Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1708/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek leśny
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 133, art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 183 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Dauter (sprawozdawca), Sędziowie NSA Grzegorz Borkowski, WSA del. Jadwiga Danuta Mróz, Protokolant Justyna Bluszko - Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 maja 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 250/07 w sprawie ze skargi "M." [...] Spółka jawna M. M. M. M. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 20 grudnia 2006 r. nr [...]; [...]; [...] w przedmiocie podatku leśnego i podatku od nieruchomości za lata 2003, 2004 i 2005 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz "M." [...] Spółka jawna M. M. M. M. kwotę 1800 (słownie: jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 16 maja 2008 r., I SA/Kr 250/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone przez "M." spółka jawna w T. – M. M. i M. M. decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z 20 grudnia 2006 r., Nr [...], [...] i [...] oraz poprzedzające je decyzje Wójta Gminy W. z 12 września 2006 r. w przedmiocie podatku leśnego i podatku od nieruchomości za lata 2003 – 2005.

2. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym, przyjętym przez sąd pierwszej instancji stanie faktycznym: Wójt Gminy W., decyzjami z 12 września 2006 r., określił stronie skarżącej - spółce oraz M. M. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości oraz w podatku leśnym za lata 2003, 2004 i 2005. Przedmiotem opodatkowania w podatku od nieruchomości stanowiła własność gruntu o powierzchni 2,22 ha składającego się z działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz budynków związanych z działalnością gospodarczą i od lokalu mieszkalnego. Spółka oraz M. M. są współwłaścicielami przedmiotowych nieruchomości.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z 20 grudnia 2006 r. utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Powołując się na art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r., nr 136 poz. 969 ze zm., dalej u.p.r.) oraz na art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 ze zm., dalej u.p.o.l.) SKO wskazało, iż z porównania obu przepisów wynika, iż budynki i budowle zawsze są opodatkowane podatkiem od nieruchomości, a grunty sklasyfikowane jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, tylko gdy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.

Następnie powołując się na art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. organ odwoławczy stwierdził, iż o uznaniu budynku za budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje fakt jego posiadania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, za wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz sytuacji, gdy budynek nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych. Spółka jako przedsiębiorca jest współwłaścicielem w części budynków, co powoduje, iż w całości związane są one z prowadzeniem działalności gospodarczej. Budynek podlega więc w całości podatkowi od nieruchomości według stawki przewidzianej dla budynków zajętych na cele działalności gospodarczej.

Z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. oraz z definicji działalności rolniczej zawartej w tejże ustawie wynika, iż przedmiotowy budynek nie spełnia przesłanek wynikających z cyt. przepisu, gdyż zgodnie z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, nie jest wykorzystywany na działalność rolniczą, a zasadniczym warunkiem dokonania zwolnienia podatkowego jest wyłączny związek budynku lub jego części z działalnością rolniczą, a taki w omawianym przypadku nie występuje.

3. W skardze na powyższe decyzje spółka zarzuciła naruszenie: zasad ogólnych postępowania podatkowego zawartych w art. 122, art. 124, art. 229 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej o.p.), art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. przez jego niezastosowanie oraz art. 234 o.p., formułującego zakaz zmiany decyzji organu drugiej instancji na niekorzyść odwołującej się strony.

4. W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. podtrzymało w całości argumentacje zaprezentowaną w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji i wniosło o ich oddalenie.

5. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie sąd pierwszej instancji wskazał, iż przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest ta część decyzji, która odnosi się do opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynków zajętych na działalność gospodarczą. Konkretnie spór dotyczy zakwalifikowania budynku gospodarczego - kurnika, znajdującego się na działce nr [...] jako zajętego na działalność gospodarczą.

Powołując się na art. 1 u.p.r. w brzmieniu obowiązującym w latach 2003-2005 oraz na art. 2 ust. 1 u.p.o.l. sąd pierwszej instancji stwierdził, iż spór pomiędzy stronami powstał na tle wyłączeń zawartych w powyższych przepisach, a dotyczących nieruchomości i budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Strona skarżąca jest współwłaścicielem gruntów objętych zaskarżonymi decyzjami. W pozostałej części współwłaścicielem jest M. M. prowadzący w latach podatkowych objętych decyzjami działalność rolniczą. Budynek gospodarczy - kurnik, opodatkowany przez organy według stawki przewidzianej dla budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, również stanowi współwłasność strony skarżącej i M. M..

Następnie powołując się na art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. sąd pierwszej instancji wskazał, iż o uznaniu budynku za budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje fakt jego posiadania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie jedynie prawo współwłasność.

W opinii sądu pierwszej instancji organ błędnie wywodzi, że z samego faktu bycia współwłaścicielem nieruchomości wynika jej posiadanie. Tymczasem posiadanie jest stanem faktycznym a nie prawnym, który może nawet nie mieć oparcia w uprawnieniach wynikających z określonego prawa. Posiadanie to fizyczne władanie rzeczą. W związku z powyższym skoro w przedmiotowym kurniku przechowywane były maszyny i urządzenia rolnicze, to posiadaczem tego kurnika był M. M.. Tylko takie domniemanie można wysnuć z ustalonego stanu faktycznego, albowiem władający rzeczą decyduje o sposobie jej wykorzystania. Współwłasność nieruchomości z podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą nie może od razu przesądzać o opodatkowaniu nieruchomości podatkiem dla nieruchomości zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zawsze należy badać rzeczywiste przeznaczenie budynku, zwłaszcza że drugim współwłaścicielem jest rolnik. W takim wypadku rozważenia wymaga również rola budynku w gospodarstwie. Opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają bowiem grunty stanowiące własność danej osoby oraz grunty stanowiące jej współwłasność w zakresie pozostającym w jej posiadaniu, jako tworzące jedno gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów ustawy o podatku rolnym.

Dalej powołując się na art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. sąd pierwszej instancji stwierdził, iż wymienione w nim zwolnienie ma charakter zwolnienia przedmiotowego. Budynek gospodarczy użytkowany dla celów rolniczych przez rolnika spełnia wymogi zwolnienia przedmiotowego. Zwolnienie obejmuje bowiem budynki związane z działalnością rolniczą bez względu na to, czyją one stanowią własność lub w czyim posiadaniu się znajdują. Warunkiem podstawowym jest wyłączny związek budynku lub jego części z działalnością rolniczą. Z przedmiotowego charakteru zwolnienia wynika, że nie ma znaczenia, kto jest właścicielem lub posiadaczem tego budynku. Warunkiem zastosowania omawianego zwolnienia jest położenie budynku na gruntach gospodarstw rolnych. Sformułowania "służące działalności rolniczej" nie można utożsamiać z fizycznym prowadzeniem działalności rolniczej w kurniku. Samo przechowywanie maszyn i urządzeń rolniczych w kurniku, w sytuacji prowadzenia działalności rolniczej, można uznać za działania służące takiej działalność.

Sąd pierwszej instancji wskazał, iż, w zaskarżonych decyzjach organy podatkowe błędnie przyjęły, że prawo współwłasność nieruchomości przysługujące stronie skarżącej prowadzącej działalność gospodarczą oznacza automatyczne objęcie w posiadanie a tym samym, naliczanie podatku od nieruchomości przy zastosowaniu stawki jak dla nieruchomości wykorzystywanych na prowadzenie działalności gospodarczej. W trakcie postępowania podatkowego doszło również do naruszenia przepisów postępowania. W ocenie sądu pierwszej instancji nie podjęto wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W szczególności, w zaistniałej sytuacji sporu, co do sposobu korzystania z budynku należało przeprowadzić dowód z przesłuchania stron.

6. W skardze kasacyjnej samorządowe kolegium odwoławcze zaskarżyło powyższy wyrok całości zarzucając:

1. Naruszenie prawa procesowego, a mianowicie

– art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez zastosowanie normy tego przepisu i wykazywanie przez sąd naruszeń postępowania podatkowego, podczas gdy w postępowaniu przed organem pierwszej instancji jaki i SKO nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy,

– art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie normy tego przepisu, niewłaściwą i wybiórczą ocenę ustalonego stanu faktycznego oraz pominięcie w uzasadnieniu wyroku okoliczności faktycznych sprawy mających istotny wpływ na wynik podjętego rozstrzygnięcia,

– art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie przy rozstrzyganiu sprawy części akt sprawy,

– art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uchylenie na jego podstawie decyzji SKO, podczas, gdy decyzje Kolegium nie naruszały żadnego z przepisów prawa materialnego,

– art. 151 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu, podczas gdy skargi w niniejszej sprawie, jako nieuzasadnione, winny być oddalone,

– art. 1 § 2 p.p.s.a., poprzez przyjęcie, że decyzja SKO jest niezgodna z prawem, podczas gdy przy podejmowaniu objętej kontrolą sądu decyzji nie został naruszony żaden z przepisów prawa materialnego lub procesowego;

2. Naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

– art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. przez niezastosowanie i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, że budynek "kurnik" stanowiący przedmiot opodatkowania jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej bowiem nie jest on w posiadaniu przedsiębiorcy w związku z czym nie może zostać opodatkowany podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą podczas gdy przedmiotowy budynek w rzeczywistości znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy a co za tym idzie jest związany z działalnością gospodarczą,

– art. 7 ust 1 pkt. 4 lit b) u.p.o.l. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że budynek "kurnik" winien być zwolniony z podatku od nieruchomości na zasadzie powyższego przepisu ustawy bowiem budynek ten jest związany z działalnością rolniczą, podczas gdy faktycznie nie możną mówić o wyłącznym związku budynku z działalnością rolniczą.

W związku z tak postawionymi zarzutami wniesiono o uchylenie w całości wyroku WSA i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

7. W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: (1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; (2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w związku z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Sądu podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odniesieniu do prawa materialnego należy wykazać, na czym polegała dokonana przez sąd pierwszej instancji błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa lub, jakie powinno być właściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany w sprawie przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 19 lutego 2008 r., II FSK 1787/06, niepubl.).

Pierwszy z postawionych zarzutów dotyczy naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez zastosowanie normy tego przepisu, podczas gdy w postępowaniu podatkowym nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Faktem jest, że sąd pierwszej instancji wskazując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie powołał jednocześnie przepisu postępowania podatkowego, którego naruszenie uzasadniało zastosowanie normy z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Nie mniej jednak z uzasadnienia orzeczenia sądu pierwszej instancji wynika w sposób bezsporny, że przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji było min. nie podjęcie działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności wobec sporu co do korzystania z przedmiotowego budynku nie przeprowadzono dowodu z przesłuchania stron. Te jednoznaczne sformułowania wskazują na naruszenie przez organy podatkowe przepisów art. 187 § 1 i art. 199 o.p. Uchybienie sądu pierwszej instancji w tym zakresie, który powinien wskazać na konkretny przepis, nie poprzestając na jego literalnym omówieniu, pozostało bez wpływu na wynik sprawy, bowiem jej okoliczności faktyczne nie zostały wykazane w sposób bezsporny. Dotyczy to kluczowej dla sprawy kwestii, jakie rzeczy były składowane w przedmiotowym budynku (kurniku). Czy były to maszyny i urządzenia rolnicze, co przemawiałoby za jego rolniczym wykorzystaniu, czy też były tam składowane opony samochodowe i inne akcesoria świadczące o wykorzystywaniu budynku na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Z protokołu oględzin budynku z 10 sierpnia 2006 r. wynika, że w jego pomieszczeniach znajdowały się maszyny i urządzenia rolnicze. To, że z dwóch innych protokołów oględzin przeprowadzonych w bardzo krótkim okresie czasu, 16 i 22 czerwca 2005 r. wynikało, iż w przedmiotowym budynku znajdowały się opony samochodowe, a pozostała część budynku nie była użytkowana, przemawia tylko za tym, że stan faktyczny sprawy nie został w tym zakresie ustalony w sposób bezsporny. Istniejąca w sprawie oczywista sprzeczność co do faktycznego wykorzystywania budynku nie pozwalała na prawidłową subsumcję przepisów prawa materialnego i obliguje organy podatkowe przy ponownym rozpatrzeniu sprawy do jej wyjaśnienia w sposób nie budzący wątpliwości.

Za chybiony uznać należy zarzut naruszenia art. 141 § 4 samodzielnie i w zw. z art. 133 p.p.s.a. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W przypadku uwzględnienia skargi, jak w sprawie niniejszej, uzasadnienie wyroku powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Każdy z tych elementów kwestionowane uzasadnienie zawiera. W szczególności, wbrew wywodom skargi kasacyjnej, ocena postępowania podatkowego przeprowadzonego przez organy samorządowe nie jest wybiórcza i nie pomija istotnych dla sprawy elementów stanu faktycznego. Wprost przeciwnie, należy podnieść, że sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na istniejące w stanie faktycznym sprawy sprzeczności i wskazał na sposób ich usunięcia. Nawet gdyby przyjąć, że w dniach 16 i 22 czerwca 2005 r. w przedmiotowym budynku składowane były opony samochodowe, to nie wynika z tego, że miało to charakter stały, a nie tymczasowy, nie powiązany w żaden sposób z prowadzoną przez spółkę działalnością. Ponadto okoliczność ta stoi w sprzeczności nie tylko z protokołem oględzin z 10 sierpnia 2006 r., ale także z wypowiedzią przedstawiciela spółki, na którą powołuje się autor skargi kasacyjnej, że od 2005 r. w budynku kurnika składowane były zużyte akumulatory. Gdyby tak faktycznie było to ten fakt powinien potwierdzać któryś z cytowanych w skardze kasacyjnej protokółów oględzin. Brak jednoznacznych ustaleń w tym zakresie jeszcze dobitniej uzasadnia zasadność wydania w sprawie orzeczenia kasacyjnego. Nie można także zapominać, że przedmiot sprawy dotyczy zobowiązania podatkowego w podatku leśnym i w podatku od nieruchomości za lata 2003, 2004, 2005. W związku z tym stwierdzenie w roku 2005, czy 2006 określonych okoliczności faktycznych wcale nie musi oznaczać, że miały one miejsce również w latach poprzednich, których dotyczy prowadzone postępowanie. Przywołane okoliczności jeszcze bardziej dobitnie uzasadniają potrzebę uzupełnienia przeprowadzonego postępowania, min. w kierunku wskazanym przez sąd pierwszej instancji. Przypomnieć w tym miejscu należy tezę wyroku NSA z 15 czerwca 1999 r. (I SA/Łd 196/98, niepubl.), z której wynika, że w przypadku wątpliwości co do przeznaczenia powierzchni budynku podstawą do rozstrzygnięcia nie mogą być tylko oględziny budynku, lecz generalne rozważenie roli budynku w gospodarstwie.

Stawiając zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej przywołał jedynie określony fragment tego przepisu nie wskazując w czym przejawiało się naruszenie tej normy przez sąd. Godzi się więc podkreślić, że zarzut pominięcia części materiału dowodowego nie może być skutecznie podnoszony w ramach zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Przepis ten zostałby naruszony, w kontekście stawianego zarzutu, gdyby sąd oparł się materiałach, których w aktach sprawy nie ma. Pominięcie części akt sprawy w przyjętych ustaleniach i rozważaniach może być kwestionowane na podstawie innych przepisów prawa, w tym min. art. 141 § 4 p.p.s.a., co jednak jak wykazały powyższe rozważania okazało się również nieskuteczne.

Nie można podzielić zarzutu naruszenia art. 1 § 2 p.u.s.a. Ta ogólna norma ustrojowa stwierdza jedynie jaki jest charakter i zakres kontroli działalności administracji publicznej. Sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem. Takiej też kontroli – pod względem zgodności z prawem zaskarżonych decyzji organów samorządowych – dokonał sąd pierwszej instancji. Kontrola ta wykazała uchybienia w zakresie ustaleń faktycznych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym musiała skutkować uchyleniem zaskarżonych decyzji, a nie oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. jak chciałby tego autor skargi kasacyjnej.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. poprzez ich niezastosowanie i niewłaściwe zastosowanie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że ich rozpoznanie jest przedwczesne, wobec braku jednoznacznych ustaleń faktycznych sprawy. Dopiero przyjęcie tych ustaleń w sposób bezsporny i nie nasuwający uzasadnionych wątpliwości pozwoli na merytoryczną ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Na marginesie należy tylko wskazać, że rację ma autor skargi kasacyjnej, że sąd pierwszej instancji bezpodstawnie zarzucił organom podatkowym stwierdzenie, że prawo współwłasności nieruchomości przysługujące stronie prowadzącej działalność gospodarczą oznacza automatycznie objęcie jej w posiadanie. Takiego stwierdzenia zaskarżone decyzje nie zawierają. Przedwcześnie natomiast, bez należytego uzasadnienia przyjmują, że przedmiotowy budynek był faktycznie w posiadaniu strony skarżącej, co obligowało jego opodatkowaniem jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ta okoliczność nie została udowodniona i wymaga dopiero przesądzenia w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania podatkowego.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 6 pkt 7, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) i pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcą prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).