Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 3650/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 613  Ochrona środowiska i ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Bonifacy Bronkowski, Sędziowie NSA (del.) Łucja Franiczek (spr.), WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant stażystka Aleksandra Żmudzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2004 r. sprawy ze skargi D. W. – Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ochrony przed hałasem o d d a l a s k a r g ę


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] podjętą w dniu [...] z up. Prezydenta D. na podstawie art. 51 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska ( tekst jednolity Dz. U. z 1994 r. nr 49, poz. 196 ze zm.), ustalono dopuszczalny poziom hałasu przenikającego do środowiska z terenu punktu skupu metali kolorowych i stalowych oraz sprzedaży gazów technicznych Firmy A, należącej do D. W. – Ł. w D. ul. O. [...] – róg ul. A., na granicy punktu skupu od strony :

a) bramy przy ul. O. – róg ul. A.

b) zabudowy mieszkaniowej przy ul. S. [...]

- na równoważny poziom dźwięku A w porze dnia ( od godz. 600 do 2200 ) – 50 dB i w porze nocy ( od godz. 2200 do 600 ) – 40 dB.

W uzasadnieniu organ I instancji powołał się na wyniki pomiarów hałasu w pięciu punktach pomiarowych, przeprowadzonych przez Miejską Stację Sanitarno – Epidemiologiczną w D. podczas pracy urządzeń i ruchu samochodów w porze dziennej, które wykazały przekroczenie poziomu dopuszczalnego 50 dB w pkt pomiarowych nr 2 o 6 dB i w pkt 4 o 1 dB. Badany teren zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego stanowi teren zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności przy możliwości realizacji obiektów niemieszkalnych nieuciążliwych dla otoczenia. Zatem w świetle rozp. MOŚZNiL z dnia 13 maja 1998 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu ( Dz. U. nr 66, poz. 436 ), dopuszczalny poziom dźwięku wynosi 50 dB w porze dnia i 40 dB w porze nocnej. Stąd też po dokonaniu oceny warunków akustycznych wynikających z prowadzonej działalności, organ I instancji orzekł, jak w sentencji.

W odwołaniu od decyzji H. W. powołując się na dowód w postaci nagrania kasety VHS, zanegowała wyniki kontroli złomowiska. Odwołująca się podniosła, iż w protokole nie podano właściwego adresu firmy. Zarzuciła, że pomiarami nie objęto głośności pracy cięcia piłą tarczową, palnikiem acetylenowo – tlenowym elementów stalowych, kiprowania złomu z samochodu na asfalt, zsypywania złomu z wideł wózka widłowego bezpośrednio na samochód, co wykazałoby właściwe parametry hałasu.

Zdaniem odwołującej się, organ nie zajął też stanowiska odnośnie przerobu złomu i związanego z tym zagrożenia.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu I instancji, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 kpa.

W motywach organ odwoławczy wskazał na naruszenie reguł procedury administracyjnej poprzez niepowiadomienie o wszczęciu postępowania i pomierzenie hałasu wszystkich stron, a przy tym w piśmie informującym o kontroli, nie podano właściwego adresu, zaś poprawki do protokołu nie zostały należycie omówione, czym uchybiono regułom z art. 8 , 10 i 81 Kpa. Zdaniem organu odwoławczego wadliwe jest też samo sformułowanie decyzji, bowiem wyznaczony dopuszczalny poziom hałasu obowiązuje dla całego punktu skupu złomu w stosunku do określonego środowiska, a nie tylko w określonym miejscu.

Nie odniesiono się też do wszystkich argumentów stron co do zakresu działalności firmy. Stąd organ II instancji uznał, że niezbędne jest dokonanie ponownych pomiarów hałasu emitowanego do środowiska po reprezentatywnym umiejscowieniu punktów pomiarowych w środowisku, w którym stanowią uciążliwość oraz uwzględnieniu poziomu tła, który należy określić, w poziomie hałasu zmierzonego i obliczonego – wyrażonego w równoważnym poziomie dźwięku.

Wskazano też na konieczność dokładnego określenia na szkicu sytuacyjnym położenia złomowiska i punktów pomiarowych.

Na powyższą decyzję skargę wniosła D. W. – Ł.. Skarżąca zanegowała prawdziwość twierdzeń H. W. co do uciążliwości, powodowanych działalnością jej firmy, która nie wykonuje przerobu złomu, czego dowodem są podpisy osób na dołączonej liście graniczących z jej posesją. Zdaniem skarżącej, fakt, iż H. W. przybyła na oględziny z opóźnieniem, eliminuje możliwość kwestionowania przeprowadzanych pomiarów które nie wykazały u niej przekroczenia norm hałasu.

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko co do naruszenia przez organ I instancji reguł z art. 8, 10, 71, 79 i 81 kpa i konieczności uwzględnienia odwołania na podstawie art. 138 § 2 kpa.

Zainteresowani nadesłali dokumenty , obrazujące przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie firmy A oraz zdjęcia fotograficzne i kasetę VHS.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona.

W pierwszym rzędzie wyjaśnić przyjdzie, iż Sąd administracyjny dokonuje kontroli decyzji administracyjnych w aspekcie zgodności z prawem, nie rozstrzygając merytorycznie spraw administracyjnych. Zatem Sąd ten nie dokonuje oceny zebranego przez organy administracji materiału dowodowego, lecz jedynie bada prawidłowość zastosowania prawa materialnego i procesowego. Przeprowadzenie przez Sąd dowodów uzupełniających ograniczone jest zaś do dokumentu ( art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).

Tymczasem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 § 2 kpa władny jest uchylić decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.

Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Wbrew zarzutom skargi, rozpatrując odwołanie jednej ze stron, organ II instancji obowiązany jest do ponownego rozpatrzenia sprawy, co oznacza, iż nie jest związany zarzutami odwołania, ani też nie może brać pod rozwagę jedynie interesu, czy naruszenia uprawnień tylko tej osoby, która wniosła odwołanie, z tym że nie może orzec na jej niekorzyść, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes społeczny ( art. 139 kpa ). Zasadnie organ odwoławczy w motywach zaskarżonej decyzji wskazał na wadliwości postępowania organu I instancji, które dyskwalifikowały jego rozstrzygnięcie. Otóż, faktem jest, iż o wszczęciu postępowania i terminie przeprowadzenia dowodu z pomiarów poziomu hałasu nie powiadomiono prawidłowo wszystkich stron, a mianowicie W. K., F., E. i J. S., zaś w zawiadomieniu podano, że pomiary hałasu dokonywane będą z terenu firmy, zlokalizowanej przy ul. O. [...] w D., podczas gdy jest to adres firmy ( biura ), a nie miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Powyższe uchybienia wymogom art. 10 i 79 kpa musiały podważać moc dowodową wykonanych pomiarów hałasu z powodu naruszenia prawa stron do udziału w postępowaniu dowodowym.

Sedno sporu tkwi jednak w ustaleniu rzeczywistych rozmiarów i działalności firmy skarżącej dla zidentyfikowania źródła hałasu. Tymczasem organ I instancji uchylił się od poczynienia w tym właśnie względzie ustaleń faktycznych, aczkolwiek w toku postępowania administracyjnego, zainteresowani negowali twierdzenia skarżącej.

Zarzuty skargi sprowadzają się zaś do podważenia wiarygodności stanowiska zainteresowanej H. W..

Jednak jak już wyżej podano, ocena materiału dowodowego nie należy do postępowania sądowoadministracyjnego.

Zebranie dowodów oraz ich wszechstronne rozważenie stanowi obowiązek organów administracji, zaś podjęte rozstrzygnięcie wymaga umotywowania zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa.

Zatem waga naruszeń procedury administracyjnej, a zwłaszcza brak ustaleń faktycznych co do źródła hałasu przy spornym stanowisku stron, obligowały organ odwoławczy do uwzględnienia odwołania H. W. poprzez wydanie decyzji kasacyjnej w trybie art. 138 § 2 kpa. Rozpatrując skargę na decyzję organu odwoławczego, Sąd administracyjny nie był zaś władny rozstrzygnąć sporu poprzez ocenę wiarygodności sprzecznych twierdzeń stron co do zakresu działalności firmy skarżącej. Nie ma też żadnego znaczenia fakt, iż zainteresowana H. W. przybyła z opóźnieniem na przeprowadzenie dowodu z pomiarów hałasu, skoro jej stanowisko, zawarte w odwołaniu, sprowadzało się do zarzutu, iż pomiarami nie objęto wszystkich źródeł hałasu. Stąd też skarżąca winna wykazać rozmiar prowadzonej działalności gospodarczej w toku ponownego postępowania administracyjnego.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zatem skarga nie mogła odnieść skutku i podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.