Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 237/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. U. na decyzję Burmistrza z dnia 25 lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

M. U. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę, w której zarzucił organowi I instancji nieprawidłową pracę i niestosowanie się do decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Zobowiązany do usunięcia braków formalnych skargi przez wskazanie zaskarżonej decyzji lub postanowienia wskazał w piśmie z dnia 28.05.2004 r. dwie decyzje – jedną z dnia 25 marca 2004 r. nr [...] oraz drugą - z dnia 23 lutego 2004 r. nr [...], obie wydane przez Burmistrza.

Zgodnie z art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ) jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt, przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg.

Takie zarządzenie wydane zostało w dniu 6.07.2004 r.

Sprawa niniejsza dotyczy wobec powyższego jedynie skargi na decyzję Burmistrza z dnia 25 lutego 2004 r. nr [...].

Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 wyżej wymienionej ustawy, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Jak wynika wyraźnie z powyższego sądy administracyjne nie zajmują się - ogólnie rzecz biorąc - kontrolą działalności organów administracji w ogóle, a jedynie w ramach określonych prawem.

Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmująca orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne też jest , z mocy przepisu art.52 w/w ustawy ograniczona - do skarg na decyzje po wyczerpaniu środków zaskarżenia.

Skarżącemu w przypadku wskazanej przez niego decyzji przysługiwało prawo jej zaskarżenia poprzez wniesienie odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sposób i w terminie wskazanym w decyzji, zaś możliwość zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego dotyczyła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która była dla skarżącego korzystna i której skarżący nie kwestionuje, a nawet powołuje się na jej treść uzasadniając swoje stanowisko o nieprawidłowym, jego zdaniem, działaniu organu I instancji.

Ze skargi wynika , że intencją skarżącego było zaskarżenie decyzji organu I instancji, co jest niedopuszczalne z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia.

Zgodnie z art.58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Zgodnie z art.58 § 3 wyżej wymienionej ustawy Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

Wobec powyższego Sąd odrzucił skargę na mocy wyżej cytowanych przepisów.