Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 75/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 31, art. 32, art. 78 ust. 2
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 23
journal: Dz.U. 2015 poz 858
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia del. WSA Jarosław Szulc (spr.) Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 166/14 w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 września 2014r., sygn. akt V SA/Wa 166/14, przy udziale uczestników postępowania: G.C., M.R. i M.M. – wspólników Agencji Celnej G. s.c. G.C., M.R., M.M., oddalił skargę S. Sp. z o.o (skarżąca), na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] października 2013r. nr [...] w przedmiocie określenia wartości celnej towaru oraz kwoty długu celnego.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

W dniu 7 kwietnia 2010r. Agencja Celna "G." s.c. G.C., M.R., M.M., działając jako przedstawiciel pośredni skarżącej, dokonała zgłoszenia celnego pomidorów w ramach procedury uproszczonej. Następnie, 30 kwietnia 2010r. złożono zgłoszenie celne uzupełniające, które zostało przyjęte przez organ celny i zarejestrowane pod numerem [...]. Do zgłoszenia celnego załączono m.in. fakturę nr [...] z 31 marca 2010r. na kwotę 20.790,00 EUR, fakturę za transport nr [...] na kwotę 3.400 EUR, świadectwo EUR 1 nr [...] z 31 marca 2010r. oraz deklarację wartości celnej.

W wyniku kontroli postimportowej przeprowadzonej w trybie art. 78 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19 października 1992r. ze zm.; dalej: WKC) stwierdzono nieprawidłowości związane z deklarowaną wartością towaru mające wpływ na prawidłowe określenie należności celnych i podatkowych. W związku z tym, Naczelnik Urzędu Celnego w P. postanowieniem z [...] stycznia 2013r. wszczął postępowanie dotyczące przedmiotowego zgłoszenia celnego w zakresie określenia wartości celnej towaru oraz kwoty wynikającej z długu celnego.

Pismem z 7 stycznia 2013 r. organ zwrócił się do Zrzeszenia Międzynarodowych Przewoźników Drogowych w Polsce (dalej: ZMPD) z prośbą o udzielenie informacji dotyczącej historii przemieszczenia towarów przewożonych na trasie F. (Turcja) - Polska w okresie od 2 do 7 kwietnia 2010 r.: przez przewoźnika tureckiego "A." - samochodem ciężarowym o nr rejestr. [...] za Carnetem TIR [...] i samochodem ciężarowym o nr rejestr. [...] za Carnetem TIR [...], a także przez przewoźnika tureckiego [...] samochodem ciężarowym o nr rejestr. [...] za Carnetem TIR [...] oraz samochodem ciężarowym o nr rejestr. [...] za Carnetem TIR [...].

W odpowiedzi ZMPD przesłało scany uwierzytelnionych suszek dotyczące przebiegu transportu pod osłoną m.in. karnetu TIR [...].

Decyzją z dnia [...] marca 2013r. organ pierwszej instancji orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty długu celnego w wysokości 1.772 zł i o określeniu w tej wysokości należności celnych z tytułu importu towarów oraz orzekł o solidarnym zobowiązaniu do pokrycia długu celnego przez S. oraz Agencję Celną G.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyły Spółka S. oraz Agencja Celna. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie decyzją z dnia [...] października 2013r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ wskazał, że sprawie przedstawiciel pośredni spółki – Agencja Celna załączyła do zgłoszenia celnego m.in. fakturę handlową o nr [...] z 31 marca 2010 r., w której sprzedający, tj. firma A., Turcja - określiła warunki dostawy jako: F. Natomiast w zgłoszeniu celnym zadeklarowano warunki dostawy E.

Za podstawę opłaty zgłaszający przyjął sumaryczną wartość wynikającą z ww. faktury na kwotę 20.790,00 EUR wraz z kosztami transportu poza terytorium UE wynikającymi z faktury transportowej nr [...] z 1 kwietnia 2010 r. w kwocie 2.400,00 EUR - stosując kurs przeliczeniowy z 24 marca 2010 r. (data powiadomienia w procedurze uproszczonej – 7 kwietnia 2010 r.), gdzie 1 EUR = 3,8766 (tabela nr 58 AINBP 2010 z 24 marca 2010 r.) i w efekcie określił stawkę celną w wysokości 0% (warunki stosowania środka "V001" - cena importowa 115,60 EUR > 112,6 EUR cena wejścia).

W ocenie Dyrektora, organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż w rozpoznawanej sprawie warunki dostawy EXW w ww. zgłoszeniu celnym zostały zadeklarowane nieprawidłowo. Najbardziej właściwymi warunkami dostawy w ww. zgłoszeniu celnym jest formuła FCA, która co do zasady zbliżona jest do formuły FOB (po uwzględnieniu odpowiednich środków transportu), na podstawie której zgłaszający zadeklarował cenę wejścia, stanowiącą podstawę klasyfikacji produktów wymienionych w części A Załącznika, zgodnie z Taryfą Celną Wspólnot Europejskich.

W przedmiotowej sprawie podstawę zastosowanych stawek celnych stanowiło rozporządzenie Komisji (WE) Nr 948/2009 z dnia 31 października 2009 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. WE L Nr 287 z 31 października 2009r.). Zgłoszenie przedmiotowego towaru do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu w ramach procedury uproszczonej nastąpiło bowiem 7 kwietnia 2010 r.

Dyrektor wyjaśnił, iż przywóz na terytorium Unii Europejskiej owoców i warzyw sprowadzanych z krajów trzecich (w tym pomidorów stanowiących przedmiot niniejszego zgłoszenia celnego) obciążony jest cłami ad valorem. Ponadto, zgodnie z zapisami Porozumienia w sprawie Rolnictwa opublikowanego w Załączniku 1 do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu sporządzonego w Marakeszu dnia 15 kwietnia 1994r. Unia Europejska ma prawo do nakładania ceł dodatkowych w przypadku, gdy cena importowanego produktu jest niższa od tzw. ceny wejścia. Cła te stosowane są dla określonych kodów CN produktów i ustalane przez Komisję Europejską w okresach. Systemem cen wejścia objęty jest przywóz do Wspólnoty owoców i warzyw uważanych przez Unię Europejską za tzw "produkty wrażliwe" (m.in. pomidory).

System cen wejścia polega na pobieraniu specyficznych opłat celnych, które są sumą cła ad valorem i cła dodatkowego (tzw. ekwiwalentu taryfowego) nakładanego, gdy cena owoców i warzyw dopuszczanych do swobodnego obrotu w Unii Europejskiej (tzw. cena importowa) jest niższa od ceny wejścia ustalonej dla danego gatunku owoców i warzyw. Import owoców i warzyw dokonywany po cenie równiej cenie wejścia bądź od niej wyższej obciążony jest jedynie cłem ad valorem.

Ekwiwalent taryfowy (czyli wartość dodatkowej opłaty celnej), w odróżnieniu od cła ad valorem, obliczany jest w stosunku do ilości sprowadzanego towaru. Wysokość ekwiwalentu taryfowego jest proporcjonalna do różnicy między ceną wejścia a ceną importowanego towaru.

Dyrektor podkreślił, że na gruncie obowiązujących przepisów prawa zasadą jest rozdzielanie kosztów związanych z transportem towarów przed i po wprowadzeniu towarów na obszar Wspólnoty. Przepis art. 32 ust.1 lit. e "i" WKC przewiduje bowiem doliczenie do wartości transakcyjnej towaru kosztów transportu poniesionych do miejsca wprowadzenia towaru na obszar Wspólnoty. Również art. 139 ust. 1 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007 stanowi, iż cena FOB produktów w kraju ich pochodzenia, powiększana jest o koszty przewozu towaru do granic obszaru celnego Wspólnoty.

Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie załączono do zgłoszenia celnego fakturę z 1 kwietnia 2010 r. wystawioną przez turecką firmę transportową "Ö. A.S.“ na kwotę 3.400 EUR, w której wprawdzie dokonano podziału wskazanych kosztów transportu na odcinku do granicy Wspólnoty (2.400 EUR) oraz na terenie Wspólnoty (1.000 EUR), jednakże wątpliwości organu wzbudziła proporcja rozdzielonych kosztów, a przy tym brak wskazania miejsca załadunku, miejsca wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty a także celu przewozu, czyli miejsca przeznaczenia.

W wyniku postępowania wyjaśniającego ustalono (odpowiedź ZMPD), iż pierwszym miejscem wprowadzenia przedmiotowego towaru na teren Wspólnoty była miejscowość S. w B. Z załączonego Carnetu TIR [...] wynikało, że miejscowością, w której oddano przedmiotowy towar do dyspozycji importera była miejscowość F. (Turcja). Na podstawie danych ze stron internetowych (www.maps.google.pl) organ ustalił, że odcinek poza Wspólnotą, tj. od miejscowości F. (Turcja) do granicy Wspólnoty, tj. do miejscowości S. (Bułgaria) wynosi 1069 km natomiast odcinek od pierwszego miejsca przekroczenia granicy Wspólnoty S. do miejsca przeznaczenia wynosi 1930 km. Tak więc odległość od miejsca załadunku do miejsca zgłoszenia towaru do procedury dopuszczenia do obrotu wyniosła 2.999 km.

WSA podał, że Dyrektor Izby Celnej mając na uwadze koszty transportu w wysokości 3400 EUR oraz odległość od miejsca załadunku do miejsca zgłoszenia towaru do procedury dopuszczenia do obrotu - 2879 km , ustalił cenę usługi za 1 km: 3400 ERO : 2879 km = 1,1809 EUR/km. Wskazał, że prawidłowy podział kosztów jest następujący:

- od miejsca przekazania ładunku do dyspozycji kupującego (F.) do pierwszego miejsca wprowadzenia na teren Wspólnoty (S.): 1069 km x 1,1809 EUR = 1.262,38 EUR (031 W - 4.893,74 zł, tj. 37,11%)

- od pierwszego miejsca wprowadzenia na teren Wspólnoty S. (Bułgaria) do B. (RP): 1810 km x 1,1809 EUR = 2.137,43 EUR (070P – 8.285,96 zł, tj. 62,87%)

W związku z powyższym koszty transportu do granicy Wspólnoty S. (BG) stanowią 37,13%, a od granicy Wspólnoty do miejsca przeznaczenia B. (RP) stanowią 62,87% całkowitych kosztów wynikających z załączonej faktury transportowej.

Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że przedstawiony w decyzji Naczelnika UC podział kosztów transportu i określenie proporcji jest nieprawidłowe, co wiąże się z błędnym wskazaniem kosztów transportu towaru do miejsca ich wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty tj. 4.698,20 PLN oraz kosztów transportu poniesionych do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju: 8 482,20 PLN. Nie miało to jednak wpływu na określoną w decyzji Naczelnika UC kwotę długu celnego, gdyż ustalona należność oparta jest na zerowej stawce celnej i ekwiwalencie taryfowym wyliczonym wg masy towaru. Pozostaje również bez wpływu na ustalony przez Naczelnika UC próg stosowania ceny wejścia (V002 >= 110,3 EUR/100kg), a także na odpowiadający temu progowi ekwiwalent taryfowy (0% + 2,3 EUR/100kg), bowiem określona prawidłowo przez organ odwoławczy cena importowa (110,95 EUR/100kg) różni się nieznaczenie od ustalonej przez organ I instancji (111,00 EUR/100 kg) i jest właściwą dla tej samej skali stosowania cen wejścia. Zatem nieprawidłowe wskazanie przez Naczelnika UC miejsca przeznaczenia, a także przebytej przez towar odległości, nie stanowiło uchybienia mającego wpływ na wynik sprawy.

Dyrektor IC stwierdził, że Naczelnik UC co do zasady prawidłowo dokonał ustalenia ceny wejścia stanowiącej podstawę klasyfikacji przedmiotowych towarów w oparciu o cenę FOB produktów w kraju ich pochodzenia, powiększoną o koszty ubezpieczenia i przewozu do granic obszaru celnego Wspólnoty stosownie do art. 139 ust. 1 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1580/2007. Również wartość celna winna zostać określona w oparciu o cenę FOB produktów powiększoną o koszty ubezpieczenia i przewozu do granic obszaru celnego Wspólnoty w następujący sposób: 20.790 EUR (cena towaru ustalona na podstawie faktury nr [...] z 31 marca 2010 r.) + 1.262,38 EUR (wysokość kosztów transportu towaru do granic obszaru celnego Wspólnoty) x 3,8766 (kurs EUR) = 85.488 PLN. Przy ustalaniu wartości celnej towaru zastosowano kurs waluty EUR (1 EUR = 3,8766 PLN) zgodnie z regulacjami zawartymi w: art. 35 WKC, art. 169 - 172 RWKC, rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie kursu wymiany stosowanego w celu ustalania wartości celnej (Dz. U. Nr 87, poz. 827) i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne (Dz. U. Nr 94, poz. 902 ze zm.).

W przedmiotowej sprawie do ustalenia wartości celnej towaru zastosowano kurs waluty 1 EUR = 3,8766 PLN opublikowany przez Narodowy Bank Polski w Tabeli kursów nr 58/A z 24 marca 2010 r. tj. kurs waluty europejskiej obowiązujący zgodnie z art. 169 ust. 1 i 2 RWKC do końca kwietnia 2010 r.

Dyrektor IC podkreślił, że określona przez Naczelnika UC wartość celna towaru stanowi podstawę do określenia należności celnych przez zastosowanie stawki celnej ad valorem i cła dodatkowego. W przypadku pomidorów obowiązywała stawka celna ad valorem w wysokości 8,8 % wartości celnej towaru. W związku z tym, iż w przedmiotowej sprawie strona udokumentowała pochodzenie towaru z Turcji zastosowano stawkę celną ad valorem w wysokości 0% wartości celnej towaru. Natomiast w celu określenia dodatkowego cła (ekwiwalentu taryfowego) zastosowano kurs waluty opublikowany na podstawie art. 18 WKC. W przepisie tym wskazano, iż równowartość EUR w walutach krajowych, stosowana w celu określenia klasyfikacji taryfowej towarów i należności celnych przywozowych, określana jest raz na miesiąc. Zastosowane w tym przeliczeniu kursy są kursami publikowanymi w przedostatni dzień roboczy miesiąca w Dzienniki Urzędowym Wspólnot Europejskich. Kursy te stosuje się przez cały następny miesiąc.

W niniejszej sprawie w dacie zgłoszenia celnego w procedurze uproszczonej tj. 7 kwietnia 2010 r. obowiązywał kurs EUR = 3,8916 PLN opublikowany w Dz. Urz. UE nr C 82 z 30 marca 2010 r. W związku z tym określenia należności celnych dla importowanego towaru należało dokonać w następujący sposób: 85.488 PLN (wartość statystyczna): 19800 kg (masa netto towaru) x 100 = 431,76 PLN/100kg. Otrzymana w ten sposób cena wejścia w wysokości 431,76 PLN za 100 kg masy netto towaru mieści się w przedziale określonym warunkiem V002 tj. 85,488 : 3,8916 (kurs waluty) : 198 (waga netto : 100) = 110,95 kg EUR/100 kg, co powoduje konieczność zastosowania stawki celnej w wysokości 0%+ 2,3 EUR/100 kg masy netto towaru. 0% + 2,3 EUR/100 kg x 3,8916 PLN/EUR (kurs EUR) x 19800 kg (masa netto towaru) : 100 = 1772,23 PLN (1772,00).

Dyrektor Izby Celnej odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów wyjaśnił, że nie znajdują one pokrycia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Przedstawiona na etapie odwołania umowa dotyczyła przewoźnika A., podczas gdy w przedmiotowej sprawie przewoźnikiem była firma Ö.

Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia cen paliwa na terenie Turcji Dyrektor IC zauważył, że trudno polemizować z takim zarzutem bez posiadania konkretnego dokumentu, tj. rachunku za paliwo, który określa konkretną cenę za litr paliwa wystawionego w okresie świadczenia usługi transportowej tj. od 1 do 2 kwietnia 2010 r. (przekroczenie granicy UE). Przedstawione przez stronę wydruk cen paliw w Turcji dotyczą innego okresu tj. od 9 grudnia 2010 r. do 24 lipca 2013 r.

Dyrektor IC wskazał, iż art. 32 WKC stanowi o doliczaniu do wartości towaru kosztów dodatkowych związanych z transportem towaru, jednakże muszą one być potwierdzone odpowiednimi dokumentami. Brak dowodów potwierdzających istnienie takich wydatków, czyli rzeczywistych kosztów związanych z transportem towarów do miejsca ich wprowadzenia na obszar celny UE, nie mogą mieć wpływu na wartość celną towaru.

Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając ją w całości, domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Sąd pierwszej instancji oddalając skargę, po przytoczeniu treści mających zastosowanie w sprawie regulacji prawnych, w pierwszej kolejności odniósł się do zarzutów dotyczących kosztów transportu. Stwierdził, że bezsporne w sprawie jest to, iż do załadunku przedmiotowego towaru doszło w Turcji w miejscowości F., do wprowadzenia towaru na obszar UE w bułgarskiej miejscowości S., zaś miejscem przeznaczenia była miejscowość B. pod Warszawą. Skarżący nie kwestionują ani ustaleń organów co do trasy, ani wyliczonych odległości poza terenem UE i po wprowadzeniu towaru na obszar UE. Ustalenia te zostały dokonane w oparciu o informacje uzyskane od Zrzeszenia Międzynarodowych Przewoźników Drogowych i wynikają z odczytu suszek karnetu TIR [...]. Organy celne zakwestionowały jedynie podane na fakturze przewoźnika koszty transportu do granicy UE uznając je za zawyżone w stosunku do odległości.

Sąd wskazał, że z faktury z 1 kwietnia 2010 r. nr 067101 ( k. 17 akt adm.) wynika, że koszt transportu wyniósł 3.400 EUR, z czego 2.400 EUR to koszt transportu do granic UE, zaś 1.000 EUR to koszt transportu w jej granicach. Organ zakwestionował te zapisy i wskazał, że z miejscowości F. w Turcji do granicy UE odległość drogowa wynosi 1069 km, zaś od granicy do B. 1810 km i rozliczył koszty proporcjonalnie to tych odległości. WSA podał, że skarżąca wezwana przez Naczelnika UC do przedłożenia m.in. umowy spedycyjnej lub oferty spedytora, z której wynikałyby stawki frachtowe nie przedłożyła powyższych dokumentów w wyznaczonym terminie. Przedstawiona na etapie odwołania umowa dotyczyła przewoźnika A., podczas gdy w przedmiotowej sprawie przewoźnikiem była firma Ö.

Zdaniem Sądu, brak jest podstaw, aby uwzględnić w kosztach transportu koszt dowozu opakowań do miejscowości F. Jak wynika z faktury z 31 marca 2010 r. nr [...] przedmiotem transakcji był zakup pomidorów o łącznej wadze brutto 21.600 kg, netto 19.800 kg. Przedmiotem transakcji były więc pomidory zapakowane w kartony, a nie same pomidory. Fakt ten dodatkowo potwierdza świadectwo Phytosanitary Certificate z 31 marca 2010 r. z którego wynika, że sprzedawca sprzedał spółce pomidory w kartonach. Skarżąca spółka nie przedstawiła też dowodów, że zakupiła kartony, a gdyby tak było niewątpliwie doliczyłaby ten koszt do wartości celnej, bo miała do tego prawo na podstawie art. 32 ust. 1 lit. a WKC. Ponadto również w Deklaracji wartości celnej w pozycji 13c "Koszty poniesione przez Kupującego: pojemników i pakowania" wskazano "Nie dotyczy". Oprócz tego z karnetu TIR nr [...] wynika, że przewóz zaczął się w miejscowości F., a zakończył się w Warszawie (k. 9 akt adm.).

Sąd stwierdził również, że brak jest podstaw do uwzględnienia opłat załadunkowych i ubezpieczenia, gdyż w dokumencie Deklaracja wartości celnej wskazano, że nie poniesiono opłat załadunkowych i manipulacyjnych ani też kosztów ubezpieczenia (poz. 17 – k. 19 akt adm.).

Sąd przyznał, że prawdą jest, że koszty paliwa w Turcji są znacznie wyższe od cen na terenie Unii Europejskiej. Jednak same te koszty nie mogą uzasadniać dwukrotnie wyższego wynagrodzenia za transport na terytorium Turcji. Na cenę transportu koszt paliwa nie wpływa bowiem aż w takim stopniu. Jeśli skarżący chcieliby się na ten fakt powołać, powinni kwestię tę szczegółowo rozliczyć np. przedkładając fakturę za transport ze szczegółowym rozliczeniem kosztów, stosownie zresztą do zapisów umowy z przewoźnikiem. Zgodnie bowiem z art. 32 ust. 2 WKC – każdy element dodany do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej jest doliczany, z zastosowaniem niniejszego artykułu, jedynie na podstawie obiektywnych i wymiernych danych. Oznacza to, że to na stronie spoczywa obowiązek dostarczenia dowodów poniesienia konkretnych kosztów, które chce, żeby zostały doliczone do wartości celnej. Ogólne powołanie się na wyższe ceny paliwa tego warunku nie spełnia.

W konsekwencji Sąd za chybiony uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 164 lit. a RWKC. Wskazał, że organy nie zakwestionowały prawdziwości samej faktury przewozowej nr [...] z 1 kwietnia 2010 r. i nie twierdziły, że wskazana w niej cena transportu jest fikcyjna, lecz tylko uznały, że podane na fakturze koszty transportu do granicy UE są zawyżone w stosunku do odległości. Wynika to z tego, że podział kosztów transportu jest odwrotnie proporcjonalny do przebytych odległości na trasie przewozowej towaru, co jest sprzeczne z zasadami ustalenia kosztów transportu towaru w obrocie międzynarodowym. Koszt transportu na prawie dwa razy krótszym odcinku pozaunijnym (od F. do S.) stanowi w fakturze transportowej 66,67%, ogólnej wysokości kosztów transportu towaru, natomiast prawie dwa razy dłuższy odcinek unijny 33,33% ogólnej wysokości kosztów transportu. W związku z tym trafnie organ zastosował art. 164 lit. a RWKC dokonując właściwego proporcjonalnego podziału kosztów transportu, który spowodował, że koszt transportu do granic Wspólnoty był niższy niż pierwotnie zadeklarowany przez spółkę (zamiast 2.400 EUR – 1.262,38 EUR), a w granicach Wspólnoty wyższy (zamiast 1.000 EUR – 2.137,43 EUR).

Odnosząc się do drugiej grupy zarzutów, dotyczącej sposobu określenia wysokości stawki celnej oraz należności celnych dla importowanych pomidorów Sąd w pierwszej kolejności wskazał, że organy zasadnie zakwestionowały zadeklarowane w zgłoszeniu celnym uzupełniającym SAD warunki dostawy EXW. Wynika to przede wszystkim z tego, że już w fakturze handlowej nr [...] z 31 marca 2010r. turecka firma sprzedająca towar określiła warunki dostawy jako F. (free on truck), która jest realizowana tak samo jak warunki dostawy FOB. Ponadto zgłaszający zadeklarował cenę wejścia sprowadzonych pomidorów stanowiącą podstawę klasyfikacji towarów w oparciu o cenę FOB produktów w kraju ich pochodzenia, powiększoną o koszty ubezpieczenia i przewozu do granic obszaru celnego Wspólnoty stosowanie do art. 139 ust. 1 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007. Sąd zauważył, że ani Agencja Celna ani Spółka, na etapie postępowania administracyjnego nie podnosiły, iż chciały zastosować obliczenie ceny wejścia z użyciem standardowej wartości importowej. W związku z tym Sąd, na etapie postępowania sądowego, nie może zarzucić organom brak odniesienia się do tej kwestii, ponieważ orzeka na postawie stanu faktycznego ustalonego przez organ w dniu wydania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym wartość celna przedmiotowych pomidorów została prawidłowo określona w oparciu o cenę FOB produktów powiększoną o koszty ubezpieczenia i przewozu do granic obszaru celnego Wspólnoty.

Przedstawiony w zaskarżonej decyzji sposób wyliczenia wartości celnej jest zdaniem WSA prawidłowy: 20.790,00 EUR (cena pomidorów ustalona na podstawie faktury nr [...]) + 1.262,38 EUR (wysokość kosztów transportu towaru do granic obszaru celnego Wspólnoty) x 3,8766 (kurs EUR) = 85.488 PLN. Przy ustalaniu wartości celnej towaru organy prawidłowo zastosowały kurs waluty EUR (1 EUR - 3.8766 PLN) zgodnie z powołanymi przez Sąd I instancji regulacjami.

Organy prawidłowo przyjęły, że – że w przypadku, gdy podmiot wnosi o określenie należności wg ceny FOB towarów powiększonej o koszty ubezpieczenia i przewozu do granic obszaru celnego Wspólnoty lub wartości celnej wyliczonej zgodnie z art. 30 ust. 2 lit. c WKC - do określenia wartości celnej towaru stosowany jest kurs waluty wynikający z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r., natomiast do określenia ceny wejścia wskazanej we Wspólnej Taryfie Celnej oraz określenia należności celnych przywozowych z zastosowaniem stawek celnych wyrażonych w EUR - kurs waluty wynikający z art. 18 ust. 1 WKC. Oznacza to, że w tych przypadkach stosowane są równocześnie dwa kursy walut tj. NBP do określenia wartości celnej oraz Komisji Europejskiej - do określenia cen wejścia wskazanych we Wspólnej Taryfie Celnej i wysokości stawek celnych wyrażonych w EUR. W niniejszej sprawie w dacie zgłoszenia celnego w procedurze uproszczonej tj. 30 kwietnia 2010 r. obowiązywał kurs EUR = 3,8766 PLN.

W ocenie Sądu, ustalenia należności celnych w kwocie 1.772 PLN organy dokonały w sposób zgodny z art. 139 ust. 1 lit. a i ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007, art. 18 ust. 1 WKC oraz art. 169-172 RWKC. Dlatego też Sąd uznał zarzut naruszenia w tym zakresie przepisów wspólnotowych za chybiony.

Sąd za błędne uznał także zarzuty dotyczące zasad ustalania wartości celnej towaru przy określaniu należności celnych od sprowadzonych pomidorów. Ustalenia wartości celnej towaru dokonuje się bowiem nie tylko w celu określenia wartości statystycznej, ale zgodnie z art. 28 WKC dla celów stosowania Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich oraz środków pozataryfowych. Większość stawek celnych określonych we Wspólnotowej Taryfie Celnej jest stawkami ad valorem ustalanymi jako procent wartości celnej towaru. W przypadku gdy elementy służące do ustalenia wartości celnej towaru (w tym cena towaru) są wyrażone w chwili ustalenia w walucie innej niż PLN organy celne mają obowiązek zastosowania kursu wymiany waluty zgodnie z zasadami określonymi w art. 169 - 172 RWKC. Obowiązujące w tym zakresie przepisy nie różnicują sposobu ustalania kursu wymiany waluty ze względu na rodzaj towaru czy też kraj pochodzenia. Zapewnia to jednakowe traktowanie wszystkich importerów na terenie całej Unii bez względu na rodzaj przywożonych towarów oraz kraj z którego sprowadzany jest towar. Sąd zauważył również, że skarżąca miała możliwość skorzystania przy wyliczaniu należności celnych i podatkowych z udostępnionego przez administrację celną "kalkulatora taryfowego".

Za chybiony Sąd uznał zarzut spółki dotyczący uprawnienia organów celnych do retrospektywnego zaksięgowania należności celnych w związku z nieprawidłowościami stwierdzonymi w toku kontroli postimportowej. W tym zakresie powołując art. 139 ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007 (dotyczącego cen wejścia) wskazał, że jeżeli przy weryfikacji właściwe organy stwierdzą, iż wymogi niniejszego artykułu nie zostały spełnione, ściągają należność zgodnie z art. 220 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.

Sąd także za niezasadne uznał zarzuty naruszenia prawa procesowego. Skarżąca miała prawo brać udział w postępowaniu, była o swoich prawach informowana, co wynika z pism organów kierowanych do stron podczas postępowania. Przed organem I instancji skarżąca, pomimo wezwania nie złożyła jakichkolwiek wyjaśnień w sprawie. Dopiero na etapie postępowania odwoławczego spółka złożyła umowę z przewoźnikiem i powołała się na wyższe koszty paliwa w Turcji. Dopiero na etapie postępowania odwoławczego spółka złożyła umowę z przewoźnikiem i powołała się na wyższe koszty paliwa w Turcji. Argumenty te zostały wzięte pod uwagę przez Dyrektora IC i znalazły odniesienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wobec czego zarzuty naruszenia art. 187 § 1 O.p. dotyczące nierozważenia materiału dowodowego nie znajdują uzasadnienia. Decyzja zawiera wszystkie elementy określone w art. 210 § 1 i 4 O.p., a jej uzasadnienie wskazuje na zrealizowanie normy zawartej w art. 187 § 1 oraz 191 O.p.

Od powyższego wyroku skarżąca wywiodła skargę kasacyjną, w której zaskarżyła powyższy wyrok wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 31 ust. 2 lit. g WKC poprzez niezgodne z prawem dokonanie podziału koszów transportu przy zastosowaniu arbitralnych wartości, podczas gdy zapłacone z tytułu usługi transportu należności zostały wyszczególnione na fakturach, a odpowiednie wartości mające wpływ na ich wysokość wynikają z umowy spedycyjnej oraz dodatkowych ustaleń dokonanych przez strony;

- art. 31 ust. 2 lit g WKC poprzez niezgodne z prawem dokonanie szacunkowych wyliczeń koszów paliwa przy zastosowaniu arbitralnych wartości, podczas gdy zapłacone z tytułu paliwa należności powinny zostać ustalone na podstawie twierdzeń Skarżącego popartych wydrukami prezentującymi ceny paliw obowiązujące w Turcji w terminie dokonywania dostaw;

- art. 32 ust. 2 lit e) pkt i) WKC poprzez nieuwzględnienie, iż do wartości celnej należy dodać również odpowiednio koszty ubezpieczenia przywiezionych towarów, których koszt poza granicami Wspólnoty Europejskiej jest znacznie wyższy;

- art. 32 ust. 2 lit e pkt ii) WKC poprzez pominięcie przy dokonywanych wyliczeniach, iż opłaty załadunkowe i manipulacyjne związane z transportem przywiezionych towarów do miejsca ich wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty są doliczane do wartości celnej towaru i z uwagi na zapisy zamieszczone w umowie spedycyjnej doliczane są bezpośrednio do kosztów transportu poniesionych przed przekroczeniem granicy Wspólnoty Europejskiej;

- art. 78 ust. 2 WKC poprzez przeprowadzenie kontroli mimo braku istotnych przesłanek do jej zarządzenia, tj. pomimo faktu, iż procedura celna zastosowana została w oparciu o prawidłowe oraz kompletne dane.

1) Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ art. 121 § 1 i 2 , 122, 180 O.p. polegającego na niezebraniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie i w efekcie niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób sprzeczny z dyspozycją tej normy prawnej, co uniemożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej, w szczególności brak odniesienia się do wszystkich dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia oraz brak ich oceny a także wpływu na treść rozstrzygnięcia, co mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie powyższych zarzutów.

Dyrektor Izby Celnej w Warszawie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, uwzględniając z urzędu jedynie nieważność postępowania określoną w § 2 tego przepisu.

Stosownie do art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Wnoszący skargę kasacyjną jest więc zobowiązany do wskazania nie tylko konkretnego przepisu prawa, który jego zdaniem został naruszony, ale też do wykazania, na czym to naruszenie polega.

Niniejsza skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., tj. naruszeniu prawa materialnego, co dodatkowo wymagało wskazania formy tego naruszenia (błędną wykładnię czy też niewłaściwe zastosowanie) oraz naruszeniu przepisów postępowania, co z kolei wymagało wykazania, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przepisów postępowania wypada wskazać, że sposób, w jaki został on sformułowany nie odpowiada w pełni wymogom ustawowym.

Treść tego zarzutu jak i korespondująca z nim argumentacja ma ogólnikowy charakter, który nie pozwala ustalić, na czym polega naruszenie wskazanych w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej przepisów. Można jedynie wnioskować, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z ustalonym przez organ celny stanem faktycznym, który został przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania. Wnosząca skargę kasacyjną nie wskazała konkretnych okoliczności, które świadczyłyby o naruszeniu procedury sądowoadministracyjnej lub podatkowej, a tym samym nie wykazała, na czym polega błąd w ustaleniach faktycznych. Tym samym pozbawiając Sąd odwoławczy możliwości merytorycznego rozpoznania tego zarzutu.

Na marginesie należy jedynie zauważyć, że art. 141 § 4 p.p.s.a. jako podstawa kasacyjna był przedmiotem licznych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym uchwały z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/3/39), w której stwierdzono, że może on stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.

Z treści uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji ocenił zaskarżoną decyzję pod względem naruszenia prawa w kontekście dokonanych przez organ celny ustaleń faktycznych, jak też, że podzielił w całej rozciągłości stanowisko organu w tym zakresie. Sposób prezentacji przebiegu postępowania jak i dokonanej przez ten Sąd oceny, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, pozwala na prześledzenie toku rozumowania nie tyle w celu kontroli słuszności oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy, gdyż sąd w procesie orzekania jest niezawisły, ale samej prawidłowości tego rozumowania. Przedstawione w uzasadnieniu wnioski są logiczne i wynikają ze stanu sprawy.

Zarzut wadliwego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia może okazać się zasadny jedynie wówczas, gdy z powodu braku w uzasadnieniu elementów wymienionych w art. 141 § 4 p.p.s.a. (zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a także wskazania co do dalszego postępowania) zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli kasacyjnej lub też, gdy zawiera wprawdzie te elementy, lecz sformułowane w sposób lakoniczny, niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiając jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu, czego nie można zarzucić zaskarżonemu wyrokowi.

To, czy sprawa została wadliwie, czy prawidłowo rozstrzygnięta przez Sąd I instancji nie zależy od tego, jak zostało napisane uzasadnienie, o ile spełnia ono minimum ustawowych wymogów, a jednocześnie – z uwagi na to, że adresatem uzasadnienia wyroku Sądu I instancji jest również Naczelny Sąd Administracyjny – wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia, w taki sposób, który umożliwi, w razie wniesienia przez stronę skargi kasacyjnej, przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia.

Zaskarżony wyrok odpowiada tym wymogom.

Z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia w sposób jasny wynika stan faktyczny sprawy, który został przyjęty za podstawę oceny zastosowanego w sprawie prawa materialnego i procesowego, jak i to, że Sąd ten nie stwierdził żadnych istotnych naruszeń, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.

Z powyższych względów za niezasadny należało uznać zarówno zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., jaki i art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 121 § 1 i 2, art. 122 i art. 180 o.p.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. z 2014 r. Dz. U. poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie.

W ramach tej kontroli sądowoadministracyjnej wojewódzkie sądy administracyjne badają proces stosowania prawa przez organy administracyjne (celne, podatkowe), a więc, czy dokonały one prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy właściwie ją zinterpretowały oraz czy ustaliły prawidłowo stan faktyczny sprawy.

Przeprowadzona przez Sąd I instancji kontrola odpowiada tym kryteriom.

Jak wcześniej zostało wykazane zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tym samym Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 151 p.p.s.a., w myśl którego, w brzmieniu właściwym dla sprawy, w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.

Artykuł 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. stanowiący podstawę orzeczniczą dla Sądu ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy Sąd ten stwierdzi naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W okolicznościach sprawy wnosząca skargę kasacyjna nie wykazała, aby doszło do naruszenia procedury sądowoadministracyjnej, czy celnej, w tym naruszenia art. 121 § 1 i 2, art. 122 i art. 180 o.p.

Podsumowując, za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania.

Przechodząc do rozpoznania zarzutu naruszenia prawa materialnego wypada wskazać, że skoro zarzut naruszenia przepisów postępowania okazał się nieskuteczny, to za podstawę dalszych rozważań należało przyjąć ustalony w sprawie stan faktyczny, z którego wynika, że wnosząca skargę kasacyjną nieprawidłowo zadeklarowała wartość importowanego towaru (pomidorów), co miało wpływ na prawidłowe określenie wysokość należności celnych i podatkowych.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu opartego na art. 78 ust. 2 WKC należy zauważyć, że przyjęcie zgłoszenia celnego i dopuszczenie towaru do swobodnego obrotu na terenie kraju, wbrew twierdzeniu wnoszącej skargę kasacyjną, nie jest równoznaczne z brakiem możliwości podjęcia w późniejszym czasie czynności w celu zweryfikowania danych podanych w zgłoszeniu celnym, a w razie konieczności – ich podważenia. Jest to konsekwencją przyjętej w prawie krajowym techniki rozliczania należności celnych, opartej na samoobliczeniu (art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne; j.t. z 2015 r. Dz.U. poz. 858 ze zm., dalej: Prawo celne). Samoopodatkowanie nie ma charakteru definitywnego, w tym znaczeniu, że dane zawarte w zgłoszeniu celnym korzystają z domniemania prawdziwości do czasu ich podważenia w sposób prawnie dopuszczalny.

Z przepisów WKC, właściwego dla tej sprawy, regulujących procedurę celną (v. art. 62, art. 63, art. 67 i 78 WKC) oraz z art. 23 Prawo celne wynika, że organ celny dokonuje formalnej kontroli składanych przez podmiot dokumentów, stąd też weryfikacja co do ich rzetelności może przebiegać na kilku etapach oraz przy podjęciu przez organ celny dodatkowych czynności.

Stosownie do art. 23 ust. 3 (w zw. z art. 51) Prawa celnego organ celny na etapie przyjmowania zgłoszenia celnego jest zobowiązany do wydania decyzji, w której określa kwotę wynikającą z długu celnego lub rozstrzyga o nadaniu towarowi właściwego przeznaczenia celnego zgodnie z przepisami prawa celnego, jeżeli przed zwolnieniem towaru stwierdzi, że zgłaszający w zgłoszeniu celnym podał nieprawidłowe dane, mające lub mogące mieć wpływ na wysokość kwoty wynikającej z długu celnego lub zastosowaną procedurę celną. Natomiast zgodnie z art. 78 WKC, po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia (ust. 1).

Po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję towarów, o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania (ust. 2).

Jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują (ust. 3).

Zatem kontrola zgłoszenia celnego pod względem rzetelności deklarowanych danych może przebiegać zarówno przed zwolnieniem towaru, jak też po jego zwolnieniu. W każdym przypadku, gdy organ celny stwierdzi nieprawidłowości, to powinien podjąć niezbędne kroki w celu uregulowania sytuacji prawnej podmiotu, adekwatnie do ustaleń postępowania.

W przypadku stwierdzenia "niedoboru" należności celnej organ powinien wydać decyzję o retrospektywnym zaksięgowaniu dodatkowej kwoty długu celnego, ewentualnie wraz z odsetkami (art. 220 ust. 1 WKC oraz art. 51 Prawo celne).

Konkludując, sam fakt złożenia deklaracji celnej wraz z odpowiednimi dokumentami nie pozbawia organu celnego możliwości przeprowadzenia postimportowej kontroli rzetelności zgłoszenia celnego. Podjęcie decyzji w tym zakresie zostało pozostawione do swobodnej oceny organu. Tym samym za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 78 ust. 2 WKC.

Natomiast odnosząc się do zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 31 ust. 2 lit. g) WKC należy wskazać, że zarzut ten nie odpowiada wymogom ustawowym.

Ze sposobu jego sformułowania wynika, iż zamiarem autora skargi kasacyjnej było w istocie podważenie stanu faktycznego, jaki został przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania, co należy uznać za niedopuszczalne.

Wnosząca skargę kasacyjną podniosła, że organ celny w sposób arbitralny przeliczył wartość usługi transportowej w sytuacji, gdy stawka za przejazd jednego kilometra w Turcji (z uwagi na koszt paliwa) kształtowała się na znacznie wyższym poziomie niż w Polsce i pozostałych krajach UE, a także – arbitralnie przyjął długość trasy przejazdu, która w rzeczywistości była dłuższa na terenie Turcji o 1000 km, co następnie zaakceptował Sąd I instancji.

W orzecznictwie jak i w piśmiennictwie przez niewłaściwe zastosowanie rozumie się błąd w subsumcji, wyrażający się w niezgodności między ustalonym stanem faktycznym a hipotezą zastosowanej normy prawnej, lub też w błędnym przyjęciu czy zaprzeczeniu związku zachodzącego między faktem ustalonym w procesie a normą prawną. Stąd też podstawą oceny przez Sąd odwoławczy, czy doszło do naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie określonej normy może być wyłącznie stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji przy orzekaniu. Innymi słowy zarzut naruszenia prawa materialnego nie jest właściwą płaszczyzną do kwestionowania czy też modyfikowania ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

W myśl art. 31 ust. 2 lit. g) WKC wartość celna ustalana z zastosowaniem ust. 1 nie może być określana na podstawie arbitralnych lub nieprawdziwych wartości.

Przepis ten wprowadza więc określone kryteria, jakimi należy się kierować przy określaniu wartości celnej towaru. Samo jej obliczenie należy jednak do elementów stanu faktycznego, co oznacza, że podważenie ustaleń w tym zakresie powinno nastąpić w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania, czego w rozpoznawanej skardze kasacyjnej zabrakło.

Na marginesie można jedynie zauważyć, że z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że istota sporu między stronami dotyczy prawidłowości obliczenia tzw. ceny wejścia.

Importowany towar (pomidory sprowadzane spoza terytorium Unii Europejskiej) był objęty systemem cen wejścia, co nie jest kwestionowane, stanowiącym w imporcie produktów ogrodniczych specyficzny instrument ochrony rynku UE. Polega on na pobieraniu opłat celnych, tzw. cła ad valorem oraz w sytuacji, gdy cena importowa towaru jest niższa od ceny wejścia ustalonej dla danego gatunku owoców i warzyw – cła dodatkowego (tzw. ekwiwalentu taryfowego).

W czasie objętym postępowaniem kwestie z tym związane w sektorze owoców i warzyw regulowały w szczególności: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1580/2007 ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96, (WE) 2201/96 i (WE) 1182/2007, a także rozporządzenie Komisji (WE) nr 948/2009 zmieniające załącznik do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87.

Podstawę klasyfikacji produktów wymienionych w części A załącznika XV rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/200 stanowiła cena wejścia zgodnie z Taryfą Celną Wspólnot Europejskich, która zgodnie z wolą wnoszących skargę kasacyjną i w granicach prawem dozwolonych podlegała obliczeniu na podstawie art. 139 ust. 1 lit. a) powołanego rozporządzenia, a więc według tzw. ceny FOB produktów w kraju ich pochodzenia, powiększonej o koszty ubezpieczenia i przewozu do granic obszaru celnego Wspólnoty (...).

Jednocześnie wypada zauważyć, że zgodnie z art. 32 WKC w celu ustalenia wartości celnej z zastosowaniem art. 29 do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przewożenie towaru dodaje się: koszty transportu i ubezpieczenia przewiezionych towarów do miejsca ich wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty (ust. 1 lit. e) pkt 1), przy czym każdy element dodany do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej jest obliczany, z zastosowaniem powołanego przepisu, jedynie na podstawie obiektywnych i wymiernych danych (ust. 2).

Dodatkowo, w myśl art. 164 lit. a) RWKC, jeżeli towary są przewożone tym samym środkiem transportu do punktu znajdującego się poza miejscem wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty, koszty transportu obliczane są proporcjonalnie do odległości przebytej poza i wewnątrz obszaru celnego Wspólnoty, chyba że przedłożone organom celnym dowody wykazują koszty, które zostały poniesione na mocy obowiązującej ogólnej taryfy stawek frachtowych w związku z transportem towarów do miejsca wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty.

W stanie sprawy dane, o których mowa w art. 32 ust. 2 WKC, wynikały z dokumentów w postaci faktury transportowej z dnia 1 kwietnia 2010 r. nr [...] oraz informacji przekazanych przez Zrzeszenie Międzynarodowych Przewoźników Drogowych w Polsce (w tym otrzymane dokumenty od IRU w Genewie dotyczące przebiegu transportu), z których wynika, że przewóz poza granicami Wspólnoty rozpoczął się w miejscowości F. (Turcja) i zakończył się w S. (Bułgaria). Miejscem przeznaczenia były B. (Polska).

Organ celny wykazał też, że dokonany przez stronę podział kosztów transportu na odcinek do granicy Wspólnoty (2.400 EUR) oraz na teren Wspólnoty (1.000 EUR) był nieproporcjonalny do przebiegu trasy i podlegał weryfikacji, odpowiednio: 1.262,38 EUR i 2.137,43 EUR. Zdaniem organu celnego strona nie udowodniła przy wyliczaniu kosztów transportu, z podziałem na koszty poniesione na terytorium poza Wspólnotą i na terytorium Wspólnoty, zasadność doliczenia odcinka trasy łączącego załadunek towaru w F. a miejscem odbioru opakowań A. Oprócz bowiem zapisów umowy strona nie przedłożyła stosownych dokumentów świadczących o tym, że długość trasy do granic Wspólnoty, a co za tym idzie koszty transportu były wyższe niż wynika to z historii przemieszczania towarów przez przewoźnika tureckiego za Carnetem TIR [...] w okresie od 2 kwietnia do 7 kwietnia 2010 r.

Wnosząca skargę kasacyjną, wbrew twierdzeniom podnoszonym na etapie postępowania przed organem celnym jak i Sądem I i II instancji, nie wykazała też poniesienia wyższych kosztów za paliwo na terytorium Turcji, a także kosztów ubezpieczenia towaru.

Konkludując, dokonane przez organ celny wyliczenie wartości celnej importowanego towaru nie zostało skutecznie podważone przez stronę. W konsekwencji za prawidłowe należało też uznać stanowisko Sądu I instancji akceptujące przyjęty przez organ celny sposób wyliczenia wartości celnej towaru, stanowiącej podstawę obliczenia należności celnych.

Odnosząc się z kolei do art. 32 ust. 2 lit. e) pkt i) i ii) WKC wypada zauważyć, że przepis ten nie zwiera jednostki redakcyjnej o treści "ust. 2 lit. e) pkt i) i ii)", co może sugerować, że autor skargi kasacyjnej miał na myśli ust. 1 tego przepisu, w brzmieniu: "W celu ustalenia wartości celnej z zastosowaniem art. 29 do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się: koszty transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów oraz opłaty załadunkowe i manipulacyjne związane z transportem przywiezionych towarów do miejsca ich wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty." lub też ust. 2 powołanego przepisy, w brzmieniu: "Każdy element dodany do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej jest doliczany, z zastosowaniem niniejszego artykułu, jedynie na podstawie obiektywnych i wymiernych danych."

Naczelny Sąd Administracyjny ze względu na związanie granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) nie jest jednak uprawniony do poszukiwania, czy też modyfikowania podstaw kasacyjnych, a jedynie do rozpoznania podniesionych przez stronę zarzutów.

Konkludując, za bezskuteczny należało uznać zarzut naruszenia art. 32 ust. 2 lit. e) pkt i) i ii) WKC.

Podsumowując, za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia prawa materialnego.

Skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach kasacyjnych.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji