Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 60/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-03-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 46 par. 1 pkt 4 i par. 4, art. 47 par. 1, aret. 49 par. 1, art. 194 par. 2 i 3, art. 178 w zw. z art. 197 par. 2, art. 222
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 marca 2018 r. zażalenia T. K. z dnia 23 stycznia 2018 r. (data wniesienia) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 grudnia 2017 r. w sprawie ze skargi T. K. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić zażalenie. /-/ Jakub Zieliński


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2016 r. (k. 299) tutejszy Sąd umorzył postępowanie zażaleniowe prowadzone na skutek wniesienia przez skarżącego zażalenia z dnia 30 stycznia 2017 r. (data wniesienia) na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 12 stycznia 2017 r. o odrzuceniu zażalenia.

Odpis postanowienia z dnia 29 grudnia 2017 r. został doręczony skarżącemu w dniu 15 stycznia 2018 r. (k. 304, 306).

W dniu 23 stycznia 2018 r. za pomocą "zwykłej" poczty elektronicznej skarżący wniósł datowane na 23 stycznia 2018 r. zażalenie na postanowienie z dnia 29 grudnia 2017 r. (k. 308-309).

Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego w dniu 30 stycznia 2108 r. (data doręczenia wezwania stanowiącego wykonanie zarządzenia z dnia 26 stycznia 2018 r. – k. 310, 311, 315) do uzupełnienia – w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania i pod rygorem odrzucenia zażalenia – braków formalnych zażalenia na postanowienie z dnia 29 grudnia 2017 r. poprzez podpisanie (na załączonej kopii) zażalenia wniesionego drogą elektroniczną. W dniu 6 lutego 2018 r. (data nadania pocztowego) skarżący uzupełnił ten brak poprzez nadesłanie jednego egzemplarza podpisanej kopii zażalenia z dnia 23 stycznia 2018 r. (k. 316-318).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia, jak to przewiduje art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. 2017 r., poz. 1369, z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.). Nadto, zgodnie z art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie powinno czynić również zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym.

W myśl art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Przepis art. 47 § 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Natomiast art. 49 § 1 p.p.s.a. przewiduje wezwanie strony do uzupełnienia lub poprawienia pisma w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Z powołanych przepisów wynika, że przede wszystkim skarżący zobowiązany był wnieść w terminie zażalenie, a zatem pismo procesowe, które zawierałoby jego podpis.

W aktualnym stanie prawnym, w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w przypadku pism wnoszonych za pomocą telefaksu lub poczty elektronicznej, uważa się je za wniesione w dacie prezentaty, czyli adnotacji o wpływie pisma uczynionej przez upoważnionego pracownika, względnie w dacie jego wydruku przez adresata i nadania pismu postaci materialnej (por. np. postanowienia NSA z dnia: 29 października 2015 r. sygn. akt I OZ 1392/15; 23 czerwca 2015 r. sygn. akt I GZ 355/15; 12 marca 2014 r. sygn. akt I FZ 41/14; 10 lutego 2011 r. sygn. akt II OZ 62/11 oraz M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, komentarz do art. 83 p.p.s.a. [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski [red.]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. C.H.BECK, Warszawa 2015, s. 455 – stanowisko doktryny i orzecznictwa przywołane np. w postanowieniu NSA z dnia 20 października 2017 r. sygn. akt I OZ 1597/17, dostępnym w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z uwagi na treść art. 46 p.p.s.a. – nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z 2001 r. o podpisie elektronicznym, w tym także za pośrednictwem organu administracji publicznej, za pomocą środków komunikacji elektronicznej (tak NSA w postanowieniach z dnia 22 października 2014 r. sygn. akt I OZ 854/14 i 9 października 2014 r. sygn. akt I OZ 854/14, dostępnych w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto podpis co do zasady musi być własnoręczny (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.), nie może to być (foto)kopia podpisu czy też jego mechaniczne odwzorowanie – faksymile (por. uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 grudnia 1993 r. sygn. akt III CZP 146/1993, OSNC 1994/5/94 oraz uchwała z dnia 2 października 2002 r. sygn. akt III PZP 17/2002, OSNP 2003/20/481 lub postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2005 r. sygn. akt III UZ 20/2004, OSNP 2005/16/258). Wobec tego w sytuacji braku własnoręcznego podpisu strony (gdy nie zachodzi wyjątek z art. 46 § 4 p.p.s.a), sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie (por. np. postanowienie NSA z dnia 16 września 2014 r. sygn. akt II OZ 922/14, dostępne jw.).

W realiach niniejszej sprawy rozpatrzenie kwestii ewentualnych innych braków formalnych lub fiskalnych zażalenia stanowiło zagadnienie następcze względem stwierdzania, czy pismo to zawiera wymagany podpis strony. Brak pisma w postaci jego podpisu został w terminie uzupełniony na wezwanie Sądu, wobec tego Sąd przystąpił do oceny formalnej dopuszczalności rozpatrzenia wniesionego pisma. Z uwagi na jednoznaczne ustalenie, że zażalenie w przedmiotowej sprawie zostało wniesione z uchybieniem terminu i jako takie stanowi czynność bezskuteczną prawnie (art. 85 p.p.s.a.), Sąd nie zajmował się innymi brakami pisma (brak dołączonego odpisu dla strony przeciwnej, brak wymaganego wpisu od zażalenia). Wezwanie strony do uzupełniania tych braków było bezprzedmiotowe (co do braków fiskalnych stał temu na przeszkodzie przepis art. 222 p.p.s.a.). Dalsze rozważania dotyczą zatem wyłącznie kwestii terminowości wniesienia przez skarżącego pisma z dnia 23 stycznia 2018 r. – zażalenia na postanowienie z dnia 29 grudnia 2017 r.

Z przepisu art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. wynika, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu.

W niniejszej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości i pozostaje poza sporem, że wniesienie zażalenia na postanowienie z dnia 29 grudnia 2017 r., które miało miejsce w dniu 23 stycznia 2018 r., nastąpiło z oczywistym uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 194 § 2 p.p.s.a. Termin ten upłynął bowiem z dniem 22 stycznia 2018 r. (7 dni liczone od dnia 15 stycznia 2018 r., tj. od daty doręczenia stronie odpisu zaskarżonego postanowienia). Tymczasem nadanie przez skarżącego za pomocą poczty elektronicznej wiadomości zawierającej załącznik (plik pdf) w postaci zdigitalizowanej treści pisma stanowiącego zażalenie z dnia 23 stycznia 2018 r., miało miejsce już po upływie 7-dniowego terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 29 grudnia 2017 r.

Skoro czynność procesowa w postaci wniesienia zażalenia z uchybieniem terminu jest bezskuteczna, a termin do wniesienia zażalenia nie został przywrócony, to zażalenie podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie powołanych przepisów orzekł, jak w sentencji.

/-/ Jakub Zieliński