Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 529/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2006-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 156 ust. 1
journal: Dz.U. 1980 nr 17 poz 62
law: Rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor, Asesor WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Anna Chmielewska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 listopada 2006 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego L. S. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Z akt sprawy wynika, że L. S. skarży decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2006 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2006 r. nakazującą H.W., J. W., M. Z. i S. Z. wykonanie określonych prac w celu doprowadzenia budynku garażowego o konstrukcji stalowej do stanu zgodnego z przepisami prawa, położonego w Ł. przy ul. G. 38.

W świetle uzasadnienia zaskarżonej decyzji, dokonane przez organ I instancji ustalenia wskazywały, że przedmiotowy budynek o konstrukcji stalowej z dachem wykonanym z płyt eternitu stanowiący garaż na samochód osobowy (bez kanału rewizyjnego) o wymiarach 3,80 m x 5.25 m (w rzucie poziomym) usytuowany jest w odległości 1,5 m od granicy działki należącej do L. S.. Odległość garażu od okien budynku mieszkalnego L. S. wynosi 8,20 m. Garaż wybudowano bez pozwolenia na budowę w 1992 r. ale jego lokalizacja jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego, obowiązującego w okresie budowy i nie narusza przepisów § 156 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. W związku z tym – wbrew wywodom L.S. – brak jest podstaw do odmowy legalizacji garażu.

W skardze do Sądu L. S. podnosi, że powyższą decyzję wydano z naruszeniem przepisów prawa budowlanego bowiem lokalizacja spornego obiektu narusza § 12 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. i wobec tego obiekt ten podlega przymusowej rozbiórce.

W odpowiedzi na skargę organ wnosi o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna bowiem zaskarżona decyzja narusza prawo. W toku przeprowadzonego postępowania orzekające organy przyjęły, że wykonanie nakazanych w decyzji czynności (pomalowanie pokrycia dachowego z płyt eternitowych farbą konserwacyjną, uszczelnienie obicia ścian z blachy oraz wykonanie w obiekcie wentylacji grawitacyjnej przy zastosowaniu kanału wywiewnego i nawiewnego) umożliwia doprowadzenie budynku garażowego do stanu zgodnego z przepisami prawa, a w konsekwencji legalizację budynku pomimo, że został on wybudowany w 1992 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę. W ocenie orzekających organów, lokalizacja budynku jest zgodna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w okresie budowy oraz nie narusza przepisów określonych w § 156 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.).

Zdaniem Sądu, kwestia zgodności lokalizacji spornego budynku z przepisami cyt. rozporządzenia nie została dokładnie przez orzekające organy rozważona. Powołany przepis § 156 ust. 1 stanowi, że garaż z materiałów niepalnych o powierzchni nie większej niż 20 m2 powinien być usytuowany w odległości nie mniejszej niż 3 m od budynku mieszkalnego i taka odległość – w ocenie organów – została zachowana w świetle poczynionych ustaleń. Pominięto jednak istotną okoliczność, że przepis § 156 ust. 2 cyt. rozporządzenia wymaga aby garaż z kanałem rewizyjnym był zlokalizowany w odległości co najmniej 10 m od okien sąsiednich budynków. Organ przyjmuje, że sporny obiekt nie posiada kanału rewizyjnego, chociaż nie wynika to wprost ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Poza tym organ nie podaje z jakich powodów budynek ten należy traktować jako garaż na samochód osobowy, aczkolwiek zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że budynek jest wykorzystywany w sposób odbiegający od zwykłego użytkowania garażu.

Fakt, iż w spornym obiekcie świadczone są uciążliwe usługi, na co skarżący zwracał konsekwentnie uwagę organom nadzoru budowlanego i zasygnalizował ten problem w trakcie rozprawy przed sądem, nakazuje aby problem wykonania odpowiednich prac budowlanych był należycie przeanalizowany także i pod tym kątem, zwłaszcza, że w zawiadomieniu z dnia 17 września 2004 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego organ wskazuje, że postępowanie dotyczy nie garażu ale budynku warsztatowego.

W tych warunkach Sąd uznał, że niezbędne są dodatkowe ustalenia organu w celu wszechstronnego wyjaśnienia całokształtu okoliczności rozpoznawanej sprawy zgodnie z wymaganiami jakie Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje między innymi w art. 7 i 77 § 1.

Z tego względu zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu przez Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Orzeczenie o zwrocie kosztów uzasadniał przepis art. 200 cyt. ustawy.

jp