Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 815/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. c, art. 135, art. 200, art. 205 par 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 56 par 3 w zw. z art. 56 par 1 pkt 4, art. 57 par 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 10 grudnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), , Protokolant Referent stażysta – Ewa Górska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2019 roku sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi na rzecz M. J. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu zażalenia M.J. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., oraz art. 17 § 1, art. 18 i art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.), dalej u.p.e.a., utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. prowadził wobec M.J. postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuły wykonawcze wystawione w dniu 7 lutego 2018 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. o numerach:

- [...] obejmujący zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych od wynagrodzeń pracowników za grudzień 2012 r.,

- od [...] do [...] oraz od [...] do [...] obejmujące zaległości w podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do grudnia 2012 r., styczeń, marzec, październik, listopad 2013r. oraz od stycznia do marca 2014r.

Podstawę wystawienia ww. tytułów wykonawczych stanowiły decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. o nr [...] i [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej – M.J. - byłego Prezesa Zarządu "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W., za zaległości podatkowe spółki.

Na podstawie ww. tytułów wykonawczych organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 22 lutego 2018 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w B S.A. Zawiadomienie wraz z odpisami ww. tytułów wykonawczych doręczono zobowiązanemu w dniu 23 marca 2018 r., natomiast zawiadomienie bankowi zostało doręczone w dniu 27 lutego 2018 r.

Zawiadomieniem z dnia 27 lutego 2018 r. dłużnik zajętej wierzytelności poinformował, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego prowadzonego dla zobowiązanego nie może zostać zrealizowane ze względu na wystawienie dowodu imiennego do rachunku książeczki oszczędnościowej.

W dniu 12 czerwca 2018 r. do Urzędu Skarbowego w Z. wpłynęło pismo M.J. z dnia 8 czerwca 2018 r., w którym wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz o umorzenie dochodzonych zaległości, ponieważ powstały z powodu nadzwyczajnych i niezależnych od zobowiązanego zdarzeń losowych. Zobowiązany wskazał, iż są to okoliczności świadczące o braku jego winy.

Powyższe pismo, w zakresie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny przekazał wierzycielowi, tj. Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w W. celem zajęcia stanowiska w przedmiotowej sprawie. Dodatkowo organ egzekucyjny zwrócił się z prośbą o potwierdzenie wymagalności należności objętych ww. tytułami wykonawczymi o numerach od [...] do [...] oraz [...].

W zakresie wniosku strony o umorzenie dochodzonych zaległości pismo z dnia 8 czerwca 2018 r. zostało przekazane Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w W., celem jego załatwienia zgodnie z właściwością rzeczową i miejscową.

W dniu 30 lipca 2018 r. do Urzędu Skarbowego w Z. wpłynęło pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 24 lipca 2018 r., w którym powołując się na art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a., wniósł o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych do czasu wydania rozstrzygnięcia w sprawie wniosku o umorzenie zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę.

W następnym piśmie z tej samej daty, tj. 24 lipca 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wskazał, że należności dochodzone w toku przedmiotowego postępowania egzekucyjnego są wymagalne, a zatem nie ma podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.

Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec M.J. na podstawie ww. tytułów wykonawczych.

W dniu 25 października 2018 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. wpłynęły zawiadomienia o nr [...] i [...], w których Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. poinformował o zmianie wysokości należności objętych ww. tytułami wykonawczymi i wniósł o ich aktualizację do kwoty 0 zł. Wierzyciel wskazał, że zmiana stanu zaległości objętych ww. tytułami wykonawczymi powstała w związku z decyzjami Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] października 2018 r. o nr [...] i [...] o umorzeniu zaległości podatkowych wynikających z decyzji z dnia [...]grudnia 2017 r. orzekającej o solidarnej odpowiedzialności M.J. jako byłego Prezesa Zarządu "A" Sp. z o.o. za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych od wynagrodzeń pracowników za grudzień 2012 r. oraz za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za okresy od kwietnia do grudnia 2012 r., styczeń, marzec, październik, listopad 2013 r., od stycznia do marca 2014 r.

Pismem z dnia 6 listopada 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. o wskazanie, czy ww. zawiadomienia z dnia 25 października 2018 r. są wnioskiem wierzyciela o umorzenie postępowania egzekucyjnego, czy stanowią wniosek o aktualizację ww. tytułów wykonawczych.

W piśmie z dnia 7 listopada 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wskazał, że zawiadomienia z dnia 25 października 2018 r. dotyczyły jedynie aktualizacji ww. tytułów wykonawczych, która nastąpiła z uwagi na wygaśnięcie należności pieniężnych w związku z wydanymi decyzjami o umorzeniu zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę.

Przesłanym do B S.A. zawiadomieniem z dnia 10 stycznia 2019 r. organ egzekucyjny dokonał aktualizacji zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 22 lutego 2018 r. poprzez zmniejszenie wysokości objętej nim należności do kwoty kosztów egzekucyjnych.

W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie bank jako dłużnik zajętej wierzytelności pismem z dnia 10 stycznia 2019 r., że przeszkodą w realizacji zajęcia jest brak wystarczających środków na zajętym rachunku.

W piśmie z dnia 15 stycznia 2019 r. skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z., Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. poinformował, że koszty egzekucyjne powstałe w toku przedmiotowego postępowania egzekucyjnego do chwili umorzenia przedmiotowych zaległości podatkowych, są wymagalne z punktu widzenia zasadności wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Po rozpatrzeniu zawartego w piśmie z dnia 8 czerwca 2018 r. żądania dotyczącego umorzenia postępowania egzekucyjnego postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych wskazując, że do wyegzekwowania pozostały koszty egzekucyjne powstałe przed umorzeniem objętych ww. tytułami wykonawczymi zaległości podatkowych.

Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego złożył zażalenie zarzucając naruszenie:

- art. 59 § 1 pkt 2 oraz art. 64 § 1 pkt 4 w zw. z art. 64 § 1, 4, 7 i 9 ww. ustawy, art. 1a pkt 12 u.p.e.a. oraz art. 7 i 8 k.p.a. poprzez nieprawidłową odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec M.J. pomimo umorzenia należności głównej wraz z odsetkami i dokonania aktualizacji tytułów wykonawczych do 0 zł, a także poprzez obciążenie zobowiązanego opłatą egzekucyjną w kwocie 69 432,50 zł pomimo, że przepisy u.p.e.a. nie przewidują opłaty za wysłanie bezskutecznego, z uwagi na przeszkodę w prowadzeniu egzekucji, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z wkładu na rachunku oszczędnościowym.

Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez umorzenie postępowania egzekucyjnego i umorzenie kosztów postępowania egzekucyjnego lub uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Ponadto wniósł o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia.

W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że w niniejszej sprawie nie doszło do zajęcia środków na książeczce oszczędnościowej, gdyż w odpowiedzi na wezwanie organu egzekucyjnego do bezzwłocznego przekazania zajętych kwot, organ otrzymał odpowiedź o istnieniu przeszkody w prowadzeniu egzekucji w postaci wystawienia dowodu imiennego lub na okaziciela. Tym samym wkład zobowiązanego na rachunku książeczki oszczędnościowej nie został zajęty, a co więcej nie dokonano żadnego zajęcia w rozumieniu art. 64 § 1 u.p.e.a. Brak więc było podstaw do naliczenia i pobrania opłaty egzekucyjnej za dokonanie czynności egzekucyjnych, o których mowa w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a., albowiem wskutek zawiadomienia o zajęciu nie doszło de facto do zajęcia jakiejkolwiek wierzytelności. Skoro istniała przeszkoda w zajęciu wkładu na rachunku oszczędnościowym w B S.A., a organ nie podjął żadnych czynności w celu pokonania przeszkody i dokonania zajęcia wkładu, to tym samym nie dokonał zajęcia wierzytelności wobec banku. Zdaniem skarżącego, brak rzeczywistego dokonania zajęcia powoduje, iż organ nie ma prawa do naliczenia w oparciu o art. 64 § 1 i 9 u.p.e.a. opłaty z tytułu dokonania zajęcia.

Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że dla skuteczności zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, a w konsekwencji możliwości naliczenia i pobrania z tego tytułu opłat ma znaczenie fakt, czy w chwili dokonania zajęcia na rachunku bankowym zobowiązanego istnieje jakakolwiek wierzytelność lub czy istnieją jakiekolwiek przeszkody uniemożliwiające prowadzenie egzekucji. Zgodnie z art. 64 § 9 u.p.e.a., obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w § 1 i 6 ustawy, za zajęcie wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych u dłużnika zajętej wierzytelności powstaje dopiero z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o skutecznym zajęciu istniejącej wierzytelności. Organ egzekucyjny bezpodstawnie obciążył zobowiązanego opłatą wyliczoną na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. nie można bowiem uznać, że w toku egzekucji doszło do zajęcia wierzytelności, ponieważ od momentu wszczęcia egzekucji do chwili obecnej nie doszło do wyeliminowania przeszkody w zajęciu środków na rachunku książeczki oszczędnościowej.

Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego pełnomocnik wskazał, że koszty egzekucyjne nie są objęte zakresem zastosowania normy zawartej w art. 2 u.p.e.a., dlatego pojęcie obowiązku i należności pieniężnej, w znaczeniu art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. należy odnosić do tego obowiązku i tej należności pieniężnej, które legły u podstaw wszczęcia postępowania egzekucyjnego, nie zaś kosztów postępowania generowanych przez postępowanie egzekucyjne. Normy wynikające z art. 59 ww. ustawy, nie zawierają odwołania do kosztów egzekucyjnych, w szczególności nie określają, by przeszkodą do umorzenia postępowania, w przypadku zaistnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie, były okoliczności związane z ustalaniem i obciążaniem uczestników postępowania egzekucyjnego kosztami egzekucyjnymi.

W przypadku wygaśnięcia obowiązku poprzez umorzenie należności w podatku od towarów i usług, postępowanie egzekucyjne podlega obligatoryjnemu umorzeniu na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Jeżeli ze względu na wygaśnięcie obowiązku, administracyjne postępowanie egzekucyjne zostanie umorzone - brak jest podstawy prawnej do samodzielnego prowadzenia postępowania w stosunku do związanych z dochodzoną należnością kosztów egzekucyjnych.

W takiej sytuacji, zdaniem pełnomocnika strony organ egzekucyjny działając na podstawie art. 64e § 1 i 4a u.p.e.a. powinien z urzędu umorzyć koszty z tytułu opłat, o których mowa w art. 64 § 1 i 6, jeżeli opłaty te nie mogą być ściągnięte od zobowiązanego i powstały w zgodnie z prawem wszczętym i prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez organ wykonujący.

Wskazał także, że postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego, mimo umorzenia należności głównej i kontynuowanie egzekucji w zakresie kosztów w wysokości 69 432,50 zł naliczonych z tytułu wystosowania bezskutecznego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego stanowi nadużycie.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy wskazał, że zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Przy czym zgodnie z art. 59 § 4 u.p.e.a., umorzenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić na wniosek zobowiązanego, wierzyciela albo z urzędu, a rozstrzygnięcie to ma formę postanowienia. Natomiast stosownie do treści art. 60 § 1 i 2 u.p.e.a., umorzenie postępowania egzekucyjnego z przyczyn wskazanych w art. 59 § 1 pkt 1-8 i 10 tej ustawy, powoduje uchylenie dokonanych w tym postępowaniu czynności egzekucyjnych, a organ egzekucyjny wydaje w razie potrzeby postanowienie dotyczące uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych wskutek umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Egzekucji administracyjnej nie podlegają tylko obowiązki wskazane w art. 2 u.p.e.a. Na podstawie bowiem art. 64c § 5 u.p.e.a., egzekucja kosztów egzekucyjnych również następuje w trybie przepisów u.p.e.a. Tym samym brak obowiązku podlegającego egzekucji, jako przesłanka umorzenia postępowania na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., nie może dotyczyć jedynie należności głównej lub odsetek za zwłokę, lecz dotyczyć musi całości należności objętych tytułem wykonawczym, w tym kosztów egzekucyjnych. W konsekwencji pojęcie obowiązku, o którym mowa w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., obejmuje także obowiązek uiszczenia kosztów postępowania egzekucyjnego, wobec czego istnienie tych kosztów stanowi przeszkodę umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie powołanego wyżej przepisu prawa.

W przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o ww. tytuły wykonawcze z uwagi na konieczność wyegzekwowania kosztów egzekucyjnych powstałych w związku egzekucją należności pieniężnych objętych ww. tytułach wykonawczych.

Zgodnie z art. 64c § 6 u.p.e.a., koszty egzekucyjne powstałe w egzekucji należności pieniężnej są dochodzone na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego na tę należność. Stosownie do treści art. 64c § 1 u.p.e.a., koszty postępowania egzekucyjnego obciążają zobowiązanego przy czym koszty te stanowią opłaty i wydatki egzekucyjne. Obciążeniu kosztami postępowania egzekucyjnego odpowiada zatem obowiązek ich uiszczenia, który zgodnie z art. 64c § 5 u.p.e.a. , podlega przymusowemu wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu zarzutu, organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że powołany przez stronę art. 901 § 1 k.p.c. nie ma zastosowania w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym.

Zgodnie z art. 84 § 1 u.p.e.a., jeżeli przed zajęciem wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego w trybie art. 80 zostanie ujawniony dokument potwierdzający posiadanie rachunku bankowego, organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego związanego z tym dokumentem przez wpisanie jej do protokołu zajęcia. W protokole tym organ egzekucyjny podaje wysokość egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi (art. 84 § 2 u.p.e.a.). Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego związanego z dokumentem jest skuteczne wobec zobowiązanego z chwilą podpisania przez poborcę skarbowego protokołu zajęcia, o którym mowa w § 1 (art. 84 § 3 u.p.e.a.). Stosownie do art. 85 § 1 u.p.e.a., jeżeli dokument jest tego rodzaju, że bez jego okazania zobowiązany nie może realizować wierzytelności z rachunku bankowego, organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego związanego z tym dokumentem przez jego odbiór.

Przytoczony powyżej artykuł będzie miał zastosowanie w sytuacjach, w których warunkiem koniecznym do wykonywania prawa do wierzytelności z rachunku bankowego będzie posiadanie określonego dokumentu, w szczególności w postaci różnego rodzaju książeczek oszczędnościowych, bonów oszczędnościowych, czeków podróżnych czy też dokumentów upoważniających do wypłaty akredytywy. Może to być zarówno dokument wystawiony na nazwisko zobowiązanego, jak i dokument na okaziciela. Charakterystycznym i zasadniczym elementem tego rodzaju egzekucji z wierzytelności z rachunku bankowego jest odebranie dokumentu warunkującego posiadaczowi wykonywanie prawa do wierzytelności z rachunku bankowego, przy czym może on zostać odebrany nie tylko zobowiązanemu, ale i osobie trzeciej będącej jego posiadaczem. Do jego zastosowania będzie dochodziło wtedy, gdy organ egzekucyjny, uzyskawszy wiadomość o posiadaniu przez zobowiązanego rachunku bankowego, który wymaga do wykonywania prawa do zgromadzonych na nim wierzytelności stosownego dokumentu, wydeleguje poborcę w celu jego odebrania, lub wówczas, gdy taki dokument zostanie ujawniony w toku egzekucji na miejscu u zobowiązanego, albo u osoby trzeciej, gdy będzie znajdował się w jej posiadaniu, np. w wyniku przeszukania dokonanego w trybie art. 47 bądź 48 u.p.e.a. i następnie odebrany przez poborcę skarbowego.

Analiza akt przedmiotowej sprawy wykazała słuszność twierdzenia zobowiązanego, że nie doszło do zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego związanego z dokumentem. Pomimo bowiem uzyskania od banku informacji o niemożności zrealizowania zajęcia dokonanego zawiadomieniem z dnia 22 lutego 2018 r. z powodu wystawienia imiennego dowodu do rachunku książeczki oszczędnościowej Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. nie podjął działań, o których mowa w cyt. wyżej art. 84 § 1 i 2 oraz art. 85, warunkujących skuteczność zajęcia tego rodzaju wierzytelności.

Powyższe nie oznacza jednak, że w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym w ogóle nie doszło do zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Wierzytelności te zostały bowiem zajęte w trybie art. 80 u.p.e.a., tj. poprzez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, a skuteczność tego zajęcia została potwierdzona przez dłużnika zajętej wierzytelności w piśmie z dnia 10 stycznia 2019 r., w którym bank wskazał, iż przeszkodę w realizacji zajęcia rachunku bankowego stanowi brak wystarczających środków na zajętym rachunku. Odwołując się z kolei do orzecznictwa sądów administracyjnych organ wskazał, że przeszkody do uznania skuteczności zastosowanego środka egzekucyjnego oraz możliwości naliczenia z tego tytułu kosztów egzekucyjnych nie stanowi brak środków pieniężnych na zajmowanym rachunku bankowym. Zatem skoro skutecznym było zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego prowadzonego w B S.A., zasadnym było naliczenie z tytułu zajęcia kosztów egzekucyjnych, które winny zostać przez zobowiązanego uiszczone. Kwestie jednak wysokości kosztów, czy też ich umorzenia nie mogą być jednak poddane analizie i ocenie w niniejszym postępowaniu dotyczącym umorzenia postępowania egzekucyjnego. Rozpatrzenie tego rodzaju kwestii mogłoby nastąpić w ramach odrębnych postępowań uregulowanych (odpowiednio) w art. 64c oraz 64e u.p.e.a.

Organ nadmienił również, że powstałe w toku prowadzonego koszty egzekucyjne, wbrew stanowisku pełnomocnika strony nie mogą zostać objęte instytucją umorzenia z urzędu, o której mowa w art. 64e § 4a. Postępowanie egzekucyjne, w toku którego przedmiotowe koszty egzekucyjne powstały, nie jest bowiem prowadzone ani na podstawie zagranicznych, ani jednolitych tytułów wykonawczych, jak również nie dotyczy należności pieniężnych państwa członkowskiego wynikających z tytułu administracyjnych kar pieniężnych lub grzywien administracyjnych nałożonych na pracodawcę delegującego pracownika z terytorium RP w związku z naruszeniem przepisów dotyczących delegowania pracowników w ramach świadczenia usług.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie podzielił także twierdzenia pełnomocnika, że umorzenie poddanych egzekucji administracyjnej zaległości podatkowych implikuje umorzenie postępowania egzekucyjnego, a w konsekwencji skutkuje niemożnością dochodzenia od zobowiązanego powstałych w tym postępowaniu kosztów egzekucyjnych. Wygaśnięcie wskutek umorzenia należności objętych tytułami wykonawczymi, nie pociąga za sobą konieczności umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy do wyegzekwowania pozostają koszty egzekucyjne powstałe w tym postępowaniu przed umorzeniem dochodzonych należności podatkowych.

Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej przed podjęciem zaskarżonego rozstrzygnięcia, organ egzekucyjny przeprowadził analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego, przedstawił zaistniały w sprawie stan faktyczny, przytoczył obowiązujące przepisy prawa oraz wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Wobec powyższego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie:

1. art. 64 § 1 i § 6 u.p.e.a., poprzez uznanie za prawidłowe bezpodstawnego ustalenia kosztów egzekucyjnych w kwocie 69 432,50 zł w sytuacji, gdy w sprawie nie doszło z powodu braku środków i przeszkody egzekucyjnej do faktycznego oraz skutecznego zajęcia wierzytelności, a także mimo braku dokonania zajęcia wierzytelności w sposób określony w art. 85 § 1 i 2 u.p.e.a.;

2. art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a., poprzez uznanie za prawidłowe ustalenia kosztów egzekucyjnych w wysokości rażąco nieadekwatnej do podjętych czynności egzekucyjnych i poniesionych przez organ kosztów oraz bez wykazania, jakie konkretnie koszty - wydatki egzekucyjne miały wpływ na powstanie kosztów w ustalonej wysokości;

3. art. 64 § 6 u.p.e.a. poprzez uznanie za prawidłowe ustalenia opłaty manipulacyjnej w wysokości rażąco nieadekwatnej do podjętych czynności egzekucyjnych i poniesionych przez organ kosztów oraz bez wykazania, jakie konkretnie koszty - wydatki egzekucyjne miały wpływ na powstanie kosztów w ustalonej wysokości;

4. art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez zaniechanie przez organ podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności ustalenia, czy określone przez organ koszty egzekucyjne wynikające z przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego pozostają w racjonalnym związku z czynnościami i wydatkami organu egzekucyjnego w toku tego postępowania;

5. 8 k.p.a, w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej, w szczególności przez niedokładne zbadanie okoliczności sprawy oraz nieuwzględnienie w decyzji słusznego interesu strony;

6. art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez nieprawidłowe uznanie braku podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego, mimo braku podstaw do jego kontynuowania w zakresie dochodzenia kosztów egzekucyjnych;

7. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., przez stwierdzenie braku podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz odmiennego orzeczenia co do istoty sprawy.

W oparciu o postawione zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W dniu 4 grudnia 2019 r. do WSA w Łodzi wpłynęło pismo procesowe Dyrektora IAS w Ł. zawierające stanowisko organu w kwestii podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego, co do wyjaśnienia której Sad zobowiązał pełnomocnika organu na rozprawie w dniu 27 listopada 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych względów aniżeli w niej podniesione.

Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest przez sądy administracyjne z punktu widzenia zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.). W przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja lub postanowienie naruszają przepisy prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, lub naruszają prawo w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też naruszają przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy - Sąd uchyla decyzję lub postanowienie (art.145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) - dalej jako: [p.p.s.a.]. Nadto w myśl art. 134 § 1 tej ustawy Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie ma zastosowania.

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...], w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Przeprowadzona we wskazanych aspektach kontrola dała zdaniem Sądu podstawę do uwzględnienia skargi wskutek uznania, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia doszło do takiego naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.). Sąd z urzędu stwierdza, że w przedmiotowej sprawie wydane zostało orzeczenie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego (następnie zaskarżone do tut. Sądu) w postępowaniu, które było zawieszone, a więc wbrew istocie instytucji zawieszenia postępowania.

Jak wynika z akt sprawy w dniu 12 czerwca 2018 r. do Urzędu Skarbowego w Z. wpłynęło pismo M.J. z dnia 8 czerwca 2018 r., w którym wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz o umorzenie dochodzonych zaległości, ponieważ powstały z powodu nadzwyczajnych i niezależnych od zobowiązanego zdarzeń losowych. Powyższe pismo, w zakresie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny przekazał wierzycielowi, tj. Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w W. celem zajęcia stanowiska w przedmiotowej sprawie. Dodatkowo organ egzekucyjny zwrócił się z prośbą o potwierdzenie wymagalności należności objętych ww. tytułami wykonawczymi o numerach od [...] do [...] oraz [...].

W zakresie wniosku strony o umorzenie dochodzonych zaległości pismo z dnia 8 czerwca 2018 r. zostało przekazane Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w W., celem jego załatwienia zgodnie z właściwością rzeczową i miejscową.

W dniu 30 lipca 2018 r. do Urzędu Skarbowego w Z. wpłynęło pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 24 lipca 2018 r., w którym powołując się na art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a., wniósł o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych do czasu wydania rozstrzygnięcia w sprawie wniosku o umorzenie zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę.

Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. działając na podstawie art. 56 § 3 w związku z art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a. zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec M.J. na podstawie ww. tytułów wykonawczych.

Odnosząc się więc w pierwszej kolejności do sytuacji procesowej, jaka zaistniała w niniejszej sprawie, wskazać należy, że bezspornie postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2018 r. organ egzekucyjny zawiesił postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 56 § 3 w związku z art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a.

W dniu 25 października 2018 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. wpłynęły zawiadomienia o nr [...] i [...], w których Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. poinformował o zmianie wysokości należności objętych ww. tytułami wykonawczymi i wniósł o ich aktualizację do kwoty 0 zł. Wierzyciel wskazał, że zmiana stanu zaległości objętych ww. tytułami wykonawczymi powstała w związku z decyzjami Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] października 2018 r. o nr [...] i [...] o umorzeniu zaległości podatkowych wynikających z decyzji z dnia [...]grudnia 2017 r. orzekającej o solidarnej odpowiedzialności M.J. jako byłego Prezesa Zarządu "A" Sp. z o.o. za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych od wynagrodzeń pracowników za grudzień 2012 r. oraz za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za okresy od kwietnia do grudnia 2012 r., styczeń, marzec, październik, listopad 2013 r., od stycznia do marca 2014 r.

Pismem z dnia 6 listopada 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. o wskazanie, czy ww. zawiadomienia z dnia 25 października 2018 r. są wnioskiem wierzyciela o umorzenie postępowania egzekucyjnego, czy stanowią wniosek o aktualizację ww. tytułów wykonawczych.

W piśmie z dnia 7 listopada 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wskazał, że zawiadomienia z dnia 25 października 2018 r. dotyczyły jedynie aktualizacji ww. tytułów wykonawczych, która nastąpiła z uwagi na wygaśnięcie należności pieniężnych w związku z wydanymi decyzjami o umorzeniu zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę.

Przesłanym do B S.A. zawiadomieniem z dnia 10 stycznia 2019 r. organ egzekucyjny dokonał aktualizacji zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 22 lutego 2018 r. poprzez zmniejszenie wysokości objętej nim należności do kwoty kosztów egzekucyjnych.

Na wstępie rozważań należy podkreślić, że w przypadku zawieszenia postępowania na wniosek wierzyciela tylko wierzyciel jest uprawniony do spowodowania podjęcia zawieszonego postępowania. W niniejszej sprawie brak jest w aktach sprawy wniosku wierzyciela o podjęcia zawieszonego postępowania. Poza sporem jest też, że organ egzekucyjny nie wydał postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, nie zawiadomił zobowiązanego o fakcie podjęcia zawieszonego postepowania egzekucyjnego, również pomimo braku postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania organ rozpatrzył wniosek skarżącego o umorzenie postępowania, wydając merytoryczne rozstrzygnięcie.

Zgodnie z art. 56 § 1. Postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części:

1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej;

2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego;

3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego;

4) na żądanie wierzyciela;

5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

§ 3. Organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

§ 4. Na postanowienie organu egzekucyjnego o zawieszeniu postępowania lub o odmowie zawieszenia tego postępowania służy zażalenie.

W świetle art. 57 § 1. Organ egzekucyjny podejmuje zawieszone postępowanie egzekucyjne po ustaniu przyczyny zawieszenia, zawiadamiając o tym zobowiązanego. Jednocześnie organ egzekucyjny przystępuje do czynności egzekucyjnych.

Analiza powyższych uregulowań prawnych wskazuje zdaniem sadu, że podjęcie postępowania winno nastąpić w formie pisemnego postanowienia. Przepis art. 56 § 3 u.p.e.a. traktuje bowiem o "postanowieniu w sprawie zawieszenia postępowania", w czym mieści się nie tylko postanowienie o zawieszeniu (odmowie zawieszenia) postępowania, ale także o podjęciu (odmowie podjęcia) zawieszonego postępowania (por. P. Pietrasz [w]: Komentarz do art. 56 u.p.e.a., teza 5.2. Wyd. LEX 2015). Wniosek taki wypływa również z treści art. 17 § 1 u.p.e.a. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie przyczyną zawieszenia był wniosek wierzyciela to uzasadnione jest twierdzenie, że podjęcie zawieszonego postępowania powinno nastąpić na wniosek wierzyciela po ustaniu przyczyny zawieszenia. W ocenie Sądu w okolicznościach przedmiotowej sprawy wymagana jest tu czynność procesowa zarówno wierzyciela (wniosek o podjęcie zawieszonego postepowania egzekucyjnego) jak i organu egzekucyjnego w postaci wydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania (por. P. Pietrasz, op. cit., teza 5. do art. 57).

Choć w stanie prawnym istotnym dla kontrolowanej sprawy zażalenie na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania skarżącemu nie przysługiwało, przez co niewydanie i niedoręczenie takiego postanowienia nie naruszyło jego prawa do kontroli instancyjnej, to niewydanie takiego postanowienia powodowało, że postępowanie nadal było zawieszone. Żaden przepis ustawy egzekucyjnej czy też odpowiednio stosowane przepisy k.p.a. nie przewidują podjęcia zawieszonego postępowania bez wydania postanowienia w tym przedmiocie, a tym bardziej poprzez dokonanie określonej czynności w trakcie zawieszonego postępowania. Czym innym jest bowiem ustanie z mocy prawa przyczyny zawieszenia, czym innym zaś dokonanie procesowej czynności w postaci wydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, o którym to postanowieniu organ obowiązany był zawiadomić strony (art. 57 § 1 u.p.e.a. w zw. z 101 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.)[por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 lutego 2014r., sygn. akt II FSK 613/12; wyroki WSA w Opolu z 10 lipca 2013r., sygn. akt I SA/Op 197/13; WSA w Szczecinie z 18 marca 2015r., sygn. akt I SA/Sz 1341/14; WSA w Warszawie z dnia 14 maj 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2932/14 dost. CBOSA].

Przypomnieć także należy, że ustawa egzekucyjna aż do 21 listopada 2013 r. wyraźnie nie przewidywała obowiązku organu egzekucyjnego powiadomienia zobowiązanego o podjęciu zawieszonego postępowania. Dopiero od tej daty obowiązek taki istnieje wyraźnie. Sąd podziela pogląd doktryny, że "Zgodnie z nowym brzmieniem art. 57 § 1 ustalonym na podstawie art. 111 pkt 25 WzajPomU, podejmując zawieszone postępowanie, organ egzekucyjny zawiadamia o tym zobowiązanego, jednocześnie przystępując do czynności egzekucyjnych. W uzasadnieniu projektu WzajPomU wyjaśniono, że wprowadzona zmiana ma służyć usunięciu wątpliwości interpretacyjnych co do potrzeby wydawania postanowienia o podjęciu zawieszonego postepowania egzekucyjnego (zob. uzasadnienie projektu WzajPomU, http://sejm.gov.pl/Sejm7nsf/drukxsp?nr=1490, dostęp:4.8.2014r).Tak samo w orzecznictwie sadowym przyjęto, że ustanie przyczyny zawieszenia nie powoduje podjęcia zawieszonego postępowania ani z mocy prawa, ani poprzez czynności konkludentne. Taka wykładnia narusza bowiem zakaz podejmowania przez organ działań w czasie zawieszenia postępowania z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie. Do takiego wniosku prowadzi wnioskowanie a contrario z przepisów art. 57 § 1a oraz art. 58 § 1 i 2. Żaden przepis komentowanej ustawy czy też odpowiednio stosowane przepisy KPA nie przewidują podjęcia zawieszonego postępowania bez wydania postanowienia w tym przedmiocie" ( por. R.Hauser, A.Skoczylas Postępowanie egzekucyjne w administracji, Komentarz 8.wydanie, Wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2016 str. 283).

Zatem ze względu na to, że instytucja zawieszenia postępowania egzekucyjnego znajduje zastosowanie w szerszym zakresie, a to w związku z art. 32a, 32c i 35 u.p.e.a., niezbędne okazało się doprecyzowanie art. 57 § 1 u.p.e.a., które ma służyć usunięciu wątpliwości interpretacyjnych co do potrzeby wydawania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Należy zwrócić uwagę na to, że podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie, co wynika z treści art. 56 § 4 u.p.e.a. Z uwagi na fakt, że zgodnie z art. 125 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. doręcza się tylko postanowienia zaskarżalne, nie jest wymagane doręczenie postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, wystarczające jest doręczenie zawiadomienia o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, wskazać należy, że w aktach sprawy brak wniosku wierzyciela o podjęcie zawieszonego postępowania i postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego. W aktach tych nie ma też pisma organu egzekucyjnego kierowanego do skarżącego informującego o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego.

Zatem trwający niewątpliwie nadal stan zawieszenia postępowania, wobec braku skutecznego jego podjęcia, obligował organ do powstrzymania się przed podejmowaniem wszystkich – poza wyraźnie przewidzianymi w ustawie, np. w art. 58 § 1 u.p.e.a. - czynności, do czasu podjęcia postępowania. Istota zawieszenia postępowania egzekucyjnego wyraża się bowiem w tym, że w czasie zawieszenia organ egzekucyjny w zasadzie nie działa, nie wykonuje dalszych czynności egzekucyjnych, następuje też wstrzymanie biegu terminów przewidzianych w u.p.e.a. Uprawnienie do podejmowania ściśle określonych czynności wynika z wyraźnych przepisów tej ustawy (np. art. 58 § 1 u.p.e.a.). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w podzielanym przez tut. Sąd wyroku z dnia 30.08.2011 r. II GSK 783/10 (publik na stronie internetowej NSA www.nsa.gov.pl) zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie właściwego tytułu wykonawczego (art. 56 § 3 u.p.e.a.) wywołało taki stan postępowania, w którym trwa nadal stan zawisłości sprawy (lis pendens), w którym nadal istnieją powstałe w nim stosunki prawnoprocesowe, ale tok postępowania ulega wstrzymaniu, sprawa "spoczywa" bez biegu i w zasadzie żadne czynności nie są podejmowane; w okresie zawieszenia postępowania żadne terminy w zasadzie nie biegną; zaś po ustaniu przyczyn zawieszone postępowanie zostaje podjęte na nowo (Z. Resich, Zawieszenie i umorzenie postępowania, w: System prawa procesowego cywilnego, Wrocław 1987, t. II, str. 67). Jakkolwiek w postępowaniu egzekucyjnym co do zasady nie stosuje się ogólnej procedury administracyjnej o zawieszeniu postępowania, zwłaszcza przepisów określających przesłanki takiego zawieszenia, to niewątpliwie istota zawieszenie we wszystkich postępowaniach, w tym w postępowaniu egzekucyjnym, jest taka sama, a mianowicie w trakcie zawieszenia organ administracji nie może podejmować żadnych czynności poza enumeratywnie wskazanymi w ustawie". Nawet gdyby przyjąć, że może mieć zastosowanie art. 102 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., to przesłanki w nim określone nie miały zastosowania w sprawie niniejszej.

Reasumując należy stwierdzić, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego obligowało organ do powstrzymania się przed podejmowaniem jakichkolwiek czynności, w tym rozstrzygnięć, do czasu podjęcia postępowania. Jeszcze raz należy podkreślić, że w niniejszej sprawie zawieszenie postępowania nastąpiło na wniosek wierzyciela. Zatem w pierwszej kolejności wymagany był wniosek wierzyciela o podjęcie zawieszonego postępowania, następnie wydanie postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania i zawiadomienie o tym fakcie zobowiązanego. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że jak wynika z pisma procesowego Dyrektora IAS w Ł. z dnia 4 grudnia 2019 r. nie kwestionuje on faktu, że w sprawie nie wydano postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania i nie zawiadomiono o tym zobowiązanego. Sąd nie podziela jednak przyjętej w tym piśmie argumentacji usprawiedliwiającej zachowanie organu, dokonanej w oparciu o wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 17 maja 2018 r. w sprawie sygn.akt I SA/Rz 202/18. Wbrew twierdzeniom organu takim zawiadomieniem nie może być przesłanie aktualizacji zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w B S.A.

Przedstawiona przez skład orzekający w przedmiotowej sprawie w niniejszym uzasadnieniu odmienna argumentacja znajduje oparcie zarówno w przedstawionych powyżej poglądach doktryna jak również w zaprezentowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym.

W tej sytuacji sąd stwierdza, że w sprawie wydane zostało orzeczenie (następnie zaskarżone do tut. sądu) w postępowaniu, które było zawieszone, a więc wbrew istocie instytucji zawieszenia postępowania.

W świetle przedstawionych wywodów doszło więc do takiego naruszenia przepisów postępowania, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ egzekucyjny przed wydaniem postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania nie był bowiem uprawniony do rozstrzygania w przedmiocie umorzenia postępowania. O podjęciu zawieszonego postępowania organ winien zawiadomić zobowiązanego. Nie było zatem obowiązku doręczenia zobowiązanemu postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, ale zawiadomienia go o tym fakcie.j

Z uwagi na stwierdzony rodzaj naruszenia prawa, a zatem uchybienie o charakterze procesowym, na obecnym etapie postępowania nie jest możliwe szczegółowe odniesienie się do istoty zarzutów merytorycznych, a więc tych skierowanych przeciwko zasadności odmowy umorzenia postępowania.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ egzekucyjny uwzględni przedstawioną ocenę prawną, z której wprost wypływają wytyczne do dalszego postępowania.

Z przedstawionych powyżej przyczyn faktycznych i prawnych orzeczono o uchyleniu postanowień organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" i art. 135 p.p.s.a, zaś o zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi, koszty zastępstwa procesowego oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa - na podstawie art. 200 z wz. z art. 205 § 2 tej ustawy.

k.ż.