Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 615/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 7, art. 4 ust. 1, art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: art. 80 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 353
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 33 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk Protokolant Starszy asystent sędziego Bartłomiej Pastucha po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 grudnia 2019 sprawy ze skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...], w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] października 2016 r., znak: [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] kwotę [...] ([...]) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z 17 listopada 2016 r., znak: [...], działając zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej: "k.p.a.") oraz art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 80 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.; dalej: u.u.i.ś.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z 5 października 2016 r., który odmówił [...] spółce z o.o. w L. (obecnie: [...] w W.; dalej także: Spółka) wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrociepłowni zasilanej biomasą z kotłem o mocy cieplnej wprowadzanej w paliwie równej około 140 MWt na działkach nr nr ewid.: [...] położonych przy [...] w L..

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71 ze zm.; dalej: rozporządzenie), planowane przedsięwzięcie zostało zaliczone do inwestycji mogących potencjalnie negatywnie oddziaływać na środowisko, o jakich mowa w:

- § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia ("elektrownie konwencjonalne, elektrociepłownie lub inne instalacje do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej lub cieplnej, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 3, o mocy cieplnej rozumianej jako ilość energii wprowadzonej w paliwie do instalacji w jednostce czasu przy ich nominalnym obciążeniu, nie mniejszej niż 25 MW, a przy stosowaniu paliwa stałego - nie mniejszej niż 10 MW; przy czym przez paliwo rozumie się paliwo w rozumieniu przepisów o standardach emisyjnych z instalacji"),

- § 3 ust. 1 pkt 36 rozporządzenia ("instalacje do podziemnego magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, gazów łatwopalnych oraz innych kopalnych surowców energetycznych, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem instalacji do magazynowania paliw wykorzystywanych na potrzeby gospodarstw domowych, zbiorników na gaz płynny o łącznej pojemności nie większej niż 20 m3 oraz zbiorników na olej o łącznej pojemności nie większej niż 3 m3"),

- § 3 ust. 1 pkt 58 rozporządzenia ("linie kolejowe i urządzenia do przeładunku w transporcie intermodalnym, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 29, oraz mosty, wiadukty lub tunele liniowe w ciągu dróg kolejowych, a ponadto bocznice z co najmniej jednym torem kolejowym o długości użytecznej powyżej 1 km"),

- § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia ("zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a, przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia").

Organ pierwszej instancji odmówił opisaną decyzją wydania decyzji środowiskowej dla tej inwestycji, argumentując, że jest ona niezgodna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta L. z 17 marca 2005 r. [...] (dalej: m.p.z.p.). Organ wskazał, że działki, na których ma powstać planowana inwestycja, położone przy [...], leżą na terenach oznaczonych symbolem AG - tereny aktywności gospodarczej (§ 34 m.p.z.p ), których podstawowym przeznaczeniem jest różnego rodzaju działalność produkcyjno-wytwórcza oraz składowo-magazynowa, taka jak: produkcja przemysłowa, średnia wytwórczość, zaplecze techniczne budownictwa, bazy sprzętu i transportu, składy, magazyny, hurtownie, urządzenia obsługi rolnictwa oraz inne formy działalności gospodarczej wraz z zapleczem administracyjnym i socjalnym. Ponadto na tym terenie obowiązują przepisy m.p.z.p. regulujące zasady zagospodarowania: Strefy aktywizacji gospodarczej [...], Strefy Rekultywacji i Kontynuowania Tradycji SRiK 2, Strefy Ochrony Krajobrazu Otwartego z Daleką Ekspozycją Zewnętrzną EZ, Strefy Ochrony Dalekich Widoków Sylwety Miasta Historycznego DW, Strefy Miejskiej Y 2 i Strefy uciążliwości istniejących linii napowietrznych wysokiego napięcia WN-110 kV.

W ocenie organu pierwszej instancji, lokalizacja inwestycji jest niezgodna z zapisami dotyczącymi strefy ochrony krajobrazu otwartego z daleką ekspozycją zewnętrzną EZ, wyznaczonym także w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta L., zatwierdzonego uchwałą nr [...] z 13 kwietnia 2000 r. Celem jej ustanowienia jest takie kształtowanie wyznaczonego granicami strefy obszaru, aby nie zakłócać ekspozycji zewnętrznej (czynnej) dla historycznie uzasadnionego punktu widokowego wieży [...], a także z wieży [...] (§ 93 uchwały). Nie ulega wątpliwości, że komin o wysokości 70 m, którego realizacja została przewidziana w ramach planowanej inwestycji, będzie widoczny ze wskazanych w m.p.z.p. punktów i nie będzie przysłonięty żadnym z elementów istniejącej zabudowy, ponadto będzie widoczny w tle panoramy miasta widzianej od strony zachodniej (w ekspozycji biernej - widoku na panoramę), między istotnymi jej akcentami. Wpłynęłoby to więc negatywnie na wartości historycznego krajobrazu kulturowego miasta [...].

Ponadto, jak wskazał ten organ, przedmiotowa inwestycja narusza § 99 ust. 4 pkt 5 m.p.z.p., który stwierdza, że w obszarze strefy wyklucza się realizację zakładów produkcyjnych o uciążliwości wykraczającej poza granice własności oraz powodujących degradację środowiska. Wobec tego, że dostawa słomy i zrębków drewna (stanowiących podstawę opalania pieca elektrowni) będzie odbywała się transportem samochodowym, co przy rożnych wariantach oznacza około 10 samochodów ciężarowych na godzinę (około 600 sztuk tygodniowo) oraz biorąc pod uwagę ilość samochodów wywożących odpady paleniskowe w ilości około 5 samochodów na dobę, negatywne oddziaływanie planowanej inwestycji w zakresie uciążliwości wynikającej z obsługi transportowej oraz hałasu i zanieczyszczenia powietrza, wykraczać będzie poza granice nieruchomości należących do inwestora oraz będzie powodować degradację środowiska.

Prezydent Miasta L. podkreślił również, że budowa projektowanej elektrociepłowni pozostaje w kolizji z należącymi do [...] S.A. w L. urządzeniami elektroenergetycznymi. Lokalizacja tego przedsięwzięcia może spowodować konieczność przebudowy linii i stacji elektroenergetycznych, w celu zapewnienia izolacji wymaganej dla III strefy zabrudzeniowej. Inwestor nie posiada przy tym aktualnych warunków przyłączenia elektrowni do sieci dystrybucyjnej.

Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, Kolegium podzieliło stanowisko tego organu co do tego, że planowana inwestycja byłaby niezgodna z ustaleniami m.p.z.p. Po pierwsze, projektowana elektrociepłowania oddziaływałaby na nieruchomości sąsiednie nienależące do skarżącej Spółki w sposób, na który m.p.z.p. nie pozwala. Inwestycja ta powodowałaby bowiem znaczne uciążliwości w postaci emisji spalin, gazów kwaśnych, tlenku azotu – odprowadzanych przez komin, a także w postaci emisji niezorganizowanych mających swe źródło w ruchu pojazdów i emisji hałasu. Po drugie, projektowany w ramach inwestycji komin o wysokości 70 m narusza zapisy m.p.z.p. dopuszczające realizację na tym obszarze wyłącznie obiektów niskich lub średniowysokich. Komin ten byłby widoczny ze wskazanych w m.p.z.p. punktów, a także w tle panoramy miasta widzianej od strony zachodniej, co narusza przepisy m.p.z.p. dotyczące Strefy Ochrony Krajobrazu Otwartego z Daleką Ekspozycją Zewnętrzną - EZ. Po trzecie, planowana inwestycja pozostaje w kolizji z istniejącymi urządzeniami elektroenergetycznymi. Po czwarte, uruchomienie planowanego transportu kolejowego będzie wymagać dostępu do bocznicy kolejowej, na co Spółka nie uzyskała dotychczas wymaganej zgody.

W bardzo obszernej skardze na powyższą decyzję Kolegium, której argumentację uzupełniono w załączniku do protokołu rozprawy z 21 marca 2017 r., Spółka zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, pomimo że w rozpoznawanej sprawie nie było podstaw do odmowy wydania decyzji środowiskowej;

- art. art. 11, 15, 107 § 3 i 4 oraz 127 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia rzeczywistej kontroli instancyjnej i ograniczenie się do powielenia stanowiska organu pierwszej instancji;

- art. art. 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 1 i 2 u.u.i.ś. poprzez ustalenie, że planowane przedsięwzięcie będzie powodować uciążliwe emisje;

- art. art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 i 136 k.p.a. poprzez ustalenie, że budowa komina elektrociepłowni naruszałaby zapisy m.p.z.p. dotyczące ochrony krajobrazowej;

- art. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 1 i 2 u.u.i.ś. poprzez uznanie, że planowana inwestycja powodowałaby wysokie prawdopodobieństwo zagrożenia dla środowiska;

- art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. poprzez uznanie, że planowane przedsięwzięcie byłoby "uciążliwe", a tym samym naruszałoby § 34 ust. 2 pkt 4 i § 99 ust. 4 pkt 3 i 5 m.p.z.p., jak również poprzez uznanie, że realizacja komina o wysokości 70 m byłaby niezgodna z § 34 ust. 2 pkt 3 i § 93 m.p.z.p.,

- art. 80 ust. 1 i 2 u.u.i.ś. poprzez uznanie, że odmowę wydania decyzji środowiskowej uzasadniał brak warunków przyłączenia do sieci elektroenergetycznej oraz brak tytułu prawnego do nieruchomości;

- art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r. poz. 672 ze zm.; dalej: p.o.ś.) w zw. z art. 80 ust. 1 i 2 u.u.i.ś. poprzez błędne rozumienie zasad zapobiegania i przezorności, przy jednoczesnym pominięciu przesłanek wydania decyzji środowiskowej.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 1296/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, z uwagi na to, że decyzja ta została skierowana do nieżyjącej strony – C. K., a tym samym jest dotknięta wadliwością, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od tego wyroku, złożonej przez [...] Spółkę z o.o. w L., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 2233/17, uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę WSA w Lublinie do ponownego rozpoznania. NSA stwierdził, że decyzja środowiskowa kierowana jest wyłącznie do inwestora – podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Dlatego też nie można uznać, że uwzględnienie wśród stron postępowania osoby zmarłej niebędącej inwestorem jest skierowaniem decyzji do osoby niebędącej stroną w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Tym bardziej nie jest zasadne traktowanie takiego uchybienia jako rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Jednocześnie NSA ocenił, że w tych okolicznościach śmierć w toku postępowania jednej ze stron, niebędącej inwestorem, mogła co najwyżej prowadzić do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. Natomiast ewentualną kwestię pominięcia w postępowaniu potencjalnych spadkobierców po zmarłej stronie należałoby rozpatrywać na gruncie przesłanki do wznowienia postępowania, wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Sąd uwzględnił skargę także z innych powodów niż w niej wyrażone, mając na uwadze treść art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), który zobowiązuje – co do zasady – Sąd do rozpoznania całości sprawy sądowoadministracyjnej, biorąc pod uwagę wszelkie istniejące naruszenia prawa, nawet, gdy nie zostały one wskazane przez stronę skarżącą w złożonej przez nią skardze.

W rozpoznawanej sprawie kluczowe znaczenie ma ocena, czy planowane przez Spółkę przedsięwzięcie – budowa elektrociepłowni zasilanej biomasą z kotłem o mocy cieplnej wprowadzanej w paliwie równej około 140 MWt, na działkach nr nr ewid.: [...], narusza zapisy obowiązującego na tym terenie m.p.z.p. Niewątpliwie bowiem stwierdzenie braku zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego wyklucza możliwość uwzględnienia wniosku Spółki o wydanie decyzji w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla tego przedsięwzięcia, co wynika z przepisu art. 80 ust. 2 u.u.i.ś.

Zgodnie z zapisami obowiązującego m.p.z.p. opisana inwestycja została zaplanowana na obszarze oznaczonym symbolem "AG - tereny aktywności gospodarczej".

Przepis § 34 m.p.z.p. stanowi:

"1. Wyznacza się <>, z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod różnego rodzaju działalność produkcyjno-wytwórczą i składowo-magazynową taką jak: produkcja przemysłowa, średnia wytwórczość, zaplecze techniczne budownictwa, bazy sprzętu i transportu, składy, magazyny, hurtownie, urządzenia obsługi rolnictwa oraz inne formy działalności gospodarczej wraz z zapleczem administracyjnym i socjalnym.

2. Na terenach, o których mowa w ust. 1 ustala się:

1) nieprzekraczalną linię zabudowy kubaturowej - zgodnie z regulacją przepisów szczególnych, chyba że na rysunku planu pokazano inaczej,

2) możliwość wymiany, rozbudowy, przebudowy i zmiany sposobu użytkowania istniejących obiektów pod warunkiem zachowania podstawowego przeznaczenia terenu,

3) wysokość realizowanych obiektów, jeśli nie jest warunkowana technologią produkcji lub składowania, jako niskie lub średniowysokie,

4) wymóg zachowania strefy uciążliwości oraz zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych jak również placu nawrotowego dla przewidywanego transportu samochodowego w granicach własnych posesji,

5) dla inwestycji mogącej powodować potencjalne zagrożenie dla otoczenia, niezbędne jest wykonanie w zakresie określonym przez przepisy szczególne, oceny oddziaływania jej na środowisko,

3. Na terenach, o których mowa w ust. 2 dopuszcza się:

1) wewnętrzną wymianę funkcji lub przystosowanie funkcji istniejących do wymagań rynku lub tworzenie nowych form działalności z pogranicza produkcji i usług oraz produkcji i nauki (inkubatory przedsiębiorczości, ośrodki wysokich technologii, itp.),

2) lokalizację wielkokubaturowych obiektów handlowo-usługowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 oraz usług komercyjnych w tym stacji paliw,

3) funkcjonowanie istniejącej zabudowy do czasu realizacji funkcji podstawowej z możliwością jej remontowania jedynie w zakresie poprawy standardu użytkowego,

4) lokalizację nieprzewidzianych w rysunku planu sieci i urządzeń infrastruktury technicznej w ilości niezbędnej dla potrzeb użytkowników, oraz innych urządzeń i obiektów związanych z funkcją podstawową,

5) możliwość przekształceń własnościowych w obszarze wyznaczonym w rysunku planu liniami rozgraniczającymi, przy zapewnieniu właściwej obsługi komunikacyjnej poprzez sieć dróg wewnętrznych oraz wyposażenia w infrastrukturę techniczną,

6) korektę podziałów wewnętrznych całego terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi lub jego części, pod warunkiem zachowania relacji zewnętrznych oraz nienaruszania interesów osób trzecich.

4. Wszystkie działania prowadzone na wyznaczonych terenach AG nie mogą naruszać ustaleń obowiązujących dla stref polityki przestrzennej, w obszarze których są one położone".

Mając na uwadze cytowany wyżej § 34 ust. 4 m.p.z.p. istotne znaczenie dla stwierdzenia zgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami planu mają regulacje tego aktu obowiązujące dla stref polityki przestrzennej, obejmujących obszar tej inwestycji. Szczególne znaczenie ma fakt, że przedsięwzięcie to zaprojektowano na obszarze mającym specyficzne przeznaczenie – w ocenie Sądu co do zasady odpowiadające realizacji tego typu właśnie przedsięwzięć – mianowicie w granicach "Strefy aktywizacji gospodarczej [...] G2". Odnoszący się do tej strefy § 99 m.p.z.p. stanowi:

"Wyznacza się <> - obejmującą obszar zawarty między ul. [...] od toru kolejowego [...] do ul. [...], ul. [...] do granicy administracyjnej miasta, granicą miasta do linii kolejowej [...], linią kolejową [...] do toru kolejowego [...], torami linii [...] do ul. [...] – zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w L. z dnia 26 września 2002 r.

1. Obszar strefy położony we wschodniej części miasta obejmuje zdegradowane tereny przemysłowe między innymi dawnej <> i <<[...]>> wraz z istniejącymi obiektami oraz terenami niezabudowanymi, w większości w pełni uzbrojonymi, o dobrej dostępności komunikacyjnej z możliwością korzystania z transportu kolejowego.

2. Dla obszaru objętego strefą ustala się dominującą funkcję - produkcyjno-usługową, obejmującą drobny i średni przemysł, zaplecza składowo-magazynowe handlu i usług w tym wysokiego składowania, zaplecza techniczne gospodarki komunalnej, transportu i komunikacji, rzemiosła produkcyjnego itp. wraz z realizacją programów towarzyszących, które stanowić będą komplementarne uzupełnienie funkcji podstawowej,

3. Znaczna ilość istniejących obiektów znajdujących się w dobrym stanie technicznym realizowanych w ramach poprzednich inwestycji o różnorodnym przeznaczeniu, możliwa jest również do wykorzystania pod innego rodzaju działalność np. centrum techniczne, centrum dystrybucyjno-magazynowe, hale wystawowe, hipermarket, kompleks sportowy.

4. Zasady zagospodarowania obszaru strefy:

1) istniejące obiekty przeznacza się do adaptacji z możliwością przebudowy, rozbudowy oraz zmiany sposobu użytkowania pod warunkiem zachowania podstawowego przeznaczenia terenu,

2) ustala się możliwość przekształceń własnościowych przy zapewnieniu wydzielanym działkom właściwej obsługi komunikacyjnej poprzez sieć dróg wewnętrznych oraz wyposażenia w infrastrukturę techniczną, zmierzających do restrukturyzacji funkcjonalno-przestrzennej obszaru, pozwalającej na racjonalne wykorzystanie istniejących obiektów oraz zagospodarowanie działek,

3) ustala się wymóg zachowania uciążliwości oraz zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych jak również placu nawrotowego dla przewidywanego transportu samochodowego w granicach własnych parceli, jak również urządzenie zieleni, która oprócz funkcji izolacyjnej powinna spełniać również funkcje o znaczeniu dekoracyjnym oraz krajobrazowym,

4) w obszarze strefy wyklucza się realizację programów mieszkaniowych, dopuszcza się dalsze użytkowanie istniejących budynków mieszkalnych z postulatem docelowej zmiany ich funkcji na usługową, budynki te mogą być poddawane remontom jedynie w zakresie poprawy standardów sanitarnych warunków bytowych mieszkańców, bez możliwości ich wymiany, rozbudowy i remontów kapitalnych dla funkcji mieszkaniowej,

5) w obszarze strefy wyklucza się realizacje zakładów produkcyjnych o uciążliwości wykraczającej poza granice własności oraz powodujących degradację środowiska naturalnego".

Ponadto teren projektowanej elektrociepłowni zasilanej biomasą objęty jest obszarem następujących stref polityki przestrzennej:

- Strefy Rekultywacji i Kontynuowania Tradycji SRiK 2 (§ 89, 90, 91 m.p.z.p.),

- Strefy Ochrony Krajobrazu Otwartego z Daleką Ekspozycją Zewnętrzną EZ (§ 93, 91 m.p.z.p.),

- Strefy Ochrony Dalekich Widoków Sylwety Miasta Historycznego DW (§ 94, 91 m.p.z.p.),

- Strefy Miejskiej Y 2 (§ 95 m.p.z.p.),

- Strefy uciążliwości istniejących linii napowietrznych wysokiego napięcia WN-110 kV (§ 18 ust. 6 pkt 2c m.p.z.p.).

Kontrolując zaskarżoną decyzję w zakresie wyrażonego w niej poglądu co do sprzeczności planowanej inwestycji z zapisami m.p.z.p., w pierwszej kolejności podkreślić trzeba, że wykładnia unormowań planu miejscowego, stanowiącego akt prawa powszechnie obowiązującego, wymaga należytej rozwagi, zwłaszcza, gdy – tak, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie – może prowadzić do ograniczenia praw podmiotowych, w tym konstytucyjnie chronionego prawa własności. Jest niekwestionowane, że rada gminy uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego działa w ramach znacznej swobody, określanej mianem władztwa planistycznego. Interpretacja zapisów obowiązującego planu miejscowego winna jednak w jak najwyższym stopniu uwzględniać konstytucyjne standardy ochrony praw podmiotowych, w tym prawa własności i wywodzonego z niego prawa zabudowy nieruchomości. Bezsprzecznie bowiem, co podkreśla się w doktrynie oraz w orzecznictwie, z uwagi na to, że prawo zabudowy ma charakter wolnościowy, konieczne jest wykazanie, że każdy przejaw ingerencji w to prawo wynika z ustawy i następuje tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza istoty wspomnianego prawa, a dodatkowo jest uzasadniony interesem publicznym (zob. W. Jakimowicz, Wolność zabudowy w prawie administracyjnym, Warszawa 2012, s. 65).

Należy przy tym pamiętać, że w sytuacji, gdy treść przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odwołuje się do pojęć niedookreślonych, które nie zostało zdefiniowane w przepisach prawa, prawidłowa wykładnia tych pojęć wymaga należytego wyważenia. Trzeba bowiem mieć na względzie, że plan miejscowy stanowi akt prawa miejscowego (art. 14 ust. 7 u.p.z.p.), który ze swej istoty w sposób władczy kształtuje ustalenie przeznaczenia terenu oraz określa sposoby zagospodarowania i warunków zabudowy terenu (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.). Jakkolwiek uchwalanie planu należy do zadań własnych gminy (art. 3 ust. 1 u.p.z.p.), to uprawnienie do władczego określania treści tego aktu, zwane władztwem planistycznym, nie stanowi jednak władztwa absolutnego oraz nieograniczonego. Na gminie spoczywa bowiem w tym zakresie obowiązek działania w granicach prawa, kierowania się interesem publicznym, wyważania interesów publicznych z interesami prywatnymi, a także uwzględniania aspektu racjonalnego działania i proporcjonalności ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. Oczywiste jest więc, że nie tylko proces stanowienia, ale i stosowanie tego aktu prawa miejscowego wymaga właściwego wyważenia kolidujących dóbr i wartości.

Z tych właśnie powodów organ administracji, dokonując egzegezy prawnie wiążących zapisów planu miejscowego, w kontekście zbadania warunku zgodności planowanej inwestycji z tym planem w ramach postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia (art. 80 ust. 2 u.u.i.ś.), zobowiązany jest tak interpretować postanowienia planu, mające zastosowanie w sprawie, by uwzględnić opisane wyżej wartości i dobra. Wykładnia przepisów planu miejscowego powinna zatem, stosownie od okoliczności sprawy, prowadzić do przyjęcia wyników, które nie tylko są racjonalnie uzasadnione interesem publicznym, ale również nie skutkują nadmierną ingerencją w sferę prawną jednostki.

Konieczne jest przy tym zwrócenie uwagi, że w sytuacji, gdy – tak jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie – plan posługuje się pojęciem nieostrym, to z istoty rzeczy interpretacja tego pojęcia nie może opierać się wyłącznie na wynikach wykładni językowej. W procesie wykładni prawa nie wolno całkowicie ignorować wykładni systemowej, celowościowej i funkcjonalnej, poprzez ograniczenie się wyłącznie do wykładni językowej pojedynczego przepisu. Może się bowiem okazać, że sens przepisu, który wydaje się językowo jasny, okaże się wątpliwy, gdy go skonfrontujemy z innymi przepisami lub weźmiemy pod uwagę cel regulacji prawnej (zob. uchwała NSA z 14 marca 2011 r., II FPS 8/10; L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 74-83; M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki, Warszawa 2010, s. 291 i n.).

Prawidłowe zinterpretowanie normy prawnej zawartej w przywołanych wyżej przepisach planu miejscowego wymaga więc również wyjaśnienia celu, jaki miał prawodawca w momencie powstawania tego unormowania, co stanowi regułę wykładni celowościowej w wersji historycznej (zob. L. Leszczyński, Reguły celowościowe i funkcjonalne w wykładni prawa administracyjnego, [w:] L. Leszczyński, B. Wojciechowski, M. Zirk-Sadowski, Wykładnia w prawie administracyjnym, Warszawa 2012, System Prawa Administracyjnego, t. IV, s. 267 i n.).

Dokonując wykładni opisanych uregulowań planu miejscowego należy mieć przede wszystkim na uwadze, że teren planowanej inwestycji położony jest "we wschodniej części miasta, obejmuje zdegradowane tereny przemysłowe między innymi dawnej <> i <<[...]>> wraz z istniejącymi obiektami oraz terenami niezabudowanymi, w większości w pełni uzbrojonymi, o dobrej dostępności komunikacyjnej z możliwością korzystania z transportu kolejowego". Dla tego obszaru ustalono "dominującą funkcję - produkcyjno-usługową, obejmującą drobny i średni przemysł, zaplecza składowo-magazynowego handlu i usług w tym wysokiego składowania, zaplecza technicznego gospodarki komunalnej, transportu i komunikacji, rzemiosła produkcyjnego itp. wraz z realizacją programów towarzyszących, które stanowić będą komplementarne uzupełnienie funkcji podstawowej" (zob. § 99 ust. 1, ust. 2, ust. 4 pkt 3-4 m.p.z.p.).

Niewątpliwie zatem, jak wynika z powołanych zapisów planu, projektowana przez Spółkę inwestycja – elektrociepłownia zlokalizowana ma być w obszarze poprzemysłowym, silnie zdegradowanym. W ocenie Sądu, obszar ten charakteryzuje się tym, że z uwagi na jego sposób zagospodarowania, w tym pozostałe po wspomnianych zakładach przemysłowych obiekty budowlane wraz z niezbędną do ich funkcjonowania infrastrukturą, choć niejednokrotnie w złym stanie technicznym, przeznaczony jest – ze swej istoty – właśnie pod realizację tego rodzaju inwestycji, jak omawiane przedsięwzięcie. Niekwestowane jest przy tym, że opisywany teren posiada w znacznej mierze uzbrojenie w niezbędne sieci infrastruktury oraz jest dobrze skomunikowane. Zarazem istotne jest, że istnieje realna możliwość zdywersyfikowania źródeł transportu koniecznych dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia, a mianowicie skorzystanie z transportu kolejowego. Okoliczności tej nie można uznać za prawnie obojętną w realiach niniejszej sprawy, zwłaszcza mając na uwadze akcentowany wielokrotnie w decyzjach organów obu instancji obowiązek dochowania wymogów ochrony środowiska.

Co więcej, powyższą wykładnię cytowanych przepisów obowiązującego m.p.z.p. potwierdził w istocie sam organ pierwszej instancji w skierowanym w toku postępowania do Spółki piśmie z 12 czerwca 2015 r., znak: [...], w którym stwierdził, że po "przeprowadzeniu szczegółowej analizy zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z uwzględnieniem analizy zakresu przedsięwzięcia [...] nie widzi sprzeczności lokalizacji inwestycji z ustaleniami planu", albowiem "mieści się ona w zakresie przeznaczenia terenów", na których została zaplanowana (k. 58-59 t. I akt sąd.).

Sąd nie podziela również stanowiska organów obu instancji, że planowane przedsięwzięcie będzie "uciążliwe" dla nieruchomości sąsiednich w rozumieniu postanowień m.p.z.p.

Po pierwsze, organy wadliwie zinterpretowały pojęcie "uciążliwości", o jakim mowa w przepisach planu miejscowego. Wprawdzie przepisy obowiązującego dla omawianego terenu m.p.z.p. nie definiują tego pojęcia, jednakże, jak trafnie podniesiono w skardze, wykładnię tego pojęcia należało przeprowadzić również uwzględniając znaczenie tego terminu nadane mu w poszczególnych częściach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalanych w kolejnych latach przez Radę Miasta L. dla pozostałych części miasta L.. Niewątpliwie z przywołanych wyczerpująco w skardze zapisów planów miejscowych wynika, że "uciążliwość" oznacza zjawisko lub stan dokuczliwy dla otoczenia lub utrudniający życie, a polegający na emitowaniu zanieczyszczeń: powietrza, wód, gruntu, emisji nieprzyjemnych zapachów, hałasu, wibracji lub/i szkodliwego promieniowania, przekraczających wyznaczone przepisami standardy (zob. m.in. § 4 ust. 1 pkt 25 uchwały nr [...] Rady Miasta L. z 6 września 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]; § 3 ust. 1 pkt 25 uchwały Nr [...] Rady Miasta L. z 19 maja 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Ekologicznego Systemu Obszarów Chronionych Miasta [...] dla wybranych terenów położonych w rejonach dolin rzecznych - [...]; § 3 ust. 1 pkt 32 uchwały nr [...] Rady Miasta L. z 22 października 2015 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] dla obszaru położonego w rejonie ulicy [...]).

W rozpoznawanej sprawie organy nie wykazały w żaden sposób, by planowane przedsięwzięcie mogło być źródłem uciążliwości, wykraczających poza teren, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Przede wszystkim same organy przyznały, że emisje związane z przedsięwzięciem mieszczą się w obowiązujących normach i standardach. Nie można zarazem uznać, że o występowaniu takich nadmiernych uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich świadczy to, że planowane przedsięwzięcia będzie źródłem emisji spalin, gazów kwaśnych, tlenku azotu, odprowadzanych przez komin, a także emisji niezorganizowanej w postaci ruchu pojazdów i hałasu. Oczywiste jest bowiem, co potwierdziły także organy w swych decyzjach, że w przypadku omawianego przedsięwzięcia nie występuje stan uciążliwości, o którym mowa w cytowanych wyżej zapisach. Ze wskazanych wyżej ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego miasta L., wynika zaś w sposób niebudzący wątpliwości, że pojęcie "uciążliwości" tłumaczone jest poprzez odwołanie się do kryterium "przekroczenia wyznaczonych odrębnymi przepisami standardów jakości środowiska".

Po drugie, trzeba mieć na uwadze, na co wskazano wyżej, że skoro planowana inwestycja znajduje się na obszarze aktywizacji gospodarczej na terenie pozostałym po dawnych wielkogabarytowych zakładach przemysłowych, to nie sposób przyjąć, że w tej lokalizacji należy przyjmować znacznie bardziej rygorystyczne rozumienie pojęcia "uciążliwości" aniżeli przyjęła to Rada Miasta L. w innych częściach miasta L., które – co niezmiernie ważne – nie mają cech silnie zdegradowanego terenu poprzemysłowego. Dla oceny zgodności omawianego przedsięwzięcia z przepisami m.p.z.p. w kontekście braku "uciążliwości" dla nieruchomości sąsiednich szczególne znaczenie ma zatem fakt, że przedsięwzięcie to zaprojektowano na obszarze mającym specyficzne przeznaczenie, na którym – w ocenie Sądu – co do zasady odpowiadające realizacji tego typu właśnie przedsięwzięć.

Po trzecie, istotne jest, że na obszarze strefy aktywizacji gospodarczej [...] – G2 wykluczono "realizację programów mieszkaniowych", właśnie po to, by realnie umożliwić niezakłócone wykorzystanie tego terenu między innymi dla celów przemysłowych (zob. § 99 ust. 4 pkt 5 m.p.z.p.). Z tego też względu, wspomniany w powyższych zapisach "wymóg zachowania uciążliwości" w granicach własnej nieruchomości, niepowodujących degradację środowiska naturalnego, musi być odczytywany ze szczególnym uwzględnieniem celu, jaki miał na względzie organ stanowiący gminy zatwierdzając opisane unormowanie planu miejscowego – co stanowi jedną z podstawowych reguł wykładni celowościowej. Z tego też względu, co trafnie podniesiono w skardze, stanowisko organów co do uciążliwości przedsięwzięcia wynikającej z wzrostu ruchu samochodów ciężarowych i związanych z tym emisji spalin, pyłu, hałasu itp. jest oczywiście sprzeczne z założeniami miejscowego planu. Skoro bowiem teren aktywizacji gospodarczej G2 obejmuje (zgodnie z treścią § 99 m.p.z.p.) uzbrojone lub niezabudowane tereny już dawniej wykorzystywane do działalności przemysłowej takiej jak fabryka [...] lub Odlewnia [...] i tereny te mają być przedmiotem – co wynika z opisu przeznaczenia podstawowego – "aktywizacji gospodarczej", to wzrost natężenia ruchu samochodowego (ciężarowego) jest z natury rzeczy wpisany w plan rozwoju tego obszaru. Wzrost natężenia transportu ciężarowego – co jest rzeczą oczywistą zważywszy na realia obecnej gospodarki – wynika zasadniczo z uruchomienia każdego przedsiębiorstwa, czy to elektrowni, czy magazynów, fabryk lub innego rodzaju działalności.

Po czwarte, jak wynika z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a co dodatkowo potwierdzone zostało w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. z 28 stycznia 2016 r., znak: [...] [...], zastosowane w ramach przedsięwzięcia technologie pozwolą ograniczyć emisje nie tylko do poziomu określnego w normach mających zastosowanie do inwestycji, ale także względem innych, najbardziej rygorystycznych standardów.

Prawnie wadliwe jest także stanowisko organów obu instancji dotyczące uznania, że postanowienia m.p.z.p., w tym jego § 93, dotyczące ochrony krajobrazowej ograniczają możliwość budowy komina o wysokości 70 m.

Odnosząc się do tej kwestii wskazać trzeba w pierwszej kolejności, że stosownie do postanowień m.p.z.p. ograniczenia dotyczące wysokości zabudowy kubaturowej ze względów widokowych nie dotyczą takich elementów konstrukcyjnych jak kominy. Za taką wykładnią § 93 m.p.z.p. przemawia przywołana wyżej treść § 34 planu, regulującego warunki zabudowy dla strefy AG, na której ma być zlokalizowane przedsięwzięcie, a który stanowi w ust. 2 pkt 3, że na obszarze strefy AG ustala się wysokość realizowanych obiektów jako niskie lub średniowysokie, jeśli nie jest warunkowana technologią produkcji. W rozpoznawanej sprawie nie było kwestionowane, że istnienie opisanego komina o wysokości 70 m i średnicy wewnętrznej około 2,2 m jest konieczne dla funkcjonowania projektowanej elektrociepłowni (zob. s. 33 i n. raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko).

Sąd podziela przy tym stanowisko strony skarżącej, że zakres unormowania zawartego w § 93 m.p.z.p. jest węższy i znacznie bardziej precyzyjny, aniżeli przyjęły to organy obu instancji. Pamiętając o wskazanym wyżej argumencie wynikającym z literalnej wykładni § 34 ust. 2 pkt 3 m.p.z.p., należy zauważyć, że prawidłowa, to jest odwołująca się także do dyrektyw celowościowych, funkcjonalnych, systemowych oraz aksjologicznych, interpretacja ograniczeń zawartych w § 93 m.p.z.p. prowadzi do stwierdzenia, że obiekty takie jak komin nie są objęte tymi ograniczeniami, gdyż norma ta odnosi się jedynie do zabudowy kubaturowej.

Trzeba najpierw mieć na uwadze, że zgodnie z § 93 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. w granicach strefy ochrony krajobrazu otwartego z daleką ekspozycją zewnętrzną EZ "ogranicza się wysokość zabudowy kubaturowej tak, aby w widoku z tarasu widokowego Wieży [...] lub wieży [...] nie przysłaniała widoku horyzontu, lecz wpisywała się poniżej tej linii oraz podkreślała linię ukształtowania terenu bez niwelacji zróżnicowań. W uzasadnionych przypadkach, dotyczących obiektów wielkokubaturowych, organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu może wymagać wykazania warunków ustanowienia strefy na podstawie analizy widokowej stanowiącej integralną część projektu budowlanego".

Niewątpliwie przepis § 93 m.p.z.p. nie zawiera innych ograniczeń dotyczących zabudowy, niż przytoczona powyżej jego część. Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że obiekt w postaci komina elektrowni nie stanowi zabudowy kubaturowej i nie jest objęty ograniczeniem zawartym w § 93 m.p.z.p. Zauważyć należy zarazem, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko odróżnia obiekty kubaturowe, do których zaliczane są budynki przewidziane w ramach inwestycji, od obiektów punktowych, do których zaliczany jest komin (zob. s. 51, 104,163 raportu). Jakkolwiek przepisy obowiązującego na obszarze planowanego przedsięwzięcia m.p.z.p. nie wprowadzają definicji legalnej pojęcia "zabudowa kubaturowa", to jest ono zdefiniowane w uchwalanych w ostatnich latach częściach miejscowego planu zagospodarowania dla [...], co powinno mieć istotne znaczenie przy dokonywaniu prawidłowej egzegezy także m.p.z.p. mającego bezpośrednio zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Z § 4 ust. 1 pkt 25 cytowanej wyżej uchwały nr [...] Rady Miasta L. z 6 września 2012 r. wynika, że przez "zabudowę kubaturową" należy rozumieć budynki oraz inne obiekty trwale związane z gruntem, posiadające zadaszenie lub zadaszenie i ściany. Podobnie rozumiane jest to pojęcie w także cytowanych uchwałach Rady Miasta L. nr [...] z 19 maja 2016 r. oraz nr [...] z 22 października 2015 r., gdzie odpowiednio wskazuje się, że ilekroć jest mowa o "zabudowie kubaturowej" należy przez to rozumieć "budynki oraz inne obiekty posiadające zadaszenie lub zadaszenie i ściany" (§ 3 ust. 1 pkt 33) bądź "budynki oraz inne obiekty trwale związane z gruntem, posiadające zadaszenie lub zadaszenie i ściany" (§ 3 ust. 1 pkt 39). Natomiast w uchwale nr [...] Rady Miasta L. z 19 maja 2016 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] wskazano wprost, że takie elementy techniczne jak kominy nie powinny być uwzględniane przy ocenie wysokości zabudowy (zob. § 3 pkt 30 tej uchwały).

Nie budzi też wątpliwości, że – jak zauważono w skardze – opisane wyżej kwestie dotyczące naruszenia zawartych w m.p.z.p. wymagań co do ochrony krajobrazowej nie mogą być przesądzające dla prawnej kwalifikacji niezgodności planowanej inwestycji z tym aktem na obecnym etapie procesu inwestycyjno-budowlanego. Analiza widokowa, do której odnosi się § 93 m.p.z.p., o ile w ogóle jeśli jest wymagana, powinna stanowić załącznik do projektu budowlanego, który podlega zatwierdzeniu na etapie pozwolenia na budowę, udzielanego w odrębnym postępowaniu przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Poza sporem jest zarazem, że powyższe stanowisko zostało potwierdzone przez organ pierwszej instancji w cytowanym wyżej (dołączonym do odwołania) piśmie z 3 października 2014 r., nr [...], w którym podtrzymano własne stanowisko wyrażone w piśmie z 19 maja 2014 r., nr [...]

W ocenie Sądu, przedstawiona wyżej interpretacja opisanych uregulowań aktu prawa miejscowego spełnia wymogi konstytucyjnej zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji). Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego stanowiskiem, na zasadę proporcjonalności składają się trzy elementy: przydatność, konieczność oraz proporcjonalność w sensie ścisłym. Przydatność oznacza wybór takich środków, które rzeczywiście służą realizacji danego założonego celu. Konieczność to wybór środka najmniej "szkodliwego", w najmniejszym stopniu ingerującego w sferę prawnie chronioną jednostki, ale pozwalającego zrealizować w pełni zamierzony cel. Proporcjonalność w sensie ścisłym oznacza zaś równoważenie dóbr i interesów, konieczność wykazania, że dobro (interes), do którego realizacji organ zmierza jest (przynajmniej w danych okolicznościach) bardziej wartościowe niż dobro (interes), które musi zostać poświęcone (zob. przykładowo wyroki TK: z 9 czerwca 1998 r., K 28/97, OTK 1998, nr 4, poz. 50; z 26 kwietnia 1999 r., K 33/98, OTK 1999, nr 4, poz. 71; z 2 czerwca 1999 r., K 34/98, OTK 1999, nr 5, poz. 94).

W konsekwencji prawnie wadliwe było stanowisko organów obu instancji, które stwierdziły, że lokalizacja projektowanego przedsięwzięcia narusza ustalenia planu miejscowego, co – zgodnie z art. 80 ust. 2 u.u.i.ś – umożliwia wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tym samym orzeczona z tych względów odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań była nieuzasadniona.

Zdaniem Sądu, całkowicie bezzasadne były również twierdzenia organów obu instancji, które podstawy do odmowy wydania decyzji środowiskowej upatrywały również w niedysponowaniu przez Spółkę warunkami przyłączenia do sieci elektroenergetycznej. Sąd podziela argumentację Spółki, iż wymaganie dysponowania warunkami przyłączenia przez inwestora na etapie ubiegania się o decyzję środowiskową, jest całkowicie sprzeczna z porządkiem realizacji inwestycji wynikającym z przepisów prawa. Warunek taki nie wynika z przepisów u.u.i.ś. ani z przepisów ustawy z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. z 2019 r. poz. 755 ze zm.), w tym jej art. 7 ust. 3a i nast. które regulują procedurę uzyskiwania warunków przyłączenia.

W istocie z analogicznych względów za niezasadne uznać należy także stanowisko organu dotyczące niedochowanie przez Spółkę wymogów uzyskania decyzji środowiskowej, z uwagi na niedysponowanie przez nią wymaganą zgodą właściciela sąsiedniej nieruchomości na wykorzystanie należącej do niego bocznicy kolejowej. Również spełnienie tego warunku jest weryfikowane przez właściwe organy na etapie pozwolenia na budowę, a nie w ramach postępowania toczącego się w oparciu o przepisy u.u.i.ś. Oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowi bowiem obligatoryjny załącznik wniosku o pozwolenie na budowę (zob. art. 33 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.).

Zasadnie również zarzucono w skardze naruszenie przez Kolegium prawa polegające na wadliwej wykładni i w konsekwencji na wadliwym zastosowaniu w niniejszej sprawie art. 6 ust. 1 i 2 p.o.ś. Sąd podziela stanowisko Spółki, że wyrażona w tym przepisie zasad przezorności nie oznacza, iż organ może w sposób arbitralny i bez oparcia w materiale dowodowym orzekać o odmowie wydania decyzji o warunkach środowiskowych realizacji przedsięwzięcia. Zobowiązuje ona organy do wyjaśnienia sprawy, czego wyraz stanowi przeprowadzenie procedury obejmującej obowiązek sporządzenia raportu o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, współdziałanie z wyspecjalizowanymi organami oraz zapewnienie udziału w postępowaniu stronom, organizacjom ekologicznym i społeczeństwu. W ocenie Sądu, wszystkie te warunki zostały w rozpoznawanej sprawie dochowane.

Z tych powodów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. a i lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji.

Rozpoznając ponownie sprawę organy obu instancji, stosownie do art. 153 p.p.s.a., uwzględnią dokonaną przez Sąd wykładnię przepisów prawa oraz wskazania co do dalszego postępowania zawarte w niniejszym wyroku. Organy te dokonają zatem ponownej, wszechstronnej oceny niniejszej sprawy i w zależności od tej oceny podejmą stosowne rozstrzygnięcie. Obowiązkiem organów będzie również odniesienie się do całości argumentacji skarżącej Spółki, podnoszonej w toku postępowania.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.

Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji.