Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 378/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 152, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 15 ust. 2, art. 44a ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 44a ust. 2 pkt 13, art. 44c ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 46 ust. 1 pkt 3, art. 47 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: art. 28
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2014 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2014 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...], II. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., znak [...], Prezydent Miasta K. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) oraz art. 10 ust. 2, art. 11 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139 poz. 993 z późn. zm.) na wniosek J. B. wymeldował J. P., L. P., A. P. i P. P. z pobytu stałego w K. przy ul. F. C. [...] m. [...].

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] września 2014 r. wpłynął wniosek J. B. o wymeldowanie J. P., L. P., A. P. i P. P. z miejsca stałego pobytu w K. przy ul. F. S. [...] m. [...]. Wnioskodawczyni wskazała na fikcyjne zameldowanie wymienionych osób pod tym adresem. Od dnia [...] czerwca 2012 r., kiedy to uprawomocniło się postanowienie Sądu Rejonowego w K., sygn. akt [...], lokal noszący dotychczas numer [...] został oznaczony jako numer [...]. Próby porozumienia się z sąsiadami w kwestii uregulowania właściwej numeracji lokali nie przyniosły skutku, gdyż jej sąsiedzi wskazują na wysokie koszty wymiany dokumentów. W tej sytuacji organ I instancji uznał legitymację skarżącej do złożenia wniosku o wymeldowanie, gdyż wspomnianym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. dokonano jedynie częściowego zniesienia współwłasności nieruchomości, ustanawiając odrębną własność lokali mieszkalnych. Właścicielom poszczególnych lokali przysługuje natomiast nadal prawo współwłasności gruntu, na którym znajduje się budynek z wyodrębnionymi lokalami oraz części wspólne budynku. Przedstawiając ustalony w sprawie stan faktyczny, organ I instancji wskazał, że w toku składania wyjaśnień w dniu [...] października 2013 r. J. B. podniosła, iż jej wniosek miał na celu nie tyle wymeldowanie sąsiadów, co raczej usunięcie błędnego wpisu w ewidencji ludności. Powołała się ona na postanowienie z dnia [...] grudnia 2011 r., na mocy którego lokal oznaczony wcześniej nr [...], znajdujący się na parterze, został oznaczony aktualnie nr [...]. Natomiast zajmowany przez nią lokal, oznaczony obecnie jako nr [...], znajduje się na [...]. piętrze budynku. Wnioskodawczyni podnosiła, że jej sąsiedzi wiedzą o powinności wynikającej z postanowienia z dnia [...] grudnia 2011 r. , lecz uchylają się od wykonania spoczywającego na nich obowiązku, powołując się na koszty wymiany dokumentów. Natomiast zdaniem L. P., nie ma problemu zmiany numeracji lokali, gdyż zarówno ona, jak i jej mąż oraz dzieci nie mieli zamiaru uchylać się od tego obowiązku. Niemniej potrzebują oni czasu. Zakwestionowała ona również możliwość jej wymeldowania, gdyż nigdy nie opuściła lokalu nr [...]. Na podstawie wywiadu środowiskowego, przeprowadzonego przez dzielnicowego Komendy Miejskiej Policji w K., ustalono, że J., L., A. i P. P. mieszkają przy ul. F. C. [...] w lokalu położonym na parterze i oznaczonym nr [...]. Informację tę potwierdzono również w trakcie oględzin tejże nieruchomości, przeprowadzonych w dniu [...] listopada 2013 r. Wtedy też stwierdzono, że lokal nr [...] znajduje się na parterze, a lokal nr [...] – na pierwszym piętrze. Podczas wspomnianych oględzin wnioskodawczyni raz jeszcze zaznaczyła, że używanie oznaczenia nr [...] w odniesieniu do lokalu nr [...] jest niezgodne ze stanem faktycznym. Zwłaszcza, że w trakcie składania wniosków do opinii biegłego w postępowaniu przed sądem powszechnym, żadna ze stron nie wniosła zastrzeżeń co do numeracji lokali. J. P. zakwestionował legitymację J. B. do złożenia wniosku o wymeldowanie, podnosząc zarazem, że sprawę oznaczenia lokali ureguluje w terminie późniejszym po wyjaśnieniu spraw związanych z ewidencją gruntów. Świadek A. K., który sporządził opinię biegłego na potrzeby postępowania podziałowego przed sądem poweszechnym, potwierdził, że lokal nr [...] został oznaczony jako lokal nr [...], a dawna numeracja została zniesiona i jej dalsze używanie jest błędne. W opinii organu I instancji należy przyjąć, iż od dnia uprawomocnienia się postanowienia Sądu Rejonowego w K. w sprawie [...], tj. od dnia [...] czerwca 2012 r. państwo P. formalnie nie zamieszkują w lokalu, w którym są zameldowani, pomimo, iż fizycznie go nie opuścili. Zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Tak więc fakt przebywania w danym lokalu powinien być podstawowym kryterium rozstrzygającym o zameldowaniu lub wymeldowaniu. Rodzina państwa P. powinna niezwłocznie zastosować się do prawomocnego postanowienia śadu i dokonać zameldowania w lokalu, w którym faktycznie zamieszkuje, tj. w lokalu nr [...] przy ul. C. [...] w K. Państwo P. mieli wystarczająco dużo czasu aby zastosować się to tego obowiązku. Żadna z podnoszonych przez nich okoliczności nie stanowi usprawiedliwienia do zaniechania dzialań mających na celu aktualizację danych meldunkowych.

Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. L. i J. P. odwołali się od powyższej decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r.

W uzasadnieniu odwołujący się wskazali, że celem postępowania w przedmiocie wymeldowania nie jest usunięcie nieprawidłowości w danych adresowych nieruchomości czy zmiana nadanego jej przez właściwy organ w innym trybie numeru porządkowego. Zmiana numeracji lokali, dokonana postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r., nie spowodowała przy tym nabycia przez J. B. interesu prawnego w żądaniu wymeldowania ich z pobytu stałego w K. przy ul. F. C. [...] m. [...]. Oświadczenia wnioskodawczyni są nadto wewnętrznie sprzeczne, gdyż składając wyjaśnienia w dniu [...] października 2013 r., stwierdziła, że jej wniosek miał na celu nie tyle wymeldowaniu odwołujących się, co usunięcie błędnego wpisu w ewidencji ludności. Ponadto organ I instancji niewłaściwie interpretuje postanowienie z dnia [...] grudnia 2011 r., w którym nie nakazano zmiany numeru lokalu. Odwołujący się podkreślili jednocześnie, że oczekują aktualnie na utworzenie księgi wieczystej dla ich lokalu i jak tylko otrzymają wypis z tej księgi wieczystej sami dokonają zmiany numeru zajmowanego przez nich lokalu.

Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., znak [...], Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 15 ust. 2 powołanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r. w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, wyjaśniając zarazem, że postępowanie administracyjne wszczyna się na wniosek strony lub z urzędu. Mając zatem na uwadze art. 15 ust. 2 powołanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ odwoławczy uznał, że J. B. nie posiadała przymiotu strony kontrolowanego postępowania, gdyż nie była właścicielem lokalu nr [...], ani nie dysponowała do niego tytułem prawnym. Tym samym nie było również podstaw do wszczęcia niniejszego postępowania na jej wniosek. Takie postępowanie mogło być jednak wszczęte z urzędu. Niemniej zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że państwo P. nie opuścili zajmowanego przez siebie lokalu, wobec czego bezprzedmiotowe jest orzekanie o ich wymeldowaniu. Tym bardziej, że sama wnioskodawczyni oświadczyła w toku postępowania, że nie dąży do wymeldowania państwa P., lecz jedynie do usunięcia błędnego wpisu w ewidencji ludności. Tymczasem przepisy cytowanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie znajdują w ocenie organu II instancji zastosowania do porządkowania oznaczeń nieruchomości. Niemniej organ odwoławczy wskazał, że posiadacz dowodu osobistego obowiązany jest wymienić ten dokument w razie zmiany danych, które zamieszcza w dowodzie osobistym, w tym również adresu zamieszkania. Sankcją za niewykonanie tego obowiązku jest unieważnienie dowodu osobistego. Tym samym jedynie powyższa regulacja mogłaby ewentualnie znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie.

Pismem z dnia [...] marca 2014 r., podtrzymanym następnie w piśmie z dnia [...] kwietnia 2014 r., J. B. zaskarżyła powyższą decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że powinna być uznana za stronę postępowania. Podkreśliła, że domagała się wymeldowania państwa P. z pobytu stałego w K. przy ul. F. C. [...] m. [...], który niezgodnie z rzeczywistością wskazuje jako miejsce zamieszkania tych osób parę lokali mieszkalnych nr [...] i nr [...]. Lokal nr [...] zamieszkany jest bowiem wyłącznie przez jej rodzinę i stanowi wyłącznie jej własność, wobec czego skarżąca może domaga się wymeldowania osób, które w nim nie mieszkają. Jednocześnie J. B. wyjaśniła, że po częściowym zniesieniu współwłasności nieruchomości przy ul. F. C. [...] lokal nr [...] na poddaszu przestał być lokalem mieszkalnym i jako nienadający do wyodrębnienia stał się elementem części wspólnej (strychu) nowo powstałej nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym. Od tej pory lokal ten nie jest numerowany, natomiast jako lokal nr [...] oznaczony został przyznany jej na wyłączną własność lokal mieszkalny noszący wcześniej nr [...]. Skarżąca wskazała zarazem, że państwo P. bezprawnie uniemożliwiali jej dostęp do lokalu nr [...], udostępniając go nawet samowolnie osobom trzecim. Niezbędna okazała się w tej mierze interwencja komornika. Jednocześnie zameldowanie państwa P. pod adresem ul. F. C. [...] m. [...] utrudnia egzekwowanie praw przysługujących skarżącej, gdyż stwarza pozór, że jej sąsiedzi zajmują lokal nr [...] i [...]. Ponadto skarżąca zaznaczyła, że wbrew twierdzeniom organu II instancji celem oględzin przeprowadzonych w dniu [...] listopada 2013 r. było ustalenie, że dawny lokal nr [...], znajdujący się na drugim piętrze, jest obecnie częścią wspólną nieruchomości, a państwo P. nie zamieszkują w nowym lokalu nr [...]. Z informacji dostępnych w zbiorze elektronicznych ksiąg wieczystych wynika również, że państwo P. dysponują już księga wieczystą, która została założona w dniu [...] stycznia 2014 r., o czym zostali oni powiadomieni w dniu [...] stycznia 2014 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną.

Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139 poz. 993 z późn. zm.). Jak wynika zarówno z decyzji Wojewoda Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2014 r., znak [...] (k. 1-4 akt adm. organu II instancji), jak i decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2014 r., znak [...] (k. 84-86 akt adm. organu I instancji) organy administracji publicznej przyjęły, że kontrolowane postępowanie miało toczyć się w oparciu o art. 15 ust. 2 powołanej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Z tej perspektywy należy zatem na początku podzielić stanowisko wyrażone przez Wojewodę Wielkopolskiego, w świetle którego J. B. nie przysługiwałby przymiot strony w postępowaniu o wymeldowania państwa P. z pobytu stałego w K. przy ul. F. C. [...] m. [...] prowadzonym w oparciu o art. 15 ust. 2 wymienionej ustawy. Skarżąca, wbrew art. 15 ust. 2 powołanej ustawy, nie była bowiem właścicielem tego lokalu, jak i nie dysponowała do niego tytułem prawnym. Z postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] grudnia 2011 r., sygn. akt [...], wynika bowiem jednoznacznie, że współwłasność nieruchomości położonej w K. przy ul. F. C. [...] została zniesiona poprzez wydzielenie: (1) lokalu nr [...] przyznanego na własność L. P. i J. P., pozostających w ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej, (2) lokalu nr [...] przyznanego na własność J. B. oraz (3) lokalu nr [...] przyznanego na własność A. C. (k. 3 akt adm. organu I instancji). Skarżąca mogłaby tym samym wnosić o wymeldowanie jedynie osoby, która zostałaby zameldowana w lokalu nr [...].

Ponadto należy zgodzić się ze stanowiskiem organu II instancji, że w sprawie nie doszło do spełnienia przesłanek z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, od których zależy orzeczenie o wymeldowaniu danej osoby z pobytu stałego. Takie rozstrzygnięcie wymaga bowiem wykazania, że osoba ta opuściła miejsce swojego pobytu stałego, co oznacza, że nie przebywa już ona tam fizycznie (utrata corpus) oraz nie ma zamiaru skoncentrować swoich interesów życiowych w tym miejscu (utrata animus). W szczególności wymeldowanie dotyczy przypadków, gdy dana osoba zamieszkała w innym miejscu w sposób trwały i dobrowolny, nie dopełniając zarazem obowiązku meldunkowego. Nie ulega jednocześnie wątpliwości w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, że państwo P. nie opuścili lokalu mieszkalnego nr [...] (dawniej oznaczonego jako nr [...]). Fakt ten znajduje potwierdzenie w protokołach przesłuchania L. P. z dnia [...] września 2012 r. i [...] października 2013 r. (k. 16 i 69 akt adm. organu I instancji), piśmie Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w K. z dnia [...] października 2013 r., znak [...] (k. 40 akt adm. organu I instancji), protokole oględzin z dnia [...] listopada 2013 r., znak [...] (k. 70-74 akt adm. organu I instancji) oraz notatce służbowej z dnia [...] listopada 2013 r. (k. 75 akt adm. organu I instancji). Tym samym organ II instancji trafnie wskazał na brak możliwości orzeczenia o wymeldowaniu państwa P. z ich dotychczasowego miejsca zameldowania w trybie przewidzianym w art. 15 ust. 2 wymienionej ustawy.

Niemniej zarówno zaskarżona decyzja z dnia [...] lutego 2014 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2014 r. wadliwie określiły przedmiot niniejszego postępowania. Trzeba bowiem zauważyć, że w piśmie z dnia [...] września 2013 r., inicjującym to postępowanie, J. B. wniosła wprawdzie o wymeldowanie państwa P. z pobyt stałego w K. przy ul. F. C. [...] m. [...], lecz zarazem wskazała ona w uzasadnieniu na zmianę numeracji lokali w tym budynku, powstałą na skutek wydania powołanego postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] grudnia 2011 r. (k. 1 akt adm. organu I instancji). Wskazała ona ponadto, że odpowiednie zmiany zostały już naniesione do ewidencji gruntów i budynków. Co więcej, w toku przesłuchania w dniu [...] października 2013 r. skarżąca wyraźnie oświadczyła, że celem złożenia wniosku z dnia [...] września 2013 r. nie było wymeldowanie państwa P., lecz jedynie usunięcie błędnych danych zawartych w ewidencji ludności, a dotyczących adresu, w tym oznaczenia numeru lokalu. Tak właśnie określony zakres wniosku skarżącej powinien być wiążący dla organów administracji publicznej.

Należy bowiem w tym miejscu podkreślić, że instytucja wymeldowania nie jest przewidziana do usuwania nieprawidłowości w danych adresowych nieruchomości (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1232/13; wyrok NSA z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 238/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tryb postępowania, jaki został wdrożony przez organy administracji publicznej, był zatem niewłaściwy dla wniosku skarżącej z dnia [...] września 2013 r. Zastosowanie w tym przypadku powinien znaleźć art. 44c ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zgodnie bowiem z tym przepisem organy prowadzące ewidencję ludności są obowiązane do niezwłocznej aktualizacji każdej zmiany danych osobowych zawartych w zbiorach meldunkowych oraz w zbiorze PESEL. Jak wynika z kolei z art. 44a ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 44a ust. 2 pkt 13 cytowanej ustawy, zbiór meldunkowy obejmuje zbiór danych stałych mieszkańców, na który składa się m.in. informacja o adresie zameldowania na pobyt stały. Jednocześnie w myśl art. 46 ust. 1 pkt 3 wymienionej ustawy ewidencję ludności w formie gminnych zbiorów meldunkowych prowadzi organ gminy, którym wedle art. 45 ust. 1 tejże ustawy jest wójt, burmistrz albo prezydent miasta.

Tym samym właściwym trybem do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2013 r. był tryb aktualizacji danych ewidencyjnych, przewidziany w art. 44c ust. 1 powołanej ustawy. Zgodnie z art. 47 ust. 1 cytowanej ustawy, organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. W tym wypadku postępowanie kończy się poprzez dokonanie czynności materialno-technicznej, polegającej na zmianie odpowiednich danych ewidencyjnych. Niemniej w art. 47 ust. 2 wymienionej ustawy wskazano, że jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwym organ gminy. W tym ostatnim przypadku sprawa powinna być załatwiona poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Należy przy tym zauważyć, że w myśl art. 48 tejże ustawy organ gminy może żądać od osoby, której dotyczy obowiązek meldunkowy, przedstawienia w określonym terminie danych niezbędnych do zaktualizowania ewidencji.

Powyższe stanowisko jest również podzielane w orzecznictwie (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Go 825/13; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 83/12 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc dotychczasowe uwagi do specyfiki niniejszej sprawy, należy zatem uznać, że pismo skarżącej z dnia [...] września 2013 r. było w istocie wnioskiem o aktualizację we trybie art. 44c ust. 1 powołanej ustawy danych ewidencyjnych poprzez usunięcie niezgodnego z rzeczywistością oznaczenia numeru lokalu zajmowanego przez państwo P. Ponieważ zagadnienie to nie ma charakteru bezspornego i wiązało się ze zmianą wspomnianej numeracji, dokonaną postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r., niezbędne było przeprowadzenie postępowania w ramach art. 47 ust. 2 cytowanej ustawy, które powinno zakończyć się wydaniem decyzji o aktualizacji danych zawartych w ewidencji ludności albo o odmowie takiej aktualizacji. Trzeba jednocześnie zauważyć, że organ I instancji w znacznej mierze gromadził materiał dowodowy właśnie w kierunku wydania takiego orzeczenia, czemu miało służyć w szczególności ustalenie, jakim pomieszczeniom w budynku przy ul. F. C. [...] w K. odpowiadają poszczególne numery lokali oraz na czym polegała zmiana numeracji tych lokali, powstała na skutek wydania postanowienia z dnia [...] grudnia 2011 r.

Należy poza tym wskazać, że w ramach postępowania prowadzonego z art. 44c ust. 1 powołanej ustawy nie stosuje się art. 15 ust. 2 tejże ustawy dla określenia kręgu podmiotów legitymujących się przymiotem strony. W tym zakresie zastosowanie znajduje ogólny przepis art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z tej perspektywy trzeba zatem stwierdzić, że J. B. przysługuje przymiot strony postępowania w sprawie aktualizacji danych ewidencyjnych. Potrzeba wymienionej aktualizacja danych ewidencyjnych jest bowiem bezpośrednim skutkiem postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] grudnia 2011 r. J. B. jako uczestniczka postępowania podziałowego i adresatka wymienionego postanowienia ma interes prawnym w zapewnieniu realizacji wszystkich skutków orzeczenia sądu. Odpowiednie oznaczenie lokali wchodzących w skład budynku przy ul F. C. [...] w K. zapewnia w istocie prawidłowe urzeczywistnienie praw przyznanych skarżącej w tym orzeczeniu.

Podsumowując, organy administracji publicznej wadliwie określiły w rozpatrywanej sprawie przedmiot i tryb postępowania, kwalifikujac pismo skarżącej z dnia [...] września 2011 r. jako wniosek o wymeldowanie państwa P. w trybie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, gdy tymczasem pismo to powinno być zakwalifikowano jako wniosek o aktualizację danych zawartych w ewidencji ludności – adresu zameldowania państwa P. Uchybienie to miało istotne znaczenie, gdyż skutkowało wydaniem nieprawidłowego rozstrzygnięcia i odmową przyznania skarżącej statusu strony postępowania w zaskarżonej decyzji Wojewody oraz błędnym zastosowaniem art. 15 ust. 2 ustawy w decyzji organu i instancji. Kwestionowane decyzje nie mogły się zatem ostać w obrocie prawnym.

W tej sytuacji należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylić zaskarżoną decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2014 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2014 r. z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 2, art. 44c ust. 1, art. 47 ust. 1 i 2 oraz art. 48 powołanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, oraz z uwagi na naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 28 k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 2 i art. 44c ust. 1 cytowanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Rozpatrując ponownie sprawę organy administracji publicznej powinny rozpatrzyć wniosek z dnia [...] września 2011 r. we właściwym trybie poprzez odwołanie się do przepisów o aktualizacji ewidencji ludności,

Sad orzekł o kosztach postepowania na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a., a o wykonalności zaskarżonej decyzji – na mocy art. 152 p.p.s.a.