Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 652/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 2 ust. 1 i ust. 3, art. 5 ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 869
law: Ustawa z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników.
article: art. 7 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 2 ust. 1 pkt 4 i ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1289
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.
article: art. 57a, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędzia WSA Karol Pawlicki Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agata Pasternak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasad ewidencji i identyfikacji podatników i płatników oddala skargę


UZASADNIENIE

A. Sp. z o.o. (dalej: zainteresowany, skarżący) złożyło wniosek wspólny, uzupełniony pismem z [...] kwietnia 2018 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej zasad ewidencji i identyfikacji podatników i płatników.

W opisie stanu faktycznego we wniosku złożonym przez:

- zainteresowanego będącego stroną postępowania A. Sp. z o.o.

- zainteresowanego niebędącego stroną postępowania [...] Sp. z o.o. przedstawiono następujący stan faktyczny:

Firma Wnioskodawcy tj. A. Sp. z o.o. jest współwłaścicielem nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]. Drugim współwłaścicielem jest [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Obydwie firmy wynajmują część pomieszczeń w nieruchomości. Na wniosek Prezydenta [...] pismem z dnia [...] października 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wezwał współwłaścicieli do złożenia NIP-2 w celu nadania Numeru Identyfikacji Podatkowej dla wspólnoty mieszkaniowej. Współwłaściciele nadmieniają, że jako współwłaściciele przedmiotowej nieruchomości nie posiadają wspólnych organów takich jak zarząd lub zarządca do reprezentowania ich np. przed organami władzy publicznej. Nie są zarejestrowani jako wspólny podmiot typu np. wspólnota mieszkaniowa (lokalowa), nie odprowadzają wspólnie podatków, mają odrębne organy i w związku z tym w dalszym ciągu nie widzą potrzeby, a przede wszystkim możliwości organizacyjnej do składania wspólnej "deklaracji śmieciowej". Współwłaściciele zauważają, że w treści poszczególnych pism kierowanych do firm współwłaścicieli Urząd Miasta traktuje ich mylnie jako wspólnotę mieszkaniową posiadającą wspólny organ w postaci zarządu, który ma obowiązek złożyć stosowną deklarację.

We wniosku zadano następujące pytanie, czy w świetle przedstawionych faktów na A. Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o. ciąży obowiązek złożenia deklaracji NIP-2?

Zainteresowani uważają, że nie podlegają obowiązkowi zgłoszenia identyfikacyjnego NIP-2 w celu nadania Numeru Identyfikacji Podatkowej.

W dniu [...] maja 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu organ powołał art. 1, art. 2 ust. 1 i ust. 3, art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 869 ze zm. – dalej: "ustawa o NIP"), art. 7 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm. – dalej: "O.p."), art. 6, art. 17, art. 18 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2018 poz. 716 z późn. zm. – dalej: "u.w.l."), art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2343 z późn. zm.). Organ podkreślił, że wskazane przez zainteresowanych aspekty opodatkowania oraz zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym, dotyczące wspólnot mieszkaniowych, wynikające z ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, pozostają w istocie bez znaczenia dla istoty powstania obowiązku ewidencyjnego po stronie konkretnego podmiotu, w rozważanym przypadku wspólnoty mieszkaniowej.

Powołując następnie przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1289 z późn. zm. – dalej: "u.c.p.g.), organ wskazał, że obowiązek deklarowania i uiszczania na rzecz gminy opłat za wywóz nieczystości co do zasady ciąży na właścicielu nieruchomości, za którego - zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. - uznaje się również m.in. współwłaścicieli oraz inne podmioty władające nieruchomością. Obowiązek deklarowania i wnoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi ciąży na podmiotach będących właścicielami w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 u.c.p.g., w tym na wspólnocie mieszkaniowej. Uwzględniając przedstawione zasady, z których jednoznacznie wynika, iż powstanie obowiązku ewidencyjnego po stronie wspólnoty mieszkaniowej, jak również nieistnienie tego obowiązku, jest związane wyłącznie z istnieniem po stronie wspólnoty mieszkaniowej statusu podatnika (w tym w całości zwolnionego z opodatkowania) lub/i płatnika podatku lub płatnika składek ubezpieczeniowych - bez znaczenia dla kwestii powstania obowiązku ewidencyjnego bezpośrednio po stronie wspólnoty mieszkaniowej (jak również każdego innego podmiotu podlegającego powszechnemu obowiązkowi ewidencyjnemu dla celów podatkowych) pozostają: samo powołanie zarządu, jak również sposoby oraz formy sprawowania zarządu w stosunku do wspólnoty mieszkaniowej (lub inne formy administrowania sprawami wspólnoty mieszkaniowej).

W konsekwencji organ stwierdził, że w opisanej sytuacji na wspólnocie mieszkaniowej utworzonej przez A. Sp. j. z o.o. i [...] Sp. z o.o. spoczywa obowiązek ewidencyjny, w tym zwłaszcza obowiązek dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego na formularzu NIP-2.

Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. A. Sp. z o.o. zainteresowany będący stroną postępowania, wniósł skargę na powyższą interpretację. Zdaniem skarżącego organ wydający interpretację nieprawidłowo zinterpretował przepisy prawa podatkowego, jak również przepisy ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach i ustawy o własności lokali.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ wydający interpretację przyjął, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o NIP, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, które na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, podlegają obowiązkowi ewidencyjnemu tzn. powinny złożyć deklarację NIP-2 w celu nadania numeru. W świetle przepisów ustawy o NIP obowiązkowi ewidencyjnemu podlegają podmioty uzyskujące co najmniej jeden z trzech statusów, tj. status podatnika, płatnika podatku lub płatnika składek na ubezpieczenie społeczne w rozumieniu ustawy Ordynacja podatkowa i ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Według oceny skarżącego mała wspólnota mieszkaniowa, w której skład wchodzi A. Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o. nie spełnia ani jednego z ww. statusów, bowiem organ wydający interpretację indywidualną błędnie uznał, że opłata za śmieci jest podatkiem. Ponadto skarżący podkreśla, że organ nieprawidłowo przyporządkował A. Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o. jako podmioty występujące w tzw. dużej wspólnocie mieszkaniowej, która działa w oparciu o przepisy ustawy o własności lokali i jako jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest podatnikiem tego podatku. Tymczasem tzw. mała wspólnota działa przede wszystkim na zasadach Kodeksu cywilnego w oparciu o przepisy o współwłasności i według oceny skarżącego składanie deklaracji śmieciowej nie powoduje jednocześnie powstania obowiązku składania deklaracji NIP-2.

Odpowiadając na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art. 57(a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektr.).

W tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdza, że zaskarżona interpretacja nie narusza wskazanych w skardze przepisów.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii uznania małej wspólnoty mieszkaniowej, w której skład wchodzi A. Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o. za podmiot, który w świetle ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, podlega obowiązkowi ewidencyjnemu. Skarżący stwierdza, że nie spełnia ani jednego z wymienionych w tej ustawie statusów bowiem organ wydający interpretację indywidualną błędnie uznał, że opłata za śmieci jest podatkiem.

W zaskarżonej interpretacji prawidłowo organ wskazał, że zasady powstawania powszechnego obowiązku ewidencyjnego dla celów podatkowych, w którego zakres wchodzi w szczególności obowiązek dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego składanego w celu uzyskania numeru identyfikacji podatkowej (NIP), reguluje ustawa o NIP.

Zgodnie z art. 1 ustawy o NIP, ustawa określa:

1. zasady ewidencji:

a) podatników,

b) płatników podatków,

c) płatników składek na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenia zdrowotne, zwanych dalej "płatnikami składek ubezpieczeniowych";

2. zasady i tryb nadawania numeru identyfikacji podatkowej, zwanego dalej "NIP";

3. zasady posługiwania się identyfikatorem podatkowym.

W myśl art. 2 ust. 1 ustawy o NIP, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, podlegają obowiązkowi ewidencyjnemu.

Zgodnie z art. 2 ust. 2 i ust. 3 ustawy o NIP, obowiązkowi ewidencyjnemu podlegają również inne podmioty niż wymienione w ust. 1, jeżeli na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, oraz płatnicy podatków, a także podmioty będące, na podstawie odrębnych ustaw, płatnikami składek ubezpieczeniowych.

W świetle powołanego przepisu obowiązkowi ewidencyjnemu podlegają zasadniczo osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej uzyskujące, w rozumieniu odrębnych przepisów, co najmniej jeden z trzech statusów, tj. status:

- podatnika,

- płatnika podatku, w obu powyższych przypadkach w rozumieniu przepisów ustawy Ordynacja podatkowa oraz w rozumieniu przepisów materialnego prawa podatkowego,

- płatnika składek ubezpieczeniowych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2017, poz. 1778 ze zm.), w szczególności art. 4 tej ustawy. Zatem każdy podmiot, który należy do jednej z ww. kategorii, jest obowiązany do złożenia zgłoszenia identyfikacyjnego. Podkreślenia wymaga, iż w odniesieniu do statusu podatnika, powszechnemu obowiązkowi ewidencyjnemu podlegają, co do zasady, zarówno podmioty podlegające opodatkowaniu, co najmniej jednym z obowiązujących podatków, i nie zwolnione z opodatkowania w żadnym zakresie, jak i podmioty korzystające, w tym również w całości, ze zwolnień podmiotowych lub przedmiotowych.

W myśl art. 7 § 1 O.p., podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawa lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu.

Jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej to jednostka o wyodrębnionym majątku, mająca zorganizowaną strukturę wewnętrzną ujętą w ramy organizacyjne oraz określone zasady prowadzenia spraw tej jednostki i reprezentowania jej na zewnątrz.

Stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy o NIP, podatnicy obowiązani są do dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego; zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się jednokrotnie, bez względu na rodzaj oraz liczbę opłacanych przez podatnika podatków, formę opodatkowania, liczbę oraz rodzaje prowadzonej działalności gospodarczej oraz liczbę prowadzonych przedsiębiorstw. Zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy o NIP, zgłoszenie identyfikacyjne podatników niebędących osobami fizycznymi zawiera: pełną i skróconą nazwę (firmę), formę organizacyjno-prawną, adres siedziby, numer identyfikacyjny REGON, organ rejestrowy lub ewidencyjny i numer nadany przez ten organ, wykaz rachunków bankowych, adresy miejsc prowadzenia działalności, adres miejsca przechowywania dokumentacji rachunkowej oraz przedmiot wykonywanej działalności określony według obowiązujących standardów klasyfikacyjnych (...).

Zatem kwestią podstawową w rozpatrywanej sprawie jest po pierwsze rozpatrzenie, czy wspólnota mieszkaniowa jest podmiotem, o którym mowa w w/w przepisach i tym samym podlega obowiązkowi ewidencyjnemu.

Zasady powstawania i funkcjonowania wspólnot mieszkaniowych określone zostały w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2018 poz. 716).

Z przepisu art. 6 tej ustawy wynika, iż ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. W myśl art. 19 ww. ustawy, jeżeli liczba lokali wyodrębnionych i lokali niewyodrębnionych, należących nadal do dotychczasowego właściciela, nie jest większa niż siedem, do zarządu nieruchomością wspólną mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności. Natomiast zgodnie z art. 20 ust. 1, jeżeli lokali wyodrębnionych, wraz z lokalami niewyodrębnionymi, jest więcej niż siedem, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu. Członkiem zarządu może być wyłącznie osoba fizyczna wybrana spośród właścicieli lokali lub spoza ich grona.

Wspólnota mieszkaniowa powstaje z mocy prawa, z chwilą wyodrębnienia pierwszego lokalu i przeniesienia jego własności na podmiot inny niż dotychczasowy właściciel nieruchomości. Wspólnota mieszkaniowa istnieje od momentu pojawienia się w danej nieruchomości co najmniej dwóch współwłaścicieli, których prawo do lokalu reguluje ustawa o własności lokali i z tą chwilą staje się ona podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.

Wspólnota mieszkaniowa jako jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2343 ze zm.), jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.

Wspólnota mieszkaniowa, jako jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, w momencie gdy uzyskuje status podatnika, płatnika podatku albo płatnika składek ubezpieczeniowych, wchodzi w zakres podmiotowy ustawy o NIP określony w jej art. 2. W odniesieniu do statusu podatnika należy zaznaczyć, iż obowiązek ewidencyjny spoczywa na konkretnej wspólnocie mieszkaniowej zawsze wówczas, gdy w rozumieniu powszechnego systemu ewidencji i identyfikacji podatników konkretna wspólnota mieszkaniowa zachowuje status podatnika, tj. opłaca we własnym imieniu i na własny rachunek jakikolwiek podatek lub choćby co do zasady podlega opodatkowaniu we własnym imieniu i na własny rachunek, niezależnie od korzystania z podatkowych zwolnień podmiotowych bądź przedmiotowych, jak również niezależnie od zwolnienia z obowiązku składania wszystkich lub niektórych deklaracji podatkowych. W tej kwestii należy powołać się na orzecznictwo, które w tym zakresie jest już ugruntowane. Przykładowo w orzeczeniu z dnia 17 lipca 2018 r. sygn. akt II FSK 588/07, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, "konsekwencją przyjęcia poglądu o tym, że uzyskiwany w rozpoznawanym okresie 2006 r. dochód wspólnoty mieszkaniowej podlega zwolnieniu od podatku dochodowego jest to, że co do zasady objęty jest zakresem przedmiotowym i podmiotowym ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. To zaś oznacza, że zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p. co do zasady wspólnota może osiągać dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Reasumując należy stwierdzić, że wspólnota mieszkaniowa, o której mowa w art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (jedn. tekst Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) jest, jako jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej podlegająca z mocy art. 1 ust. 2, art. 3 ust. 1, art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (jedn. tekst Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych". Skoro zaś wspólnota mieszkaniowa jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych to z tego tytułu ciążą na niej określone obowiązki, m.in. obowiązek dokonania zgłoszenia aktualizacyjnego NIP-2.

W kwestii obowiązku ewidencyjnego wspólnoty mieszkaniowej wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w orzeczeniu z 4 sierpnia 2011 r sygn. I SA/Wr 944/11, gdzie rozstrzygano, czy składanie i podpisywanie zgłoszenia aktualizacyjnego NIP-2 nie stanowi czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu. Warto jednak przytoczyć część uzasadnienia wyroku z uwagi na związek z przedmiotem rozpatrywanej sprawy. W ocenie Sądu składanie i podpisywanie zgłoszenia aktualizacyjnego NIP-2 nie stanowi czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu. Dokonując oceny powyższej czynności należy mieć na uwadze przede wszystkim jej znaczenie dla nieruchomości wspólnej oraz interesów Wspólnoty Mieszkaniowej i właścicieli lokali. Co istotne, składanie zgłoszenia aktualizacyjnego nie kształtuje sytuacji faktycznej Wspólnoty Mieszkaniowej, a służy jedynie poinformowaniu organów o sytuacji już istniejącej. Oczywistym jest, że składanie zgłoszenia aktualizacyjnego nie wiąże się z rozporządzaniem nieruchomością wspólną, nie prowadzi do jej obciążenia, nie wiąże się z dodatkowymi nakładami obciążającymi Wspólnotę lub właściciel i lokali, nie ma wpływu na przeznaczenie i sposób korzystania z nieruchomości wspólnej. Co więcej, składanie zgłoszeń aktualizacyjnych jest czynnością podejmowaną w interesie Wspólnoty Mieszkaniowej, jako jednostki organizacyjnej zobowiązanej do aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym na podstawie art. 9 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (t. jedn. Dz.U. z 2004 r., Nr 269. poz. 2681 ze zm.). Wobec tego, dokonanie zgłoszenia aktualizacyjnego uznać należy za czynność zwykłego zarządu, związaną z prowadzeniem bieżących spraw Wspólnoty Mieszkaniowej.

W świetle powyższych orzeczeń, nie ulega wątpliwości, że wspólnota mieszkaniowa jest podatnikiem podatku dochodowego, co oznacza że wbrew twierdzeniu skarżącego, jest podmiotem, o którym mowa w ustawie o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników.

Nie można też zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że: "DKIS nieprawidłowo przyporządkował A. Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o. jako podmioty występujące w tzw. dużej wspólnocie mieszkaniowej, która działa w oparciu o przepisy ustawy o własności lokali i jako jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest podatnikiem tego podatku. Tymczasem tzw. mała wspólnota działa przede wszystkim na zasadach Kodeksu cywilnego w oparciu o przepisy o współwłasności i według naszej oceny składanie deklaracji śmieciowej nie powoduje jednocześnie powstania obowiązku składania deklaracji NIP-2".

Każda wspólnota jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.

Jak wskazano w zaskarżonej interpretacji, wskazane przez zainteresowanych aspekty opodatkowania oraz zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym, dotyczące wspólnot mieszkaniowych, wynikające z ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, pozostają w istocie bez znaczenia dla istoty powstania obowiązku ewidencyjnego po stronie konkretnego podmiotu, w rozważanym przypadku wspólnoty mieszkaniowej. Jak wynika z powołanego powyżej wyroku NSA w sprawie o sygn. akt II FSK 588/07 - fakt, że wspólnota mieszkaniowa może osiągać dochód podlegający opodatkowaniu oznacza, że jest podatnikiem.

Należy zauważyć, że fakt ustanowienia wyłącznie dwóch odrębnych własności lokali w budynku, nie oznacza, że nie powstała wspólnota mieszkaniowej. Wspólnota mieszkaniowa powstanie bowiem zawsze wtedy gdy wystąpi współwłasność części wspólnej nieruchomości. Żeby powstała współwłasność wystarczy dwóch właścicieli. Skoro ustawodawca przewidział w art. 7 i art. 10 ustawy o własności lokali, że właściciel nieruchomości może ustanowić odrębną własność lokali dla siebie na mocy jednostronnej czynności prawnej, to tym bardziej wystarczającym jest wyodrębnienie dwóch własności lokali dla dwóch różnych podmiotów. Na gruncie analizowanych przepisów istotne jest to, że część wspólna nieruchomości, stanowiąca współwłasność właścicieli poszczególnych lokali, powstaje zawsze w razie wyodrębnienia poszczególnych lokali, niezależnie od tego ile jest tych lokali i czy te wyodrębnione lokale należą do różnych podmiotów, czy do tego samego podmiotu.

Warto też przywołać orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 1864/17: "Zdaniem skarżącego kasacyjnie zarówno organy administracji jak i sąd wojewódzki dopuściły się naruszenia art. 6 ustawy o własności lokali, poprzez jego niewłaściwą wykładnię, polegającą na przyjęciu, że podmiotowość prawna wspólnoty istnieje wyłącznie w wypadku wspólnot dużych, gdy wynikająca z tego przepisu norma prawna nadaje taki status każdej wspólnocie mieszkaniowej, bez względu na ilość jej członków. Z tym zarzutem nie można się zgodzić. Wskazany przepis stanowi, że ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Ustawodawca wyposażył zatem ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości w znaczną samodzielność organizacyjną i prawną. Nie przyznał wprawdzie tak powstającemu podmiotowi osobowości prawnej niemniej jednak ma ona zdolność sądową - może pozywać i być pozywaną. Nie ulega wątpliwości, że zarówno tak zwana mała wspólnota (t.j. nieprzekraczająca siedmiu samodzielnych lokali), jak i ta licząca osiem i więcej lokali jest ułomną osoba prawną - może zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Ani [...] Wojewódzki Inspektor Budowlanego ani Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu tego nie kwestionują. Nigdzie organ odwoławczy i sąd I instancji nie stwierdził, że podmiotowość prawna wspólnoty istnieje wyłącznie w wypadku wspólnot dużych".

W konsekwencji, nie można zgodzić się z argumentami skarżącego, w kwestii błędnego uznania przez organ, że mała wspólnota mieszkaniowa, w której skład wchodzi A. Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o. jest podmiotem, o którym mowa w ustawie o NIP i spoczywa na niej obowiązek dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego na formularzu NIP-2. Należy również zauważyć, że organ w żadnym miejscu interpretacji nie wskazał, że opłata śmieciowa jest podatkiem, a jedynie wyjaśnił, że obowiązek deklarowania i wnoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi ciąży na podmiotach będących właścicielami w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 u.c.p.g., w tym na wspólnocie mieszkaniowej.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w sentencji.