Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 642/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 53 ust. 3, art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: § 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa WSA Paweł Zaborniak /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 października 2020 r. sprawy ze skargi B. Ś. i W. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B.Ś. i W.Ś. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO) z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] wydana w sprawie ustalenia warunków zabudowy, na rzecz inwestora A.C.

Z akt sprawy wynika, że po rozpoznaniu wniosku A.C. Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...], ustalił warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn.: Budowa budynku handlowego oraz myjni bezdotykowej na terenie działek nr ewid. 942/1, 924/2 w C., gmina [....].

Organ stwierdził, że zostały łącznie spełnione obligatoryjne przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 293, zwanej dalej: "u.p.z.p."). Projekt decyzji sporządzony został przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia i uzgodniony z właściwymi organami. W postępowaniu dokonano analizy w wyniku której stwierdzono, że warunek utrzymania ładu przestrzennego dla zamierzenia inwestycyjnego jest możliwy do spełnienia przy uwzględnieniu określonych decyzją parametrów i wskaźników. Jako niezasadne uznano zgłoszone w toku postępowania zarzuty stron a dotyczące naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa i kontynuacji funkcji, a także zlokalizowania planowanego przedsięwzięcia na terenie przez który przebiega linia wysokiego napięcia oraz dotyczące lokalizacji zjazdu z drogi wojewódzkiej. Wójt wyjaśnił, że na terenie analizowanym znalazły się działki mieszkańców, którzy prowadzą działalność usługowa i handlową. Budowa budynku handlowego i bezdotykowej myjni samochodowej zlokalizowane przy drodze powiatowej, w bliskim sąsiedztwie nowej obwodnicy C. stanowi kontynuację funkcji na analizowanym terenie i będzie usługą zaspokajającą bieżące potrzeby mieszkańców w gminie wiejskiej.

Odwołanie od tej decyzji złożyli B. i W.Ś. wnioskując o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucili, że decyzja narusza art. 61 ust. 1 u.p.z.p., poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja spełnia obligatoryjne przesłanki do wydania decyzji, w sytuacji gdy pobieżna ocena stanu faktycznego i prawnego prowadzi do wniosku przeciwnego. Wskazali na naruszenie art. 53 ust. 3 u.p.z.p. poprzez błędnie wykonaną analizę urbanistyczno-architektoniczną oraz naruszenie § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588 – zwane dalej "rozporządzeniem") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne stwierdzenie, że planowane zamierzenie nawiązuje do zabudowy na sąsiednich działkach w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych i intensywności wykorzystania terenu. Odwołujący zarzucili także naruszenie art. 9, art. 11, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przyczyn rozstrzygnięcia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2020 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., utrzymało w mocy opisaną wyżej decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu przedstawiono stan faktyczny sprawy oraz przytoczono obowiązujące przepisy prawa. Uznano, że analiza decyzji i zalegających w sprawie dokumentów prowadzi do wniosku, że stawiane przepisami prawa wymogi zostały spełnione, co obligowało organ I instancji do ustalenia warunków zabudowy. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji, a także odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że z przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że nieruchomości położone w obszarze analizowanym mają zróżnicowane funkcje - są to nieruchomości w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, zabudowie zagrodowej gospodarstw rolnych, zabudowie usługowej, obiekty infrastruktury technicznej oraz drogi publiczne i wewnętrzne. Planowana zabudowa, polegać ma na budowie budynku funkcji handlowej i usługowej, zatem zdaniem SKO, taka funkcja planowanego budynku wpisuje się w kontynuację funkcji obiektów już istniejących w obszarze analizowanym i nie pozostaje z nimi w sprzeczności. Analiza uprawnia do wniosku, że projektowana inwestycja będzie odpowiadać zastanemu na analizowanym terenie sposobowi zagospodarowania terenu i użytkowania obiektów.

Wskazało także, że z części tekstowej analizy wynika, że określone decyzją parametry zabudowy zostały ustalone zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu i korespondują z występującymi w obszarze analizowanym cechami zagospodarowania terenu i gabarytami obiektów (które są wyznaczone przez parametry takie jak szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, czy też wysokość głównej kalenicy dachu). Zostały one wyznaczone w sposób respektujący zasady określone w przepisach § 4 - § 8 rozporządzenia. Planowana inwestycja nie będzie naruszać istniejącego ładu architektonicznego i będzie harmonizować z istniejącą już zabudową, kontynuując zastany na tym terenie sposób użytkowania obiektów, jak również ich cechy zabudowy, nie będzie naruszać zasady dobrego sąsiedztwa.

Spełnione także zostały pozostałe przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Istniejące na terenie inwestycji uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego (inwestor przedłożył wraz z wnioskiem wymagane oświadczenia dysponentów sieci wodociągowej i kanalizacyjnej oraz sieci gazowej i energetycznej o zapewnieniu możliwości przyłączenia do nich projektowanego budynku). Teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, działka budowlana nie wymaga zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze. Analiza charakteru inwestycji oraz uwarunkowań obszaru analizowanego prowadzi do wniosku, że lokalizacja planowanej inwestycji nie będzie naruszać regulacji zawartych w przepisach odrębnych. Projekt decyzji sporządzony został przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia.

Według Kolegium postępowanie zostało przeprowadzone przy zachowaniu gwarancji procesowych. Należycie został ustalony krąg podmiotów mających interes prawny w sprawie, którym przysługuje przymiot strony. Wyjaśniono, że w postępowaniu odwoławczym poszerzenie kręgu stron postępowania jest wynikiem analizy uprawnień właścicielskich, która nie musi się ograniczać jedynie do bezpośredniego sąsiedztwa. SKO stwierdziło, że zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu, nie narusza prawa własności i uprawnień właścicielskich, nie stanowi podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych. Jej celem jest wytyczenie podstawowych kierunków projektowanej inwestycji. Decyzja taka ma charakter związany, co oznacza, że zgodność z normami prawa jest warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania pozytywnej decyzji.

Skargę na opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyli B.Ś. i W.Ś. domagając się uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...] oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Kwestionowanej decyzji zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że planowana inwestycja spełnia obligatoryjne przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy pobieżna ocenia stanu faktycznego i prawnego sprawy prowadzi do przeciwnych wniosków;

- art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zakresie błędnego przyjęcia, że została zachowana zasada tzw. "dobrego sąsiedztwa" albowiem planowana zabudowa w ocenie organu odwoławczego "wpisuje się w kontynuację obiektów już istniejących w obszarze analizowanym i nie pozostaje z nimi w sprzeczności";

- art. 53 ust 3 u.p.z.p. poprzez uznanie, że analiza urbanistyczno-architektoniczna stanowiąca załącznik nr 2 do decyzji, jest wewnętrznie sprzeczna, bowiem przez teren objęty planowaną inwestycją przebiega linia wysokiego napięcia 110 kV ze strefą ochronną wynoszącą 15m wykluczającą możliwość umieszczenia jakiegokolwiek obiektu budowlanego;

- § 3 ust. 1 rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowane i w konsekwencji błędne stwierdzenie, że planowane zamierzenie inwestycyjne nawiązuje do zabudowy na sąsiednich działkach w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych oraz intensywności wykorzystania terenu, w sytuacji gdy analiza urbanistyczna przeprowadzona została w nieprawidłowy sposób i prowadzi do wniosków odmiennych.

Skarżący zarzucili także naruszenie przepisów postępowania - tj. art 9 w zw. z art 11 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw oraz przyczyn rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji i niewskazania w sposób precyzyjny dowodów, na których Organ odwoławczy się oparł; naruszenie art. 77 k.p.a., polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, poprzez błędną ocenę dokonaną przez organ odwoławczy, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wyczerpujący i został rozpatrzony w taki sposób, że pozwala na utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji; naruszenie art. 7 i art. 80 k.p.a., poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Skarżący podkreślili, że już sama okoliczność, że przez teren objęty planowaną inwestycją przebiega linia wysokiego napięcia 110 kV wyklucza możliwość umieszczenia jakiegokolwiek obiektu budowlanego, a tym bardziej myjni samochodowej. Zgodnie z obowiązującymi przepisami w takim przypadku tzw. strefa ochronna wynosi 15m od skrajnych przewodów linii energetycznej.

W trakcie prowadzonego postępowania organ nie wykazał, czy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Wbrew twierdzeniom organów w obszarze analizowanym znajduje się tylko i wyłącznie zwarta zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, która powoduje, iż obiekty budowlane o charakterze mieszkaniowym zlokalizowane są na stosunkowo małych powierzchniach działek i w zwartej zabudowie. Wymiary i kształt działek nr 942/1 i 942/2 objętych wnioskiem wykluczają możliwość posadowienia obiektu handlowo-usługowego, a tym bardziej myjni bezdotykowej.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 15 września 2020 r. Skarżący podtrzymali w całości zarzuty podniesione w skardze, dołączyli jednocześnie dokumentację fotograficzną oraz listę z podpisami mieszkańców sprzeciwiających się planowanemu przedsięwzięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga została przez Sąd oddalona w całości, bowiem nie okazała się uzasadniona.

Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uprawniony jest stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Przedmiotem rozpoznanej skargi Strony uczyniły decyzję SKO wydaną w oparciu o przepisy prawa materialnego wyrażone w ustawie z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293; zwana dalej u.p.z.p.), a dotyczące ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

W myśl art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w przypadku gdy dla inwestowanego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (m.p.z.p.), wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, w szczególności jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu - zasada dobrego sąsiedztwa. Najogólniej rzecz biorąc zasada dobrego sąsiedztwa stawia przed inwestorem konieczność takiego ukształtowania nowej zabudowy, aby współgrała ona ze stanem wyznaczonym w obszarze najbliższego sąsiedztwa, pod względem wypełnianych funkcji, zagospodarowania oraz formy architektonicznej planowanej inwestycji.

Badanie spełnienia wymogów dobrego sąsiedztwa odbywa się obowiązkowo przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, poprzez analizę istotnych dla prawa uwarunkowań istniejącego stanu zagospodarowania terenu. W tym celu wokół terenu objętego wnioskiem wyznacza się tzw. obszar analizowany. Legalną definicję tego obszaru wyraża § 2 pkt 4 przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588, dalej zwane rozporządzeniem). Obszar analizowany jest istniejącym stanem zagospodarowania terenów sąsiadujących z obszarem inwestowanym, wyznaczającym organom pole dla sformułowania wniosku o spełnieniu warunku dobrego sąsiedztwa oraz władczego kształtowania wymogów dotyczących planowanej inwestycji. Prawidłowe wyznaczenie tego obszaru, ma zasadnicze znaczenie dla rzetelności samej analizy oraz jej wyników, a tym samym dla rozstrzygnięcia sprawy zgodnie wymogami z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. tj. zasadą "dobrego sąsiedztwa".

Nie okazały się zasadne zarzuty skargi podnoszące naruszenie przez Organy przepisów postępowania administracyjnego regulujących postępowanie wyjaśniające w postaci art. 7, art. 77 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.). Organy obu instancji podjęły bowiem wymagane w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy działania analityczne, które potwierdziły wypełnienie wszystkich ustawowych wymogów niezbędnych do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Wbrew twierdzeniom stron skarżących wykazano także zachowanie wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy zasady "dobrego sąsiedztwa".

Wydanie przez Wójta Gminy decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r., poprzedziło sporządzenie w postaci tekstowej oraz graficznej analizy urbanistyczno architektonicznej skoncentrowanej prawidłowo na działkach sąsiadujących z terenem inwestowanym. Z tej niezbędnej w procesie określania warunków zabudowy i zagospodarowania dokumentacji wynika niezbicie, iż planowana przez inwestora budowa budynku handlowego oraz myjni bezdotykowej na terenie działek 942/1, 942/2, zlokalizowana jest przy drodze powiatowej. Obiekty o jakich mowa nie należą do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Funkcją planowanej zabudowy jest funkcja handlowo – usługowa, przeznaczona dla zaspokajania potrzeb użytkowników pojazdów mechanicznych. Projektowane usługi zlokalizowane są z uwagi na swą charakterystykę w ścisłym pobliżu siatki dróg publicznych. Z części graficznej analizy wynika w sposób bezsprzeczny, iż w granicach obszaru analizowanego znajdują się obiekty wykorzystywane do prowadzenia usług i handlu, a zlokalizowane na działkach o nr 943/4 oraz 1149/8 i dostępne z tej samej drogi publicznej. Mogą być to obiekty będące siedzibą przedsiębiorców zajmujących się działalnością usługowo-handlową, co oznacza że funkcja tych obiektów jest zbieżna z przeznaczeniem nowoprojektowanej zabudowy. Prawdą jest, iż w granicach obszaru analizowanego dominuje funkcja zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (potwierdza to także dokumentacja fotograficzna przedstawiona przez strony skarżące w toku postępowania przed WSA, kopie załączone do pisma procesowego z dnia 15 września 2020 r.), jednakże nie przekreśla ona możliwości zaplanowania obiektów o przeznaczeniu handlowo – usługowym, z uwagi na istnienie takich obiektów w obszarze poddanym analizie, a także ze względu na uzupełniające dla zabudowy mieszkaniowej funkcje myjni samochodowej.

Wypowiedziane w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wyrażenie kontynuacja funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, należy interpretować rozszerzająco, zgodnie z wykładnią systemową, która to wykładnia powinna ukierunkować organ na rozstrzyganie wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela bądź inwestora w celu jak najpełniejszej realizacji zasady wolności budowlanej. Zdaniem Sądu, przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być zaprojektowanie inwestycji ewidentnie sprzecznej z ustaloną w obszarze analizowanym funkcją zagospodarowania terenu. Dlatego A. Despot-Mładanowicz trafnie wywodzi, iż zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym (np. budownictwa jednorodzinnego), a wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy tego samego rodzaju (np. wielorodzinnego), oczywiście uwzględniając wymogi ładu przestrzennego (patrz. szerz. A. Despot-Mładanowicz [w:] Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, Gdańsk 2019 r., art. 61, oraz podane przez autora orzecznictwo sądowoadministracyjne). Analogiczne stanowisko wypowiedziało SKO w skontrolowanej przez WSA decyzji.

Zatem usytuowanie terenu inwestycji przy drodze powiatowej, z której dostępne są obiekty wykorzystywane dla działalności usługowo-handlowej, oznaczało w niniejszej sprawie zaistnienie ustawowego wymogu kontynuacji funkcji, parametrów cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Należy podkreślić, iż organ I instancji należycie w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się do tej kwestii, stwierdzając że na płaszczyźnie analizy należy uwzględnić nie tylko zabudowę zlokalizowaną wzdłuż drogi powiatowej, ale także jej kontynuację w postaci drogi wojewódzkiej, krajowej oraz obwodnicy C., gdyż tworzy ona określoną całość urbanistyczną. Nie bez racji zauważa się też, że wzdłuż dróg obecna i zrozumiała jest tendencja do budowy budynków usługowych (przede wszystkim dla posiadaczy pojazdów mechanicznych), przemysłowych magazynowych. Wysoki poziom hałasu, spalin oraz tranzyt przy drogach publicznych może wypierać zabudowę mieszkaniową - jednorodzinną. Innymi słowy, bezpośrednie sąsiedztwo drogi publicznej (drogi powiatowej) wydaje się naturalną lokalizacją dla projektowanego profilu działalności myjni.

Organ odwoławczy odniósł się w sposób wymagany przepisami do podnoszonych w tym zakresie zarzutów stwierdzając w ślad za ustaleniami analizy urbanistycznej, że funkcja planowanego budynku wpisuje się w kontynuacje funkcji obiektów już istniejących w obszarze analizowanym i nie pozostaje z nimi w sprzeczności. Przedłożona analiza uzasadnia wniosek o tym, iż inwestycja będzie odpowiadać zastanemu w terenie bezpośrednio sąsiadującym, sposobowi zagospodarowania i użytkowania obiektów budowlanych. Z tych przyczyn nie mogło nastąpić naruszenie § 3 rozporządzenia, gdyż planowane zamierzenie inwestycyjne nawiązuje do zabudowy na sąsiednich działkach, a ustalone w decyzji parametry architektoniczne i urbanistyczne zostały ustalone w sposób wymagany przez wyżej wskazane przepisy wykonawcze.

Sąd po przeanalizowaniu tekstu dokumentu analizy oraz załącznika graficznego na mapie stwierdza, że warunki szczegółowe zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowa w zakresie linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, geometrii dachu, zostały dookreślone w oparciu o szczegółowo ustalone i przeanalizowane parametry obiektów położonych w granicach obszaru analizowanego. Uzasadnienie poszczególnych parametrów jest wyczerpujące, a co najważniejsze znajduje potwierdzenie w regulacjach wykonawczych do u.p.z.p.

Rozpoznana przez Sąd skarga podkreśla także naruszenie prawa materialnego w postaci art. 53 ust. 3 u.p.z.p. Decyzja według Stron oparta jest na wewnętrznie sprzecznej analizie urbanistyczno – architektonicznej, albowiem przez teren objęty planowaną inwestycją przebiega linia wysokiego napięcia 110 kV ze strefą ochronną wynoszącą 15 m, która wyklucza możliwość umieszczenia jakiegokolwiek obiektu budowlanego. Zdaniem Sądu, SKO odpowiadając na analogiczne zarzuty odwołania słusznie stwierdza brak naruszenia wyżej przytoczonej normy u.p.z.p., gdyż o możliwości realizacji inwestycji w związku z istniejącą linią wysokiego napięcia informuje bezpośrednio pismo A S.A. z dnia [...] grudnia 2019 r. W świetle treści tego pisma dysponent linii energetycznej nie wyraził zgody na lokalizację pod lub w pobliżu tej linii myjni samochodowej z używanymi urządzeniami wyrzucającymi strugę wody pod ciśnieniem, ponieważ może prowadzić to do zagrożenia życia, nie tylko osoby obsługującej lecz osób postronnych przebywających w pobliżu. Dlatego przed przystąpieniem do jakichkolwiek prac wskazane jest dokonanie analizy zaistniałej sytuacji oraz uzgodnienie szczegółowych rozwiązań z A S.A. Oddział [...] - wydział zarządzania majątkiem sieciowym. Treść tego pisma znajduje wyraźne odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu decyzji Wójta Gminy dotyczącym warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. W decyzji tej stwierdza się w punkcie 3.1a, że z uwagi na sąsiedztwo napowietrznej linii energetycznej wysokich napięć wytyczne właściciela linii także w zakresie odległości zabudowy od skrajnych przewodów należy traktować jako nadrzędne w sprawie. Nie można zgodzić się twierdzeniem, że A S.A. całkowicie wykluczyła możliwość zabudowy terenów działek o nr 942/1 i 942/2 w C. w sposób planowany przez inwestora, a jedynie zaznaczyła bezwzględną konieczność uzgodnienia szczegółowych rozwiązań projektowanej inwestycji względem istniejącej infrastruktury energetycznej z odpowiednią merytoryczną komórką Spółki.

Sąd zwraca też uwagę, iż w świetle załącznika graficznego nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy, strefa ochronna od napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokich napięć nie pokrywa całego terenu planowanej inwestycji (granice działek nr 942/1 i 942/2), zatem ze względu na typowo planistyczny charakter zakończonego postępowania nie można na tym wstępnym etapie wykonania przedsięwzięcia automatycznie wykluczyć dopuszczalności jego lokalizacji. Ustalanie dokładnego położenia poszczególnych obiektów oraz ich wymiarów, w tym odległości od linii energetycznej, stosowanych zabezpieczeń, będzie następować w ramach postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę. Dopiero to postępowanie ostatecznie rozstrzygnie o możliwości zmaterializowania się planów Inwestora. Charakter decyzji o warunkach zabudowy został trafnie uwypuklony przez SKO zatem nie jest konieczne powtarzanie tych wyjaśnień.

Nie zostały również potwierdzone nieprawidłowości co do niezrealizowania przez Organ I instancji dyspozycji § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. z 2003 nr 164 poz. 1589). W pkt 3.2 rozstrzygnięcia decyzji o tytule : Ustalenie warunków obsługi w zakresie komunikacji oraz uzbrojenia terenu inwestycji, zobowiązano bowiem inwestora do zapewnienia minimalnie dwóch miejsc parkingowych na każde 100 m² powierzchni użytkowej w części usługowo-handlowej ogólnodostępnej przy uwzględnieniu przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Także zastrzeżenia dotyczące położenia inwestycji przy ruchliwej drodze nie okazały się uzasadnione wobec dokonanego przez zarządcę drogi powiatowej uzgodnienia projektu decyzji Wójta, co nastąpiło na mocy postanowienia Powiatowego Zarządu Dróg w [...] z dnia [...] września 2019 r., znak [...]. Stwierdzono w nim jednoznacznie, że planowana inwestycja nie narusza praw zarządcy drogi.

Podsumowując, należało uznać, że decyzje Organów obu instancji są legalne zarówno pod względem procesowym jak i materialnoprawnym. Ustalony stan faktyczny pozwalał też na zastosowanie właściwie dobranych przez organy przepisów prawa materialnego i nieuwzględnienie przez SKO w istocie niezasadnych zarzutów odwołania. Prawidłowo zastosowano więc art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymując w mocy decyzję Wójta Gminy. Zatem skontrolowane rozstrzygnięcia powinny pozostać w obrocie prawnym. Sąd nie dostrzegł takich mankamentów, które obligowałoby go do uwzględnienia wniesionej skargi z urzędu na zasadzie art. 134 § 1 P.p.s.a.

Z przedstawionych przyczyn należało orzec o oddaleniu w całości wniesionej skargi, na podstawie art. 151 P.p.s.a.