Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 257/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 67 par. 1, art. 69, art. 72, art. 73, art. 177 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 9 ust. 3
journal: Dz.U. 1999 nr 62 poz 697
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Gl 950/07, odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi A. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 20 września 2007 r. nr [..] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, dalej WSA, odrzucił skargę A. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 20 września 2007 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia 27 grudnia 2004 r., nr [...]. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru odpis wspomnianego powyżej postanowienia wraz z uzasadnieniem i prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie jego zaskarżenia doręczono A. R. w dniu 28 stycznia 2008 r.

W dniu 3 marca 2008 r. do WSA wpłynęła sporządzona przez radcę prawnego w dniu 28 lutego 2008 r. (nadana w urzędzie pocztowym w tym samym dniu) skarga kasacyjna od powyższego postanowienia.

WSA postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Gl 950/07, odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez pełnomocnika skarżącej. Uzasadniając motywy takiego rozstrzygnięcia, powołano się m. in. na przepis art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej jako p.p.s.a., zgodnie z którym skargę kasacyjną wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Jak wskazano, w niniejszej sprawie 30-dniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej należy liczyć od dnia doręczenia stronie postanowienia WSA z dnia 7 stycznia 2008 r., tj. od dnia 28 stycznia 2008 r., a zatem termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął w dniu 27 lutego 2008 r.

Strona skarżąca wniosła 30 kwietnia, za pośrednictwem swego pełnomocnika, zażalenie na postanowienie WSA z dnia 14 kwietnia 2008 r. odrzucające skargę kasacyjną. W zażaleniu tym zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: "...błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2008 roku zostało doręczone Skarżącej dnia 28 stycznia 2008 br., zamiast rzeczywistego dnia doręczenia przypadającego na dzień 29 stycznia 2008 roku, a w konsekwencji błędnego określenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.". Ponadto, w uzasadnieniu wskazano, że istnieją różne dowody na poparcie powyższego zarzutu. Dlatego też wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia, przeprowadzenie wnioskowanych dowodów oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zażalenie jest nie zasadne, gdyż nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 177 § 1 p.p.s.a. stanowi, że skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Zgodnie z przepisem art. 67 § 1 w zw. z art. 69 p.p.s.a. stronie będącej osobą fizyczną doręczenia dokonuje się osobiście w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie.

Natomiast przepis art. 73 p.p.s.a. reguluje sytuację, gdy nie można dokonać doręczenia osobiście lub innej osobie (art. 72 p.p.s.a.). Wprawdzie przepis ten Z dniem 7 marca 2006 r. w zakresie, w jakim ustanawia siedmiodniowy termin przechowywania pisma procesowego i nie wymaga ponawiania zawiadomienia adresata o złożeniu tego pisma, został uznany za niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2006 r. (Dz.U.06.38.268). Jednakże, po pierwsze, w sytuacji gdy ustawodawca nie znowelizował powołanego przepisu w części uznanej za niezgodną z Konstytucją RP, Poczta Polska w praktyce działa w zakresie doręczania wszystkich przesyłek na podstawie znowelizowanego § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 62, poz. 697, ze zm.), a zatem w miejsce zakwestionowanego terminu 7 dni stosuje się termin 14-dniowy. Po drugie zaś, zgodnie z powołanym orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, w mocy pozostaje zdanie drugie przepisu art. 73 p.p.s.a., zgodnie z którym w przypadku doręczenia na podstawie art. 73 p.p.s.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu – a więc, zgodnie z powyższym, okresu 14-dniowego. Stwierdzić tu należy, iż skutek uregulowania przepisu art. 73 zdanie drugie p.p.s.a. jest taki, że na podstawie woli ustawodawcy zachodzi tu pewna fikcja doręczenia. W sytuacji z art. 73 p.p.s.a. uważa się doręczenie za dokonane z upływem 14 dni od pozostawienia właściwego zawiadomienia (o zostawieniu którego robi się wzmiankę na przesyłce), nawet jeżeli adresat przesyłki w rzeczywistości nie odebrał lub też odebrał ją (gdyż Poczta nie zdążyła jeszcze dokonać zwrotu), ale już po upływie 14-dniowego terminu.

W rozpatrywanej sprawie okolicznością nie podważaną przez skarżącą jest, że pierwsze zawiadomienie o przesyłce (awizo) pozostawiono w dniu 14 stycznia 2008 r. Oznacza to, iż od dnia następnego po tym dniu należy w niniejszej sprawie liczyć termin 14 dni na odebranie przesyłki. Zatem, jeśli skarżąca nie odebrała przesyłki do dnia 28 stycznia 2008 r., a zgodnie z jej twierdzeniami tego nie dokonała (skoro podaje ona datę 29 stycznia 2008 r. jako datę odebrania), to na mocy przepisu art. 73 zdanie drugie p.p.s.a. w dniu 28 stycznia 2008 r. nastąpił automatyczny skutek doręczenia ("uważa się za dokonane").

Powyższe oznacza, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej na postanowienie WSA z 7 stycznia 2008 r. zaczął biec od dnia 29 stycznia 2008 r. i zakończył się w dniu 27 lutego 2008 r. A zatem skarga kasacyjna wniesiona dnia 28 lutego 2008 r. jest spóźniona.

W tej sytuacji dowody, na jakie powołuje się skarżąca w uzasadnieniu zażalenia (w większości o wątpliwej wartości dowodowej) nie mają dla niniejszego rozstrzygnięcia żadnego znaczenia. Tym bardziej, że w odniesieniu do dowodu nr 7 z zażalenia, skarżąca nie wniosła, do czasu orzekania w sprawie jej zażalenia, żadnego dowodu, mogącego poświadczać jej twierdzenia. Powoływanie się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 marca 2002 r., sygn. III RN 20/01, mogłoby być ewentualnie brane pod uwagę, jednakże nie w przypadku, gdy, jak wskazano wyżej, w dniu 28 stycznia 2008 r. nastąpił skutek doręczenia, "jak gdyby przesyłka została odebrana przez adresata".

Biorąc pod uwagę powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., jak w sentencji.