Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2268/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit ai c
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jolanta Dargas sędzia WSA Anna Falkiewicz – Kluj sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 maja 2022 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego W. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 21 lipca 2021r., nr DAP-WOSRFR-7280-136/2020/KB Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją (dalej: "Minister" "organ"), po wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego, stwierdził nieważność decyzji nr 3 Wojewody Mazowieckiego (dalej: "organ I instancji") z 2 września 2020 r.

Decyzja Ministra została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy.

W dniu 20 stycznia 1986 r. E. M. złożyła do Urzędu Dzielnicowego Kraków – Krowodrza w Krakowie wniosek o przyznanie działki w ramach odszkodowania za mienie pozostawione za granicą, położone we [...] i [...].

Postanowieniem z 22 października 2004 r., Prezydent Miasta Krakowa przekazał do rozpatrzenia, zgodnie z właściwością, wniosek E. M. do Wojewody Małopolskiego.

Wojewoda Małopolski pismem z 18 lipca 2007 r., znak: wezwał E. M. do uzupełnienia wniosku.

Postanowieniem z 8 października 2004 r., Prezydent Miasta Krakowa przekazał do rozpatrzenia, zgodnie z właściwością, wniosek J. W. do Wojewody Małopolskiego. Wraz z ww. postanowieniem przekazano akta sprawy, które zawierały m. in. następujące dokumenty:

– uwierzytelnioną kopię prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa - Krowodrzy w Krakowie z 26 stycznia 1989 r., sygn. akt [...] z którego wynika, że spadek po E. K., zmarłym w dniu 13 marca 1943 r. w [...] i tam ostatnio zamieszkałym na podstawie ustawy nabyli: wdowa S. K. oraz dzieci: J. W. z domu K., C. K. i Z. K. po 1/4 części każde z nich.

– uwierzytelnioną kopię dowodu ubezpieczeniowego Nr 3 z 13 maja 1938 r., w którym jako właściciel budowli położonej we [...] przy ul. [...][...] wpisany jest E.K. i S.,

– pismo J. W. z 18 kwietnia 1991 r. do Urzędu Rejonowego w Krakowie w sprawie ekwiwalentu za mienie pozostawione poza granicami RP,

– oświadczenia S. K. z 22 listopada 1988 r., C. K. z 22 listopada 1988 r., Z. K. z 14 września 1987 r., w których ww. zrzekli się swoich części ze spadku po zmarłym E. K. na rzecz J. W. z domu K.,

– pełnomocnictwa z 20 grudnia 1988 r., z których wynika, że S. K., Z.K. i C. K. udzielili J. W. z domu K. pełnomocnictw w sprawie wniosku o stwierdzenie nabycia spadku,

– wniosek J. W. z 2 września 1976 r. do Urzędu Dzielnicowego Kraków Krowodrza (data wpływu 9 grudnia 1976 r.) o przydzielenie działki pod budowę budynku mieszkalnego z uwagi na pozostawione mienie położone w [...] i we [...].

Wojewoda Małopolski pismem z dnia 3 lipca 2007 r., wezwał J. W. do uzupełnienia wniosku.

W dniu 24 października 2007 r. J. W. i E. M. przedłożyły m. in. następujące dokumenty:

– uwierzytelnioną kopię dowodu osobistego J. W., z którego wynika, że ww. urodziła się w dniu 1 marca 1925 r. w [....],

– uwierzytelnioną kopię zaświadczenia Państwowego Urzędu Repatriacyjnego w Gliwicach z 26 listopada 1946 r., nr [...], z którego wynika, że J. K., narodowości polskiej, urodzona w [...] w dniu 13 marca 1925 r., stale zamieszkała w [...], gmina [...], województwo [...] przybyła do Polski w dniu 20 listopada 1946 r. pod nr [....],

– oświadczenie J. W. z 16 października 2007 r. o dotychczasowym stanie realizacji prawa do rekompensaty, w którym w/w oświadczyła, że prawo to nie zostało dotychczas zrealizowane,

– oświadczenie J. W. z 16 października 2007 r. w którym ww. oświadczyła, że właścicielami pozostawionej nieruchomości byli E.K. i S. K. Ponadto w/w stwierdziła, że po przybyciu na obecne terytorium RP w 1944 r. zamieszkiwali w Jarosławiu, Krakowie i w Gliwicach,

– pełnomocnictwo z 16 października 2007 r., z którego wynika, że J. W. upoważniła córkę E. M. do reprezentowania w sprawie rekompensaty za mienie zabużańskie przed Wojewodą Małopolskim,

– uwierzytelnioną kopię wypisu umowy sprzedaży z 5 października 1937 r., numer repertorium [...] z 1937 r., z którego wynika, że E. K. i jego żona S. K. z H. zamieszkali w [...] przy ul. [...] nabyli od L. H. zamężnej R. i R. E. nieruchomość wykaz hipoteczny [...] Dzielnicy II księgi gruntowej gminy Miasta [...] - parcelę budowlaną [...] i gruntowe [...] i [...] wraz z domem mieszkalnym do w/w nieruchomości należącym, położonym przy ul. [...] we [...],

– uwierzytelnioną kopię aktu notarialnego z 6 lipca 1926 t. L rep. [...], z którego wynika, że E. K., kupiec w [...] zamieszkujący nabył od W. P. nieruchomość położoną w [...], przy ul. [...] składającą się z parceli budowlanej L. [...], objętą wykazem hipotecznym L. [...] ksiąg gruntowych dla gminy kat. [...], składającą się z parceli budowlanej L. [...], dwóch domów, komórek i dobudówek, wychodków,

– uwierzytelnioną kopię wyciągu hipotecznego z Ks. zam. [...] z którego wynika, że E. K. nabył na podstawie umowy kupna sprzedaży z 5 lipca 1926 r. parcelę budowlaną Nr [...] L. kat [...], położoną w [...], na podstawie umowy kupna sprzedaży z dnia 6 lipca 1926 r.,

– informację o zmianie adresu J. W.

W dniu 15 września 2010 r. E. M. przedłożyła do Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego uwierzytelnioną kopię decyzji Wojewody Mazowieckiego z 21 kwietnia 2010 r., nr WSC.I.10.5022/951/08, z której wynika, że E. K. ur. 14 kwietnia 1985 r. w [...], zmarły w dniu 13 marca 1943 r. w [...], posiadał w dniu 1 września obywatelstwo polskie.

W dniu 19 lipca 2012 r. E. M. przedłożyła do Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego pismo, w którym oświadczyła, że "osobami mającymi prawo do nieruchomości pozostawionych w [...] [...] były: S. K., żona E. K. (po którym zostało przeprowadzone postępowanie spadkowe oraz dzieci C., J. (po mężu W.) oraz Z. K".

Zawiadomieniem z 10 października 2012 r. organ I instancji poinformował E. M., występującą w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik J. W., o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie realizacji prawa do rekompensaty.

W dniu 25 października 2012 r. do Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego E. M. przedłożyła m. in. następujące dokumenty:

– oświadczenie E. M. z 25 października 2012 r. o miejscach zamieszkania po przybyciu na obecne terytorium RP, w którym ww. oświadczyła, że właścicielką pozostawionej nieruchomości była J. W., która po przybyciu na obecne terytorium Polski w 1946 r. zamieszkiwała w J., Krakowie, Gliwicach i Krakowie,

– oświadczenie E. M. z 25 października 2012 r. o dotychczasowym stanie realizacji prawa do rekompensaty, w którym ww. oświadczyła, że prawo to nie zostało dotychczas zrealizowane,

– uwierzytelnioną kopię dowodu osobistego E. M.,

– uwierzytelnione kopie planów domu jednopiętrowego i nadbudowy piętra przy ul. [...]I. [...] E. K. w B..

Archiwum Narodowe w Krakowie przesłało uwierzytelnione kopie dokumentów w sprawie przy piśmie z 20 sierpnia 2015 r.

Archiwum Akt Nowych w Warszawie przesłało uwierzytelnione kopie dokumentów w sprawie przesłało przy piśmie z 2 sierpnia 2015 r.

Konsulat Generalny RP przesłał, przy piśmie z 6 października 2015 r. dokument z urzędu ukraińskiego – zaświadczenie, z którego wynika, że E.K. został wymieniony jako właściciel nieruchomości we [...] przy ul.[...][...], zgodnie ze stanem na 1938 r.

Urząd Stanu Cywilnego w Krakowie przesłał do organu I instancji: odpis zupełny aktu zgonu S.K. (zmarła 26 listopada 1990 r. w Krakowie) oraz C. K.(zmarł 3 stycznia 1991 r. w Kłodzku).

W dniu 18 kwietnia 2019 r. do Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego wpłynęła uwierzytelniona kopia postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa z 8 kwietnia 1991 r., z którego wynika, że spadek po C. K., na podstawie ustawy nabyli: M. C., K. K., J. K.– każdy po 1/3 części spadku.

W dniach: 29 listopada 2019 r., 4. Grudnia 2019 r., 17 grudnia 2019 r., 20 grudnia 2019 r., 4 lutego 2020 r. do Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego wpłynęły pisma: W. K., G. K., R. B., G.K., M. M. z załączonymi m. in. następującymi dokumentami:

– oświadczeniami: W. K. z 21 listopada 2019 r., G. K. z 28 listopada 2019 r., R. B. z 6 grudnia 2019 r., M. K. z 12 grudnia 2019 r., M. M. z 21 stycznia 2020 r. o dotychczasowym stanie realizacji prawa do rekompensaty, z którego wynika, że prawo to nie zostało dotychczas zrealizowane,

– oświadczeniami: W.K. z 21 listopada 2019 r., G. K. z 28 listopada 2019 r., R. B. z 6 grudnia 2019 r., M. K. z 12 grudnia 2019 r., M. M. z 21 stycznia 2020 r. o miejscach zamieszkania po przybyciu na obecne terytorium RP, w którym w/w oświadczyli, że po przybyciu na obecne terytorium Polski w roku 1943 – S. K. zamieszkiwała w Krakowie przy ul.[...].

Postanowieniem z 13 lutego 2020 r., nr SN.VIII.KB.7725-1-872-07, Wojewoda Małopolski uznał w oparciu o przedłożone dowody, iż w sprawie o potwierdzenie J. W., M. K., W. K., G. K., M. M.i R. B. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez spadkobierców E. K. nieruchomości poza obecnymi granicami RP, położonej w [...]przy ul. [...][...], powiat [...] , województwo tarnopolskie, zostały spełnione wymogi, określone w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. i wezwał J. W., M. K., G. K., M.M. i R. B. do wskazania jednej z wybranych form realizacji prawa do rekompensaty oraz do dołączenia operatu szacunkowego określającego wartość nieruchomości pozostawionej przez spadkobierców E. K., na podstawie materiału dowodowego zebranego w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego i wskazanego w niniejszym postanowieniu.

Postanowieniem nr 2 z 13 lutego 2020 r., nr SN.VIII.KB.7725-1-872-07, Wojewoda Małopolski uznał w oparciu o przedłożone dowody, iż w sprawie o potwierdzenie J. W., M. K., W. K., G. K., M. M. i R. B. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez S. K., J. W., Z. K. i C. K. nieruchomości poza obecnymi granicami RP, położonej we [...], przy ul. [...][...], województwo [...], zostały spełnione wymogi, określone w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z 8 lipca 2005 r. i wezwał J. W., M. K., G. K., M. M. i R. B. do wskazania jednej z wybranych form realizacji prawa do rekompensaty oraz do dołączenia operatu szacunkowego określającego wartość nieruchomości pozostawionej przez S. K., J. W., Z. K. i C. K., na podstawie materiału dowodowego zebranego w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego i wskazanego w niniejszym postanowieniu.

Zawiadomieniem z 13 lutego 2020 r., Wojewoda Małopolski poinformował strony postępowania, że nie przedłożenie operatów szacunkowych pozostawionych nieruchomości skutkować będzie wydaniem decyzji o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty. Ponadto organ I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 98 kpa Strona może skorzystać z instytucji zawieszenia postępowania.

Decyzją nr 1 z 28 lutego 2020 r., nr SN.VIII.KB.7725-1-872-07 Wojewoda Małopolski odmówił M. C., K. K. i J. K. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez S. K., C. K., Z. K. i J. W. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej we [...] przy ul. [...][...], województwo [...] oraz w [...], przy ul. [....][...] i ul. [...][...], powiat [...], województwo tarnopolskie.

Postanowieniem nr 3 z 13 lipca 2020 r., nr SN.VIII.KB.7725-1-872-07, Wojewoda Małopolski uznał w oparciu o przedłożone dowody, iż w sprawie o potwierdzenie K. K.j prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez S.K., J. W., Z. K.i C. K. nieruchomości poza obecnymi granicami RP, położonej we [...], przy ul. [...][...], województwo [...], zostały spełnione wymogi, określone w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r.

Postanowieniem nr 4 z 13 lipca 2020 r., nr SNA/III.KB.7725-1-872-07, Wojewoda Małopolski uznał w oparciu o przedłożone dowody, iż w sprawie o potwierdzenie K.K. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez S. K., J. W., Z. K. i C. K. nieruchomości poza obecnymi granicami RP, położonej w [...], przy ul. [....][...], powiat [...], województwo tarnopolskie, zostały spełnione wymogi, określone w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r.

Decyzją nr 2 z 8 sierpnia 2020 r., nr SN.VIII.KB.7725-1-872-07, Wojewoda Małopolski potwierdził J. W. w 20/160 częściach, K. K. w 5/160 częściach, M.K. w 3/160 częściach, W. K. w 3/160 częściach, G. K. w 3/160 częściach, M.M. w 3/160 częściach i R. B. w 3/160 częściach prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez S. K., C. K., Z. K. oraz J. W. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej we [...] przy ul. [...][...], województwo [...].

W dniu 24 sierpnia 2020 r. do Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego wpłynął wniosek W. K. o zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez S.K., C. K., Z. K. i J.W. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej w [...] przy ul. [...] oraz zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez spadkobierców E. K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej w [...] przy ul. [...][...], powiat [...], województwo tarnopolskie, w części dotyczącej zabudowań posadowionych na pb. Ikat. [...], w chodzącej w skład ww. nieruchomości.

Postanowieniem nr 1 z 2 września 2020 r., nr SN.VIII.KB.7725-1-872-07 Wojewoda Małopolski zawiesił na wniosek Strony postępowanie administracyjne w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez spadkobierców E.K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej w [...] przy ul. [...][...].

Wojewoda Małopolski postanowieniem nr 2 z 2 września 2020 r., nr SN.VIII.KB.7725-1-872-07, zawiesił na wniosek Strony postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez spadkobierców E. K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej w [...] przy ul. [...][...], powiat [...], województwo tarnopolskie, w części dotyczącej zabudowań posadowionych na pb. Ikat. [...], w chodzącej w skład w/w nieruchomości.

Decyzją nr 3 z 2 września 2020 r., nr SNA/III.KB.7725-1-872-07, Wojewoda Małopolski potwierdził J. W.w 20/80 częściach, K. K. w 5/80 częściach, M.K. w 3/80 częściach, W. K. w 3/80 częściach, G. K.w 3/80 częściach, M. M. w 3/80 częściach i R.B. w 3/80 częściach prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez S.K., C. K., Z. K. oraz J. W. niezabudowanej nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej w [...] przy ul. [...][...], powiat [...], województwo tarnopolskie.

Postanowieniem z 11 lutego 2021 r., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wszczął z urzędu postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr Wojewody Małopolskiego.

W kwietniu i maju 2021 do Ministra wpłynęły odpisy postanowień Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z 3 lipca 2019 r. o stwierdzeniu nabycia spadku po Z. K. oraz Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie z 26 stycznia 2021 r. o stwierdzeniu nabycia spadku po S. K..

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z 21 lipca 2021 r., nr DAP-WOSRFR-7280-136/2020/KB, stwierdził nieważność decyzji nr 3 Wojewody Mazowieckiego z 2 września 2020 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że Wojewoda Małopolski wydając decyzję nr 3 z 2 września 2020 r., nr SN.VIII.KB.7725-1-872-07, potwierdzającą J.W.w 20/80 częściach, K. K.w 5/80 częściach, M. K. w 3/80 częściach, W.K. w 3/80 częściach, G. K. w 3/80 częściach, M. M. w 3/80 częściach i R. B. w 3/80 częściach prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez S. K., C. K., Z. K. oraz J. W. niezabudowanej nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej w [...] przy ul. [...][...], powiat [...], województwo tarnopolskie, rażąco naruszył art. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Minister podkreślił, że w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty zarówno Strony postępowania, jak i właściciele pozostawionych nieruchomości musza spełnić łącznie wszystkie przesłanki wynikające z ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., a niespełnienie choćby jednej z przesłanek skutkuje wydaniem przez organ administracji decyzji o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty.

Z akt sprawy wynika, że wnioskodawcy złożyli wnioski o potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...][...], w terminie określonym w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r.

Minister zaznaczył, że organ I instancji prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie prawidłowo ustalił, iż właścicielem nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...][....] był E. K.

Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. wnioskodawca jest zobowiązany udowodnić, że osoba, którą wskazał jako właściciela nieruchomości pozostawionej, była przed wybuchem II Wojny Światowej właścicielem wskazanej nieruchomości.

Organ podniósł, że niespełnienie przez Stronę postępowania choćby jednej z przesłanek określonych w ustawie z dnia 8 lipca 2005 r. powoduje wydanie decyzji o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty.

Minister wskazał, że Wojewoda Małopolski wydając decyzję nr 3 z 2 września 2020 r., stwierdził, że nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...][...] pozostawili następcy E. K., tj. S. K., C. K., Z. K. i J. W., a nie przedwojenny właściciel ww. nieruchomości – E. K.. Natomiast zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., to właściciel nieruchomości musiał spełnić łącznie przesłanki określone w art. 2 ww. ustawy, tj. posiadać przed wybuchem II Wojny Światowej nie tylko prawo własności nieruchomości, ale także obywatelstwo polskie, miejsce zamieszkania na byłym terytorium RP i opuścić byłe terytorium RP w związku z wojna rozpoczętą we wrześniu 1939 r., a następnie przybyć na obecne terytorium RP w związku z wybuchem II Wojny Światowej.

Z akt sprawy, zdaniem Ministra, wynika bezsprzecznie, że właścicielem nieruchomości położonej w [...], przy ul. [...][...] był przed wybuchem II Wojny Światowej E. K. (uwierzytelniona kopia wypisu aktu notarialnego z 6 lipca 1926 r. L rep. [...]), a nie jego żona S.K. i ich dzieci: Z. K., C. K. i J.W.. Zatem, to E. K.powinien spełnić łącznie wszystkie przesłanki określone w art. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r.

Z akt sprawy wynika również, że E. K. zmarł w dniu 13 marca 1943 r. w [...], gdzie był ostatnio stale zamieszkały (uwierzytelniona kopia prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa - Krowodrzy w Krakowie z dnia 26 stycznia 1989 r., sygn. akt [....]). Z materiału dowodowego wprost wynika, że właściciel nieruchomości położonej w [...] miał miejsce zamieszkania przed wybuchem II Wojny Światowej na byłym terytorium RP i nie opuścił byłego terytorium RP w związku z wojną rozpoczętą we wrześniu 1939 r., a tym samym również nie powrócił na obecne terytorium RP. Zatem E. K. nie spełnił przesłanki określonej w art. 2, a także art. 2 w związku z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r.

Organ podkreślił, że konsekwencją rażącego naruszenia przez Wojewodę Małopolskiego art. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. jest to, że organ ten nie powinien wydać postanowienia o spełnieniu przez właściciela ww. nieruchomości przesłanek określonych w art. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r.

Biorąc zatem powyższe pod uwagę, w ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, Wojewoda Małopolski wydając decyzję nr 3 z dnia 2 września 2020 r., nr SN.VIII.KB.7725-1-872-07 naruszył rażąco art. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., co spowodowało wypełnienie przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Zatem, w ocenie Ministra, zaistniały podstawy do stwierdzenia nieważności ww. decyzji nr 3 Wojewody Małopolskiego z dnia 2 września 2020 r., nr SN.VIII.KB.7725-1-872-07.

Skargę na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 21 lipca 2021 r. wniósł W. K..

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 i ust. 2, art. 2 oraz art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dn. 8 Iipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418) poprzez jego błędną interpretację, polegającą na uznaniu, iż dla stwierdzenia prawa do rekompensaty w trybie tej ustawy, niezbędne jest prawo własności nieruchomości przysługujące na dzień 1 września 1939 r.;

2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji Wojewody Małopolskiego mimo braku przesłanki rażącego naruszenia prawa bądź braku podstawy prawnej;

3) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art., 77 i art. 107 k.p.a. przez pominięcie okoliczności nabycia własności przedmiotowej nieruchomości przez S. K. i jej dzieci: C. K., Z. K., I. K.oraz J. W. przed opuszczeniem dawnych terenów Rzeczypospolitej Polskiej wskutek wybuchu II Wojny Światowej i przybyciem na obecne terytorium RP, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego, tj. przypisaniem własności ww. nieruchomości położonej w miejscowości [...], przy ul. [...][...], zmarłemu w dn. 13 marca 1943 r. E. K. oraz nieuwzględnieniem okoliczności nabycia prawa własności przedmiotowej nieruchomości przez spadkobierców; S.K.i jej dzieci: C. K., Z. K., I. K. oraz J.W. przed opuszczeniem dawnych terenów Rzeczypospolitej Polskiej wskutek wybuchu II Wojny Światowej i przybyciem na obecne terytorium RP;

4) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 9 k.p.a. – zasady pogłębiania zaufania uczestników do władzy publicznej poprzez wydanie rozstrzygnięcia odmiennego od prawomocnej już decyzji, z naruszeniem ww. przepisów prawa materialnego;

5) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 16 § 1 k.p.a. - zasady trwałości decyzji poprzez wydanie rozstrzygnięcia odmiennego od prawomocnej już decyzji, z naruszeniem ww. przepisów prawa materialnego.

Zdaniem skarżącego naruszenie powyższych przepisów postępowania miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: wskutek ich naruszenia Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał niezgodną z przepisami decyzję w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Małopolskiego o przyznaniu rekompensaty.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 21 lipca 2021 r.;

2) dopuszczenie i przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., dowodów uzupełniających z dokumentów w celu udowodnienia okoliczności pominiętych w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, a mających istotne znaczenie w niniejszej sprawie, tj. dowodów: nakazu płatniczego za podatek od nieruchomości za rok podatkowy 1943 oraz pisma z 23 marca 2021 r. skierowanego przez skarżącego do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji,

3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej, podtrzymując jednocześnie stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu, skarga jest zasadna.

W pierwszej kolejności podnieść należy, że istota postępowania nieważnościowego polega na badaniu, czy kontrolowana decyzja jest obarczona którąś z wad opisanych w art. 156 § 1 k.p.a. W tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest natomiast władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, a tym bardziej prowadzić postępowania dowodowego, jak to może czynić w postępowaniu zwykłym (odwoławczym). Jak wynika z powyższego organ rozpatruje w tym postępowaniu jedynie kwestie prawne i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej. Tylko zatem stwierdzenie wady lub wad decyzji wymienionych w zamkniętym katalogu ww. przepisu pozwala na wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Postępowanie nieważnościowe jest bowiem postępowaniem nadzwyczajnym i dla wzruszenia wprowadzonej skutecznie do obrotu prawnego decyzji administracyjnej wymagane jest spełnienie ściśle określonych przesłanek. Ustawodawca przewidział w art. 156 § 1 k.p.a. następujące przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej: (1) wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości; (2) wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; (3) decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; (4) decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; (5) decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; (6) w razie wykonania decyzja wywołałaby czyn zagrożony karą; (7) decyzja zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Małopolskiego nr 3 z 2 września 2020 r. w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej upatruje w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. W tym miejscu podkreślić jednak trzeba, że przy rozważaniu tego, czy zachodzi przesłanka rażącego naruszenia prawa niewystarczające jest wykazanie, że doszło do oczywistego naruszenia przepisu prawa, nie mówiąc już o wykazaniu zwykłego naruszenia prawa. Z tego względu w orzecznictwie sądów administracyjnych zaostrzono kryteria, pozwalające na stwierdzenie, czy doszło do rażącego naruszenia prawa, dając tym samym pierwszeństwo zasadzie stabilności obrotu prawnego. Tylko zatem w przypadku zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności, możliwe jest wzruszenie zasady stabilności, pewności obrotu prawnego, wywodzonej z art. 16 k.p.a.

Pojęcie rażącego naruszenia prawa interpretowane jest jako naruszenie przepisu nie pozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego zrozumienia, jako oczywiste, wyraźne i bezsporne, jako sytuacja, w której rozstrzygnięcie zawarte w decyzji administracyjnej, dotyczące praw lub obowiązków stron postępowania, zostało ukształtowane sprzecznie z przesłankami wprost określonymi w przepisie prawa. Z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamione każde, nawet oczywiste naruszenie prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego powszechnie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać, ani tolerować (por. wyrok NSA z 20 października 2011 r., II GSK 1056/10, Lex nr 1070197 oraz wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1098/14, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - CBOSA).

Termin rażące naruszenie prawa co do zasady odnosi się do przepisów prawa materialnego, jednak się do tego nie ogranicza. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 stycznia 2009 r., II GSK 600/08 (Lex nr 475235), posłużenie się przez ustawodawcę w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieostrym pojęciem "rażącego naruszenia prawa", wymaga szczególnej staranności w budowaniu tezy, że naruszenie jasnych w treści norm proceduralnych jest rażącym naruszeniem prawa. O ile bowiem w przypadku prawa materialnego teza ta w zasadzie nie jest kwestionowana, to w odniesieniu do prawa procesowego, chociażby z uwagi na istnienie trybu wznowienia, tylko niektóre przypadki mogą być kwalifikowane, jako rażące. Zalicza się do takich przypadków nieprzestrzeganie zasad ogólnych kodeksu. Uważa się przy tym, że o tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia. W odniesieniu do przepisów o postępowaniu administracyjnym za rażące ich naruszenie należy uznać oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. 6-11 w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dających podstawę do wznowienia postępowania (por. uzasadnienie wyroku NSA w Warszawie z dnia 8 czerwca 1983 r., I SA 355/83, ONSA 1983, nr 1, poz. 40 – tak: Jaśkowska Małgorzata, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex.2016 ).

Nadto wskazać należy, że zarówno w doktrynie jaki i w orzecznictwie ugruntowany jest również pogląd stanowiący, iż poszczególne tryby nadzwyczajne nie mogą być stosowane zamiennie, mają one na celu bowiem usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji. W piśmiennictwie wskazuje się, że najistotniejszą różnicą omawianych instytucji jest materialnoprawny charakter w przypadku stwierdzenia nieważności i proceduralna istota wznowienia postępowania.

W przypadku stwierdzenia nieważności wada decyzji ma swoje źródło w prawie materialnym, tj. tkwi w samej decyzji. Natomiast w odniesieniu do wznowienia postępowania, wada dotyczy sposobu podejmowania tej decyzji, czyli "wadą jest dotknięte samo postępowanie", czyli "warunki powstania decyzji".

Jak wskazuje NSA w wyroku z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 3033/15, za rażące naruszenie postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie.

Biorąc powyższe rozważania prawne pod uwagę, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia. Jak wynika z akt administracyjnych postępowanie dowodowe w sprawie zakończonej kwestionowaną decyzją zostało przeprowadzone, a organ I instancji dokonał oceny dowodów w ramach swobodnej oceny dowodów określonej w art. 80 k.p.a.

Organ nadzoru w niniejszym postępowaniu nieważnościowym stwierdził, że Wojewoda wydając decyzję nr 3 uznał, że nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...][...] pozostawili następcy E. K.. Tymczasem, w jego ocenie, z materiału dokumentacyjnego wynika, że właścicielem nieruchomości położonej w [...], przy ul. [...] był przed wybuchem II Wojny Światowej E. K. a nie jego żona S.K. i ich dzieci: Z. K., C. K. i J. W.. Zatem, to E. K. powinien spełnić łącznie wszystkie przesłanki określone w art. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. E. K. zaś zmarł w dniu 13 marca 1943 r. w [...], gdzie był ostatnio stale zamieszkały, czyli nie opuścił byłego terytorium RP w związku z wojną rozpoczętą we wrześniu 1939 r., a tym samym również nie powrócił na obecne terytorium RP. Zatem, zdaniem Ministra, E. K. nie spełnił przesłanki określonej w art. 2, a także art. 2 w związku z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., gdyż art. 2 należy tak interpretować, że to właściciel nieruchomości musiał spełnić łącznie przesłanki określone w tym przepisie.

Wobec powyższego Sąd ponownie podkreśla, że rażące naruszenie prawa musi tkwić w treści decyzji administracyjnej, a nie w postępowaniu, w którym decyzja ta została wydana. Ocena postępowania wyjaśniającego, postępowania dowodowego, a także jego uzupełnienie, może nastąpić jedynie w ramach postępowania odwoławczego, a także w toku postępowania, o którym mowa w art. 145 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1472/09).

W tym kontekście podnoszone przez organ nadzoru argumenty związane z błędną oceną materiału dowodowego przez Wojewodę i odmienną interpretacją art. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., uznać należało za nieuzasadnione i nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia a ich uwzględnienie w istocie doprowadziłoby do obejścia przepisów regulujących postępowanie odwoławcze oraz postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania.

Reasumując, Sąd doszedł do wniosku, że decyzja nr 3 z 2 września 2020 r. nie zawiera uchybień, które należałoby zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa, a w konsekwencji brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.).