Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 749/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-10-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania wymienionych decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par.1, par. 3,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka - Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza z dnia [...] r., Nr [...] zgłoszonego w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji objętych wnioskiem.


UZASADNIENIE

R. S., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] r., Nr [...], ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej [...], składającej się z [...]

Jednocześnie w skardze R. S. zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 wskazanej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalającej ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie NSA z dnia 9 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 359/14, opubl. w Lex nr 1467283). Niezależnie od powyższego sąd winien z urzędu uwzględnić wystąpienie okoliczności zgodnych ze stanem faktycznym uzasadniających wstrzymanie, jak również okoliczności stojących w opozycji do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05, opubl. w internetowej bazie – orzeczenia.nsa.gov.pl).

W literaturze i orzecznictwie, powszechnie przyjmuje się, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (patrz. T. Woś., H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. LexisNexis. Warszawa 2012. str. 485). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Wykonanie aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów nakładających na adresata określony obowiązek, bądź przyznających mu określone uprawnienie (por. postanowienie NSA z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. akt I OZ 1138/13, opubl. w LEX nr 1423879).

Sąd biorąc pod uwagę powołane wyżej zasady ogólne wskazuje, że przedmiotowy wniosek skarżącego, reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia, to ponadto dotyczy wstrzymania wykonania decyzji, które ze swej istoty przymiotu wykonalności nie mają.

Przedmiotem wniosku złożonego na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., strona skarżąca uczyniła decyzje organu pierwszej i drugiej instancji wydane w postępowaniu administracyjnym w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji polegającej na budowie farmy elektrowni wiatrowej na rzecz Firmy A. Należy przede wszystkim mieć na względzie charakter deklaratoryjny decyzji środowiskowej, która potwierdza jedynie istniejący stan prawny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane są poglądy, że uzgodnienie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia nie podlega wykonaniu, a to ze względu na jego przedmiot (postanowienie NSA z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OZ 274/11, opubl. w Lex nr 1082014). Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, decyzja ta nie powoduje bowiem powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony oraz nie nakłada nowych praw i obowiązków, które podlegałyby wykonaniu (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 3139/13, opubl. w Lex nr 1420326).

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji ustala jedynie warunki realizacji określonego przedsięwzięcia, z uwzględnieniem konieczności ochrony środowiska, nie wymaga natomiast wykonania. Nie stanowi ona aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót i realizacji inwestycji, a tym samym nie narusza na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków (por. postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2010 r., sygn. akt II OZ 35/10, opubl. w Lex nr 694286). Wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania następuje przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, a także przed wydaniem pozwolenia na budowę. To, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę poprzedzone jest warunkiem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, nie oznacza wcale, że zaskarżona decyzja prowadzi samoczynnie do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Należy przy tym podkreślić, iż decyzja o pozwoleniu na budowę jest wydawana w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w ramach którego przysługują stronie stosowne środki zaskarżenia. Wobec tego odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie spowoduje ujemnych skutków w postaci wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 715/09, opubl. w Lex nr 564227).

W świetle powyższych rozważań, złożony w tejże sprawie sądowoadministracyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji dotyczących środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji, nie mógł zostać uwzględniony. Bez wątpienia decyzje te nie podlegają wykonaniu, w sposób określony w art. 61 § 3 P.p.s.a., a tym samym nie mogą powodować sytuacji, o których mowa w wymienionym przepisie w postaci wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z tych względu, stosownie do art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec, jak na wstępie.