Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1715/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1 pkt 2, 7, 8,
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała (spr.) Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia del. WSA Izabela Najda-Ossowska Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej O. T. S.A. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 411/12 w sprawie ze skargi O. T. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [....] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od O. T. S.A. z siedzibą w P. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 maja 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 411/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę O. T.S.A. z siedzibą w P. (dalej: skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej.

Sąd I instancji przyjął następujący stan faktyczny:

Decyzją Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z [...] października 2011 r., nałożono na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 1.000 zł na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej: u.t.d.).

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 87 ust.1, art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d., art. 31 ust. 1-3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.), art. 15 ust. 7 a ppkt i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985) oraz lp. 1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w zaskarżonej części dotyczącej nałożenia kary w wysokości 500 złotych, za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty.

Uzasadniając swoje stanowisko Główny Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, iż w dniu [...] września 2011 roku w miejscowości M. na autostradzie A4 poddano kontroli drogowej pojazd marki V. o nr rej. [...] wraz z naczepą marki Stokota nr rej. [...], którym wykonywany był krajowy przewóz drogowy towarów niebezpiecznych w imieniu O. T. S.A.

Kierowca okazał do kontroli dokumenty potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu w okresie objętym kontrolą. Trzy zaświadczenia zostały zakwestionowane, ponieważ zostały wystawione przez kierowcę, a pola dotyczące okresów, których dotyczyły, jak również daty wystawienia zostały wypełnione za pomocą pieczątki biurowej. Tym samym stwierdzono nieokazanie wykresówek lub zgodnego z przepisami dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za 2 dni września 2011 r., tj. [...] września 2011 r. i [...] września 2011 r.

W uzasadnieniu GITD wskazał, że zgodnie z art. 87 ust. 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego winien być przez przedsiębiorcę wyposażony w dokumenty, które zobowiązany jest je mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r., o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879, ze zm.). Według art. 15 ust. 7 a ppkt i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 kierowca obowiązany jest okazać, na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, wykresówkę z bieżącego dnia oraz wykresówki używane przez kierowcę w ciągu poprzednich 28 dni. Natomiast zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców, przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany wystawić kierowcy wykonującemu przewóz drogowy zatrudnionemu u tego przedsiębiorcy zaświadczenie, w przypadku gdy kierowca wykonujący przewóz drogowy w określonych dniach nie prowadził pojazdu. Zaświadczenie to jest wystawiane na druku formularza, o którym mowa w decyzji Komisji nr 2007/230/WE z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 99 z 14 kwietnia 2007 r., str. 14, ze zm.), przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy wręcza go kierowcy przed rozpoczęciem przewozu drogowego, a kierowca to zaświadczenie podpisuje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę.

Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa, gdyż wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwego przepisu załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Zdaniem Sądu obowiązujące przepisy określają w sposób jednoznaczny obowiązki podmiotu wykonującego przewóz drogowy w zakresie zaświadczenia, które obowiązany jest wystawić kierowcy wykonującemu przewóz drogowy.

Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, iż użycie przyrządu do odbijania daty na dokumentach odpowiada definicji urządzenia komputerowego czy też maszynowego i spełnia tym samym wymogi prawidłowego wypełnienia okazanego przez kontrolowanego kierowcę zaświadczenia. Praktyka skarżącej polegająca na udzielaniu kierowcom pełnomocnictw do wykonywania czynności z zakresu prawa pracy w imieniu pracodawcy, a taką czynnością jest potwierdzenie okresu, w którym pracownik miał czas wolny od pracy lub odpoczywał, w zaświadczeniu o działalności, jest sprzeczne zarówno z istotą celu wystawienia takiego zaświadczenia, jak i z istotą stosunku pracy i w konsekwencji stanowi brak nadzoru pracodawcy nad pracownikiem. W związku z tym powierzenie tych czynności kierowcy przez członków zarządu O. T. S.A. uprawnionych do reprezentacji spółki w istocie stanowiło jedynie jego oświadczenie, które nie jest równoważne z oświadczeniem przedsiębiorcy osobiście wykonującym przewozy drogowe przedkładającym takie oświadczenie. Ustawodawca, co wynika wyraźnie z redakcji art. 31 ust. 1 i 3 ustawy o czasie pracy kierowców, rozróżnia przedsiębiorcę oraz kierowcę, wskazując na obowiązki przedsiębiorcy w zakresie wystawiania i wręczenia kierowcy stosownego zaświadczenia. Celem art. 31 ustawy o czasie pracy jest wprowadzenie obowiązków w zakresie ewidencjonowania czasu pracy przez pracodawcę a nie przez kierowcę. Wystawianie zaświadczeń odnoszących się do czasu pracy jest elementem nadzoru pracodawcy nad pracownikiem, albowiem w czynności tej jest zawarty element kontroli oraz nadzoru nad czasem pracy pracownika.

W dniu kontroli skarżąca spółka naruszyła obowiązek wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, tym samym doszło do naruszenia art. 87 ustawy, co w świetle art. 92 ust. 1 i ust. 4 obliguje organ do nałożenia na skarżącego kary, o której mowa w lp. 1.7. załącznika do tej ustawy.

O. T. Sp. z o.o. złożyła skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie, wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi oraz uchylenie w całości decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2011 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skargą kasacyjną skarżąca zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 (w brzmieniu sprzed dnia 1 stycznia 2012 r.) w zw. z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) w zw. z art. 31 ust. 1-3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 ze zm.) w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji nieuprawnione uznanie, iż skarżący wyposażając swojego kierowcę w zaświadczenie o działalności w dniach [...], [...] i [...] września 2011 r., które to zaświadczenie zostało sporządzone na odpowiednim formularzu, o którym mowa w załączniku (zaświadczenie o działalności) do decyzji Komisji nr 2009/959/UE z dnia 14 grudnia 2009 r. zmieniającej decyzję 2007/230/WE w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L, Nr 330, poz. 80 ze zm.), a przy tym wypełnione pismem maszynowym (z użyciem pieczątki z datownikiem) oraz podpisane przez osobę w tym celu odpowiednio umocowaną (ustanowionego w tym celu pełnomocnika), naruszył w ten sposób obowiązek wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, a tym samym dopuścił się naruszenia skutkującego nałożeniem na niego kary, co w efekcie doprowadziło do oddalenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.;

2) 2) naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 151 oraz art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2011 r. i nieuchylenie wydanej przez niego decyzji, a w konsekwencji nieuzasadnione zaniechanie wzięcia pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy administracyjnej, pomimo iż organy administracji obu instancji, przy wydawaniu zaskarżonych decyzji, naruszyły przepisy prawa materialnego, tj. art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 (w brzmieniu sprzed dnia 1 stycznia 2012 r.) w zw. z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) w zw. z art. 31 ust. 1-3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 ze zm.) poprzez nieuprawnione uznanie, iż skarżący nie wyposażył swojego kierowcy w dniach [...], [...] i [...] września 2011 r. w odpowiednie dokumenty, tj. zaświadczenie o działalności, sporządzone na odpowiednim formularzu, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, gdy tymczasem skontrolowany kierowca posiadał powyższy dokument prawidłowo wystawiony na druku formularza, o którym mowa w załączniku (zaświadczenie o działalności) do decyzji Komisji nr 2009/959/UE z dnia 14.12.2009 r. zmieniającej decyzje 2007/230/WE w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L Nr 330, poz. 80 ze zm.);

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z art. 151 i art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2011 r., a w konsekwencji zaniechanie uchylenia wydanej przez niego decyzji, pomimo iż organ ten, jak również organ I instancji, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, naruszył przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasad obowiązujących w postępowaniu administracyjnym, tj. zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej, zasady pogłębiania przez organ administracji publicznej zaufania do obywateli oraz zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organ administracji publicznej całego materiału dowodowego i zasady swobodnej oceny dowodów;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z art. 151 i art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2011 r., a w konsekwencji zaniechanie uchylenia wydanej przez niego decyzji, pomimo iż organ ten, jak również organ I instancji, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, naruszył przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie umorzenia postępowania, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, gdy tymczasem charakter zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazywał, iż dalsze prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie było bezzasadne, a zatem postępowanie to winno zostać umorzone przez organ II instancji;

d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 141 § 4 i art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu wydanego orzeczenia, z jakich względów Sąd I instancji nie podzielił przekonania skarżącego, iż użycie pieczątki biurowej (datownika) odpowiada definicji pisma maszynowego, którego celem jest zapewnienie odpowiedniego poziomu czytelności dokonanego zapisu, a tym samym spełnia ono wymogi prawidłowego wypełnienia przez skarżącego zaświadczenia o działalności, co w efekcie doprowadziło do oddalenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.

Ponadto skarżąca wniosła o:

1) przedstawienie przez Naczelny Sąd Administracyjny Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego, dotyczącego wykładni przepisów prawa unijnego, tj. decyzji Komisji nr 2009/959/UE z dnia 14 grudnia 2009 r. zmieniającej decyzję 2007/230/WE w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L Nr 330, poz. 80 ze zm.) wydanej na podstawie upoważnienia zawartego w art. 11 ust. 3 Dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie minimalnych warunków wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i nr 3821/85 dotyczących przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym oraz uchylająca dyrektywę Rady 88/599/EWG, poprzez udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

a) Czy formularz (zaświadczenie o działalności), stanowiący załącznik do decyzji Komisji nr 2009/959/UE z dnia 14 grudnia 2009 r. zmieniającej decyzję 2007/230/WE w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L Nr 330, poz. 80 ze zm.) wydanej na podstawie upoważnienia zawartego w art. 11 ust. 3 Dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie minimalnych warunków wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i nr 3821/85 dotyczących przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym oraz uchylająca dyrektywę Rady 88/599/EWG, winien być stosowany na zasadzie wyjątku, tj. wyłącznie wówczas, jeśli na podstawie zapisów tachografu, z obiektywnych przyczyn technicznych, nie jest możliwe wykazanie, że przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, są przestrzegane, czy też również wówczas, gdy zainstalowany w pojeździe tachograf funkcjonuje prawidłowo, a w konsekwencji istnieje możliwość weryfikacji przez organ kontrolny danego państwa członkowskiego przestrzegania przez przedsiębiorcę wykonującego przewóz drogowy czasu pracy kierowcy, na podstawie zapisów pobranych z tachografu oraz danych zarejestrowanych na posiadanych przez kierowcę wykresówkach (odpowiednio zapisanych na elektronicznej karcie kierowcy) z okresu ostatnich 28 dni,

b) Czy decyzja Komisji nr 2009/959/UE z dnia 14 grudnia 2009 r. zmieniająca decyzję 2007/230/WE w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L Nr 330, poz. 80 ze zm.), wydana na podstawie upoważnienia zawartego w art. 11 ust. 3 Dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie minimalnych warunków wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i nr 3821/85 dotyczących przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym oraz uchylająca dyrektywę Rady 88/599/EWG, uprawnia państwa członkowskie do wprowadzenia do przepisów krajowych uregulowań prawnych nakładających na przedsiębiorców wykonujących przewóz drogowy dodatkowych zobowiązań w postaci obowiązku wręczenia kierowcy, przed rozpoczęciem przez niego przewozu drogowego zaświadczenia o działalności również w sytuacji, gdy zainstalowany w pojeździe tachograf funkcjonuje prawidłowo, a w konsekwencji istnieje możliwość weryfikacji przez organ kontrolny danego państwa członkowskiego przestrzegania przez przedsiębiorcę wykonującego przewóz drogowy czasu pracy kierowcy, na podstawie zapisów pobranych z tachografu oraz danych zarejestrowanych na posiadanych przez kierowcę wykresówkach (odpowiednio zapisanych na elektronicznej karcie kierowcy) z okresu ostatnich 28 dni,

2) na podstawie art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a. zawieszenie niniejszego postępowania z urzędu, do czasu rozstrzygnięcia pytań prawnych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumentację dotyczącą podniesionych zarzutów oraz uzasadnienie w sprawie propozycji pytań do Trybunału Konstytucyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do podważenia stanowiska Sądu I instancji, który zaakceptował pogląd organu, iż kierowca w czasie kontroli drogowej w dniu [...] września 2011 r. okazał zaświadczenia, które nie spełniały wymogów prawa, gdyż były podpisane przez samego kierowcę wykonującego przewóz drogowy oraz nie były wypełnione w całości na komputerze lub pismem maszynowym, a tym samym, iż zachodziły podstawy do nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej.

Skarżąca zarzuciła wyrokowi Sądu I instancji naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Specyfika sprawy oraz sposób sformułowania zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej uzasadniają ich łączną ocenę.

W rozpoznawanej sprawie nie było kwestionowane, że w czasie kontroli drogowej kierowca na dowód nieprowadzenia pojazdu w okresie objętym kontrolą okazał zaświadczenia wystawione przez siebie (kierowcę), a pola dotyczące m.in. daty wystawienia tych zaświadczeń zostały wypełnione za pomocą pieczątki biurowej.

Oceniając te zaświadczenia Sąd I instancji miał pełne podstawy do przyjęcia, iż pracodawca nie wyposażył kierowcę w zaświadczenia, o jakich mowa w art. 31 ust. 3 ustawy o czasie pracy kierowców, gdyż wypełnione formularze tych zaświadczeń nie spełniały wymogów, o jakich mowa w załączniku do decyzji Komisji z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. U. UE L 2007.99.14). W myśl tego formularza zaświadczenia o okresach nieprowadzenia pojazdu (m.in. z powodu urlopu wypoczynkowego, czy też przybywania na zwolnieniu chorobowym) należy wypełnić na komputerze lub maszynowo przed rozpoczęciem podróży, zaopatrzyć m.in. datą oraz podpisem. W osobnej rubryce tego zaświadczenia przewidziano zaś obowiązek podpisu tego zaświadczenia przez kierowcę. W pkt 21 tego formularza zawarto bowiem sformułowanie "Ja, jako kierowca, potwierdzam, że w wyżej wymienionym okresie nie prowadziłem pojazdu wchodzącego w zakres stosowania rozporzadzenia (WE) nr 561/2006 lub AETR".

Z powyższego wynika, iż zaświadczenie takie powinno być podpisane przez dwie osoby, a mianowicie przez pracownika (lub inną osobę) działającą w imieniu przedsiębiorcy (pracodawcy) oraz przez kierowcę. Kierowca nie może przy tym działać w tym zakresie w dwóch rolach, a mianowicie w imieniu pracodawcy oraz swoim własnym jako kierowcy. Wprawdzie – jak trafnie podnosi się w skardze kasacyjnej – w myśl art. 31 § 1 Kodeksu pracy za pracodawcę będącego jednostką organizacyjną czynności w sprawach z zakresu pracy dokonuje osoba lub organ zarządzający tą jednostką albo inna wyznaczona do tego osoba, a skarżąca jako pracodawca wyznaczyła właśnie kierowcę do dokonywania w jej imieniu czynności w zakresie wystawiania zaświadczeń, to jednak to wyznaczenie kierowcy nie może być uznane za prawnie skuteczne w niniejszej sprawie. Zauważyć bowiem należy, iż przepisy ustawy o czasie pracy kierowców wraz z przepisami decyzji Komisji nr 2007/230/WE z dnia 12 kwietnia 2007 r. są przepisami szczególnymi w stosunku do przepisów Kodeksu pracy i jako takie mają pierwszeństwo przed przepisami Kodeku pracy, w myśl zasady lex specialis derogat legi generali.

Sąd I instancji trafnie przy tym zauważył, że celem przepisów o czasie pracy kierowców jest wprowadzenie obowiązków w zakresie ewidencjonowania czasu pracy przez pracodawcę, a nie przez kierowcę. Wystawianie zaświadczeń odnoszących się do czasu pracy jest elementem nadzoru pracodawcy nad czasem pracy kierowców i służy zapewnieniu bezpieczeństwa w ruchu drogowym zarówno kierowcy, jak i innym uczestnikom tego ruchu. Odmiennej interpretacji powołanych wylej przepisów nie uzasadniają też powołane w skardze kasacyjnej trudności organizacyjne strony skarżącej w zakresie wyposażenia kierowców w stosowne zaświadczenia przed rozpoczęciem przez nich przewozu drogowego. Zauważyć bowiem należy, że w myśl art. 94 Kodeksu pracy obowiązki organizacyjne pracodawcy, m.in. w zakresie czasu pracy pracowników, spoczywają wyłącznie na pracodawcy i pracodawca powinien tak organizować pracę, aby tym obowiązkom podołać.

Wbrew zarzutom zawartym w skardze kasacyjnej, częściowe wypełnianie spornych zaświadczeń (w zakresie dat) przy pomocy pieczątki biurowej nie spełnia wymogów "wypełnienia na komputerze lub maszynowo". Wymogi te mają bowiem zapewnić trwałość zawartych zapisów, zwłaszcza w zakresie okresów niewykonywania pracy i daty wystawienia zaświadczeń, a takich gwarancji nie daje posługiwanie się pieczątką biurową, w której istnieje możliwość dowolnego wstawiania dat, a w konsekwencji również potwierdzania czasokresu niewykonywania pracy i można przy pomocy tej pieczątki realizować to w zależności od bieżących "potrzeb".

Podsumowując stwierdzić należy, że Sąd I instancji nie dopuścił się zarzucanych naruszeń prawa, gdyż zaskarżona decyzja słusznie została oceniona jako zgodna z prawem.

Odnosząc się z kolei do wniosku o przedstawienie Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) pytań prejudycjalnych o treści podanej w skardze kasacyjnej, stwierdzić należy, że przesłanki dopuszczalności pytania prawnego do TSUE zostały określone w art. 267 TFUE. Są one następujące: pytanie prawne musi dotyczyć wykładni lub/i ważności przepisów prawa wspólnotowego, kwestia wykładni lub/i obowiązywania prawa wspólnotowego została podniesiona przed sądem lub trybunałem państwa członkowskiego oraz rozstrzygnięcie tej kwestii jest niezbędne do wydania przez sąd lub trybunał orzeczenia. Z użytego w art. 267 TFUE pojęcia "niezbędne" należy wnioskować, że ostatnio wymieniona przesłanka nie zachodzi w sytuacjach, gdy odpowiedź na pytanie prawne w żaden sposób nie wpłynie na wynik sprawy lub gdy wykładnia prawa wspólnotowego nie ma odniesienia do istoty sprawy lub przedmiotu skargi.

Na ogół przyjmuje się, że przedstawienie pytania prawnego do Trybunału Sprawiedliwości należy do uznania sądu państwa członkowskiego. Uznanie to przysługuje sądom niższej instancji, które w przeciwieństwie do sądów najwyższych nie są obowiązane, lecz jedynie uprawnione do przedstawienia takiego pytania.

Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym o wykładni traktatów oraz o ważności i wykładni aktów przyjętych przez instytucje, organy lub jednostki organizacyjne Unii.

Analiza zaproponowanych przez skarżącą pytań prowadzi do wniosku, że żadne z nich nie spełnia warunków koniecznych do przedstawienia Trybunałowi Sprawiedliwości pytania prejudycjalnego.

W pytaniach tych zawarto zastrzeżenie dotyczące prawidłowości działania tachografu i możliwości weryfikacji na jego podstawie czasu pracy kierowców oraz danych zarejestrowanych na posiadanych przez kierowcę wykresówkach (odpowiednio zapisanych na elektronicznej karcie kierowcy) z okresu ostatnich 28 dni, tymczasem w niniejszej sprawie kierowca w czasie kontroli drogowej nie okazał wykresówek dotyczących konkretnych dni z ostatnich 28 dni i dlatego zachodziła konieczność wykazania za pomocą zaświadczeń, iż w tych konkretnych dniach nie prowadził on pojazdu. Tak więc zaproponowane przez stronę skarżącą pytania do TSUE są nieadekwatne do stanu faktycznego sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 tej ostatniej ustawy.