Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 654/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Iwona Dąbrowska Sędzia WSA – Janusz Walawski Sędzia WSA – Ewa Grochowska – Jung (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2014 r. sprawy ze skargi W. G. na bezczynność Polskich Sieci Elektroenergetycznych S. A. z siedzibą w K. w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] stycznia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Polskie Sieci Elektroenergetyczne S. A. z siedzibą w K. do rozpatrzenia wniosku skarżącego W. G. z dnia [...] stycznia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Polskich Sieci Elektroenergetycznych S. A. z siedzibą w K. na rzecz skarżącego W. G. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. W. G., M. G. i R. G. reprezentowani przez "[...] Korporacja Prawno-Finansowa S.K.A." w L. zwrócili się do Polskich Sieci Elektroenergetycznych S.A. z siedzibą w K. o bezzwłoczne zajęcie stanowiska w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia za korzystanie przez ww. Spółkę z nieruchomości wnioskujących. W piśmie zawarty został także wniosek sformułowany w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "a" tiret pierwszy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) o udostępnienie kserokopii decyzji oraz innych dokumentów na podstawie których na nieruchomości wnioskodawców została posadowiona przedmiotowa infrastruktura elektroenergetyczna oraz nastąpiła jej przebudowa (modernizacja) jeżeli miała ona miejsce.

W piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. poinformowały, że roszczenie związane z posadowieniem linii elektroenergetycznej na nieruchomości gruntowej W. G., M. G. i R. G. (działka nr ew. [...], obręb L., gmina P.) zostało zarejestrowane w systemie. Ponadto, podały, że nie przedstawiono wszelkich niezbędnych do rozpoznania przedmiotowej sprawy dokumentów, tj. kopii aktualnego wypisu z ewidencji gruntów oraz kopii aktualnego wyrysu z ewidencji gruntów. W związku z powyższym zajęcie stanowiska w sprawie będzie możliwe po uzupełnieniu przez wnioskodawców dokumentacji. Po nadesłaniu przedmiotowych dokumentów będzie możliwe stwierdzenie czy linia eletroenergetyczna przebiegająca przez nieruchomość jest własnością Spółki jak również odniesienie się do kwestii udostępnienia kserokopii decyzji oraz innych dokumentów związanych z jej budową.

W skardze na bezczynność Polskich Sieci Elektroenergetycznych S.A. skierowanej przez W. G. (dalej skarżący) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności Spółki Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. z siedzibą w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej i o zobowiązanie Spółki do udzielenia informacji w żądanym zakresie i żądanej formie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o których mowa w art. 1 Konstytucji RP, są zadaniami publicznym, co nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. Jednocześnie podniósł, że wniesienie skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, a także, iż do dnia sporządzenia skargi nie otrzymał wnioskowanych dokumentów.

W odpowiedzi na skargę Spółka wnosiła o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku o oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Wniosek o odrzucenie skargi Spółka uzasadniła okolicznością, iż żądane informacje nie są informacjami publicznymi, a zatem ustawa o dostępie do informacji publicznej nie ma do nich zastosowania. Są one bowiem związane ze skierowaniem do Spółki indywidualnego roszczenia cywilnego z tytułu posadowienia urządzeń przesyłowych na nieruchomości, której skarżący jest właścicielem. Dlatego też czynności podjęte przez Spółkę nie podlegają kontroli sądowej i z tych względów skarga powinna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

Uzasadniając alternatywny wniosek o oddalenie skargi Spółka ponowiła swój pogląd o niemożności zakwalifikowania żądanej informacji do informacji publicznej z uwagi na jej związek z indywidualną sprawą. Informacje te mają bowiem służyć dochodzeniu względem Spółki roszczeń cywilnych. O indywidualnym charakterze wnioskowanej informacji przesądza okoliczność, że żądanie udostępnienia dokumentów nie jest sformułowane od strony zbiorczego interesu, ale od strony indywidualnej właściciela nieruchomości, który domaga się przekazania wszelkich informacji nieograniczonych ani czasowo, ani rodzajowo, dotyczących wybudowania na jej nieruchomości urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, w związku z którym kieruje swoje roszczenia cywilne względem aktualnego właściciela tych urządzeń.

Wobec uznania, że informacje o które wystąpił skarżący nie stanowią informacji publicznej - zdaniem Spółki - nie było podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Nadto, Spółka argumentowała, że informacja publiczna musi dotyczyć sprawy publicznej, a nie jest taką sprawą sprawa konkretnego (indywidualnego) roszczenia cywilnego związanego z wybudowaniem urządzeń przesyłowych na nieruchomości, której właścicielem jest skarżący i związane z nią dokumenty, wpływające na zasadność tego roszczenia.

W wypadku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., udostępnieniu podlegają tylko informacje pozostające w dyspozycji takiego podmiotu w związku z wykonywanymi przez niego zadaniami publicznymi, a nie wszystkie informacje objęte katalogiem z art. 6 ust. 1 u.d.i.p.

Obowiązki operatora systemu przesyłowego (OSP), określone w art. 9c ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625 ze zm.) powodują, że w tym zakresie Spółka mieści się w katalogu podmiotów wykonujących zadania publiczne i tylko dane pozostające w tym zakresie w jej dyspozycji stanowią informację publiczną. Dokumenty urzędowe niezwiązane z wykonywaniem obowiązków OSP, a związane z indywidualnymi roszczeniami właścicieli, nie mają związku z zadaniami publicznymi i nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Spółka podkreśliła przy tym, że dokumenty, których żąda skarżący nie zostały wytworzone przez Spółkę.

W ocenie Spółki powinna ona mieć możliwość ochrony przed roszczeniami właścicieli nieruchomości, na których posadowiono urządzenia przesyłowe, tj. nieujawniania dokumentów ani nieinformowania, że nie jest w ich posiadaniu.

Informacje, o udzielenie których wystąpił skarżący powinny i mogą być pozyskiwane od właściwych organów, które wydały te decyzje, lub są w posiadaniu map geodezyjnych i kartograficznych, albo z odpowiednich archiwów.

Skarżący nie wykazał, że nie jest mu dostępny inny tryb, w którym istniałaby możliwość uzyskania żądanych informacji od dedykowanego do tego celu organu.

W ocenie skarżonej Spółki nie była ona w niniejszej sprawie bezczynna, pomimo że nie została w sprawie wydana decyzja odmowna czy inne rozstrzygnięcie o którym mowa w art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu była odmowa udzielenia skarżącemu przez operatora energetycznego informacji publicznej w postaci odpowiedzi na wniosek z dnia [...] stycznia 2013 r.

Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podjął w sprawie żadnych czynności, albo wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył postępowania stosownym aktem administracyjnym, lub nie podjął wymaganej czynności (T. Woś, w: red. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., str. 109, J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., str. 43-44). Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony.

Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wobec wniosku o odrzucenie skargi zaznaczenia wymaga, że niedopuszczalne jest odrzucenie skargi na bezczynność w przypadku, gdy sąd administracyjny uzna, że żądana informacja nie jest informacją publiczną. Odrzucenie skargi następuje z przyczyn formalnych wskazanych w art. 58 P.p.s.a., natomiast badanie, czy żądanie udostępnienia określonego rodzaju informacji dotyczy informacji publicznej, jest zagadnieniem merytorycznym i odbywa się na rozprawie. Ustalenie, że żądana informacja nie jest informacją, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. prowadzi do oddalenia skargi na bezczynność jako niezasadnej (skoro nie było obowiązku udzielenia informacji), a nie do jej odrzucenia jako niedopuszczalnej (por. wyrok NSA z 11 maja 2011 r., I OSK 189/11, publ. http://cbois.nsa.gov.pl).

Stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej sprawie.

Powyższa definicja jest bardzo ogólna oraz nieprecyzyjna i z tego względu krytykowana w doktrynie jako definicja ignotum per ignotum.

Zauważyć jednakże należy, że ustawodawca w przepisie art. 6 ust. 1 u.d.i.p. dokonał przykładowego wyliczenia, jaka informacja stanowi informację publiczną.

W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się w związku z tym, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujący funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów i danych.

Wspomniany przepis art. 6 ust. 1 w pkt 4 u.d.i.p. stanowi, ze udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii, ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań.

Z tego względu żądane przez skarżącego informacja w postaci decyzji i innych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia i przebudowy linii elektroenergetycznych na nieruchomościach, których jest właścicielem, stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Stanowisko to znajduje oparcie w utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, zgodnie z którą dokumenty związane z procesami inwestycyjnymi (w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty) są dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej, jeżeli znajdują się one w posiadaniu podmiotu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (por. wyrok WSA w Krakowie z 15 stycznia 2013 r. II SAB/Kr 184/12 i z 28 stycznia 2013 r., II SAB/Kr 212/12, wyroki WSA w Poznaniu z 29 maja 2008 r., IV SA/Po 545/07, z 19 grudnia 2007 r., IV SA/Po 652/07, publ. http://cbois.nsa.gov.pl). Gdyby natomiast w toku gromadzenia żądanej przez skarżącego informacji okazało się, że są jakieś dokumenty prywatne dotyczące budowy, posadowienia i przebudowy urządzeń elektroenergetycznych, choć z uwagi na przedmiot wniosku wydaje się to być wątpliwe, to wówczas organ nie ma obowiązku udostępnienia takiego dokumentu. Winien natomiast poinformować stronę, że określony dokument nie stanowi informacji publicznej, uzasadniając swoje stanowisko.

Wbrew poglądowi Spółki, przymiotu tego nie pozbawia żądanej informacji okoliczność, że skarżący wystąpił z roszczeniami cywilnymi wobec Spółki w związku z bezumownym korzystaniem przez nią z przedmiotowej nieruchomości, a zatem w indywidualnej sprawie, a nie w interesie publicznym.

Przyjęcie w ślad za skarżoną Spółką, że informacje udostępnienia których domaga się skarżący "tracą" charakter informacji publicznej w przypadku, gdy ich udzielenia domaga się osoba fizyczna pozostająca w sporze cywilnoprawnym z tym przedsiębiorcą, jest nie tylko sprzeczne z duchem regulacji ustawowych i konstytucyjnych dotyczących dostępu do informacji publicznej, ale nadto byłoby nielogiczne. Ocena, czy określona informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji nie może być odmienna w zależności od tego, jaki wnioskodawca ubiegać się będzie o jej udostępnienie. Rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej właściwy podmiot nie jest zresztą upoważniony do badania interesu prawnego ani nawet faktycznego wnioskodawcy (art. 2 ust. 2 u.d.i.p.). Jeżeli zatem konkretny dokument ma charakter informacji publicznej, to nie może być on tej cechy pozbawiony wówczas, gdy jego udostępnienie, zdaniem przedsiębiorcy, mogłoby mieć negatywne konsekwencje dla tego podmiotu w ewentualnym przyszłym procesie cywilnym. Odmienna wykładnia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej naruszałaby istotę prawa podmiotowego do informacji publicznej, a także godziłaby w zasadę równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji).

W myśl bowiem art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych.

Jedynie w przypadku informacji przetworzonej ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 u.d.i.p.).

Wskazać także należy, iż art. 5 u.d.i.p. wprowadza ograniczenia w zakresie udzielenia informacji publicznej. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy lub na prywatność osoby fizycznej. Spółka ma zatem potencjalną możliwość zabezpieczenie jej prawnie usprawiedliwionych interesów, jednakże decydując się na odmowę udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na ustawowo przewidziane ograniczenia, powinna - także w tym wypadku - wydać decyzję na zasadzie art. 16 u.d.i.p.

Reasumując tę część rozważań ocenić należy, że spełniona została przesłanka przedmiotowa zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej w odniesieniu do wniosku skarżącego.

Jeśli chodzi zaś o zakres podmiotowy ustawy, to należy wskazać na treść przepisu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Polskie Sieci Elektroenergetyczne Spółka Akcyjna z siedzibą w K., są zaś w całości własnością Skarbu Państwa, który jest jedynym akcjonariuszem, jak wynika z rubryki 7 Odpisu pełnego z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego.

Już z tej przyczyny Spółka jest podmiotem obowiązanym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Zaznaczenia przy tym wymaga, że obowiązek udostępnienia informacji istnieje jedynie wówczas, gdy podmiot, do którego wniosek w tym zakresie został skierowany, jest w posiadaniu takich informacji. Gdy żądanych informacji nie ma, winien powiadomić o tym podmiot wnioskujący.

Niezależnie od tego wskazać wypada, że Spółka jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, które cechują się powszechnością i użytecznością dla ogółu, co sprzyja osiąganiu celów tak konstytucyjnych, jak i ustawowych. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 25 lipca 2006 r., sygn. akt P 24/05 stwierdził bowiem, że dostęp do zasobów energetyczny ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia społeczeństwa i poszczególnych jednostek oraz suwerenności i niepodległości państwa. Zatem dla zapewnienia wolności i praw człowieka oraz obywatela, dysponowanie zasobami energetycznymi urzeczywistnia dobro wspólne, o czym stanowi art. 1 Konstytucji RP, zaś wolność działalności gospodarczej w dziedzinie energetyki, może być ograniczona - stosownie do treści art. 31 ust. 3 Konstytucji RP tylko w ustawie i jedynie wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. Przedsiębiorstwa energetyczne są więc przedsiębiorstwami użyteczności publicznej i wykonują - w ocenie Sądu - zadania publiczne, a w konsekwencji są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r, I OSK 851/10, publ. http://cbois.nsa.gov.pl). Powyższe rozważania można, zdaniem Sądu, odnieść także do przedsiębiorstwa, które zajmuje się przesyłem energii elektrycznej. Wbrew stanowisku Spółki żądane informacje pozostają w związku z zadaniami wykonywanymi przez ten podmiot, albowiem odnoszą się do instalacji elektroenergetycznej, wykorzystywanej przy realizacji tych zadań.

W orzecznictwie i doktrynie powszechne jest stanowisko, że udostępnienie informacji publicznej dokonywane jest w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).

Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot obowiązany nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie dokonał czynności materialno- technicznej bądź też nie wydał decyzji. Dla dopuszczalności skargi nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów czynność nie została dokonana, a decyzja podjęta, w szczególności czy bezczynność spowodowana była zawinioną bądź niezawinioną opieszałością, czy też wiązała się z przekonaniem podmiotu, że stosowna czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, a decyzja podjęta.

Na uwzględnienie nie zasługuje argumentacja przedstawiona przez Spółkę, iż skarżący powinien pozyskiwać informacje od właściwych organów, które wydały decyzje lub archiwów.

Należy bowiem zauważyć, że nie zostało wykazane, by skarżący był stroną ewentualnych postępowań w sprawie lokalizacji budowy linii elektroenergetycznych na wskazanej przez niego działce, co umożliwiłoby mu taki dostęp na podstawie art. 73 § 1 K.p.a. Znaczny upływ czasu i zaistniałe zmiany w funkcjonowaniu i strukturze organów administracji mogłyby natomiast stwarzać trudności w ustaleniu organu, który jest obecnie w posiadaniu tych dokumentów. Tym samym możliwość uzyskania przez skarżącego informacji w innym trybie jest w rzeczywistości iluzoryczna.

Nie zostało przy tym jednoznacznie ustalone, czy skarżący posiada takie dane odnośnie żądanych dokumentów, które pozwoliłyby mu na określenie organów, do których mógłby się ewentualnie zwrócić o ich wydanie.

Niezależnie jednak od powyższego wskazać trzeba, że do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są podmioty będące w posiadaniu informacji i bez znaczenia jest czy informacja ta została bezpośrednio przez te podmioty wytworzona, czy też używana jest przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzi wprost od nich. Linie elektroenergetyczne są niewątpliwie wykorzystywane przez Spółkę, stąd zasadne jest wnioskowanie skarżącego, że może posiadać ona żądane informacje.

Podsumowując, skoro Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. są podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a wniosek skarżącego z dnia [...] stycznia 2013 r. dotyczył właśnie takich informacji, należy stwierdzić, że jeśli Spółka dysponuje żądanymi dokumentami, to pomimo, że ich sama nie wytworzyła, winna je - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2 oraz art. 15 ust. 2 u.d.i.p) udostępnić skarżącemu, ewentualnie w tym terminie wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie ich udostępnienia, jeśli uzna, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z charaktery żądań informacji czy z art. 5 u.d.i.p.

Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w razie odmowy udostępnienia informacji publicznej, do wydania decyzji administracyjnej w tym przedmiocie obowiązane są w mocy art. 17 ust. 1 u.d.i.p. poza organami administracji publicznej również inne podmioty wymienione w art. 4 u.d.i.p.

Gdyby zaś Spółka nie dysponowała objętymi wnioskiem strony dokumentami, wówczas winna w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku powiadomić o tym fakcie stronę na piśmie, przy czym informacja taka nie wymaga formy decyzji administracyjnej, o jakiej stanowi art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

W tym miejscu wypada jednak zaznaczyć, że w razie wprowadzenia żądającego informacji w błąd, przez udzielenie niezgodnej z rzeczywistością odpowiedzi co do faktu posiadania informacji, osoba zobowiązana do udostępnienia żądnej informacji publicznej podlega odpowiedzialności karnej w trybie art. 23 u.d.i.p. w zbiegu z innymi przepisami określonymi w Kodeksie karnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 13 października 2005 r., sygn. akt IV SAB/Wr 41/05, Lex nr 887693).Walde

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 149 § 1 zdanie 1 P.p.s.a. zobowiązał Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. z siedzibą w K. do załatwienia wniosku W. G. z dnia [...] stycznia 2013 r. w terminie 14 dni od daty zwrotu akt sprawy po uprawomocnieniu się wyroku.

Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 zdanie 2 P.p.s.a., stwierdził, że bezczynność Spółki w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestię Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym fakt, iż zachowanie Spółki nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na nią z mocy ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz wynikało z błędnego przekonania, a żądane przez skarżącego informacje nie mają waloru informacji publicznej.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.