Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3880/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1, 2 i 6, art. art. 92c ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia del. NSA Stanisław Śliwa Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 515/15 w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. A. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 25 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 515/15, oddalił skargę A. A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (w skrócie: GITD), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; obecny tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; w skrócie: k.p.a.), art. 4 pkt 4 i 22, art. 33 ust. 1, art. 87 ust. 2, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414, obecny tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2200 ze zm., w skrócie: u.t.d.) oraz lp. 1.3 załącznika nr 3 do u.t.d., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2014 r. o nałożeniu na A. A. (dalej: skarżący) kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym w wysokości 8000 złotych.

W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawą nałożenia kary były ustalenia z przeprowadzonej w dniu [...] września 2014 r. kontroli pojazdu marki VOLKSWAGEN wraz z naczepą marki SAM. Kierowca nie okazał do kontroli licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy ani zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne, a także odmówił złożenia zeznań w charakterze strony. Organ II instancji wskazując na treść przepisów ustawy o transporcie drogowym stwierdził, że obowiązek uzyskania zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne dotyczy przedsiębiorcy, który podejmuje i wykonuje działalność gospodarczą w zakresie niezarobkowego przewozu drogowego. Przewozy na potrzeby własne są wykonywane pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorcę. GITD zgodził się z decyzją organu I instancji wskazując, że bezsporne jest, że w chwili zatrzymania do kontroli strona wykonywała przewóz na potrzeby własne. Jak wynika z wyjaśnień złożonych przez stronę do protokołu kontroli, podpisanego przez nią bez zastrzeżeń, przewoziła ona należącą do niej minikoparkę z warsztatu do miejsca zamieszkania. Jak bezspornie ustalono, podczas wykonywania przewozu oraz w trakcie kontroli drogowej strona nie posiadała ważnego zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne, które uzyskała dopiero w dniu [...] października 2014 r. W tych okolicznościach sprawy zasadne było nałożenie na skarżącego kary za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia w wysokości 8000 złotych, zgodnie z lp. 1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ II instancji stwierdził ponadto, że w rozpatrywanej sprawie wina i stopień ewentualnego zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności administracyjnej.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący wniósł skargę, w której domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, ponosząc, że wykonywał usługę transportu wyłącznie na własne potrzeby, ale nie miał świadomości obowiązku posiadania stosownego zaświadczenia.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecny tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; w skrócie: p.p.s.a.). WSA stwierdził, że prawidłowo organy orzekające obu instancji ustaliły, że skarżący jest przedsiębiorcą, że w dniu [...] września 2014 r. kontrolowanym pojazdem wykonywał przewóz drogowy na potrzeby własne i nie posiadał wymaganego przepisem art. 33 ust. 1 u.t.d. zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do swojej podstawowej działalności gospodarczej (usługi budowlane), a zatem nie posiadał przy sobie oraz nie okazał do kontroli wypisu z tego zaświadczenia, do czego był zobowiązany z mocy art. 87 ust. 2 u.t.d. Sąd wskazał, że skarżący nie kwestionuje powyższych faktów, dlatego brak jest podstaw do skutecznego podważenia prawidłowości dokonanej w zaskarżonej decyzji oceny prawnej prowadzącej do nałożenia kary administracyjnej w oparciu o art. 92a u.t.d. WSA podkreślił, że zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane art. 107 § 1 i 3 k.p.a. elementy rozstrzygnięcia i uzasadnienia. W szczególności, zawiera wyjaśnienie, że nadesłane przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego zaświadczenie z dnia [...] października 2014 r., potwierdzające zgłoszenie wykonywania transportu na potrzeby własne, jako uzyskane już po dacie przedmiotowej kontroli, nie może być uwzględnione. Zaskarżona decyzja precyzyjnie wskazuje przepisy prawa mające w sprawie zastosowanie i prowadzące do nałożenia kary pieniężnej. Sąd I instancji zgodził się ze stanowiskiem organu, że w sprawie nie wystąpiły określone w art. 92 c ust. 1 u.t.d. okoliczności pozwalające na zaniechanie wszczęcia postępowania lub umorzenie wszczętego w sprawie postępowania. Do tych okoliczności, jak stwierdził WSA, nie należą ani podnoszony skargą brak zamiaru "nadużycia prawa transportowego", ani trudna sytuacja finansowa przedsiębiorcy.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, skarżący domagał się uchylenia w całości zaskarżonego orzeczenia i uchylenia pierwotnej decyzji o nałożeniu kary pieniężnej; zasądzenia kosztów postępowania ze skargi kasacyjnej, w tym kosztów zastępstwa prawnego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa wg norm przepisanych, a także rozpoznania skargi na rozprawie. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił naruszenie:

- prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie i zawężenie warunków wymiaru kary pieniężnej;

- prawa materialnego, tj. art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie i nieprzyznanie, że w sprawie skarżącego zachodzą szczególne okoliczności dające możliwość dla złagodzenia nałożonej nań kary pieniężnej;

- błąd w ustaleniach faktycznych i oparcie rozstrzygnięcia na tych błędnych ustaleniach poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, w tym przede wszystkim niedziałania przez skarżącego z premedytacją dla osiągnięcia wymiernych korzyści majątkowych, a jedynie działanie mające na celu chęć zapewnienie dalszego codziennego bytu rodzinie.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej, w sprawie pojawiło się istotne zagadnienie prawne wymagające rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego, które dotyczy rozbieżności wynikających z wyroków różnych sądów administracyjnych, prowadzące do odmiennej oceny możliwości miarkowania kary pieniężnej nakładanej w przedmiotowym przypadku skarżącego.

W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał, że zaistniała w sprawie sytuacja braku świadomości skarżącego o istnieniu obowiązku posiadania zaświadczenia, oczywiście nie usprawiedliwia skarżącego, jednakże prosi on o wyrozumiałość i wyjątkowe odstąpienie od nakazania zapłaty kary, ewentualnie o jej zmiarkowanie do dolnego progu.

GITD nie skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne niż podane przez skarżącego naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone.

Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe (tzn. jasne i niebudzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienia ich naruszenia. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenia przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem na czym polegało wadliwe odczytanie przez sąd pierwszej instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumpcji). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA: z 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; z 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04; z 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04; z 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05; z 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06; z 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06, publ. w CBOSA).

Rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia powyższych wymogów, zawierając wady zarówno w zakresie sformułowania zarzutów, jak i ich uzasadnienia. Sąd II instancji nie może domniemywać kierunków i zakresu weryfikacji wyroku Sądu I instancji, jeżeli wprost nie wynika to z treści skargi kasacyjnej. Wprawdzie wadliwość rozpoznawanej skargi kasacyjnej nie daje podstaw do odrzucenia tego środka prawnego, gdyż możliwa była rekonstrukcja przez Naczelny Sąd Administracyjny treści zarzutów na podstawie skonfrontowania ich treści z treścią uzasadnienia skargi kasacyjnej (por. uchwałę NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA nr 1/2010, poz. 1), ale brak precyzyjnie wskazanych podstaw kasacyjnych oraz niepełność uzasadnienia w zakresie wyjaśnienia istoty podnoszonych naruszeń, spowodowały znaczne ograniczenie zakresu kontroli zaskarżonego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Podniesiony w punkcie 3 petitum skargi kasacyjnej zarzut, który należy zakwalifikować jako zarzut o charakterze procesowym - pomimo braku wyraźnego sprecyzowania tego przez autora skargi kasacyjnej – kwestionuje zaakceptowanie przez Sąd I instancji nieprawidłowego ustalenia przez organ stanu faktycznego sprawy poprzez "niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, w tym przede wszystkim niedziałania przez skarżącego z premedytacją dla osiągnięcia wymiernych korzyści majątkowych". W zestawieniu z pozostałymi dwoma zarzutami zdaje się wynikać, że autor skargi kasacyjnej uważa, że w konsekwencji tego naruszenia doszło do niezastosowania regulacji przewidzianych w art. 92a ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. i wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym w wysokości 8000 złotych za brak ważnego zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne.

Należy jednak zwrócić uwagę, że zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych autor skargi kasacyjnej nie wskazuje żadnych przepisów postępowania, których naruszenia, w jego ocenie, dopuścił się Sąd I instancji. Nie wskazano również, jakich to okoliczności – istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy – Sąd nie wziął pod uwagę. Nie ma na ten temat mowy ani w samych zarzutach kasacyjnych ani też w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie powołał się jedynie na "niedziałanie przez skarżącego z premedytacją dla osiągnięcia wymiernych korzyści majątkowych", jednakże nie może to być uznane za okoliczność istotną dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż takiej przesłanki – jako podstawy uwolnienia się od odpowiedzialności – brak w przepisach ustawy o transporcie drogowym. Sformułowany zatem w punkcie 3 petitum skargi kasacyjnej zarzut braku w ustaleniach faktycznych i oparcia się na błędnych ustaleniach, nie mógł doprowadzić do oczekiwanego przez skarżącego rezultatu.

Pozostałe dwa zarzuty skargi kasacyjnej (punkty 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej) dotyczą do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 1 i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez ich niezastosowanie. Przed odniesieniem się do ich treści należy zauważyć, że błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. Oznacza to, że skarżący nie może skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy zarzuty naruszenia prawa procesowego okazały się nieskuteczne, a tym samym nie zostały skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie.

Oceniając zasadność pierwszego z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego tj. art. 92a ust. 1 u.t.d. należy wskazać, że przepis ten ustala odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów określających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Odpowiedzialność przewidziana w tym przepisie nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy, do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku nr 3 do ustawy.

Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej, a zatem wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego, organ co do zasady zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku do ustawy i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 2 i 3 u.t.d. Z kolei regulacja zawarta w art. 92a ust. 6 u.t.d. odsyła do załącznika nr 3 do u.t.d. wskazując, że jest on wykazem naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych. Załącznik ten stanowi zatem swoistego rodzaju "taryfikator" kar pieniężnych za naruszenia warunków lub obowiązków przewozu drogowego, dla podmiotów określonych w przepisie art. 92a ust. 1 u.t.d. Podkreślenia wymaga fakt, że określone w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny. Tym samym wysokość tych kar jest niezależna od uznania organu administracji publicznej i w konsekwencji decyzja administracyjna o nałożeniu kary pieniężnej nie może wskazywać innej wysokości kary niż ta, która wynika z określonej liczby porządkowej załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Wymierzając karę w sztywno określonej ustawowo wysokości za niesporny w tej sprawie czyn polegający na braku stosowanego zaświadczenia o przewozie na potrzeby własne, organ prawidłowo zastosował przytoczone przepisy. Mając na uwadze treść przytoczonej regulacji prawnej, nie jest zatem zasadny zarzut naruszenia art. 92a ust. 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie. Za niemożliwy do uwzględnienia uznać należało także wniosek zawarty w skardze kasacyjnej o wymierzenie kary "według dolnego progu", skoro ustawa nie zawiera dolnej i górnej granicy kary, lecz wskazuje ją w sztywnej wysokości.

Nie jest też zasadny zarzut niezastosowania w tej sprawie art. 92c u.t.d. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem, nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Należy zauważyć, że stawiając zarzut niezastosowania tego przepisu wnoszący skargę kasacyjną w istocie zarzuca Sądowi niedostateczną i błędną ocenę okoliczności faktycznych sprawy, nie wiążąc tego zarzutu z naruszeniem odpowiednich przepisów postępowania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie i od dawna przyjmuje się, że kwestionowanie ustaleń i ocen stanu faktycznego sprawy w postępowaniu przed NSA może być skuteczne jedynie wówczas, gdy towarzyszą mu zarzuty o charakterze proceduralnym. Nie można natomiast kwestionować – jak w tym przypadku – błędnej oceny co do tego, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia i nie mógł przewidzieć zdarzeń i okoliczności skutkujących powstaniem naruszenia. Naczelny Sąd Administracyjny, jak już wspomniano, jest związany granicami skargi kasacyjnej, w tym określonymi w skardze jej podstawami. Skoro skarżący kasacyjnie nie zakwestionował skutecznie, poprzez postawienie odpowiednich zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, ustalonego w sprawie stanu faktycznego i dokonanej przez organ jego oceny, to w konsekwencji nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., bowiem organ prawidłowo zastosował ten przepis w ustalonym i niepodważonym w toku postępowania stanie faktycznym sprawy.

Poza sporem bowiem pozostaje w rozpoznawanej sprawie, że w dniu kontroli skarżący wykonywał przewóz na potrzeby własne. Jak wynika z wyjaśnień złożonych przez niego do protokołu kontroli, podpisanego bez zastrzeżeń, przewoził on własną minikoparkę z warsztatu do miejsca zamieszkania. Jak ustalono, podczas wykonywania przewozu oraz w trakcie kontroli drogowej nie posiadał on ważnego zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne, które uzyskał dopiero w dniu [...] października 2014 r. W tych okolicznościach sprawy zasadne było nałożenie na skarżącego kary za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia w wysokości 8000 złotych, zgodnie z lp. 1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Prawidłowo również organ II instancji stwierdził, co zaakceptował Sąd I instancji, że w rozpatrywanej sprawie wina i stopień ewentualnego zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny nie był w stanie odnieść się zarzutu konieczności rozstrzygnięcia istotnego zagadnienia prawnego, gdyż nie wyjaśniono jakie zagadnienie prawne wymaga rozstrzygnięcia przez NSA, o jakie rozbieżności wynikające z wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych chodzi i w jakich wyrokach do tych rozbieżności doszło. Na ten temat nie ma też ani jednego zdania w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Tak sformułowanego zarzutu NSA nie był w stanie rozpoznać.

Ze wskazanych wyżej przyczyn należy uznać, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego okazały się nieuzasadnione. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej, na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c/ w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a/ w zw. § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Zasądzona kwota stanowi zwrot kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu z tytułu udziału w rozprawie przed NSA pełnomocnika organu, który nie występował na etapie postępowania przed WSA.