Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 334/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 11a ust. 1, art. 11i ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2031
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania  i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity
article: art. 28, art. 107 par. 3, art. 138 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant referent stażysta Milena Małyszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi Wspólnoty A na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej Wspólnoty A kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu wniosku Gminy Miejskiej z dnia [...] o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej, Starosta decyzją z dnia [...] zezwolił na realizację inwestycji drogowej p.n. "Budowa ulicy [...] w K.", zatwierdził projekty podziału nieruchomości oraz zatwierdził projekt budowlany inwestycji pod nazwą: "Budowa ulicy [...] w K.". Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1-2, art. 12 ust. 1-4 i 6, art. 16 ust. 2, art. 17 ust. 1, art. 23 oraz art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 687 ze zm.) zwanej dalej: specustawą drogową, art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) zwanej dalej: pr. bud.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wniosek inwestora został sformułowany prawidłowo i zawierał wszystkie niezbędne elementy określone w art. 11b ust. 1 oraz art. 11d ust. 1 specustawy drogowej, w tym m.in. pozytywne postanowienie Zarządu Województwa z dnia [...], uchwałę Zarządu Powiatu z dnia [...], opinię Burmistrza Miasta z dnia 9 czerwca 2015r., mapę w skali 1:500 przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem niezbędnego dla obiektów budowalnych oraz istniejące uzbrojenie terenu, analizę powiązania dróg z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniami, o którym mowa w art. 12 ust. 7 pr. bud. O wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zostali zawiadomieni właściciele oraz użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie wskazanej decyzji, zaś pozostałe strony zostały zawiadomione w drodze obwieszczenia odpowiednio w Starostwie Powiatowym w K., w Urzędzie Miasta w K. oraz na stronach internetowych tych urzędów, ustalając 21-dniowy termin do zapoznania się z aktami sprawy. Obwieszczenie ukazało się także w numerze 16 z dnia 6 sierpnia 2015r. dwutygodnika "[...]". W terminie określonym w zawiadomieniu wpłynął sprzeciw Spółdzielni Mieszkaniowej A w K., który został przesłany do zajęcia stanowiska przez pełnomocnika inwestora, a następnie udzielono odpowiedzi w sprawie, przy czym ww. Spółdzielnia ponownie wyraziła brak zgody na budowę ulicy przedstawiając jednocześnie propozycję II wariantu rozwiązania komunikacyjnego w obrębie budynku mieszkalnego przy ul. [...] w K.

Po terminie określonym w obwieszczeniu wpłynął wniosek pełnomocnika Wspólnoty Mieszkaniowej budynku nr [...] przy ul. [...] w K. o zobowiązanie inwestora do uzupełnienia wniosku o wydanie decyzji o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej poprzez załączenie postanowienia w przedmiocie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko oraz przedstawiono wniosek o odmowie wydania zezwolenia, na które to Starosta udzielił odpowiedzi ze szczegółowym uzasadnieniem braku uwzględnienia wniosków.

Wyjaśniono, że załączony do wniosku projekt budowlany posiada niezbędne uzgodnienia i opinie dlatego po jego analizie organ stwierdził zgodność projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień oraz pozwoleń, a także wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.

Od tej decyzji pełnomocnik Wspólnoty Mieszkaniowej budynku nr [...] przy ul. [...] w K. (dalej zwanej: Wspólnotą) wniósł odwołanie zarzucając naruszenie:

- art. 35 ust. 3 pr. bud. w związku z art. 11i ust. 1 specustawy drogowej poprzez zaniechanie nałożenia na inwestora obowiązku przedstawienia postanowienia w przedmiocie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;

- art. 35 ust. 4 a contrario ustawy pr. bud. poprzez wydanie decyzji udzielającej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w sytuacji, gdy nie została sprawdzona zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska;

Z uwagi na przedstawione zarzuty wniesiono o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez odmowę udzielania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Nadto zgłoszono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania odwołania podnosząc, że sprzeciwiają się realizacji inwestycji. Podkreślono, że organem stwierdzającym obowiązek lub jego brak przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko jest Burmistrz Miasta. Stanowisko w tej sprawie organ winien wydać w formie postanowienia - art. 63 ust. 1 i 2 w związku z art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz.U. z 2013r. poz. 1235) dalej: ustawa o informacji o środowisku. W niniejszej sprawie do wniosku nie zostało załączone takie postanowienie, a jedynie wskazano na pismo Burmistrza, w którym przychyla się do opinii projektanta w tym zakresie. Nie spełnia ono jednak wymogów postanowienia, a poza tym jest to stanowisko nieprawidłowe skoro z analizy projektu budowlanego oraz jego zakresu wynika, że inwestor ma na celu wybudowanie drogi o nawierzchni utwardzonej na odcinku od ronda [...] do ronda [...]i od projektowanej ulicy [...] do ulicy [...] (łącznik). Łączna długość utwardzonej nawierzchni wynosi 1.080 m, na co składa się odcinek pomiędzy rondami (960 m) oraz odcinek między ulicami-łącznikiem (120m). Stosownie zaś do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, inwestycją taką jest wykonanie drogi o nawierzchni utwardzonej o całkowitej długości powyżej 1 km (§ 3 pkt 60 rozporządzenia). Planowana inwestycja o budowie drogi utwardzonej o całkowitej długości ponad 1 km to przedsięwzięcie o potencjalnym znaczącym oddziaływaniu na środowisko.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu stwierdzono, że stosownie do treści art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przytoczono wyrok WSA w Gdańsku sygn. II SA/Gd 218/14, zgodnie z którym stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawną, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającego na tym, że decyzja administracyjna może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Zatem o interesie prawnym przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. Kwestionowana decyzja Starosty wydana została w oparciu o ustawę o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, a więc ustawy szczególnej. Natomiast działka wskazana przez odwołującą się Wspólnotę nie leży na trasie projektowanej inwestycji. Wyjaśniono, że przygotowanie i opracowanie projektu budowlanego leży w gestii projektanta - art. 20 pr.bud. Organ odwoławczy nie posiada uprawnień do dokonywania oceny wartości technicznej rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym, za jego wartość merytoryczną odpowiada projektant. Natomiast obowiązkiem organu, orzekającego w sprawie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę, jest sprawdzenie zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 4 pr. bud., czy projekt został wykonany, a w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 także sprawdzony - przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 pr. bud.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących zwiększenia natężenia ruchu samochodowego po drodze bezpośrednio położonej przy działce Wspólnoty przytoczono treść wyroku NSA z dnia 13 grudnia 2011 r. sygn. II OSK 61/11, w którym wypowiedziano pogląd, że możliwe utrudnienia związane ze wzmożonym ruchem pojazdów i osób w okolicy planowanej inwestycji wskazują wyłącznie na interes faktyczny właściciela nieruchomości dotkniętej takimi utrudnieniami, który nie skutkuje jednak uznaniem go za stronę postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Wobec powyższego rozstrzygnięcia ustosunkowanie się do pozostałych zarzutów odwołania, zwłaszcza dotyczących postępowania środowiskowego są bezprzedmiotowe.

Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa budynku nr [...] przy ul. [...] w K. wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez odmowę udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa ulicy [...] w K.", ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Nadto złożono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego rozpoznania skargi. Zarzucono, że w toku postępowania organ nie zbadał czy planowana inwestycja będzie oddziaływała na nieruchomość Wspólnoty, a w konsekwencji czy będzie miała wpływ na wykonywanie prawa własności przez jej członków. Nie odniesiono się do kwestii podniesionej w toku postępowania, w aspekcie posiadania przez skarżącą ochrony interesów wynikających z decyzji Kolegium z dnia [...]. W decyzji tej, wydanej w sprawie wcześniej planowanej inwestycji drogowej, w znacznej części zbieżnej z obecną, wynikała konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania terenu, na którym posadowiony jest budynek Wspólnoty. Z uzasadnienia nie wynika przyczyna, dla której organ odwoławczy uznał, że mimo uprawdopodobnienia znacznego oddziaływania obecnej inwestycji na nieruchomość Wspólnoty nie posiada ona interesu prawnego w tym postępowaniu.

Nie odniesiono się do zarzutów skarżącego podniesionych w odwołaniu dotyczących braku postępowania w zakresie przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ wyjaśnił, że skarżona decyzja wydana została na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, która jako ustawa szczególna miała na celu stworzenie warunków prawnych zapewniających sprawny przebieg inwestycji w zakresie dróg publicznych.

Postanowieniem z dnia 31 marca 2016r. sygn. akt II SA/O 334/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 7 czerwca 2016r. pełnomocnik skarżącej pokazał na planie orientacyjnym załączonym na str. 54 projektu budowalnego przebieg poprzednio projektowanej inwestycji przez ulice: [...], co skutkowało uznaniem skarżącej za posiadającą interes prawny z uwagi na poprowadzenie ruchu kołowego w bezpośrednim, sąsiedztwie nieruchomości skarżącej. W poprzednio prowadzonym postepowaniu środowiskowym poprzedzającym realizację tej inwestycji uznano za niezbędne określenie obszaru ograniczonego korzystania z uwagi na zwiększone obciążenie drogi i wynikające z tego immisje w zakresie hałasu i zanieczyszczenia. W obecnym postępowaniu inwestor zmodyfikował nieznacznie wcześniejszy zamiar budowy obwodnicy, w tej sposób, że budowa ulicy [...] przebiegać ma po wyznaczonym nowym obszarze, jednak nadal od ronda [...] do ronda [...], natomiast dalszy przejazd tranzytowy, zwłaszcza ciężkich pojazdów do zakładów A, odbywać się będzie ulicą [...]. W wydanej decyzji organ odwoławczy nie wykazał aby Wspólnota nie posiadała interesu prawnego w prowadzonym postepowaniu i naruszył art. 28 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 718) zwanej dalej: ustawą ppsa.

Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję stwierdził, że skarga ta zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie skarżący kwestionuje w całości decyzję Wojewody z dnia [...], którą umorzył on postępowanie odwoławcze w sprawie udzielonego zezwolenia Gminie Miejskiej na realizację inwestycji drogowej p.n. "Budowa ul. [...] w K.".

Wprawdzie w rzeczonej sprawie zostało podjęte rozstrzygnięcie o charakterze procesowym, bowiem organ odwoławczy uznał, że wnosząca odwołanie Wspólnota Mieszkaniowa nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji organu I instancji, to jednakże samo postępowanie poprzedzające wydanie decyzji przez organ I instancji prowadzone było w szczególnym trybie przewidzianym ustawą z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tj. Dz. U. z 2015r. poz. 2031) dalej jako: specustawa drogowa, której celem jest uproszczenie procedur dotyczących podejmowania aktów administracyjnych warunkujących rozpoczęcie budowy drogi publicznej. Okoliczność powyższa nie zwalnia jednakże organów orzekających w sprawie od prawidłowego dokonania ustalenia w zakresie kręgu podmiotów, którym przysługuje przymiot strony w tym postepowaniu. W uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia natomiast poza przytoczeniem treści art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postepowania administracyjnego (tj. Dz. U z 23013r. poz. 267, ze zm) dalej jako: k.p.a. oraz przywołaniem dwóch orzeczeń sądów administracyjnych organ nie dokonał faktycznej analizy i oceny czy wnosząca odwołanie Wspólnota Mieszkaniowa posiadała interes prawny w zaskarżeniu decyzji udzielającej zezwolenia na realizacje wskazanej inwestycji drogowej. Wprawdzie we wniesionej skardze zostały podniesione zarzuty także w zakresie prawidłowości wydanego zezwolenia z uwagi na brak przeprowadzenia poprzedzającego postępowania środowiskowego, jednakże w pierwszej kolejności Sąd zbadał zarzuty w zakresie posiadania interesu prawnego przez skarżącą Wspólnotę.

Zgodnie z art. 11a ust. 1 specustawy drogowej, decyzja zezwalająca na realizację określonej inwestycji drogowej wydawana jest na wniosek właściwego zarządcy drogi, spełniający warunki szczegółowo i enumeratywnie wymienione w art. 11d ust. 1 pkt 1-9 tej ustawy, w tym zawierający m.in. mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi i istniejące uzbrojenie terenu, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz opinie właściwych organów.

Nadto podkreślić należy, że postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym to wnioskiem organ administracji jest związany. Nie może on zatem dokonywać jakichkolwiek zmian np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. Organ nie może oceniać racjonalności, czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych, bowiem to inwestor dokonuje wyboru najkorzystniejszych, w jego ocenie, rozwiązań odnoszących się do planowanego przez niego przedsięwzięcia drogowego (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. II OSK 762/13, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Rolą orzekającego w sprawie organu jest natomiast sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz, czy koncepcja składającego taki wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo, w tym rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Odmowa wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może być oparta wyłącznie o ustalenia organu z których wynikałoby, że przebieg inwestycji zaproponowany przez inwestora narusza obowiązujące przepisy prawa. W przeciwnym wypadku, stosownie do art. 11a ust. 1 specustawy organ zobligowany jest wydać decyzję zezwalającą na realizację inwestycji drogowej. Nie można bowiem uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami art. 11e specustawy (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2011., sygn. II OSK 2416/10, dostępny w CBOSA).

Stosownie do treści art. 11i ust. 1 specustawy drogowej, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizacje inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. Pojęcie strony postępowania w sprawie pozwolenia na realizację inwestycji drogowej nie zostało zdefiniowane w specustawie drogowej, zatem stosownie do przytoczonego brzmienia art. 11i ust. 1 ww. ustawy treści tego pojęcia należało poszukiwać na gruncie ustawy Prawo budowalne, lecz z wyjątkiem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który to przepis został wyłączony w sprawach z zakresu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Skora zaś to art. 28 ust. 2 Prawa budowalnego definiuje pojęcie strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, to oznacza to, że pojęcie strony postepowania nie może być oceniane na tej podstawie.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że w sprawach związanych z udzieleniem zezwolenia na realizację inwestycji drogowej o tym, czy danej osobie, podmiotowi przysługuje status strony, rozstrzygać należy na zasadach ogólnych, to jest właśnie na podstawie art. 28 k.p.a. przywołany art. 28 k.p.a., który definiuje pojęcie strony postępowania administracyjnego, wskazuje, iż jest nią każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (por. wyrok NSA z dnia 28 grudnia 2007r., sygn. akt I OSK 1387/07, dostępny CBOSA).

Interes prawny strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany wniosek, żądanie, czy środek zaskarżenia. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a. i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć (por. wyrok NSA z dnia z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1588/12, dostępne CBOSA).

Jednakże jak podnosi się w literaturze, związek normatywny między omawianym interesem prawnym lub obowiązkiem danego podmiotu a postępowaniem administracyjnym wyraża się tym, że postępowanie "dotyczy" interesu prawnego lub obowiązku tego podmiotu. Oznacza to, że w wyniku takiego postępowania wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach lub obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach jednego podmiotu wpływa na prawa i obowiązku innego podmiotu. W pierwszym przypadku postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku danego podmiotu w sposób bezpośredni w tym znaczeniu, że decyzja administracyjna rozstrzyga o jego prawach i obowiązkach, w drugim - postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku innego podmiotu w sposób pośredni, bowiem decyzja nie rozstrzyga wprost o jego prawach i obowiązkach, lecz jedynie oddziałuje na jego prawa i obowiązki wskutek powiązania sytuacji prawnej adresata decyzji z tym podmiotem (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. 5 wydanie, Komentarz, s. 267). Poza tym interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a., może wynikać nie tylko z przepisów prawa materialnego administracyjnego, lecz także z prawa cywilnego. Jak wskazano w wyroku z dnia 13 maja 2011r. sygn.. II OZ 394/11, dostępny w CBOSA) osoba trzecia ma interes prawny wynikający z art. 140 k.c. i 141 k.c. do uczestniczenia jakom strona postepowania administracyjnego, w wyniku którego zapaść może lub zapadła decyzja tak kształtująca stosunki na nieruchomości (sposób korzystania z niej), iż będzie to miało wpływ na sposób wykonywania przez nią prawa własności.

Jak wynika z akt przekazanej sprawy pełnomocnik skarżącej Wspólnoty został wezwany przez Wojewodę pismem z dnia 18 listopada 2015r. do wykazania się prawem władania nieruchomością, która w ocenie strony znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej wnioskowaną decyzją np. numer księgi wieczystej oraz wykazania, że realizacja planowanej inwestycji, spowoduje konkretne naruszenia warunków korzystania z nieruchomości, które są chronione przepisami prawa materialnego, z treści odwołania nie wynika którymi działkami włada Wspólnota.

Pismem z dnia 25 listopada 2015r. pełnomocnik Wspólnoty Mieszkaniowej podał, że odwołująca włada nieruchomością nr [...] Księga Wieczysta nr [...]. Nadto podał, że planowana inwestycja dotyczy interesu prawnego Wspólnoty albowiem będzie oddziaływała na jej nieruchomość i w konsekwencji będzie miała wpływ na wykonywanie prawa własności, w związku z czym istnieje konieczność ograniczenia lub rekompensaty negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko. Wskazano, że planowana inwestycja nie jest nowa, gdyż jak wynika z pisma Naczelnika Wydziału Inwestycji podstawą obecnej inwestycji jest wcześniejsza dokumentacja pn. "[...]". Zamiarem inwestora jest budowa ulicy umożliwiającej ruch pojazdów powyżej 3,5 tony. Z kolei regulacja ruchu drogowego w rejonie ronda [...], gdzie umiejscowiono znak B-18 zakazujący wjazd pojazdów o masie przekraczającej 3,5 tony, spowoduje skierowanie tego ruchu ulicą [...] tym bardziej, że będzie to najprostsza droga do zakładu A w K. obsługiwanego przez ciężki transport drogowy. Poza tym podniesiono, że już wcześniej w zakresowo tożsamej inwestycji WSA w Olsztynie w wyroku sygn. II SA/Ol 10/10 przyznał status strony Wspólnocie, gdyż nie można ograniczyć się wyłącznie przy badaniu oddziaływania inwestycji na nieruchomość Wspólnoty do kryterium odległości, w jakiej położony jest budynek Wspólnot. Pełnomocnik przyznał, że wprawdzie dokumenty wcześniej zgromadzone nie powinny być podstawą stanowczych ustaleń w obecnym postępowaniu, jednak uprawdopodobniają wpływ obecnie planowanej inwestycji drogowej na sposób wykonywania prawa własności przez członków Wspólnoty.

Jak wynika z uzasadnienia skarżonej decyzji organ odwoławczy w zakresie obowiązku wynikającego z art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. nie wyjaśnił i nie wskazał przesłanek którymi się kierował dokonując oceny, że odwołującej się Wspólnocie nie przysługuje przymiot strony w toczącym się postępowania. Jak już wskazano wcześniej poza przytoczeniem treści art. 28 k.p.a. oraz treści dwóch orzeczeń sądów administracyjnych nie wyjaśnił przesłanek, którymi kierował się przy wydanej decyzji. Brak jest wyjaśnienia dokonanej oceny oraz brak uzasadnienia przyczyn, z powodu których nie uznał odwołującej się za stronę postępowania w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Brak jest jakichkolwiek zindywidualizowanych ustaleń dotyczących podmiotu wnoszącego odwołanie, jak również brak jest jakiejkolwiek analizy odnoszącej się do przedstawionej przez pełnomocnika argumentacji dla uprawdopodobnienia istnienia interesu prawnego po stronie Wspólnoty.

Sąd administracyjny dokonując kontroli legalności niniejszego rozstrzygnięcia nie mógł także odnieść się do podnoszonych w skardze zarzutów, jak również do przedstawionego w skarżonej decyzji stanowiska organu odwoławczego, skoro nie zawiera ono przesłanek uzasadniających poprawność podjętego rozstrzygnięcia. Bez wskazania konkretnych przesłanek oraz analizy przedstawionych w odwołaniu oraz piśmie z dnia 25 listopada 2015r. zarzutów, Sąd nie miał możliwości stwierdzenia, czy dokonana przez organ ocena w skarżonej decyzji odpowiada przepisom prawa.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy ppsa., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto stosownie do art. 200, art. 205 § 2 ustawy ppsa., mając na względzie wysokość uiszczonego przez stronę wpisu, wysokość opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej, będącego adwokatem, w wysokości wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015r., poz. 1800).