Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 829/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 30 ust. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Protokolant Asystent Sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi A. na decyzję Wojewody z dnia 24 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych 1. Uchyla zaskarżoną decyzję. 2. Zasądza od Wojewody na rzecz A. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z 24 października 2014 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 8 września 2014 r. wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia A. dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na podwyższeniu o 2 m konstrukcji antenowej wsporczej oraz wymianie anten sektorowych oraz urządzeń sterujących na dachu budynku przy ul. A. w G., dz. nr [...].

W odwołaniu inwestor zarzucił naruszenie art. 7, 77 oraz 107 k.p.a. poprzez niedokonanie wszechstronnej i wyczerpującej oceny materiału dowodowego sprawy, w tym niewyjaśnienie zajętego stanowiska, według którego planowane prace stanowić mają rozbudowę stacji bazowej zlokalizowanej na dachu budynku i nie mieszczą się w katalogu robót objętych zgłoszeniem zawartym w art. 29 ustawy Prawo budowlane, podnosząc jednocześnie, że planowane przedsięwzięcie stanowi urządzenie, o jakim mowa w art. 29 ust.2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane i zwolnione jest z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę z na mocy art. 30 ust. 1 pkt 3 lit b Prawa budowlanego.

Wojewoda wskazał, że podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 30 ust.6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

W niniejszej sprawie zgłoszeniem objęte były roboty polegające na modernizacji antenowej konstrukcji wsporczej obejmującej podwyższenie o 2 m istniejącej antenowej konstrukcji wsporczej, wymianie anten sektorowych (ilość anten pozostaje bez zmian, a ich oddziaływanie na środowisko ulega zmniejszeniu) deinstalacji istniejącego urządzenia sterującego BTS3812 i zamontowanie w jego miejscu kompletu urządzeń APM30+IBBS oraz montaż planowanych urządzeń RRU.

Zgodnie z treścią art. 29 ust.2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Stosownie do art. 30 tej ustawy, wykonanie tego rodzaju robót podlega zgłoszeniu właściwemu organowi. Stosownie do art.30 ust.6 pkt 1 ustawy właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Dokonując kwalifikacji robót objętych zgłoszeniem odwołał się Wojewoda do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. nr 219, poz. 1864 ze zm.), które zawiera definicje legalne takich pojęć jak obiekt budowlany telekomunikacyjny czy wolno stojący maszt antenowy, a więc pojęć istotnych z punktu widzenia kwalifikacji charakteru zgłoszonych robót.

Zdaniem Wojewody należało przesądzić, czy inwestor zgłoszeniem objął zamiar realizacji robót budowlanych polegających na zainstalowaniu urządzenia telekomunikacyjnego, czy też chodzi mu o posadowienie budowlanego obiektu telekomunikacyjnego. Zgodnie z § 3 pkt 2 rozporządzenia pod pojęciem telekomunikacyjnego obiektu budowlanego należy rozumieć linię kablową podziemną, linię kablową nadziemną, kanalizację kablową, kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe oraz wolno stojące konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych, w tym wolno stojące maszty antenowe i wolno stojące wieże antenowe. Z kolei wolnostojący maszt antenowy w rozumieniu § 3 pkt 9 rozporządzenia to - wolno stojąca konstrukcja wsporcza anten i urządzeń radiowych, z odciągami, zaś wolno stojąca wieża antenowa - to wolno stojąca konstrukcja wsporcza anten i urządzeń radiowych, bez odciągów (§ 3 pkt 13). Zgodnie z treścią art.3 pkt 1 lit. b) ustawy - Prawo budowlane pod pojęciem obiektu budowlanego należy rozumieć w szczególności budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Z kolei, zgodnie z art. 3 pkt 3 tej ustawy, ilekroć jest w niej mowa o budowli – należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem malej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe( ).

Stosownie natomiast do definicji urządzenia budowlanego zawartej w art.3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, należy przez nie rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Jak słusznie zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1480/12, z powyższej definicji wynika, że charakterystyczną cechą urządzenia budowlanego jest jego funkcjonalny związek z obiektem budowlanym. Urządzenia techniczne niezwiązane funkcjonalnie z obiektem budowlanym, a służące innym celom, nie mogą być uznane za urządzenia budowlane w rozumieniu art.3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Stanowią one wówczas odrębne obiekty budowlane. Stąd w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2008 r. o sygn. akt II OSK 1458/07) wypracowano pogląd, że o urządzeniu można mówić wówczas, gdy istnieje już pewien nośnik w postaci obiektu lub budowli, z którym dane urządzenie pozostaje w funkcjonalnym związku i na którym ma być zainstalowane.

W przekonaniu Wojewody wyróżnikiem pomiędzy trybem pozwoleniowym (podstawowym) a trybem zgłoszeniowym (uproszczonym), jak też tym bezzgłoszeniowym, było wykonanie robót budowlanych, które w zakresie anten i stacji miały polegać na "instalacji" określonych urządzeń, gdyż tylko takie roboty zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zauważono, że pomimo, że pojęcie to nie zostało zdefiniowane w Prawie budowlanym wśród prac określających roboty budowlane (art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane), ustawodawca posługuje się nim, tworząc katalog robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art.29 ust.2 pkt 6, 14, 15). W przypadku instalowania krat oraz urządzeń wskazano wyraźnie, że roboty te wykonywane są na obiektach budowlanych. To doprecyzowanie nakazuje przyjąć, że analizowany zwrot dotyczy robót budowlanych wykonywanych na istniejących już obiektach, które służą za nośnik do owej instalacji urządzeń i na których mają one być zamontowane. Zamierzenie budowlane polegające na wykonaniu takiego nośnika i zainstalowaniu na nim urządzeń, obejmuje natomiast szerszy zakres robót i wiąże się z budową obiektu budowlanego (budowli).

Organ II instancji wskazał, że na gruncie wykładni przedstawionych wyżej pojęć, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że obecne rozwiązania techniczne nie mogą rozciągać pojęcia urządzenia, o jakim mowa w art.29 ust.2 pkt 15 ustawy - Prawo budowlane, na telekomunikacyjne obiekty budowlane, wymienione w definicji zawartej w § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Rozporządzenie to wydano na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy, a zalicza ono antenowe wieże, maszty i konstrukcje wsporcze wymienione w § 3 pkt 2 rozporządzenia do kategorii telekomunikacyjnych obiektów budowlanych.

W świetle wyżej wymienionych przepisów, istniejąca antenowa konstrukcja wsporcza (wolno stojący maszt antenowy) jest telekomunikacyjnym obiektem budowlanym, na realizację którego wymagane było pozwolenie na budowę. Podwyższenie istniejącego masztu antenowego o 2 m stanowi natomiast jego rozbudowę, która w myśl art. 29 ustawy Prawo budowlane nie jest zwolniona z uzyskania pozwolenia na budowę. Natomiast wymianę anten sektorowych, demontaż istniejącego urządzenia sterującego BTS3812 i zamontowanie w jego miejscu kompletu urządzeń APM30+IBBS oraz montaż planowanych urządzeń RRU, wymiarowo nieprzekraczających 3 m, należy traktować w kategoriach instalacji, która nie podlega ani reżimowi zgłoszenia budowlanego, a tym bardziej pozwolenia na budowę.

W świetle powyższego zgodził się Wojewoda z organem I instancji, że zgłoszenie całości prac obejmujących modernizację antenowej konstrukcji wsporczej wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skargę na powyższą decyzje wniosła A., domagając się uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 30 ust. 6 pkt. 1, w związku z art. 29 ust. 2 pkt. 15, w związku z art. 30 ust. 1 pkt. 3 lit. b i w związku z art. 3 pkt. 1 lit. b oraz pkt. 3 ustawy Prawo budowlane oraz w związku z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie - poprzez nieuzasadnione uznanie, że instalowanie antenowej konstrukcji wsporczej na istniejącym obiekcie budowalnym wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy przepisy prawa budowlanego przewidują możliwość instalowania antenowej konstrukcji wsporczej w trybie zgłoszenia.

Kwestionując stanowisko orzekających w sprawie organów przywołała skarżąca treść uzasadnienia wyroku z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie o sygn. akt: II SA/GD 329/14, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał [...] "W przekonaniu składu orzekającego w niniejszej sprawie powyższa nowelizacja doprecyzowała jedynie rodzaj urządzeń, jakie można zainstalować na budynku bez pozwolenia na budowę, nie został natomiast zmieniony zakres pojęcia "urządzenia". Aktualna także pozostaje dotychczasowa wykładnia pojęcia "instalacja", co oznacza sytuację, w której istniał już nośnik, na jakim miałyby być zainstalowane anteny i urządzenia wyposażenia stacji bazowej. Niezależnie od powyższego nie można też przyjąć, że zakres robót związanych z budową konstrukcji wsporczej, masztu, urządzenia sterującego i anten ogranicza się do prac budowlanych polegających na instalowaniu. Pojęcie to nie zostało ani zdefiniowane w ustawie - Prawo budowlane, ani nie jest wymienione wśród prac określających roboty budowlane w art. 3 pkt 7 tej ustawy. Jest zbliżone do pojęcia montażu. W ustawie użyto go w odniesieniu do robót zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w art. 29 ust. 2 pkt 6, 14 i 15. Dwa ostatnie przypadki odnoszą się do robót realizowanych na obiektach budowlanych. Zwrot - pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu krat na obiektach budowlanych i instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych - należy odnosić do robót realizowanych na już istniejących obiektach budowlanych stanowiących nośnik do owej instalacji krat i urządzeń. Natomiast zamierzenie budowlane polegające na wykonaniu takiego nośnika i wykonania na nim instalacji urządzeń, obejmuje szerszy zakres robót i wiąże się z realizacją obiektu budowlanego (budowli), a więc z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżąca Spółka podkreśliła, że taki pogląd wyrażony został już w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, w szczególności w wyroku z dnia 11 kwietnia 2013 w sprawie II OSK 2400/11 w której przedmiotem rozpoznania był podobny stan faktyczny i prawny oraz w wyroku z dnia 25 listopada 2008 r. w sprawie II OSK 1458/07 z przywołanych orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił: "Wykonanie robót budowlanych związanych z realizacją określonego obiektu budowlanego poddane było w świetle przepisów obowiązujących w dniu dokonania analizowanego w przedmiotowej sprawie zgłoszenia dwóm reżimom prawnym, to jest podstawowemu wymagającemu uzyskania pozwolenia na budowę oraz uproszczonemu, wymagającemu dokonania zgłoszenia wykonania robót budowlanych właściwemu organowi (art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego). Istotnym wyróżnikiem tych trybów było wykonanie robót budowlanych, które w zakresie anten i stacji, będą polegać na "instalacji" określonych urządzeń, tylko takie bowiem roboty zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia. [...].

Przywołała skarżąca także wyrok z dnia 18 września 2013 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 1240/12, w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: [...] Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego wadliwej wykładni art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo budowlane poprzez odmowę uznania, że przepis ten ma zastosowanie w sytuacji, gdy konstrukcja wsporcza umieszczona na kominie budynku mieszkalnego mierzy 2.5 m wysokości, wskazać należy na błędną konstrukcje tak postawionego zarzutu skargi kasacyjnej. Wskazany przepis ustawy - Prawo budowlane stanowi w sposób niebudzący wątpliwości interpretacyjnych, że zgłoszeniu właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Sąd pierwszej instancji niewadliwie uznał, że nie jest możliwy podział danego zamierzenia budowlanego. Wskazał zasadnie, że w tej sprawie niedopuszczalnym byłoby uznanie, że instalowanie samej konstrukcji wsporczej należy zakwalifikować do miana "instalowanie urządzeń". Przepis art. 30 ust. 1 pkt. 3 lit, b ustawy należy interpretować w powiązaniu z treścią art. 29 ust. 2 pkt. 15 ustawy, który jako urządzenie instalowane na obiekcie budowlanym traktuje zarówno antenowe konstrukcje wsporcze, jak i same instalacje radiokomunikacyjne. Elementy te powstają w ramach jednego zamierzenia inwestycyjnego. Tym samym, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiekcie budowlanym urządzenia w postaci anteny radiokomunikacyjnej i jej konstrukcji wsporczej będzie podlegało zgłoszeniu, gdy wysokość tego urządzenia (tj. anteny i jej wspornika) będzie przekraczać 3 m. Zarówno art. 29 ust. 2 pkt. 15, jak i art. 30 ust. 1 pkt.3 lit. b ustawy - Prawo budowlanego mówią o urządzeniach. Art. 29 ust. 2 pkt. 15 ustawy - Prawo budowlane dodatkowo precyzuje, że chodzi tu również o urządzenia będące zarówno konstrukcją wsporczą, jak i instalacją radiokomunikacyjną, którą niewątpliwie jest antena krótkofalarska, na obiektach budowlanych. Przedmiotowe urządzenie, a więc konstrukcja wsporcza i antena krótkofalarska, stanowi jedną całość. W stosunku do takiego urządzenia ma zastosowanie art. 30 ust. 1 pkt.3 lit. b ustawy - Prawo budowlane. [...]

Skarżąca podkreśliła, ze zamierzenie budowlane objęte zgłoszeniem obejmuje właśnie instalowanie antenowej konstrukcji wsporczej na istniejącym obiekcie budowlanym i wiąże się z wykorzystywaniem już istniejących wsporników. Co więcej istniejący obiekt budowlany to przede wszystkim antenowa konstrukcja wsporcza.

Obecna treść art. 29 ust. 2 pkt. 15 Prawa budowlanego została ustalona zmianą jaką wprowadziła ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, (w art. 65). Celem ustawodawcy było, jak wskazuje tytuł ustawy, uproszczenie procedur administracyjnych związanych z rozwojem sieci telekomunikacyjnych. Instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych na istniejącym obiekcie budowlanym, którego budowa wymagała pozwolenia na budowę oznaczałaby, według interpretacji przepisów prawa budowlanego dokonanego przez Wojewodę, że przepis określony art. 29 ust. 2 pkt. 15 Prawa budowlanego jest martwy, a ustawodawca nieracjonalny uchwalając ww. ustawę z 2010 r. - co jednoznacznie wskazuje, że zaskarżona decyzja Wojewody jest nieuzasadniona.

Ponadto zauważyła skarżąca, że oba organy, ale przede wszystkim Prezydent Miasta w decyzji w swojej decyzji, w sposób niewystarczający uzasadniły powód dlaczego pomijają art. 29 ust. 2 pkt. 15 Prawa budowlanego przy rozstrzyganiu wniosku skarżącej, w świetle dokumentacji technicznej załączonej do tego wniosku.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody z 24 października 2014 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 8 września 2014 r., wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia A. dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na podwyższeniu o 2 m konstrukcji antenowej wsporczej oraz wymianie anten sektorowych oraz urządzeń sterujących na dachu budynku przy ul. A. w G., dz. nr [...]. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art.30 ust.6 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. 2013, poz. 1409 – tekst jedn. ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Zasadniczym dla rozstrzygnięcia zagadnieniem jest ocena, czy przedmiotowa inwestycja w kształcie opisanym w zgłoszeniu mogła być zrealizowana na podstawie zgłoszenia inwestora, czy też jej realizacja wymagała pozwolenia na budowę. W ocenie skarżącej zgłoszone roboty budowlane dotyczą instalacji urządzeń radiotelekomunikacyjnych i w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy – Prawo budowlane, objęte są procedurą zgłoszenia. Natomiast organy obu instancji uznały, że stanowiące część planowanych prac podwyższenie istniejącej wieży o następny 2 metrowy moduł stanowi rozbudowę istniejącego obiektu budowlanego, co do której przepisy ustawy przewidują obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę.

Zgodnie z treścią art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Stosownie do art. 30 tej ustawy, wykonanie tego rodzaju robót podlega zgłoszeniu właściwemu organowi. W zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Stosownie do art. 30 ust. 6 ustawy właściwy organ wnosi sprzeciw, w szczególności jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Jak wynika z dokumentacji technicznej załączonej do zgłoszenia, przedmiotem zgłoszenia inwestor uczynił prace polegające na modernizacji antenowej konstrukcji wsporczej obejmującej podwyższenie o 2 m istniejącej antenowej konstrukcji, wymianie anten sektorowych (ilość anten pozostaje bez zmian, a ich oddziaływanie na środowisko ulega zmniejszeniu) deinstalacji istniejącego urządzenia sterującego BTS3812 i zamontowanie w jego miejscu kompletu urządzeń APM30+IBBS oraz montaż planowanych urządzeń RRU.

W jednolitym aktualnie orzecznictwie przyjęto, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, obejmująca wykonanie na budynku konstrukcji wsporczej (masztu) umieszczonej na fundamencie, wraz z urządzeniami antenowymi, nie stanowi instalowania (montażu) urządzeń na obiekcie, nie jest zatem objęte dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy i w związku z tym wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

Jednakże przedmiotem zgłoszenia w przedmiotowej sprawie nie jest wykonanie stacji bazowej telefonii komórkowej, a jedynie prace mające na celu modernizację stacji istniejącej. Należy przy tym przypomnieć przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 tej ustawy odnoszący się do instalowania urządzeń na budynku zwolnił instalowanie na obiekcie budowlanym urządzeń telekomunikacyjnego od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Aktualna pozostaje natomiast dotychczasowa wykładnia pojęcia "instalacja", co oznacza sytuację, w której istniał już nośnik, na jakim miałyby być zainstalowane anteny i urządzenia wyposażenia stacji bazowej. Tym samym wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na istniejącym obiekcie budowlanym urządzeń w postaci nowych anten radiokomunikacyjnej będzie podlegało zgłoszeniu, gdy wysokość tego urządzenia (tj. anteny i jej wspornika) nie będzie przekraczać 3 m. W przedmiotowej sprawie należy zgodzić się z Wojewodą, że wymiana anten i urządzeń sterujących na istniejącym obiekcie stanowi "instalację" zwolnioną z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Wątpliwości Sądu budzi jedynie uznanie przez Wojewodę, że podwyższenie istniejącego masztu antenowego o 2 m stanowi jego rozbudowę, która w myśl art. 29 ustawy Prawo budowlane nie jest zwolniona z uzyskania pozwolenia na budowę. W okolicznościach niniejszej sprawy podwyższenie to polega na montażu na 8 metrowej wieży dodatkowego 2 metrowego gotowego modułu. Zgodnie z projektem czynność ta nie wpłynie na stabilność całej konstrukcji, nie wymaga także żadnych dodatkowych prac budowlanych. W przekonaniu Sądu dokonane w ten sposób podwyższenie istniejącej wieży w pełni wypełnia dyspozycję przepisu art. art. 29 ust. 2 pkt 15 tej ustawy odnoszącego się do "instalowania" na istniejącym obiekcie "antenowych konstrukcji wsporczych", w związku z czym zwolnione jest od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Zasadnie skarżąca Spółka zarzuciła, że w sprawie doszło do naruszenia art. 30 ust. 6 pkt. 1, w związku z art. 29 ust. 2 pkt. 15 ustawy Prawo budowlane poprzez nieuzasadnione uznanie, że instalowanie antenowej konstrukcji wsporczej na istniejącym obiekcie budowlanym wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy przepisy prawa budowlanego przewidują możliwość instalowania antenowej konstrukcji wsporczej w trybie zgłoszenia.

W tych okolicznościach należało uznać, że organ odwoławczy nie miał podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 138 § 1 pkt 1 kpa i z tych względów Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł o jego uchyleniu.

Ponownie rozstrzygając sprawę organ odwoławczy uwzględni stanowisko zawarte w niniejszym uzasadnieniu, co oznacza że zaakceptuje odmienną niż w uchylonej decyzji wykładnię art. 29 ust. 1 pkt 15 Prawa budowlanego.

Zwrot kosztów postępowania nastąpił na podstawie art. 200 p.p.s.a.