Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 65/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 1,  art. 220 par. 1,  art. 58 pkt 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2013 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi Z.S. na decyzję Komendanta Miejskiej Policji w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Komendant Miejski Policji w W. nałożył na Z. S. (skarżącego) karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Wskazana powyżej decyzja zawierała prawidłowe pouczenie, iż skarżącemu służy od niej odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., wniesione za pośrednictwem Komendanta Miejskiego Policji w W. w terminie 14 dni od jego otrzymania. Powyższa decyzja – stosownie do treści art. 44 k.p.a. - została skarżącemu skutecznie doręczona w trybie zastępczym.

Pismem z dnia [...] r. skarżący wywiódł skargę na niniejszą decyzję. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż "o tym, że wobec niego zapadło takie orzeczenie dowiedział się dopiero pod koniec 2011 roku, kiedy to Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. zawiadomił o zajęciu jego dochodów z tytułu niezapłaconej kary pieniężnej". Relacjonując przebieg wydarzeń, skarżący podniósł, że złożył skargę do Komendanta Policji we W., który decyzją z dnia [...] r. Nr [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie. Od niniejszej decyzji skarżący wywiódł odwołanie, po rozpoznaniu którego Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uchylił decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. Zważywszy natomiast na okoliczność, że tak jak utrzymuje skarżący nie miał on wiedzy o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu administracyjnym nie mógł też zachować terminów do składania środków odwoławczych, zasadnym jest wniesienie wniosku o przywróceniu terminu do wniesienia skargi.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału – skutecznie doręczonym skarżącemu, w trybie zastępczym, w dniu [...] r. - poinformowano skarżącego, że wnioskiem o wznowienie postepowania jaki złożył w sprawie zakończonej wydaniem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, wszczął skutecznie postępowanie nadzwyczajne w sprawie wznowienia, które nie zostało jeszcze zakończone. Komendant Główny Policji umarzając bowiem to postępowanie, przekazał jednocześnie akta sprawy wraz z wnioskiem do Komendanta Miejskiego Policji w W., celem załatwienia przez niego wniosku, zgodnie z właściwością. Ponadto wezwano skarżącego, aby sprecyzował, czy złożoną do Sądu skargą, domaga się zobowiązania organu (Komendanta Miejskiego Policji w W.) do przeprowadzenia i rozstrzygnięcia postępowania wszczętego wnioskiem o wznowienie sprawy o nałożenie kary pieniężnej, bowiem organ pozostaje w tym zakresie w bezczynności, czy też skarga ta powinna zostać potraktowana jako skarga na decyzję pierwszej instancji o nałożeniu kary pieniężnej, wydaną w 2005 roku. Jednocześnie Przewodniczący Wydziału pouczył skarżącego, że skarga do sądu administracyjnego przysługuje po wyczerpaniu administracyjnego toku instancji, tj. na decyzje drugoinstancyjne.

Pismem z dnia [...] r. skarżący podniósł, że "podtrzymuje złożoną do Sądu skargę dotyczącą wystawienia decyzji pierwszej instancji o nałożeniu na niego bezprawnie kary pieniężnej w kwocie [...] zł, za wykonywanie rzekomego transportu drogowego bez wymaganej licencji w 2005 roku".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, z powodu braku wyczerpania przez skarżącego służącego mu w postępowaniu administracyjnym środka odwoławczego na etapie przedsądowym.

Wymóg wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia, służących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, wynika wprost z treści art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – zwanej dalej p.p.s.a, stanowiącego, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wskazać przy tym należy, że dopóki wniesiony przez stronę środek zaskarżenia nie zostanie rozpoznany i nie zapadnie rozstrzygnięcie kończące postępowanie zainicjowane jego wniesieniem, dopóty nie można mówić, że stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (por. J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2006, s.150). Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

W niniejszej sprawie – z treści pisma skarżącego z dnia [...] r. – wynika jednoznacznie, że wniesiona skarga dotyczy decyzji organu I instancji tj. decyzji Komendanta Miejskiej Policji w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Bezsporną jest również okoliczność, że pomimo zawartego w decyzji pouczenia o prawie złożenia odwołania od zaskarżonej decyzji do organu II instancji – Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. – skarżący z możliwości tej nie skorzystał. Skoro zaś skarżący nie wyczerpał przysługującego mu środka zaskarżenia i w ten sposób nie spełnił jednego z niezbędnych warunków wniesienia skargi, skarga jako przedwczesna podlegała odrzuceniu na podstawie powołanego na wstępie art. 58 § 1 pkt 6 p.p. s.a.

Na marginesie wskazać należy, że stosownie do treści art. 220 § 1 p.p.s.a, Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jednakże art. 222 tejże ustawy stanowi, iż nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu. Zestawienie wymienionych przepisów uniemożliwia zatem Sądowi rozpoznanie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Jak wskazano bowiem wyżej, z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym skarga podlega odrzuceniu, przy czym już z treści skargi (bez konieczności prowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego) wynika, iż istnieje podstawa do odrzucenia, co czyni zbędnym pobranie przez Sąd wpisu od skargi. Z kolei brak możliwości pobrania wpisu uniemożliwia orzeczenie w przedmiocie przywrócenia bądź odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi, gdyż bez pobrania wpisu sąd nie może podjąć innych czynności procesowych poza odrzuceniem skargi. Ponadto – co najważniejsze - skoro już z treści skargi wynika, iż zachodzą przesłanki do zakończenia sprawy poprzez wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej, to bezcelowym jest rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Ewentualne bowiem przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie skarżącego, w żaden sposób nie mogłoby wpłynąć na zmianę kierunku rozstrzygnięcia Sądu.

Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji postanowienia.