Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 95/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Konserwator Zabytków
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa
Oddalono skargę w części
Umorzono postępowanie w części
Oddalono wniosek o wymierzenie grzywny (art. 149 par. 2 ustawy PoPPSA)
Powołane przepisy: article: art. 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Magdalena Dobek - Rak po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 października 2019 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "A" z siedzibą w S. na bezczynność Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę w zakresie dotyczącym punktów 2 i 4 wniosku Stowarzyszenia "A" z siedzibą w S., z dnia 21 maja 2019 r., o udostępnienie informacji publicznej, 2. umarza postępowanie w sprawie bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 21 maja 2019 r. w pozostałym zakresie, 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny, 5. zasądza od Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na rzecz skarżącego Stowarzyszenia "A" z siedzibą w S. 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Stowarzyszenie A z siedzibą w S. (dalej jako "Stowarzyszenie") wniosło w dniu 1 lipca 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (dalej jako Wojewódzki Konserwator Zabytków) w rozpoznaniu wniosku z dnia 21 maja 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej, domagając się zobowiązania organu do udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, orzeczenia, na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa w związku z art 149 p.p.s.a., że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenia grzywny w maksymalnej wysokości przewidzianej przepisami prawa oraz zasądzenia na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu 21 maja 2019 r., za pośrednictwem poczty elektronicznej, Stowarzyszenie zwróciło się do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o udostępnienie informacji publicznej w zakresie tego, czy organ wydał zgodę -pozwolenie na montaż tablicy informującej o biurze poselskim J. K. na budynku Ratusza Miejskiego na Rynku w S. i na jakiej podstawie prawnej taka zgoda zostało wydana (pkt 1). W tym zakresie strona domagała się przesłania pisma o wydanej zgodzie (pkt 2). Ponadto Stowarzyszenie zapytało, czy zamieszczona tablica jest zgodna z obowiązującym prawem. Jeśli nie jest, to jakie kroki prawne podejmie organ (pkt 3) i jakie sankcje prawne grożą za zamieszczenie tablicy bez zgody Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (pkt 4). W załączeniu strona przesłała zdjęcie dotyczące przedmiotowej tablicy.

Jak wskazano w skardze, do dnia jej wniesienia organ nie udostępnił żądanej informacji, ani też nie wskazał przyczyn opóźnienia w rozpoznaniu wniosku Stowarzyszenia, co uzasadnia twierdzenie, że Konserwator pozostaje w bezczynności w zakresie obowiązków związanych z udostępnianiem informacji publicznej, a bezczynność ta ma charakter rażącego naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Konserwator Zabytków wniósł o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do udostępnienia żądanej informacji publicznej wskazując, że w dniu 22 lipca 2019 r., wiadomością email, żądane dane zostały stronie udostępnione. Ponadto organ domagał się stwierdzenia, że bezczynność w sprawie nie miała miejsca prawa oraz zaniechania wymierzenia organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a.

W uzasadnieniu organ przyznał, że przedmiotowy wniosek wpłynął do skrzynki pocztowej organu, lecz wskutek błędu pracownika urzędu wiadomość została omyłkowo przeniesiona do folderu poczty e-mail i niepoddana merytorycznemu załatwieniu. Na elektroniczną skrzynkę podawczą urzędu wpływa dziennie kilkadziesiąt spraw, co w pewnym stopniu może tłumaczyć tę omyłkę, nie niwecząc jednak obiektywnego stanu bezczynności. Nie mniej, po otrzymaniu skargi zostały podjęte intensywne działania, zmierzające do odnalezienia wniosku i w celu udzielenia wnioskowanej informacji publicznej, co ostatecznie nastąpiło w dniu 22 lipca 2019 r. Okoliczność tę potwierdza załączony przez organ wydruk wiadomości e-mail z udzieloną informacją publiczną na wniosek Stowarzyszenia.

Wojewódzki Konserwator Zabytków przyznał, że zaistniała bezczynność, bez znamion złej woli lub celowego działania organu, lecz jako konsekwencja nieuważnej i nieopatrznej czynności technicznej pracownika, w postaci zarchiwizowania wiadomości zawierającej wniosek, z jednoczesnym brakiem świadomości co do skutków tej czynności związanych z nieterminowym załatwieniem wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Przy czym jest to pierwsza tego typu sytuacja w działalności organu i pierwsza skarga na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Co więcej, choć żądanie strony nie zostało załatwione w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.; dalej jako "u.d.i.p."), to nie przekroczono maksymalnego dopuszczonego przez ustawodawcę terminu dwóch miesięcy.

Odnosząc się zaś do treści wniosku i związanych w tym obowiązków organu Konserwator stwierdził, że informacje zawarte w pkt 3 i 4 wniosku nie mają charakteru informacji publicznej, gdyż odnoszą się one do sposobu interpretacji przepisów prawa i ich stosowania. W orzecznictwie zaś przyjmuje się, że informacja publiczna odnosi się tylko do faktów, a nie przyszłych działań organu czy też wyjaśnienia treści aktów. Informacja publiczna nie może w szczególności polegać na odtwarzaniu sytuacji mających miejsce w przeszłości i nadawania im obecnie konkretnego znaczenia.

Działający w imieniu Stowarzyszenia zawodowy pełnomocnik procesowy na wezwanie sądu oświadczył, że podtrzymuje żądanie skargi, pismem procesowym, które wpłynęło do sądu w dniu 2 września 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9).

Uwzględniając skargę na bezczynność sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności (pkt 3). Jednocześnie, stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Stowarzyszenie w niniejszej sprawie skarży bezczynność Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w rozpoznaniu wniosku z dnia 21 maja 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej (nadanego drogą elektroniczną), o przedstawionych wyżej pytaniach od 1 do 4

W pierwszej kolejności trzeba zauważyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej – czyli nie jest wymagane wyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. – ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, CBOSA). W ocenie sądu wojewódzkiego stanowisko to jest aktualne także wobec wprowadzenia od dnia 1 czerwca 2017 r. nowego środka zaskarżenia bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji, w postaci ponaglenia (w miejsce dotychczas stosowanego w takich przypadkach zażalenia albo wezwania do usunięcia naruszenia prawa).

Następnie sąd zauważa, że zasadność skargi na bezczynność ocenia się na dzień jej wniesienia, niemniej uwzględnia się również wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania.

W niniejszej sprawie podstawą rozpoznania wniosku Stowarzyszenia o udostępnienie informacji publicznej są przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.), dalej jako u.d.i.p. Bezczynność na jej podstawie polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia takiej informacji nie podejmuje tej czynności bądź nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. Natomiast w przypadkach, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, bądź nie znajduje się w posiadaniu organu, czy też jej udostępnienie regulują przepisy szczególne, załatwienie wniosku może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji.

Oceniając, czy podmiot, do którego skierowano żądnie udostępnienia informacji publicznej pozostaje w tak rozumianej bezczynności należy wziąć pod uwagę, że na gruncie przepisów u.d.i.p. realizacja "prawa dostępu do informacji" publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1-3 u.d.i.p.), wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., po drugie adresatem żądania musi być podmiot obowiązany do jej udzielenia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 u.d.i.p., wreszcie po trzecie żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udostępnienie (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

W przedmiotowej sprawie nie jest sporne, jak też nie może budzić wątpliwości, że Wojewódzki Konserwator Zabytków, jako organ administracji publicznej realizujący zadania na podstawie ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2067), jak też innych ustaw, w szczególności ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1302), czy też ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945), jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Sąd także nie ma wątpliwości, że żądania określone we wniosku z dnia 21 maja 2019 r. w punktach 1 i 2 mają charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Stosownie bowiem do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Jest nią każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie ich kompetencji. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p. wymieniając rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Z treści art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. wynika, że informacją publiczną podlegającą udostępnieniu jest informacja o danych publicznych, w tym: a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności:

- treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć,

- dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających,

- treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu,

b) stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego,

c) treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej,

d) informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych.

W ocenie sądu wojewódzkiego żądania wymienione w punktach 1 i 2 wniosku mieszczą się w zakresie wymienionym w art. 6 ust. 4 lit. a) u.d.i.p. odnośnik pierwszy, skoro organ wojewódzki właściwy w sprawach ochrony zabytków posiada kompetencje do wydania pozwolenia na umieszczenie na zabytku wpisanym do rejestru między innymi tablic reklamowych lub urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 2 pkt 15b i 16c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stosownie do treści art. 36 ust. 1 pkt 10 ustawy o ochronie zabytków i opieki nad zabytkami.

Taka ocena oznacza, że Wojewódzki Konserwator Zabytków był zobowiązany do załatwienia wniosku bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku - w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). W niniejszej sprawie organ udzielił wyczerpującej odpowiedzi na wszystkie pytania zawarte we wniosku z dnia 21 maja 2019 r., pismem z dnia 19 lipca 2019 r., a więc po wniesieniu skargi. Natomiast tylko żądanie objęte dwoma pierwszymi pytaniami przedmiotowego wniosku stanowiło informację publiczną, przy czym z odpowiedzi z dnia 19 lipca 2019 r. wynika, że Wojewódzki Konserwator Zabytków nie wydawał pozwolenia na umieszczenie tablicy informującej o biurze poselskim J. K. na elewacji zabytku, wobec czego nie mógł też przekazać wnioskodawcy skanu rozstrzygnięcia wydanego w tej sprawie. Odpowiedź tej treści wyczerpuje zatem żądanie z punktu 1 i 2 wniosku z dnia 21 maja 2019 r.

Ponieważ sąd wojewódzki rozpoznając skargę na bezczynność organu uwzględnia stan faktyczny również po wniesieniu skargi a przed wydaniem wyroku, oznacza to, że w sytuacji, gdy bezczynność ustanie na skutek dokonania jednej z czynności przewidzianych przepisami u.d.i.p. w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zbędne jest zobowiązywanie organu do rozpoznania żądania w tym zakresie. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w punkcie 2 sentencji wyroku umorzył postępowanie w zakresie objętym punktami 1 i 2 wniosku z dnia 21 maja 2019 r.

Odnosząc się z kolei do żądań sformułowanych w punktach 3 i 4 przedmiotowego wniosku sąd podziela stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, że nie mają one charakteru informacji publicznej. Pytania te, dotyczące oceny zgodności z prawem umieszczonej na elewacji zabytku tablicy, ewentualnych kroków prawnych, które podejmie organ oraz żądanie wyjaśnienia przepisów prawa odnośnie do sankcji prawnych za umieszczenie tablicy bez zgody Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, pozostają poza zakresem definicji sformułowanej w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., jak też nie mieszczą się w katalogu wyszczególnionym w art. 6 u.d.i.p. Pytania o udostępnienie informacji publicznej dotyczą bowiem jedynie sfery faktów, a nie ocen, planów czy zamierzeń dotyczących przyszłych działań organu w sprawach indywidualnych. Informacją publiczną nie są również żądania wyjaśnienia treści aktów, w tym przepisów prawa. Takie też stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (zob. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 142/17, wraz z przywołanymi tam innymi orzeczeniami, dostępny w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z tego względu sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. w punkcie 1 sentencji wyroku oddalił skargę w części obejmującej pytania 3 i 4 wniosku z dnia 21 maja 2019 r.

Rozważając dalej trzeba zauważyć, że podjęcie przez podmiot zobowiązany, na dzień orzekania przez sąd czynności zmierzającej do załatwienia wniosku złożonego w trybie u.d.i.p. z natury rzeczy czyni niemożliwym zobowiązanie do działania, nie zwalnia to jednak sądu z obowiązku zbadania, czy zaistniała w sprawie bezczynność organu na dzień wniesienia skargi co do części wniosku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz rozważenia, czy zachodzą podstawy do wymierzenia organowi grzywny, jak wnioskuje o to Stowarzyszenie (art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Bezczynność Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków była niewątpliwa, skoro wniosek wpłynął do organu 21 maja 2019 r. i nie został załatwiony w terminie ustawowym określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (14 dni), ani do dnia wniesienia skargi, lecz dopiero pismem z dnia 21 lipca 2019 r.

Oceniając jednak charakter naruszenia prawa, którego dopuścił się skarżony organ sąd uznał, że bezczynność nie miała rażącego charakteru. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie w tym zakresie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być przy tym oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia.

Zdaniem sądu, skarżonemu organowi nie można stawiać aż tak daleko idących zarzutów w tym zakresie, zwłaszcza że po wniesieniu skargi organ zarówno poczynił ustalenia co do przyczyn braku odpowiedzi na wniosek, jak i udzielił tej odpowiedzi i to w zakresie przekraczającym obowiązek udostępnienia informacji publicznej, ponieważ odniósł się również do tych pytań, które nie stanowiły takiej informacji.

Sąd uwzględnił też, że całkowity okres, jaki upłynął od dnia, w którym organ winien był rozpoznać wniosek (do 4 czerwca 2019 r.) wynosił niespełna dwa miesiące (odpowiedź wysłana 19 lipca 2019 r.). Ponadto, zdaniem sądu okres bezczynności organu nie był podyktowany celowym działaniem, uporczywym zaniechaniem ani lekceważeniem prawa przez organ, lecz wynikał z zaniedbań organizacyjnych w zakresie wysyłania korespondencji drogą elektroniczną. Wprawdzie to organ jest obciążony obowiązkiem zapewnienia sprawnej obsługi poczty elektronicznej, zarówno wpływającej jak i wypływającej, i uchybienia w tym zakresie nie mogą obciążać obywateli korzystających z tego sposobu kontaktu z organami państwa, to jednak w niniejszej sprawie opóźnienie w tym zakresie było niewielkie i nosi znamiona przeoczenia. Nie uwalnia ono organu od zarzutu bezczynności, lecz jednocześnie nie pozwala przypisać działaniom tego organu cech rażącego naruszenia prawa.

Z tych względów sąd wojewódzki uznał, że nie zachodzą podstawy do przyjęcia, że brak rozpoznania wniosku w terminie ustawowym stanowił w niniejszej sprawie rażące naruszenie prawa, o czym orzekł na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., w punkcie 3 sentencji wyroku. W tej sytuacji nie było też konieczności uwzględnienia wniosku Stowarzyszenia i wymierzenia Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków grzywny, o czym orzeczono w punkcie 4 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania sąd orzekł w punkcie 5 sentencji wyroku, na podstawie art. 200, art. 205 § 1 oraz art. 206 p.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego Stowarzyszenia kwotę 357 zł, obejmującą w całości wpis od skargi w wysokości 100 zł, opłatę od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz połowę kosztów zastępstwa procesowego przewidzianych w § 14 ust. 1 pkt 1) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800), to jest 240 zł. Stosownie do treści art. 206 p.p.s.a. sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. W rozpoznawanej sprawie nie mamy wprawdzie do czynienia z przypadkiem opisanym w drugiej części zdania, gdyż wpis jest stały a minimalne koszty wynagrodzenia adwokackiego ustawodawca oznaczył w kwocie 480 zł, jednakże w ocenie sądu przepis ten w takim przypadku również można zastosować. Sąd zatem uwzględnił fakt, że tylko w części skarga była uzasadniona, co do dwóch pytań wniosku, a co do dwóch bezzasadna. Ponadto zawodowy pełnomocnik podtrzymał skargę w całości, mimo że udzielona 19 lipca 2019 r. odpowiedź była wyczerpująca i obejmowała również zagadnienia, które nie stanowiły informacji publicznej.

Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.