Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 642/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Protokolant Referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi P. M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2009 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] na rzecz skarżącego P. M. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga P. M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa w W. nr [...] z [...] lipca 2016 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego dotyczącego decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. Nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. o umorzeniu postępowania w sprawie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2009 rok z wniosku spółki cywilnej [...].

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu 14 maja 2009 r. [...] spółka cywilna (zwana dalej: spółka) złożyła do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. (zwany dalej: Kierownik BP) wniosek o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2009 rok (zwana także: płatność ONW).

Decyzją Nr [...] z [...] grudnia 2009 r., Kierownik BP orzekł

o umorzeniu postępowania w sprawie wniosku o przyznanie płatności ONW na 2009 rok. Na skutek złożonego odwołania Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (zwany dalej: Dyrektor ARiMR, organ odwoławczy) decyzją Nr [...] z [...] czerwca 2010 r. orzekł

o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W wyniku złożonej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 grudnia 2010 r. sygn. akt VIII SA/Wa 731/10 orzekł o uchyleniu zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Złożona przez organ odwoławczy skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 października 2012 r. sygn. akt II GSK 1298/11.

Pismem z 21 kwietnia 2015 r., Kierownik BP w W. (dalej organ

I instancji) wezwał spółkę do wskazania wszystkich wspólników spółki w okresie od 2008 - 2015 r., a kolejnym pismem z 30 czerwca 2015 r. wezwał P. M. - wspólnika spółki (zwany dalej: skarżący, beneficjent) do złożenia wyjaśnień odnośnie posiadania przez spółkę zadeklarowanych do płatności gruntów rolnych.

Decyzją Nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. Kierownik BP

w W., działając na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, zwana dalej: k.p.a.), orzekł o umorzeniu postępowania w całości.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji podał, że z umowy spółki cywilnej załączonej do wniosku o wpis do ewidencji producentów rolnych wynika, iż spółkę cywilną [...] zawiązali wspólnicy: skarżący (P. M.) oraz R. M.. Sąd Rejonowy w W., [...] Wydział Gospodarczy ds. Upadłościowych i Naprawczych, postanowieniem z [...] czerwca 2015 r., sygn. akt [...] GU [...] ogłosił upadłość obejmującą likwidację majątku dłużnika R. M. (PESEL: [...]), będącej wspólnikiem spółki ([...] s.c.). Postanowienie niniejsze uprawomocniło się [...] sierpnia 2015 r.

Organ I instancji wywiódł, iż zgodnie z art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2015 r. poz. 233, zwana dalej: p.u.n.) postanowienie o ogłoszeniu upadłości jest skuteczne i wykonalne z dniem jego wydania, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 30 § 1 k.p.a., zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych stron ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Ponadto według orzecznictwa sądów administracyjnych w sprawach dotyczących przyznania płatności

w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, płatności w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich spółka cywilna może być uznana stroną postępowania administracyjnego (uchwała NSA z 30 maja 2012 r., sygn. akt II GPS 2/12).

Wskazał, że zgodnie z art 874 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16 poz. 93 ze zm., zwana dalej: k.c.), spółka ulega rozwiązaniu z dniem ogłoszenia upadłości wspólnika. Ogłoszenie upadłości chociażby jednego wspólnika powoduje automatyczne rozwiązanie spółki cywilnej, niezależnie od tego, czy spółka składa się z dwóch, czy może większej liczby wspólników. W takim przypadku rozwiązanie spółki następuje ex lege i nie wymaga dokonywania w tym celu przez wspólników żadnych czynności.

W przedmiotowej sprawie z wnioskiem o przyznanie płatności wystąpiła spółka cywilna, stąd z dniem upadłości jednego z jej wspólników, spółka ta z mocy prawa uległa rozwiązaniu, a tym samym utraciła przymiot strony przedmiotowego postępowania. Powyższe stanowiło postawę do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania o charakterze podmiotowym.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył skarżący, wnioskując o jej uchylenie. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

1. art. 105 § 1 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie i umorzenie postępowania pomimo braku podstaw do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania;

2. art. 107 § 1 w związku z art. 28 k.p.a., poprzez błędne określenie w decyzji strony postępowania – R. M. i błędnego wskazania syndyk, co pozbawia stronę możliwości obrony swoich praw w postępowaniu administracyjnym;

3. art. 30 k.p.a. § 1, 2, 4 w związku z art. 144 p.u.n., poprzez błędne zastosowanie skutkujące całkowicie nieuzasadnionym pozbawieniem strony – R. M. przysługującej jej zdolności do czynności prawnych w toczącym się postępowaniu.

W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, iż decyzja została błędnie skierowana do Syndyka, gdyż w jego ocenie przedmiot postępowania nie dotyczy masy upadłości. Zaznaczył także, że R. M. wystąpiła w sprawie jako osoba fizyczna, wobec tego przepis art. 874 § k.c. nie ma zastosowania.

Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzją Nr [...] z [...] lipca 2016 r. Dyrektor ARiMR, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 § 1 k.p.a., orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego.

W uzasadnieniu decyzji po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy organ odwoławczy podał, że organ I instancji umorzył postępowanie prowadzone z wniosku spółki, ze względu na ustalenie, że wspólnik spółki cywilnej, R. M. ogłosiła upadłość. Podstawą powyższego było wydane postanowienie Sądu Rejonowego w W., [...] Wydział Gospodarczy ds. Upadłości, z [...] czerwca 2015 r. sygn. akt [...] GU [...], na mocy którego ogłoszono upadłość majątku dłużnika R. M. (nr pesel [...]), zam. w W. i wyznaczono sędziego komisarza oraz syndyka w osobie I. T.. Wobec rozwiązania spółki przyjąć zatem należy, jak wywiódł organ że spółka została rozwiązana w dniu 26 czerwca 2015 r. (data ogłoszenia upadłości majątku wspólnika), a zatem podmiot, z wniosku którego wszczęte zostało postępowanie w sprawie przyznania płatności na 2009 rok nie istnieje.

Organ odwoławczy wywiódł, iż płatności rolnośrodowiskowe (winno być: ONW) przyznaje się na wniosek strony. Przejęcie tych płatności od wnioskodawcy może odbyć się jedynie w przypadkach ściśle określonych w przepisach, w sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich

z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2007 r. Nr 64 poz. 427 ze zm., zwana dalej: ustawą ONW) oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach

o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2009 r. Nr 40 poz. 329 ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem ONW).

Podniósł, iż ustawodawca w ustawie ONW przewidział ewentualne wstąpienie do toczącego się postępowania na miejsce wnioskodawcy w przypadku - śmierci wnioskodawcy, rozwiązania osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, przekształcenia wnioskodawcy lub innego zdarzenia prawnego,

w wyniku których zaistnieje następstwo prawne, albo w razie zbycia całości lub części gospodarstwa rolnego, całości lub części przedsiębiorstwa wnioskodawcy w toku postępowania. Jednak uszczegółowienie ww. rozwiązań poprzez określenie trybu składania ww. wniosku – w terminie 2 miesięcy od dnia wystąpienia zdarzenia, nastąpiło w 2010 r., poprzez wprowadzenie zmian do rozporządzenia ONW (rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 16 września 2010 r. - Dz. U.

z 2010 r. Nr 175 poz. 1185 – zwane dalej: rozporządzeniem zmieniającym).

W niniejszej sprawie występuje sytuacja, kiedy podmiot ubiegający się

o przyznanie płatności - spółka - nie istnieje, a ewentualni następcy prawni rolnika nie złożyli wniosku o wstąpienie do toczącego się postępowania na miejsce wnioskodawcy.

Zdaniem Dyrektora ARiMR w niniejszej sprawie przyjąć należy, że na miejsce spółki do toczącego się postępowania nie wstąpił żaden podmiot. Wskazał w tym zakresie, że wstąpienie następcy prawnego rolnika do postępowania wszczętego na skutek wniosku następcy nie jest czynnością procesową w rozumieniu art. 30 § 4 k.p.a., bowiem oczekiwanie prawne na uzyskanie płatności nie jest dziedziczne. Działanie następcy prawnego stanowi jednocześnie czynność prawa materialnego (wyrażenie woli uzyskania płatności w danym roku przez złożenie wniosku) i czynność procesową (wstąpienie do postępowania administracyjnego, celem jego kontynuacji), zaś termin do podjęcia tego działania ma charakter prawa materialnego. Zatem skoro żaden podmiot nie wstąpił do postępowania na miejsce spółki, to ze względu na fakt jej rozwiązania, postępowanie wywołane wnioskiem spółki na rok 2009 stało się bezprzedmiotowe ze względu na brak strony postępowania.

Stwierdził dalej, iż skarżący nie złożył wniosku o wstąpienie do postępowania

w trybie określonym w art. 25 ustawy ONW, tym samym nie może być uznany za stronę postępowania w sprawie, co skutkuje umorzeniem postępowania odwoławczego. Ocenił jednocześnie, iż organ I instancji niezasadnie doręczył skarżącemu decyzję

o umorzeniu postępowania, jednakże czynność ta nie powoduje, że skarżący może być uznany za stronę postępowania, w sytuacji, gdy taki przymiot mu w tym postępowaniu nie przysługuje.

W skardze do sądu administracyjnego złożonej na powołaną wyżej decyzję skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji w całości oraz

o zasądzenie kosztów postępowania. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania - art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie

i umorzenie postępowania oraz art. 28 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie

i nieprzyznanie skarżącemu przymiotu strony postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż jako osoba, do której organ

I instancji kierował decyzję posiada przymiot strony w postępowaniu i legitymację do złożenia odwołania. Wyjaśnił, iż spółka cywilna nie jest jednostką organizacyjną wymienioną w art. 331 k.c., a umową o wspólnym działaniu, którą prawodawca unormował w art. 870 k.c. Organ powołując się na uchwałę 7 sędziów NSA z 30 maja 2012 r., II GPS 2/12 wskazuje fragment uzasadnienia, a nie sentencji uchwały, która

w odróżnieniu od uzasadnienia, ma moc wiążącą. Skład siedmiu sędziów

w uzasadnieniu uchwały odnosił się zresztą do odmiennego aspektu, o możności występowania spółki cywilnej jako producenta rolnego.

Zdaniem skarżącego ogłoszenie upadłości wspólnika spółki cywilnej skutkuje

z mocy prawa rozwiązaniem spółki cywilnej, co bynajmniej nie oznacza braku bezprzedmiotowości postępowań administracyjnych prowadzonych dotychczas wobec samej spółki. W sferze praw majątkowych (wyrok Sądu Apelacyjnego w P. z [...] lutego 1996 r. sygn. akt [...] ACr [...]) rozwiązanie spółki wywiera ten skutek, że dotychczasowa współwłasność łączna zmienia się we współwłasność w częściach ułamkowych ze wszystkimi konsekwencjami. Tym samym wspólnicy uzyskują prawo rozporządzania swoimi udziałami w rzeczach, które poprzednio stanowiły ich własność do niepodzielnej ręki." Analogicznie w postępowaniu administracyjnym rozwiązanie spółki wywiera ten skutek, że wspólnicy stają się z mocy prawa stronami postępowania, uzyskując prawo działania w postępowaniu, które uprzednio wykonywali jako wspólnicy spółki - ze wszystkimi konsekwencjami.

W sferze płatności rolniczych, w rozumieniu legalnej definicji rolnika sama spółka cywilna jest grupą osób fizycznych lub prawnych. Rozwiązanie spółki cywilnej (formy współdziałania grupy osób ją tworzących) nie przynosi ani ustania bytu samej grupy osób, ani nawet zmian jej składu - rolnik jako grupa osób istnieje dalej. Jedynie wspólnicy uzyskują prawo do działania w postępowaniu we własnym imieniu, a nie

w imieniu spółki, w którą - według zasady współdziałania - byli dotychczas zorganizowani, łącznie do tzw. niepodzielnej ręki. Ogłoszenie upadłości wspólnika spółki cywilnej powoduje zmianę relacji pomiędzy wspólnikami w stosunkach wewnętrznych oraz ich praw w stosunkach zewnętrznych.

W ocenie skarżącego nieistotne w sferze postępowań rolniczych jest również powołanie syndyka masy upadłości wspólnika. Same prawa do płatności (prawa niezbywalne) do masy upadłości bowiem nie wchodzą. Stad oczywisty jest błąd kierowania skarżonej decyzji do syndyka. W momencie ogłoszenia postanowienia o ogłoszeniu upadłości, rozwiązanie spółki zmienia de facto wspólność łączną na ułamkową, a na miejsce upadłego w postępowaniach wchodzi syndyk, jeśli sprawa dotyczy masy upadłości, co do zasady, nie ma miejsca w postępowaniach przed ARiMR.

Zdaniem skarżącego w sprawie nie dochodzi do następstwa prawnego. Rolnik, zdefiniowany jako grupa osób istnieje w dalszym ciągu, stąd też brak jest podstawy do umorzenia postępowania, gdyż ustawodawca nie wymaga w takim przypadku wstąpienia w miejsce rozwiązanego podmiotu uprawnionego do płatności.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasową argumentację i wystąpił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna o tyle, że skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 p.p.s.a.

Procesową podstawę podjętej przez organ odwoławczy decyzji stanowił przepis art. 138 § 1 k.p.a., określający rodzaje decyzji wydanych w wyniku postępowania odwoławczego, a konkretnie pkt 3 tego przepisu, przewidujący możliwość wydania decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego. K.p.a. nie określa przesłanek umorzenia postępowania odwoławczego. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że skoro przepis art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. nie określa przyczyn umorzenia postępowania odwoławczego, wobec tego w każdej indywidualnej sprawie administracyjnej należy poszukiwać konkretnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania, mając na uwadze treść art. 105 k.p.a. (por.: A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, komentarz LEX/el. 2016, stan prawny na 5 grudnia 2016 r.).

Kluczową zatem dla oceny podjętego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia jest ocena, czy skarżącemu przysługiwała legitymacja procesowa do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji (wydanej w przedmiocie umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość o charakterze podmiotowym).

Zdaniem Sądu, bezsporną w niniejszej sprawie jest okoliczność, że spółka cywilna [...] z dniem 26 czerwca 2015 r. uległa rozwiązaniu z mocy prawa

z uwagi na upadłość jednego z jej wspólników. Ma tu zastosowanie art. 874 § 2 k.c., niezależnie od okoliczności, że ogłoszona upadłość wobec R. M. jest upadłością konsumencką. Przepis ten, wbrew zarzutom skargi, nie eliminuje ze swojej dyspozycji upadłości konsumenckiej, do której stosuje się przepisy p.u.n. Spółka utraciła więc podmiotowość prawną na gruncie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, co powoduje, że utraciła zdolność procesową do bycia stroną

w postępowaniu o płatności unijne.

Sąd podziela stanowisko organów, że wobec tego podmiotu – spółki cywilnej – nie może być od 26 czerwca 2015 r. wydana decyzja administracyjna. Jednak nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że skarżącemu, jako jednemu ze wspólników rozwiązanej spółki, nie przysługuje prawo strony

w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem spółki, po jej rozwiązaniu.

Należy zauważyć, co podkreślił NSA w uchwale składu 7 sędziów z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt II GPS 2/12, że spółka cywilna, spełniając definicję rolnika, stanowi niewątpliwie grupę osób w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 r. z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej

i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (...) (Dz.U.UE.L.2003.270,s.1, Polskie Wydanie Specjalne z 2004 r., rozdz. 3, t. 44, s. 486 ze zm.), a tym samym nie sposób jej odmówić statusu jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, o której mowa w art. 3 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U.

z 2004 r. Nr 10, poz. 76, ze zm., zwana dalej: ustawą o systemie ewidencji producentów rolnych). Spółka cywilna, jak wywiódł NSA, może być uznana za producenta rolnego (rolnika) na podstawie jej zakwalifikowania do kategorii: jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. Utożsamianie spółki cywilnej z jednostką organizacyjną wymaga potraktowania spółki w sposób przedmiotowy jako rezultatu zawarcia umowy spółki, a więc jako prawnego "urządzenia społecznego" działającego na podstawie tej umowy, którego substratem są przede wszystkim osoby realizujące określone, wspólne cele.

Interes prawny wspólnika do bycia stroną w postępowaniu administracyjnym,

o którym mowa w art. 28 k.p.a., po rozwiązaniu spółki cywilnej wynika chociażby

z odpowiedzialności wspólników za majątek spółki. Dotychczasowa wspólność łączna ulega z chwilą rozwiązania spółki z mocy prawa przekształceniu we wspólność

w częściach ułamkowych (art. 875 § 1 k.p.a.). Każdy ze wspólników może dochodzić samodzielnie przypadającej mu części wierzytelności. Poza tym cytowane przez organ odwoławczy przepisy art. 25 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich oraz § 8b ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia ONW, dotyczące płatności ONW, przewidują następstwo prawne po rozwiązaniu jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, którą w tym przypadku na gruncie prawa krajowego była spółka cywilna.

Niezasadne jest zatem stwierdzenie organu odwoławczego, że nie ma normy powszechnie obowiązującego prawa, z której skarżący, jako wspólnik rozwiązanej

z mocy prawa spółki cywilnej, mógłby wywieść swoje prawo do uzyskania tych płatności. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy pozbawił skarżącego prawa strony, ponieważ w sprawie nie został złożony właściwy wniosek

o wstąpienie do toczącego się postępowania, o którym mowa w § 8b ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia ONW.

Tymczasem, zdaniem Sądu, z samego faktu, że w sprawie nie został złożony wniosek transferowy nie można wnioskować, że skarżącemu, jako wspólnikowi rozwiązanej spółki cywilnej, nie przysługuje prawo strony. Stroną bowiem jest nie tylko ten, kto złożył wniosek o wstąpienie do postępowania jako następca prawny, ale i ten, kto tego nie uczynił, ale miał do tego prawo.

W związku z powyższym Sąd uznał, że organ odwoławczy bezpodstawnie pozbawił skarżącego prawa strony i nie rozpoznał odwołania merytorycznie. Tym samym zasadny okazał się zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a. Zaskarżona decyzja jest bowiem rozstrzygnięciem formalnym podjętym na skutek uznania, że skarżącemu nie przysługuje legitymacja procesowa

w niniejszej sprawie.

Organ I instancji prawidłowo uznał skarżącego i syndyka jako strony postępowania. Skarżący, jako jeden z byłych wspólników spółki cywilnej, jest stroną niniejszego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., natomiast syndyk masy upadłości drugiego wspólnika wstępuje do postępowania administracyjnego w miejsce upadłego na podstawie art. 144 w związku z art. 62 i art. 491² p.u.n. Na tej samej podstawie prawnej syndyk masy upadłości R. M. występuje w przedmiotowym postępowaniu sądowym jako uczestnik postępowania w miejsce R. M. (podobnie uczynił NSA w sprawie II GSK 1508/15, zakończonej wyrokiem z dnia

6 marca 2017 r).

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy zobowiązany będzie – zgodnie z regulacją art. 153 p.p.s.a. – do merytorycznego rozpoznania złożonego przez skarżącego odwołania.

Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera c) p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji.

W pkt 2) wyroku na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 i 209 p.p.s.a. Sąd orzekł o kosztach postępowania, na które składają się koszty zastępstwa procesowego (480 zł)i uiszczonej opłaty skarbowej (17 zł) od pełnomocnictwa.