Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 984/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Sylwester Miziołek Protokolant Patrycja Kołtan-Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Krakowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 131/16 w sprawie ze skargi I. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. oddala skargę, 3. zasądza od I. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kwotę 3960 (trzy tysiące dziewięćset sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 3 listopada 2016 r. po rozpoznaniu skargi I. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, uchylił zaskarżoną decyzję poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, umorzył postępowanie administracyjne oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej koszty postępowania sądowego.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia.

Funkcjonariusze Urzędu Celnego w Nowym Sączu [...] września 2014 r. przeprowadzili kontrolę w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej firmy [...] "M." ul. G. w D. w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o grach hazardowych. W kontrolowanym lokalu stwierdzono dwa automaty, które w momencie kontroli były włączone i udostępnione klientom. Kontrolujący przeprowadzili próbne (eksperymentalne) gry.

Naczelnik Urzędu Celnego w Nowym Sączu nałożył na I. K., prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą [...], karę pieniężną w wysokości 24.000 zł za urządzanie gier na dwóch automatach poza kasynem gry. Organ I instancji stwierdził, że urządzającym gry na powyższych automatach jest firma P. sp. z o.o. sp. k. w W., która w dniu [...].01.2014 r. zawarła z [...] umowę najmu powierzchni lokalu. Jednak, zdaniem organu I instancji, za urządzającą nielegalną grę na przedmiotowych automatach trzeba również uznać I. K., gdyż bez wynajęcia powierzchni w skontrolowanym lokalu oraz bez zapewnienia energii elektrycznej nielegalne gry hazardowe nie odbywałyby się w tym lokalu.

Dyrektor Izby Celnej w Krakowie decyzją z [...] grudnia 2015r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) w związku z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015r. poz. 612 ze zm., dalej: u.g.h.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że losowy charakter gier urządzanych na skontrolowanych automatach potwierdziły eksperymenty przeprowadzone przez funkcjonariuszy celnych w oparciu o art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej, które wykazały, że w żadnej z przeprowadzonych gier grający nie miał wpływu na jej wynik. Ponadto gry urządzane na spornych automatach miały charakter komercyjny, tzn. były urządzane w celu osiągnięcia zysku, bowiem rozpoczęcie gry uzależnione było od wpłaty określonej kwoty przez grającego, zaś prowadzenie gry pozwalało na uzyskanie wygranej pieniężnej. Gry urządzane na powyższych automatach wypełniają zatem dyspozycję art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Poza tym gry na wymienionych wyżej automatach urządzane były poza kasynem gry, bez koncesji oraz rejestracji automatu do gier, tj. z pominięciem wymogów, o których mowa w art. 6 ust. 1 i art. 23a ust. 1 tej u.g.h.

Zdaniem organu odwoławczego skarżącą należy uznać za urządzającą gry, gdyż jej rola polegała na umożliwieniu w najmowanym przez nią lokalu rozgrywania gier na zainstalowanych tam automatach, które zgodnie z ustawą o grach hazardowych mogły być urządzane wyłącznie w kasynach. Potwierdza to umowa dzierżawy powierzchni zawarta pomiędzy odwołującą się a P. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W.. Odwołująca się dysponowała bowiem lokalem, w którym zainstalowane były urządzenia elektroniczne umożliwiające prowadzenie gier o wygrane pieniężne, przy czym gry zawierały element losowości. Ponadto odwołująca się czerpała korzyści z tego procederu, gdyż jak wynika z zawartych umów, otrzymywała wynagrodzenie w wysokości pierwotnie 50 zł, następnie - po wstawieniu drugiego automatu - kwotę 100 zł, a następnie 200 zł brutto. Wobec ziszczenia się zatem łącznie wszystkich przesłanek określonych w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych istniały, zdaniem organu podstawy do wymierzenia skarżącej kary pieniężnej. Zdaniem organu odwoławczego, urządzającym gry na automatach poza kasynem gry jest każda osoba zaangażowana w udostępnianie automatu, zarządzanie nim lub czerpanie z tego procederu korzyści. Z istoty swej będzie to więc zawsze konkretny podmiot (w tym również osoba fizyczna). Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska odwołującej się o technicznym charakterze regulacji ustawy o grach hazardowych.

Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z 3 listopada 2016 r. uchylił zaskarżoną decyzję i ją poprzedzającą oraz umorzył postępowanie administracyjne.

W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił definicję "urządzającego gry" oraz dokonał analizy przepisów, orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego oraz uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II GSK 1/16. W związku z powyższym Sąd uznał, że skarżąca wykazała przedłożoną umową dzierżawy, że dysponentem miejsca poza kasynem, na którym były urządzane gry na automatach była firma P., która to firma – jak wynika z pisma Dyrektora Izby Celnej w Krakowie - została uznana za urządzającego w dniu kontroli gry na przedmiotowych automatach i wobec której wydano decyzję o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł. Tym samy Sąd uznał, że brak było jakichkolwiek podstaw do uznania skarżącej za "urządzającą" gry na automatach, przez co brak było podstaw do prowadzenia w stosunku do niej postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Sąd stwierdził, że organy naruszyły przepisy prawa materialnego – przepisy ustawy o grach hazardowych, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, a zatem Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.) orzekł o uchyleniu decyzji.

Dyrektor Izby Celnej w Krakowie złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, wnosząc o jego uchylenie i merytoryczne orzeczenie na podstawie art. 188 p.p.s.a. lub

uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania (w każdym przypadku).

Zaskarżonemu wyrokowi organ zarzucił:

I. Naruszenie prawa materialnego, o którym stanowi art. 174 pkt. 1 ustawy z dnia 3 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przez Sąd I instancji poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie

1. art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 612 - dalej u.g.h.) polegającą na przyjęciu, iż oddanie lokalu lub jego części nie może być uznane za wystarczającą przesłankę do kwalifikowania podmiotu wynajmującego lokal pod eksploatację automatów jako urządzającego gry i podlegającego karze pieniężnej, podobnie jak związany z tym udział w nielegalnym prowadzeniu gier. Zdaniem Sądu nie można przyjąć, że karze podlega każda osoba fizyczna czy prawna, która ma cokolwiek wspólnego z nielegalnym prowadzeniem gry, a współdziała z innymi osobami w celu nielegalnego prowadzenia gier hazardowych i osiąga z tego tytułu korzyści. Zdaniem Sądu nieistotny jest również udział wynajmującego lokal lub jego części w oparciu o umowę dzierżawy powierzchni użytkowej na której automaty są zlokalizowane w urządzaniu gier, nawet gdy wynajmujący aktywnie uczestniczy we wskazanych czynnościach i działaniach, przy czym jego zachowania powiązane są z porozumieniem dokonanym z podmiotem wstawiającym automat i eksploatującym go, a dotyczącym wspólnego prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier na automatach (gier hazardowych). Sąd stwierdził, że skarżąca nie jest urządzającym te gry. Powyższe spowodowało stwierdzenie przez WSA, że nałożenie kary pieniężnej określonej w powyższym przepisie (art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h.) nastąpiło na podmiot, który nie był "urządzającym gry na automatach".

W sytuacji, gdy należało przyjąć, że organy celne dokonały prawidłowej wykładni art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. stosownie do której "urządzającym gry na automatach pozą kasynem gry" w rozumieniu tego przepisu jest każdy podmiot, zaangażowany w udostępnianie automatu, zarządzanie nim lub czerpanie z tego procederu korzyści, a zatem nałożenie przez organy celne przedmiotowej kary na skarżącą było zasadne.

Wbrew zatem ocenie WSA wykładnia dokonana przez organy celne nie może być uznana za rozszerzającą, gdyż organy te nie uznały skarżącej za urządzającą gry tylko z tego względu, iż wynajmowała część powierzchni lokalu pod automaty do gry, wykazano bowiem szereg dodatkowych przesłanek jej odpowiedzialności, związanych z aktywnym uczestnictwem w urządzaniu gier w tym m.in. fakt dbania skarżącego o prawidłowość i ciągłość gier.

2. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. polegającą na przyjęciu, iż nie można przyjąć, że karze

przewidzianej w cytowanym przepisie podlega każda osoba fizyczna czy prawna, która ma cokolwiek wspólnego z nielegalnym prowadzeniem gry. Zdaniem Sądu podmiotem urządzającym gry hazardowe na konkretnych automatach może być nie więcej niż jeden podmiot. Zdaniem Sądu kara z art. 89 u.g.h. nie może być w jakikolwiek sposób "rozszerzana" na inne podmioty i może być nałożona tylko i wyłącznie na te, które grę na automacie poza kasynem gry urządzają i nie można podmiotów domniemywać i nie można kary (12 tys. zł) od każdego automatu rozszerzać do wielokrotności tej kwoty.

W sytuacji, gdy należało przyjąć, że organy celne dokonały prawidłowej wykładni art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. stosownie do której "urządzającym gry na automatach poza kasynem gry" w rozumieniu tego przepisu jest każdy podmiot, zaangażowany w udostępnianie automatu, zarządzanie nim lub czerpanie z tego procederu korzyści, a zatem nałożenie przez organy celne przedmiotowej kary na skarżącą było zasadne. Wbrew zatem ocenie WSA przepisy prawa nie zawierają ograniczenia polegającego na tym, że karę można wymierzyć tylko i wyłącznie jednemu podmiotowi, gdyż karze tej będzie podlegał każdy podmiot, który urządzał gry na automacie poza kasynem gry, nawet w razie ukarania za ten sam czyn innego podmiotu urządzającego grę na automacie. Tym bardziej, że inna interpretacja wskazanych przepisów prawa prowadziłaby do nieuzasadnionego uprzywilejowania jednych podmiotów względem drugich, a urządzającym gry będzie każdy podmiot, który uczestniczy w procesie udostępniania graczom automatów i umożliwia grę.

Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy , którym mowa w art. 174 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

1. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. oraz art. 145 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Krakowie i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego, minio nienaruszenia przez organy art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ gdyby Sąd dokonał prawidłowej oceny wydanego rozstrzygnięcia pod względem zgodności z przepisami prawa musiałby skargę oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zdaniem organu zostały spełnione przesłanki wymienione we wskazanych przepisach do tego, aby ukarać Skarżącą karą pieniężną za urządzanie gier hazardowych na automatach poza kasynem gry, a dokonana przez organy wykładnia i zastosowanie wspomnianych przepisów była prawidłowa. Sąd I instancji nie uwzględnił faktu, że w przedmiotowej sprawie Skarżąca była "urządzającym gry", ponadto błędnie uznał, że nie istnieje możliwość karania na podstawie cytowanych przepisów różnych podmiotów wielokrotnie za to samo zdarzenie.

2. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c). p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez błędną ocenę ustaleń faktycznych polegającą na błędnym przyjęciu przez Sąd, że nie zostały spełnione przesłanki zawarte w art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, pozwalające na ukaranie strony karą pieniężną w sytuacji, gdy prawidłowa ocena poczynionych ustaleń faktycznych winna prowadzić do wniosku, że zachowanie Strony spełnia przesłanki zawarte w art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., a więc zasadne było wymierzenie jej kary administracyjnej, o której mowa w w/w przepisach, gdyż Skarżąca była urządzającą gry hazardowe na automatach.

3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak przedstawienia przez WSA w uzasadnieniu wyroku stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, w szczególności brak wskazania czy Sąd I Instancji przyjmuje, czy neguje, w całości lub części, ustalony przez organy stan faktyczny;

4. art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 3 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak jakiegokolwiek uzasadnienia w zakresie motywów jakimi kierował się Sąd I instancji umarzając postępowanie administracyjne, co uniemożliwia poddanie go kontroli instancyjnej.

Skarżąca nie skorzystała z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny zostały wymienione w § 2 powołanego artykułu. W niniejszej sprawie nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania prowadzonego przez WSA w Krakowie.

Zarzuty skargi kasacyjnej skonstruowane zostały na obydwu podstawach przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. tj. zarówno na naruszeniu prawa materialnego, jak i na naruszeniu przepisów postępowania, które - zdaniem organu – mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności ustosunkowania się wymagały zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. jako najdalej idące z punktu widzenia konsekwencji procesowych związanych z ewentualnym stwierdzeniem ich zasadności.

W powołanym przepisie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawodawca określił niezbędne elementy uzasadnienia wyroku, czyli: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie przyjmuje w swym orzecznictwie, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. o sygn. akt II FPS 8/09, publ. ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji zajął jednoznaczne stanowisko, że ustalony stan faktyczny nie pozwala uznać skarżącej za podmiot urządzający gry na automatach czemu dał wyraz w podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazując na przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit.a. Natomiast, co wymaga podkreślenia, nie można mylić dostateczności uzasadnienia wymaganego przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. z trafnością wskazanych w nim argumentów. Za chybione należało więc uznać powołane w ramach środka odwoławczego zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, zmierzały w istocie do podważenia oceny Sądu I instancji co do dokonanej przez organy administracji wykładni art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych oraz ich zastosowania polegającego na kwalifikacji prawnej ustalonych okoliczności faktycznych.

Odnosząc się do materialnego aspektu tego zarzutu należy zauważyć, iż w tezie wyroku z dnia 9 września 2016 r. sygn. akt II GSK 2736/16 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Sankcja z art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot, w sytuacji, gdy każdemu z nich można przypisać cechę "urządzającego gry" na tym samym automacie w tym samym miejscu i czasie. Wynika to z szerokiego zakresu definicji podmiotu "urządzającego gry na automatach" jaką należy przyjąć na potrzeby tego rodzaju postępowań. Wykładnia tego pojęcia, umożliwiająca nakładanie kar administracyjnych na więcej niż jeden podmiot, jest niezbędna jeżeli system kontroli i skuteczność przewidzianych przez ustawodawcę sankcji ma mieć realny charakter, zwłaszcza zaś jeżeli spojrzy się na to zagadnienie z perspektywy eliminowania sytuacji obejścia bądź nadużycia prawa przez podmioty uczestniczące w działalności hazardowej. Nie do pogodzenia bowiem z zasadą skuteczności stanowionego prawa byłaby taka wykładnia przepisów ustawy hazardowej, która w istocie pozostawiałaby bez kontroli i sankcji np. sytuacje tworzenia pozorów urządzania gier na automatach przez jeden podmiot, a więc też jego nominalnej odpowiedzialności, podczas gdy w rzeczywistości gry na automacie urządzane byłyby również na rachunek innego podmiotu jako element wspólnego przedsięwzięcia" (orzeczenie publikowane na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym tę sprawę pogląd ten podziela.

Niemniej – jak wskazano w tym samym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – "istnienie możliwości karania więcej niż jednego podmiotu za urządzanie gier na automatach nie oznacza, iż organy mogą w sposób automatyczny i dowolny rozszerzać krąg podmiotów, które można obciążyć sankcją. W celu ustalenia odpowiedzialności istotne jest przypisanie konkretnym podmiotom cechy "urządzającego gry na automatach". Istniejące powiązanie określonych podmiotów np. urządzającego gry na automacie w lokalu i wynajmującego lokal lub serwisanta automatów samo przez się nie świadczy jeszcze o tym, iż te podmioty również urządzają gry na automacie. Granica ocen w tego rodzaju sytuacjach powinna uwzględniać złożoność sytuacji faktycznych i rzeczywiste powiązania istniejące pomiędzy podmiotami".

Jak wskazano w cytowanym wyroku -"w sprawach dotyczących podmiotów, którym nie można wprost przypisać cechy "urządzającego gry na automacie", organy celne powinny dokładnie wyjaśnić ich udział w tego rodzaju przedsięwzięciu. Samo też wynajęcie części lokalu, nawet za określony procentowo czynsz najmu liczony od przychodów uzyskiwanych przez automat, nie przesądza ani o urządzaniu tych gier przez wynajmującego, ani też takiej okoliczności nie wyłącza".

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał na treść umowy dzierżawy nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. wraz z aneksem z dnia [...] kwietnia 2014 r. wskazując, że z tytułu dzierżawy skarżąca osiągała dochody. Aneksy do umowy podwyższały czynsz (wynagrodzenie) z tytułu dzierżawy automatu. Zaś umowa z [...] stycznia 2014 r. zgodnie z § 4 – obowiązki stron – wskazuje, że skarżąca w przypadku jakiegokolwiek istotnego uszkodzenia, naruszenia jedności, kradzieży, zniszczenia urządzeń, których posiadaczem jest Dzierżawca wydzierżawiający (skarżąca) zobowiązany jest to niezwłocznie powiadomić Dzierżawcę.

Tym samym należy stwierdzić, iż z ustalonego stanu faktycznego wynika, iż zachowanie strony nie sprowadzało się jedynie do wynajmu (dzierżawy) powierzchni użytkowej, na której następnie zainstalowano automaty do gier, lecz również na stworzeniu odpowiednich warunków, aby nielegalna gra na automatach w skontrolowanym lokalu mogła być prowadzona oraz na realizowaniu przez nią czynności związanych z zapewnieniem ciągłego przebiegu nielegalnych gier na ujawnionych automatach. Organ odwoławczy podkreślił, że zawarta przez skarżącą umowa, poza korzyściami związanymi z udostępnieniem części lokalu, nakładała na stronę konkretne obowiązki związane z nadzorem nad tymi automatami.

Skarżący kasacyjnie organ trafnie podnosi, że Sąd I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie uwzględnił czynności i obowiązków, powyżej wymienionych jakie ciążyły na skarżącej, które determinują uznania jej za urządzającego gry na automatach poza kasynem gry.

Powyższe okoliczności uzasadniają wniosek, że celem wymienionej umowy, a zarazem zgodnym zamiarem stron było nie tyle zawarcie umowy dzierżawy, ile podjęcie wspólnego przedsięwzięcia. Tym samym skarżąca - jak prawidłowo uznał organ - stała się podmiotem podlegającym karze, stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych.

Ze wskazanych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał również skargę wniesioną do Sądu I instancji, którą oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.

O kosztach Sąd orzekł stosownie do art. 203 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5 oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).