Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3628/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 32 ust. 1 i 36 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 521/18 w sprawie ze skargi M.K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienie z urzędu do dalszego pełnienia służby w innej jednostce oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 521/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M.K. (dalej: skarżący) na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w innej jednostce.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w sprawie zwolnienia z zajmowanego stanowiska oraz przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...], wydanego na mocy art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2067, z późn. zm.).

W uzasadnieniu wskazał, że rozstrzygnięcie organu I instancji było konsekwencją zapewnienia obsady stanowisk służbowych i właściwej realizacji zadań Policji przez Komendę Miejską Policji w [...], która na dzień 13 listopada 2017 r. miała 447 etatów, w tym 56 wakatów, przy czym 55 funkcjonariuszy tej jednostki Policji nie pełni służby z różnych powodów (m.in. zwolnienia lekarskie i urlopy związane z rodzicielstwem).

Stwierdził, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] uwzględniając zarówno interes społeczny tożsamy z interesem służby, jak i słuszny interes strony, zaznaczył, że policjant posiada takie kwalifikacje zawodowe oraz doświadczenie, które przyczynią się do poprawy bezpieczeństwa na obszarze Komendy Miejskiej Policji w [...] oraz do przeciwdziałania zjawiskom patologicznym.

Podkreślił, że przedmiotowe postępowanie dotyczy tylko kwestii przeniesienia do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej. Natomiast Komendant Miejski Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] mianował skarżącego na stanowisko równorzędne w stosunku do zajmowanego dotychczas – bez zmiany grupy zaszeregowania, stopnia etatowego oraz składników uposażenia. Decyzja zatem o przeniesieniu do dalszego pełnienia służby w innej jednostce Policji nie pogorszyła sytuacji policjanta.

W ocenie organu odwoławczego skoro przełożeni uznają, że w danych okolicznościach niezbędna jest zmiana stosunku służbowego funkcjonariusza i odbywa się to zgodnie z prawem, a zarzuty zawarte w odwołaniu kwestionujące prawidłowość rozkazu personalnego ze względu na przyczyny przeniesienia służbowego zmierzają w istocie do kwestionowania polityki kadrowej przełożonego to nie mogą one stanowić argumentacji uzasadniającej uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Pozostawanie w stosunku służbowym oznacza dyspozycyjność policjanta, co z kolei nakazuje oceniać dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby funkcjonariusza według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających mobilność i skuteczność Policji, a nie według osobistych odczuć, czy potrzeb rodzinnych policjanta.

Odnosząc się do zarzutu policjanta dotyczącego odległości pomiędzy miejscem zamieszkania i miejscem pełnienia służby w przypadku przeniesienia go do innej jednostki Policji wyjaśnił, że nawet jeśli przeniesienie do innej jednostki organizacyjnej Policji wiązać się będzie z pewnymi niedogodnościami to nie może to być równoważne z potrzebami służby. Podał, że w związku z przeniesieniem będzie przysługiwał mu zwrot kosztów dojazdu do nowego miejsca pełnienia służby, a także zapewnienie w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej lokalu mieszkalnego bądź kwatery tymczasowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia 11 stycznia 2018 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Sąd I instancji uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd wskazał, iż stosownie do treści art. 32 ust. 1, 2 i 3 ustawy o Policji, przekształcenie stosunku służbowego policjanta w drodze przeniesienia służbowego następuje w formie decyzji (rozkazu personalnego), od której przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego. Analiza przepisów tej ustawy regulujących powyższe kwestie, prowadzi do wniosku, że nie ogranicza ona możliwości przeniesienia policjanta przez określenie przesłanek uzasadniających podjęcie stosownego rozstrzygnięcia, lecz pozostawia to uznaniu przełożonego. Są to przesłanki kompetencyjne wskazujące, który przełożony jest właściwy do podjęcia takiego rozkazu personalnego. Uprawnienia przełożonych do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę określa art. 36 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Jedyne ograniczenie w zakresie przeniesienia policjanta bez jego zgody na inne stanowisko służbowe zawiera przepis art. 38 ust. 1 i 2 tej ustawy, który reguluje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe i uzależnia podjęcie takiej decyzji od zaistnienia przesłanek ustawowych określonych w tym przepisie.

Z treści powyższych przepisów wynika, że rozkaz personalny w sprawie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji pozostaje w gestii jego przełożonego. Jeżeli zatem skarżący zajmował stanowisko referenta Ogniwa II Sekcji w [...] Wydziału Konwojowego Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], to właściwym do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie jego zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej był Komendant Wojewódzki Policji w [...].

Podkreślić należy, że z chwilą przeniesienia skarżącego do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...] przełożonym właściwym do mianowania go na stanowisko służbowe stał się nowy przełożony w osobie Komendanta Miejskiego Policji w [...].

W konsekwencji zasadne jest twierdzenie, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] w granicach swoich kompetencji, nakreślonych art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, uprawniony był do podjęcia rozstrzygnięcia jedynie, co do zwolnienia skarżącego ze stanowiska służbowego w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] i przeniesienia go do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...]. Natomiast komendantem właściwym do mianowania skarżącego na konkretne stanowisko służbowe w Komendzie Miejskiej Policji w [...] jest komendant tej jednostki. Ocena, czy stanowisko służbowe, na które skarżący został mianowany odpowiada wymogowi równorzędności w stosunku do stanowiska służbowego poprzednio zajmowanego może zostać zatem przeprowadzona dopiero w przypadku zakwestionowania rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] o mianowaniu go na stanowisko służbowe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1118/10 - dostępny pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl) i nie może być dokonywana w ramach niniejszego postępowania dotyczącego zwolnienia funkcjonariusza ze stanowiska i przeniesienia do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej. W związku z tym nie jest zasadny zarzut skarżącego, że stanowisko, na które został przeniesiony nie jest stanowiskiem równorzędnym, bowiem różni się celem, zakresem zadań i obowiązków, odpowiedzialnością, a także warunkami pracy. Skoro organ przenoszący nie miał uprawnienia do mianowania go na określone stanowisko w strukturze komendy miejskiej Policji to nie mógł również czynić w uzasadnieniu rozkazu personalnego rozważań w danym zakresie.

Dalej Sąd zwrócił uwagę, że sądowa kontrola decyzji o przeniesieniu funkcjonariusza nie obejmuje celowości jej podjęcia, lecz zasadniczo sprowadza się do oceny, czy organ administracji nie przekroczył granic uznania przyznanego mu ustawowo, a zatem czy decyzja nie jest dotknięta dowolnością.

W ocenie Sądu, zarówno uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego, jak też okoliczności faktyczne sprawy, wystarczająco wykazują potrzebę mianowania skarżącego na nowe stanowisko służbowe.

Uzasadniając zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienie do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, powołano się na potrzebę wzmocnienia stanu osobowego Komendy Miejskiej Policji w [...] (obecnie 56 wakatów, przy czym 55 funkcjonariuszy tej jednostki Policji nie pełni służby z różnych powodów) o funkcjonariusza Policji do wykonywania zadań w tej jednostce organizacyjnej i w efekcie umożliwić realizację działań w zakresie utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego w Komendzie Miejskiej Policji w [...].

Nie można zakwestionować twierdzenia właściwych przełożonych skarżącego, że jego przeniesienie wywołane zostało potrzebami służby determinowanej realizacją ustawowych zadań Policji. Prawidłowość funkcjonowania Policji, jako umundurowanej i uzbrojonej formacji opiera się na zhierarchizowaniu i podporządkowaniu służbowym. W takich warunkach nie do przyjęcia jest stanowisko, że funkcjonariusz Policji, a więc służby, która ze swojej istoty wymaga podporządkowania oraz dyspozycyjności, nie mógłby zostać przeniesiony bez swojej zgody na inne równorzędne, czy też wyższe stanowisko służbowe, gdy przemawiałoby za tym dobro tej służby.

W ocenie Sądu, nie znajduje uzasadnienia zarzut skarżącego dotyczący nieuwzględnienia jego słusznego interesu. Sąd stwierdził, że nawet jeśli przeniesienie do innej jednostki organizacyjnej Policji wiązać się będzie z niedogodnościami dla skarżącego, to nie może to być równoważne z potrzebami służby. Słuszny interes strony nie może sprowadzać się do subiektywnego poczucia krzywdy oraz do odmiennej od organu administracji oceny stanu faktycznego. Okoliczność, że skarżący posiada zobowiązania rodzinne nie może przemawiać za przyjęciem, iż w danej konkretnej sprawie jego osobisty interes faktyczny w pełnieniu służby w dotychczasowej jednostce organizacyjnej Policji przeważa nad interesem służby.

Odnośnie zaś wskazywanej przez skarżącego uciążliwości wywołanej dojazdem do nowego miejsca służby (czasem i kosztami dojazdu), Sąd I instancji zwróćił uwagę, że przepisy pragmatyki służbowej przewidują możliwość rekompensowania policjantom pełniącym służbę poza miejscem zamieszkania niedogodności z tym związanych, poprzez zwrot kosztów dojazdu do nowego miejsca pełnienia służby na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 października 2002 r. w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia (Dz. U. Nr 91 poz. 1598, z późn. zm.), a także możliwość ubiegania się o przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, co wynika z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1130, z późn.zm.).

Z kolei zarzut naruszenia art. 178 § 2 Kodeksu pracy Sąd także uznał za niezasadny. Podkreślił, że ustawodawca wprowadzając do ustawy o Policji normy prawne w zakresie zmiany stosunku służbowego policjanta (np. dotyczące mianowania na inne stanowisko służbowe, przeniesienia do innej jednostki Policji), które stanowią odpowiednik art. 178 § 1 zdanie drugie Kodeksu pracy, nie przewidział ochrony dla funkcjonariusza będącego ojcem dziecka w wieku do ukończenia przez nie 4 roku życia. W przepisach zatem m.in. art. 32 i 36 ustawy o Policji, które miały zastosowanie w przedmiotowej sprawie, ustawodawca w sposób odrębny niż w Kodeksie pracy uregulował uprawnienia policjantów związane z rodzicielstwem w zakresie ochrony przed zmianą stosunku służbowego. Tym samym, stosownie do treści art. 79 ustawy o Policji, skoro przepisy tej ustawy (m.in. art. 32 i 36 ustawy o Policji) stanowią inaczej, nie można przyznać policjantowi – ojcu dziecka w wieku do ukończenia przez nie 4 roku życia – prawa do ochrony przed zmianą stosunku służbowego. Nie można zatem przyjąć, że pomimo braku ograniczeń w przedmiotowym zakresie w ustawie o Policji i przy jednoczesnym określeniu przypadków, w których policjanci korzystający z uprawnień związanych z rodzicielstwem podlegają szczególnej ochronie (art. 44 ust. 1 ustawy o Policji), zamiarem racjonalnego ustawodawcy było, aby w stosunku do policjantów, od których wymaga się szczególnej dyspozycyjności i którzy są zobowiązani realizować istotne z punktu widzenia ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego zadania, stosować ograniczenia dotyczące zmiany miejsca pełnienia służby, które odnoszą się do pracowników. W tym kontekście stosowanie do policjantów przenoszonych do innych jednostek Policji ochrony przewidzianej w dziale ósmym Kodeksu pracy w związku z art. 79 ust. 1 ustawy o Policji stanowiłoby niedopuszczalną nadinterpretację powołanych przepisów. Za przyjęciem powyższych twierdzeń przemawia także okoliczność, że również kwestie związane z czasem służby policjantów będących jedynym opiekunem dziecka do 8 lat lub osoby wymagającej stałej opieki, a także policjanta opiekującego się dzieckiem do 8 lat zostały uregulowane w sposób odrębny, odmienny niż to przewiduje Kodeks pracy w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie rozkładu czasu służby policjantów. Z brzmienia natomiast § 16 ust. 2 tego rozporządzenia jednoznacznie wynika, że jedynie służba w niedzielę lub święto oraz w godzinach zaliczanych do pory nocnej nie może być pełniona przez policjanta będącego jedynym opiekunem dziecka do 8 lat lub osoby wymagającej stałej opieki (pkt 1), policjanta opiekującego się dzieckiem do 8 lat, jeżeli z uprawnienia takiego nie korzysta drugie z rodziców lub opiekun (pkt 3) oraz policjanta-kobietę karmiącą dziecko piersią - bez ich zgody (pkt 3).

Skoro zatem skarżący jest ojcem dziecka w wieku do lat 4 to nie stanowiło to przeszkody w zwolnieniu wymienionego policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...].

Sąd I instancji wskazał przy tym, że organy Policji prawidłowo ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 7, art. 77 § 1 K.p.a.), oceniły zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 80 K.p.a.), a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 K.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości, zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.

1) art. 145 § 1 ust 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 7 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy organy dokonały błędnych ustaleń faktycznych w zakresie zaistnienia potrzeby wzmocnienia stanu osobowego Komendy Miejskiej Policji w [...], w sytuacji w której 1 listopada 2017 r. dokonano przeniesienia innego funkcjonariusza Policji z Komendy Miejskiej Policji w [...] do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] (Wydział Konwojowy);

2) art. 145 § 1 ust 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. art. 7 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy rozstrzygnięcie organów narusza słuszny interes strony, a to z powodu dopuszczenia się przez w/w organy nadużycia względem podwładnego poprzez wydanie i utrzymanie rozkazu personalnego niemotywowanego przesłankami ustawy o Policji (art. 36), lecz stanowiącego narzędzie do całkowicie swobodnego usunięcia funkcjonariusza ze stanowiska z powodów niemerytorycznych.

Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

1) art. 145 § 1 ust 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 36 ust. 1 ustawy o Policji poprzez oddalenie skargi i niedostrzeżenie wadliwego zastosowania przez organy w/w normy prawa materialnego, w sytuacji w której stan faktyczny sprawy nie pozwalał na wydanie rozkazu personalnego o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska;

2) art. 145 § 1 ust 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 36 ust. 1 ustawy o Policji poprzez oddalenie skargi i niedostrzeżenie wadliwego zastosowania przez organy w/w normy prawa materialnego, w sytuacji w której skarżony rozkaz personalny zmierzał do przeniesienia funkcjonariusza na stanowisko nierównorzędne i był przejawem dyskryminacji funkcjonariusza;

3) art. 145 § 1 ust 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 178 § 2 Kodeksu pracy poprzez oddalenie skargi i odmowę zastosowania w/w normy prawa materialnego w niniejszej sprawie.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi w oparciu o art. 188 P.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.

Zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieuzasadnione.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów procesowych należy stwierdzić, że wbrew wywodom skargi kasacyjnej stan faktyczny sprawy znajduje potwierdzenie w aktach sprawy, co oznacza że Sąd I instancji zaskarżony wyrok oparł na prawidłowych ustaleniach faktycznych. Podnoszona w skardze kasacyjnej okoliczność iż inny funkcjonariusz został przeniesiony z Komendy Miejskiej Policji w [...] do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] była znana Sądowi I instancji, wynika bowiem z uzasadnienia decyzji rozkazu personalnego z dnia 28 listopada 2018r. Nr. 1370.

Fakt przeniesienia innego funkcjonariusza, o jakim mowa wyżej nie oznacza że po stronie Komendy Miejskiej Policji w [...] nie istniały braki kadrowe, które uniemożliwiały realizację ustawowych zadań. Z akt sprawy wynika, że w w/wym jednostce na dzień złożenia wniosku przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wzmocnienie personalne Komendy Miejskiej Policji, 55 funkcjonariuszy tej jednostki z usprawiedliwionych przyczyn nie pełniło służby, 56 stanowisk służbowych było nieobsadzonych. Powyższe dane potwierdzają zasadność wniosku skierowanego do Komendanta Wojewódzkiego Policji o wzmocnienie kadrowe, a jednocześnie nie pozbawiają Komendanta Miejskiego Policji uprawnień do podejmowania działań w oparciu o art. 36 ust. 1 ustawy o Policji.

Innymi słowy trudna sytuacja kadrowa jednostki Policji nie stanowi bezwzględnej przeszkody do przeniesienia pełniącego w niej służbę funkcjonariusza do innej jednostki organizacyjnej Policji. Wymusza ona natomiast na przełożonym staranne rozważenie skutków takiego przeniesienia i ostatecznie podjęcie przemyślanej decyzji.

Z tych względów zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 7 K.p.a. okazał się nietrafny,

Nie mógł też odnieść skutku zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. przez oddalenie skargi.

Przede wszystkim art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. nie mógł zostać naruszony w sposób przedstawiony w skardze kasacyjnej ( przez oddalenie skargi ). Podstawę zaskarżonego wyroku stanowił art. 151 P.p.s.a. i ten przepis ewentualnie mógłby zostać naruszony przez niezasadne oddalenie skargi.

Przepis art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. mógł zostać natomiast naruszony wyłącznie poprzez jego niezastosowanie przez Sąd I instancji, ale tak postawionego zarzutu skarga kasacyjna jest pozbawiona. Zwalnia to Naczelny Sąd Administracyjny od obowiązku oceny tego zarzutu. Jedynie marginalnie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że przesłanki przeniesienia skarżącego, o jakich mowa w skardze kasacyjnej ( inne od wynikających z rozkazu personalnego ) nie zostały w żaden sposób wykazane. W aktach sprawy brak jest dowodów na okoliczność iż przeniesienie skarżącego do innej jednostki organizacyjnej Policji miałoby być karą za pozostawanie w konflikcie z przełożonym. Autor skargi kasacyjnej nie przedstawił żadnych dowodów, które wywołałyby uzasadnioną wątpliwość Sądu co do rzeczywistych powodów przeniesienia, podczas gdy organ wykazał potrzeby służby uzasadniające takie działanie.

Nieuzasadnione okazały się też zarzuty naruszenia prawa materialnego.

Jak już była mowa wcześniej przepis art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. nie może zostać naruszony w sytuacji gdy nie był stosowany w sprawie, a nie postawiono zarzutu jego niezastosowania. Nadto naruszenie prawa materialnego – art. 36 ust. 1 ustawy o Policji nie można uzasadniać zarzutem błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Temu służą zarzuty procesowe, które jak stwierdzono wcześniej okazały się bezskuteczne. Ocena ta dotyczy też pozostałych zarzutów procesowych.

Naczelny Sąd administracyjny zauważa, że wszystkie one ( poza zarzutem związanym z art. 178 § 2 K.p. ) dotyczą stanu faktycznego sprawy. Z tych względów rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego poświęcone zarzutom procesowym, w całości uzasadniają stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, także w odniesieniu do zarzutów materialnych.

Niezależnie od powyższego powołany art. 36 ust. 1 ustawy o Policji jako przepis uprawniający właściwy organ do przeniesienia funkcjonariusza, nie określa parametrów stanowiska na które policjant może zostać przeniesiony. Stąd też powoływanie się na zarzut naruszenia wymienionego przepisu z argumentacją, że skarżący został przeniesiony na niższe stanowisko jest chybione. Ponadto, jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, w toku niniejszego postępowania ( z uwagi na jego przedmiot ) zagadnienie usytuowania stanowiska w strukturze nowej jednostki organizacyjnej Policji i ocena jego równorzędności w stosunku do zajmowanego poprzednio nie ma żadnego znaczenia.

Nieskuteczny okazał się również zarzut naruszenia art. 178 § 2 K.p.

W myśl art. 178 § 2 Kodeksu pracy (dalej K.p.) pracownika opiekującego się dzieckiem do ukończenia przez nie 4 roku życia nie wolno bez jego zgody zatrudniać w godzinach nadliczbowych, w porze nocnej, w systemie czasu pracy, o którym mowa w art. 139, jak również delegować poza stałe miejsce pracy.

Przepis ten nie znajduje zastosowania w odniesieniu do policjantów.

Wskazać należy, że ustawodawca wprowadzając do ustawy o Policji normy prawne w zakresie zmiany stosunku służbowego policjanta (np. dotyczące mianowania na inne stanowisko służbowe, przeniesienia do innej jednostki Policji), które stanowią odpowiednik art. 178 § 1 zdanie drugie K.p. nie przewidział ochrony dla funkcjonariusza będącego ojcem dziecka w wieku do ukończenia przez nie 4 roku życia. W przepisach zatem m.in. art. 32 i 36 ustawy o Policji, które miały zastosowanie w przedmiotowej sprawie, ustawodawca w sposób odrębny niż w K.p. uregulował uprawnienia policjantów związane z rodzicielstwem w zakresie ochrony przed zmianą stosunku służbowego. Tym samym, stosownie do treści art. 79 ustawy o Policji, skoro przepisy tej ustawy (m.in. art. 32 i 36 ustawy o Policji) stanowią inaczej, nie można przyznać policjantowi - ojcu dziecka w wieku do ukończenia przez nie 4 roku życia - prawa do ochrony przed zmianą stosunku służbowego. Nie można zatem przyjąć, że pomimo braku ograniczeń w przedmiotowym zakresie w ustawie o Policji i przy jednoczesnym określeniu przypadków, w których policjanci korzystający z uprawnień związanych z rodzicielstwem podlegają szczególnej ochronie (art. 44 ust. 1 ustawy o Policji), zamiarem racjonalnego ustawodawcy było, aby w stosunku do policjantów, od których wymaga się szczególnej dyspozycyjności i którzy są zobowiązani realizować istotne z punktu widzenia ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego zadania, stosować ograniczenia dotyczące zmiany miejsca pełnienia służby, które odnoszą się do pracowników. W tym kontekście stosowanie do policjantów przenoszonych do innych jednostek Policji ochrony przewidzianej w dziale ósmym Kodeksu pracy w związku z art. 79 ust. 1 ustawy o Policji stanowiłoby niedopuszczalną nadinterpretację powołanych przepisów. Za przyjęciem powyższych twierdzeń przemawia także okoliczność, że również kwestie związane z czasem służby policjantów będących jedynym opiekunem dziecka do 8 lat lub osoby wymagającej stałej opieki, a także policjanta opiekującego się dzieckiem do 8 lat zostały uregulowane w sposób odrębny, odmienny niż to przewiduje Kodeks pracy w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie rozkładu czasu służby policjantów. Z brzmienia natomiast § 16 ust. 2 tego rozporządzenia jednoznacznie wynika, że jedynie służba w niedzielę lub święto oraz w godzinach zaliczanych do pory nocnej nie może być pełniona przez policjanta będącego jedynym opiekunem dziecka do 8 lat lub osoby wymagającej stałej opieki (pkt 1), policjanta opiekującego się dzieckiem do 8 lat, jeżeli z uprawnienia takiego nie korzysta drugie z rodziców lub opiekun (pkt 3) oraz policjanta-kobietę karmiącą dziecko piersią - bez ich zgody (pkt 3).

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.