Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 315/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne: Kombatanci
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 5, art. 148 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Janina Guść (spr.) sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2015 r. sprawy ze skargi P. W. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 22 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie przyznania uprawnień kombatan-ckich oddala skargę.


UZASADNIENIE

P. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 22 kwietnia 2015 r., Nr [...], który po ponownym rozpoznaniu sprawy utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 9 marca 2015 r., nr [...], odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją wskazanego wyżej organu z dnia 18 stycznia 2001 r., nr [...].

Zaskarżone postanowienie podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Skarżący posiada uprawnienia kombatanckie przewidziane w ustawie z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tj.: Dz.U. z 2014 r., poz. 1206) uzyskane decyzją z dnia 19 stycznia 2001 r. z tytułu poniesienia uszczerbku na zdrowiu w związku z udziałem w wystąpieniach wolnościowych na wybrzeżu w grudniu 1970 r. W lipcu 2009 r. skarżący złożył wniosek o rozszerzenie nabytych uprawnień kombatanckich, wskazując, że w okresie wojny był wraz z rodzicami więziony w obozach niemieckich, a następnie został im odebrany w celu wynarodowienia.

Postępowanie to zakończyło się ostatecznie decyzją Kierownika Urzędu z dnia 15 maja 2013 r. utrzymującą decyzję własną z dnia 22 lutego 2013 r. o odmowie zmiany decyzji w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich. Skarżący nie uzyskał bowiem decyzji Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej, o której jest mowa w art. 8 ust. 2 pkt 2 lit b. ustawy o kombatantach ani nie udowodnił faktu pobytu w niemieckim obozie.

Skarga na powyższą decyzję została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 stycznia 2014 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 40/14. Do skargi tej skarżący dołączył na płycie CD zapis rozmowy ze swoją ciotką W. P. Dowód, ten został zawnioskowany na potwierdzenie faktu pobytu skarżącego w obozie.

W dniu 5 marca 2015 r. do Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wpłynął wniosek P. W. o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., do którego dołączona została płyta CD z zapisem rozmowy z W. P. oraz jej transkrypcja. We wniosku skarżący wyjaśnił, że w rozmowie telefonicznej w dniu 9 lutego 2015 r. przeprowadzonej z W. P. potwierdziła ona fakty podnoszone przez skarżącego we wniosku o przyznanie uprawnień kombatanckich. Zwrócił się on o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania W. P. w celu zweryfikowania okoliczności przez nią podnoszonych.

Postanowieniem z dnia 9 marca 2015 r. Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 18 stycznia 2001 r. Organ wyjaśnił, że z akt wynika, że rozmowy telefoniczne z W. P. miały już miejsce w kwietniu i we wrześniu 2013 r. Rozmowa z dnia 9 lutego 2015 r. jest zatem kolejną rozmową dotyczącą przedmiotowej kwestii. Organ uznał zatem, że został przekroczony miesięczny termin od pojawienia się nowego dowodu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2015 r. Szef Urzędu utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ uznał bowiem, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z naruszeniem miesięcznego terminu wskazanego w art. 148 § 1 k.p.a. Organ wskazał, że we wniosku o wznowienie skarżący powołał się na konieczność przesłuchania ciotki W. P. oraz na zapis rozmowy z nią. Organ podkreślił, że wnioskodawca pierwszy raz dołączył zapis rozmowy z W. P. do skargi, która wpłynęła do Urzędu w dniu 30 grudnia 2013 r. (pierwsze rozmowy, według przedłożonych rachunków telefonicznych miały miejsce w kwietniu i wrześniu 2013 r). Wobec tego organ uznał, że nie można uznać kolejnych oświadczeń W. P. i rozmów z nią jako nowych dowodów w sprawie.

W skardze P. W. zarzucił naruszenie przepisów postępowania dotyczących przeprowadzania dowodów oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi administracji. Skarżący wyjaśnił, że w przedłożonych nagraniach wraz z zapisem tej rozmowy są nowe okoliczności, które potwierdzają argumenty podnoszone przez skarżącego w pierwotnym wniosku o rozszerzenie uprawnień kombatanckich. Według skarżącego zatem wniosek o wznowienie jest oparty na nowym dowodzie w postaci nagrania, a nie na nowym wniosku dowodowym o przesłuchanie świadka.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wniósł również o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a skarżący nie sprzeciwił się temu wnioskowi w wyznaczonym terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Organ dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, procedował w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego w sposób prawidłowy odnosząc poczynione ustalenia do przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.).

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie wtedy, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Art. 148 § 1 k.p.a. stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Warunkiem wznowienia postępowania jest zatem pojawienie się takich dowodów i okoliczności, które są dla sprawy istotne i nowe, tzn. nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, przy czym muszą być to dowody istniejące w dniu wydania decyzji lecz nieznane organowi wydającemu decyzję.

Kolejną przesłanką warunkującą wznowienie postępowania jest zgłoszenie przez stronę żądania wznowienia w terminie jednego miesiąca od daty dowiedzenia się przez nią o okoliczności stanowiącej podstawę do jego wznowienia. W niniejszej sprawie będzie to dzień powzięcia przez skarżącego wiadomości o dowodzie z zeznań świadka, jego ciotki W. P.

Organ odmówił wznowienia postępowania w sprawie uznając, że powołany dowód był znany skarżącemu już w 2013 r. Tym samym organ uznał, iż skarga została złożona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Stanowisko to jest uzasadnione. Z okoliczność sprawy wynika, że skarżący uzyskał informację o wnioskowanym dowodzie z zeznań świadka co najmniej pod koniec 2013 r. Niezależnie zatem od wnioskowanej formy dowodu zawierającego oświadczenia W. P. odnośnie pobytu przez skarżącego w obozie - czy to w postaci jej zeznań przez organem, czy zapisu jej wypowiedzi na płycie CD, czy też przedstawienia jej wyjaśnień w formie pisemnego oświadczenia, datę, w jakiej skarżący uzyskał wiedzę o tym dowodzie, należy ustalić jednorazowo. Przeciwna interpretacja prowadziłby bowiem do obchodzenia terminu wynikającego z art. 148 § 1 k.p.a., poprzez wybór przez stronę formy przedstawienia dowodu z zeznań świadka.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł o oddaleniu wniesionej skargi.