Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1110/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-01-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Utrzymano w mocy zarządzenie referendarza sądowego /art. 260 par. 1 ustawy - PoPPSA/
Powołane przepisy: article: art. 260 par 1 i 3 w zw. z art. 257
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu W.W. od zarządzenia Starszego Referendarza sądowego z dnia 21 grudnia 2017r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi W.W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2013 p o s t a n a w i a : utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. D.Cz.


UZASADNIENIE

W dniu [...] W.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2013. W skardze skarżący sformułował wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

W związku z zawartym w skardze wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, zarządzeniem z dnia 28 listopada 2017r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przesłał skarżącemu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy "PPF" zobowiązując do wypełnienia formularza i zwrócenia do tut. sądu w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznana.

Powyższe zarządzenie wraz z pouczeniem o skutkach niedochowania terminu, zostało doręczone skarżącemu w dniu 4 grudnia 2017r.

W dniu 12 grudnia 2017r. (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej) skarżący złożył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Zarządzeniem z dnia 21 grudnia 2017r. Referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu zarządzenia wskazał, że w dniu 4 grudnia 2017r. doręczono skarżącemu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym ("PPF") wraz z wezwaniem do jego wypełnienia, podpisania i złożenia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Z uwagi na to, że w przewidzianym terminie, tj. do dnia 11 grudnia 2017r. wnioskodawca nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu "PPF", referendarz sądowy zobligowany był pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Odpis powyższego zarządzenia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu dniu 29 grudnia 2017r.

W dniu 2 stycznia 2018r. skarżący złożył sprzeciw od zarządzenia Referendarza sądowego z dnia 21 grudnia 2017r. W uzasadnieniu podał, że w terminie, w którym powinien złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu była rozpatrywana sprawa w przedmiocie przyznania prawa do emerytury rolniczej. Wskazał, że utrudnienia w Urzędzie Miasta w P. w dostępie do zaświadczenia o potwierdzeniu zameldowania na pobyt stały i brak wiedzy w zakresie kwoty przyznanego świadczenia spowodowały, że wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony w terminie. W załączeniu skarżący przedstawił kopie decyzji Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia 4 grudnia 2017r. o przyznaniu emerytury rolniczej oraz zaświadczenia Burmistrza Miasta P. z dnia 12 grudnia 2017r. o potwierdzeniu zameldowania na pobyt stały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.).

Z regulacji zawartej w art. 252 § 2 p.p.s.a. wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór formularza został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r. poz. 1257 ze zm.).

Z kolei zgodnie z art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że złożony przez skarżącego pisemny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie spełniał wymogów formalnych, ponieważ nie został złożony na urzędowym formularzu. Z uwagi na fakt, iż skarżący pomimo wezwania do uzupełnienia wskazanego braku, nie dopełnił obowiązku w przewidzianym terminie, referendarz sądowy prawidłowo pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Z uwagi na wskazane powyżej braki formalne wniosku o przyznanie prawa pomocy, uniemożliwiające jego merytoryczne rozpoznanie, argumentację skarżącego zawartą w uzasadnieniu wniesionego sprzeciwu należało uznać za bezzasadną.

Z powyższych względów na podstawie art. 260 § 1 i § 3 w zw. z art. 257 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w postanowieniu.

D.Cz.