Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2445/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

0Sygn. akt II SA/Wa 2445/04 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Asesor WSA Andrzej Kołodziej, Asesor WSA Janusz Walawski (spr.), Protokolant Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2005 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w W., decyzją nr [...] z dnia [...] września 2003 r. zwolnił M. S. ze służby w Służbie Celnej.

Decyzja została wydana na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 72, poz. 802 z późn. zm.), a w jej uzasadnieniu organ podał, że w dniu [...] czerwca 2003 r. Prokuratura Okręgowa w R. [...] Wydział ds. Przestępczości Zorganizowanej skierowała przeciwko funkcjonariuszowi celnemu akt oskarżenia w sprawie [...]. Funkcjonariusz celny został oskarżony o przestępstwa z art. 271 § 1 i 3 kk, art. 291 § 1 i art. 294 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk. W tym stanie rzeczy organ zobowiązany był do wydania decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza celnego ze służby w Służbie Celnej.

Dyrektor Izby Celnej - po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą. W jej uzasadnieniu organ podał m.in., że zawarty we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzut naruszenia zasady nieretroaktywności prawa (lex retro non agit) nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z zasadami techniki prawodawczej, ustawa nie ma mocy wstecznej, chyba że to wynika z jej brzmienia lub celu. Ustawodawca może więc zadecydować, że od chwili wejścia w życie nowych norm prawnych należy je stosować do wszelkich stosunków i zdarzeń zarówno tych które dopiero powstaną, jak i tych które powstały przed wejściem w życie nowych norm, ale trwają w czasie dokonywania zmiany prawa. Kwestionowana przez wnioskodawcę regulacja prawna dotyczy wszystkich funkcjonariuszy celnych, wobec których skierowano akt oskarżenia w trakcie pełnienia służby, niezależnie od daty z jaką zdarzenie to nastąpiło i etapu, na jakim obecnie znajduje się postępowanie jurysdykcyjne. Tak więc, art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy o Służbie Celnej ma zastosowanie we wszystkich przypadkach, w których dotychczas nie zapadły prawomocne wyroki sądu.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi złożonej przez funkcjonariusza celnego do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której w zasadniczej części powtórzył argumenty przedstawione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W tym miejscu należy nadmienić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w związku z wnioskiem Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 27 stycznia 2004 r. do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie, że art. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 120, poz. 1122) wprowadzający do ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 72, poz. 802 z późn. zm.) w art. 25 w ust. 1 nowe pkt 8a i 8b oraz w art. 61 nowe brzmienie ust. 2 - jest niezgodny z art. 42 ust. 3 w zw. z art. 32 Konstytucji RP, w dniu 19 kwietnia 2004 r. wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, które następnie postanowieniem z dnia 30 listopada 2004 r. zostało podjęte.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Na wstępie należy zwrócić uwagę na fakt, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 19 października 2004 r. Sygn. akt K 1/04 orzekł, że art. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 120, poz. 1122) wprowadzający do ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 72, poz. 802 z późn. zm.) w art. 25 w ust. 1 nowe pkt 8a i 8b oraz w art. 61 nowe brzmienie ust. 2 jest zgodny z art. 32 oraz nie jest niezgodny z art. 42 ust. 3 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, funkcjonariusza celnego zwalnia się ze służby w wypadku wniesienia przeciwko niemu aktu oskarżenia o umyślne popełnienie przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że wobec skarżącego wniesiono akt oskarżenia określony tym przepisem.

Przytoczony powyżej przepis ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że w przypadku zaistnienia określonej w nim przesłanki organ zobowiązany jest wydać decyzję o zwolnieniu funkcjonariusza celnego ze służby w Służbie Celnej.

Zauważyć również należy, że przepis będący podstawą prawną zwolnienia skarżącego ze służby w Służbie Celnej został wprowadzony ustawą z dnia 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej, w której nie zamieszczono przepisu umożliwiającego stosowania go dopiero wówczas, kiedy akt oskarżenia wniesiono po wejściu ustawy w życie. Tak więc, zarzut skarżącego, że przepis ten nie miał w sprawie zastosowania w związku z zasadą lex retro non agit, należało uznać za chybiony.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Nr 153, poz. 1270 z póxn. zm.), należało orzec jak w sentencji.