Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 509/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2007 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 marca 2006r., sygn. akt III SA/Wa 281/05, uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2004r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] września 2004r., w której określono P. spółce z o.o. w P. (dalej zwane Spółką) zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca oraz wrzesień i listopad 2002r., odmówiono zwrotu nadwyżki podatku za lipiec, sierpień, październik 2002r., a za grudzień 2002r. określono nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, ustalono dodatkowe zobowiązanie podatkowe za miesiące od stycznia do sierpnia i październik, grudzień 2002r.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 21 § 3a, art. 193 § 1 i 6, art. 207 § 2 i art. 215 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm., zwanej dalej "O.p."), a także z naruszeniem art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług (DZ. U. Nr 11, poz. 50 ze zm. powoływanej dalej jako "ustawa o VAT"). Zdaniem Sądu do naruszenia art. 215 § 1 i art. 207 § 2 O.p. doszło w związku z wydaniem przez organ pierwszej instancji postanowienia, w którym dokonano zmiany dodatkowych zobowiązań podatkowych ustalonych w decyzji z [...] września 2004r. Działaniem takim ww. organ naruszył też art. 10 ust. 2 ustawy o VAT, który stanowi, że różnicę, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o VAT przyjmuje się w wysokości wykazanej przez podatnika w deklaracji, chyba, że organ kwotę tę określi w innej wysokości. Z treści tego przepisu wynika obowiązek określenia przez organ kwoty nadwyżki podatku w wysokości 0, gdy organ stwierdzi, że u podatnika nadwyżka ta w ogóle nie wystąpiła, a podatnik w złożonej deklaracji wykazał taką nadwyżkę i otrzymał jej zwrot z organu podatkowego. Tak samo organ powinien był postąpić w przypadku okresów rozliczeniowych, za które podatnika wykazał kwoty nadwyżki, których organ nie zwrócił z uwagi na prowadzone postępowanie podatkowe, w którym wykazano niezasadność zwrotu. Sąd wskazał ponadto, że podstawą do określenia zwrotu podatku w prawidłowej wysokości stanowił art. 21 § 3 O.p., a kwota nienależnego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym nie jest zobowiązaniem podatkowym w podatku od towarów i usług. Z treści art. 13 i 19 ust. 1-5 ustawy o VAT wynika, że w podatku od towarów i usług zobowiązaniem podatkowym jest nadwyżka podatku należnego nad naliczonym. Wskazany w decyzji nienależny zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, zgodnie z art. 52 § 1 pkt 2 O.p., należy traktować na równi z zaległością podatkową. Przepisy art. 10 ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 21 § 1 - 5 O.p. nie uprawniają organu podatkowego do wydania decyzji, której przedmiotem byłoby określenie przez organ zaległości podatkowej. Jeśli organ uznał, iż należało Spółce w decyzji wskazać ciążące na niej zaległości podatkowe, wynikające z wymiaru kontrolnego, powinien to uczynić w uzasadnieniu decyzji, z uwagi na treść art. 21 ust. 1 - 5 O.p. Sąd wskazał także, że powyższe przepisy nie uprawniają organu do określenia w sentencji decyzji kwoty, o której mowa w art. 19 ust. 4 ustawy o VAT. Wobec braku podstawy prawnej do określenia w decyzji kwoty, o której mowa w art. 19 ust. 4 ustawy o VAT, organ powinien był zatem wskazać ją jedynie w uzasadnieniu decyzji.

Zdaniem Sądu organ pierwszej instancji naruszył też art. 193 § 1 O.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż bez określenia w trybie ww. przepisu, za jaki okres i w jakiej części nie uznał za dowód w postępowaniu podatkowym, ewidencji prowadzonych przez Spółkę do celów podatku od towarów i usług, dokonał określenia podatku należnego i naliczonego w wysokości innej niż wynikająca z tych ewidencji. Doszło więc do określenia podatku należnego w innej wysokości niż wynikająca z ewidencji mimo wyraźnego zakazu w tym zakresie zawartego w art. 193 § 1 O.p. Nie sporządzono ponadto protokołu badania ksiąg podatkowych, a nakaz taki wynikał z art. 193 § 6 O.p.

Sąd nie uwzględnił natomiast zarzutów Spółki zawartych w skardze w zakresie naruszenia: 1) art. 121 § 2, art. 139 O.p. przez prowadzenie kontroli przez 281 dni, 2) art. 54 § 1 pkt 7 O.p. przez powołanie tego przepisu w odniesieniu do 2002r., gdy wówczas nie było go w O.p., 3) art. 140, art. 142 O.p. przez niezawiadomienie podatnika o przedłużeniu terminu zakończenia postępowania podatkowego, 4) art. 123 i art. 178 § 1 O.p. przez odmowę udostępnienia akt kontroli podatkowej osobie upoważnionej do zapoznania się w imieniu skarżącej spółki z tymi aktami, 5) art. 190 § 1 O.p. przez wysłanie do skarżącej spółki zawiadomień o przesłuchaniu świadków z naruszeniem siedmiodniowego terminu określonego w tym przepisie, 6) art. 122 O.p. przez nieprzeprowadzenie na wniosek Z. D. inwentaryzacji w firmie A.

Pierwszy z zarzutów, zdaniem Sądu, nie mógł być uznany za zasadny, gdyż ilość zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz konieczność przeprowadzenia kontroli w innych podmiotach uzasadniały prowadzenie kontroli przez tak długi okres czasu. Jako bezzasadne uznane było też stwierdzenie Strony, że w sprawie organ nie miał prawa zastosować art. 54 § 1 pkt 7 O.p. W dniu, w którym wydana została decyzja organu pierwszej instancji przepis ten obowiązywał i brak było przepisów przejściowych wskazujących, że norma ta nie ma zastosowania do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie tego przepisu. Z tego również względu za oczywiście bezpodstawny Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 121 § 2 O.p. polegający na powołaniu przez organ pierwszej instancji art. 54 § 1 pkt 7 O.p.

W ocenie Sądu, gdyby nawet w sprawie doszło do naruszenia art. 140 i 142 O.p., naruszenie to należałoby ocenić jako nie mogące mieć wpływu na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, więc naruszenie to - zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako "P.p.s.a.") nie mogłoby stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Sądu bezzasadny okazał się również zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 123 i art. 178 § 1 O.p. w związku z odmową udostępnienia akt sprawy osobie upoważnionej przez Spółkę do zapoznania się z tymi aktami. W aktach sprawy brak jest dowodów potwierdzających to zdarzenie, a Spółka nie przedstawiła dowodów na tę okoliczność. Sąd wyjaśnił ponadto, że w postępowaniu podatkowym zgodnie z art. 126 O.p. obowiązuje zasada pisemności, zgodnie z którą strona dokonując czynności w postępowaniu podatkowym, mających znaczenie dla jego wyniku, winna dokonywać ich w formie pisemnej. Tylko wówczas, w przypadku sporu związanego z tymi czynnościami można będzie stwierdzić w sposób jednoznaczny, że czynności te zostały przez stronę dokonane.

Za oczywiście bezzasadny Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 190 § 1 O.p. przy przesłuchaniu świadków 17 i 18 czerwca 2003r. w związku z przekroczeniem siedmiodniowego terminu przy zawiadamianiu o tych przesłuchaniach prezesa zarządu Spółki (otrzymanie zawiadomienia dopiero 12 czerwca 2003r.). Przepis te nie miał bowiem zastosowania w sprawie. Sąd zważył, że ww. przesłuchania odbywały się w toku kontroli podatkowej, zakończonej protokołem z 30 czerwca 2003r., więc do przesłuchań miał zastosowanie art. 289 § 1 O.p., który stanowi, że kontrolowanego lub osobę wymienioną w art. 284 § 2 O.p. należy zawiadomić o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, oględzin i opinii biegłego nie później niż bezpośrednio przed podjęciem tych czynności.

Sąd nie podzielił również zarzutu błędnej oceny przez organy podatkowe zakupów dokonanych w podmiotach, które według strony skarżącej służyły do utajonego finansowania partii politycznej, oceniając je jako niczym nie poparte dywagacje strony skarżącej. Z akt sprawy i z treści decyzji wynika, że organ podatkowy pierwszej instancji sprawdził ww. transakcje i nie znalazł podstaw do uznania ich za fikcyjne.

Zdaniem Sądu nieuzasadnione było też twierdzenie strony, że postępowanie podatkowe nie powinno zakończyć się decyzją przed zakończeniem postępowania karnego przeciwko pracownikom organu podatkowego o "składanie fałszywych dowodów w toku postępowania, poświadczanie nieprawdy oraz płatną protekcję". Z uwagi na opisane ustalenia postępowania wyjaśniającego oraz wykorzystane w tym postępowaniu źródła dowodowe, brak było uzasadnionych podstaw do uznania, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest nierzetelny. W tym miejscu należy wskazać, że gdyby po zakończeniu postępowania podatkowego decyzją ostateczną okazało się, że decyzja została uzyskana w drodze przestępstwa lub w oparciu o fałszywe dowody, strona na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 i 2 O.p. mogłaby żądać wznowienia postępowania podatkowego.

W ocenie Sądu za zasadne nie mogły być też uznane zarzuty skargi, z których wynikało, że przeprowadzone postępowanie dowodowe nie dało podstaw do twierdzenia, że Spółka wykonywała tylko pozorowaną działalność gospodarczą, a jej rzeczywistym celem było uzyskiwanie z urzędu skarbowego zwrotów nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Sąd wyraził przekonanie, że przesłuchania A. i A. S., którzy zarejestrowali firmę A. będąca, głównym kontrahentem Spółki, dowiodły wprost fikcyjnego charakteru działalności podjętej przez Spółkę oraz przez A. Również przesłuchania osób, które zarejestrowały inne firmy, które według treści dokumentów miały nabywać towary i usługi od "A" i następnie odsprzedawać je Spółce dowiodły, że podmiot ten nie wykonywał działalności gospodarczej. Przy gromadzeniu i ocenie materiału dowodowego nie doszło również do naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., a zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób pełny oddaje obraz fikcyjnej działalności skarżącej Spółki, firmy A. oraz kontrahentów tej firmy.

Z tych też względów Sąd uznał za bezzasadny zarzut naruszenia art. 213 O.p. przez nieodniesienie się do zarzutów zgłaszanych przez stronę skarżącą w zakresie ustaleń dowodowych. Sąd wyjaśnił, że w aktach sprawy znajdują się pisma, w których organ podatkowy odniósł się do zarzutów zgłoszonych przez stronę skarżącą w toku postępowania i zasadnie nie uznał tych zarzutów za zasadne, wobec jednoznacznych ustaleń dowodowych. Sąd wskazał także, że art. 213 O.p. nie reguluje kwestii związanych z wyjaśnieniami składanymi przez stronę w postępowaniu podatkowym.

Zdaniem Sądu organ pierwszej instancji nie naruszył prawa nieuwzględniając wniosku strony o przeprowadzenie inwentaryzacji w firmie "A". Zgodnie z 188 O.p. organ może nie uwzględnić żądania dowodowego strony, jeżeli okoliczności faktyczne których dotyczy wnioskowany dowód zostały udowodnione innymi dowodami. W ocenie Sądu w rozpoznanej sprawie istniały dowody potwierdzające, że firma "A" nie wykonywała działalności.

Dyrektor Izby Skarbowej w W., po otrzymaniu ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, działając na mocy art. 229 O.p. zwrócił się 20 września 2006r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie. Określił, że przedmiotem postępowania ma być sporządzenie w trybie pilnym prawidłowego protokołu badania ksiąg podatkowych prowadzonych przez Spółkę, tj. ewidencji/rejestrów zakupów i sprzedaży prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2002r., objęty postępowaniem podatkowym w trybie art. 193 § 6 O.p. Wyjaśnił, że w szczególności uwzględnić należy wymóg określenia w protokole z badania ksiąg za jaki okres i w jakiej części nie uznaje się ksiąg za dowód tego co wynika z zawartych w nich zapisów. Organ odwoławczy nakazał również doręczenie odpisu protokołu stronie (art. 193 § 7 O.p.) z pouczeniem o możliwości wniesienia zastrzeżeń (art. 193 § 8 O.p).

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. 26 października 2006r. sporządził protokół z badania ksiąg i doręczył go Spółce 31 października 2006r., pouczając o prawie wniesienia zastrzeżeń (art. 193 § 8 O.p), z którego strona skorzystała 10 listopada 2006r.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. pismem z 17 listopada 2006r. poinformował stronę o nowym terminie do załatwienia sprawy - 19 grudnia 2006r., z uwagi na prowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego. W kolejnym piśmie z 17 listopada 2006r. organ wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego sprawy.

Decyzją, z [...] grudnia 2006r. organ odwoławczy uchylił natomiast, na mocy art. 233 § 2 O.p. decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] września 2004r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ.

W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania kontrolnego i podatkowego oraz stwierdził, że mimo prawidłowości ustaleń organu pierwszej instancji dotyczących nieprawidłowości w rozliczeniu podatku naliczonego VAT oraz stwierdzenia naruszenia przez Spółkę art. 19 ust. 1, ust. 2, ust. 3a ustawy o VAT, art. 15 ust. 1 ustawy o VAT oraz § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.) oraz § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.), sprawa powinna być ponownie rozpatrzona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P.

Postępowanie podatkowe zostało bowiem przeprowadzone z naruszeniem przepisów proceduralnych mających wpływ na wynik sprawy. Sporządzenie protokołu badania ksiąg podatkowych jest ważną czynnością dowodową, która powinna być przeprowadzona przez organ podatkowy pierwszej instancji. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, że braku w postaci protokołu badania ksiąg nie można uzupełnić w postępowaniu dowodowym organu odwoławczego, gdyż może to wymagać zbadania dokumentów źródłowych zawartych w urządzeniach księgowych spółki. Wykracza to zatem poza granice uzupełnienia dowodów (por. wyrok NSA z 11 października 2000r., sygn. akt I SA/Łd 1658/98, OSP 2001/154).

Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ pierwszej instancji powinien uwzględnić wszelkie zarzuty zawarte w wyroku WSA w Warszawie z 8 marca 2006r., sygn. akt III SA/Wa 281/05, dotyczące błędnej sentencji decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] września 2004r. oraz brzmienie art. 10 ust. 2 ustawy o VAT.

Organ wyjaśnił również, że wskutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w całości, zostało wyeliminowane z obrotu prawnego również postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] września 2004 r. prostujące oczywiste omyłki w decyzji z [...] września 2004 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 stycznia 2007r. P. spółka z o.o. w P. uznało, że działania podjęte przez Dyrektora Izby Skarbowej w W., polegające na nieinformowaniu Spółki o pracach, ustaleniach i zaleceniach kierowanych do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. łamią podstawowe prawa O.p. i Konstytucji RP, o czym podatnik informował organ pierwszej instancji w piśmie z 10 listopada 2006r.,a do których nie ustosunkowano się. Zdaniem strony sprawa uległa ponadto przedawnieniu. W związku z tym Spółka wniosła o uznanie za bezpodstawne działań organów podatkowych, a sprawy za przedawnioną.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził, że [...] grudnia 2006r., kiedy wydano zaskarżoną decyzję, zobowiązanie za żaden okres rozliczeniowy nie było przedawnione. Wyjaśnił też, że termin przedawnienia w sprawie mija 31 grudnia 2007r. Podniósł także, że protokół badania ksiąg strona otrzymała wraz z pouczeniem o możliwości do złożenia zastrzeżeń, z którego to prawa skorzystała 31 października 2006r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 powoływanej wyżej P.p.s.a., sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 P.p.s.a.).

Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja kasacyjna wydana przez organ odwoławczy w trybie art. 233 § 2 O.p. W pierwszej kolejności, w świetle powołanego wyżej przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a., należało się zatem zastanowić czy Dyrektor Izby Skarbowej w W. wydając zaskarżoną decyzję uprawniony był do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu pierwszej instancji z powodów wskazanych w uzasadnieniu czy też nie.

W ocenie Sądu zarówno wskazania zawarte w rozstrzygnięciu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 marca 2006r., wydanego w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 281/05, jak również poglądy wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wydanym w sprawie I SA/Łd 1658/98, na które powoływano się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, pozwalały na takie działanie organu odwoławczego.

Organ podatkowy drugiej instancji, uznając, że wydanie przez organ pierwszej instancji protokołu badania ksiąg w trybie uzupełniającego postępowania dowodowego (art. 229 O.p.), było nieprawidłowe z uwagi na zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu (potrzeba zbadania dokumentów źródłowych zawartych w urządzeniach księgowych Spółki) uznał za zasadne ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego w tym zakresie przez organ pierwszej instancji, ale nie w drodze pomocy prawnej przewidzianej w art. 229 O.p., lecz w drodze ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie.

Ponowne rozpoznanie sprawy przez organ pierwszej instancji było tym bardziej zasadne, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 8 marca 2006r. wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji z [...] września 2004r. zawierała wady natury procesowej (art. 215 § 1 i art. 207 § 2 O.p. w związku z art. 10 ust. 2 ustawy o VAT) w związku z wydaniem przez organ pierwszej instancji postanowienia, w którym dokonano zmiany dodatkowych zobowiązań podatkowych ustalonych w decyzji z [...] września 2004r., w sytuacji, gdy konieczne było wydanie nowej decyzji w tym zakresie.

Sąd przystępując natomiast do oceny zarzutów podniesionych w skardze, stwierdza, że na uwzględnienie nie zasługiwał przede wszystkim zarzut strony o "przedawnieniu sprawy". Trafne jest bowiem stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w W. wyrażone w odpowiedzi na skargę, że w chwili, gdy wydawano zaskarżoną do Sądu decyzję, zobowiązanie za żaden okres rozliczeniowy 2002 roku nie było przedawnione. Nie było ono również przedawnione w dniu wnoszenia skargi przez skarżącą Spółkę, gdyż stosownie do art. 70 ust. 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności. O przedawnieniu zatem zobowiązania w podatku VAT za 2002r. będzie można mówić najwcześniej z dniem 31 grudnia 2007r.

Bezpodstawny jest również zarzut strony skarżącej o nieinformowaniu jej o pracach i ustaleniach organów podatkowych. W aktach sprawy znajdują się bowiem dokumenty potwierdzające doręczenie stronie skarżącej zarówno wezwania do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego sprawy w trybie art. 216, art. 123 i art. 200 § 1 O.p. (k. 1151-1152 akt administracyjnych), jak również poinformowanie strony w trybie art. 216, art. 139 § 3 i art. 140 § 1 O.p. o przedłużeniu terminu do rozpoznania sprawy i przyczynie tego opóźnienia ( k. 1149-1150 akt administracyjnych).

Organ pierwszej instancji przesłał również 27 października 2006r. stronie skarżącej protokół z badania ksiąg sporządzony 26 października 2006r., który strona odebrała 31 października 2006r. (k. 1129 akt administracyjnych). W protokole znajdowało się pouczenie o prawie wniesienia zastrzeżeń (art. 193 § 8 O.p), z którego strona skorzystała wnosząc pismo z 10 listopada 2006r.

Niezasadne jest więc twierdzenie skarżącej Spółki, że naruszono jej podstawowe prawa wynikające z Ordynacji podatkowej oraz jej konstytucyjne prawa, przez nie poinformowanie o przysługujących uprawnieniach.

Nieprawidłowością natury proceduralnej, ale ocenianą przez Sąd jako nie mającą istotnego wpływy na wynik sprawy, ze względu na uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, był brak zawiadomienia strony przez organ odwoławczy o zwróceniu się 20 września 2006r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., na mocy art. 229 O.p. o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie - sporządzenie w trybie pilnym prawidłowego protokołu badania ksiąg podatkowych prowadzonych przez Spółkę, tj. ewidencji/rejestrów zakupów i sprzedaży prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2002r.

Sąd, mając powyższe na względzie uznał, że zasadne jest oddalenie skargi, na mocy art. 151 P.p.s.a.