Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2314/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 11, art. 15, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 237
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędzia WSA Wanda Zielińska - Baran (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Budowlano – Mieszkaniowej "[...]" w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Skarżącej Spółdzielni Budowlano – Mieszkaniowej "[...]" w [...] kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie zobowiązania Zarządu Dróg Miejskich w [...] do sporządzenia przeglądu ekologicznego dotyczącego oddziaływania na środowisko trasy [...] na odcinku ul. [...] do ul. [...].

W uzasadnieniu SKO podało, że wnioskiem z dnia [...] listopada 2016 r. Spółdzielnia Budowlano - Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w [...] zwróciła się do Prezydenta [...] o wydanie decyzji zobowiązującej Zarząd Dróg Miejskich w [...] do sporządzenia przeglądu ekologicznego dotyczącego oddziaływania na środowisko trasy [...] na odcinku ul. [...] do ul. [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż na odcinku ok. 60 mb, na wysokości budynku przy ul. [...] w [...] wzdłuż przedmiotowej drogi nie zostały zamontowane ekrany akustyczne. Taka sytuacja sprawia, że budynki mieszkalne wielorodzinne w sąsiedztwie pozbawione są właściwej ochrony prawnej.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. znak [...] Prezydenta [...] nr [...], działając na podstawie art. 61a kpa, odmówił wszczęcia postępowania.

W uzasadnieniu postanowienia organ I. instancji wskazał, iż stroną postępowania w sprawie nałożenia obowiązku przedłożenia przeglądu ekologicznego jest jedynie podmiot korzystający ze środowiska, gdyż inne podmioty będą posiadały jedynie interes faktyczny w takim postępowaniu. Organ wskazał finalnie, iż Spółdzielnia nie ma interesu prawnego w rozumieniu art. 28 Kpa w wydaniu decyzji w sprawie zobowiązania do sporządzenia przeglądu ekologicznego.

SKO w [...] rozpatrując zażalenie na to postanowienie wskazało, że zgodnie z art. 237 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r., poz. 519 ze zm., dalej POŚ) w razie stwierdzenia okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, zobowiązać prowadzący instalację podmiot korzystający ze środowiska do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego.

Przepis art. 237 POŚ określa generalne założenia instytucji przeglądu ekologicznego, zarówno od strony materialnej, jak i formalnej. Instytucja ma w swojej istocie charakter obowiązku kierowanego do określonego podmiotu a konkretyzowanego decyzją administracyjną. Obowiązek polega na podjęciu działań umożliwiających uzyskanie wiedzy o oddziaływaniu na środowisko danej instalacji i ujęcia tej wiedzy w sposób umożliwiających przedstawienie właściwemu organowi, a więc praktycznie ujęcia w postać dokumentu.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i judykaturze prezentowany był pogląd, iż podmiotem posiadającym interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa w sprawie opracowania przeglądu ekologicznego jest tylko korzystający ze środowiska, a wszystkie pozostałe podmioty mają tylko interes faktyczny, gdyż ich interes prawny będzie chroniony dopiero w postępowaniach wszczętych na podstawie wniosków wypływających z przeglądu ekologicznego. Na tym etapie ich interes prawny będzie tylko hipotetyczny, a nie realny, co wyklucza inne podmioty z udziału w omawianym rodzaju postępowań.

Z drugiej jednak strony, zgodnie z dyspozycją art. 237 POŚ, postępowanie to wszczynane jest z urzędu przez organ administracji, który stwierdził okoliczności wskazujące na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko oraz, w ramach uznania administracyjnego, uwzględniając m. in. interes społeczny oraz okoliczności sprawy, stwierdził konieczność zainicjowania takiego postępowania.

Zdaniem SKO organ I. instancji słusznie zauważył, iż wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia obowiązku sporządzenia przeglądu ekologicznego nie jest wprost inicjowane wnioskiem potencjalnej strony. Co do zasady wszczynane jest ono bowiem z urzędu. Dlatego też organ prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania z wniosku Spółdzielni.

W świetle przedstawionego stanowiska orzecznictwa i judykatury nie oznacza to, iż w przypadku wpłynięcia takiego wniosku Prezydent [...] powinien ograniczyć się do odmowy wszczęcia postępowania na wniosek potencjalnej strony. W ocenie Składu Orzekającego organ winien w takim przypadku rozważyć podnoszone przez wnioskodawcę argumenty, również pod kątem dyspozycji art. 237 POS i przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, m. in. w zakresie ustalenia, czy występują okoliczności wskazujące na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko i czy w ustalonych okolicznościach sprawy uzasadnione jest nałożenie obowiązku sporządzenia takiego przeglądu. W zależności od dokonanych ustaleń organ winien albo poinformować wnioskodawcę, iż nie widzi podstaw do inicjowania z urzędu postępowania w sprawie nałożenia obowiązku sporządzenia przeglądu ekologicznego, informując ją jednocześnie o podstawach takiego działania, albo też wydać decyzję merytoryczną w przedmiocie zasadności i konieczności nałożenia obowiązku sporządzenia przeglądu ekologicznego.

Zatem nałożenie obowiązku sporządzenia przeglądu ekologicznego powinno zawsze zostać poprzedzone dokonaniem ustaleń, które wskazują na brak możliwości osiągnięcia celów tego postępowania (potwierdzenie lub zaprzeczenie negatywnego oddziaływania na środowisko oraz ewentualne wskazanie podstaw do ograniczenia negatywnego oddziaływania lub przywrócenia środowiska do stanu właściwego) przy użyciu innych środków, mając na uwadze szczególne uciążliwości związane ze sporządzaniem takiego przeglądu.

Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Spółdzielnia Budowlano - Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika podnosząc zarzuty naruszenia

art. 237 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 28 Kodeks postępowania administracyjnego - poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie przyznania Skarżącej statusu strony postępowania w sprawie nałożenia obowiązku przedłożenia przeglądu ekologicznego, uznając, iż Skarżąca posiada jedynie interes faktyczny, podczas gdy w rzeczywistości Skarżąca posiada interes prawny; oraz poprzez bezpodstawne uznanie, iż postępowanie w sprawie ustalenia obowiązku sporządzenia przeglądu ekologicznego, jest wszczynane wyłącznie z urzędu, i przez to nie może być zainicjonowane wnioskiem potencjalnej strony;

2. art. 64, 68 ust. 1, 77 ust. 2 oraz art. 86 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej -

poprzez uniemożliwienie stronie realizację prawa do ochrony własności, zdrowia, jak i również ochrony sądowej, a także obowiązku dbałości o stan środowiska, w postaci nie zastosowania w niniejszej sprawie bezpośrednio przepisów konstytucyjnych;

3. art. 6 ust. 4 w zw. z art. 10a Dyrektywy Rady Wspólnoty Europejskich z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne 85/337/EWG (Dz.U.UE L z dnia 5 lipca 1985 r.) - poprzez pominięcie przez organy regulacji prawa wspólnotowego w postaci uniemożliwienia wczesnego i skutecznego udziału Skarżącej w procedurach decyzyjnych dotyczących środowiska;

4. art. 7 k.p.a. - poprzez naruszenie zasady praworządności przez organ I. instancji w postaci nierozważenia podnoszonych przez Skarżącą argumentów oraz nie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, m. in. w zakresie ustalenia, czy występują okoliczności wskazujące na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko i czy w ustalonych okolicznościach sprawy uzasadnione jest nałożenie obowiązku sporządzenia takiego przeglądu, w sytuacji gdy na organach administracji publicznej spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, co jednocześnie miało wpływ na wynik tejże sprawy;

5. art. 8 k.p.a. - poprzez wydanie przez organ postanowienia, które swoją treścią oraz uzasadnieniem narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, z uwagi na brak przeprowadzenia innych środków dowodowych, np. pomiarów hałasu, stwierdzających zasadność bądź niezasadność nałożenia obowiązku sporządzenia przeglądu ekologicznego, podczas gdy organy zobligowane są do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania;

6. art. 77 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całokształtu posiadanego materiału dowodowego, w postaci przedłożonej przez Skarżącą dokumentacji tejże sprawy, jak i nie zgromadzenie pozostałego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do niewszczęcia postępowania wyjaśniającego odnośnie złożonego wniosku Skarżącej, co następnie skutkowało nieustaleniem stanu faktycznego niniejszej sprawy;

7. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia dostatecznych powodów, na mocy których organ II instancji utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, bowiem sposób rozumowania jak i treść uzasadnienia wskazywała na dwa odmienne stanowiska, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Podnosząc powyższe naruszenia wniosła o uchylenie zaskarżonych postanowień i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Skarżąca jest stroną postępowania w sprawie nałożenia obowiązku sporządzenia przeglądu ekologicznego, dlatego też winna zostać za taką uznana zarówno przez organ I. jak i II. instancji.

Organ I. instancji błędnie uznał, iż jedynie podmiot korzystający ze środowiska jest stroną postępowania w sprawie nałożenia ww. obowiązku, mylnie przyjmując, iż wszystkie inne podmioty posiadają jedynie interes faktyczny, a nie prawny. Poza tym, interes prawny miał być zgodnie ze stanowiskiem organu, chroniony dopiero w postępowaniach wszczętych na podstawie wniosków wpływających z przeglądu ekologicznego, na co również zwrócił uwagę organ II. instancji. Co istotne, należy podkreślić, iż początkowo status strony postępowania w sprawie opracowania przeglądu ekologicznego, sądy administracyjne przyznawały tylko podmiotowi korzystającemu ze środowiska. Jednakże, w miarę upływu czasu powyższy pogląd zliberalizowano i obecnie sądy przyjmują, że w tym postępowaniu mogą uczestniczyć także inne podmioty niż inwestor. Warunkiem jest jedynie wykazanie interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Ponadto, odnosząc się do kolejnych argumentów organu, Skarżąca podniosła, że nie można przyjąć argumentu przemawiającego za brakiem przymiotu strony, ze względu na możliwość ochrony takiego podmiotu w innych postępowaniach, bowiem niewszczęcie postępowania prowadzonego na mocy art. 237 POŚ może doprowadzić do braku dalszych etapów postępowania, co w konsekwencji doprowadza w rzeczywistości do braku ochrony interesu prawnego strony.

Swój interes prawny Skarżąca upatruje w istnieniu bezpośredniego związku między problemem dotyczącym środowiska, występującym w sprawie zagrożeniem hałasu, na odcinku ok. 60 mb, na wysokości budynku przy ul. [...], znajdującego się w zasobach Skarżącej, tzn. wzdłuż drogi trasy [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...], gdzie nie zostały zamontowane ekrany akustyczne, a przysługującym jej prawem do nieruchomości sąsiadujących z terenem spornej instalacji. Poza tym, taka sytuacja powoduje, iż budynki mieszkalne wielorodzinne, znajdujące się w sąsiedztwie są pozbawione właściwej ochrony przed hałasem. Nadto, w przedmiotowej sprawie dotyczącej ochrony środowiska interes prawny Skarżącej wynika również z praw uznawanych za "cywilne" na gruncie praw konstytucyjnych: prawo do ochrony zdrowia (art. 68 ust. 1 Konstytucji RP). do drogi sądowej fart. 77 ust. 2 Konstytucji RP). prawo do ochrony własności (art. 64 Konstytucji RP), a także z obowiązku do dbałości o stan środowiska (art. 86 Konstytucji RP).

Zatem, brak zamontowanych ekranów akustycznych, oddziałuje nie tylko niekorzystnie na środowisko, ale i bezpośrednio oddziałuje na nieruchomości (znajdujące się w zasobach Skarżącej) ograniczając sposób korzystania z nich.

Zdaniem Skarżącej w niniejszej sprawie organy naruszyły ww. podstawowe przepisy Konstytucji RP. jak i przepisy wspólnotowe (art. 6 ust. 4 w zw. z art. 10a Dyrektywy Rady Wspólnoty Europejskich z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne 85/337/EWG) wydając zaskarżone postanowienia, mimo, że są zobowiązane do bezpośredniego stosowania tych przepisów. W art. 6 ust. 4 Dyrektywy zagwarantowano zainteresowanej społeczności możliwość wczesnego i skutecznego udziału w procedurach decyzyjnych dotyczących środowiska, a w art. 10a Dyrektywy postanowiono m.in. że Państwa Członkowskie zapewniają, że zgodnie z odnośnym krajowym systemem prawnym, członkowie zainteresowanej społeczności: a) mający wystarczający interes lub ewentualnie, b) podnoszący wadliwość prawa, gdy administracyjne procedury prawne Państwa Członkowskiego wymagają tego jako warunku koniecznego, mają dostęp do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, by zakwestionować materialną i proceduralną legalność decyzji, aktów lub zaniechań, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących udziału społeczeństwa. Państwa Członkowskie ustalają, na jakim etapie mogą być kwestionowane decyzje, akty lub zaniechania. Państwa Członkowskie ustalają co stanowi wystarczający interes lub wadliwość prawa, zgodnie z celem udzielenia zainteresowanej społeczności szerokiego dostępu do wymiaru sprawiedliwości.

Zdaniem Skarżącej w niniejszej sprawie, organ II. instancji nie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia dostatecznych powodów, na mocy których utrzymał w mocy postanowienie organu I. instancji, bowiem treść uzasadnienia wskazywała na dwa odmienne stanowiska, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela stanowiska organu I. instancji, że stroną postępowania prowadzonego w trybie art. 237 Prawo ochrony środowiska jest jedynie podmiot zobowiązany przez właściwy organ do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego, oraz że pozostałe strony będą posiadały tylko interes faktyczny.

Zgodnie z art. 237 ustawy organ ochrony środowiska może, w razie stwierdzenia okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, zobowiązać prowadzący instalację podmiot korzystający ze środowiska, do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego.

Przeprowadzenie przeglądu ekologicznego ma na celu potwierdzenie negatywnego oddziaływania na środowisko lub wykluczenie takiego oddziaływania oraz późniejsze umożliwienie podjęcia działań zmierzających do usunięcia ujemnego oddziaływania na środowisko w przypadku jego wystąpienia.

W przepisach rozdziału V POŚ zatytułowanym "przeglądy ekologiczne" wprost nie wskazano, jakie podmioty są stroną postępowania w sprawach dotyczących sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego. Koniecznym zatem staje się sięgnięcie do ogólnych uregulowań w tym zakresie – konkretnie do art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Posiadanie interesu prawnego wiąże się z konkretną normą prawa materialnego, na podstawie której na jednostkę (podmiot) mogą być nałożone konkretne obowiązki lub na podstawie których jednostka może dochodzić realizacji jej uprawnień. Prezentowany jest przy tym pogląd, który podziela skład orzekający, iż może to być norma prawa materialnego nie tylko administracyjnego, ale należąca do każdej gałęzi prawa, w tym do prawa cywilnego. Powinna to być norma dająca się określić indywidualnie i wyodrębnić spośród innych norm, norma której treść można do końca, indywidualnie określić (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1357/08, postanowienie NSA z dnia 13 października 2009 r., II OZ 865/09 -orzeczenia.nsa.gov.pl, B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008, tezy do art. 28 k.p.a.). Taką normę prawa może stanowić art. 140 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą.

Wobec tego status strony postępowania administracyjnego należy zatem oceniać z punktu widzenia naruszenia prawa własności przekładającego się na regulację art. 237 i nast. POŚ. Niezależnie bowiem od wstępnego charakteru postępowania w przedmiocie zobowiązania podmiotu prowadzącego instalację do sporządzenia przeglądu ekologicznego (w razie stwierdzenia okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko) nie można uznać, by na tym etapie wykluczony był udział innych stron niż podmiot prowadzący instalację. Wynik takiego postępowania może bowiem bezpośrednio wpływać na wykonywanie praw właścicielskich na nieruchomościach znajdujących się w obszarze oddziaływania instalacji na środowisko. Wobec tego podmioty, którym przysługuje tytuł prawny do nieruchomości mogą mieć zatem interes prawny w tym postępowaniu w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia przeglądu ekologicznego, wywodzący się z art. 140 K.c. (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 16 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 76/10, wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 971/09, postanowienie NSA z dnia 13 października 2009 r., II OZ 865/09). Argumentem przemawiającym za brakiem przymiotu strony możliwość ochrony w innych postępowaniach. O posiadaniu bowiem własnego interesu prawnego nie decyduje to, czy może on być chroniony również w innych postępowaniach niż prowadzone.

Należy wskazać, że generalnie, jak się wydaje, powyższy pogląd podzieliło SKO w [...] wskazując w zaskarżonym postanowieniu, że Prezydent [...] winien rozważyć podnoszone przez wnioskodawcą argumenty, również pod kątem dyspozycji art. 237 POŚ i przeprowadzić postępowanie wyjaśniające.

Tymczasem w niniejszej sprawie strony organ odwoławczy z jednej strony wskazuje na prawidłowość rozstrzygnięcia organu I. instancji, w którym uznano, że stroną postępowania prowadzonego w trybie art. 237 Prawo ochrony środowiska jest jedynie podmiot zobowiązany przez właściwy organ do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego, z drugiej zaś strony wskazuje na konieczność rozważenia postępowania wyjaśniającego m.in. w zakresie ustalenia, czy występują okoliczności wskazujące na możliwość negatywnego oddziałania instalacji na środowisko. Wskazuje również, że w zależności od dokonanych ustaleń organ winien albo poinformować wnioskodawcę, że nie widzi podstaw do inicjowania postępowania albo wydać decyzję merytoryczną. Stwierdzić należy, że tak sporządzone uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest wewnętrznie sprzeczne i z pewnością nie realizuje zasady przekonywania. Oczywiście organ II. instancji, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, mógł wydać w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie innej treści, jednak obowiązany był do uzasadnienie swojego stanowiska. Organ odwoławczy mógł bowiem podzielić stanowisko organu I. instancji lecz nie podzielić przyczyn jego podjęcia. Wymagało to jednak szczegółowego uzasadnienia. Tymczasem w sporządzonym uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na konieczność rozważenia podnoszonych przez wnioskodawcę argumentów, również pod kątem dyspozycji art. 237 POŚ i mimo tego zaniechał przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Wobec kategorycznego stwierdzenia przez Organ I. instancji co do stron postępowania w sprawie nałożenia obowiązku przedłożenia przeglądu ekologicznego, przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego – o jakich sam wspomniał, w ramach na jakich pozwala na to Kodeks postępowania administracyjnego, mogłoby doprowadzić do zupełnie innego rozstrzygnięcia.

Zaniechanie tego działania prowadzi do stwierdzenia, że postanowienie SKO oprócz tego, że nie odpowiada wymogom art. 11, art. 15 art. 107 § 3 K.p.a., narusza również art. 7, 77 K.p.a. Ponadto organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu w ogóle nie odniósł się do argumentów Strony podnoszonych w zażaleniu.

Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie należy wyeliminować z obrotu prawnego zarówno zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie Prezydenta [...].

Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) należało orzec jak w pkt 1 sentencji.

W pkt 2 orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2, zasądzając na rzecz strony Skarżącej uiszczony wpis w kwocie 100 zł, koszty zastępstwa adwokata w kwocie 480 zł oraz uiszczoną opłatę od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

Jednocześnie z uwagi na to, że przedmiot sprawy mieścił się w dyspozycji art. 119 pkt 3 Ppsa w niniejszej sprawie orzeczono na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym.

Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku organy orzekające w sprawie zastosują się do wytycznych z niego płynących, w szczególności wezmą pod uwagę okoliczności podniesione przez [...] Sp. z o.o. i ocenią, czy ma interes prawny w żądaniu wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie.