Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1392/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29, art. 30, art. 36, aret. 37, art. 60, art. 63, art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 73 ust. 1, art. 77 ust. 1, art. 78 ust. 1 pkt 2, art.80 ust. 1, art. 82 ust. 3
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Dnia 30 marca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant p.o. asystenta sędziego Nina Krzemieniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2012 roku przy udziale --- sprawy ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania J. C., od decyzji Wójta Gminy A. z dnia [...], Nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Rozbudowa Zakładu Mięsnego A w N. ul. A 46, gm. A." – działając na podstawie art. 60, w związku z art. 173, art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 80 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), § 3 ust. 1 pkt. 52 lit. b, pkt. 78 i pkt. 91 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż po rozpatrzeniu wniosku Zakładu Przemysłu Mięsnego A – Z. K. w N., Wójt Gminy A. decyzją z dnia [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia pod nazwą "Rozbudowa Zakładu Mięsnego A w N. ul. A 46, gm. A.".

Odwołanie od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożyła J. C. wskazując, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest oparta o niewiarygodne przesłanki zawarte w raporcie oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast postanowienie Wójta Gminy A. z dnia [...] oraz wydana przez ten organ decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach są niespójne. Odwołująca się podniosła, iż w postanowieniu z [...] wskazano, że rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia winna uwzględniać powiązania z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowanie się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze projektowanej inwestycji. W powyższym zakresie wskazano, iż wnioskowane przedsięwzięcie realizowane będzie na terenie istniejącego zakładu A zajmującego się ubojem trzody i bydła, rozbiorem mięsa oraz produkcją wędlin i podrobów, i polegać będzie na jego rozbudowie. W związku z tym nastąpi kumulowanie się oddziaływań na środowisko planowanych i istniejących obiektów. W ocenie odwołującej się raport nie odnosi się kompleksowo do całego obszaru, który zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został przekształcony w strefę przemysłową.

W odwołaniu podniesiono, iż zakład A, to w chwili obecnej ściśle ze sobą powiązane dwa oddziały:

1. Zakład Przetwórstwa Mięsa i Produkcji Wędlin w B., mieszczący się przy ul. B 9 (tzw. przetwórnia), który do czasu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Uchwała Rady Gminy A. Nr [...], z dnia [...]) mieścił się na działce o przeznaczeniu MNU (budownictwo mieszkaniowe z usługami),

2. Zakład Uboju Trzody i Bydła oraz Rozbioru Mięsa w N., mieszczący się przy ul. A 46 (tzw. ubojnia) – posiadający pozwolenie zintegrowane).

Zdaniem odwołującej się budowa nowego III Oddziału, który według oświadczeń inwestora ma być integralną częścią istniejącej już ubojni, w praktyce będzie osobną instalacją Nr 3, którą odwołując się nazywa "Przetwórnią 2". Natomiast jako kolejna instalacja Nr 4 planowana jest oczyszczalnia ścieków, do której będą podłączone wszystkie obiekty zakładów A Odwołując się podkreśliła, iż oddziaływanie na środowisko ze wszystkich Instalacji będzie się kumulowało.

Dalej w odwołaniu wskazano, iż w sporządzonym raporcie zamiennie – zależnie od tego co jest wygodniejsze dla inwestora – stosowane są pojęcia "teren inwestycji" i "teren rozbudowy". Zdaniem odwołującej się "terenem inwestycji" są wszystkie działki, objęte zmianą planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast "teren rozbudowy" został ograniczony przez inwestora do działek Nr 58, 399, 400, 57/3, 57/4 oraz 97/1, chociaż na tej ostatniej nie jest przewidziana żadna rozbudowa. W istniejącej Przetwórni znajdującej się w B., zdaniem odwołującej się, zostanie zmieniony charakter przetwórstwa, w związku z tym zmienią się wszystkie parametry emisyjne. Poza tym zostanie ona podłączona do oczyszczalni.

Odwołująca się podkreśliła, że zgodnie z tłumaczeniami pracowników Urzędu Gminy w A., które miały uzasadniać potrzebę zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przekształcenie działek w strefę przemysłową miało uporządkować (zalegalizować) ich faktyczne przeznaczenie. Zdaniem odwołującej się w rzeczywistości uporządkowanie nie nastąpiło, ponieważ w strefie przemysłowej znalazł się budynek mieszkalny należący do inwestora, zaś w bezpośrednim sąsiedztwie strefy przemysłowej znalazł się obiekt przedszkolno – szkolny, co – w ocenie skarżącej – jest niezgodne z prawem.

Dalej w odwołaniu wskazano, iż uzasadnione było aby przedstawiona w postępowaniu dokumentacja odnosiła się do wszystkich instalacji uwzględniając ich istotne aspekty środowiskowe, takie jak: odprowadzanie ścieków, pobór wody, emisja hałasu, zużycie energii, powstawanie odpadów, emisja zanieczyszczeń do powietrza, w tym emisja spalin do atmosfery. Natomiast raport uwzględnił wymienione elementy głównie dla planowanej rozbudowy, bardzo zdawkowo traktując powyższe aspekty środowiskowe w stosunku do istniejącej przetwórni, która ma pozostać w obecnym stanie. Natomiast dla tego obiektu wcześniej nie sporządzono żadnego opracowania środowiskowego, a przy budowie ubojni w 2004r fakt istnienia przetwórni zupełnie pominięto, tak aby nie kumulować negatywnego oddziaływania.

W odwołaniu zawarto także uwagi dotyczące niezgodności decyzji z planem zagospodarowania przestrzennego. I tak wskazano, iż w § 13 pkt. 4 planu ustalono obowiązek wyprzedzającej lub równoległej realizacji podczyszczani ścieków dla każdej inwestycji powodującej w procesie produkcji wzrost zużycia surowców (w tym wody), materiałów, paliw, energii. Natomiast według wskazań raportu w pierwszym etapie realizacji przedsięwzięcia planowana jest rozbudowa istniejącego zakładu w N. o oddział produkcji wędzonek i mięsa mielonego o łącznym poziomie produkcji 28 Mg/dobę. Dalej wskazano, iż § 8 pkt. 5 planu zakazuje lokalizacji stref magazynowych i zapleczy od strony dróg publicznych, natomiast w raporcie mówi się o tym, że do istniejącego budynku produkcyjnego od południowo – wschodniego narożnika dobudowany będzie zespół magazynów z zapleczem socjalnym o powierzchni zabudowy 265 m2. Natomiast w uzupełnieniu do raportu przewidziano, że pomieszczenie odpadów barwionych będzie znajdowało się w nowej, dobudowanej części zakładu. Budynek ten znajduje się od strony drogi powiatowej B. – A..

Odwołująca się wskazała także na niezgodność raportu z mapą podnosząc, iż określone obiekty są na nią naniesione, natomiast na mapie nie ma naniesień:

- drogi brudnej do projektowanej oczyszczalni i drogi czystej,

- zbiorników retencyjnych dla studni chłonnych do kanalizacji deszczowej, istniejących oraz planowanych na trenie przy ul. A,

- dwóch zbiorników o pojemności 7m3, których przeznaczenia nie określono,

- kanalizacji deszczowej dla parkingu na dz.126 podnosząc w tym zakresie, iż ścieki z zanieczyszczeniami ropopochodnymi są odprowadzane do gruntu w bezpośrednim sąsiedztwie pól uprawnych,

- kanalizacji odprowadzającej ścieki przemysłowe do szczelnych zbiorników przy ul. A 46.

W ocenie odwołującej się rozprawa administracyjna, protokół z tej rozprawy i decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach są niespójne. Protokół z rozprawy administracyjnej nie spełnia wymagań art. 68 K.p.a.. Odwołująca się wskazała na sprzeczność informacji podawanych na rozprawie administracyjnej z informacjami zawartymi w raporcie. W raporcie dokonano szeregu zmian, a najważniejsze z nich to:

- zwiększenie powierzchni obiektów budowlanych o ponad 2000 m (z 5025 m do 7097 m),

- zwiększenie produkcji w planowanej Przetwórni z 23 do 28 Mg/dobę,

- zmniejszenie ponad dwukrotnie zużycia wody do produkcji w przetwórni z 30 m3/dobę do 17m3/dobę,

-zwiększenie ilości wody pozostającej w wędlinach z 20% do 35%

Odwołująca się wskazała, iż na mapie nie wskazano drogi wzdłuż południowej granicy terenu, natomiast na załączonym do raportu rysunku jest zaznaczony wymiar 2,75m – co zdaniem odwołania – wyklucza argumentację, że na drogę wystarcza 3 m. W takiej sytuacji nie można przyjąć informacji, że uwzględniono w raporcie pomiary związane z analizą powietrza i hałasu, skoro autor raportu nie umiał wskazać na mapie, gdzie dokładnie będzie przebiegać droga. Poza tym wskazano, iż pomiary zawarte w raporcie zostały wykonane do poprzedniej wersji raportu, w którym rozważano rozsączkowanie ścieków, a nie ich przewożenie samochodami.

Odnosząc się do rozprawy administracyjnej odwołująca się podniosła, iż nie udzielono odpowiedzi na pytania:

- co zmieniło się w procesie produkcji Przetwórni w 2010r., kiedy zużyto prawie dwa razy mniej wody w porównaniu z rokiem ubiegłym, przy prawie takiej samej wielkości produkcji,

- co wozi cysterna asenizacyjna 2 lub 3 razy dziennie z Przetwórni skoro ma do odprowadzenia 17 m3 ścieków na dobę. (cysterna ma pojemność około 20m3, a zbiornik 60m3.

Dalej wskazano, iż raport, powołuje się na pozwolenie zintegrowane, w którym wyraźnie określono, jak należy monitorować pobór wody ze studni głębinowej (raz w tygodniu o tej samej porze). Zapis w raporcie, że odczyty będą dokonywane raz w miesiącu jest ignorowaniem obowiązku wcześniej nałożonego na inwestora i świadczy o niespełnianiu warunków tego postępowania, co – zdaniem odwołującej się – powinno skutkować zawieszeniem pozwolenia zintegrowanego. Poza tym zapisy z cotygodniowych odczytów dokonywanych o tej samej porze powinny stanowić dokument, na podstawie którego ustalany jest bilans wodny dla ubojni. Trudno więc – zdaniem odwołującej się – uznać, że na rozprawie zostały wyjaśnione niejasne kwestie i w związku z tym został rzetelnie przeanalizowany konflikt społeczny związany z planowanym przedsięwzięciem. W ocenie odwołania rozprawa administracyjna nie spełniła swoich założeń, ponieważ żadna z przedstawionych kwestii zawartych we wnioskach i uwagach nie została wyjaśniona, z tego też powodu nie wiadomo skąd pochodzi przeświadczenie organu, że zaproszeni na rozprawę przedstawiciele przyjęli wyjaśnienia jako przekonywujące.

Brak logiczności – zdaniem odwołania – można zauważyć w odpowiedzi na pytanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia 21 czerwca 2011r., o to gdzie zostanie przeniesione pomieszczenie barwienia i magazynowania produktów SRM. W uzupełnieniu raportu wskazano, iż magazyn odpadów SRM nie zmieni lokalizacji jednocześnie podając, iż pomieszczenie odpadów barwionych będzie znajdowało się w nowej części dobudowanej zakładu, w budynku Nr 8, w pomieszczeniu o symbolu P15A – barwienie i magazyn odpadów barwionych. Odwołująca się pyta jak może magazyn nie zmienić lokalizacji, jeżeli jest przewidziany w planowanym budynku? Jednocześnie wskazano, iż w raporcie brak jest jakiekolwiek informacji o magazynie odpadów bawionych w budynku Nr 8.

Odwołująca się sformułowała także zarzut, iż przedmiotem raportu środowiskowego powinien być opis stanu obecnego, stanu w czasie budowy i stanu w trakcie eksploatacji, a więc całości. Skoro planowana rozbudowa będzie generowała nowe oddziaływanie na środowisko, to w pierwszym rzędzie należy określić jakie jest obecne oddziaływanie istniejących zakładów, po czym określić teoretycznie oddziaływanie planowanych instalacji i po dodaniu wszystkich elementów kompleksowo określić oddziaływanie obiektów zlokalizowanych w całej strefie przemysłowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpatrując przedmiotową sprawę nie podzieliło stanowiska inwestora co do braku przymiotu strony odwołującej się. Kolegium uznało, że zarówno skala planowanego przedsięwzięcia, jak również fakt, że odwołująca się uczestniczyła w postępowaniu o wydanie środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji na każdym etapie tego postępowania uzasadnia rozpatrzenie wniesionego odwołania.

Dalej wskazano, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tejże ustawy.

Organ podniósł, iż przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko są wyodrębniane poprzez indywidualne ich wyliczenie. Taką konstrukcję przyjmuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Mając na uwadze przedmiot planowanej inwestycji organ wskazał, iż należy ona do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 tegoż rozporządzenia:

- zabudowa przemysłowa lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a, przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia (§ 3 ust. 1 pkt 52 lit. b);

- instalacje do oczyszczania ścieków przemysłowych z wyłączeniem instalacji, które nie powodują wprowadzania do wód lub urządzeń ścieków zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, wymienione w załączniku Nr 11 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. Nr 137, poz. 984 ze zm.) (§ 3 ust. 1 pkt 78);

- instalacje do produkcji i przetwórstwa tłuszczów roślinnych lub zwierzęcych (§ 3 ust. 1 pkt 91)

Kontynuując organ podniósł, iż stosownie do brzmienia art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r., obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych wyżej. Postanowienia, o których mowa wyżej, wydaje się po zasięgnięciu opinii:

1) regionalnego dyrektora ochrony środowiska;

2) organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt. 1 – 3, 10, 11 i 13. Przy czym, stosownie do treści art. 156 ustawy, w odniesieniu do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, z wyłączeniem przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, starostowie wykonują zadania regionalnych dyrektorów ochrony środowiska, w zakresie dotyczącym opinii w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz uzgadniania warunków realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w terminie roku od dnia wejścia w życie ustawy.

Zgodnie z ustawowym trybem postępowania Wójt Gminy A. pismem z dnia 29 kwietnia 2011r. wystąpił do Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z prośbą o wydanie opinii w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz ewentualne określenie zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Pismem z dnia 9 maja 2011r. Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł., po zapoznaniu się z "Kartą informacyjną przedsięwzięcia" stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie Zakładu Mięsnego A w N. oraz określił zakres raportu oddziaływania na środowisko. Również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł., po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie, w postanowieniu z dnia [...] stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia i ustalił pełen zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Organ odwoławczy podkreślił, iż zgodnie z art. 63 ust. 1 omawianej ustawy ostateczne stanowisko w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko należało do organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, który postanowieniem z dnia [...]., Nr [...] stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie Zakładu Mięsnego A w N. oraz wskazał, że sporządzony w sprawie raport oddziaływania na środowisko powinien uwzględniać pełen zakres przewidziany w art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008r, w tym: oddziaływanie skumulowane wraz z istniejącymi na terenie inwestycji obiektami, oddziaływanie akustyczne wraz ze wskazaniem graficznym jego zasięgu oraz analizę emisji zanieczyszczeń do powietrza.

Dalej organ stwierdził, iż w wykonaniu obowiązku nałożonego powyższym postanowieniem inwestor przedłożył raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Obwieszczeniem z dnia 31 maja 2011r. Wójt Gminy A. – działając na podstawie art. 33 ust. 1, w związku z art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. poinformował zainteresowanych o możliwości zapoznania się z dokumentami sprawy, w tym ze złożonym raportem oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a także o możliwości składania uwag i wniosków w terminie 21 dni od daty obwieszczenia. W wyznaczonym terminie swoje uwagi złożyło kilkanaście osób, w tym J. C..

Organ podkreślił, iż uwagi i wnioski służą wielokierunkowemu rozpatrzeniu sprawy z zakresu ochrony środowiska, a także mają zagwarantować, że żaden jej aspekt nie zostanie pominięty. Z kolei przepis art. 37 ustawy nakłada na organ prowadzący postępowanie obowiązek rozpatrzenia uwag i wniosków, przy czym ma to nastąpić w uzasadnieniu decyzji kończącej postępowanie przez wskazanie, które uwagi i w jakim zakresie zostały uwzględnione. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż wszystkie uwagi i wnioski złożone w postępowaniu z udziałem społeczeństwa zostały w decyzji organu pierwszej instancji wymienione wraz z informacją dotyczącą działań podjętych na skutek uwzględnienia części z nich oraz z informacją o przyczynach nieuwzględnienia pozostałych przy sporządzaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Następnie organ przywołał treść art. 33 ustawy wskazującego, że jednym ze środków gwarantujących społeczeństwu czynny udział w postępowaniach z zakresu ochrony środowiska jest rozprawa administracyjna, do której przeprowadzenia odpowiednio stosuje się przepis art. 91 § 3 K.p.a., co oznacza, że organ administracji nie jest zobligowany do jej przeprowadzenia, ale jeśli uzna, że umożliwi to koncentrację w jednym czasie i miejscu wszystkich uczestników postępowania w danej sprawie, którzy mogą bezpośrednio dopełnić czynności procesowych, to powinien z tego prawa skorzystać (tak: W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie administracyjne. Zarys systemu, Warszawa 1962, s. 154). Organ podkreślił, że wobec wielości uwag dotyczących prawidłowości sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, w celu wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, zasadnym było wyznaczenie rozprawy administracyjnej. Taka rozprawa odbyła się w dniu 11 lipca 2011r. W rozprawie uczestniczyli przedstawiciele organu pierwszej instancji, współautor raportu, przedstawiciele inwestora oraz zainteresowani mieszkańcy. Z rozprawy sporządzony został protokół. Oceniając go organ odwoławczy wskazał, iż aczkolwiek w protokole brak jest adnotacji o jego odczytaniu, to jednakże zawiera on uwagę o tym, że uczestnicy rozprawy mają możliwość zapoznania się z jego treścią. Organ podkreślił, iż odwołująca się złożyła podpis pod protokołem, co oznacza, że nie zgłaszała zastrzeżeń do jego treści.

Dalej organ odwoławczy podniósł, iż stosownie do treści art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Tym samym zasadniczym kryterium przesądzającym o możliwości wydania pozytywnej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest zgodność lokalizacji zamierzonego przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego. Organ podkreślił, iż bezspornym jest, że na terenie objętym wnioskiem inwestora obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Gminy A. z dnia [...] w sprawie zatwierdzenia zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy A. w rejonie ulic A i B (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego Nr 19, poz. 185). Analiza tegoż planu wskazuje, że dla działek oznaczonych nr ewidencyjnymi: 58, 399, 400, 57/4, 57/3, położonych w N. oraz dla działki oznaczonej numerem ewidencyjnym 97/1 w obrębie [...] (tereny o symbolu 1 P ustalono:

1) przeznaczenie podstawowe: produkcja, a w tym przetwórstwo, usługi komercyjne;

2) przeznaczenie dopuszczalne dla strefy 1 p/u: mieszkalnictwo jednorodzinne, jako adaptacja istniejącej funkcji;

3) przeznaczenie uzupełniające: infrastruktura techniczna (§ 6 ust. 4 planu)

W zakresie produkcji, przetwórstwa i usług komercyjnych plan wskazuje, że:

a) adaptuje się istniejący zakład skupu, uboju, przetwórstwa i handlu mięsnego,

b) dopuszcza się rozbudowę zakładu, o którym mowa w lit. a na warunkach określonych w przepisach niniejszej uchwały,

c) zakazuje się wprowadzenia termicznego procesu utylizacji odpadów,

d) zakazuje się lokalizowania innych funkcji produkcyjnych i usługowych stanowiących przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko,

e) zakazuje się budowy zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w szczególności stwarzających zagrożenie wystąpieniem poważnych awarii zakładów o zwiększonym ryzyku lub zakładów o dużym ryzyku,

f) zakazuje się lokalizowania funkcji w obiektach tymczasowych, niezwiązanych trwale z gruntem lub stanowiących obiekty niebudowlane, takie jak: punkty sprzedaży drobno detalicznej o charakterze ruchomym, przyczepy kempingowe, namioty, stragany (§ 7 planu).

Dodatkowo organ zwrócił uwagę na § 20 ust. 2 lit. b), d), e) planu, zgodnie z którym na przedmiotowym terenie dopuszcza się lokalizowanie następujących przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1. zespołów zabudowy przemysłowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha wraz z towarzyszącą infrastrukturą w zakresie zgodnym z § 7 pkt 1 planu,

2. instalacji do przetwórstwa produktów pochodzenia zwierzęcego,

3. instalacji do uboju zwierząt,

Zgodnie natomiast z § 20 ust. 4, 5 i 7 plan wprowadza ograniczenia w sposobie korzystania z terenu oznaczonego jako 1 P, nakazując:

1. ograniczenie uciążliwości, co oznacza, iż na granicy terenu nie mogą być przekraczane wielkości dopuszczalne;

2. selektywne gromadzenie odpadów w ramach obowiązującego na terenie gminy systemu utrzymania porządku i czystości, w szczególności konieczność zapewnienia miejsca gromadzenia odpadów stałych na własnej nieruchomości objętej projektem zagospodarowania;

3. wprowadzenie rozwiązań technicznych i technologicznych, w tym kurtyn antyodorowych w sposób prowadzący do zamknięcia uciążliwości w granicach terenu 1 P.

Odwołując się do powyższych regulacji organ odwoławczy podkreślił, iż zgodnie z treścią złożonego raportu planowana inwestycja, przy uwzględnieniu warunków określonych w tym raporcie, nie będzie ponadnormatywnie oddziaływała na poszczególne elementy środowiska występujące na terenach sąsiednich.

Odnosząc się natomiast do zawartej w odwołaniu sprzeczności planowanej inwestycji z § 13 pkt 4 oraz § 8 pkt 5 planu organ wskazał, iż plan zagospodarowania przestrzennego dla jednostki znaczonej 1 P ustalił podział terenu na trzy strefy funkcjonalne o różnym przeznaczeniu i różnych zasadach zagospodarowania:

1. 1p/u, 2p/u – strefy zabudowy;

2. 3zi - strefa izolacyjna.

Zgodnie z załączonym do raportu "Planem zagospodarowania terenu ZM A, planowana rozbudowa budynku produkcyjnego o budynek magazynowy przewidziana jest do realizacji w strefie 2p/u, co oznacza, że przy zagospodarowaniu tego terenu obowiązują postanowienia § 8 pkt 1 planu, które ustalają:

a) możliwość lokalizacji zabudowy zgodnie z ustalonymi nieprzekraczalnymi liniami zabudowy,

b) możliwość adaptacji istniejących budynków na warunkach planu;

c) wielkość powierzchni zabudowy maksimum 35%,

d) wskaźniki intensywności zabudowy maksimum 0,6,

e) udział powierzchni biologicznie czynnej minimum 20%;

Nie mają natomiast zastosowania ustalenia zawarte w § 8 pkt 2 planu – na które wskazuje odwołująca się – dotyczące lokalizacji stref magazynowych względem dróg publicznych. Ustalenia te obowiązują bowiem wyłącznie w strefie izolacyjnej 3zi, która zgodnie z "Planem zagospodarowania terenu ZM A przewidziana jest pod projektowane tereny zielone. Organ zauważył, iż niezależnie od powyższych wskazań planowana inwestycja – co wynika z załącznika graficznego do raportu nie jest przewidziana do realizacji w bezpośrednim sąsiedztwie drogi publicznej (ul. A), od której oddzielają ją:

a) istniejące ogrodzenie,

b) istniejące i projektowane tereny zielone,

c) istniejące i projektowane stanowiska postojowe dla samochodów osobowych

d) droga wewnętrzna

e) projektowany plac manewrowy z miejscami postojowymi dla samochodów dostawczych typu lekkiego (przed projektowanym budynkiem magazynu odpadów).

Ponadto organ wskazał, iż w podnoszonej w odwołaniu kwestii sprzeczności inwestycji z § 13 pkt 4 planu, ustalającym obowiązek wyprzedzającej lub równoległej realizacji podczyszczania ścieków dla każdej inwestycji powodującej w procesie produkcji wzrost zużycia surowców, materiałów, paliw i energii, podczyszczalnia taka planowana jest do realizacji jednocześnie z projektowaną rozbudową. Organ podkreślił, iż w świetle projektu technologicznego nie sposób uruchomić rozbudowanego zakładu bez funkcjonującej podczyszczalni, która jest urządzeniem niezbędnym dla funkcjonowania zakładu. Tym samym nie ma podstaw do twierdzenia, że obowiązek wynikający z planu dotyczący wyprzedzającej lub równoległej realizacji podczyszczania ścieków dla każdej inwestycji powodującej w procesie produkcji wzrost zużycia surowców, materiałów, paliw i energii, nie będzie w przypadku przedmiotowej inwestycji zrealizowany.

Konkludując organ wskazał, iż mając na uwadze powyższe okoliczności planowane przedsięwzięcie pozostaje w zgodzie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności realizuje jego podstawową funkcję oraz nie powoduje oddziaływania, które ograniczałoby lub uniemożliwiało jego realizację. Jednocześnie organ uchylił się od oceny motywów leżących u podstawy zmiany obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego podnosząc, iż z punktu widzenia prowadzonego postępowania istotne jest jedynie to, czy plan obowiązuje oraz, czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z jego ustaleniami.

Odnosząc się do zarzutu zwiększenia produkcji w planowanej inwestycji z 23 do 28 Mg/dobę organ odwoławczy wskazał, że wielkość produkcji została przez inwestora określona na 28Mg/dobę, co wynika z raportu sporządzonego w toku postępowania oraz z poprzedzającej go karty informacyjnej przedsięwzięcia będącej załącznikiem do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ dostrzegł, iż w zaskarżonej decyzji Wójta Gminy A. pojawia się wielkość, "23 tony/dobę" przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowiąca załącznik do tej decyzji, przy opisie inwestycji posługuje się wielkością 28 ton/dobę, zaś w odniesieniu do poziomu produkcji przetwórczej, pojawiają się obie wielkości. W tym zakresie organ podkreślił, iż przedmiotem pozytywnego uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Ł. była inwestycja "o łącznym poziomie produkcji w ilości 28 MG/dobę". Podobnie rzecz się ma w przypadku pozytywnej opinii Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł.. W końcu kwestie te były rozstrzygnięte ostatecznym postanowieniem Wójta Gminy A. z dnia [...], Nr [...] o sprostowaniu błędu pisarskiego w wydanej decyzji środowiskowej.

Odnosząc się zaś do kwestii lokalizacji pomieszczenia barwienia i magazynowania produktów organ wskazał, iż w uzupełnieniu raportu jednoznacznie określono, że pomieszczenie to będzie zlokalizowane w nowej, dobudowanej części zakładu, w budynku nr 8 i oznaczone jest symbolem P15A, o powierzchni 24,4m2.

Dalej organ omówił kwestie związane ze skumulowanym oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia wraz z istniejącymi na terenie inwestycji obiektami. W tym zakresie organ wskazał, iż przedmiotem analizy był hałas przemysłowy zewnętrzny (w porze dziennej i nocnej) skumulowany z zakładów w N. przy ulicy A 46 oraz w B. przy ulicy B 9, a także skumulowana emisja zanieczyszczeń technologicznych i energetycznych pochodzących z obu tych zakładów. Organ odkreślił, iż w powyższym zakresie przeprowadzono obliczenia dla określenia emisji hałasu typowo przemysłowego związanego z pracą źródeł technologicznych oraz z uwzględnieniem hałasu od ruchu kołowego odbywającego się na terenie zakładu, którego hałas będzie się kumulować z hałasem przemysłowym dając sumaryczną emisję hałasu do środowiska. Ponadto wskazano, że analiza emisji zanieczyszczeń nie wykazała przekroczeń wartości odniesienia substancji i dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu, co oznacza, że instalacja nie wpływa ponadnormatywnie na stan zanieczyszczenia środowiska, a stopień ograniczania wielkości emisji jest zgodny z obowiązującymi przepisami. Pozwoliło to organowi wyprowadzić konkluzję – wbrew twierdzeniom odwołującej się – że w raporcie przedstawiono analizę dotyczącą skumulowanego oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących stosowania zamiennie pojęć: "teren inwestycji" i "teren rozbudowy’, organ wskazał, iż takie działanie nie stanowi uchybienia. Terenem realizacji inwestycji jest bowiem teren planowanej rozbudowy i zawiera się on w granicach opisanych we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a więc w granicach działek nr 58, 399, 400, 57/3, 57/4 w N. i działki nr 97/1 w B.. Teren ten wraz z obszarem, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, został przedstawiony na załączonej do wniosku, poświadczonej przez właściwy organ kopii mapy ewidencyjnej, co – w ocenie organu – pozostaje w zgodzie z art. 74 ust. 1 pkt. 3 ustawy.

W związku z powyższą argumentacją pozostaje odniesienie się organu do zarzutu dotyczącego "kanalizacji deszczowej dla parkingu na dz. 126". Organ podkreślił, iż zarzut ten nie może być uwzględniony, z uwagi na fakt, że działka nr 126 nie stanowi terenu inwestycji. Tym samym jakiekolwiek ewentualne oddziaływanie istniejącego na tej działce parkingu na tereny sąsiednie nie może być przedmiotem analizy w niniejszym postępowaniu.

Organ wskazał nadto, ż nie znajduje żadnego potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym podnoszona przez J. C. okoliczność wspólnego podłączenia wody dla domu mieszkalnego i przetwórni. W zakresie zaś braku określenia przeznaczenia zbiorników przy myjni M1 i M2 organ wskazał, że raport jednoznacznie określa ich przeznaczenie – gromadzenie ścieków pochodzących z myjni pojazdów M1 i M2. Zbiorniki te widnieją na mapie w postaci "wpustów". Ponadto wskazano, iż mapa nie uwzględnia kanalizacji odprowadzającej ścieki przemysłowe do szczelnych zbiorników z uwagi na fakt, że ścieki będą odprowadzane do oczyszczalni, która powstanie jednocześnie z całą inwestycją. Nie ma zatem powodu, aby ścieki kierować do zbiorników, a tym samym aby zaznaczać ten fakt na mapie.

Odnosząc się do zarzutu zróżnicowanej pojemność zbiorników organ wskazał, iż w zaskarżonej decyzji wielkości te określono prawidłowo bazując na informacjach zawartych we wniosku inwestora oraz w raporcie, tak w zakresie ilości zbiorników magazynowych, jak i ich pojemność. Organ podkreślił, iż planowana rozbudowa obejmuje wydołowanie pięciu zbiorników magazynowych o pojemności 22m3 każdy. Okoliczność, iż w ocenie odwołującej się na mapie zawierającej planowany sposób zagospodarowania terenu zakładu, zbiorniki te wydają się być różnej wielkości, nie może mieć w tej sprawie żadnego znaczenia. Na podstawie treści decyzji nie można mieć wątpliwości co do pojemności planowanych zbiorników.

Dalej organ odwoławczy wskazał, iż wątpliwości odwołującej się dotyczące powierzchni oczyszczalni ścieków należy wyjaśnić odwołując się do treści raportu oddziaływania na środowisko, gdzie zawarte zostały szczegółowe dane dotyczące tej inwestycji. Raportu wskazuje, iż łączna powierzchnia zajmowana przez obiekty oczyszczalni (wraz z infrastrukturą towarzyszącą) wynosić będzie 700m2. W skład tej powierzchni wchodzi nie tylko powierzchnia obiektu oczyszczalni ale także wszystkie jej elementy składowe.

Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania dotyczących niezgodności raportu z mapą organ podkreślił, że formułując je J. C. odnosiła się do załączonego do odwołania fragmentu mapy zasadniczej. Stosownie do brzmienia art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.) mapa zasadnicza to wielkoskalowe opracowanie kartograficzne, zawierające aktualne informacje o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów ogólnogeograficznych oraz elementach ewidencji gruntów i budynków, a także sieci uzbrojenia terenu: nadziemnych, naziemnych i podziemnych. Na mapie tej naniesione zostały wszystkie elementy istniejące, w tym elementy infrastruktury technicznej m.in. kanały deszczowe, zbiorniki oraz system komunikacji wewnętrznej zakładu. Projektowane obiekty znajdują się zaś na mapie sytuacyjno – wysokościowej do celów projektowych, która stanowi załącznik do raportu.

Dalej organ powołując się na treść art. 82 ustawy wskazał, jakie wymagania powinna spełniać pozytywna decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania, której wydanie było poprzedzone przeprowadzeniem postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W ocenie organu zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy, o którym mowa w tym przepisie. Składnikiem tej decyzji – stosownie do brzmienia art. 82 ust. 3 ustawy – jest także charakterystyka przedsięwzięcia stanowiąca załącznik do decyzji. Ponadto, zgodnie z art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 omawianej ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach – w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – wymaga uzasadnienia, które niezależnie od wymagań wynikających z przepisów K.p.a., powinno zawierać:

1) informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa,

2) informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione:

a) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

b) uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78,

c) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone,

3) uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4 ustawy;

W ocenie organu odwoławczego uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wszystkie wymogi przewidziane w powołanym przepisie. Uwzględnia także:

1. wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii, wskazując, że przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii przemysłowych;

2. wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko, wskazując, że przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko.

3. wymogi w sprawie stwierdzenia konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, wskazując, że dla realizowanej w ramach inwestycji oczyszczalni ścieków nie zachodzi konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania zgodnie z art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska.

4. stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 10 polegające na odstąpieniu od konieczności przeprowadzenia:

a) ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz

b) postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. l pkt l -o pozwoleniu na budowę;

5. konieczność sporządzenia analizy porealizacyjnej dotyczącej oczyszczalni ścieków i wskazuje termin i zakres tej analizy.

Organ odwoławczy podkreślił, iż wpływ planowanej inwestycji na środowisko był przedmiotem oceny nie tylko w postępowaniu przed organem, który wydał zaskarżoną decyzję, ale także w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 106 K.p.a. przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. i Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł.. Przedłożony raport zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008r.. Wynika z niego jednoznacznie, że planowane przedsięwzięcie – budowa oddziału przetwórstwa mięsa (produkcja wędzonek i mięsa mielonego) o łącznej wydajności 28 Mg/dobę – będzie integralną częścią istniejącego Zakładu Uboju Trzody i Bydła oraz Rozbioru Mięsa. Planowana rozbudowa swym zakresem obejmować będzie:

1. budowę Wydziału Przetwórstwa Mięsa o łącznej wydajności 28 ton/dobę,

2. budowę magazynu odpadów,

3. budowę chemiczno – biologicznej oczyszczalni ścieków przemysłowych (technologicznych, bytowych) o przepustowości 250 m3/dobę wraz z rurociągiem tłocznym o długości 430 m z drenażem rozsączającym,

4. przebudowę i budowę infrastruktury towarzyszącej.

Organ podkreślił, iż podstawowa działalność zakładu – ubój trzody chlewnej i bydła, a następnie rozbiór mięsa – pozostanie na dotychczasowym poziomie. Na potrzeby produkcyjne nowego oddziału przetwórstwa mięsa do istniejącego budynku od strony południowo – zachodniej dobudowane zostaną:

1. budynek produkcyjny, jednokondygnacyjny, parterowy (hala o konstrukcji stalowej),

2. budynek socjalno – techniczny, trzykondygnacyjny w technologii tradycyjnej,

3. infrastruktura zewnętrzna.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę także, iż aktualnie dla projektowanej inwestycji przewiduje się rozwiązania najlepsze z możliwych, w ramach dostępnych środków, uwzględniające zarówno bezpośrednie wymagania kontrahentów, jak i technologie gwarantujące bezpieczeństwo produkcji i środowiska. Lokalizacja zamierzenia inwestycyjnego planowana jest w części na terenach obecnie zajmowanych przez zakład, a w części na terenach stanowiących obecnie nieużytki rolne. Uwzględniając charakter działalności polegającej na uboju i przetwórstwie mięsa za najważniejsze rodzaje emisji uznano

1. emisję pyłów i gazów do powietrza,

2. emisję hałasu.

Te właśnie emisje zostały poddane szczegółowej analizie polegającej na wykonaniu symulacji komputerowych. Emisję do powietrza wykonano dla wariantu najmniej korzystnego, a więc takiego, w którym uwzględniono jednoczesną pracę wszystkich źródeł emisji zorganizowanej, tak istniejących, jak i projektowanych. Przeprowadzone obliczenia wykazały, że emisja nie powoduje przekroczeń i zachowane zostaną standardy środowiska określone dla powietrza atmosferycznego. Źródłami zorganizowanej emisji zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego po rozbudowie będą komory parowo – wędzarnicze KWP-3, spaliny pochodzące z energetycznego spalania gazu płynnego (propan) w urządzeniach energetycznych oraz oleju opałowego w kotłowni lokalnej w budynku oczyszczalni. Wielkość emitowanych zanieczyszczeń określono teoretycznie w oparciu o dane techniczne urządzeń, zużycie materiałów i czas pracy. Wykonana analiza stanu zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego, wykazała, że obiekt nie będzie wpływał ponadnormatywnie na stan atmosfery. Organ podkreślił, iż inwestor przed oddaniem do eksploatacji nowych instalacji winien uzyskać sektorowe pozwolenie na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza atmosferycznego dla nowych urządzeń technologicznych (komory wędzarnicze), zaś w przypadku urządzeń energetycznych dokonać ich zgłoszenia.

Kontynuując organ odwoławczy wskazał, iż podobną symulację wykonano dla emisji hałasu do środowiska. Również w tym przypadku nie zostały przekroczone standardy jakości środowiska naturalnego. Przeprowadzone obliczenia emisji i propagacji hałasu po rozbudowie zakładu nie wykazały wzrostu oddziaływania akustycznego na przyległe tereny, ale wręcz pewien spadek. Planowana modernizacja gospodarki ściekowej eliminuje hałas związany z pracą wozów asenizacyjnych, dodatkowo, aktualnie, prace te są prowadzone z frontu zakładu od strony ulicy co sprawia, że emisja hałasu na kierunku sąsiedniej zabudowy nie napotyka na elementy ekranujące. Zmiany w postępowaniu ze ściekami przenoszą cały proces na przeciwległy kraniec działki eliminując całkowicie oddziaływanie tego źródła hałasu. Podkreślono, iż obiekty powstające w bezpośrednim sąsiedztwie budynków mieszkalnych pełnią rolę ekranów akustycznych dla źródeł hałasu znajdujących się w istniejącej już części zakładu i same nie stanowią istotnego źródła hałasu. Projekty wentylacji przewidują lokowanie wszelkich urządzeń w międzystropiu, co ogranicza emisję hałasu do środowiska. Dodatkowo przy czerpniach i wyrzutniach ściennych projektuje się wprowadzanie komór rozprężnych. Organ podkreślił, iż raport wskazuje na konieczność skontrolowania pomiarowo – po dokonanym rozruchu – pracy wieży chłodniczej posadowionej na dachu nowego budynku. Wieża ta powinna być tak usytuowana aby tyłem była skierowana do najbliższej zabudowy mieszkalnej.

Odnosząc się do kwestii odpadów organ odwoławczy wskazał, iż planowana rozbudowa zakładu będzie źródłem wytwarzania nowych odpadów, szczególnie nowopowstająca oczyszczalnia ścieków (osady ściekowe). Odpady te w postaci ustabilizowanej i odwodnionej, odbierane będą z instalacji do odwadniania osadów (prasa). Wszystkie odpady, zarówno te wytwarzane obecnie, jak i po rozbudowie podlegać będą wstępnej segregacji i będą gromadzone w wydzielonych pojemnikach. Działania mające na celu zapobieganie lub ograniczenie ilości odpadów i negatywnego oddziaływania na środowisko będą polegać na magazynowaniu odpadów (szczególnie odpadów niebezpiecznych), w szczelnych opakowaniach odpowiednio zabezpieczonych przed dostępem osób postronnych, jak również uniemożliwiających ewentualne wydzielanie się szkodliwych substancji do otoczenia. Część z nich oddawana będzie specjalistycznym podmiotom, zajmującym się unieszkodliwianiem odpadów. Osady z zakładowych oczyszczalni ścieków mogą być wykorzystywane za pomocą procesu R1O (rozprowadzanie na powierzchni ziemi w celu nawożenia lub ulepszania gleby). Odpady te stosuje się na powierzchni ziemi w celu nawożenia lub ulepszania gleby pod łącznym spełnieniem wielu warunków. W przypadku niemożności spełnienia któregoś z obowiązujących warunków odpady te powinny być przekazywane wyłącznie podmiotom, które uzyskały zezwolenie właściwego organu na prowadzenie działalności w zakresie gospodarki odpadami. Sposób postępowania z opadami, w tym z odpadami pochodzącymi z oczyszczalni ścieków zostanie ustalony w decyzji Starosty [...], którą inwestor winien uzyskać przed oddaniem instalacji do eksploatacji.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, iż zaskarżona decyzja wydana po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko pozostaje w zgodzie z przepisem art. 80 omawianej ustawy.

W dniu [...] J. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wskazując, iż podtrzymuje swoje uwagi zawarte w odwołaniu od decyzji Wójta Gminy A.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie art. 62 ust. 1 pkt. b, art. 63 ust. 1, art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez

a) uniemożliwienie odniesienia się do wyjaśnień pełnomocnika inwestora w postępowaniu przed organem odwoławczym i przyjmowanie tych wyjaśnień bezkrytycznie mimo braku wymaganych prawem dokumentów (pozwoleń administracyjne, umów). Skarżąca zaznaczyła, iż prosiła organ odwoławczy o zawiadomienie o wpłynięciu jakichkolwiek dodatkowych dokumentów aby mogła się z nimi zapoznać. Prośba ta została odrzucona. Skarżąca wskazała, iż nie odniosła się do powyższego pisma pełnomocnika inwestora, ponieważ z jego treścią nie miała możliwości się zapoznać.

b) niezapoznanie się przez organ odwoławczy z dowodami dołączonymi do odwołania, w tym z płytą CD zawierającą nagranie z rozprawy administracyjnej mającej miejsce w dniu 11 lipca 2011r. oraz fragmentami map.

c) niedokładne zapoznanie się z treścią raportu. Skarżąca wskazała, iż w "drugiej dokumentacji" nie ma mowy o rozsączkownaiu ścieków i odprowadzaniu ich rurociągiem. Powstałe w oczyszczalni ścieki mają być wywożone samochodami asenizacyjnymi. Na prezentowanej mapie nie ma dostępu drogowego do oczyszczalni, a duża część dyskusji na rozprawie była poświęcona temu zagadnieniu.

d) wyciąganie niewłaściwych wniosków, choćby z tego, że odwołująca się złożyła podpis pod protokołem z rozprawy administracyjnej, co zdaniem organu oznacza, iż nie zgłaszała zastrzeżeń do jego treści. W tym zakresie skarżąca wskazała, iż protokół z rozprawy administracyjnej podpisany został długo po terminie rozprawy. Stało się to na prośbę pracownika Urzędu Gminy w A., który przyjechał do domu skarżącej z protokołem rozprawy. Zdaniem skarżącej jej podpis świadczy jedynie o tym, że zapoznała się z protokołem. Natomiast co do uwag, to najlepszym dowodem jest złożone odwołanie.

e) obszerne odniesienie się przez organ odwoławczy jedynie do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie uwzględniając planu zatwierdzonego uchwałą Nr [...], który określa przeznaczenie terenów wokół działek przeznaczonych pod działalność przemysłową. Skarżąca podkreśliła, iż uchwała Nr [...] dotycząca zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zastała ponownie zaskarżona do sądu administracyjnego.

W tej sytuacji skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu wskazano, iż raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie Zakładu Mięsnego A obrazuje postępowanie inwestora w już istniejących dwóch oddziałach. Postępowanie to jest naganne i niezgodne z prawem, ponieważ prowadzona gospodarka wodno – ściekowa i gospodarka odpadami są niedostatecznie udokumentowane. Skarżąca wskazała, iż stosowne dokumenty zastaną dołączone do późniejszym terminie, ponieważ jeszcze nie ma ostatecznych odpowiedzi z urzędów, do których skarżąca zwróciła się z prośbą o wyjaśnienia (Urząd Marszałkowski, Starostwa Powiatu [...] i Powiatowy Inspektor Weterynarii).

Skarżąca podkreśliła, iż raport powinien opierać się na stosownych dokumentach, a nie tylko na oświadczeniach inwestora. Brak dokumentów lub ich wybiórczość stanowi istotne naruszenie prawa. Zdaniem skarżącej "zatwierdzenie raportu" jest potwierdzeniem, że dotychczasowa gospodarka zarządzania środowiskiem jest prowadzona prawidłowo, a obietnice zawarte w planach rozbudowy są wiarygodne w świetle tego, co przedstawia inwestor w swojej dotychczasowej działalności. Rzetelność raportu – zdaniem skarżącej – jest sprawą podstawową, natomiast przedstawione przez skarżącą dokumenty, uwagi i zastrzeżenia temu przeczą. W ocenie skarżącej "zatwierdzenie raportu" pozwoli na wydanie decyzji na budowę kolejnego oddziału, podczas gdy już istniejące oddziały nie spełniają wymagań prawa, a postępowanie z odpadami stworzy dodatkowe niedogodności dla mieszkańców.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi powołując się na motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, a więc nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei przepis art. 135 p.p.s.a. stanowi, iż Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to konieczne dla końcowego jej załatwienia.

Sąd uwzględniając skargę uchyla akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a.. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Na wstępie należy wskazać, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie takiej decyzji jest wymagane jedynie dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.).

Istotną okolicznością jest także i to, że postępowanie prowadzone w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań jest koniecznym elementem dla uzyskania innych rozstrzygnięć pozwalających już konkretnie na realizację określonego przedsięwzięcia, a samo postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji określonego przedsięwzięcia. W realiach niniejszej sprawy takim przyszłym rozstrzygnięciem jest decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę, wydawana na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Z powyższego wypływa istotny wniosek ograniczający niniejsze postępowania wyłącznie do kwestii określenia środowiskowych uwarunkowań, których spełnienie przez inwestora, determinuje możliwość realizacji przedsięwzięcia (art. 72 ust. 1 pkt. 1 i art. 73 ust. 1 omawianej ustawy).

Wskazanie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ustawodawca – na mocy art. 60 powyższej ustawy – powierzył Radzie Ministrów, która rozporządzeniem z dnia z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) skatalogowała oddzielnie przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Mając na uwadze charakter planowanej inwestycji za prawidłowe uznać wypada stanowisko organów administracji, iż projektowane przedsięwzięcie wymienione zostało w § 3 tegoż rozporządzenia, w szczególności w pkt 52 b), 78 i 91. Kwestia ta nie wywoływała kontrowersji w toku postępowania i nie odnosiły się do niej zarzuty skargi.

Konsekwencją ustalenia, iż w sprawie mamy do czynienia z przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, może być potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, bowiem dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko obowiązek taki nie powstaje automatycznie, lecz stwierdza go, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 63 ust. 1 omawianej ustawy). Kwestia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji również nie wzbudzała kontrowersji bowiem obowiązek w powyższym zakresie został stwierdzony postanowieniem organu pierwszej instancji z dnia 19 maja 2011r.. W wykonaniu powyższego obowiązku inwestor przedłożył raport o oddziaływaniu projektowanego przedsięwzięcia na środowisko.

Dalej wskazać wypada, iż przepis art. 80 ust. 1 omawianej ustawy wymaga aby – w sytuacji gdy w toku postępowania przeprowadzona została ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – właściwy organ, wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, wziął pod uwagę:

1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 tejże ustawy;

2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;

4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone..

Nadto ustawa wymaga aby organ wydał powyższą decyzję po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 omawianej ustawy). Mając na uwadze okoliczność, iż w toku kontrolowanego postępowania nie było prowadzone postępowanie w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, to oceniając legalność zaskarżonej decyzji wypada odnieść się do pozostałych elementów warunkujących wydanie decyzji.

Odnosząc się do kwestii uzgodnień i opinii wskazać należy, iż przepis art. 77 ust. 1 omawianej ustawy wymaga aby przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (art. 77 ust. 1 pkt. 1 ustawy), oraz zasięgnął opinii państwowego powiatowego inspektora nadzoru sanitarnego (art. 78 ust. 1 pkt. 2 ustawy). Nie ulega wątpliwości, iż w realiach niniejszej sprawy Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. postanowieniem z dnia [...] dokonał uzgodnienia planowanego przedsięwzięcia pod określonymi warunkami, w szczególności określił, iż planowane przedsięwzięcie będzie wymagało wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie emisji hałasu w terminie 1 roku od dnia oddania oczyszczalni ścieków do eksploatacji. Warunki, pod którymi dokonane zostało powyższe uzgodnienie przeniesione zostały do decyzji organu pierwszej instancji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla realizacji planowanej inwestycji. Ponadto Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. w dniu [...] zaopiniował pozytywnie warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia wskazując, iż z punktu widzenia wymagań higienicznych i zdrowotnych nie dostrzega przeciwwskazań do realizacji przedsięwzięcia, w szczególności z uwagi na to, że tak w procesie budowy, jak i podczas eksploatacji inwestycji istnieje możliwość zastosowania rozwiązań skutkujących ograniczeniem negatywnego oddziaływania na środowisko. Wskazania zawarte w powyższej opinii zostały przeniesione do decyzji organu pierwszej instancji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla realizacji planowanej inwestycji. Pozwala to dojść do przekonania, iż spełniony jest warunek, o którym mowa w przepisie art. 80 ust. 1 pkt. 1 omawianej ustawy).

Zaskarżona decyzja uwzględnia także ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż raport przedłożony przez inwestora był podstawą uzgodnień i opinii, o których była mowa powyżej. Wzięcie pod uwagę przez organy orzekające w niniejszej sprawie owych uzgodnień i opinii jednoznacznie wskazuje na wypełnienie warunku, o którym mówi przepis art. 80 ust. 1 pkt. 2 omawianej ustawy. Niezależnie od powyższego organy administracji poddały przedłożony raport analizie w ramach prowadzonego postępowania wyprowadzając odnoszące się do środowiska uwarunkowania konieczne do spełnienia przy realizacji i eksploatacji projektowanego przedsięwzięcia.

Odnosząc się kwestii uwzględnienia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wyników postępowania z udziałem społeczeństwa należy wskazać, iż organy administracji właściwe do wydania takiej decyzji mają obowiązek zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w tego rodzaju postępowaniu (art. 30 omawianej ustawy), w którym – stosownie do treści art. 29 ustawy – każdy ma prawo składania uwag i wniosków. Analizując działania organu pierwszej instancji w powyższym zakresie należy jednoznacznie wskazać na prawidłowość zastosowania normy art. 33 omawianej ustawy. Umożliwienie udziału społeczeństwa w postępowaniu zostało wzmocnione poprzez przeprowadzenie rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa (art. 36 tejże ustawy).

W powyższym zakresie należy wskazać, iż uwagi i wnioski zgłoszone w toku prowadzonego postępowania winny zostać rozpatrzone przez organ prowadzący postępowanie, a w uzasadnieniu decyzji, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów K.p.a., organ winien podać informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa (art. 37 ustawy). Analiza uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji jednoznacznie wskazuje na poprawność zastosowania prawa w powyższym zakresie. Organ przytoczył bowiem uwagi i wnioski zgłoszone w zakreślonym terminie i odniósł się do nich wskazując konkretnie na ich zasadność bądź bezzasadność. Ocena owych uwag i wniosków dokonana przez organ jest racjonalna i przekonywująca.

Odnosząc się do oceny zgłoszonych wniosków i uwag – posługując się ich numeracją zastosowaną przez organ pierwszej instancji w uzasadnieniu wydanej decyzji – należy wskazać:

a) Skoro należąca do inwestora działka nr 126 znajduje się poza terenem projektowanej inwestycji, obejmującym działki nr 58, 399, 400, 57/3, 57/4 w B. i działkę nr 97/1 w B., to prawidłowy jest wniosek organów, iż poza przedmiotowym zakresem prowadzonego postępowania jest badanie legalności i sposobu użytkowania obiektów budowlanych znajdujących się na działce nr 126 (wnioski i uwagi nr 2 i 3),

b) warunki oddziaływania akustycznego projektowanej inwestycji wynikają w sposób precyzyjny z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, który wskazuje, iż funkcjonowanie inwestycji nie przekroczy warunków normatywnych, wynoszących 45dB. Wskazania te są jasne i pokazują zarówno stan aktualny, jak i stan hipotetyczny po realizacji projektowanego przedsięwzięcia. Ponadto zaskarżona decyzja przewidziała, iż planowane przedsięwzięcie będzie wymagało wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie emisji hałasu w terminie 1 roku od dnia oddania oczyszczalni ścieków do eksploatacji. Powyższe pozwala uznać poprawność dokonanej przez organ oceny uwagi nr 4,

c) konieczność realizacji dojazdowej drogi wewnętrznej do oczyszczalni ścieków wynika wprost z postanowień kwestionowanej decyzji, zaś słusznie podnosi organ, że szczegółowe kwestie związane z realizacją owej drogi oparte o przepisy ustawy – Prawo budowlane, nie mogą być domeną niniejszego postępowania. Kwestie związane z brakiem projektowanej drogi na jednej z map znajdujących się w aktach sprawy nie mają istotnego znaczenia dla niniejszego postępowania, a wyjaśnienia organu, tak co do charakteru owej mapy (przy jednoczesnym istnieniu mapy sytuacyjno – wysokościowej, stanowiącej załącznik do raportu, na której wskazano lokalizację owej drogi), jak i niekwestionowanej konieczności realizacji owej drogi, są racjonalne i przekonywujące (uwaga nr 5),

d) postępowanie w przedmiocie ukarania inwestora za nawożenie obornikiem własnych terenów zielonych nie pozostaje w związku z prowadzonym postępowaniem, a zatem organy słusznie odmówiły doniosłości kwestii ewentualnego ukarania za wykroczenie (wniosek nr 6),

e) znajdująca się w obrocie prawnym decyzja Starosty [...] z dnia [...] o pozwoleniu wodnoprawnym na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do ziemi zasadnie nie została podważona w toczonym postępowaniu, które ze swej natury nie może dyskredytować innych ostatecznych decyzji wydawanych przez inne organy administracji (wniosek nr 7),

f) kwestie odległości projektowanej oczyszczalni ścieków od najbliższych obiektów budowlanych zostały precyzyjnie wyjaśnione. Organ wskazał, iż podawane wielkości dotyczą budynków istniejących, a nie planowanych do realizacji i są wynikiem przeprowadzenia wizji terenowych. Odnosząc się natomiast do kwestii prawidłowości wykonywania przez inwestora udzielonego pozwolenia zintegrowanego organ zasadnie wskazał, iż nie ma kompetencji do oceny, w ramach niniejszego postępowania, okoliczności, które miałyby świadczyć o nieprawidłowym wykonywaniu decyzji wydanej w zupełnie innej sprawie uwaga nr 8),

g) wystąpienie przez inwestora z nowym wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i cofnięcie wcześniejszego wniosku o wydanie takiej decyzji wskazuje z jednej strony, iż aktualnie mamy do czynienia z nową sprawą, z drugiej zaś, że wcześniejsze postępowanie wobec cofnięcia wniosku wszczynającego je, nie może stanowić zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. dla niniejszej sprawy. Tym samym odmowa zawieszenia obecnego postępowania odpowiadała prawu. Ponadto złożenie nowego wniosku o wydanie decyzji środowiskowej uzasadniało opracowanie nowego raportu oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko. Okoliczność, iż niektóre parametry nowego raportu (wielkość zabudowy, zwiększenie produkcji, zmniejszenie zużycia surowców, zmiana jakości wytwarzanych produktów) różnią się od parametrów zwartych w raporcie wcześniej opracowanym samo w sobie nie dyskredytuje nowego raportu, bowiem to parametry projektowanej inwestycji zawarte w konkretnym raporcie oddziaływania na środowisko, opracowanym dla konkretnego przedsięwzięcia determinują treść decyzji środowiskowej (uwaga nr 9),

h) wariantowość zarówno odbioru ścieków z projektowanej oczyszczalni, jak i lokalizacji rozsączalni ścieków została w sposób przekonywujący uzasadniona przez organ potrzebą wyboru właściwej technologii, z punktu widzenia spełnienia wymagań ochrony środowiska. Organ przyznał w tym zakresie, iż większość ze wskazanych wariantów: I, II a, II b i III jest aktualnie niemożliwa do realizacji, stąd przyjęty został przez inwestora wariant II b przewidujący przewożenie ścieków wozami asenizacyjnymi do oczyszczalni ścieków, która z kolei stosuje metodę flotacji ciśnieniowej z doczyszczeniem w reaktorze SBR z osadem nisko obciążonym, a więc rozwiązania zgodne z aktualnym stanem techniki (uwaga nr 10),

i) określenie terenu inwestycji i nazwy inwestora zostało dokonane we wniosku inicjującym kontrolowane postępowanie. Okoliczności te wydają się byś jasne w sposób oczywisty, ale niezależnie od tego, wskutek podniesionej uwagi, zostały dodatkowo wyjaśnione w toku postępowania. Nie budzi także wątpliwości, że prowadzone postępowanie uwzględniało w zakresie oceny oddziaływania na środowisko całości istniejącej już inwestycji, jak i projektowane przedsięwzięcie. Jednoznacznie wskazują na to zapisy raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Stąd trudno doszukać się racjonalności w zarzutach odwołujących się do braku oceny skumulowanego oddziaływania (wnioski i uwagi nr 11),

j) zarzuty dotyczące obniżenia wartości nieruchomości sąsiednich wskutek realizacji projektowanego przedsięwzięcia nie tylko nie mogą być brane pod uwagę przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem jest to postępowanie, które nie przesądza jeszcze o tym, czy planowane przedsięwzięcie zostanie zrealizowane, jak i dlatego, że zarzuty te póki co nie były poparte jakimikolwiek dowodami. Stanowisko organów w tym zakresie jest racjonalne (wnioski i uwagi nr 12).

k) kwestie związane z ewentualnym usunięciem zalesienia z części działki i odprowadzaniem odpadów pochodzenia organicznego do kanalizacji sanitarnej lub do pobliskiej rzeki nie mogą być przedmiotem ustaleń i oceny w toku niniejszego postępowania, a zatem zasadnie zostały przez organy pominięte (wnioski i uwagi nr 13 i 14),

l) parametry funkcjonowania projektowanego przedsięwzięcia, także w zakresie poboru wody winien określać inwestor. W oparciu o te parametry ustalane są w decyzji środowiskowe warunkowania dla konkretnej inwestycji. Odpowiedzialność za podanie wielkości rzeczywistych funkcjonowania projektowanego przedsięwzięcia obciąża inwestora, co jednak nie zwalnia organu prowadzącego postępowanie od oceny czy deklarowane wielkości – przy uwzględnieniu parametrów projektowanych rozwiązań technologicznych – mają rzeczywisty charakter. Analiza powyższego parametru nie daje uzasadnionych powodów do kwestionowania założonego przez inwestora poboru wody, tym bardziej, że parametr ten oparty jest o zużycie wody wynikające z faktury za okresy wcześniejsze. Powyższego stanowiska organów nie dyskredytuje zarzut skarżącej tyczący niewyjaśnienia podczas rozprawy administracyjnej kwestii wywożenia wozem asenizacyjnym nieczystości dwukrotnie podczas dnia, co w domyśle miałoby wskazywać na wyższy niż deklarowany pobór wody. (wniosek nr 15),

ł) kwestie związane z miejscami gromadzenia odpadów wykorzystywanych metodą R10 zostały przedstawione w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, natomiast słusznie organ wskazał, iż sam proces wykorzystywania osadów ściekowych metodą R10 nie jest elementem prowadzonego postępowania, stąd brak jest możliwości szczegółowego odniesienia się do niego w toku niniejszego postępowania (wniosek16),

m) kwestie związane z ilością wytwarzanych odpadów, w tym również odpadowej tkanki zwierzęcej o kodzie 02 02 02, zostały wskazane w raporcie o oddziaływaniu projektowanego przedsięwzięcia na środowisko, stąd też zasadne było nieuwzględnienie wniosku o niekompletności raportu w powyższym zakresie (wniosek nr 17)

Przechodząc do dalszych warunków wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazać wypada, iż zasadnie organy – mając na uwadze charakter projektowanego przedsięwzięcia, a w szczególności miejsce jego położenia – nie znalazły potrzeby prowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko (art. 104 omawianej ustawy).

Natomiast w kwestii zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – a więc spełnienia wymogu art. 80 ust. 2 omawianej ustawy – należy wskazać, iż na terenie objętym wnioskiem inwestora obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy A. z dnia [...], Nr [...] w sprawie zatwierdzenia zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy A. w rejonie ulic A i B (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego Nr 19, poz. 185)). Przeprowadzona przez organy administracji analiza postanowień tegoż planu wskazuje jednoznacznie, że dla działek, na których projektowane jest przedsięwzięcie plan przewiduje jako przeznaczenie podstawowe: produkcję, a w tym przetwórstwo i usługi komercyjne, jako przeznaczenie dopuszczalne dla wydzielonej strefy 1 p/u: mieszkalnictwo jednorodzinne, jako adaptację istniejącej funkcji, zaś jako przeznaczenie uzupełniające: infrastrukturę techniczną (§ 6 ust. 4 planu). Dodatkowo wskazano, iż dla terenu projektowanej inwestycji w miejscowym planie, w zakresie produkcji, przetwórstwa i usług komercyjnych przewidziano:

a) adaptację istniejącego skupu, uboju, przetwórstwa i handlu mięsnego,

b) dopuszczenie rozbudowy istniejącego zakładu na warunkach określonych w miejscowym planie,

c) zakaz wprowadzenia termicznego procesu utylizacji odpadów,

d) zakaz lokalizowania innych funkcji produkcyjnych i usługowych stanowiących przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko,

e) zakaz budowy zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w szczególności stwarzających zagrożenie wystąpieniem poważnych awarii zakładów o zwiększonym ryzyku lub zakładów o dużym ryzyku,

f) zakaz lokalizowania funkcji w obiektach tymczasowych, niezwiązanych trwale z gruntem lub stanowiących obiekty niebudowlane (§ 7 planu).

Ponadto organ zwrócił uwagę na to, że na przedmiotowym terenie dopuszcza się lokalizowanie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w postaci:

1. zespołów zabudowy przemysłowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha wraz z towarzyszącą infrastrukturą,

2. instalacji do przetwórstwa produktów pochodzenia zwierzęcego,

3. instalacji do uboju zwierząt (§ 20 ust. 2 planu)

Jednocześnie organy podkreśliły, iż plan wprowadza ograniczenia w sposobie korzystania z terenu projektowanej inwestycji poprzez

1. ograniczenie uciążliwości, co oznacza, iż na granicy terenu nie mogą być przekraczane wielkości dopuszczalne;

2. selektywne gromadzenie odpadów w ramach obowiązującego na terenie gminy systemu utrzymania porządku i czystości,

3. wprowadzenie rozwiązań technicznych i technologicznych, w tym kurtyn antyodorowych w sposób prowadzący do zamknięcia uciążliwości w granicach terenu (§ 20 ust. 4, 5 i 7 planu).

Analiza powyższych zapisów planu nie pozostawia wątpliwości co do prawidłowości wniosku organów, iż projektowane przedsięwzięcie pozostaje w zgodzie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym spełniony został wymóg art. 80 ust. 2 ustawy. Nie może być domeną niniejszego postępowania ocena prawidłowości poszczególnych zapisów miejscowego planu tym samy zasadne było pominięcie zarzutów zgłaszanych w powyższym zakresie. Z kwestią tą związana była ocena zarzutu nieprawidłowego – zdaniem skarżącej – wymiennego stosowania pojęć "teren rozbudowy" i "teren inwestycji". Dokonana przez organ odwoławczy ocena owego zarzutu bazująca na wyjaśnieniu znaczenia obu pojęć jest przekonywująca i zasługuje na akceptację. Tym samym poza "terenem rozbudowy", jak i "terenem inwestycji" znajduje się należąca do inwestora działka nr 126, której aktualny sposób zagospodarowania nie mógł być elementem prowadzonego postępowania i oceny zasadności rozpoznawanego w niniejszej sprawie wniosku inwestora. Podobnie należało odnieść się do wniosku skarżącej o uwzględnieniu w ocenie zgodności projektowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przeznaczenia nieruchomości sąsiednich, na których inwestycja nie jest projektowana. Takie stanowisko pozostawało w sprzeczności z normą art. 80 ust. 2 omawianej ustawy.

Ocenianej decyzji nie można także postawić zarzutu naruszenia przepisu art. 82 omawianej ustawy, bowiem określono w niej;

1. rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia,

2. warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich,

3. wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę,

4. obowiązek przedstawienia przez inwestora analizy porealizacyjnej, oznaczając jej zakres i termin przedstawienia, wobec przyjęcia przez organy, że z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika taka potrzeba:

Ponadto załącznik do decyzji stanowi charakterystyka przedsięwzięcia (art. 82 ust. 3 ustawy).

Odnosząc się zarzutu skargi tyczącego uniemożliwienia przez organ odwoławczy zapoznania się z pismem inwestora z dnia 28 września 2011r. wskazać wypada, iż w tym zakresie mogło dojść do naruszenia przepisów postępowania, jednakże przepis art. 145 § 1 pkt. 1 c p.p.s.a pozwala sądowi, uwzględniając skargę, uchylić zaskarżoną decyzję z powodu naruszenia przepisów postępowania tylko wtedy gdy owo naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro pismo inwestora, którego doręczenia skarżącej zaniechał organ, było odpowiedzią na odwołanie i w istocie stanowiło polemikę z zarzutami odwołania, to tym samym wypada uznać, iż nie wnosząc nowych elementów faktycznych do sprawy, nie może być uznane za istotne dla toczącego się postępowania. Tym samym pominięcie jego doręczenia skarżącej nie mogło i nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Jednocześnie Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem uczestnika postępowania, iż skarżącej nie przysługiwał przymiot strony w toczonym postępowaniu. Skoro skarżąca brała udział w postępowaniu toczonym przed organami administracji, to jej uprawnienie do wniesienia skargi w niniejszej sprawie wynika wprost z przepisu art. 32, w związku z art. 33 § 1 p.p.s.a..

Z tych też powodów skargę jako bezzasadną należało oddalić (art. 151 p.p.s.a.).

a.tp.