Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 4/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
658
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 4 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2005 nr 31 poz 266
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - tekst jedn.
article: art. 184
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Protokolant st. sekretarz sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi A. O. na bezczynność Burmistrza Miasta S. w przedmiocie najmu lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

A. O. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pismo, datowane na dzień [...] 2010 r., wskazując w nim na bezczynność Burmistrza Miasta S., polegającą na niewydaniu aktu w przedmiocie jej zakwalifikowania oraz umieszczenia na liście osób uprawnionych i oczekujących na lokal z mieszkaniowego zasobu Gminy S..

W uzasadnieniu zajętego stanowiska wywiodła, że w dniu 24 marca 2010 r., w trybie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), wystąpiła do tegoż Burmistrza z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, bowiem doręczone jej pismo z dnia 31 marca 2009 r. nie jest aktem i nie stanowi decyzji lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 tej samej ustawy.

W odpowiedzi na skargę z dnia 21 grudnia 2010 r. Burmistrz Miasta S. wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie. Zaznaczył, że postanowieniem z dnia 15 lutego 2010 r. o sygn. akt IV SA/Gl 474/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę w sprawie starań skarżącej o umieszczenie jej na liście osób oczekujących na przydział lokalu komunalnego. Pomimo licznej korespondencji z organem skarżąca nie złożyła ponownego wniosku mieszkaniowego, celem potwierdzenia spełnienia przez nią kryteriów uprawniających do pozytywnego zakończenia sprawy. Co więcej, na każde pisemne wystąpienie skarżącej udzielano jej odpowiedzi i pouczano jak ma postąpić.

W piśmie procesowym z dnia [...] 2010 r. skarżąca wyjaśniła, że pierwszy wniosek w tej sprawie złożyła już w dniu 2 stycznia 2006 r. , a następny w roku 2007, cały czas domagając się umieszczenia jej na liście osób uprawnionych do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego. Z powodu długiego oczekiwania wystąpiła kolejno do Zarządu Budynków Miejskich w S. o wyjaśnienie jej sytuacji mieszkaniowo-bytowej, jak też do Rzecznika Praw Obywatelskich z prośbą o interwencję, a nadto Burmistrza Miasta S. z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie kwalifikacji jej wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez sądy administracyjne, zostały określone w art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.).

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest dopuszczalność wniesienia opisanej powyżej skargi z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego.

Nie ulega wątpliwości, że zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) określa art. 3 § 1-3 tej ustawy, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.

Zgodnie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a, tj. w sprawach na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wtedy, gdy w ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, lecz pomimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosowej decyzji bądź odpowiedniej czynności (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2003r., sygn. akt l SAB/Łd 23/02).

Wykładnią pojęcia czynności z zakresu administracji publicznej zajął się Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt l OPS 3/07 (publ. Centralna Baza Orzeczeń NSA - nsa.gov.pl). W uzasadnieniu powołanej uchwały NSA stwierdził, że o akcie lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a, na który może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego można mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administracyjnego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt lub czynność dotyczy, są określone w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Konieczne więc jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek organu administracji.

Z powyższych regulacji wynika, że warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec przedstawionego żądania strony, bowiem również treść cytowanego powyżej przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wskazuje, że akt lub czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Skarżąca przedmiotem skargi uczyniła bezczynność Burmistrza S. polegającą na nie zamieszczeniu jej na liście osób uprawnionych do lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu Gminy S..

W tym miejscu zauważyć przyjdzie, że zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy są uregulowane w ustawie z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 z późn. zm.). Powołana wyżej ustawa nie przewiduje załatwiana spraw przyznawania lokali w formie jakiegokolwiek aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 4 ust. 1-3 powołanej ustawy, kwestia zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy i gmina realizuje w tym zakresie zadania z zakresu administracji publicznej wykorzystując mieszkaniowy zasób gminy lub w inny sposób. Nie oznacza to jednak, że musi to czynić w formach zwykle przewidzianych dla tego rodzaju działalności organu administracji publicznej, tj. w formach aktów administracyjnych wydawanych w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszym przypadku kwestie te są bowiem załatwiane w formie cywilnoprawnej (umowa najmu) i wszelkie spory w takim przypadku rozstrzygać będą sądy powszechne.

Sprawa, której dotyczy niniejsze postępowanie, nie mieści się zatem w kategorii spraw, w których organ byłby zobowiązany do podjęcia sformalizowanego aktu administracyjnego. Brak jest bowiem przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który nakładałby taki obowiązek na organ.

W świetle powyższych rozważań, należy stwierdzić, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie podlega właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, ponieważ jej przedmiotem jest żądanie nie mieszczące się w zakresie kognicji tego sądu, który wyznaczony jest treścią art. 3 p.p.s.a. W konsekwencji, skarga podlega odrzuceniu bez badania jej zarzutów merytorycznych.

W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucił skargę.