Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 48/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 12, art. 35, art. 36
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 154
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Wiśniewska (spr.) sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska Protokolant sekretarz sądowy Justyna Stępień po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Infrastruktury i Rozwoju od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 867/14 w sprawie ze skargi M. L. w przedmiocie wymierzenia Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju grzywny w związku z niewykonaniem wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2098/12 oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 867/14, po rozpoznaniu skargi M. L. wymierzył Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju grzywnę w wysokości 500 zł, płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się ww. wyroku, w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2098/12, a także zasądził od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz M. L. kwotę 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2098/12 stwierdził nieważność decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], wydanych w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...] grudnia 1950 r., nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości - ze względu na naruszenie przepisów o właściwości organu.

W związku z niewykonaniem opisanego wyżej wyroku z dnia 10 kwietnia

2013 r. i niewydaniem przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju decyzji mimo upływu dwumiesięcznego terminu określonego w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. poz. 267, ze zm. - zwanej dalej "kpa"), M. L. wniosła w dniu 30 stycznia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wymierzenie Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju grzywny z art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm. - zwanej dalej "ppsa").

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie, wskazując, że w dniu [...] lutego 2014 r. wydał decyzję nr [...], w której odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowego orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. o wywłaszczeniu nieruchomości.

Powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 23 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną i na mocy art. 154 § 1 w związku z art. 154 § 6 ppsa wymierzył Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju grzywnę w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2013 r. i stwierdził, że akta administracyjne zostały zwrócone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po prawomocnym zakończeniu sprawy I SA/Wa 2098/12 do organu drugiej instancji –Ministra Infrastruktury i Rozwoju w dniu 17 lipca 2013 r. Minister po zwrocie akt administracyjnych z Sądu w dniu 7 sierpnia 2013 r. nie przekazał ich organowi pierwszej instancji – Wojewodzie [...], lecz tym razem jako organ właściwy w sprawie wszczął postępowanie z wniosku M. L. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. Ponadto zwrócił się do "Urzędu Miasta L." o nadesłanie informacji o stanie prawnym nieruchomości oraz dokumentacji geodezyjnej (żądana informacja wpłynęła w dniu 7 października 2013 r.). W dniach 7 sierpnia 2013 r. oraz 23 grudnia 2013 r. organ zawiadomił stronę w trybie art. 10 § 1 kpa o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz o przedłużeniu terminu zakończenia sprawy. Jednak dopiero w dniu [...] lutego 2014 r. załatwił przedmiotową sprawę i wydał decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia z dnia [...] grudnia 1950 r. o wywłaszczeniu nieruchomości.

Sąd pierwszej instancji uznał, że ogólna zasada sformułowana w art. 6 kpa, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, odnosi się również do ścisłego przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwiania spraw, określonych w art. 35 kpa. Zgodnie z art. 12 kpa organy administracji mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy. Ustawowy termin załatwienia sprawy określony w art. 35 § 3 kpa może być przedłużany na zasadach określonych w art. 36 § 1 kpa, a więc z podaniem przyczyny zwłoki i wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy. Przedłużenie terminu winno nastąpić w formie niezaskarżalnego postanowienia. Zdaniem Sądu pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie organ nie wydawał formalnych postanowień, lecz jedynie zawiadamiał pisemnie strony o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy. Naruszył więc zasadę określoną w art. 36 § 1 kpa, choć naruszenie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Przepis art. 154 § 1 ppsa umożliwia wniesienie skargi wraz z żądaniem wymierzenia grzywny organowi, który nie wykonuje wyroku sądu, a więc pozostaje w bezczynności po wyroku sądu uwzględniającym skargę na bezczynność lub po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Omawiany przepis ma charakter nie tylko dyscyplinujący, ale i restrykcyjny, bowiem wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy, ale już po wniesieniu skargi, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (art. 154 § 3 ppsa). Wobec powyższego, w ocenie Sądu pierwszej instancji wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2013 r. nie został wykonany w rozumieniu art. 154 § 1 ppsa, ponieważ do chwili wniesienia przedmiotowej skargi (30 stycznia 2014 r.), przekraczając terminy ustawowe, Minister Infrastruktury i Rozwoju nie wydał decyzji administracyjnej. Sprawę załatwił dopiero po wniesieniu skargi w dniu [...] lutego 2014 r.

Od powyższego wyroku z dnia 23 września 2014 r. skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Minister Infrastruktury i Rozwoju, zaskarżając wyrok w całości. Jako podstawę kasacyjną wskazał na naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 154 § 1 ppsa przez sformułowanie błędnej tezy, że przesłanką wystarczającą do wymierzenia organowi grzywny w trybie tego przepisu jest prowadzenie postępowania w sprawie z przekroczeniem terminu określonego w art. 35 § 3 kpa, która to teza została sformułowana z całkowitym pominięciem kwestii zasadności przedłużenia terminu w trybie art. 36 § 1 kpa, a także przez nieprawidłową ocenę znaczenia dla przedmiotowej sprawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2013 r., I SA/Wa 2098/12;

2) art. 133 § 1 ppsa poprzez oparcie zaskarżonego wyroku na niepełnej analizie i nietrafnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, na podstawie której Sąd pierwszej instancji doszedł do błędnego przekonania, że organ pozostawał w bezczynności po wyroku stwierdzającym nieważność jego decyzji;

3) art. 141 § 4 ppsa poprzez niespójne, niepełne i uchybiające wymogom należytej staranności uzasadnienie wyroku, które uniemożliwia odtworzenie toku rozumowania Sądu pierwszej instancji w kwestiach zasadniczych, w tym m. in. chaotyczne i niespójne posługiwanie się pojęciami bezczynności i przewlekłości postępowania oraz pominięcie w uzasadnieniu kwestii zasadności przedłużenia przez organ terminu załatwienia sprawy w trybie art. 36 § 1 kpa.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przede wszystkim należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, ogólnie określonymi w art. 174 P.p.s.a. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa.

W przedmiotowej sprawie spór dotyczy problematyki wykonywania (a konkretnie braku wykonania) wyroku sądu administracyjnego przez organ administracji publicznej

i wynikających z tego konsekwencji w postaci wymierzenia organowi grzywny. Sąd pierwszej instancji wskazuje więc, że grzywna jako podstawowy sposób dyscyplinowania administracji publicznej został wprowadzony do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako odpowiedź na niedostateczną sprawność i skuteczność postępowania sądowoadministracyjnego, którego bieg i wynik był często ignorowany przez organy administracji. Środki dyscyplinowania administracji publicznej stanowią zatem podstawową gwarancję skuteczności orzecznictwa sądów administracyjnych.

Istotą problemu w rozpatrywanej sprawie jest brak zrozumienia przez skarżącego kasacyjnie pojęcia bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Należy więc wskazać, że wyrok uchylający lub stwierdzający nieważność aktu lub czynności zostaje wydany, kiedy sąd administracyjny uwzględni skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ppsa (uchylając decyzję lub postanowienie w całości albo w części), art. 145 § 1 pkt 2 ppsa (stwierdzając nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub w innych przepisach), art. 146 ppsa (uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a ppsa i uchylając ten akt albo stwierdzając bezskuteczność czynności), art. 147 ppsa (uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ppsa

i stwierdzając nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdzając, że zostały one wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności), art. 148 ppsa (uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru i uchylając ten akt) oraz art. 150 ppsa (uwzględniając skargę w sprawach skarg na akty i czynności niewymienione w art. 145 - 148 i uchylając lub stwierdzając bezskuteczność aktu lub czynności).

W wymienionych przypadkach, gdy sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, uchylił lub stwierdził nieważność zaskarżonego aktu lub czynności w drodze prawomocnego wyroku, a organ administracji publicznej nie wydał określonego aktu lub nie wykonał określonej czynności w powtórnym postępowaniu, mamy do czynienia z bezczynnością organu w znaczeniu art. 154 § 1 ppsa. Organ administracji pozostaje w bezczynności dopiero od momentu przekroczenia wyznaczonych przez prawo terminów do wydania określonego aktu lub wykonania określonej czynności, które liczą się od dnia doręczenia wraz z prawomocnym wyrokiem akt organowi administracji. Długość tych terminów jest uregulowana w przepisach rozdziału 7 działu I kpa, a konkretnie w art. 35 kpa. Przepisy te winny być realizowane przez organ z uwzględnieniem dyrektyw wynikających z art. 12 kpa, zgodnie z którymi organy obowiązane są działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami służącymi do jej załatwienia. W art. 12 § 2 kpa zawarta została wskazówka, nakazująca organom niezwłocznie załatwiać sprawy, które nie wymagają prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Terminy wyznaczone w art. 35 kpa zostały przez ustawodawcę zróżnicowane z uwagi na stopień skomplikowania sprawy i zakres niezbędnego postępowania wyjaśniającego. Należy zwrócić uwagę, że art. 35 ust. 1 kpa nie wskazuje precyzyjnego określenia terminu, a jedynie generalną dyrektywę, iż organ obowiązany jest załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W praktyce, organ administracji musi tak prowadzić postępowanie, by nie spowodować w nim przewlekłości czy nawet nieuzasadnionej stanem sprawy bezczynności (R. Orzechowski [w:] J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1989 r., s. 128). Tak więc, wskazane terminy ustawowe, narzucają organowi administracji publicznej działanie bez zbędnej zwłoki i nie później niż w ciągu miesiąca, a w sprawach skomplikowanych - w ciągu dwóch miesięcy (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2006 r., s. 350). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie przewidzianym ustawą organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczynę zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu.

Przekładając powyższe na grunt niniejszej sprawy należy w pełni podzielić stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydany w dniu 10 kwietnia 2013 r. nie został wykonany w rozumieniu art. 154 § 1 ppsa, bowiem do chwili wniesienia skargi przez M. L., przekraczając ustawowe terminy, nie wydano decyzji administracyjnej, a sprawę załatwiono dopiero po wniesieniu skargi o wymierzenie grzywny - w dniu [...] lutego 2014 r. Oznacza to, że żądanie skarżącej o nałożenie grzywny znajdowało materialnoprawną podstawę w art. 154 § 1 ppsa. Jeżeli zostały spełnione warunki określone w art. 154 § 1 ppsa, sąd administracyjny musiał uwzględnić skargę strony żądającą wymierzenia organowi grzywny. Jedyny dopuszczalny obecnie wyjątek od tej powinności ma miejsce wtedy, gdy wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy nastąpiło z uchybieniem terminu, ale zanim skarga o wymierzenie grzywny została wniesiona do sądu, ale taka sytuacja nie miała miejsca w rozpatrywanej sprawie. W myśl obowiązujących przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naganne jest nie tylko niewykonywanie w ogóle wyroku sądowego, ale także wykonywanie go po terminie, powodujące uszczerbek w interesach prawnych jednostki i stan niepewności w obrocie prawnym (por.: K. Klonowski, Bezczynność organu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Samorząd Terytorialny z 2004 r., nr 4, s. 35) i w związku z tym sąd winien także w tych przypadkach wymierzyć grzywnę organowi, oczywiście odpowiednio ustalając jej wysokość, biorąc pod uwagę skutek negatywny, jaki wywołało ignorowanie wyroku sądowego. Zatem wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi (jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie) nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi co wynika wprost z art. 154 § 3 ppsa. Dzięki temu grzywna nabrała charakteru środka represyjnego, którego zadaniem jest dyscyplinowanie organów administracji, aby wykonywały w zgodny z prawem sposób wyroki sądów administracyjnych (J. Gawron, Skutki niewykonywania orzeczeń sądu administracyjnego, SP-E z 2003 r., t. LXVII, s. 96).

Nie można też podzielić argumentów skargi kasacyjnej, jakoby Sąd pierwszej instancji pominął kwestię przedłużania przez organ terminu w trybie art. 36 § 1 kpa i w konsekwencji nieprawidłowo ocenił aktywność organu w sprawie. Oczywiście właściwy jest zarzut, że "ustalając fakt przekroczenia terminu, sąd powinien mieć na uwadze, że zgodnie z art. 35 § 5 kpa do terminów załatwienia sprawy nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu" (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2006 r., s. 269). Jednocześnie jednak - wbrew zarzutom zawartym w skardze kasacyjnej - należy z całą mocą podkreślić, że skorzystanie przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju z uprawnień wynikających z art. 36 kpa i zawiadamianie strony o przesunięciu terminu rozpatrzenia sprawy samo przez się nie wyłącza zarzutu, że postępowanie prowadzone jest przewlekle, albo organ pozostaje w bezczynności, gdyż nie powoduje, że zwłoka w stosunku do terminów kodeksowych przestaje istnieć. Podane przez organ przyczyny zwłoki jak i poprawność ustalenia nowych terminów rozpoznania sprawy podlegają ocenie sądu administracyjnego. Sam fakt powiadomienia o nowym terminie załatwienia sprawy nie może oznaczać dla organu zwolnienia z zarzutu niezałatwienia sprawy w terminie, o ile nie przemawiają za tym ważkie argumenty. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się wręcz, że przedłużanie terminu zakończenia postępowania, stanowiące nadużycie instytucji przewidzianej w art. 36 § 1 kpa, które zmierza w istocie wyłącznie do próby uchylenia się od skutków zwłoki w załatwieniu sprawy, uzasadnia przyjęcie, że organ pozostaje w bezczynności (por: wyrok NSA z dnia 30 maja 2012 r., II GSK 594/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2012 r., I SAB/Wa 181/12, publ. http//:orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając zatem powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że to w kompetencji Sądu pierwszej instancji pozostawała ocena przekroczenia terminu załatwienia sprawy przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju, jak również zasadności (a raczej jej braku - jak słusznie uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie) korzystania przez organ z instytucji uregulowanej w art. 36 § 1 kpa. O ile jeszcze można było zastanawiać się nad zasadnością pierwszego przedłużenia terminu z dnia 7 sierpnia 2013 r., mającego służyć uzyskaniu dodatkowych informacji od Prezydenta Miasta L., o tyle drugie przedłużenie terminu z dnia 23 grudnia 2013 r. dla "konieczności analizy akt sprawy i przygotowania projektu rozstrzygnięcia merytorycznego" stanowiło ewidentne wykorzystanie instytucji z art. 36 kpa w sposób nieuprawniony, bowiem "analiza akt sprawy i przygotowanie projektu rozstrzygnięcia merytorycznego" powinno odbywać się - zgodnie z ogólnymi zasadami załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym - a więc nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 kpa).

Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, nie można uznać za nieistotne formy, w jakiej została stronie postępowania przekazana informacja o przyczynach zwłoki w załatwianiu sprawy i nowym terminie jej załatwienia. Zawiadomienie z art. 36 § 1 kpa dotyczy bowiem pewnej kwestii wynikającej w toku postępowania, nierozstrzygającej o istocie sprawy (art. 123 § 2 kpa) i jest czynnością procesową organu podejmowaną wobec strony, oddziaływającą na jej sytuację procesową (wyznacza nowy termin załatwienia sprawy) i materialnoprawną (zwłoka w załatwieniu sprawy może stanowić podstawę odpowiedzialności za szkodę). Z tego względu powinno mieć formę postanowienia niezaskarżalnego (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, s. 283).

Przechodząc do analizy kolejnych podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy wskazać, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył także art. 133 § 1 oraz art. 141 § 4 ppsa w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem Sąd pierwszej instancji orzekł na podstawie akt sprawy i słusznie uznał, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy organem winnym niewykonania wyroku z dnia 10 kwietnia 2013 r., I SA/Wa 2098/12 był Minister Infrastruktury i Rozwoju a nie Wojewoda [...]. Oczywiście czysto teoretycznie należałoby zgodzić się z argumentami zawartymi w skardze kasacyjnej, że przed ponownym rozpoczęciem rozpatrywania sprawy o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...] grudnia 1950 r. po wyroku z dnia 10 kwietnia 2013 r. powinno zostać umorzone postępowanie wszczęte przed niewłaściwym organem – Wojewodą [...], jednak w okolicznościach rozpatrywanej sprawy takie twierdzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju stanowi jawne zaprzeczenie podjętych przez niego samego działań procesowych, które uniemożliwiły takie zakończenie sprawy przez Wojewodę [...].

Minister Infrastruktury i Rozwoju po otrzymaniu akt administracyjnych sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2013 r. podjął bezpośrednio czynności procesowe mające na celu załatwienie sprawy. Tym samym twierdzenie, że wykonanie wyroku z dnia 10 kwietnia 2013 r. powinno mieć postać umorzenia postępowania przez Wojewodę [...] i przekazania sprawy Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju jako właściwemu do jej załatwienia, gdy sam Minister wprowadził inny tok postępowania, gdyż wszczął postępowanie zamiast przekazać akta sprawy Wojewodzie [...] w celu umorzenia postępowania i przekazania akt sprawy z powrotem Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju, jest nie tylko niezrozumiałe w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, ale również jest działaniem organu na niekorzyść strony i stanowi nadużycie prawa, bowiem to sam Minister nie wywiązał się ze swojego ustawowego obowiązku właściwego wykonania wyroku.

Pomimo dość skrótowego uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji nie naruszył również art. 141 § 4 ppsa w zakresie wskazanym w skardze kasacyjnej. Z treści art. 141 § 4 ppsa wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów i żądań podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie Sądu pierwszej instancji powinno zatem zawierać ocenę stanu faktycznego sprawy, przy czym niezbędne jest wskazanie, które ustalenia zostały przyjęte przez Sąd, a które nie zostały przyjęte. Przekładając powyższe na okoliczności rozpatrywanej sprawy, Sąd pierwszej instancji w sposób wystarczający wykazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że zawarte w skardze zarzuty mieszczą się w hipotezie przepisu art. 154 ppsa, a w konsekwencji prawidłowo wyjaśnił,

że w okolicznościach przedmiotowej sprawy - wobec obiektywnej okoliczności - a więc braku wykonania wyroku z dnia 10 kwietnia 2013 r., I SA/Wa 2098/12 należało organowi wymierzyć grzywnę.

Jedynym w części zasadnym zarzutem, niewpływającym jednak na ocenę zaskarżonego wyroku jako całości, jest nieuzasadnione nierozróżnienie przez Sąd pierwszej instancji pojęcia bezczynności i przewlekłości, co jednak w żaden sposób nie miało wpływu na ostateczne - prawidłowe - rozstrzygnięcie sprawy, a więc także

w tym zakresie zaskarżone orzeczenie, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.