Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 560/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 25 ust 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 124 poz 859
law: Ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.
article: art 28, art 156 par 1 pkt 4, art 126, art 7, 75,77, art 107 par 3, art 8, 11
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi P. M. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do oddania odpadów - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Ochrony Środowiska postanowieniem z [...] stycznia 2012 r. - zaskarżonym skargą przez P. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] sierpnia 2011 r. wzywające P. M., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą M. Firma Handlowo - Usługowa P. M. w O. do oddania odpadów o kodzie 160121 w postaci:

1) dwóch sztuk tylnych części pojazdu marki DAF o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] i VOLVO o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...];

2) dwóch przednich części ram wraz z silnikami od ww pojazdów nielegalnie przemieszczanych z Polski na terytorium B., do przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i odzysku odpadów o ww kodzie.

Orzekając w drugiej instancji, Główny Inspektor Ochrony Środowiska uznał jednak, iż odpady wskazane w pkt 1 winny zostać zakwalifikowane, jako odpady o kodzie 160122.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

W dniu [...] czerwca 2011 r. w wyniku kontroli ładunku zgłoszonego do procedury wywozu przez przedstawiciela Agencji Celnej "P.", działającego z upoważnienia P. M., ujawniono nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadów w postaci przeciętych ram ciągników siodłowych z przynależnym i zamontowanym do nich osprzętem, z terenu Polski na B. O powyższym Głównego Inspektora Ochrony Środowiska poinformował Naczelnik Urzędu Celnego w O.- Oddziału Celnego w O. pismem z 28 czerwca 2011 r., do którego dołączono: kopię pisma [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wraz z kopią wniosku o przeprowadzenie oceny towaru, kopie dokumentów zgłoszeniowych MRN: [...] oraz MRN: [...] z [...] czerwca 2011 r., kopie faktur VAT Nr [...] oraz Nr [...] wystawione przez M. Firma Handlowo- Usługowa - P.M. dla nabywcy Firmy C. z siedzibą w K., B., kopię dowodów rejestracyjnych dla pojazdów DAF, o numerze identyfikacyjnym nadwozia; [...] oraz VOLVO, o numerze identyfikacyjnym nadwozia; [...], a także kopię dokumentacji fotograficznej. Ponadto do akt postępowania dołączono notatkę służbową sporządzoną w dniu 13 lipca 2011 r. przez funkcjonariusza Oddziału Celnego.

W dniu [...] lipca 2011 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadami, o kodzie 160121, w postaci:

1) 2 szt. tylnych części pojazdów marki: DAF, o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] i VOLVO, o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...];

2) 2 szt. przednich części ram wraz z silnikami od ww pojazdów;

3) 2 szt. ram z zamontowanymi silnikami od pojazdów marki: DAF, o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] i VOLVO, o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...],

przez P. M., będącego wysyłającym odpady, odpowiedzialnym za ich nielegalne międzynarodowe przemieszczanie z terytorium Polski na terytorium B.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2011 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska zobowiązał P. M. do oddania odpadów w postaci 2 szt. tylnych części pojazdów marki DAF o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] i VOLVO o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] oraz 2 szt. przednich części ram wraz z silnikami od ww pojazdów, do przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i odzysku przedmiotowych odpadów.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ przytoczył okoliczności ujawnienia przemieszczenia przedmiotowych odpadów i wyjaśnił, iż w związku z naruszeniem zakazu wywozu odpadów niebezpiecznych z Unii Europejskiej do kraju, którego nie obowiązuje decyzja OECD (B.), zgodnie z art. 36 ust 1 lit d rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L. z 2006 r. Nr 190, poz. 1) - dalej w skrócie: rozporządzenie 1013/2006, wobec braku dokonania zgłoszenia, przemieszczenie to posiada status przemieszczenia nielegalnego. Organ wyjaśnił w oparciu, o jakie dowody i okoliczności stwierdził, iż przedmioty objęte ww postanowieniem stanowią odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.), wyjaśniając przy tym, z jakich powodów nie było możliwe jednoznaczne stwierdzenie, że ramy z zamontowanymi silnikami, pochodzące z pojazdów marki DAF ([...]) i VOLVO ([...]), wypełniają definicję odpadu.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się P. M. i złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska postanowieniem z [...] stycznia 2012 r. utrzymał w mocy postanowienie wydane w I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przytoczył opis towaru, będącego przedmiotem transakcji zawartej pomiędzy skarżącym a [...] odbiorcą, według faktur VAT Nr [...] i [...]. Przedmioty objęte zaskarżonym postanowieniem zostały opisane w tych fakturach, jako "tylna część samochodu ciężarowego używane" 2 szt. i "przednia część ramy cięta używana" 2 szt., co bez wątpienia dowodzi, iż transakcją zostały objęte przecięte pojazdy ciężarowe, a nie, jak oświadczył skarżący, pojazdy. Organ wyjaśnił, że przecięcie ramy pojazdu ciężarowego, którego budowa oparta jest na konstrukcji ramowej, powoduje, że taki pojazd nie będzie mógł być użytkowany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem. Zatem, przecięcie ramy spowodowało, że zmieniło się przeznaczenie, co do dalszego wykorzystania tych pojazdów, które sprowadza się do ich wykorzystania jedynie, jako źródło części zamiennych. Przy tym, tylnej czy przedniej części ramy samochodu ciężarowego nie można rozpatrywać w kategorii części zamiennej, która może być bezpośrednio zamontowana w innym pojeździe, gdyż pozyskanie pojedynczych części zamiennych, nadających się do zamontowania w innym pojeździe, wymaga dokonania demontażu tych części. Te okoliczności wskazują, iż przedmioty objęte zaskarżonym postanowieniem należy zakwalifikować do kategorii Q2 - produkty nieodpowiadające wymaganiom jakościowym, według załącznika Nr 1 do ustawy o odpadach. Z uwagi na przecięcie ram pojazdów, z których pochodzą przedmiotowe przednie i tylne części ram, bez znaczenia pozostaje, że dla ww pojazdów zostały wydane dowody rejestracyjne, albowiem przeznaczenie tych pojazdów uległo zmianie.

W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, przedmioty objęte zaskarżonym postanowieniem wypełniają definicję odpadu w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach. Jednakże w przypadku tylnych części ramy, wobec braku elementów zawierających substancje niebezpieczne, należy je sklasyfikować pod kodem 160122* według rozporządzenia Ministra Środowiska z 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206).

P. M., w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, wyzbył się przedmiotowych przednich i tylnych części ram na rzecz białoruskiego podmiotu, nie znajdując dla nich dalszego zastosowania zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem. Popierając swoje stanowisko, co do wystąpienia przesłanki "wyzbycia się", organ II instancji przytoczył fragment wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2007 r., w sprawie C-194/05.

Organ wskazał dalej, że wywóz odpadów wyszczególnionych w przepisach prawa, jako niebezpieczne, przeznaczonych do odzysku w państwach, w których nie obowiązuje decyzja OECD, jest zakazany, natomiast wywóz odpadów o kodzie 160122* winien odbywać się z zastosowaniem procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody określonej w art. 35 rozporządzenia Nr 1013/2006.

Mając powyższe na uwadze organ uznał, iż w niniejszej sprawie przemieszczanie odpadów miało charakter nielegalny, a zatem zastosowanie znalazł art. 25 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (DZ. U. Nr 124, poz. 859 ze zm,).

Zgodnie z art. 24 ust. 2 lit. b rozporządzenia Nr 1013/2006, jeżeli odpowiedzialność za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie ponosi zgłaszający, właściwy organ wysyłki zapewnia, że przedmiotowe odpady zostaną odebrane przez podmiot zobowiązany do dokonania zgłoszenia. Według definicji zgłaszającego, ustanowionej w art. 2 pkt 15 ww rozporządzenia, w przypadku przemieszczeń pochodzących z Państwa Członkowskiego, zgłaszający oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną podlegającą jurysdykcji tego Państwa Członkowskiego, która zamierza dokonać przemieszczenia odpadów lub zlecić takie przemieszczenie i na której ciąży obowiązek zgłoszenia. Zgłaszającym jest m. in. wytwórca pierwotny, tj. podmiot, którego działalność prowadzi do powstania odpadów oraz posiadacz, tj. producent odpadów lub osoba fizyczna lub prawna, w której posiadaniu znajdują się odpady. Przedmiotem transakcji handlowej między skarżącym a białoruskim podmiotem były przednie i tylne cięte części ram pojazdów ciężarowych. Znajdowały się one, zatem we władaniu skarżącego, jako zbywcy, a więc był posiadaczem odpadów, a ponadto, jeżeli dokonał cięcia ram pojazdów, był także wytwórcą odpadów w postaci części ram z pojazdów.

W świetle powyższego, skarżący, podejmując się prowadzenia transakcji handlowej, której przedmiotem są odpady, z podmiotem nieobjętym jurysdykcją państwa polskiego, winien dopełnić obowiązku dokonania stosownego zgłoszenia.

P. M. w skardze wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia z [...] sierpnia 2011 r. Zarzucił, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem:

1) art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach - poprzez błędną jego interpretację i dowolne przyjęcie, że zgłoszone przez skarżącego do procedury wywozu towary stanowią odpady w rozumieniu ww przepisu prawa i powinny zostać oddane przedsiębiorcy posiadającemu zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i odzysku odpadów;

2) art. 28 K.p.a. w związku z art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów - poprzez błędne przyjęcie, że skarżący jest osobą odpowiedzialną za rzekome nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów - pomimo, iż w dacie wszczęcia postępowania skarżący nie był właścicielem towaru w postaci pociętych ram ciągników siodłowych, co skutkuje także nieważnością zaskarżonego postanowienia zgodnie z art. 156 § 1 w związku z art. 126 K.p.a.;

3) art. 7, 75, 77 i art. 80 K.p.a. - poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego, a w szczególności poprzez dokonanie dowolnego ustalenia, iż towary zgłoszone do procedury wywozu są odpadami.

Uzasadniając swoje zarzuty skarżący zaznaczył, iż przedmioty objęte postępowaniem zostały przez skarżącego sprzedane w dniu 13 czerwca 2011 r., a transakcja została dokonana na terenie Polski. Z tej przyczyny skarżący nie mógł być tak właścicielem, jak i posiadaczem rzekomych odpadów. Tym samym nie można zgodzić się z twierdzeniem, że skarżący wyzbył się przedmiotowych przednich i tylnych części ramy, zakwalifikowanych przez organ, jako odpady, nie znajdując dla nich dalszego zastosowania zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem. Kwestionując uznanie przedmiotów postępowania za odpady, skarżący wskazał, że stanowią one części nadające się do ponownego użycia, a w dniach ich sprzedaży oraz zgłoszenia do procedury wywozu przedstawiały określoną wartość użytkową oraz majątkową.

Zdaniem skarżącego organ winien był przeprowadzić dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy samochodowego na okoliczność stanu technicznego poszczególnych elementów konstrukcji pojazdu, pod względem możliwości bezpośredniego powtórnego zamontowania i użytkowania. Według strony, o ile Inspekcja Ochrony Środowiska jest wyspecjalizowanym organem powołanym do badania i oceny stanu środowiska, o tyle pracownicy Inspekcji nie posiadają odpowiedniej wiedzy specjalistycznej z zakresu mechaniki pojazdowej, niezbędnej do stwierdzenia ewentualnego stopnia uszkodzeń poszczególnych części pojazdów lub ewentualnego braku możliwości dalszego ich wykorzystania zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, iż postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] stycznia 2012 r. i poprzedzające je postanowienie z [...] sierpnia 2011 r. odpowiadają prawu.

Materialnoprawną podstawę postanowienia Głównego Inspektora Środowiska z dnia [...] stycznia 2012 r. stanowiły art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w związku z art. 24 ust. 2 i art. 2 pkt 35 rozporządzenia Nr 1013/2006 oraz art. 25 ust. 2 ustawy o odpadach.

Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym przemieszczeniu otrzymanego w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia Nr 1013/2006, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa zgłaszającego lub, jeżeli nie dokonano zgłoszenia, podmiot zobowiązany do dokonania zgłoszenia - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi wysyłający odpady - w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art 24 rozporządzenia Nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni.

Pierwszą ze spornych kwestii istotną dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia było w przedmiotowej sprawie zbadanie, czy organ administracji prawidłowo ustalił, że ładunek zgłoszony do procedury wywozu przez skarżącego, działającego przez przedstawiciela Agencji Celnej "P.", w postaci przeciętych ram ciągników siodłowych z przynależnym i zamontowanym do nich osprzętem, z terenu Polski na B., był transportem odpadów.

Odpady - w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach - oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. Przepis ten ustanawia, więc dwie przesłanki przemawiające za przyjęciem, że dany przedmiot jest odpadem:

- po pierwsze zaliczenie do jednej z Kategorii odpadów Q1 - Q16 określonych w załączniku nr 1 do ustawy,

- po wtóre stwierdzenie, że posiadacz pozbył się przedmiotu (substancji). Przy czym obie te przesłanki muszą być spełnione łącznie.

Wedle pierwotnej wersji art. 1 lit. a dyrektywy Rady 75/442/EWG pojęcie "odpadów" definiowane było, jako "wszelkie substancje lub przedmioty, które posiadacz usuwa lub powinien usunąć zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego". Następnie w wyniku zmian wprowadzonych dyrektywą Rady 91/156/EWG, według nowej wersji art. 1 lit. a dyrektywy 75/442 (obecnie art. 1 ust. 1 lit. a dyrektywy 2006/12/WE) pojęcie "odpady" oznacza wszelkie substancje lub przedmioty należące do określonych w załączniku I tej dyrektywy "Kategorii odpadów" (Q1 - Q16), które to posiadacz usuwa, zamierza usunąć lub do usunięcia których został zobowiązany. Kluczowym elementem definicji "odpadów" jest pojęcie usuwa (pozbywa się) wyrażone w różnych modalnościach: "ma zamiar usunąć (pozbyć się)", "do ich usunięcia (pozbycia się) jest zobowiązany". Oznacza to, że wspólnotowa regulacja prawna dotycząca gospodarki odpadami posługuje się pojęciem "odpady" w znaczeniu "subiektywnym" (a nie "obiektywnym"), skoro "odpadem" jest w zasadzie każda substancja lub przedmiot, jeżeli posiadacz je "usuwa, zamierza usunąć lub ma obowiązek usunąć". W konsekwencji rozstrzygnięcie o tym, czy w konkretnym wypadku w odniesieniu do określonej substancji lub przedmiotu powinny mieć zastosowanie przepisy dotyczące "odpadów", zależne jest od tego, czy w danym wypadku można zasadnie twierdzić, że posiadacz tę substancję lub przedmiot "usuwa, zamierza usunąć lub jest obowiązany usunąć" (A. Wasilewski, Podstawowe zasady gospodarki odpadami, Europejski Przegląd Sądowy, sierpień 2008, s. 4 -.13).

W świetle przytoczonych regulacji prawnych i wywodów, mając za podstawę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy prawidłowo zostało ustalone, iż ładunek zgłoszony do procedury wywozu w postaci przeciętych ram ciągników siodłowych z przynależnym i zamontowanym do nich osprzętem, z terenu Polski na B., stanowi odpady w rozumieniu ww przepisów.

O ile wystąpienie w sprawie drugiej z przytoczonych wyżej przesłanek warunkujących uznanie spornego ładunku za odpad nie budzi wątpliwości, o tyle pierwsza stanowi kwestię sporną wymagającą rozstrzygnięcia.

Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, iż przedmioty objęte zaskarżonym postanowieniem zostały opisane w fakturach VAT Nr [...] i [...] jako "tylna część samochodu ciężarowego używane" 2 szt. i "przednia część ramy cięta używana" 2 szt. Nie można podzielić poglądu skarżącego, iż dla stwierdzenia czy ww przedmioty sprzedaży stanowią odpad w rozumieniu omawianych przepisów czy też nie, niezbędna jest wiedza specjalistyczna i powołanie biegłego rzeczoznawcy samochodowego byłoby jedynym dowodem na poparcie stanowiska organu. W ocenie Sądu organ właściwy dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, jako organ wyspecjalizowany w zakresie ochrony środowiska, ma wystarczającą wiedzę i kompetencje dla uznania, że przecięcie ramy pojazdu ciężarowego, którego budowa oparta jest na konstrukcji ramowej, powoduje, że taki pojazd nie będzie mógł być użytkowany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem. W tym zakresie dla rozstrzygnięcia sprawy nie jest niezbędna wiedza rzeczoznawcy samochodowego, zwłaszcza jeżeli brak jakichkolwiek wątpliwości organy w przedstawianej materii. Pracownicy Inspekcji Ochrony Środowiska posiadają - zdaniem Sądu - niezbędny do realizacji jej ustawowych zadań (także zadań wynikających z ustawy międzynarodowym przemieszczaniu odpadów) zakres o wiedzy specjalistycznej. Organ w sposób wyczerpujący wyjaśnił, że przecięcie ramy pojazdu ciężarowego opartego na konstrukcji ramowej powoduje, że taki pojazd nie będzie już mógł być użytkowany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem. To spowodowało, że zmieniło się przeznaczenie, co do dalszego wykorzystania spornych pojazdów, a tylnej czy przedniej części ramy samochodu ciężarowego nie można rozpatrywać nawet w kategorii części zamiennej, która może być bezpośrednio zamontowana w innym pojeździe, gdyż pozyskanie pojedynczych części zamiennych, nadających się do zamontowania w innym pojeździe, wymaga dokonania demontażu tych części. Ponadto - jak wskazał organ - nie istnieje proces produkcyjny, w którym wywarza się części zamienne w postaci przedniej czy tylnej części ramy ciągnika siodłowego.

Przedmioty objęte zaskarżonym postanowieniem należało zatem zakwalifikować do kategorii Q2 - produkty nieodpowiadające wymaganiom jakościowym, według załącznika Nr 1 do ustawy o odpadach. Przyjęcie odmiennego stanowiska - jak chce tego skarżący - prowadziłoby do sytuacji, w której organ administracji publicznej wyposażony w ustawowe kompetencje do rozstrzygania w zakresie swojej właściwości, nie mógłby w istocie wydawać żadnych aktów prawnych, albowiem związany byłby opinią (stanowiskiem) określonego biegłego. Tymczasem organy administracji publicznej posiadają samodzielne kompetencje do działania w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej. Powołanie biegłego w toku postępowania administracyjnego może okazać się niekiedy niezbędne jednakże nigdy opinia taka nie pozbawia organu uprawnień do podejmowania decyzji. Stanowi ona jedynie części materiału dowodowego, podlegającego ostatecznie ocenie organu administracji publicznej orzekającego w danej sprawie.

W rozpoznawanej sprawie nie doszło więc do naruszenia art. 7, 75, 77 oraz 80 K.p.a. w związku z art. 3 ust 1 ustawy o odpadach. Organy administracji publicznej mają obowiązek działania z należytą starannością i wnikliwością. Temu ma służyć zarówno obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (art. 7, 8 i art. 77 K.p.a.), jak i obowiązek sporządzenia adekwatnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji (art. 107 § 3 K.p.a.), w tym wyjaśnienie stronom zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy (art. 11 K.p.a.). W ocenie Sądu postępowanie dowodowe, a następnie jego ocena zostały przeprowadzone w zgodzie z ww przepisami postępowania. Dowody zebrane przez organ były wystarczające do kwalifikacji spornego transportu, jako odpad i brak jest podstaw do twierdzenia, by w ustalonym w sprawie stanie faktycznym organ zobowiązany był zwrócić się do biegłego o wydanie opinii na podstawie art. 84 § 1 K.p.a.

Drugą ze spornych kwestii, podnoszoną przez skarżącego i rzutującą na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia, było ustalenie czy skarżący - P. M. jest stroną niniejszego postępowania, w konsekwencji zaś, czy słusznie Główny Inspektor Ochrony Środowiska, jako adresata postanowienia wydanego w trybie art. 25 ust 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, wskazał skarżącego.

W ocenie Sądu nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż organ błędnie przyjął, że skarżący jest osobą odpowiedzialną za nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadów z terytorium Polski na B., a zatem i stroną postępowania, a dalej osobą, do której skierowano wydane w sprawie postanowienia.

Jak wynika z treści powołanego wyżej art. 25 ust 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, adresatem postanowienia, o którym mowa w tym przepisie jest zgłaszający lub, jeżeli nie dokonano zgłoszenia, podmiot zobowiązany do dokonania zgłoszenia. Stosownie natomiast do art. 2 pkt 15 lit. a rozporządzenia Nr 1013/2006 "zgłaszający" oznacza w przypadku przemieszczeń pochodzących z Państwa Członkowskiego - każdą osobę fizyczną lub prawną podlegającą jurysdykcji tego Państwa Członkowskiego, która zamierza dokonać przemieszczenia odpadów lub zlecić takie przemieszczenie i na której ciąży obowiązek zgłoszenia.

Według celnych dokumentów zgłoszeniowych, nadawcą odpadów był skarżący - prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą M. Firma Handlowo-Usługowa w O., działający przez przedstawiciela Agencji Celnej P. W aktach sprawy znajduje się upoważnienie z 20 czerwca 2011 r. udzielone przez skarżącego, agentowi celnemu S.K. - będącemu pracownikiem ww Agencji Celnej do działania w formie przedstawicielstwa bezpośredniego do podejmowania na rzecz P. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą M. Firma Handlowo-Usługowa w O. czynności związanych z prawem i obowiązkami wynikającymi z przepisów ustawy Prawo celne oraz Wspólnotowego Kodeksu Celnego WE. Okoliczności te nie pozostawiają wątpliwości, iż zgłaszającym towar był skarżący P. M. W sprawie niniejszej odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie odpadów ponosi, zatem skarżący, jako zgłaszający. Tym samym uzasadnione było uznanie skarżącego za stronę przedmiotowego postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. i skierowanie do niego postanowień wydanych w trybie art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Skoro skarżący był wysyłającym odpady (zgłaszającym), a w konsekwencji - stroną postępowania i adresatem ww postanowień, to bez znaczenia pozostaje fakt, iż w momencie wszczęcia postępowania skarżący nie był właścicielem (posiadaczem) odpadów.

Z powyższych względów, w ocenie Sądu, zarzut naruszenia art. 28 K.p.a. w związku z art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, jest nieuzasadniony. Brak zatem podstaw do uznania, że postanowienie wydane w trybie ww przepisu zostało skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie i w konsekwencji, że jest dotknięte wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 w zw. z art. 126 K.p.a.

Wszystko to dowodzi słuszności twierdzeniom organu, iż spełnione zostały wszystkie przesłanki z art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, warunkujące wydanie postanowienia wzywającego skarżącego P. M., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą M. Firma Handlowo - Usługowa P. M. w O., do oddania odpadów w postaci opisanej w stanie sprawy, jako nielegalnie przemieszczanych z Polski na terytorium B., do przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i odzysku odpadów o stosownym kodzie.

Tym samym Sąd badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o przepisy wskazane w skardze i w aspekcie uchybień, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu, doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] stycznia 2012 r. i poprzedzające je postanowienie z [...] sierpnia 2011 r. nie naruszają prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innych przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz nie stwierdzono, aby zachodziły wobec nich przyczyny określone w art. 156 K.p.a.

W tym stanie rzeczy Sąd - na mocy art. 151 P.p.s.a. - oddalił skargę, pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.