Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 130/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi I. D. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego 1. stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku dopuściło się bezczynności w prowadzeniu postępowania, 2. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku do wydania decyzji, 4. przyznaje od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną w kwocie 1600 (tysiąc sześćset) złotych.


UZASADNIENIE

Skarga I. D. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego, wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Wnioskiem z dnia 16 czerwca 2020 r. I. D. (zwana dalej "stroną" lub "skarżącą") zwróciła się do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na męża J. D.

Burmistrz Gminy Kartuzy decyzją z dnia 13 lipca 2020 r., nr ŚR.825.320.8.1876.2020 odmówił I. D. świadczenia pielęgnacyjnego.

Po rozpatrzeniu odwołania strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z dnia 12 października 2020 r., nr SKO Gd/3665/20 utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 11 lutego 2021 r. sygn. akt III SA/Gd 1198/20, uchylił obie powyższe decyzje.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Burmistrz Gminy Kartuzy decyzją z dnia 18 maja 2021 r., nr ŚR. 8252.320.9.1576.2021 odmówił I. D. świadczenia pielęgnacyjnego.

Po rozpatrzeniu odwołania strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z dnia 21 października 2021 r., nr SKO Gd/3347/21 uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

Burmistrz Gminy Kartuzy decyzją z dnia 26 listopada 2021 r. nr ŚR.8252.320.10.1576.2021 ponownie odmówił przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego.

Od decyzji tej I. D. wniosła odwołanie, które organ pierwszej instancji przekazał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w dniu 25 stycznia 2022 r.

W dniu 9 maja 2022 r. do Kolegium wpłynęło pismo skarżącej informujące o złożeniu w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych wniosku o zawieszenie emerytury.

Kolegium pismem z dnia 10 maja 2022 r. zwróciło się do organu I instancji z wnioskiem o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w celu ustalenia, czy w sprawie istnieje związek przyczynowy między rezygnacją z zatrudnienia a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną. Wywiad środowiskowy wpłynął do Kolegium w dniu 10 czerwca 2022 r. Następnie pismem z dnia 6 lipca 2022 r. Kolegium zwróciło się do organu I instancji z wnioskiem o uzyskanie dodatkowego materiału dowodowego, którego uzupełnienie było konieczne dla rozstrzygnięcia sprawy.

W dniu 14 września 2022 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku wpłynęło ponaglenie na bezczynność wniesione przez skarżącą.

Kolegium w piśmie z dnia 4 października 2022 r. poinformowało skarżącą, że w terminie 14 dni od otrzymania pisma może ona zapoznać się i wypowiedzieć co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz przedłożyć dodatkowe dowody.

Skarżąca w skardze z dnia 10 października 2022 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosła o wyznaczenie organowi terminu na wydanie decyzji w sprawie oraz o stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, a przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że czynności mające na celu załatwienie sprawy, podjęte zostały przez Kolegium odpowiednio po 4 i po 5 miesiącach od wpływu sprawy do Kolegium, czym organ naruszył terminy określone art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2022r., poz. 2000), dalej "k.p.a."., jak również nie dochował obowiązków nałożonych na niego przez art. 36 k.p.a., tj. nie poinformował strony o niezałatwieniu sprawy w terminie ani nie wyznaczył choćby przybliżonego terminu załatwienia sprawy. Skarżąca oświadczyła, że mając na uwadze obecnie dominującą linię orzeczniczą sądów administracyjnych w odniesieniu do osób pobierających emeryturę oraz treść poprzedniej decyzji Kolegium, z dniem 1 maja 2022 r. doprowadziła do zawieszenia wypłaty przysługującej jej emerytury, a zatem od 5 miesięcy pozostaje bez jakichkolwiek dochodów umożliwiających normalne funkcjonowanie.

Zaznaczono też, że ponaglenie na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku nie zostało przez organ rozpatrzone w 7-dniowym terminie od jego otrzymania, czym organ dopuścił się naruszenia art. 37 § 5 i 6 k.p.a. Kolegium pomimo pisemnego ponaglenia oraz wielokrotnych prób kontaktu telefonicznego, mimo podjęcia pewnych czynności wyjaśniających w sprawie, nadal nie wydało ostatecznego rozstrzygnięcia, naruszając przy tym nie tylko szczególne przepisy dotyczące terminów rozpatrywania spraw administracyjnych, ale również jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego określoną w art. 12 k.p.a. tj. zasadę szybkości i prostoty postępowania. Sprawa na dzień złożenia skargi rozpatrywana jest przez Kolegium przez ponad 9 miesięcy, zatem uznać należy, że organ prowadzi postępowanie w sposób przewlekły, co jest szczególnie rażące mając na uwadze fakt, iż skarżąca oczekuje od 5 miesięcy na wydanie przez organ odwoławczy ostatecznego rozstrzygnięcia nie mając jakiegokolwiek stałego źródła uzyskiwania środków utrzymania z uwagi na zawieszone prawo do emerytury.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o umorzenie postępowania wskazując, że Kolegium w dniu 31 października 2022r. wydało decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji, co sprawia, że zachodzą przesłanki do umorzenia niniejszego postępowania w całości. Kolegium wskazało też, że po złożeniu przez skarżącą odwołania oraz poinformowaniu przez skarżącą w dniu 9 maja 2022r. o złożeniu wniosku do ZUS o zawieszenie wypłaty emerytury, Kolegium podjęło czynności wyjaśniające w celu ustalenia, czy istnieje związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia a sprawowaniem opieki nad mężem. W trakcie prowadzonego postępowania w trybie art. 136 k.p.a. w zakresie uzupełnienia materiału dowodowego, ostatnie pismo skarżącej wpłynęło do Kolegium w dniu 25 października 2022r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 239), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Pełnomocnik skarżącej, wnosząc skargę zatytułował ją jako skargę na przewlekłość postępowania, w treści skargi wnosząc o wyznaczenie organowi terminu na wydanie decyzji. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wskazał ponadto, że organ naruszył terminy rozpatrzenia sprawy określone art. 35 k.p.a., jak również nie dochował obowiązków nałożonych na niego przez art. 36 k.p.a., tj. nie poinformował strony o niezałatwieniu sprawy w terminie ani nie wyznaczył choćby przybliżonego terminu załatwienia sprawy. Uwzględniając taką treść skargi, Sąd potraktował wniesioną skargę jako skargę na bezczynność organu.

Wskazać bowiem należy, że bezczynność oraz przewlekłość są to dwa stany zaniechania, które wobec sygnalizowanego przez praktykę i doktrynę problemu rozgraniczenia znaczenia obu pojęć zostały odrębnie stypizowane (choć powodują takie same konsekwencje prawne) na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 935). Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 37 § 1 k.p.a., bezczynność to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (pkt 1), natomiast przewlekłość postępowania to stan, w którym postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (pkt 2).

W świetle wskazanej regulacji bezczynność jest zatem stanem obiektywnie sprawdzalnym, związanym tylko z upływem terminu określonego w ustawie albo terminu wyznaczonego przez organ na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Przewlekłe prowadzenie postępowania natomiast to stan, w którym wprawdzie organ administracji nie przekroczył terminów określonych wyżej, a zatem nie ma podstaw do stwierdzenia jego bezczynności, ale prowadzi to postępowanie dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 4 grudnia 2019 r., sygn. II OSK 2317/19 stwierdził, że o przewlekłym prowadzeniu postępowania w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić tylko wówczas, gdy jeszcze nie upłynął termin do wydania decyzji określony według przepisów wskazanych w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., a organ przy dołożeniu należytej staranności mógłby sprawę załatwić przed upływem tych terminów. Po ich upływie ocenie może podlegać jedynie stan bezczynności organu.

Kwestie terminów załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym regulują przepisy rozdziału 7 działu I Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 35 § 1 k.p.a. zawiera ogólną wytyczną, zgodnie z którą sprawy administracyjne powinny być załatwiane bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Stosownie zaś do art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).

Jak wynika z akt sprawy, wydanie decyzji nastąpiło w dniu 31 października 2022 r. (już po wniesieniu skargi w dniu 10 października 2022 r.), tj. po upływie 9 miesięcy od wpłynięcia do organu odwołania strony, co miało miejsce 25 stycznia 2022 r. Pierwszą procesową czynnością podjętą przez Kolegium było zwrócenie się pismem z dnia 10 maja 2022 r. do organu I instancji o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w sprawie. Czynność ta miała miejsce dopiero po upływie prawie czterech miesięcy od wpłynięcia przedmiotowego odwołania, w sytuacji, w której zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. termin załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym wynosi miesiąc. Wywiad środowiskowy wpłynął do Kolegium w dniu 10 czerwca 2022 r. Po upływie miesiąca, tj. w dniu 6 lipca 2022 r., Kolegium zwróciło się do organu I instancji o przedłożenie dodatkowych dokumentów, tj. zaświadczenia lekarskiego lub innych dowodów o stanie zdrowia J. D. oraz ustalenie, czy skarżąca po uzyskaniu praw do emerytury podejmowała zatrudnienie, jakie były ewentualne przyczyny ustania zatrudnienia oraz czy w chwili obecnej mogłaby podjąć zatrudnienie i w jakim zawodzie. Odpowiedź wpłynęła do Kolegium w dniu 15 września 2022 r. Pismem z dnia 14 października 2022 r. Kolegium wyznaczył stronie termin do zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranego materiału dowodowego sprawy i zgłoszonych żądań, następnie wydał w dniu 31 października 2022 r. decyzję kończącą postępowanie.

Analizując przebieg postępowania odwoławczego wskazać należy, że w sprawie tej niewątpliwie miała miejsce bezczynność w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., organ odwoławczy bowiem nie rozpoznał sprawy w terminie miesięcznym przewidzianym w art. 35 § 3 k.p.a. ani nie wyznaczył nowego terminu rozpatrzenia sprawy zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Sytuacja to oznacza, że organ pozostawał w bezczynności, stosownie do art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., o czym orzeczono w pkt 1 wyroku.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

Mając na uwadze, że organ wydał decyzję w sprawie po dniu wniesienia skargi, ale przed datą wyrokowania przez Sąd, zdezaktualizowała się przesłanka wydania orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. nakazania organowi wydania decyzji. Wobec tego Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania Kolegium do wydania decyzji (pkt 3 wyroku).

Nie było natomiast podstaw do umorzenia postępowania sądowego w całości, o co wnosiło Kolegium w odpowiedzi na skargę. To, że organ wydał decyzję po wniesieniu skargi na bezczynność, nie może uzasadniać samo w sobie oddalenia skargi ani umorzenia postępowania w całości (zob. wyr. NSA z 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1441/16). W obecnym stanie prawnym rozpoznanie skargi na bezczynność organu, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., polega bowiem nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu. Wydanie przez organ administracyjny decyzji, w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi na bezczynność nie zwalania sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. m.in. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy organ dopuścił się bezczynność (art. 149 § 1 pkt 3) oraz czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Tym samym stanowisko organu, że w sytuacji gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organ administracyjny wydał decyzję, konieczne jest umorzenie postępowania sądowego w całości jest nieprawidłowe, ponieważ nie uwzględnia pełnej treści art. 149 p.p.s.a. Umorzenie postępowania sądowego jest zasadne jedynie co do zobowiązania organu do wydania decyzji, ponieważ tylko w tym zakresie postępowanie to stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (uchwała 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, ONSAiWSA z 2009 r., z. 4, poz. 63).

Sąd uznał, że bezczynność organu w tej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 wyroku). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy, gdyż wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne (por. m.in. wyroki: WSA w Białymstoku z dnia 11 maja 2017 r., II SAB/Bk 38/17; WSA w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2017 r., II SAB/Łd 13/17 oraz WSA w Krakowie z dnia 22 marca 2017 r., II SAB/Kr 35/17). W orzecznictwie sądowym zwraca się także uwagę, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że prawo naruszono w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2016 r., I OSK 2451/14). Oceny sposobu prowadzenia postępowania pod kątem bezczynności należy dokonywać mając na uwadze zindywidualizowane okoliczności sprawy (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015 r., II OSK 652/15).

Kierując się przedstawionymi wyżej kryteriami Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wielomiesięczne przekroczenie terminu rozpoznania przez organ odwoławczy sprawy świadczy o rażącym naruszeniu art. 35 § 3 k.p.a. Wprawdzie w sprawie wystąpiła konieczność dokonania dodatkowych czynności, jednak organ powinien był podjąć je niezwłocznie po wpływie odwołania, a nie dopiero po czterech miesiącach. Ponadto powinien dokonać wyznaczenia nowego terminu rozpatrzenia sprawy, stosownie do art. 36 § 1 k.p.a., czego również nie uczynił. Czynności Kolegium nie cechowały się też niezbędną koncentracją, dopiero bowiem po miesiącu od wpływu od organu I instancji dokumentacji zawierającej przeprowadzony w sprawie wywiad środowiskowy (10 czerwca 2022 r.), organ odwoławczy zwrócił się o dodatkowe dokumenty i wyjaśnienia (pismem z dnia 6 lipca 2022 r.) i to mimo świadomości, że skarżąca w maju 2022 r. zawiesiła emeryturę i pozostaje bez środków utrzymania oczekując na wydanie decyzji w sprawie. Podobnie, miesiąc upłynął pomiędzy datą wpływu do organu dokumentacji przekazanej przez organ I instancji (15 września 2022r.) a wyznaczeniem stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie (14 października 2022r.). Jednocześnie należy podkreślić, że stwierdzona bezczynność wynikała wyłącznie z postawy (zaniechań) organu, a z przekazanych akt sprawy nie wynika, by do zaistniałej sytuacji przyczyniła się strona skarżąca.

Podkreślić należy, że za rozpoznaniem sprawy z zachowaniem przewidzianego przepisami prawa terminu przemawiał charakter tej sprawy, dotyczącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a więc środków utrzymania dla osoby opiekującej się osobą bliską, wymagająca opieki z uwagi na niepełnosprawność w stopniu znacznym. Nierozpoznanie sprawy w terminie skutkuje dla osoby, która nie podejmuje zatrudnienia w związku ze sprawowaniem opieki, przedłużaniem się okresu w którym osoba ta nie uzyskuje środków na utrzymanie.

Powyższe szczególne okoliczności uzasadniały też w ocenie Sądu przyznanie skarżącej sumy pieniężnej, o czym orzeczono w pkt 4 wyroku. Podstawę prawną stanowił art. 149 § 2 p.p.s.a., w myśl którego sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., zgodnie z którym grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Przyznanie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest środkiem o charakterze kompensacyjno-dyscyplinującym. Suma pieniężna stanowi formę rekompensaty dla strony skarżącej za zwłokę w załatwieniu sprawy. Suma ta, chociaż ma charakter kompensacyjny, nie ma na celu naprawienia szkody. Odpowiedzialność za szkodę przewidzianą w art. 4171 § 3 kodeksu cywilnego wyklucza traktowanie sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., jako odszkodowania. Przyznawana na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. suma pieniężna nie zastępuje zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia dóbr osobistych. Otrzymana kwota ma zrekompensować negatywne przeżycia związane z niezałatwieniem sprawy w terminie, z naruszeniem prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki oraz niedogodności, jakich strona doznała na skutek bezczynności organu administracji (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 maja 2020 r. sygn. akt III SAB/Wr 1224/19).

Sąd wziął pod uwagę, że w niniejszej sprawie okres bezczynności organu nie znajduje wytłumaczenia w stopniu jej skomplikowania i jest zawiniony przez organ oraz że ze względu na jej przedmiot organ zobowiązany był do szczególnej staranności w jej jak najszybszym rozstrzygnięciu. Zasadne jest zrekompensowanie skarżącej negatywnych przeżyć psychicznych związanych z tą sytuacją oraz z naruszeniem prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki. W ocenie Sądu, suma pieniężna w wysokości 1600 zł jest adekwatna do okoliczności sprawy, zaniedbania organu i zrekompensuje negatywne przeżycia związane z naruszeniem prawa skarżącej do rozpoznania sprawy w terminie. Wysokość przyznanej sumy pieniężnej spełnia kryterium przewidziane w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Złożona w sprawie skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).