Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 474/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2010-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 227, art. 229 par. 3, art. 238 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi W. S. na uchwałę Rada Miejskiej Ł. z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie rozpoznania skargi na brak działania Prezydenta Miasta Ł. p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 13 marca 2010 r. W. S. zwrócił się do Prezydenta Miasta Ł. z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie przyznania odszkodowania za wywłaszczenie części jego nieruchomości na poszerzenie ulicy. W dniu 13 maja 2010 r. w/w ponowił swój wniosek. Wobec braku odpowiedzi ze strony organu, W. S. pismem z dnia 14 maja 2010 r. poinformował Przewodniczącego Rady Miejskiej Ł., iż wymienione na wstępie wnioski nie doczekały się realizacji, gdyż Prezydent nie wydał żądanych przez niego decyzji w przedmiocie odszkodowania z tytułu zajętych gruntów.

W dniu [...] czerwca 2010 r. Rada Miejska Ł. w oparciu o art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) w zw. z art. 229 § 3 kpa podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie rozpatrzenia skargi na bezczynność Prezydenta Miasta Ł., w której uznała skargę W. S. za niezasadną.

Nie godząc się ze stanowiskiem zaprezentowanym w powyższej Uchwale, W. S. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niespełnienie przez nią wymogów formalnych, ewentualnie jej oddalenie jako nieuzasadnionej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Na wstępie podnieść należy, iż zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r.

Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Na podstawie § 2 pkt 1 – 8 przywołanego przepisu kontrola, o której mowa wyżej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty szczegółowo wymienione w tym przepisie, wśród których są decyzje, postanowienia, czynności materialno - techniczne, akty prawa miejscowego, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, akty nadzoru oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w przepisie (§ 2 pkt 1 - 8). Przedstawiony katalog ma charakter zamknięty, co ma tę konsekwencję, że wniesienie skargi na akt nienależący do niego, skutkuje jej odrzuceniem jako niedopuszczalnej.

Analiza akt sprawy niniejszej wskazuje, iż przedmiotowa skarga jest wyrazem niezadowolenia skarżącego ze sposobu załatwienia jego skargi na brak działania ze strony Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie rozpoznania złożonych przez niego wniosków o przyznanie odszkodowania za wywłaszczenie części jego nieruchomości na poszerzenie ulicy.

W tym stanie rzeczy uznać należy, iż skarga niniejsza została złożona w trybie postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego.

Przedmiotem skargi we wskazanym zakresie może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub słusznych interesów obywateli, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwienie sprawy (art. 227 k.p.a.). Podkreślić jednakże należy, iż celem tego postępowania jest naprawienie błędów i zaniedbań,

a nie wydawanie określonych regularnymi procedurami rozstrzygnięć spraw, w toku instancji administracyjnych lub sądowych. Procedura skargowa unormowana w kpa

i przepisach wykonawczych ma cechy samodzielnego, jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego, kończącego się czynnością materialno – techniczną, informacją o sposobie załatwieniu sprawy – art. 238 § 1 kpa.

Czynności podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów działu VIII kpa nie dają jednak podstaw do uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego, nie mieszczą się bowiem w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 § 2 pkt 1 – 8 p.p.s.a. i nie podlegają kognicji Sądu Administracyjnego.

Powyższe stanowisko jest zgodne z poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2002 r. II SA/Wr 3121/01 (nie publ.), w którym stwierdzono, iż: "sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu Działu VIII kpa, a więc związanych z krytyką należytego wykonania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 kpa)". Podobnie w tezie postanowienia NSA z dnia

9 grudnia 1999 r. sygn. akt II SAB 7/99 wskazano, iż "ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII kpa, nie podlega kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego". Konsekwencją powołanych orzeczeń jest uznanie, iż w przypadku skierowania takiej skargi do sądu administracyjnego musi ona być odrzucona jako niedopuszczalna (tak: B. Adamiak, J. Borkowski. "Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz", Wydawnictwo C.H. Beck 2004 r. wyd. 6, str. 816 i nst.).

Z tych też względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.