji, które wychodzą poza jej treść i zakres oraz nie dotyczą wątpliwości co do treści decyzji. Wykładnia dokonywana w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie może bowiem prowadzić do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia. Organ administracyjny nie jest też powołany do interpretacji treści decyzji z zastosowaniem zasad wykładni prawa, tylko do wyjaśnienia, jak rozumiał własną decyzję. Ponadto instytucja uregulowana w art. 113 § 2 k.p.a. nie może być wykorzystywana w celu kwestionowania samej zasadności decyzji będącej przedmiotem wyjaśnienia (takie stanowisko wyraził NSA między innymi w powołanym przez organ wyroku z dnia 17 grudnia 2002 r., II SA 1560/01).

W ocenie Sądu, przedstawione wyżej reguły wyznaczające granice wyjaśnienia treści wydanego przez organ rozstrzygnięcia nie zostały w niniejszej sprawie przekroczone.

Sąd podziela w całości argumentację organu odwoławczego przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Skarżący nie zakwestionował, jak sugeruje treść skargi, merytorycznej treści decyzji z dnia [...] czerwca 2014r., czy jej uzasadnienia - w trybie odwołania. Zwrócił się jedynie o wyjaśnienie zdania, które zacytował w złożonym wniosku.

W ocenie Sadu, organ odwoławczy uznając prawidłowo, że organ I instancji nie wyjaśnił kwestii budzących wątpliwości wskazanych przez stronę, stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, czyli w zakresie wyjaśnienia zakwestionowanego konkretnego zwrotu językowego użytego w treści decyzji, a właściwie jej uzasadnienia. Wyjaśnił bowiem, że użyty zwrot "Niniejsze uprawnienia nie obejmują obiektów i robót budowlanych wyszczególnionych w § 18, § 19, § 20, § 21 i § 22 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. należy zrozumieć w ten sposób, że uprawnienia budowlane nadane przedmiotową decyzją nie upoważniają Pana D. W. do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w specjalności drogowej, mostowej, kolejowej, wyburzeniowej i telekomunikacyjnej.

Oznacza to, że dokonane przez organ odwoławczy wyjaśnienie treści decyzji w rozumieniu art. 113 § 2 k.p.a. nie mogło prowadzić –- wbrew oczekiwaniom skarżącego, nawet w niewielkim fragmencie – do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, a tym samym zmierzać do merytorycznej modyfikacji rozstrzygnięcia (jego zmiany, uchylenia, uzupełnienia), ponieważ nie mogło wywołać skutku sprzeczności z treścią decyzji z dnia [...] czerwca 2014r.

Tymczasem skarżący polemizuje z wyjaśnieniem organu odwoławczego podnosząc zarzuty merytoryczne związane z treścią decyzji z dnia [...] czerwca 2014r. i w sytuacji, gdy jej nie zaskarżył w trybie odwołania.

Tymczasem tryb określony art. 113 § 2 k.p.a., z którego korzysta w niniejszym postepowaniu, zmierza wyłącznie do usunięcia niejasności, np. poprzez rozwinięcie użytego skrótu, wskazanie znaczenia zastosowanego sformułowania. Jest to jedyny cel tej instytucji procesowej, wynikający z istoty wyjaśniania i został przez Krajową Komisję Kwalifikacyjną Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa prawidłowo zastosowany. Wyjaśnia ona bowiem, co oznacza zakwestionowany przez skarżącego, a użyty w ostatnim zdaniu decyzji zwrot, natomiast nie może wypowiadać się w kwestii, czy jest on prawidłowy. Słowo "wyjaśnić" bowiem to uczynić coś jasnym, zrozumiałym, wytłumaczyć, zinterpretować, objaśnić (Słownik języka polskiego PWN pod red. prof. Mieczysława Szymczaka t. 3, s. 746, W-wa 1981).

Wyjaśnienie wątpliwości w rozumieniu art. 113 § 2 k.p.a. nie może zatem prowadzić – nawet w niewielkim fragmencie – do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, a tym samym zmierzać do merytorycznej modyfikacji rozstrzygnięcia (jego zmiany, uchylenia, uzupełnienia). Nie może wywołać skutku sprzeczności z treścią decyzji. (Por. B. Adamiak, Rektyfikacja decyzji w postępowaniu administracyjnym, AUWr 1988, Prawo CLIII, nr 922, s. 13; zob. także wyrok NSA z 16 czerwca 1997 r., ISA/Ka 1612/96, LEX nr 30804; wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., II GSK 211/08, LEX nr 493163; wyrok WSA w Warszawie z 19 lipca 2007 r., VI SA/Wa 456/07, LEX nr 375159.

Nie jest jednocześnie dopuszczalne, by ten tryb zastępował instytucje uzupełnienia decyzji oraz jej sprostowania (wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., II FSK 594/07, LEX nr 475581. Podkreślić jednocześnie należy, że w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie można zmieniać decyzji, ani jej uzupełniać, nie można dokonywać nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego czy też dostosowywać jej do wymogów ukształtowanych, zmienionym już po jej wydaniu stanem prawnym (wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., II GSK 211/08, Lex nr 493163).

Oznacza to, że wbrew zarzutowi skargi, prawo materialne nie mogło być naruszone, bo nie było stosowane przy wydaniu postanowienia w trybie procesowym. Organ nie ma prawa czynić wyjaśnień poza granicami tej decyzji, gdyż narusza w ten sposób tożsamość sprawy w sensie przedmiotowym i podmiotowym. Organ nie może też udzielać stronom odpowiedzi na pytania stawiane we wniosku o wyjaśnienie decyzji, które wychodzą poza jej treść i zakres oraz nie dotyczą wątpliwości co do treści decyzji. Wykładnia dokonywana w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie może bowiem prowadzić do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia. Organ administracyjny nie jest też powołany do interpretacji treści decyzji z zastosowaniem zasad wykładni prawa, tylko do wyjaśnienia, jak rozumiał własną decyzję. Ponadto instytucja uregulowana w art. 113 § 2 k.p.a. nie może być wykorzystywana w celu kwestionowania samej zasadności decyzji będącej przedmiotem wyjaśnienia (takie stanowisko wyraził NSA między innymi w powołanym przez organ wyroku z dnia 17 grudnia 2002 r., II SA 1560/01).

W ocenie Sądu, oznacza to, że przedstawione wyżej reguły wyznaczające granice wyjaśnienia treści wydanego przez organ rozstrzygnięcia nie zostały w niniejszej sprawie przekroczone. Sąd podziela w całości argumentację organu przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że uprawnienia budowlane nadane decyzją z dnia [...] czerwca 2014 roku nie upoważniają skarżącego do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w specjalności drogowej, mostowej, kolejowej, wyburzeniowej i telekomunikacyjnej. Ma rację organ odwoławczy, że tylko taka interpretacja treści tej decyzji nie narusza praw nabytych strony i nie powoduje skutku ograniczenia stronie uprawnień określonych w wyjaśnianej w drodze wykładni treści decyzji, co z kolei stanowiłoby rażące naruszenia art. 113 § 2 K.p.a.

Wbrew oczekiwaniom skarżącego, organ II instancji w wyniku rozpatrzenia zażalenia na ww. wyjaśnienie nie mógł mu ani rozszerzyć, ani zmienić przyznanych uprawnień. Jest to domena rozpoznania merytorycznego, o ile skarżący zaskarżyłby w trybie odwołania decyzję z dnia [...] czerwca 2014r. i jej uzasadnienie.

Należy podkreślić, że wyjaśnienie treści decyzji może mieć na celu jedynie usunięcie niejasności w użytych w decyzji sformułowaniach i nie może przerodzić się w ponowne merytoryczne rozpatrywanie sprawy, gdyż skutkowałoby to w istocie naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) i w praktyce stanowiłoby dokonywanie modyfikacji decyzji w sytuacji, gdy nie został wniesiony środek odwoławczy.

W ocenie Sądu, żądania objęte wnioskiem złożonym w trybie art. 113 § 2 k.p.a wykraczały poza ramy postępowania uregulowanego w ww. przepisie, albowiem w wyniku jego uwzględnienia doszłoby do zmiany rozstrzygnięcia określonego w decyzji z dnia [...] czerwca 2014r. Natomiast, zdaniem Sądu, co wyraźnie raz jeszcze należy podkreślić - wyjaśnienie treści decyzji administracyjnej, dokonywane w trybie art. 113 § 2 k.p.a., nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia, ani też do uzupełnienia wydanego wcześniej rozstrzygnięcia.

W konsekwencji uznać należy, iż organy orzekające nie dopuścił się obrazy powołanych przez skarżącego przepisów prawa, w tym przede wszystkim art. 113 § 2 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.