Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 53/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Beata Bińkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2004 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...], Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, po rozpatrzeniu wniesionego przez p. L. K. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2002 r., Nr [...], obciążającej stronę karą pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, orzekł utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu 20 maja 2002 r. w miejscowości C., na drodze krajowej nr [...], odcinek drogi P.-D., zatrzymano i przeprowadzono kontrolę samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą nr rej. [...], stanowiącego własność skarżącego L. K.. Podczas przeprowadzonej kontroli (ważenia) pojazdu stwierdzono przekroczenie nacisku na poszczególne osie pojazdu (na oś A i B), nie stwierdzając jednocześnie przekroczenia dopuszczalnej masy pojazdu oraz wymiarów pojazdu w metrach. Protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu został podpisany przez kierowcę, który nie zgłaszał do jego treści oraz samego sposobu przeprowadzenia kontroli jakichkolwiek zastrzeżeń i uwag.

W piśmie z dnia 29 maja 2002 r. strona skarżąca została zawiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie obciążenia karą pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia i wezwana do wypowiedzenia się co do zebranych w toku postępowania dowodów i materiałów.

W piśmie z dnia 12 czerwca 2002 r. odnosząc się do postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie skarżący podniósł, iż przewożony przez niego torf należy do materiałów lekkich, ale przestrzennych i jego waga uzależniona jest od warunków klimatycznych, albowiem przy bezdeszczowej pogodzie przewożona przez niego ilość torfu, nie powoduje przekroczenia dozwolonego nacisku. Skarżący podniósł ponadto, iż dopuszczalna masa całkowita zestawu nie została przekroczona. Stwierdził on, iż błąd polegał na złym rozmieszczeniu sypkiego ładunku na całym zestawie. Skarżący zwrócił również uwagę na swoją złą sytuację finansową i rodzinna i z tej przyczyny wniósł o odstąpienie od ukarania lub o nałożenie niewielkiej kary i egzekwowania jej w sposób umożliwiający mu jej spłatę bez uszczerbku dla siebie i rodziny.

W piśmie z dnia 24 czerwca 2002 r. skarżący został poinformowany o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie i możliwości zapoznania się z zebranym w toku postępowania materiałem dowodowym oraz o prawie złożenia ewentualnych pisemnych wyjaśnień w siedzibie organu w wyznaczonym terminie.

Na podstawie zebranego materiału w dniu [...] lipca 2002 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad - działając na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ze zm.), § 5 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. Nr 44, poz. 432) oraz na podst. art. 104 § 1 k.p.a. - wydał decyzję Nr [...], obciążającą skarżącego karą

pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia w wysokości 15.120,00 złotych. W uzasadnieniu organ powołał się na wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu 20 maja 2002 r.

Skarżący złożył w dniu 14 sierpnia 2002 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc, iż w jego przekonaniu w toku postępowania oraz w zaskarżonej decyzji dopuszczono się obrazy przepisów art. 7, 8, 9, 68 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy. W uzasadnieniu skarżący podniósł m.in., iż skoro protokół kontroli stanowi wyłączny dowód w sprawie, to powinien on odpowiadać warunkom określonym w art. 68 § 1 i 2 k.p.a., a więc winno z niego wynikać, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, a także, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne strony. Skarżący stwierdził, że z doręczonego mu protokołu nie wynika w żaden sposób, czy kierujący kontrolowanym pojazdem został należycie poinformowany o wymaganiach związanych z dokonywaniem pomiarów. W jego ocenie w protokole brak było również istotnych informacji na temat warunków wykonywania pomiaru, nie podano też ilu wag użyto jednocześnie do pomiarów, i czy sprawdzono dokładność tych wag. Strona podniosła ponadto, iż nie dokonano oględzin miejsca ważenia z udziałem strony, czyli skarżącego, gdyż kierowca pojazdu nie był pracownikiem strony i nie miał żadnego upoważnienia do występowania w jego imieniu i reprezentowania jego interesów wynikających z ustawy. W ocenie skarżącego protokół z kontroli został sporządzony bez jego obecności jako strony, a zatem został on pozbawiony możliwości obrony swoich praw, albowiem nie mógł uczestniczyć i składać jakichkolwiek oświadczeń. Skarżący podniósł również, iż stan drogi, po której poruszał się należący do niego pojazd wraz z przyczepą był szczególnie zły, co powodował wstrząsy, które nawet w sytuacji właściwego załadunku doprowadzają do przesuwania się przewożonego towaru w czasie jazdy. W ocenie skarżącego nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy pozostaje - niewzięta pod uwagę przez organ - kwestia wilgotności ładunku, która to okoliczność jest całkowicie niezależna od strony, a wpływa na zmianę ciężaru przewożonego towaru.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...], Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy swą wcześniejszą decyzję z dnia [...] lipca 2002 r., Nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ, powołując się na obowiązujące w tej materii przepisy prawa oraz na protokół z przeprowadzonego w dniu 20 maja 2002 r. badania pojazdu należącego do skarżącego, uznał, iż postępowanie administracyjne w sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami, przy zagwarantowaniu stronie pełnego i czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Ponadto organ uznał, iż sprawdzenie nacisków osi i masy pojazdu dokonano zgodnie z zaleceniami podanymi w instrukcji producenta wag, jak również zgodnie z procedurą ustaloną przez Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych i Autostrad. Stanowisko, na którym dokonano kontrolnego ważenia pojazdu również spełniało - w ocenie organu -wszystkie wymagania określone przepisami prawa, czego dowodem był okazany kierowcy do wglądu protokół z pomiarów pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów oraz świadectwa legalizacyjne wag. Organ zwrócił również uwagę na fakt, iż kierowca pojazdu podpisał protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu nie wnosząc

do niego żadnych uwag zarówno co do sposobu przeprowadzenia kontroli, jak i jej wyników. Organ podniósł ponadto, iż postępowanie kontrolne jest postępowaniem szczególnym, w którym strona uczestniczy w taki sposób, że reprezentuje ją kierowca. Dowód przeprowadzenia tego postępowania i dowód dokonanych w nim ustaleń stanowi protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu. Kierowca działający w zastępstwie strony nie został pozbawiony czynnego udziału w postępowaniu kontrolnym.

Skarżący wniósł w dniu 4 stycznia 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2002 r. zarzucając jej niezgodność z prawem. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący w uzasadnieniu podniósł, iż w protokole z zatrzymania i kontroli pojazdu z dnia 20 maja 2002 r. na skutek oczywistego błędu rachunkowego zawyżona została wielkość przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi nr B, albowiem z prawidłowego wyliczenia wynika, że przekroczenie wynosiło jedynie 19,98 kN, zaś faktyczny nacisk osi nr B wynosił 99,98 kN. Tymczasem z błędnego - zdaniem skarżącego - rachunku organu wynika, że przekroczenie wynosiło 20,06 kN, zaś nacisk wymienionej osi wyniósł 100,06 kN. W konsekwencji fakt błędnego zawyżenia powyższych parametrów spowodował błędne zakwalifikowanie omawianego przypadku na podstawie tabeli Lp. 5 z pkt 5 załącznika nr 1 do ustawy o drogach publicznych, podczas gdy prawidłowa kwalifikacja powinna - w ocenie strony skarżącej - nastąpić z pkt. 4 wymienionej tabeli. W efekcie kara za przekroczenie nacisku osi nr B zamiast 4.200,00 zł, została orzeczona w kwocie 7.560,00 zł. O tak błędnym zakwalifikowaniu zdecydowała wielkość 0,06 kN z całkowitej wielkości błędu 0,08 kN. Zdaniem skarżącego już sam fakt, że wyliczona przez organ wielkość nacisku na osi nr B tylko poprzez wielkość 0,06 kN powodowała wyższe zakwalifikowanie odnośnie nałożonej kary, powinien obligować organ do zwiększonej wnikliwości w obliczeniu. Ponadto skarżący podniósł, iż w przedmiotowej sprawie istotne znaczenie ma także fakt, że w protokole kontroli dokonano błędnych obliczeń także odnośnie wartości dotyczących osi nr A i nr C. Wprawdzie, co stwierdził skarżący, wielkość błędów w tych przypadkach nie miała wpływu na kwalifikację odnośnie wysokości nałożonej kary, to jednak fakt zaistnienia aż kilku błędów rachunkowych podczas kontroli drogowej rzutuje w oczywisty sposób na dokładność i rzetelność wszystkich czynności związanych z tą kontrolą i poczynionych na jej podstawie ustaleń. Skarżący podniósł także, iż protokół kontroli nie zawiera również innych ustaleń dotyczących chociażby stwierdzenia, które z kolejnych osi były osiami napędowymi. Kwestia ta ma - zdaniem skarżącego -znaczenie w kontekście § 5 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych pojazdów, który to przepis został pominięty w rozważaniach przez organ w uzasadnieniu decyzji. Odnośnie wzmianki w protokole kontroli dotyczącej okazania kierowcy świadectwa legalizacji przyrządów pomiarowych, skarżący stwierdził, że informacja ta stanowi jedynie formalny wydrukowany element druku urzędowego protokołu kontroli, nie ma natomiast żadnych informacji w protokole odnośnie numerów świadectw legalizacyjnych, ani innych danych mogących umożliwić obecną kontrolę rzetelności wymienionych świadectw.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, wniósł o częściowe uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2002 r. ponad

kwotę 11.760,00 złotych, zaś w pozostałej części o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ podniósł, iż istotnie zawyżył wysokość kary pieniężnej, gdyż ekipa dokonująca kontroli pojazdu skarżącego przy wyliczaniu wartości nacisku poszczególnych osi pojazdu popełniła błąd rachunkowy w zakresie zaokrągleń wartości do dwóch miejsc po przecinku. Z tej przyczyny dla osi nr A wyliczona wartość nacisku osi po odjęciu 200 kg i 2% wg protokołu wynosi 10,64 t. a powinna wynosić 10,63 t., a dla osi nr C wyliczona wartość nacisku osi po odjęciu w/w tolerancji wg protokołu wynosi 6,67 t., a powinna wynosić 6,66 t. jednakże omyłki te nie miały wpływu na wysokość naliczonej kary. Natomiast, jeśli chodzi o oś nr B, organ podniósł, że nacisk według protokołu wynosi 10,20 t., a powinno być wpisane 10,19 t., co po przeliczeniu na kN daje wartość 99,96 kN. Z uwagi na to, że osie nr B, C i D są osiami składowymi o rozstawie 1,40 m dopuszczalny nacisk dla tych osi wynosi 80 kN. W związku z tym przekroczenie nacisku dla osi wyniosło 19,96 kN, a nie 20,06 kN, jak podano w protokole z zatrzymania i kontroli pojazdu. Organ podniósł, że różnica w wyliczeniu przekroczenia nacisku B osi kontrolowanego pojazdu spowodowała, że wysokość kary pieniężnej dla B osi pojazdu ustalono na podstawie pkt. 5 lp. 5d załącznika do ustawy o drogach publicznych i wyniosła ona 7.560,00 zł, a powinna być wyliczona na podstawie pkt. 5 lp. 5c załącznika do w/w ustawy i powinna wynosić 4.200,00 złotych. W związku z powyższym łączna wysokość kary pieniężnej za poruszanie się pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia powinna - zdaniem organu - wynosić 11.760,00 zł, a nie 15.120,00 zł. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad stwierdził, że kontroli pomiaru nacisków osi i masy całkowitej pojazdu dokonano wagami przenośnymi do pomiarów statycznych, które posiadały w dniu kontroli aktualne świadectwa legalizacji, wydane przez Prezesa Głównego Urzędu Miar. Ponadto kontrola pojazdu została przeprowadzona zgodnie z zaleceniami podanymi w instrukcji producenta wag i na powierzchni spełniającej określone w niej wymagania. Stanowisko, na którym dokonano kontrolnego ważenia pojazdu, wbrew twierdzeniom skarżącego, posiadało utwardzoną i równą nawierzchnię, czego dowodem był aktualny w dacie kontroli protokół z pomiarów pochylenia terenu na stanowisku do ważenia pojazdów. Organ stwierdził, że zarówno świadectwa legalizacji przyrządów pomiarowych, jak i protokół pomiaru pochyłości terenu na stanowisku do ważenia pojazdów zostały okazane kierowcy, co potwierdził on swoim oświadczeniem i podpisem złożonym w protokole z zatrzymania i kontroli pojazdu z dnia 20 maja 2002r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Skarżący wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 4 stycznia 2003 r., a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270- dalej także p.s.a.).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie analizowana pod tym kątem skarga p. L. K. zasługuje na uwzględnienie, niemniej -co należy zdaniem Sądu wyraźnie podkreślić, wyłącznie z przyczyn proceduralnych związanych z istotnymi dla sprawy błędami poczynionymi przez organ administracji w obliczeniach rachunkowych w zakresie wymierzonej skarżącemu kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

W pozostałym zakresie przedmiotowa decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...], i poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] lipca 2002 r. nie naruszają - zdaniem Sądu, zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, oraz w cyt. rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r., jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 kpa, art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynika sprawy.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest przepis art. 13 ust. 2a i ust. 2b ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zgodnie z którym za przejazd po drogach publicznych pojazdów o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających dopuszczalne wielkości, bez stosownego zezwolenia określonego odrębnymi przepisami, pobiera się karę pieniężną, której wysokość określa załącznik do ustawy.

Jak z kolei stanowi przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, pojazd uczestniczący w ruchu powinien odpowiadać warunkom technicznym określonym w rozporządzeniu, w tym m.in. w § 5 określającym dopuszczalne nacisku na osie pojazdu.

Zgodnie z przepisem art. 61 ustawy z dnia 20 marca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu (ust. 1), zaś ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę (ust. 2 pkt 1). W świetle przepisu art. 64 ust. 1 cyt. ustawy ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego masa, naciski osi lub wymiary wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla

danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania stosownego zezwolenia.

Z akt sprawy zebranych w toku postępowania kontrolnego wynika jednoznacznie, iż w samochodzie należącym do skarżącego przekroczone były naciski na oś nr A i nr B.

Wbrew zarzutom skargi ważenie zostało - zdaniem Sądu - przeprowadzone prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa oraz przy użyciu dopuszczonych do użytku urządzeń pomiarowych, posiadających stosowne atesty. Sposób przeprowadzenia kontroli, w tym procedura ważenia i użycie przez organ administracji stosownych wag nie budziło jakichkolwiek zastrzeżeń kierowcy. Otrzymane wyniki ważenia zostały podane po uwzględnieniu tolerancji 200 kg + 2% dla każdej osi.

Organ dopuścił się jednakże zasadniczych błędów rachunkowych w ustaleniu wysokości kary pieniężnej. Ustalenia funkcjonariuszy l. oddziału GDDKiA były nieprawidłowe, albowiem w wyniku błędów rachunkowych zawyżono wysokość wspomnianej kary. Fakt tej pomyłki podnosi zarówno skarżący w uzasadnieniu skargi skierowanej do sądu administracyjnego, jak również sam organ w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę.

Z tej przyczyny Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że należy uchylić wspomnianą decyzję organu w całości w celu ponownego przeprowadzenia przez organ stosownych korekt w obliczeniach rachunkowych i ustalenia prawidłowych wartości, a następnie wymierzenie na tej podstawie stosownej kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym, która będzie odpowiadać wysokościom kar ustalonym przez ustawodawcę. Sąd uznał, iż poczynione przez GDDKiA błędy miały istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy w postaci ustalenia wysokości kary. Błędy te nie mogą jednakże wpływać, co do zasady na ocenę postępowania organu, albowiem -pomijając wysokość błędnie ustalonej kary pieniężnej, organ zasadnie zastosował wobec strony skarżącej sankcje za niezgodny z przepisami prawa transport torfu.

W pozostałym zakresie Sąd nie uznał argumentacji skarżącego jako zasadnej, albowiem organ administracji wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a). Ponadto organ wydając obydwie decyzje nie dopuścił się - w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), gdyż oparł się na materiale prawidłowo zebranym przez kontrolerów Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w L. (vide: Protokół kontroli z dnia 20.05.2002 r.), dokonując jego wszechstronnej oceny.

Sąd uznał, iż argumenty użyte przez skarżącego zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i przedstawione w skardze do sądu administracyjnego, nie mogą być uwzględnione. Sąd nie uznał za słuszne argumentów przytoczonych przez skarżącego, albowiem bez znaczenia w niniejszej sprawie jest to, iż w czynnościach kontrolnych przeprowadzonych w dniu 20 maja 2002 r. udział brał wyłącznie kierowca pojazdu stanowiącego własność skarżącego. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że za stan techniczny pojazdu i sposób jego załadowania w pełni odpowiada przewoźnik lub właściciel pojazdu, którego w toku kontroli reprezentuje kierowca. Skarżący przed wydaniem decyzji miał prawo zapoznać się z

materiałem dowodowym zebranym w toku postępowania i zgłosić swoje uwagi i wnioski, o czym zresztą został prawidłowo pouczony przez organ. Z tej przyczyny nie można uznać, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dopuścił się naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a.

Odnośnie zarzutów dotyczących sposobu przeprowadzenia kontroli oraz legalności przyrządów pomiarowych zastosowanych przez funkcjonariuszy organu kontrolnego, należy - zdaniem Sądu - w pełni przychylić się do stanowiska wyrażonego przez organ w odpowiedzi na skargę i podnieść, że kontrola pojazdu została przeprowadzona zgodnie z właściwymi przepisami, zaś stanowisko, na którym dokonano kontrolnego ważenia pojazdu, wbrew twierdzeniom skarżącego, posiadało utwardzoną i równą nawierzchnię, czego dowodem był aktualny w dacie kontroli protokół z pomiarów pochylenia terenu na stanowisku do ważenia pojazdów. Zdaniem Sądu podstawowe znaczenie w tym zakresie ma fakt, iż zarówno świadectwa legalizacji przyrządów pomiarowych, jak i protokół pomiaru pochyłości terenu na stanowisku do ważenia pojazdów zostały okazane kierowcy, co potwierdził on swoim oświadczeniem i podpisem złożonym w protokole z zatrzymania i kontroli pojazdu, nie wnosząc do niego jakichkolwiek zastrzeżeń.

Sąd pragnie podkreślić, że każdy podmiot zajmujący się przewozem ładunku po drogach publicznych powinien z należytą starannością, bardzo dokładnie sprawdzać nie tylko sam proces załadunku towaru na pojazd, ale również wybierać drogę swego przejazdu w taki sposób, aby nie naruszyć jakichkolwiek norm prawa drogowego oraz przepisów dotyczących warunków technicznych pojazdu. Właściciel samochodu ciężarowego, który powierza dokonanie przewozu ładunku, zgodnie z obowiązującym prawem w pełni ponosi odpowiedzialność za działanie zatrudnianego przez siebie kierowcy. Bez znaczenia - zdaniem Sądu - jest również to, że pojazd należący do skarżącego nie miał owego dnia przekroczonej dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, albowiem okoliczność ta nie jest istotna w przypadku stwierdzenia przekroczenia nacisków na osie pojazdu. Warto podkreślić, iż gdyby pojazd stanowiący własność skarżącego miał dodatkowo przekroczoną swoją dopuszczalną masę całkowitą, kara wymierzona przez organ byłaby jeszcze wyższa, gdyż za takie przekroczenie dopuszczalnych parametrów pojazdu ustawodawca przewidział osobną karę pieniężną. Zdaniem Sądu nakazy stosownego postępowania muszą być bezwzględnie przestrzegane przez użytkowników dróg publicznych, niezależnie od odległości, którą przejeżdżają oni daną drogą pojazdem nienormatywnym, jak również bez względu na rodzaj towaru, który przewożą, czy też bez względu na inne uwarunkowania lub nawet utrudnienia organizacyjno-techniczne związane z zakresem prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.

Sąd w oparciu o przepis art. 152 p.s.a. orzekł o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.