Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1743/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1, 14 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 2 pkt 1, art. 34
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: par. 7 pkt 3
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1587
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania  przestrzennego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Piotr Broda /spr./ Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 80/17 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z/s we [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] na rzecz [...] sp. z o. o. z/s we [...] kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 80/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu skargi A. sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej: "Spółka") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. (dalej: "SKO") z dnia 7 września 2016 r. w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2016 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne

i prawne sprawy.

Zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Prezydent W., po wystąpieniu pokontrolnym [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "WIOŚ")

z dnia [...] kwietnia 2016 r., wszczął postępowanie w sprawie wydania decyzji

o dopuszczalnym poziomie hałasu dla spółki A. sp. z o.o.

Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. Prezydent W. ustalił dla Spółki dopuszczalne poziomy hałasu emitowanego do środowiska poza teren zakładu przy ul. S. [...] we W. na poziomie: 50 dB - dla pory dnia od godz. 6:00 do 22:00 oraz 40 dB dla pory nocy od godz. 22:00 do 6:00. Podstawę do wydania decyzji stanowiły pomiary wykonane przez WIOŚ w trzech punktach pomiarowych w dniu [...] marca 2016 r.

w godzinach od 22:00 do 22:30

Decyzją z dnia [...] września 2016 r., po rozpoznaniu odwołania Spółki, SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta W. Odwołując się do sprawozdania WIOŚ i uznając je jako dowód w sprawie Kolegium uznało, że wynik pomiarów kontrolnych przekroczył wartość normatywną. Zdaniem SKO uzasadniało to zastosowanie regulacji wynikającej z ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (dalej: "p.o.ś."). SKO wskazało, że organ I instancji w odniesieniu do terenów, na które oddziałuje zakład Spółki, prawidłowo przyjął dopuszczalne poziomy hałasu odpowiadające poziomom właściwym dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Rozpoznając skargę Spółki od powyższej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał, że zaskarżona decyzja narusza obowiązujący porządek prawny w stopniu skutkującym koniecznością jej eliminacji z porządku prawnego. Sąd stwierdził, że wyniki pomiarów przeprowadzonych przez WIOŚ dawały organowi I instancji podstawy do wszczęcia postępowania dotyczącego wydania decyzji, o której mowa w art. 115a p.o.ś. Organ zobowiązany jest jednak do przeprowadzenia w tym zakresie stosownego postępowania wyjaśniającego, czego Prezydent W. nie uczynił, a SKO powyższego uchybienia nie usunął. W decyzji organu I instancji ustalono dopuszczalne poziomy hałasu dla pory dnia i nocy, podczas gdy pomiary dokonane przez WIOŚ, potraktowane przez organy jako jedyny dowód w sprawie, miały miejsce jedynie w porze nocnej. Wobec powyższego zdaniem Sądu decyzja Prezydenta W. w znacznej części nie znajduje oparcia w żadnych dokumentach. W ocenie Sądu decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu adresowana jest do indywidualnie oznaczonego podmiotu w odniesieniu do zakresu czasowego, w którym przekroczone zostały dopuszczalne poziomy hałasu. Dokonując wykładni art. 115a ust. 1 p.o.ś. Sąd wskazał, że dopuszczalny poziom hałasu może być przekroczony tylko w dzień, tylko w nocy albo w ciągu całej doby. Dopuszczalne poziomy hałasu powinny być zatem formułowane w decyzji tylko w takim zakresie czasowym w ujęciu dobowym, w jakim nastąpiło przekroczenie. Sąd zwrócił również uwagę na naruszenie procedury administracyjnej, które przejawiało się tym, że organ I instancji wydał decyzję dotyczącą pory dziennej i nocnej nie posiadając żadnych dowodów świadczących o przekroczeniu poziomu hałasu w porze dziennej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., wnosząc o jego uchylenie go w całości, a następnie rozpoznanie skargi i jej oddalenie. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła powyższemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 115a ust. 3 p.o.ś., poprzez błędną jego wykładnię w wyniku przyjęcia, że "to zgodnie z brzmieniem art. 115a ust. 3 p.o.ś. określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem pracy przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N (...) oznacza, że są one formułowane tylko w takim zakresie czasowym w ujęciu dobowym, w jakim nastąpiło owo przekroczenie".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna

z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko

w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw.

Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 115a ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz.799 ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład. Oznacza to, że dopuszczalne poziomy hałasu formułowane są tylko w takim zakresie czasowym w ujęciu dobowym, w jakim nastąpiło przekroczenie. Wobec powyższego tylko w takim zakresie dobowym, w jakim następuje ponadnormatywne przekroczenie hałasu, organ może wydać decyzję określającą dopuszczalne poziomy hałasu.

Sąd I instancji zasadnie zatem ocenił, że określone decyzją Prezydenta W. normy hałasu były adekwatne do zgromadzonego materiału dowodowego jedynie w zakresie dotyczącym pory nocy, podczas gdy ich określenie dla pory dnia nie znajduje żadnej podstawy w stanie faktycznym wynikającym z akt sprawy.

W aktach sprawy brak było bowiem informacji świadczących o jakichkolwiek ustaleniach dotyczących poziomu hałasu w porze dnia. Zaś rozstrzygnięcie zawarte

w decyzji administracyjnej musi znajdować odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym i nie może nigdy następować w oderwaniu od stanu faktycznego sprawy (por. wyrok NSA z dnia 4 października 2016 r., sygn. akt II OSK 3250/14, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje ponadto, że w rozpoznawanej sprawie istotę sporu stanowi to, czy zgodne z art. 115a ust. 1 i 3 p.o.ś. jest wydanie decyzji

o dopuszczalnym poziomie hałasu w porze dnia i w porze nocy, gdy zgromadzony

w sprawie materiał dowodowy wskazuje na ponadnormatywne przekroczenie hałasu tylko w jednej z wymienionych pór. Powołane w skardze kasacyjnej orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego nie odwołuje się do tak opisanego zagadnienia.

Powołany wyrok z dnia 19 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1678/06, zawiera rozważania dotyczące spójnika "i", jednak zapadł on w zupełnie odmiennym stanie faktycznym, który dotyczył przyznania zasiłku stałego. Z kolei w wyroku z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 6/10, NSA wypowiadał się jedynie na temat powtórzenia pomiarów hałasu oraz kwalifikacji terenów. Przedmiotem rozważań NSA w wyroku z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2486/10, była kwestia wskazania adresata decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, a wyroku z dnia 2 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1028/11 – nałożenia na zakład obowiązku podejmowania działań mających na celu zmniejszani poziomu emitowanego hałasu do poziomu dopuszczalnego. Również pozostałe powołane przez skarżący kasacyjnie organ wyroki NSA dotyczą kwestii niezwiązanych z istotą sporu w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postepowania orzekając na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.