Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1109/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, 2, 4 i 5, art. 5 ust. 1 i 3, art. 6 ust. 4
journal: Dz.U. 2014 poz 1204
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji jednego odbiornika radiofonicznego i 32 odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za ich użytkowanie oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Minister Administracji i Cyfryzacji (w skrócie: "Minister") decyzją z [...] lutego 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1204) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania P. sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: "skarżąca" lub "Spółka"), od decyzji z [...] listopada 2014 r., Nr [...], Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. (dalej: "organ I instancji"), nakazującej rejestrację jednego używanego odbiornika radiofonicznego i trzydziestu dwóch używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającej opłatę za używanie jednego niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego i trzydziestu dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 18.528,00 zł utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania powyższej decyzji doszło na podstawie następujących ustaleń:

[...] sierpnia 2014 r. przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu użytkowym przy ul. [...] B. zajmowanym przez Spółkę na potrzeby prowadzonej działalności D. Kontrola została przeprowadzona w obecności K.Ś.-B. W jej wyniku w lokalu ujawniono dwadzieścia osiem odbiorników telewizyjnych w pokojach, jeden odbiornik telewizyjny w restauracji, jeden odbiornik telewizyjny w Sali Pomarańczowej, jeden odbiornik telewizyjnych w Saloniku Bajecznym (łącznie 32 odbiorniki różnych marek, do których doprowadzona jest antena naziemna) oraz jeden odbiornik radiofoniczny w kuchni. W toku kontroli ustalono, że odbiorniki były sprawne, przy czym sprawdzono odbiornik telewizyjny w pokoju nr 1.

Stwierdzony okres używania odbiorników w tym lokalu wynosił siedem miesięcy i został ustalony na podstawie ustnego oświadczenia K.Ś.-B. Protokół kontroli w zajmowanym przez Spółkę lokalu użytkowym został podpisany bez zastrzeżeń przez osoby kontrolujące oraz K.Ś.-B.

Pismem z [...] września 2014 r. organ I instancji zawiadomił Spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania jednego niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego i poinformował ją o prawie do wypowiedzenia się w trakcie postępowania co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań. Pismo zostało uznane za doręczone zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a.

Decyzją z [...] listopada 2014 r. organ I instancji nakazał rejestrację jednego używanego odbiornika radiofonicznego i trzydziestu dwóch używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalił opłatę za używanie jednego używanego odbiornika radiofonicznego oraz trzydziestu dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 18.528,00 zł.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółka złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.

Przywołaną na wstępie decyzją z [...] lutego 2015 r. Minister utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe, przy czym w myśl art. 2 ust. 2 tej ustawy domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Minister wskazał, że w świetle przytoczonych uregulowań zdolność do natychmiastowego odbioru programu jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie.

Organ wyjaśnił także, że zgodnie z zapisami § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1676), odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w terminie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie oraz zauważył, że w myśl postanowień art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników kierownik jednostki operatora publicznego wydaje decyzję, w której nakazuje ich rejestrację oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Minister zaznaczył, że wysokość opłaty wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 tej ustawy, jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Organ wskazał przy tym, że przepisy powołanej ustawy nie dają organowi administracji publicznej podstaw prawnych do miarkowania wysokości nałożonej opłaty, czy też odstąpienia od jej nałożenia, jeśli zostały spełnione przesłanki do jej ustalenia.

Odnosząc się do zarzutów Spółki, Minister wskazał, że przepisy ustawy o opłatach abonamentowych nie wymagają, aby kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych przeprowadzana była w obecności strony postępowania lub podmiotu przez nią upoważnionego, ani też nie wskazują, by dla ważności protokołu niezbędne było jego podpisanie przez osoby wchodzące w skład organu zgodnie z zasadami reprezentacji podmiotu kontrolowanego, gdyż w toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że ustalenie, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, może dokonać się w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności bądź w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli. Zdaniem Ministra oba te sposoby ustalenia są dopuszczalne, jednak informacja o tym fakcie musi znaleźć się w protokole kontroli podpisanym przez kontrolujących i przez osobę uczestniczącą w kontroli. Minister podkreślił przy tym, że złożone przez K.Ś.-B. oświadczenie, wobec którego nie przedstawiono wiarygodnych przeciwdowodów, jest jak najbardziej dopuszczalne i wiarygodne.

Minister zauważył jednocześnie, że w toku czynności kontrolnych K.Ś.-B. miała możliwość złożenia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia kontroli, czy też okoliczności w nim wskazanych, w tym w zakresie i rodzaju używanego przez Spółkę odbiornika oraz okresu jego używania, a także mogła oświadczyć, że nie posiada wiedzy w przedmiocie objętym kontrolą. Jednocześnie organ odwoławczy nie dał wiary oświadczeniu K.Ś.-B., załączonemu do odwołania. Minister wyjaśnił przy tym, że osoba ta w dniu kontroli oprócz protokołu kontroli własnoręcznie wypełniła i podpisała oświadczenie, w którym szczegółowo opisała liczbę odbiorników telewizyjnych oraz ich rozmieszczenie w poszczególnych pomieszczeniach, co wskazuje na dysponowanie wiedzą o ilości oraz czasie używania odbiorników, a także udostępniła osobom kontrolującym w celu przeprowadzenia kontroli odbiornik telewizyjny znajdujący się w pokoju gościnnym nr 1. Organ zaznaczył jednocześnie, że w jego ocenie brak jest podstaw do odmowy wiarygodności spontanicznemu oświadczeniu złożonemu w toku kontroli. Minister odnotował również, że zarówno wynik oględzin jedynego udostępnionego osobom kontrolującym odbiornika telewizyjnego w pokoju, jak i wydruk ze strony internetowej D. z [...] czerwca 2014 r. potwierdzonego w dniu kontroli przez K.Ś.-B. własnoręcznym podpisem oraz pieczątką Spółki, potwierdzają ustalenia z przeprowadzonej [...] sierpnia 2014 r. Organ podniósł także, że Spółka w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego, nie wskazała innego, krótszego okresu używania odbiornika ani innej ilości odbiorników znajdujących się w jej posiadaniu.

W uzasadnieniu wydanej decyzji Minister wyjaśnił, że ustawodawca nie wyposażył osób kontrolujących w prawo oglądania wbrew woli właściciela lokalu czy też osoby uczestniczącej w kontroli pomieszczeń, w których zlokalizowane są odbiorniki, zatem okoliczności dotyczące posiadania odbiorników i ich zdolności do natychmiastowego odbioru programu muszą opierać się na oświadczeniach wiedzy złożonych przez uczestnika kontroli. W takim stanie prawnym zdaniem organu odwoławczego organ I instancji polegając na oświadczeniu wiedzy złożonym przez Spółkę, nie uchybił przepisowi art. 7 k.p.a. przez brak wyczerpującego zbadania stanu faktycznego.

Minister uznał także, że omyłka w pisowni nazwiska Pani K.Ś.-B. nie ma wpływu na ustalenia kontroli oraz oparte na niej rozstrzygnięcie decyzji wydane przez organ I instancji.

Na wskazane powyżej orzeczenie pismem z [...] marca 2015 r. Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przewidzianych, a także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z:

1) wniosku o udzielenie urlopu rodzicielskiego, zgody na urlop rodzicielski dla Pani M.T., aktu urodzenia dziecka oraz dokumentu poświadczającego zamieszkiwanie przez prokurenta J.H. na terytorium Niemiec na okoliczność braku możliwości odebrania zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz braku możliwości wypowiedzenia się w sprawie w trakcie trwania postępowania administracyjnego przez Prezesa Zarządu skarżącej;

2) oświadczenia Prezesa Spółki z [...] lutego 2015 roku na okoliczność posiadania odbiorników jedynie do wyświetlania reklamy hotelu D. i do wykorzystania jako ekran, który umożliwia podłączenie np. laptopa, aby móc pracować na dużym ekranie;

3) umowy na usługi hotelowe-grupowe nr [...], faktury [...], pisma Spółki z [...] grudnia 2014 r., pisma T. sp. z o.o. z [...] grudnia 2014 r. na okoliczność, że pokój hotelowy nr 1 w obiekcie hotelowym wynajmowany był od 1 lipca do 31 sierpnia 2014 r. T. sp. z o.o. siedzibą w G., która to w swoim własnym zakresie zamontowała i podłączyła odbiornik telewizyjny bez wiedzy i zgody właściciela obiektu hotelowego.

W uzasadnieniu skargi Spółka zarzuciła, że organ odwoławczy błędnie przyjął, iż w toku postępowania administracyjnego zostały spełnione przesłanki umożliwiające zastosowanie względem skarżącej sankcji administracyjnej. Spółka wskazała, że w toku kontroli, kontrolerzy nie mieli dostępu do wszystkich pomieszczeń hotelu D., a ustalenia poczynione przez nich opierają się w głównej mierze na informacjach uzyskanych od Pani K.Ś.-B., tj. osoby, która nie była pracownikiem Spółki, osobą upoważnioną do wydawania oświadczeń w jej imieniu, członkiem Zarządu skarżącej ani jej prokurentem. Osoba ta zdaniem skarżącej nie miała wiedzy w zakresie ilości posiadanych przez Spółkę odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, a tym samym nie mogła mieć wiedzy o tym, czy przedmiotowe odbiorniki są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.

Jak wskazała Spółka, K.Ś.-B. była wolontariuszem w E. w B., które znajduje się w tym samym budynku, co będący przedmiotem kontroli D. i prowadzone jest przez C. Sp. z o.o. a nie przez skarżącą, w związku z czym nie miała dostępu do pokoi hotelowych i do wszystkich pomieszczeń hotelu. K.Ś.-B. miała jedynie dostęp do pomieszczeń ogólnodostępnych hotelu, co wynika ze specyfiki budynku, w którym znajduje się hotel oraz przedmiotowe przedszkole. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy dokonał zbyt daleko idącej interpretacji użytego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z 27 listopada 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1786/12, pojęcia osoby zorientowanej w funkcjonowaniu kontrolowanego.

Spółka podniosła, że posiadany przez organ administracyjny wydruk ze strony internetowej D. może jedynie świadczyć o fakcie posiadania przez skarżącą odbiorników telewizyjnych, ale nie przesądza, iż odbiorniki te są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, podczas gdy odbiorniki te mogły służyć do odbioru programu wewnętrznego bądź odtwarzania plików zapisanych na nośnikach CD lub DVD, co miało miejsce u skarżącej. Dodatkowo Spółka wskazała, że wydruki ze strony internetowej D. dotyczą dnia [...] czerwca 2014 r., przez co uwadze organu odwoławczego uszedł fakt, iż pomiędzy sporządzeniem wydruku a datą kontroli skarżący mógł dokonać zmian w stanie posiadania odbiorników telewizyjnych i radiofonicznych.

Spółka podniosła, że kontrolujący nie sprawdzili, czy wszystkie wskazane w protokole odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a ustalenie takie dotyczyło wyłącznie jednego odbiornika. W stosunku do pozostałych odbiorników organy administracyjne posiłkowały się oświadczeniem osoby uczestniczącej w kontroli nieposiadającej wiedzy dotyczącej stanu posiadanych przez skarżącą w D. odbiorników. Zdaniem Spółki fakt, że jeden z odbiorników odbierał program telewizyjny, nie może przesądzać o tym, że wszystkie posiadane przez skarżącą odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.

Spółka podniosła, że oświadczenie K.Ś.-B. znajdujące się w protokole kontroli nie ma żadnej mocy dowodowej, a osoba ta podpisując protokół kontroli, w sposób nieuprawniony posłużyła się pieczątką skarżącej.

Skarżąca wskazała również, że nie posiadała wiedzy, iż w pokoju nr 1 w hotelu D. znajduje się odbiornik telewizyjny. Pokój ten od 1 lipca do 31 sierpnia 2014 r. skarżąca wynajmowała spółce T. Spółka z o.o. z siedzibą w G., która to sama podłączyła bez wiedzy i zgody właściciela obiektu ww. odbiornik. Odbiornik ten został zdemontowany z dniem zakończenia umowy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, wskazując, że nie zawiera ona argumentów przemawiających za uchyleniem zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2015 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z 4 szt. zdjęć przedstawiających monitory znajdujące się w pomieszczeniach hotelowych hotelu D. oraz innych obiektów będących w posiadaniu skarżącego; oświadczenia z dnia [...] grudnia 2015 r. B. - na okoliczność dokonania w dniu [...] sierpnia 2013 r. montażu urządzenia, które umożliwia emitowanie reklamy i ofert D. oraz innych obiektów będących w posiadaniu skarżącego na monitorach w pomieszczeniach hotelowych D.; oferty - "Wirtualny spacer po naszych obiektach" na okoliczność wyświetlania przedmiotowej oferty D. oraz innych obiektów będących w posiadaniu skarżącego na monitorach w pomieszczeniach hotelowych D.; płyty CD na okoliczność wyświetlania przedmiotowej oferty D. oraz innych obiektów będących w posiadaniu skarżącego na monitorach w pomieszczeniach hotelowych D.

Na rozprawie w dniu [...] grudnia 2015 r. Sąd postanowił dopuścić dowody, o których mowa w pkt 6 wniosków zawartych w skardze, w pozostałym zaś zakresie wnioski dowodowe skarżącej oddalić.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji są zgodne z prawem. W sprawie wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności stanu faktycznego, jak również dokonano prawidłowej jego subsumcji w świetle przepisów prawa wyczerpująco - na użytek tej sprawy - wskazanych i zinterpretowanych decyzjach obu orzekających organów.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny, o czym stanowi art. 2 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych (ograniczenie tej zasady przewidziane w ust. 5 art. 2 ustawy nie dotyczy skarżącej). Przepis art. 5 ust. 1 stanowi zaś, że odbiorniki te podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz.U. 2012, poz. 1529). Przy czym używanie objęte jest domniemaniem zakładającym, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza (art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych). Szczegółowe warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych określa z kolei rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 1676). Na podstawie art. 6 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych w rozporządzeniu tym uregulowano (§ 2 i 3), że rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych dokonuje się na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiorniki. Zgłoszenie takie składa się w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie odbiorników.

W przypadku stwierdzenia zaś używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz pobiera opłatę, o której mowa w art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych, w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika.

Wydanie decyzji nakładającej karę, o której wyżej mowa, wymagało więc poczynienia przez organ, w zgodzie z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., ustaleń faktycznych co do tego, że - po pierwsze - strona posiadała niezarejestrowane odbiorniki radiofoniczne lub telewizyjne oraz - po drugie - że ich używała. W tym zakresie możliwe było odwołanie się do domniemania wynikającego z art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych.

W ocenie Sądu ww. prawnie doniosłe okoliczności zostały w sprawie prawidłowo przez organ wykazane. Sąd przyjął więc za podstawę swojego rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej.

I tak, wskazać należy, że w dniu [...] sierpnia 2014 r. kontrola u skarżącej - świadczącej m.in. usługi hotelarskie - dotyczyła przestrzegania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych stanowiących wyposażenie hotelu D. należącego do spółki.

Wbrew zarzutom i argumentacji skargi, Sąd nie powziął żadnych zastrzeżeń co do prawidłowości przeprowadzenia ww. kontroli i oparcia rozstrzygnięcia na wynikach objętych ustaleniami protokołu kontroli. Protokół taki zalicza się do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a., traktującym jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

W tej sprawie protokół kontroli został sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A., tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązków rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych.

Nie było także przeszkód prawnych by w kontroli uczestniczyła inna niż kontrolowany przedsiębiorca osoba, która - jak w sprawie niniejszej (chodzi o Panią K.Ś.-B., która również podpisała protokół) - była osobą zorientowaną w sprawach związanych z prowadzeniem hotelu, a zatem dysponowała wiedzą co do ilości, rodzaju i okresu używania umiejscowionych tam odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, a jej oświadczenie w tym względzie oraz podpisanie opartego na nim protokołu kontroli (bez zastrzeżeń) są miarodajną przesłanką dla poczynionych w sprawie ustaleń. Podpis na protokole (przy braku zastrzeżeń) należy uznać za potwierdzenie udziału w kontroli oraz potwierdzenie treści protokołu. Poza tym przepisy ustawy o opłatach abonamentowych nie wprowadzają wymogu by w czynnościach kontrolnych uczestniczył podmiot kontrolowany osobiście, czy to poprzez osoby uprawnione do jego reprezentacji, ani też by ważność protokołu zależała od podpisu takich osób, względnie osoby przez ten podmiot upoważnionej. W toku kontroli osoby biorące w niej udział składają bowiem oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli, dlatego ustalenia kontroli oparte na oświadczeniu Pani K.Ś.-B., przy braku możliwości wstępu przez kontrolujących do większości pokoi/pomieszczeń, w których zlokalizowano odbiorniki, uznać należy za prawidłowe.

Skarżąca w toku postępowania administracyjnego oraz w skardze podnosiła, że Pani K.Ś.-B. nie jest jej pracownikiem, wykonuje obowiązki w C. Sp. z o.o. na podstawie umowy zlecenia pracy wolontarystyczne. Dodatkowo do akt sprawy złożono oświadczenie Pani K.Ś.-B. z dnia [...] sierpnia 2014 r., w którym wskazuje ona, że w dniu kontroli przechodząc przez recepcję D. w celu zamówienia wody na przedszkole zaczepiły ją panie z Poczty Polskiej. Zadawały jej pytania, na które nie znała odpowiedzi. Tłumaczyła im, że nie jest osobą kompetentną do udzielania odpowiedzi oraz że nie zna struktury działania hotelu. Panie mimo to pytały, a Pani K.Ś.-B. odpowiadała, że nie wie. Następnie osoby kontrolujące kazały jej podpisać pismo twierdząc, że w celach informacyjnych, ponieważ posiadają wydruk ze strony internetowej. Zastraszały ją. W konsekwencji podpisała im pismo, nie pozostawiono jej jednak kopii tego dokumentu i nie wie czego on dotyczył.

Organ odwoławczy nie dał jednak wiary ww. oświadczeniu i podtrzymał swoje stanowisko o tym, że ww. osoba miała wiedzę o istotnych dla kontroli okolicznościach faktycznych, a Sąd tę ocenę organu podziela.

Pani K.Ś.-B. nie tylko znała układ pomieszczeń w D., rozmieszczenie w nich odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, ale także miała dostęp do pokoi hotelowych. Umożliwiła przecież kontrolującym wejście do jednego z nich, a stan tam zastany odpowiadał przekazanym przez nią wcześniej informacjom, tj., znajdował się tam odbiornik telewizyjny. Wskazana przez nią w oświadczeniu liczba pokoi i innych pomieszczeń hotelowych, w których znajdowały się odbiorniki telewizyjne i jeden radiowy ma zaś swoje odzwierciedlenie w danych z wydruku internetowego z dnia 24 czerwca 2014 r. dotyczącego działalności hotelu. Co więcej, Pani K.Ś.-B. posłużyła się pieczątką firmową skarżącej spółki autoryzując ww. wydruki z Internetu.

Ww. okoliczności przeczą więc twierdzeniom Pani K.Ś.-B. wynikającym z jej oświadczenia z dnia [...] sierpnia 2014 r., tj. m.in. że nie znała odpowiedzi na pytania zadawane jej w czasie kontroli, czy też że "nie znała struktury działania hotelu".

Oceny wiarygodności oświadczeń składanych przez ww. osobę nie może zmienić fakt, że Pani K.Ś.-B. nie była pracownikiem spółki. Wspierając jedynie stanowisko organu w ww. zakresie wskazać należy, że ze znajdujących się w aktach odpisów KRS wynika, że pomiędzy spółkami P. sp. z o.o i C. Sp. z o.o. zachodzą istotne powiązania personalne. I tak, Pani M.B.T. jest wspólnikiem i prezesem zarządu spółki C. Sp. z o.o., te same funkcje pełni ona także w spółce P. sp. z o.o., J.M.H. jest z kolei prokurentem spółki P. sp. z o.o. oraz spółki C. Sp. z o.o., a wspólnik i prokurent spółki C. Sp. z o.o. – T.M.W. - jest tą osobą, która zajmowała przez lipiec i sierpień 2014 r. pokój nr 1 ("Pekin") w hotelu spółki, z tym że faktura z tego tytułu została wystawiona na rzecz spółki T. Sp. z o.o. z siedzibą w G. Powyższe okoliczności potwierdziły dowody dopuszczone przez Sąd na rozprawie w dniu 14 grudnia 2014 r., tj. umowy na usługi hotelowe - grupowe nr [...] oraz faktury nr [...].

Ww. okoliczności oceniane przy uwzględnieniu zasad logiki i doświadczenia życiowego pozwalały postawić tezę, że Pani K.Ś.-B., mimo że nie była pracownikiem spółki, ale wykonując określone obowiązki w placówce mającej siedzibę w budynku hotelu i prowadzonej przez spółkę C. Sp. z o.o. powiązaną personalnie ze skarżącą spółką miała jednak wiedzę o funkcjonowaniu hotelu w zakresie okoliczności podanych przez nią w protokole kontroli. Dane wynikające z wydruków z Internetu stanowią zaś potwierdzenie stanu faktycznego sprawy utrwalonego w protokole i stanowiącego podstawę ustalenia ww. opłaty karnej za używanie bez rejestracji odbiorników RTV.

Dodatkowo wskazać należy, że skarżąca spółka - reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - w toku postępowania administracyjnego nie podważyła ustaleń pokontrolnych organu; nie przedstawiła takich przeciwdowodów (poza ocenionymi przez organ w zaskarżonej decyzji dowodami w postaci oświadczenia K.Ś.-B. z dnia [...] sierpnia 2014 r. oraz zawartej z nią umowy zlecenia pracy wolonarystycznej z dnia [...] marca 2014 r.), które ustalenia te mogłyby skutecznie podważyć. Dotyczy to także danych wynikających z ww. wydruków z Internetu. W stosunku do tych ostatnich dowodów w skardze podniesiono tylko, że pomiędzy sporządzeniem wydruku a datą kontroli skarżący mógł dokonać zmian w stanie posiadania odbiorników telewizyjnych i radiofonicznych. Nie przedstawiono jednak dowodów dokonania takich zmian.

Dopiero przed Sądem spółka wykazała aktywność w dowodzeniu podnoszonych przez siebie okoliczności.

Tymczasem w myśl art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest jednak ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej lecz ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie - czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu przez Sąd administracyjny jest dopuszczalne wówczas, gdy postulowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód pozostaje w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 października 2005 roku, sygn. akt II GSK 164/05, ONSAiWSA 2006/2/45, z dnia 5 maja 2005 roku, sygn. II GSK 40/05, LEX nr 166068).

Na podstawie art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z przepisu tego wynika, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania przez sąd jest więc materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami. Ponadto Sąd bierze pod uwagę fakty powszechnie znane, a także dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a.

Dlatego Sąd nie mógł prowadzić w tej sprawie postępowania dowodowego co do okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, ustalenia których dokonano już w postępowania administracyjnym z zachowaniem obowiązującej procedury. Stąd Sąd oddalił wnioski dowodowe skarżącej w ww. zakresie. Wskazać jednak należy, że nie wykazano jednoznacznie poprzez ww. dowody, że odbiorniki znajdujące się w pomieszczeniach hotelowych D. służyły wyłącznie do wyświetlania reklamy hotelu i nie mogły odbierać dostępnych programów. Poza tym przedłożone zdjęcia nie dość, że nie mają daty pewnej, to dodatkowo nie mają charakteru dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Pojęcie dokumentu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, na mocy odesłania zawartego w art. 106 § 5 p.p.s.a., należy interpretować w kontekście zapisów art. 244 i 245 k.p.c.. Pomijając w tym miejscu pozostałe przesłanki dopuszczalności postępowania dowodowego określonego w art. 106 § 3 p.p.s.a. (tj. niezbędność jego przeprowadzenia dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości oraz fakt, iż nie może ono powodować nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie), nie został spełniony podstawowy warunek jakim jest wystąpienie w sprawie dokumentu urzędowego lub prywatnego. Zdjęcie nie stanowi bowiem ani dokumentu urzędowego, ani też dokumentu prywatnego w rozumieniu art. 244 i art. 245 k.p.c. Oczywiście zdjęcie takie może stanowić inny środek dowodowy, zwłaszcza dopuszczony w postępowaniu prowadzonym przez organy administracji publicznej, i w konsekwencji może się ono też stać elementem sprawy, ocenianym przez sądy administracyjne (w ramach następczej kontroli działalności organów administracyjnych). Powyższa okoliczność nie zmienia jednakże faktu, iż w niniejszym postępowaniu sądowym nie może nastąpić skuteczne powołanie wskazywanego przez stronę skarżącą zdjęcia, jako dowodu z dokumentu (rozumianego zgodnie z przedstawioną argumentacją).

Z kolei oświadczenie z dnia [...] grudnia 2014 r. nie może rozstrzygać żadnych istotnych wątpliwości w sprawie, jako że okoliczności z niego wynikających nie można zweryfikować w oparciu o inne bezsporne i przekonujące dowody. Poza tym pozostaje ono w sprzeczności z deklaracją spółki wynikającą z internetowej oferty hotelu, tj. że w każdym z 28 pokoi (a więc i w zajmowanym przez Pana T.W. pokoju "Pekin") znajdował się telewizor. Oświadczenia z dnia [...] lutego 2015 r. oraz z dnia [...] grudnia 2015 r. powstały zaś po wydaniu zaskarżonej decyzji przez organ.

Przechodząc do pozostałych istotnych w sprawie kwestii to zdaniem Sądu w sprawie - tak jak tego wymaga art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych - doszło także do stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego i odbiorników telewizyjnych. Stwierdzenie tego faktu nastąpiło w dniu kontroli. Osoby kontrolujące ustaliły bowiem, że w tym dniu odbiorniki były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Ta okoliczność częściowo ustalona została bezpośrednio poprzez sprawdzenie 1 odbiornika telewizyjnego (odbierał program Eska TV), częściowo zaś - co dopuszczalne, o czym była wyżej mowa - na podstawie oświadczenia złożonego przez Panią K.Ś.-B.

Wynikająca zaś z protokołu data używania spornych odbiorników, tj. 7 miesięcy, wskazuje pośrednio także na fakt ich posiadania przez spółkę co najmniej przez ten okres przed kontrolą.

Spółka nie przedstawiła przeciwdowodów, z których wynikałoby, że weszła w posiadanie spornych odbiorników w innej dacie. Uwzględniając powyższe należy uznać, że ustalenie na tej podstawie przez organ faktu posiadania przez spółkę niezarejestrowanych odbiorników - po upływie terminu uprawniającego spółkę do ich rejestracji - oraz ich używania także nie budzi zastrzeżeń.

Reasumując w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości fakt posiadania przez skarżącą spółkę, w należącym do niej hotelu, wskazanych w decyzji odbiorników w stanie używalności, tj. umożliwiającym odbiór programu, które w dacie kontroli nie były zarejestrowane. Za te odbiorniki, zgodnie z wymogami art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych, została ustalona ww. opłata karna, obciążająca skarżącą. W tej sytuacji skarżąca spółka, używająca tych odbiorników w prowadzonej działalności, podlega wszystkim regułom ustawy o opłatach abonamentowych dotyczących posiadania i używania odbiorników, w tym obowiązkowi ich rejestracji, jak również ponosi konsekwencje zaniechania tego obowiązku, wynikające z tej ustawy i wydanych do niej przepisów wykonawczych, w postaci opłaty karnej.

Zdaniem Sądu w świetle zebranego i prawidłowo ocenionego przez organy wydające decyzje w sprawie materiału dowodowego okoliczności te (ilość niezarejestrowanych odbiorników oraz fakt ich używania w dniu kontroli) nie budzą wątpliwości. Zgromadzony przez organy materiał dowodowy sprawy jest spójny i potwierdza, że w dniu kontroli ujawniono w hotelu prowadzonym przez spółkę niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.

Podnoszone przez pełnomocnika skarżącej okoliczności związane z niemożnością powołania stosownych dowodów w toku postępowania administracyjnego z uwagi na urlop rodzicielski prezes zarządu spółki (od 24 marca 2014 r. do 21 września 2014 r.) i nieobecność w kraju prokurenta spółki (bez wskazania jednak konkretnego okresu) również nie mogły wywrzeć oczekiwanego przez skarżącą skutku. Z akt wynika, że ww. przeszkody odnoszące się do prezes zarządu nie trwały przez cały okres postępowania administracyjnego, które zakończyło się dopiero wydaniem decyzji organu odwoławczego z dnia [...] lutego 2015 r. Stąd nie mogły one zostać uwzględnione przez Sąd na korzyść strony w toku kontroli zaskarżonej decyzji.

Organy w tej sprawie wyczerpały zaś swoje możliwości dowodowe, niemniej jednak ustaliły okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy niezbędne do wydania zaskarżonej decyzji. Postępowanie dowodowe nie jest bowiem celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym wypełniła się dyspozycja określonej normy prawa materialnego. Przedmiotem dowodzenia i ustalania mogą być więc jedynie okoliczności istotne dla sprawy, a nie wszystkie okoliczności, które w sposób pośredni lub bezpośredni się z nią w jakikolwiek sposób wiążą.

W takim stanie rzeczy należy uznać, że w sprawie wypełniła się dyspozycja przepisu art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych. Przepis art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych ma charakter bezwzględnie obowiązujący; ustalanie naruszenia dyspozycji tego przepisu obliguje organ do zastosowania przewidzianej w nim sankcji opłaty karnej. Tak więc nałożenie takiej opłaty ma charakter decyzji związanej, nie zależy od uznania organu, lecz jej wydanie jest obowiązkiem organu.

Z tych wszystkich powodów Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.