Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1331/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1, 2
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1266
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędzia WSA Leszek Tyliński Protokolant asystent sędziego Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi T. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], znak: [...] Starosta T. , na podstawie art. 4 pkt 6 i 11, art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku skarżącego T. T. o wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej pod budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w miejscowości K. na działce oznaczonej nr geodezyjnym [...], gmina O., nie zezwolił na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej położonych na ww. działce, pod budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia orzekający organ podniósł, iż dołączona do wniosku decyzja o warunkach zabudowy wydana przez Wójta Gminy O. w dniu [...] (znak:[...]) nie została uzgodniona ze Starostą na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm.) w związku z czym należy uznać, że decyzja ta wydana została z pominięciem ustawowego obowiązku uzgodnienia z organem właściwym od spraw ochrony gruntów rolnych. Uniemożliwiło to organowi rozpatrzenie wniosku o wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolnej ze względu na brak stosownej zgody na przeznaczenie gruntów rolnych klas III na inne cele nierolnicze.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że niedopuszczalnym jest kwestionowanie przez Starostę wiążącej go w niniejszym postępowaniu, ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Zdaniem odwołującego, w chwili złożenia wniosku nie istniał wymóg uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów rolnych klasy III na inne cele. Ponadto zwrócił uwagę na sprzeczność w rozumowaniu organu pierwszej instancji, który z jednej strony stwierdza, że nie ma możliwości rozpatrzenia wniosku o wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej, a z drugiej strony orzeka o braku zezwolenia na wyłącznie tych gruntów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...], znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest słuszne, jakkolwiek nie podzielił argumentacji podniesionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Kolegium ustaliło, że działka, której dotyczył wniosek, zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów, według stanu na dzień [...], ma powierzchnię [...] i stanowi grunt orny klasy RIIIb. Wobec tego, zdaniem organu, do jej wyłączenia z produkcji rolniczej wymagana jest decyzja Starosty zezwalająca na takie wyłączenie w myśl art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 503), która weszła w życie dnia 26 maja 2013 r. Skoro jednak przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I - III, wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi i jest ona konieczna do zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, dokonującego się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a okoliczności te - w realiach niniejszej sprawy - nie wystąpiły, to zasadnie w ocenie Kolegium organ pierwszej instancji odmówił stronie wydania wnioskowanego zezwolenia.

Zdaniem organu odwoławczego, bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy pozostaje kwestia, o której traktuje organ pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a dotycząca braku uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy ze Starostą w oparciu o treść art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zagadnienie to dotyczy bowiem innego, a w dodatku zakończonego już, postępowania administracyjnego. Postępowanie w sprawie wydania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej jest samoistnym (odrębnym) postępowaniem, toczącym się przed uzyskaniem pozwolenia na budowę (art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych), na podstawie przepisów rozdziału 3 (od art. 11 do art. 14) powołanej ustawy i w oparciu o przesłanki tam określone.

Wadliwe uzasadnienie przez Starostę swojego stanowiska w sprawie, w ocenie Kolegium nie dyskwalifikuje całego orzeczenia, bowiem sentencja zaskarżonej decyzji pozostaje prawidłowa, zaś wady uzasadnienia decyzji zostały konwalidowane przez organ odwoławczy.

W skardze do sądu T. T. wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. obrazę przepisów postępowania administracyjnego mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy - art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 6,7,10,15, 77 k.p.a. poprzez nie uchylenie decyzji administracyjnej wydanej przez organ I instancji, pomimo uprzedniego nie rozpoznania przez organy administracji zażaleń i uwag strony postępowania,

2. obrazę przepisów postępowania: art. 64 § 2 k.p.a. polegającą na jego bezpodstawnym zastosowaniu poprzez wezwanie strony do uzupełnienia wniosku o wyłączenie gruntów z produkcji rolnej o zgodę właściwego ministra, podczas gdy złożony do Starosty T. wniosek spełnia wszelkie wymogi formalne określone przepisami,

3. obrazę przepisów prawa materialnego polegającą na niekorzystnej dla skarżącego interpretacji przepisów prawa,

4. obrazę przepisów postępowania: art. 10 § 1 k.p.a. - poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się na każdym etapie postępowania co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia uwag.

5. obrazę przepisów postępowania: art. 106 § 1 - 6 k.p.a. - poprzez nałożenie na skarżącego obowiązku uzyskania zgody właściwego ministra, co może nastąpić tylko w trybie innego, odrębnego postępowania, a następuje pomiędzy organami administracji,

6. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy: art. 8, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak obiektywnego rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób prawidłowy, wnikliwy i wyczerpujący,

7. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy - art. 8, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. - poprzez niezbadanie materiału dowodowego, będącego w aktach sprawy, mającego być podstawą do ponownego prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący wskazał, że zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy niezwłocznie wezwać wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, natomiast organ wezwał skarżącego (jednocześnie wnoszącego podanie) do uzupełnienia braków w formie postanowienia po upływie ponad 33 dni (data odbioru) od złożenia wniosku, wskazując termin 14 dniowy, a w innym miejscu pisma 7 dniowy.

Ponadto skarżący podkreślił, że art. 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie przewiduje jakie załączniki winny być dołączone do wniosku o wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej, dlatego należy przyjąć, iż wnioskodawca załączyć powinien decyzję o warunkach zabudowy oraz mapę do celów projektowych. Nie ma przepisu szczególnego, który określałby dodatkowe wymogi formalne wobec wniosku o wyłączenie gruntu rolnego z produkcji rolniczej.

Cała procedura przygotowawcza do inwestycji jak i decyzja o warunkach zabudowy, w ocenie skarżącego zostały rozpoczęte i załatwione odpowiednio wcześniej; nawet sam wniosek o zgodę na wyłączenie został złożony przed wejściem nowelizacji ustawy w życie. Starosta podpierając się nowymi wymogami kwestionuje uzyskane już dokumenty, co jest działaniem niewłaściwym i godzi w prawa nabyte. Zdaniem strony faktem jest, że w polskim prawie brak jest wykształconych reguł dla problemów intertemporalnych, ale główną i niekwestionowaną zasadą jest zasada lex retro non agit.

Ponadto zarzucono, że zgodnie z art. 35 oraz art. 61 i 75, 77,104 w związku z art. 63 k.p.a. Starosta poza błędnym postanowieniem z dnia 21 czerwca 2013 r. nie informował strony o problemach czy uwagach w stosunku do postępowania, które zakończył decyzją w dniu [...]. Organ formalnie nie zawiadomił o wszczęciu postępowania, o ile ww. postanowienia nie uznać za wszczęcie. Następnie organ nie zawiadomił o zakończeniu postępowaniu i tym samym uniemożliwił zapoznania się z aktami sprawy oraz uniemożliwił wniesienie uwag dodatkowych przed wydaniem decyzji.

Niedopuszczalnym jest zdaniem skarżącego, aby organ wzywał do uzupełnienia wniosku o zgodę, którą uzyskuje urząd w drodze odrębnego postępowania między organami administracji państwowej, ponieważ obowiązku tego nie można przerzucać na osoby trzecie, a ewentualna zgoda wymagana jest przy zupełnie odrębnym postępowaniu, w określonych okolicznościach oraz przy zachowaniu nowego, nieobowiązującego w dniu złożeniu wniosku przepisu prawa.

Bezspornym w ocenie skarżącego jest fakt, że wniosek do organu wpłynął kompletny, a postanowienie w sprawie wezwania o uzupełnienie braków zostało nadane po upływie czasu, w którym powinna zostać wydana decyzja kończąca postępowanie. Ponadto organ, pomimo braku uzupełnienia wniosku o przedmiotową zgodę, kontynuuje postępowanie i nie odnosi się do pisma - odpowiedzi skarżącego z dnia [...], a w uzasadnieniu decyzji odmownej z dnia [...] podnosi nowy argument, o którym wcześniej skarżącego w ogóle nie informował, jakoby prawomocna i wykonalna decyzja o warunkach zabudowy nie została uzgodniona z organem (Starostą T.) i z tego tytułu organ nie może rozpatrzyć wniosku.

Skarżący stwierdził również, że zaskarżona decyzja w sposób rażący narusza art. 138 k.p.a., w związku z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., bowiem pomimo dwukrotnego wskazywania przez skarżącego argumentów, Starosta wydał decyzję odmowną, a SKO w T. nie przeprowadziło wymaganego prawem ponownego postępowania z uwzględnieniem wszystkich dowodów w sprawie i powieliło błędne rozumowanie Starosty. Pomimo wskazania niewłaściwego i błędnego uzasadnienia, Kolegium nie uchyliło decyzji Starosty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia odmowy wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolniczej pod budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w miejscowości K. na działce oznaczonej nr geodezyjnym [...], gmina O. na wniosek skarżącego z dnia [...] (data wpływu do organu: [...]).

Zasady przeznaczania gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne zostały określone w rozdziale 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Dla rozpatrywanej sprawy istotna jest nowelizacja znajdującego się w tym rozdziale art. 7, dokonana ustawą z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 503), która weszła w życie dnia 26 maja 2013 r. Mianowicie stosownie do art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w brzmieniu sprzed nowelizacji, przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I - III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha - wymagało zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej i Rozwoju Wsi. Natomiast w wyniku nowelizacji - która jak wyżej wskazano weszła w życie dnia 26 maja 2013 r. – stosownie do art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I - III, wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi.

Konieczne jest w tym miejscu rozważanie, czy rozpoznając sprawę na podstawie wniosku skarżącego z dnia [...] (data wpływu do organu: [....]) organ I instancji, będzie zobowiązany do uwzględnienia dotychczasowego stanu prawnego, czy też wymagać będzie rozstrzygnięcia sprawy na podstawie stanu prawnego obowiązującego od dnia 26 maja 2013 r.

Rozstrzygając powyższe zagadnienie należy w pierwszej kolejności zauważyć, że w powołanej wyżej ustawie z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie zawarto przepisów przejściowych. Okoliczność powyższa ma, w ocenie Sądu, kluczowe znaczenie dla oceny prawnej intertemporalnych skutków dokonanej nowelizacji.

W polskim prawie administracyjnym brak jest wykształconych reguł dla rozwiązywania problemów intertemporalnych. Niewątpliwie podstawową zasadą, od której istnieją wyjątki, jest zasada nie działania prawa wstecz (lex retro non agit), którą to zasadę można wyprowadzić z przepisu art. 2 Konstytucji RP, statuującego konstrukcję państwa prawa. Jednocześnie przyjąć należy, że co do zasady organy administracji publicznej, które działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), rozstrzygają na podstawie przepisów prawa obowiązującego w momencie orzekania.

Przyjmuje się także, że w razie kolizji, czy w sprawie ma zastosowanie przepis dotychczasowy, czy nowy, przepis dotychczasowy ma zastosowanie, jeżeli pod jego rządem powstał (zmienił się albo wygasł) stosunek prawny, którego treść została bezpośrednio wyznaczona przez ten przepis. Potwierdza to również orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, który podnosi, że modyfikacje dokonywane poprzez wprowadzenie nowych przepisów odnoszących się do uprawnień przysługujących określonym podmiotom na mocy dotychczas obowiązującego prawa nie tylko obniżają zaufanie obywateli do prawa, ale mogą również niejednokrotnie sprzeciwiać się ratio legis instytucji prawnej (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2004 r., sygn. akt K 32/03, OTK 2004, Nr 3, poz. 22). Jest to jednak wyjątek od reguły, iż orzeka się na podstawie obowiązujących w danym momencie przepisów prawa, ograniczony do ściśle określonych przypadków oczywistych (niespornych) stanów faktycznych, kreujących na podstawie dotychczasowych przepisów określoną sytuację prawną danego podmiotu.

W rozpatrywanej sprawie brakuje przesłanek do zastosowania dotychczasowej regulacji prawnej jako względniejszej dla skarżącego. Na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia poszczególnych warunków wymienionych w tym przepisie; w tym warunku określonego w pkt 4 tj. warunku, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Brakuje w aktach sprawy jakichkolwiek dowodów na możliwość zastosowania dyspozycji cytowanego wyżej przepisu, a tylko w takim przypadku miałaby miejsce sytuacja uzasadniająca powoływanie się na zasadę ochrony praw nabytych.

Mając więc na uwadze konieczność zastosowania do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przepisów obowiązujących w dniu orzekania przez organy administracji, zwrócić należy uwagę, że na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, IIla, Illb, oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, a także gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 - 10, oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Istotne jest tutaj wyraźne rozróżnienie, na co słusznie zwrócił uwagę organ II instancji, dwóch procedur: "przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne" tj. ustalenia innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych (art. 4 pkt 6), oraz "wyłączenia gruntów z produkcji" oznaczającej rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowania gruntów.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast w myśl art. 7 ust. 2 pkt 1 powołanej wyżej ustawy, w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, która weszła w życie dnia 26 maja 2013 r., przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I -III, wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi.

Przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów wskazanych w art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wymaga zatem obecnie spełnienia łącznie następujących warunków:

― uzyskania w toku procedury planistycznej, prowadzącej do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgody właściwego ministra na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze,

― uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego, który w oparciu o ww. zgodę, przeznacza grunty rolne na cele nierolnicze.

O ile jednak do 26 maja 2013 r. możliwość realizacji inwestycji o celach nierolnicznych na gruntach klas I - III, gdy ich zwarty obszar był mniejszy niż 0,5 ha, wymagało jedynie przeprowadzenia procedury wyłączenia z produkcji rolnej, bez konieczności uprzedniego przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, a dopiero przekroczenie obszaru 0,5 ha wymagało przeprowadzenia zarówno procedury "przeznaczenia" jak też procedury "wyłączenia", to od 26 maja 2013 r. wykorzystanie jakiejkolwiek powierzchni gruntu klasy I - III na cele nierolnicze wymaga zarówno procedury "przeznaczenia" jak też procedury "wyłączenia".

Stan faktyczny rozpatrywanej sprawy jest niesporny, bowiem działka gruntu stanowiąca przedmiot wniosku z dnia [....], zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów i budynków, według stanu na dzień [...] stanowi grunt orny klasy RIIIb, a więc niewątpliwie do jej wyłączenia z produkcji rolniczej wymagana jest decyzja Starosty zezwalająca na takie wyłączenie, poprzedzona wcześniejszym przeznaczeniem gruntu na cele nierolnicze. Skoro jednak przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I -III, wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi i jest ona konieczna do zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, dokonującego się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a okoliczności te - w realiach niniejszej sprawy - nie wystąpiły, to zasadnie organ pierwszej instancji odmówił stronie wydania wnioskowanego zezwolenia.

Jeżeli chodzi zaś o fakt istniejącej już w obrocie prawnym decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia, to przyjąć należy, iż wydanie tej decyzji nie zmienia w żaden sposób obowiązku ustawowego istniejącego od 26 maja 2013 r. w przypadku wyłączenia z produkcji rolniczej gruntów klasy I - III tj. konieczności wyczerpania najpierw procedury "przeznaczenia", a dopiero po jej pozytywnym zakończeniu - możliwości uruchomienia procedury "wyłączenia" z produkcji rolnej. Postępowanie w sprawie wydania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej jest bowiem samoistnym (odrębnym) postępowaniem, toczącym się przed uzyskaniem pozwolenia na budowę (art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych), na podstawie przepisów rozdziału 3 (od art. 11 do art. 14) powołanej wyżej ustawy i w oparciu o przesłanki tam określone.

Sąd nie podzielił zarzutów skargi, jakoby organy naruszyły przepisy o postępowaniu administracyjnym. W szczególności chybiony jest zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. oraz przepisów art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak obiektywnego rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób prawidłowy, wnikliwy i wyczerpujący, czy też niezbadanie materiału dowodowego, będącego w aktach sprawy, mającego być podstawą do ponownego prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, gdyż analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie daje żadnych podstaw do uznania, iżby organy administracji orzekające w sprawie zaniedbały obowiązki proceduralne określone wspomnianymi wyżej przepisami k.p.a. Organy te podjęły wszelkie niezbędne kroki w celu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, dokonując samodzielnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie.

Należy wskazać, że to na stronie postępowania w przypadku kwestionowania ustaleń organów administracji – ciąży obowiązek udowodnienia swoich odmiennych poglądów (racji). Kwestionując dokonane ustalenia organów poprzez nieprzeprowadzenie wymaganego prawem ponownego postępowania z uwzględnieniem wszystkich dowodów w sprawie, skarżący nie przedstawił żadnych dowodów w tym zakresie, brak też w zebranym materiale jakichkolwiek wniosków dowodowych w tym przedmiocie. Stąd też nie jest uzasadniony ten zarzut, a tym nie mógł on odnieść spodziewanego przez skarżącą skutku.

Natomiast wadliwe uzasadnienie przez Starostę swojego stanowiska w sprawie, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, nie dyskwalifikuje całego orzeczenia, w sposób wymagający jego uchylenia. Sentencja zaskarżonej decyzji pozostaje bowiem prawidłowa, zaś wady uzasadnienia decyzji zostały konwalidowane przez organ odwoławczy, który ponownie rozpatruje sprawę merytorycznie w jej całokształcie.

Niezasadne są także zarzuty dotyczące bezpodstawnego wzywania strony do uzupełnienia wniosku oraz braku zapewnienia jej możliwości zapoznania się z aktami przed wydaniem decyzji. Sam fakt, że takie uchybienia miały miejsce w kontrolowanej sprawie nie oznacza, że winno skutkować to uchyleniem zaskarżonej decyzji. W przypadku bowiem uchybień proceduralnych organu sąd administracyjny jest zobowiązany uwzględnić skargę tylko wówczas, jeżeli uchybienia te mogły mieć wpływ na wynik sprawy. W kontrolowanej sprawie nie można uznać, aby taki wpływ zachodził.

Ze względu na powyższe na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) Sąd oddalił skargę.