Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 453/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia WSA del. Maja Chodacka (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. sp. z o. o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 1065/15 w sprawie ze skargi P. sp. z o. o. w S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 11 maja 2015 r. nr ITPP2/4512-172/15/AW w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. sp. z o. o. w S. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi.

1.1. Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2015r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 1065/15 oddalił skargę P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 11 maja 2015r. nr ITPP2/4512-172/15/AW w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego.

1.2. Stan sprawy Sąd pierwszej instancji przedstawił następująco. W dniu 16 lutego 2015r. strona złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku powstania obowiązku podatkowego w związku z nabyciem udziałów własnych w zamian za wynagrodzenie w postaci lodołamaczy. Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynikało, iż Wnioskodawczyni zajmuje się przede wszystkim pozostałymi robotami inżynierii wodnej, przeładunkami towarów masowych, transportem wodnym i lodołamaniem, które stanowi główne źródło jej przychodów. Jest spółką Skarbu Państwa, który do dnia 21 października 2014r. posiadał 100% udziałów. W dniu 21 października 2014r., bez formalnego zwołania, odbyło się Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników, którego porządek przewidywał m.in. (w związku z uzyskaniem przez Ministra Skarbu Państwa zgody Rady Ministrów na zbycie części udziałów na rzecz Skarżącej) podjęcie uchwały w sprawie wyrażenia zgody na nabycie udziałów własnych przez wnioskodawczynię i podjęcie uchwały w sprawie umorzenia tych udziałów.

W związku z podjęciem ww. uchwał wnioskodawczyni podpisała umowę ze Skarbem Państwa, reprezentowanym przez Ministra Skarbu Państwa. Zgodnie z zapisami tej umowy, wnioskodawczyni nabyła 21,9% udziałów własnych w celu umorzenia za wynagrodzeniem w postaci siedmiu lodołamaczy o wartości 6.242.654,00 zł i środków pieniężnych w wysokości 2.688,02 zł. Zapłata za nabyte udziały ma nastąpić w terminie 1 miesiąca po upływie 6 miesięcy od dnia zgłoszenia wpisu o obniżeniu kapitału zakładowego do Krajowego Rejestru Sądowego. Skarżąca złożyła wniosek o zmianę danych podmiotu w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 10 lutego 2015 r., tj. w terminie 1 tygodnia od zakończenia postępowania konwokacyjnego.

W związku z powyższym opisem zadano pytania:

- Czy nabycie przez wnioskodawczynię od swojego udziałowca (Skarbu Państwa) udziałów własnych w celu ich umorzenia w zamian za wynagrodzenie w postaci lodołamaczy i środków pieniężnych będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

- Jeżeli tak - kiedy powstanie obowiązek podatkowy?

Zdaniem wnioskodawczyni, w przedmiotowej sprawie nie wystąpi żaden obowiązek podatkowy, ponieważ nabycie udziałów własnych celem ich umorzenia w zamian za wynagrodzenie w postaci lodołamaczy nie stanowi czynności opodatkowanej podatkiem VAT oraz umorzenie udziałów, jako czynność wewnątrzustrojowa wnioskodawczyni, nie nosi znamion ani dostawy towarów, ani świadczenia usług i tym bardziej nie można jej uznać za czynność wykonywaną w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

1.3. W interpretacji indywidualnej z dnia 11 maja 2015r. nr ITPP2/4512-172/15/AW Minister Finansów uznał stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe. Przytaczając treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 2 pkt 6, pkt 22, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1,art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm. – dalej: "ustawa o podatku od towarów i usług") oraz art. 199 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm. – dalej: "k.s.h."), organ wskazał, że z powyższych przepisów wynika, że umorzenie udziałów jest czynnością zmierzającą do likwidacji pewnej partii lub wszystkich udziałów, a w konsekwencji powoduje likwidację określonej części kapitału zakładowego albo samych udziałów - w przypadku, gdy umorzenie nie jest połączone z obniżeniem kapitału zakładowego (odbywa się z zysku). Umorzenie dobrowolne zostało zdefiniowane jako dokonywane za zgodą wspólnika, w drodze nabycia udziału przez spółkę (np. sprzedaż, darowizna).

Następnie organ wskazał, że co prawda sama czynność nabycia własnych udziałów w celu ich umorzenia nie jest objęta podatkiem od towarów i usług, gdyż nie będzie stanowić ani podstawy dostawy towarów ani świadczenia usług. Tym niemniej organ wskazał, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem wnioskodawczyni, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpi żaden obowiązek podatkowy. Należy bowiem zauważyć, że przekazanie przez wnioskodawczynię składników majątkowych (towarów w postaci lodołamaczy) na rzecz udziałowca w zamian za przejęte udziały będzie odpowiadać hipotezie art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i tym samym będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nastąpi bowiem przeniesienie prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel i przeniesienie to będzie mieć charakter odpłatny. Skoro wartość udziałów, które wnioskodawczyni nabyła w celu ich umorzenia, jest wyrażalna w wartościach pieniężnych, to zaistnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą tych towarów, a wynagrodzeniem stanowiącym konkretną wartość pieniężną. Organ podkreślił, że przy omawianej transakcji wnioskodawczyni będzie działała w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż odpłatne przekazanie towarów, które stanowią składniki jej majątku, będzie stanowić czynność wykonywaną w ramach działalności gospodarczej.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1. Na powyższą interpretację strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, poprzedzając ją bezskutecznym wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie:

- prawa materialnego polegające na błędnej wykładni art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i uznanie, że przekazanie wynagrodzenia za umorzone udziały (lodołamaczy) stanowi dostawę towarów i w związku z tym czynność ta podlega podatkowi od towarów i usług;

- prawa materialnego polegające na błędnej wykładni art. 15 ust. 1-2 ustawy o podatku od towarów i usług, polegające na niewłaściwym zakwalifikowaniu skarżącej, jako podatnika podatku od towarów i usług w odniesieniu do czynności wypłaty wynagrodzenia (poprzez przekazanie lodołamaczy) za umarzane udziały;

- przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 122 w zw. z art. 14a § 1 i art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm. – dalej: "Ordynacja podatkowa"), poprzez wydanie zaskarżonej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz indywidualnej interpretacji podatkowej z naruszeniem przepisów prawa oraz prowadzenie postępowania w sposób budzący nieufność do organów podatkowych, bez uwzględniania obowiązujących przepisów oraz orzecznictwa sądów dotyczącego materii nieopodatkowania czynności nabycia udziałów w celu umorzenia podatkiem VAT.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej: "ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi") oddalił skargę. Wymieniony wyrok oraz pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego: orzeczenia.nsa.gov.pl.

3.2. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku powołał przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie, a następnie w oparciu o orzecznictwo TSUE i sądów krajowych przyjął, że jak słusznie zauważył organ interpretacyjny umorzenie udziałów przez spółkę powoduje w konsekwencji likwidację określonej części kapitału zakładowego albo samych udziałów, gdy umorzenie nie jest połączone z obniżeniem kapitału zakładowego.

Zatem nabycie udziałów przez spółkę od wspólnika za wynagrodzeniem w celu ich umorzenia następuje na skutek zawarcia umowy sprzedaży pomiędzy tymi podmiotami. Wspólnik zbywa na rzez spółki swoje udziały, które mają określoną wartość nie tylko nominalną, lecz także bilansową i rynkową. W sytuacji, gdy w zamian za zbyte przez wspólnika udziały, mające określoną wartość w ramach instytucji umorzenia udziałów spółka przekazuje wspólnikowi towar w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług, to w ramach tej instytucji dochodzi do dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Dochodzi bowiem w tym przypadku do przeniesienia przez spółkę na rzecz wspólnika prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Przeniesienie to jest odpłatne, gdyż spółka uzyskuje w zamian udziały, które mają określoną wartość nie tylko nominalną. Nie ma przy tym znaczenia, że czynność ta odbywa się w ramach instytucji umorzenia udziałów (por. uzasadnienie uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 16 listopada 2015r. w sprawie I FPS 6/15). Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji przyznał rację organowi interpretacyjnemu co do tego, że przekazanie przez spółkę na rzecz wspólnika rzeczy, jakimi są lodołamacze w zamian za nabycie przez spółkę jego udziałów w celu umorzenia spełnia kryteria dostawy i w konsekwencji podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wskazano, że stosownie do treści tego przepisu podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Stosownie zaś do art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Czyli spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jako osoba prawna wykonująca działalność (dostawę), która w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług może być uznana za działalność gospodarczą, prowadząca tę działalność samodzielnie może być uznana za podatnika podatku od towarów i usług (por. T. Michalik, VAT Komentarz Wydawnictwo C.H. Beck, wydanie 9 str. 213). Ponadto wskazano, że brak celu zarobkowego konkretnej transakcji nie oznacza niemożności uznania takiej umowy jako zawartej poza prowadzoną działalnością gospodarczą. Brak jest także przepisu, który odmawiałby przyznania charakteru działalności gospodarczej umowom zawieranym pomiędzy spółką a wspólnikiem.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. W skardze kasacyjnej pełnomocnik strony skarżącej wyrokowi Sądu pierwszej instancji, zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 120, 121 § 1 oraz 122 w zw. z art. 14a § 1 i art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie w związku z kontrolą legalności działania organów administracji skarbowej, iż postępowanie w przedmiocie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego było prowadzone w sposób budzący nieufność do organów podatkowych, bez uwzględniania obowiązujących przepisów oraz orzecznictwa Sądów dotyczącego materii nieopodatkowania czynności nabycia udziałów w celu umorzenia podatkiem VAT,

b) art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi w całości pomimo, iż istniały podstawy do uwzględnienia stanowiska i zarzutów skarżącej,

c) art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego niezastosowanie i niezawarcie w uzasadnieniu wyroku należytego wyjaśnienia okoliczności dotyczącej statusu skarżącej jako podatnika podatku VAT; WSA jedynie w sposób pobieżny i lapidarny odniósł się do zarzutu skarżącej dotyczącej nieposiadania statusu podatnika podatku VAT w związku z czynnością przeniesienia własności lodołamaczy w zamian za nabycie udziałów własnych spółki w celu ich umorzenia, konsekwencji nie zastosował powyżej normy prawnej.

2) naruszenie prawa materialnego polegające na:

a) błędnej wykładni art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 9 ust. 1 VI Dyrektywy Rady 2006/112/WE, polegające na niewłaściwym zakwalifikowaniu skarżącej jako podatnika podatku od towarów i usług, w szczególności poprzez przyjęcie, że "dostawa towarów" nastąpiła w zakresie wykonywanej przez Spółkę działalności gospodarczej,

b) błędnej wykładni art. 5 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, polegającej na niewłaściwym zakwalifikowaniu przeniesienia własności lodołamaczy stanowiącego wynagrodzenie za nabycie przez skarżącą

udziałów w celu umorzenia jako czynności "dostawy towarów" i w związku z

tym czynność ta podlega podatkowi od towarów i usług;

c) błędnej wykładni art. 5 ust. 1 pkt 1, w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez przyjęcie, że wypłata wynagrodzenia w formie rzeczowej

dokonywana w ramach instytucji umorzenia udziałów stanowi czynność

odpłatną pozostającą w bezpośrednim związku z celem umowy nabycia udziałów, a tym samym podlegającą podatkowi od towarów i usług.

4.2. Autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, o zasądzenie od kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

5. Odpowiedź na skargę kasacyjną.

5.1. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

6.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów.

6.2. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności stwierdza, iż zarzuty związane z naruszeniem przepisów postępowania nie zasługują na uwzględnienie. W istocie tymi zarzutami kasator podważa ocenę sprawy dokonaną przez organ w zaskarżonej interpretacji i zaakceptowaną przez Sąd pierwszej instancji. Należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Najbardziej istotnym elementem uzasadnienia są rozważania prawne, w których prezentowany jest sposób rozumowania i argumentacji sądu. Warto przypomnieć, że w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39 podkreślono, że podstawa prawna rozstrzygnięcia (wyroku) obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. Znaczenie procesowe tego elementu uzasadnienia uwidacznia się w tym, że ma on dać rękojmię, iż sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia; ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne; ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku.

Jakkolwiek czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i mająca sprawozdawczy charakter, sama przez się nie może wpływać na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy, niemniej tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2010 r., I FSK 911/09, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem niezbędnym jest wskazanie w uzasadnieniu wyroku przepisów prawa, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia. Niezbędnym jest także podanie wykładni tych norm prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie sporządził uzasadnienie zaskarżonego wyroku z uwzględnieniem zasad określonych wyżej. Fakt, iż strona nie zgadza się z dokonaną wykładnią przepisów prawa materialnego w okolicznościach faktycznych sprawy, nie oznacza, iż Sąd pierwszej instancji naruszył wskazane wyżej przepisy.

6.3. Odnosząc się natomiast do zarzutów związanych z naruszeniem przepisów prawa materialnego należy stwierdzić, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odniósł się w uzasadnieniu wyroku do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2015r. sygn. akt I FPS 6/15, w której stwierdzono, iż: "Przekazanie nieruchomości wspólnikowi w zamian za nabycie przez spółkę jego udziałów w celu ich umorzenia podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm)". W skardze kasacyjnej stwierdzono, iż tezy zawarte w niniejszej uchwale nie mają przełożenia na stan faktyczny niniejszej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, iż skoro nie ulega wątpliwości co do tego, że wkłady niepieniężne wnoszone do spółek prawa handlowego podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT, to nie ma żadnego uzasadnienia do uznania, by w sytuacji odwrotnej tj. przekazania przez spółkę prawa handlowego wspólnikowi nieruchomości (rzeczy) z zamian za nabyte od wspólnika udziały, czynność tę traktować inaczej tylko z tego powodu, że odbywa się ona w ramach umorzenia udziału. Bowiem w sytuacji, gdy wniesienie przez wspólnika aportu do spółki w zamian za otrzymane udziały stanowi dostawę towarów, to także przekazanie przez spółkę wspólnikowi towaru w zamian za zbywane przez niego na rzecz spółki udziały stanowi dostawę towarów. W obu tych przypadkach dochodzi do odpłatnego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. W pierwszym przypadku przez wspólnika na rzecz spółki, a w drugim przez spółkę na rzecz wspólnika. Ten pogląd nie został skutecznie zakwestionowany w skardze kasacyjnej.

6.4. Nadto, w tym kontekście potwierdzeniem stanowiska zawartego w przywołanej uchwale jest wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z dnia 13 czerwca 2018 r. w sprawie C-421/17 (ECLI:EU:C:2018:432), w którym Trybunał orzekł, że "artykuł 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że przekazanie przez spółkę akcyjną na rzecz jednego z jej akcjonariuszy własności nieruchomości, dokonane, jak w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym, tytułem wynagrodzenia za nabycie przez ową spółkę akcyjną, w ramach mechanizmu umorzenia akcji przewidzianego w przepisach krajowych, akcji posiadanych przez owego akcjonariusza w jej kapitale zakładowym, stanowi odpłatną dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej, o ile owa nieruchomość jest związana z działalnością gospodarczą owej spółki akcyjnej".

Trybunał stwierdził, że co się tyczy transakcji tego rodzaju, jak w postępowaniu głównym, jest po pierwsze bezsporne, że transakcja planowana pomiędzy skarżącą a jej akcjonariuszem doprowadzi do przekazania prawa własności nieruchomości, o których mowa, oraz po drugie, że skarżąca jest podatnikiem. Ponadto Trybunał podniósł, że w niniejszej sprawie pomiędzy dostawcą nieruchomości a jej odbiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach którego skarżąca przekazuje własność nieruchomości swojemu akcjonariuszowi w zamian za posiadane przez niego akcje. W związku z tym, jako że obydwie strony przekazują sobie wzajemnie prawa własności, dokonują one transakcji zarówno w charakterze dostawcy, jak i w charakterze nabywcy. W konsekwencji chodzi o stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych, z których jedno stanowi równowartość drugiego w rozumieniu orzecznictwa Trybunału.

Trybunał podkreślił też, że wprawdzie w ramach procedury przed organami podatkowymi skarżąca podniosła, że obydwie rozpatrywane transakcje stanowią jedną transakcję złożoną, w skład której wchodzi umorzenie akcji oraz zapłata wynagrodzenia z tego tytułu, polegająca na dostawie towarów, to jednak zdaniem Trybunału - mając na uwadze wzajemny charakter świadczeń między obydwiema spółkami i podwójny charakter każdej ze stron w ramach ich stosunku prawnego, z jednej strony jako dostawcy i z drugiej strony jako odbiorcy - należy rozróżnić te dwie transakcje.

Odnośnie transakcji dostawy nieruchomości rozpatrywanych w postępowaniu głównym, gdyby okazało się, że owe nieruchomości, których własność miałaby zostać przekazana przez skarżącą w zamian za planowane "umorzenie", są nieruchomościami pozostającymi w zakresie "działalności gospodarczej" owej Spółki w szerokim rozumieniu, jakie zostało przyjęte w orzecznictwie TSUE, co podlega weryfikacji przez sąd odsyłający, wówczas należałoby stwierdzić, że tego rodzaju transakcja podlega opodatkowaniu VAT. W tym względzie, sama okoliczność, że przyczyną przekazania własności jest zapłata za omawiane akcje, i że owa transakcja mieści się w kontekście restrukturyzacji skarżącej Spółki nie może prowadzić do wniosku, że tego rodzaju dostawa nieruchomości jest wyłączona z zakresu stosowania art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy VAT.

Odnośnie natomiast transakcji umorzenia akcji, TSUE stwierdził, że z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że samo nabycie, czy posiadanie akcji, nie może być traktowane jako "działalność gospodarcza" w rozumieniu dyrektywy VAT. Samo dzierżenie tytułów uczestnictwa innych przedsiębiorstw nie stanowi wykorzystywania dóbr w sposób ciągły do celów zarobkowych, ponieważ ewentualna dywidenda będąca pożytkiem z tego uczestnictwa wynika z samej własności dóbr, a nie jest świadczeniem wzajemnym z tytułu jakiejkolwiek działalności gospodarczej w rozumieniu tejże dyrektywy (wyrok z dnia 26 maja 2005 r., [...], C-465/03, EU:C:2005:320, pkt 19 i przytoczone tam orzecznictwo). Skoro zatem nabycie tytułów uczestnictwa w innych przedsiębiorstwach nie stanowi samo w sobie działalności gospodarczej w rozumieniu tejże dyrektywy, nie są nią tym samym transakcje polegające na zbyciu tego rodzaju tytułów (wyrok z dnia 20 czerwca 1996 r., [...], C-155/94, EU:C:1996:243, pkt 33).

6.5. Odnosząc powyższe na stan niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż przedmiotowe lodołamacze są związane z działalnością gospodarczą podatnika, co bezsprzecznie wynika z treści wniosku o interpretację, a w świetle przywołanego wyżej orzecznictwa nabycie przez Spółkę od swojego udziałowca (Skarbu Państwa) udziałów własnych w celu ich umorzenia w zamian za wynagrodzenie w postaci lodołamaczy i środków pieniężnych będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W konsekwencji, za nietrafne uznać należy sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego.

6.6. W związku z powyższym uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 oraz art. 209 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015r., poz. 1804) - zasądzając kwotę 480 zł, jako 100 % stawki minimalnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji określonej w przepisach przywołanych wyżej.