Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1105/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 188
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Stebnicka Sędziowie Sędzia NSA Irena Kamińska Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska ( spr.) Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 2197/04 w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu kabotażowego bez zezwolenia uchyla zaskarżony wyrok i skargę oddala


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18.05.2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 2197/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi H. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Drogowego z dnia [...] nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej 15 000 zł na przewóz kabotażowy bez zezwolenia, uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że zasadnie organ przyjął, iż przewóz dokonywany przez H. S. na terenie Opole-Komprachcice mieścił się w definicji przewozu kabotażowego, określonego w art. 4 pkt 12 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) był bowiem przewozem wykonywanym przez pojazd zarejestrowany zagranicą między miejscami położonymi w Polsce, jednak organ nie dostrzegł, że nie każdy przewóz kabotażowy wymaga zezwolenia, bowiem z art. 29 ust. 1 tej ustawy wynika wprost, że obowiązek ten dotyczy tylko przewoźnika zagranicznego. Sąd uznał, iż organ nie ustalił czy H. S. jest przewoźnikiem zagranicznym w rozumieniu art. 4 pkt16 ustawy o transporcie, gdyż tylko ten przepis może mieć w sprawie zastosowanie jako szczególny i nie ma podstaw do odwoływania się do ustawy o działalności gospodarczej, z której organ wywiódł, iż H. S. jest przedsiębiorcą zagranicznym. Brak tego ustalenia doprowadził do naruszenia prawa materialnego, bowiem kara pieniężna za wykonywanie przewozu kabotażowego bez zezwolenia może być nałożona w wypadku określonym w art. 29 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym – skonkludował Sąd.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Główny Inspektor Transportu Drogowego, reprezentowany przez radcę prawnego, domagając się uchylenia wyroku i przekazania sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania, względnie rozstrzygnięcia co do istoty i zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 29 ust. 1, art. 4 pkt 12 i 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w następstwie czego błędnie uznano, iż przedsiębiorcy zagraniczni podlegają obowiązkowi uzyskania zezwolenia na przewozy kabotażowe tylko wtedy gdy mają status przewoźników drogowych w kraju siedziby i w konsekwencji błędne zastosowanie prawa polegające na odmowie zastosowania w sprawie l.p.1.3.1. załącznika do ww. ustawy do stanu faktycznego ujawnionego w sprawie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że mówi on o zagranicznym przewoźniku drogowym, a podobieństwo terminologii nie oznacza jej identyczności. Skoro ustawodawca nie posłużył się w art. 29 ust. 1 definicją ustawową, to nie można tego uznać za fakt przypadkowy i niezamierzony, a Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając tożsamość legalnej definicji "zagranicznego przewoźnika drogowego" i "zagranicznego przewoźnika" użytej w art. 29 ust. 1, zastosował wykładnię synonimiczną, przypisując tę samą treść podobnym, lecz w istocie różnym zwrotom, a na niedopuszczalność takiej wykładni wskazuje wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 23.02.1999 r. K 25/98 i uchwała Sądu Najwyższego z 20.06.2000 r. KZP 16/00 - stwierdził skarżący. Zdaniem skarżącego ustawodawca posługuje się w art. 29 ust. 1 terminem zagraniczny przewoźnik w sposób szeroki, nie wiążąc tej cechy z posiadaniem uprawnień przewozowych, o czym mowa w art. 4 pkt 16, co potwierdza art. 4 pkt 12 zawierający definicję kabotażu, w którym ustawodawca posługuje się terminem przedsiębiorca zagraniczny, a nie zagraniczny przewoźnik drogowy, zatem przewozu kabotażowego może dokonywać przewoźnik zagraniczny o ile jest przedsiębiorcą zagranicznym, nawet jeśli nie posiada uprawnień przewozowych w kraju swej siedziby.

Odpowiadając na skargę kasacyjną H. S. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

Art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym używa określenia zagraniczny przewoźnik, choć takiej definicji nie przewiduje art. 4, zawierający wyjaśnienia wyrażeń ustawowych. Art. 4 w pkt 16 definiuje pojęcie zagranicznego przewoźnika drogowego.

Analiza przepisów ustawy pozwala na stwierdzenie, że używa ona określenia zagraniczny przewoźnik drogowy (np. art.19, art. 22 ust. 2, art. 28), a tylko w art. 29 ust. 1 mówi o zagranicznym przewoźniku. Jednak nie można z tego wyciągnąć wniosku, iż w art. 29 ust. 1, skoro nie mówi się o zagranicznym przewoźniku drogowym tylko o zagranicznym przewoźniku, chodzi o ten sam podmiot. Do takiego wniosku doszedł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stosując wykładnię językową. Jednakże takie rozumienie tego przepisu nie jest zgodne z celem ustawy o transporcie drogowym.

Jej generalną zasadą jest, że transport drogowy wymaga stosownego zezwolenia zróżnicowanego tylko ze względu na rodzaj transportu i podmiot dokonujący transportu. Zarówno krajowy transport drogowy jak i międzynarodowy transport drogowy - oba zarobkowe lub nie wymagają zezwoleń. Transport drogowy może być wykonywany jako działalność gospodarcza w zakresie przewozu lub tylko jako usługowy w stosunku do prowadzonej działalności gospodarczej. Ten drugi rodzaj transportu w transporcie krajowym ustawa określa jako niezarobkowy krajowy przewóz drogowy na potrzeby własne (art. 4 pkt 5) i niezarobkowy międzynarodowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne (art. 4 pkt 6) i przewozy te wymagają zezwolenia (art. 33 – krajowy ) i mogą wymagać tego zezwolenia (art. 34 ust. 1 – międzynarodowy). Zezwolenia również wymaga przewóz kabotażowy zdefiniowany w art. 4 pkt 12 wykonywany przez zagranicznego przewoźnika, o czym mowa w art. 29 ust. 1, przy czym sformułowanie to należy raczej rozumieć jako użyte w sensie potocznym, tj. przedsiębiorę dokonującego takiego przewozu; przedsiębiorcę bądź krajowego wykonującego transport pojazdem samochodowym zarejestrowanym zagranicą bądź przedsiębiorcę zagranicznego, nie będącego zagranicznym przewoźnikiem drogowym. Zwolniony bowiem z obowiązku uzyskania zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego jest podmiot, o którym mowa w art. 35.

Skoro zatem art. 29 ust. 1 mówi o zagranicznym przewoźniku, a nie o podmiocie określonym w art. 4 pkt 16, tj. zagranicznym przewoźniku drogowym, to właśnie należy przez to rozumieć każdego przedsiębiorcę zagranicznego dokonującego przewozu kabotażowego.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).