Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 4495/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Zdrowia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2020 r. sygn. akt II SAB/Wa 545/20 w sprawie ze skargi D. S. na bezczynność Ministra Zdrowia w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 grudnia 2020 r. sygn. akt II SAB/Wa 545/20 w sprawie ze skargi D. S. na bezczynność Ministra Zdrowia w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] lipca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) zwanej dalej "p.p.s.a.", zobowiązał Ministra Zdrowia do rozpatrzenia wniosku skarżącego D. S. z [...] lipca 2020 r. w zakresie udostępnienia wszelkich wyników dostarczonych przez [...] w ramach realizacji umowy, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1), stwierdził, że organ pozostawał w bezczynności w zakresie przesłania skanu umowy opisanej w punkcie 1 (pkt 2), stwierdził, że bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3), oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt 4) oraz zasądził od Ministra Zdrowia na rzecz skarżącego D. S. kwotę 100 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 5).

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że wnioskiem z [...] lipca 2020 r. skarżący zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej w postaci skanu umowy zawartej z [...], zwanym dalej "C." na realizację usługi przeprowadzenia badań środków ochrony indywidualnej oraz wszelkich wyników dostarczonych przez [...] w ramach realizacji tej umowy. Zdaniem Sądu pierwszej instancji organ, udostępniając skarżącemu zanonimizowany skan umowy, nie udostępnił całości wnioskowanej informacji. Wyniki badań, o których mowa we wniosku, stanowią informację publiczną. Zostały one wytworzone ze środków publicznych w ramach sfery działalności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Wnioskowane wyniki badań zawierają informację o środkach ochrony indywidualnej, odnoszą się zatem do faktów, a więc zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429) zwanej dalej "u.d.i.p." zawierają informację o sprawach publicznych. Sąd pierwszej instancji wskazał także, że żądane dane są rodzajem informacji o sposobie załatwiania przez organ władzy publicznej zadania publicznego, w tym o dysponowaniu środkami publicznymi. Wobec powyższego Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego w zakresie udostępnienia wszelkich wyników dostarczonych przez C. w ramach realizacji umowy, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie przesłania ww. skanu umowy, która to bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Skargę kasacyjną złożył Minister Zdrowia, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art.1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. przez jego błędną wykładnię, tj. przez uznanie, że wyniki badań uzyskane od C. stanowią informację publiczną i organ jest zobowiązany do jej udostępnienia (tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.

Ponadto Minister zarzucił "naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", tj.:

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 149 p.p.s.a. przez:

- błędne uwzględnienie skargi na podstawie niewłaściwego przyjęcia, iż organ powinien udostępnić przedmiot umowy, podczas gdy prawidłowo orzekając Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien oddalić skargę,

- stwierdzenie w pkt. 2 wyroku, że organ pozostawał w bezczynności w zakresie udostępnienia skanu umowy, gdy zarówno z akt sprawy, uzasadnienia wyroku i skargi D. S. jasno wynika, że skan umowy został udostępniony w ustawowym terminie,

- nieuprawnione zobowiązanie Ministra Zdrowia w pkt. 1 wyroku do udostępnienia skarżącemu wyników dostarczonych przez C. w ramach realizacji umowy jako informacji publicznej, wbrew obowiązującym przepisom prawa.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty Minister wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości, rozpoznanie skargi co do istoty przez oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał, że zaskarżony wyrok jest sprzeczny wewnętrznie oraz sprzeczny ze sporządzonym uzasadnieniem. Sąd stwierdził, że poza sporem pozostaje, iż skan wnioskowanej umowy został skarżącemu udostępniony, jednocześnie wskazując, że organ pozostał w tym zakresie w bezczynności. Dalej pełnomocnik organu podkreśla, że wnioskowane wyniki badań nie stanowią informacji publicznej. Trudno uznać, że przedmiot umowy zawieranej przez organ powinien być każdorazowo traktowany jako informacja publiczna. Z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że ekspertyzy zewnętrzne nie stanowią informacji publicznej, nie będąc wyrazem stanowiska organu. Ponadto organom władzy publicznej niezbędna jest możliwość podejmowania decyzji dopiero po zebraniu zasobu niezbędnych informacji, uzgodnieniu stanowisk i przeanalizowaniu możliwych wariantów danego rozstrzygnięcia. Dlatego od dokumentów urzędowych odróżnić należy dokumenty wewnętrzne, służące co prawda realizacji zadania publicznego, ale nie przesądzające o kierunkach działania organu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sposób sporządzenia skargi kasacyjnej powoduje konieczność przytoczenia uwag związanych z wymogami dla skargi kasacyjnej przewidzianymi w ustawie Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi. Godzi się bowiem przypomnieć, że rozpoznając skargę kasacyjną – po myśli art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329) – Naczelny Sąd Administracyjny czyni to w granicach zakreślonych przez ramy tego środka odwoławczego, gdyż jest nimi związany, biorąc pod rozwagę z urzędu tylko nieważność postępowania. Przy braku przesłanek nieważnościowych w sprawie podlegały rozpoznaniu wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut naruszenia prawa materialnego, może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z 4 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 934/12, LEX nr 1372091). Z punktu widzenia skuteczności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów podkreślenia wymaga, że przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne. Jeżeli przepis prawa składa się z kilku jednostek redakcyjnych wówczas zarzucane naruszenie należy powiązać z jego konkretną jednostką redakcyjną. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd drugiej instancji do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi kasacyjnemu dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.

Pełnomocnik zawodowy reprezentujący skarżący kasacyjnie organ nie wszystkim wskazanym wymogom sprostał. Uchybienia pełnomocnika organu co prawda nie uniemożliwiają rozpoznania skargi kasacyjnej ale znacznie ograniczają możliwość odniesienia się do sformułowanych w niej zarzutów i ograniczają ich skuteczność.

Mając na uwadze powyższe uwagi, przede wszystkim należy zauważyć, że w skardze kasacyjnej zaskarżono wyrok w całości. Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie organu nie dostrzegła jednak, że Sąd pierwszej instancji w punkcie 4 zaskarżonego wyroku oddalił w części skargę, uwzględniając w tym zakresie stanowisko organu. W zarzutach i uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie kwestionuje się tego rozstrzygnięcia.

W pierwszej podstawie kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. a w drugiej podstawie kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 145 § pkt 1 lit. c p.p.s.a. Tymczasem przedmiotem niniejszego postępowania jest bezczynność Ministra Zdrowia w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Uwzględnienie skargi na bezczynność organu następuje na podstawie przepisów art. 149 p.p.s.a. Zatem oczywistym jest, że przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. nie mają zastosowania w tego typu sprawach i nie mogły być naruszone przez Sąd, który wydał zaskarżony wyrok.

Następnie należy zauważyć, że drugim przepisem postępowania wskazanym jako naruszony jest "art. 149 p.p.s.a.". Przepis ten nie stanowi jednej zamkniętej całości, lecz składa się z siedmiu odrębnych jednostek redakcyjnych regulujących odmienne stany prawne. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie precyzuje się, który z paragrafów lub punktów został naruszony. Zatem autorka skargi kasacyjnej nie wypełniła swojego obowiązku w zakresie wskazania konkretnego przepisu naruszonego przez sąd, czym uniemożliwia rzeczową z punktu widzenia przepisów prawa ocenę tego zarzutu przez Sąd kasacyjny. Wobec tego zarzuty naruszenia przepisów postępowania należy uznać za nieskuteczne.

Odnosząc się do argumentacji skarżącego organu, Naczelny Sąd Administracyjny ubocznie wyjaśnia, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku z [...] lipca 2020 r. w zakresie udostępnienia wyników dostarczonych przez C. w ramach realizacji umowy, której skan udostępniono wnioskodawcy 26 sierpnia 2020 r. Wbrew temu co zarzuca autorka skargi kasacyjnej Sąd nie zobowiązał Ministra Zdrowia do udostępnienia wnioskodawcy wyników badań. Należy bowiem odróżnić zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku, od zobowiązania organu do udostępnienia wnioskodawcy wyników badań. Kwestia udostępnienia żądanej informacji, zależeć będzie od wyników ponownie przeprowadzonego przez organ postępowania opartego przede wszystkim o uregulowania zawarte w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego, to niezależnie od zarzucanego błędnie naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a., jako naruszony wskazano też art. 6 u.d.i.p. Tymczasem art. 6 u.d.i.p. nie stanowi jednej zamkniętej całości, lecz składa się z kilkudziesięciu odrębnych jednostek redakcyjnych regulujących odmienne stany prawne. Także w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie precyzuje się, który z ustępów, punktów lub podpunktów art. 6 u.d.i.p. został naruszony. Zatem autorka skargi kasacyjnej także tu nie wypełniła swojego obowiązku w zakresie wskazania konkretnego przepisu naruszonego przez Sąd, czym uniemożliwiła rzeczową z punktu widzenia przepisów prawa ocenę tego zarzutu przez Sąd kasacyjny. Wobec tego zarzut naruszenia art. 6 u.d.i.p. należy uznać za nieskuteczny.

Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 u.d.i.p., którego organ upatruje "w jego błędnej wykładni, tj. poprzez uznanie, że wyniki badań uzyskane od C. stanowią informację publiczną". Na poparcie swojego stanowiska powołał się na cztery orzeczenia NSA, w których stwierdzono, że ekspertyzy zewnętrzne nie stanowią informacji publicznej w szczególności z tego powodu, że należy je zakwalifikować jako dokumenty wewnętrzne, niebędące wyrazem stanowiska organu, a tym samym jako pozbawione jakiegokolwiek waloru oficjalności. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ze stanowiskiem organu nie można się zgodzić, ponieważ należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że żądane wyniki badań środków ochrony indywidualnej (półmasek filtrujących, kombinezonów, przyłbic, gogli, osłon twarzy) uzyskane od C. należy zakwalifikować jako informacje publiczne. Przytoczone przez organ orzecznictwo dotyczy odmiennych stanów faktycznych i nie może mieć odpowiedniego zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy.

Prawo do informacji zostało zagwarantowane w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zaś obejmuje ono między innymi dostęp do dokumentów posiadanych przez podmiot zobowiązany. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji RP, tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule określają ustawy i realizację powyższego przepisu stanowi właśnie ustawa o dostępie do informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej określa ustawodawca w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie (u.d.i.p.). Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu wykonującego władzę publiczną lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale także te, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Bez znaczenia jest również i to w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez dany podmiot i odnosiły się do niego bezpośrednio. Innymi słowy, dokumenty takie muszą wiązać się ze sferą faktów zaistniałych po stronie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Informacją publiczną są zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich.

Informacja publiczna odnosi się zatem do sfery faktów, które to pojęcie należy rozumieć szeroko. Analiza art. 6 u.d.i.p. wykazuje, że wnioskiem w świetle tej ustawy może być objęte pytanie o określone fakty lub o stan określonych zjawisk. Faktem jest każdą czynność i każde zachowanie organu wykonującego zadania publiczne podjęte w zakresie wykonywania takiego zadania. Jak wyraził to trafnie Naczelny Sąd Administracyjny z wyroku z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, pub. w LEX nr 78062), informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje a także inne podmioty, które tę władzę realizują w zakresie tych kompetencji. Prawo do informacji publicznej jest więc zasadą, a wyjątki od niej powinny być interpretowane ściśle (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 marca 2003 r., sygn. akt II SA 3572/02, pub. w LEX nr 144641).

Słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, że nieuzasadnione jest stanowisko Ministra Zdrowia, iż wnioskowane badania nie posiadają waloru informacji publicznej. Wnioskodawca żądał bowiem udostępnienia dokumentów będących w posiadaniu Ministra Zdrowia, dotyczących badań środków ochrony indywidualnej dostarczonych przez C. w ramach realizacji umowy zawartej z tym podmiotem na usługę przeprowadzenia badań środków ochrony indywidualnej. Wnioskowane wyniki badań zostały wytworzone ze środków publicznych, w ramach sfery działalności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, zawierają informację o środkach ochrony indywidualnej. Żądane dane są rodzajem informacji o sposobie załatwiania przez organ władzy publicznej zadania publicznego, w tym o dysponowaniu środkami publicznymi.

Minister Zdrowia nie wskazał, że żądane wyniki badań środków ochrony osobistej zostaną wykorzystane w jakiejkolwiek sformalizowanej procedurze przewidzianej w przepisach prawa. Żądanie wnioskodawcy nie dotyczy informacji zawartych w "dokumentach wewnętrznych" zgromadzonych w postępowaniu, którego zakończenie wymaga przewidzianego prawem oficjalnego stanowiska organu, lecz informacji o faktach wynikających z treści posiadanych przez organ dokumentów - wyników badań, które, czemu nie zaprzecza organ, używane są przy realizacji przewidzianych prawem zadań publicznych. Jak to już wskazano wyżej, kwalifikacja takich informacji jako publicznych jest niezależna od tego czy zostały wytworzone przez Ministerstwo Zdrowia. Bez znaczenia jest również i to w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu Ministerstwo Zdrowia. Wystarczające jest aby dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez Ministerstwo Zdrowia i odnosiły się do niego bezpośrednio. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego żądane wyniki badań przedstawione warunki spełniają, są informacją o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Odnosząc się do twierdzeń zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jakoby Minister Zdrowia, w sytuacji przyjęcia stanowiska Sądu pierwszej instancji, powinien udostępniać zakupione ze środków publicznych samochody służbowe, kanapki, komputery, długopisy itp., to autorka skargi kasacyjnej zdaje się zapominać, że przedmiotem żądania zgłoszonego w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest udostępnienie zakupionych ze środków publicznych przedmiotów (np. samochodów) lecz informacje o nabyciu i posiadaniu tych przedmiotów. Nie budzi wątpliwości, że informacje o przedmiotach nabytych ze środków publicznych są informacjami publicznymi (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) i pkt 5 lit. a) u.d.i.p.). Zatem omawiany argument nie przeczy stanowisku Sądu, że wyniki badań uzyskane za środki publiczne, stanowią informację publiczną, także jako informacja dotycząca sposobu załatwienia przez organ władzy zadania publicznego, w tym o dysponowaniu środkami publicznymi.

Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.