Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3386/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 508 ust 1 pkt 2, art 316 ust 1, 321, 318 ust 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1650
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.) sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2016 r. sprawy ze skargi H. P. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia terminu dobrowolnego powrotu oddala skargę


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 3386/15

UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].09.2015 r. [...] Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...].07.2015 r. nr [...], tyczącą obywatela [...] H. P. ur. [..].01,1966 r., odmawiającą przedłużenia temu cudzoziemcowi terminu dobrowolnego powrotu orzeczonego w decyzji Wojewody [...] z dnia [...].09.2012 r. nr [...] orzekającej o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna oraz utrzymanej w mocy przez Szefa Urzędu do Spaw Cudzoziemców decyzją z dnia [...].03.2013 r. nr [...] w części dotyczącej wydalenia cudzoziemca z terytorium Polski oraz uchylonej w części dotyczącej rozpoczęcia biegu terminu zakazu ponownego wjazdu cudzoziemca na terytorium Polski i państw obszaru Schengen w ten sposób, że termin ten rozpoczyna bieg od dnia wykonania decyzji lub, gdy decyzja nie zostanie wykonana - od ostatniego dnia, w którym powinna zostać wykonana. Stan niniejszej sprawy przedstawia się następująco. H. P. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W dniu [...].02.2012 r. Wojewoda [...] odmówił cudzoziemcowi udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Cudzoziemiec nie odwołał się od tego rozstrzygnięcia, które w dniu [...].03.2012 r. stało się ostateczne. Na terytorium Polski przebywa matka cudzoziemca oraz jego rodzeństwo. Podstawą wydania decyzji o wydaleniu cudzoziemca był wniosek Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w R.. Cudzoziemiec w dniu [...].05.2012r. został zatrzymany w S. , podczas kontroli legalności pobytu cudzoziemców, przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Wydziału do Spraw Cudzoziemców [...] Oddziału Straży Granicznej w R.. Zatrzymania dokonano w związku z nielegalnym pobytem cudzoziemca na terytorium Polski od dnia [...].03.2012 r. O wydaleniu Cudzoziemca orzeczono w następującym stanie faktycznym. Ustalono, że konsultowany psychiatrycznie Cudzoziemiec był dopiero w dniu [...].05.2012 r., a więc już w trakcie nielegalnego pobytu. Przebywał w Szpitalu Miejskim w S., z zaleceniem kontroli w PZP. Samodzielnie (bez opieki rodziny) opuścił Izbę Przyjęć. Następnie H. P. w dniu [..].06.2012 r. został zarejestrowany w Poradni Zdrowia Psychicznego w Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej Przychodni Rejonowo -Specjalistycznej "N." Sp. z o.o. w D., ul. [...]. Kolejne zaświadczenie ze zgłoszenia się w Poradni Zdrowia Psychicznego z dnia [...].07.2012 r. zostało wystawione przez Wielospecjalistyczny Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej " P. " w B. ul. [...]. Ostatnie zaświadczenie dostarczone przez H. P. z dnia [..].08.2012 r. wydane zostało w W. przez lekarza medycyny B. C. W ocenie Organu świadczyło to o braku kontynuacji leczenia przez cudzoziemca, a jedynie wskazywało na pojedyncze wizyty w czterech różnych placówkach. Z uwagi na wniesienie przez pełnomocnika strony w terminie odwołania od decyzji o wydaleniu nie podlegała ona wykonaniu, na zasadzie określonej w art. 130 § 2 K.p.a. do czasu rozstrzygnięcia odwołania. Decyzja Wojewody [...] w części dotyczącej dobrowolnego powrotu cudzoziemca została utrzymana w mocy przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w dniu [...].03.2013 r. Ta ostateczna decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców została doręczona stronie, za pośrednictwem jej pełnomocnika w dniu [...].03.2013 r. i od tego dnia - jak przyjęły organy obu instancji - należy liczyć początek biegu 30-dniowego terminu dobrowolnego powrotu cudzoziemca. Termin ten upłynął w dniu [...].04.2013 r. Należy nadmienić, że Organ odwoławczy utrzymał tę decyzje w mocy w zakresie wydalenia Cudzoziemca, a zmienił regulacje co do rozpoczęcia biegu terminu zakazu ponownego wjazdu cudzoziemca na terytorium Polski i państw obszaru Schengen. Cudzoziemiec nie podporządkował się jej i w dniu [...].04.2013 r. (w okresie biegu terminu dobrowolnego powrotu) wystąpił do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o nadanie mu statusu uchodźcy. Wobec tego decyzja o wydaleniu nie została wykonana. Decyzją z dnia [...].10.2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił H. P. nadania statusu uchodźcy, odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej i pobytu tolerowanego. Organ odwoławczy utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy, a WSA oddalił skargę.

W dniu [...].05.2015 r. pełnomocnik strony wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o przedłużenie o okres 1 roku dobrowolnego powrotu pana H. P. z uwagi na ciężką sytuację osobistą cudzoziemca. Do wniosku dołączył nieuwierzytelnioną kserokopię opinii sądowo- psychiatrycznej dot. H. P. z dnia [...].03.2015 r. oraz zaświadczenia z dnia [...].02.2015 r. wystawionego przez Sekcję Statystyki i Dokumentacji Medycznej (brak czytelnego podpisu) [...] Centrum Psychiatrii "D." Sp. z o.o. w Z., z którego wynika, że cudzoziemiec od dnia [...].02.2015 r. do nadal przebywa w tym Centrum. Pełnomocnik strony w uzasadnieniu wniosku powołał się na ciężką sytuację osobistą cudzoziemca, w tym na fakt, że: "Przez cały okres toczących się postępowań administracyjnych i sądowych stan zdrowia psychicznego cudzoziemca ulegał systematycznemu, a zarazem drastycznemu pogorszeniu ". Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców pismem z dnia [...].06.2015 r. wezwał pełnomocnika strony do przesłania do Urzędu aktualnego zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego stan zdrowia cudzoziemca wraz z informacją, czy cudzoziemiec może obecnie opuścić terytorium Polski i kontynuować leczenie w kraju pochodzenia oraz wezwał go do przesłania oryginałów lub uwierzytelnionych kserokopii dokumentów dołączonych do przedmiotowego wniosku. Ponadto pełnomocnik strony został poinformowany o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Pełnomocnik cudzoziemca dołączył do akt sprawy jedynie zaświadczenie lekarskie z dnia [...].06.2015 r., wystawione przez dr n. med. pana T.P. ze Specjalistycznego Gabinetu Lekarskiego "T." w W., z którego wynika, że H. P. po hospitalizacji w Szpitalu w D. w dniach od [...].02.2015 r. do [...].03.2015 r. wymaga obecnie kontynuacji leczenia, nie może odbywać dalekich podróży oraz powinien pozostać pod opieką osób z rodziny. Pełnomocnik strony do dnia dzisiejszego nie dołączył do akt sprawy uwierzytelnionych kopi dokumentów dołączonych do wniosku. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wobec Cudzoziemca nie zachodzą przesłanki, uzasadniające przedłużenie mu termin dobrowolnego powrotu w trybie art. 316 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Z dołączonych do wniosku kserokopii dokumentów wynika wprawdzie, że cudzoziemiec podjął leczenie w 2015 r., jednak z uwagi na fakt, że pełnomocnik strony nie dołączył na wezwanie organu, oryginałów lub uwierzytelnionych kserokopii tych dokumentów, nie mogą być one uznane jako dowód w sprawie. Natomiast z dołączonego w trakcie toczącego się postępowania zaświadczenia lekarskiego, wynika jedynie że cudzoziemiec wymaga kontynuacji leczenia po hospitalizacji, którego w ocenie organu nie musi kontynuować w naszym kraju. Wykluczone zostały tylko dalekie podróże. We wniesionym odwołaniu pełnomocnik Skarżącego podał co następuje. H. P. nie wykonał wydanej wobec niego decyzji nie ze złej woli, lecz ze względu na stale pogarszający się stan zdrowia psychicznego, który jest również podstawą wniosku w niniejszej sprawie, cudzoziemiec cierpi na poważne zaburzenia psychiczne, całkowitą niezdolność do samodzielnej egzystencji, argument, iż tylko kilkakrotnie korzystał on z opieki lekarza jest chybiony, gdyż immanentną cechą choroby cudzoziemca jest jego bezkrytyczna ocena swojego stanu zdrowia, przejawiająca się tym, że uważa się za osobę w pełni zdrową. Pełnomocnik strony wskazał ponadto, że w Polsce przebywa legalnie siostra Cudzoziemca posiadająca zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE wraz ze swoim synem oraz brat pana H. P., byt zainteresowanego jest całkowicie uzależniony od jego rodziny, która zapewnia mu konieczną opiekę i pomoc lekarską, zainteresowany nie jest w stanie samodzielnie egzystować, gdyż nawet w drobnych bieżących sprawach musi korzystać z pomocy osób trzecich. W ocenie pełnomocnika strony wykonanie w obecnej chwili decyzji o wydaleniu jest niemożliwe, gdyż byłoby to skazaniem strony na głód i nędzę, ponieważ pomimo złego stanu zdrowia psychicznego nie jest w stanie samodzielnie zwrócić się o pomoc lekarską, czy społeczną. Rada do Spraw Uchodźców w zaskarżonej decyzji wyjaśniła, że w czasie postępowania administracyjnego w sprawie nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy, toczącego się na pierwszy wniosek Cudzoziemca wykonanie decyzji dotyczącej wydalenia cudzoziemca było wstrzymane na zasadzie określonej w art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (j.t. Dz.U. z 2012r. poz. 680), zgodnie z którym wszczęcie postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy powoduje z mocy prawa wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia cudzoziemcowi decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy - wydanych wnioskodawcy i osobie, w imieniu której wnioskodawca występuje. Rada podkreśliła, że wskazany przepis ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie wstrzymywał biegu terminu dobrowolnego powrotu, określonego w decyzji dotyczącej wydalenia strony. Wyjaśniła, że znaczącym elementem przedłużenia terminu dobrowolnego powrotu jest okoliczność zachowania ciągłości tego terminu. Posiłkując się na zasadzie analogii instytucją przedłużenia wizy, gdzie zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy wniosek o przedłużenie wizy należy złożyć co najmniej w ostatnim dniu ważności wizy, wyraziła pogląd, iż wniosek o przedłużenie terminu dobrowolnego powrotu powinien zostać złożony co najmniej w ostatnim dniu tego terminu, aby została zachowana ciągłość terminu dobrowolnego powrotu. Dodatkowo podkreśliła, że przedłużenie terminu dobrowolnego powrotu, który upłynął ponad 2 lata przed złożeniem wniosku o jego przedłużenie, pozostawałoby w oczywistej sprzeczności z art. 316 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, który przewiduje, iż termin dobrowolnego powrotu nie może być dłuższy niż 1 rok. W ocenie Rady, okoliczności powołane przez pełnomocnika strony we wniosku o przedłużenie terminu dobrowolnego powrotu i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie uzasadniają przedłużenia terminu dobrowolnego powrotu. Z treści tych wniosków wynika, iż strona powołuje się na okoliczności, które w jej ocenie trwale uniemożliwiają wykonanie jej decyzji o zobowiązaniu do powrotu (pogarszający się stale stan zdrowia, niezdolność do samodzielnej egzystencji, pozostawanie pod opieką najbliższej rodziny, która zamieszkuje w Polsce). Wskazują one także na to, iż strona nie zamierza opuścić terytorium Polski, a nie, że zamierza opuścić je w późniejszym terminie. Również z tych przyczyn przedłużenie terminu dobrowolnego powrotu Cudzoziemca Rada uznała za sprzeczne z celem regulacji zawartej w art. 316 ustawy o cudzoziemcach, którym jest umożliwienie stronie dobrowolnego opuszczenia terytorium Polski w terminie dłuższym niż wynikający z art. 315 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, który wynosi od 15 do 30 dni, w szczególnych sytuacjach przewidzianych w art. 316 ust. 1 ustawy, a tym samym również przeciwdziałanie zaistnieniu zbyt dotkliwych - nieproporcjonalnych - skutków ukształtowania sfery praw i obowiązków cudzoziemca poprzez nakazanie mu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i zakazanie powrotu przez pewien okres czasu, przy jednoczesnym założeniu, że zobowiązanie do powrotu nie narusza wymienionych w art. 348 ustawy o cudzoziemcach praw konwencyjnych. W nawiązaniu do zarzutu naruszenia art. 7 K.p.a. Rada wyjaśniła, iż za słuszny interes strony może być uznany: "interes godny ochrony, interes légitime, nie stojący w sprzeczności ani z prawem, ani z zasadami współżycia społecznego" (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania Administracyjnego. Komentarz Warszawa 1998 r., s. 70). We wniesionej skardze Cudzoziemiec zarzucił naruszenie: - art. 5 K.p.a. (chodziło o art. 7 K.p.a.) poprzez niepodjęcie z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, jak również poprzez naruszenie słusznego interesu strony ; - art. 316 ust.1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 roku. o cudzoziemcach poprzez odmowę przedłużenia cudzoziemcowi terminu dobrowolnego powrotu, pomimo wyjątkowej sytuacji cudzoziemca. Podał, że zdiagnozowano u niego schizofrenię paranoidalną, w konsekwencji czego jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji i jest zmuszony pozostawać pod stałą opieką osób trzecich, tj. brata i siostry, zapewniających mu "wikt, opierunek" oraz konieczną pomoc lekarską. W chwili obecnej nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować, ponieważ nawet w drobnych bieżących sprawach życia codziennego musi korzystać z pomocy osób trzecich. Opuszczenie przez niego kraju, w którym mieszkają jego jedyni i najbliżsi krewni byłoby skazaniem go na życie na marginesie społeczeństwa, ponieważ z powodu choroby psychicznej nie jestem w stanie samodzielnie ubiegać się o pomoc lekarską czy społeczną. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie i podtrzymała w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji Rady, w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy, doszedł do przekonania, że skarga nie może zostać uwzględniona bowiem zarzuty skargi nie są uprawnione, jednocześnie Sąd działając z urzędu nie dostrzegł przesłanek prowadzących do jej uwzględnienia. Podniesione w skardze zarzuty nie są trafne, bowiem całkowicie abstrahują od instytucji przedłużenia terminu dobrowolnego powrotu, uregulowanego w art. 316 ustawy o cudzoziemcach. Nawiązują raczej do ochrony konwencyjnej, unormowanej w art. 348 ustawy o cudzoziemcach. Na wstępie, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że w dniu 01.05.2014 r. weszła w życie ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Zgodnie art. 508 ust. 1 pkt 2 tej ustawy z dniem wejścia w życie ustawy wydane na podstawie dotychczasowych przepisów decyzje o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i decyzje o wydaleniu, z wyłączeniem decyzji o wydaleniu wydanych na podstawie ustawy zmienianej w art. 493 niniejszej ustawy, stają się decyzjami o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. Natomiast art. 316 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że organ, wydając decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, może przedłużyć termin dobrowolnego powrotu, jeżeli cudzoziemiec jest obowiązany do osobistego stawiennictwa przed polskim organem władzy publicznej lub jego obecności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wymaga interes Rzeczypospolitej Polskiej lub wyjątkowa sytuacja osobista cudzoziemca, wynikająca w szczególności z długości pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z łączących cudzoziemca więzi o charakterze rodzinnym i społecznym lub z potrzeby kontynuowania nauki przez małoletnie dziecko cudzoziemca. W myśl art. 321 powołanej ustawy organem wyższego stopnia, w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w stosunku do komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży Granicznej w sprawach o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, przedłużenia terminu dobrowolnego powrotu oraz cofnięcia zakazu, o którym mowa w art. 318 ust. 1, jest Szef Urzędu ds. Cudzoziemców. W rozpatrywanej sprawie Cudzoziemiec, działając przez pełnomocnika, ubiegał się o przedłużenie mu terminu dobrowolnego powrotu. Swe żądanie sformułował jednoznacznie i jego treścią związane były rozstrzygające Organy. Wobec tego zasadnicze znaczenie w sprawie ma fakt, że celem regulacji art. 316 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, na którą H. P. się powołał, jest jedynie umożliwienie cudzoziemcowi osobistego stawiennictwa przed polskim organem władzy publicznej, do którego jest obowiązany lub jego obecności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wymaga interes Rzeczypospolitej Polskiej lub wyjątkowa sytuacja osobista cudzoziemca, wynikająca w szczególności z długości pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z łączących cudzoziemca więzi o charakterze rodzinnym i społecznym lub z potrzeby kontynuowania nauki przez małoletnie dziecko cudzoziemca.

Stosownie natomiast do postanowień art. 316 ust. 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach organ, który wydał decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, może przedłużyć termin dobrowolnego powrotu w niej określony z powodu okoliczności, o których mowa w ust. 1, także po jej wydaniu, jednorazowo, na wniosek cudzoziemca (ust. 2). Termin dobrowolnego powrotu, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie może być dłuższy niż 1 rok (ust. 3). Jak wynika zarówno z odwołania jak i wywiedzionej skargi, Cudzoziemiec - wbrew wskazanej regulacji - ubiega się o zastosowanie instytucji przedłużenia terminu dobrowolnego powrotu z art. 316 ustawy o cudzoziemcach jako gwarancji, iż nie będzie musiał opuszczać terytorium RP, gdzie zamieszkuje jego najbliższa rodzina – brat oraz siostra z synem. Słusznie stwierdziła zatem Rada, że taki zamiar jest chybiony i powołanie się na względy humanitarne (zły stan zdrowia) nie mogą prowadzić do zastosowania wskazanego przepisu jako odroczenia terminu dobrowolnego powrotu. Należy także odnotować, że Organy obu instancji odniosły się do podniesionej przez Cudzoziemca kwestii istnienia względów humanitarnych jako przemawiających za jego pozostaniem w Polsce. Zauważyły, że podjęcie leczenia przez Cudzoziemca datuje się od momentu wygaśnięcia wizy i nielegalnego przebywania na terenie RP. Podniesiono brak uwierzytelnienia składanych dokumentów, nieczytelność podpisów osób wydających te zaświadczenia oraz fakt samodzielnego opuszczenia (na własne życzenie) Szpitala w D., po miesięcznym leczeniu psychiatrycznym, w sytuacji gdy zalecano dalsze specjalistyczne leczenie Cudzoziemca. Organy odniosły się także do zalecenia lekarskiego, by Cudzoziemiec nie odbywał długich podróży, zaznaczając, że od kraju pochodzenia nie dzieli go duża odległość. Należy się zgodzić z Radą, że argumentacja Skarżącego nawiązuje do okoliczności, które w jego ocenie, trwale uniemożliwiają wykonanie decyzji o zobowiązaniu go do powrotu. W gruncie rzeczy zatem Cudzoziemiec zmierza do trwałego pozostawania na terenie Polski. W tym kontekście, trafne jest stanowisko Rady, że zastosowana przez Cudzoziemca instytucja nie może służyć zapewnieniu trwałego legalnego pobytu w Polsce oraz, że maksymalny termin roczny, na który można, w myśl ust. 3 art. 316 ustawy o cudzoziemcach, przedłużyć termin dobrowolnego powrotu Cudzoziemca, wyekspirował jeszcze przed złożeniem w tym przedmiocie wniosku. Należy zgodzić się z Radą, że znaczącym elementem przedłużenia terminu dobrowolnego powrotu jest okoliczność zachowania ciągłości tego terminu. W czasie postępowania administracyjnego w sprawie nadania Cudzoziemcowi statusu uchodźcy, jako toczącego się na pierwszy wniosek Cudzoziemca, wykonanie decyzji dotyczącej wydalenia cudzoziemca było wstrzymane zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (j.t. Dz.U. z 2012r. poz. 680). Przepis ten jednak nie wstrzymał biegu terminu dobrowolnego powrotu, określonego w decyzji dotyczącej wydalenia Strony. Wobec tego zasadnie stwierdziła Rada, że skoro wniosek o przedłużenie terminu dobrowolnego powrotu Cudzoziemca wpłynął do Wojewody [...] w dniu [...].05.2015 r., a więc ponad 2 lata po upływie terminu dobrowolnego powrotu określonego w decyzji Wojewody [...] z dnia [...].09.2012r. nr [...] (termin ten upłynął w dniu [...].04.2013 r.), to przedłużenie terminu dobrowolnego powrotu Cudzoziemca stałoby w sprzeczności z ratio Iegis regulacji zawartej w art. 316 ustawy o cudzoziemcach, a w szczególności ust. 3 tego przepisu. Zasadnicze znaczenie w rozpatrywanej sprawie ma fakt, że argumentacja, którą posłużył się pełnomocnik Cudzoziemca wskazuje na to, iż Cudzoziemiec zamierza w ogóle uchylić się od wykonania decyzji zobowiązującej go do powrotu. Jego zamiarem nie jest więc dobrowolny powrót. Przesłanki, na które Cudzoziemiec się powołał mają charakter trwały (problemy psychiczne wymagające leczenia oraz posiadanie rodziny legalnie przebywającej w Polsce). Wobec tego w sposób uprawniony stwierdziła Rada, że zamiar Cudzoziemca sprowadzający się do chęci dalszego pozostawania na terenie RP nie jest w ogóle objęty zakresem hipotezy normy prawnej, dekodowanej z art. 316 ust. 1 i 3 ustawy o cudzoziemcach. Także i z tego względu brak było możliwości pozytywnego rozpoznania wniosku Cudzoziemca i przedłużenia mu terminu do dobrowolnego powrotu o kolejny okres, co trafnie dostrzegły Organy obu instancji.

Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.