Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1389/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 21  § 1 pkt 2, art. 165a § 1, art. 208 § 1, art. 210 § 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 1a pkt 1-2, art. 2 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 2-3, art. 3 pkt 5
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Anna Dumas (sprawozdawca), Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia WSA del. Sławomir Presnarowicz, Protokolant Tomasz Jankowski, po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 lutego 2011 r. sygn. akt I SA/Łd 1299/10 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 3 września 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. K. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 1299/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 3 września 2010 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r.

Stan sprawy Sąd pierwszej instancji przedstawił następująco:

Decyzją z dnia 19 lipca 2010 r. Burmistrz Miasta T. umorzył postępowanie w sprawie ustalenia M. K. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. ze względu na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że skarżący, prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowe "M.", wynajmował od W. część nieruchomości gruntowej tej spółki, oznaczonej w planie podziału stanowisk jako stanowisko K-130 na nieruchomości położonej w T. przy Al. [...]. Wskazano, że na wynajmowanym gruncie posadowione są przenośne pawilony handlowe. Skarżący złożył w dniu 26 maja 2010 r. informację w sprawie podatku od nieruchomości, w której zadeklarował do opodatkowania budowlę o wartości 8.000,00 zł. Decyzją z 19 lipca 2010 r. Burmistrz Miasta T. umorzył postępowanie w sprawie ustalenia M. K. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok ze względu na zaistniałą bezprzedmiotowość postępowania.

Odnosząc się do odwołania skarżącego do powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że z decyzji Starosty L. w sprawie pozwolenia na budowę z dnia 14 maja 2004 roku Nr [...] oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 czerwca 2007 roku Nr [...] w sprawie pozwolenia na użytkowanie, posadowione na targowisku pawilony, stanowią przenośne pawilony kontenerowe, posadowione pod istniejącymi wcześniej wiatami handlowymi, przeznaczone do użytkowania przez najemców stanowisk handlowych. Wskazano, że z oceny technicznej przenośnego pawilonu handlowego usytuowanego pod istniejącymi wiatami sporządzonej dla przedmiotowego pawilonu handlowego wynika, iż jest on ustawiony pod istniejącymi wiatami i posadowiony na poduszkach betonowych ustawionych na istniejącym podłożu betonowym pokrytym asfaltem. Zdaniem SKO pawilon handlowy skarżącego nie jest ani budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., dalej u.p.o.l.) ani też gruntem, zatem dla sprawy kluczowe jest ustalenie, czy pawilon handlowy podlega opodatkowaniem podatku od nieruchomości jako budowla w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Powołując się na treść art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej Prawo budowlane), a także bogate orzecznictwo sądów administracyjnych, SKO stwierdziło, że pawilon skarżącego nie mieści się w pojęciu budowli w rozumieniu art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego. Przyjęto, że przenośny pawilon handlowy kontenerowy mieści się w dyspozycji art. 3 pkt 5 in fine Prawa budowlanego, gdyż nie jest trwale związany z gruntem, a także stanowi obiekt kontenerowy wskazany wprost w przykładowym wyliczeniu zawartym w tym przepisie. Zdaniem organu przenośny pawilon handlowy kontenerowy należy uznać za tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 in fine Prawa budowlanego, a jednocześnie przedmiotowy pawilon handlowy nie jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego. Przyjęcie, że przedmiotowy pawilon stanowi tymczasowy obiekt budowlany, niebędący budowlą w rozumieniu Prawa budowlanego, oznacza, że nie jest także budowlą w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., a w niniejszej sprawie nie istnieje przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zarzucił naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że pawilon handlowy skarżącego nie stanowi budowli związanej z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, a jedynie jest to tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 in fine ustawy;

- art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że pawilon handlowy skarżącego nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż nie jest budowlą w rozumieniu art. 1a ust.1 pkt 2 ustawy;

- art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez zaniechanie zastosowania powołanego przepisu i błędne uznanie przez organ, że skoro przedmiotowy pawilon nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości to bezprzedmiotowe jest rozstrzyganie kto jest właścicielem, posiadaczem samoistnym, czy też zależnym pawilonu;

- art. 16 u.p.o.l. poprzez zaniechanie jego zastosowania;

- art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego poprzez gołosłowne uznanie, że pawilon handlowy skarżącego jest tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu ww. ustawy;

2) przepisów prawa formalnego w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia w sprawie, tj.:

-art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej Op.).poprzez zaakceptowanie umorzenia przez organ I instancji postępowania wobec jego bezprzedmiotowości, podczas gdy nie zachodzą przesłanki z art. 208 § 1,

-art. 21 § 1 pkt 2 w związku z art. 6 ust. 7 O.p. poprzez błędne uznanie braku podstaw do wydania skarżącemu decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego,

-art. 187 § 1 O.p. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie i w konsekwencji nie przeprowadzenie przez organ dowodu istotnego z punktu widzenia oceny przedmiotu opodatkowania, to jest dowodu z opinii biegłego specjalisty z zakresu budownictwa,

-art. 191 O.p. poprzez sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i w istocie całkowicie gołosłowne ustalenie, że pawilon skarżącego nie jest ani budynkiem ani budowlą związaną z prowadzoną działalnością, tylko tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego,

- art. 122 O.p. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym oraz ostateczne zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego specjalisty z zakresu budownictwa,

-art. 210 § 4 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez nie wskazanie żadnych faktów, które organ uznał za udowodnione i żadnych, którym dał wiarę oraz przyczyn odmówienia wiarygodności w zakresie dotyczącym tego, że skarżący nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości,

-art. 233 § 1 pkt 2 O.p. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy odwołanie zasługiwało na uwzględnienie.

W ocenie skarżącego organ wadliwie przyjął, iż wskazany w informacji podatkowej pawilon handlowy nie jest budowlą związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tymczasowym obiektem budowlanym, który nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Podniesiono ponadto, że zakwalifikowanie pawilonu do kategorii tymczasowych obiektów budowlanych, wymagało uprzedniej opinii biegłego z zakresu budownictwa, podobnie zresztą jak ustalenie, czy przedmiotowy pawilon stanowi budowlę.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), uznając, że rację miały organy podatkowe stwierdzając, że przenośny pawilon handlowy nie jest trwale związany z gruntem. Wskazują na to oprócz nazwy, akcentującej tymczasowy, nietrwały charakter związania z podłożem, także zapisy w dokumentacji technicznej przedłożonej przez stronę, a w szczególności te jej fragmenty, które mówią, że pawilon został posadowiony na poduszkach betonowych ustawionych na istniejącym podłożu betonowym pokrytym asfaltem (str. 3 oceny technicznej przenośnego pawilonu handlowego). Zdaniem Sądu pierwszej instancji wymienione cechy przesądzają o braku trwałego połączenia pawilonu z gruntem, a to spostrzeżenie nie wymagało żadnej wiedzy specjalnej i jest ono wynikiem pojmowania budowli, jako czegoś więcej niż lekkiego obiektu łatwo przemieszczalnego i podlegającego rozbiórce bez ingerencji w elementy, które nie są powiązane w sposób trwały z gruntem. W odniesieniu do pawilonu skarżącego, oparta na załączonej dokumentacji technicznej, ocena jego charakteru była uprawniona i nie wymagała wiadomości specjalnych, organy mogły jej dokonać samodzielnie. Przeprowadzona, zgodnie z sugestiami strony, ewentualna opinia biegłego w rzeczy samej musiałaby wkroczyć w sferę wykładni prawa pozostawionej organom stosującym prawo i dociekającym jego znaczenia dla urzeczywistnienia danej normy prawnej. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że przyjęcie stanowiska skarżącego, że budowlą jest każdy obiekt budowlany, także o charakterze tymczasowym, prowadziłby do sytuacji, w której każdy obiekt budowlany byłby budowlą w rozumieniu art. 2 ust 1 pkt 3 u.p.o.l. W ocenie Sądu ustawodawca podatkowy określając w art. 2 ust. 1 u.p.o.l. przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości traktował zawarte tam wyliczenie jako zamknięte, a odsyłając do regulacji Prawa budowlanego w zakresie pojęcia budowla, nakazywał skorzystanie z zawartych w nim regulacji w sposób ścisły, ograniczony, bez możliwości dokonywania jakiejkolwiek wykładni rozszerzającej na inne instytucje tam zawarte, służące bez wątpienia innym celom niż ustawa podatkowa. Z tego punktu widzenia brak jest podstaw do uznawania za budowlę, w rozumieniu ustawy podatkowej, także tymczasowego obiektu budowlanego.

Sąd pierwszej instancji za chybiony uznał także zarzut naruszenia art. 208 § 1 O.p. Skoro bowiem skarżący złożył informację w sprawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości opisanej przez siebie budowli, organ pierwszej instancji miał prawo i obowiązek wszcząć postępowanie podatkowe, którego celem było ustalenie wszystkich elementów stosunku prawno-podatkowego. W sytuacji, gdy organ stwierdził brak przedmiotu postępowania, słusznie uznał to postępowanie za bezprzedmiotowe i umorzył je. Nie uwzględniono także zarzutów naruszenia art. 122, 187 § 1 i art. 191 O.p. Sąd uznał, że stan faktyczny został przez organy ustalony prawidłowo, bez potrzeby dalszego gromadzenia dowodów, w szczególności w postaci opinii biegłego do spraw budownictwa, a poczynione ustalenia są chronione zasadą swobodnej oceny dowodów, której organ odwoławczy sprostał dokonując analizy, a później oceny zebranego materiału dowodowego. Z kolei art. 21 § 1 pkt 2 O.p., podobnie jak art. 233 O.p. nie mógł zostać naruszony, gdyż zasadnie nie został on przez organy zastosowany, z uwagi na wykazaną bezprzedmiotowość postępowania. Podobnie w przypadku zarzutu uchybienia art. 16 u.p.o.l. Przepis ten nie został zastosowany przez organy, bowiem brak przedmiotu opodatkowania wykluczał taką możliwość. Ponadto wbrew zastrzeżeniom zgłoszonym w skardze, uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 210 § 4 O.p.

W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżący wniósł o jego uchylnie w całości oraz o zasądzenie od organu odwoławczego na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 i pkt 1 Prawa budowlanego przez nie uwzględnienie skargi skarżącego na decyzje SKO w L. i w konsekwencji jej oddalenie, pomimo, że podlegała ona uwzględnieniu, bo zaskarżona decyzja SKO w L. naruszała prawo materialne, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszała przepisy art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 i pkt 3 Prawa budowlanego i w konsekwencji dokonanie błędnej ich wykładni a zarazem niewłaściwego zastosowania poprzez uznanie, że pawilon handlowy skarżącego nie stanowi budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż nie jest trwale związany z gruntem, a zdaniem Sądu cechą wspólną wymienionych w art. 3 Prawa budowlane obiektów budowlanych jest trwałe związanie z gruntem, co ostatecznie doprowadziło Sąd do zaakceptowania błędnego poglądu organu odwoławczego, co do tego, że postępowanie w sprawie zainicjowanej informacją dotyczącą podatku od nieruchomości jest bezprzedmiotowe, bo nie ma przedmiotu podatku od nieruchomości, w sytuacji, gdy z żadnego przepisu obowiązującego prawa, w szczególności ani z art. 1a ust. 1 pkt. 2 u.p.o.l. ani z przepisów Prawa budowlanego, w tym m.in. z art. 3 tego prawa nie wynika, aby cechą wspólną obiektu budowlanego w postaci budowli było trwałe związanie z gruntem, innymi słowy, że przesłanką niezbędną uznania danego obiektu za budowlę jest jego trwałe związanie z gruntem, tym bardziej, że tylko w odniesieniu do kategorii obiektu budowlanego, jakim jest budynek w ramach definicji wynikającej z przepisu art. la ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. oraz definicji zawartej w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego ustawodawca wymaga, aby obiekt ten był trwale związany z gruntem oraz posiadał fundamenty, podczas gdy zawarta w Prawie budowlanym definicja budowli, do której odsyła ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, skonstruowana została na zasadzie definicji negatywnej i wyliczenia przykładowego i zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowlą jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak na przykład obiekty wskazane w otwartym katalogu hipotezy przywołanego przepisu; w konsekwencji w obliczu uznania, że pawilon skarżącego nie jest budynkiem ani obiektem małej architektury, należy bezspornie przyjąć, że należy on do trzeciej kategorii obiektów budowlanych, jakimi są budowle, co zadecyduje o konieczności objęcia go podatkiem od nieruchomości, i to nawet przy założeniu, że pawilon ten ma jednocześnie status tymczasowego obiektu budowlanego, biorąc bowiem pod uwagę, że tymczasowe obiekty budowlane stanowią odmianę obiektów budowlanych, to, jeżeli nie mogą zostać zaliczone do budynków, mogą mieścić się w obszarze budowli; wszystko to należy przenieść na grunt prawa podatkowego, ponieważ, na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowla, to obiekt budowlany w rozumieniu Prawa budowlanego, który nie jest budynkiem lub obiektem małej architektury, co prowadzi ostatecznie do wniosku, że tymczasowe obiekty budowlane nie stanowią odrębnej kategorii obiektów budowlanych, a jedynie stanowią rodzaj obiektów budowlanych, wyodrębniony ze względu na pewne specyficzne cechy, wobec czego również w kategoriach budynków, budowli czy też obiektów małej architektury mogą mieścić się takie, które spełniają te cechy i są tymczasowymi obiektami budowlanymi (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. IIFSK1392/2007);

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego przez nie uwzględnienie skargi skarżącego na decyzje SKO w L. i w konsekwencji jej oddalenie, pomimo, że podlegała ona uwzględnieniu, bo zaskarżona decyzja SKO w L. naruszała prawo materialne, tj. wskazany powyżej przepis art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, co miało wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji dokonanie błędnej jego wykładni a zarazem niewłaściwego zastosowania poprzez uznanie, że cechą wyróżniająca wymienionych w nim obiektów budowlanych jest trwałe związanie z gruntem, podczas gdy z art. 3 ust. 3 tego prawa to nie wynika, co czyni bezzasadnym kolejne twierdzenie Sądu, że przesłanką niezbędna uznania obiektu za budowlę jest jego trwałe związanie z gruntem oraz że brak związania przedmiotowego pawilonu z gruntem oznacza w konsekwencji, że nie może on być uznany za budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego bo rodzaj związania budowli z gruntem nie determinuje jej charakteru jako obiektu budowlanego zaliczonego do kategorii budowli; błędnie Sąd przypisuje charakterowi związania pawilonu skarżącego z gruntem znaczenie rozstrzygające o charakterze tego obiektu budowlanego; co jednak dla kwalifikacji jego jako budowli nie ma znaczenia, bo nie stanowi cechy wspólnej (wyróżniającej) wszystkie budowle ich trwałe związanie z gruntem; w zbiorze budowli są także obiekty trwale z gruntem nie związane, na co wskazuje choćby wykładnia gramatyczna art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, z której wyraźnie wynika, że związanie z gruntem odnoszone jest tylko do wolno stojących urządzeń reklamowych jako jedynej budowli wyliczonej w tym przepisie;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 5 Prawa budowlanego przez nie uwzględnienie skargi skarżącego na decyzje SKO w L. i w konsekwencji jej oddalenie pomimo, że podlegała ona uwzględnieniu, bo zaskarżona decyzja SKO w L. naruszała prawo materialne, tj. wskazany powyżej przepis art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, co miało wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji dokonanie niewłaściwego jego zastosowania wyrażającego się w zaakceptowaniu za organem odwoławczym, że pawilon handlowy skarżącego jest tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu Prawa budowlanego, jak również w przyjęciu, że brak jest podstaw do uznania za budowlę, w rozumieniu ustawy podatkowej, także tymczasowego obiektu budowlanego oraz że teza artykułowana przez skarżącą, polegająca na próbie wtłoczenia do pojęcia budowli, na gruncie ustawy podatkowej, również tymczasowego obiektu budowlanego stanowi interpretację, która nie ma żadnego uzasadnienia, podczas gdy po pierwsze: 1) pawilon handlowy skarżącego nie jest obiektem przeznaczonym do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej przewidzianym do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki i nie można bez uprzedniej opinii biegłego z zakresu budownictwa stwierdzić, że pawilon skarżącego jest tymczasowym obiektem budowlanych, gdyż wbrew zapatrywaniom Sądu, opinia taka nie wkracza w sferę wykładni prawa, a służy ustaleniu stanu faktycznego, którego dokładne wyjaśnienie pozwala na następcze zastosowanie określonej normy prawa podatkowego i wydanie decyzji, a organ podatkowy nie ma wiedzy specjalnej, która umożliwiałaby mu dokonanie kwalifikacji pawilonu skarżącego z punktu widzenia przepisów budowlanych; po drugie 2) pojęcie tymczasowego obiektu budowlanego, o ile w ogóle za taki zostałby uznany pawilon handlowy skarżącej, nie stanowi zbioru rozłącznego w stosunku do pojęcia obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane i nie ma przeszkód, aby budowla, a nawet budynek był uznany za tymczasowy obiekt budowlany, bo decyduje o tym jego przeznaczenie i właściwości (np. budynek dopuszczony do eksploatacji ze względu na intencję inwestora tylko na określony czas), a tymczasowy obiekt budowlany jest w istocie obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane, gdyż sama definicja zawarta w art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane wyraźnie na to wskazuje cyt.: "tymczasowy obiekt budowlany - należy przez to rozumieć obiekt budowlany (...)"; tymczasowość wiąże się zatem przede wszystkim z czasowym przeznaczeniem obiektu budowlanego, a dokładnie z faktem, że obiekt budowlany jest przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej i jest przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki (por. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2008 r. w sprawie IIOSK1792/2006); ponadto z opinii prywatnej przedłożonej przez skarżącego wynika, że "tymczasowość" nie stanowi odrębnej kategorii obiektu budowlanego i w omawianym przypadku nie ma znaczenia przydanie lub nie przydanie przenośnym obiektom kontenerowym tego określenia).

d) Art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przez nie uwzględnienie skargi skarżącego na decyzje SKO w L. i w konsekwencji jej oddalenie pomimo, że podlegała ona uwzględnieniu, bo zaskarżona decyzja SKO w L. naruszała prawo materialne, tj. wskazany powyżej przepis ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co miało wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji dokonanie niewłaściwego zastosowania wskazanych przepisów i uznanie, że pawilon handlowy skarżącego nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż nie jest budowlą w rozumieniu art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l., podczas gdy pawilon skarżącego należy zakwalifikować jako budowlę, która stosownie do treści art. la ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. stanowi obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury (a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem), przy czym definicja obiektu budowlanego w tym prawie została skonstruowana przy użyciu definicji budynku, budowli i obiektu małej architektury, zaś z brzmienia przepisu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego wynika, że wyliczenie to ma charakter wyczerpujący, co sprawia, że każdy obiekt budowlany można zaliczyć do którejś z trzech wymienionych kategorii, co w sytuacji uznania, że pawilon skarżącego nie stanowi ani budynku ani obiektu małej architektury, nakazuje jego zakwalifikowanie do kategorii budowli; również w tym sensie odrębną kategorią obiektów budowlanych nie są tymczasowe obiekty budowlane, są one bowiem odmianą obiektów budowlanych, wyodrębnioną ze względu na pewne specyficzne wskazane w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego cechy; wobec czego również w kategoriach budynków, budowli czy też obiektów małej architektury mogą mieścić się takie, które spełniają te cechy i są tymczasowymi obiektami budowlanymi;

e) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez nie uwzględnienie skargi skarżącego na decyzję SKO i w konsekwencji jej oddalenie, pomimo, że podlegała ona uwzględnieniu, bo zaskarżona decyzja SKO w L. naruszała prawo materialne, tj. wskazany powyżej przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., co miało wpływ na wynik sprawy i .w konsekwencji zaniechanie zastosowania powołanego przepisu, podczas gdy powołany przepis określa, na kim z mocy prawa ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości stanowiąc, że jest nim właściciel, posiadacz lub użytkownik wieczysty nieruchomości lub obiektu budowlanego, a skarżący jest właśnie właścicielem obiektu budowlanego w rozumieniu tej ustawy, stanowiącego budowlę, wzniesionego na jego własny koszt i własnym staraniem na gruncie dzierżawionym od " W." Sp.j. w T., co zostało dostatecznie udokumentowane w toku postępowania, zaś w świetle wskazanego przepisu właściciel obiektu budowlanego albo jego samoistny posiadacz jest podatnikiem podatku od nieruchomości,

f) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 16 u.p.o.l. poprzez nie uwzględnienie skargi skarżącego na decyzję SKO i w konsekwencji jej oddalenie, pomimo, że podlegała ona uwzględnieniu, bo zaskarżona decyzja SKO w L. naruszała prawo materialne, tj. wskazany powyżej przepis art. 16 u.p.o.l., co miało wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji zaniechanie zastosowania powołanego przepisu, który stanowi, że zwalnia się od opłaty targowej osoby i jednostki wymienione w art. 15 ust. 1 u.p.o.l., które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach, co ma miejsce w sprawie, gdyż skarżący jest właścicielem pawilonu handlowego położonego na targowisku i jest on z mocy prawa podatnikiem podatku od nieruchomości, którego to przymiotu Sąd mu bezzasadnie odmówił.

2) naruszenie przepisów postępowania, które bo podnoszone uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt a) i pkt c) P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i w konsekwencji jej oddalenie, podczas gdy jako uzasadniona podlegała ona uwzględnieniu i powinna spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w L. i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta T.;

b) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 208 § 1 O.p., poprzez nie uwzględnienie skargi skarżącego na decyzję SKO i w konsekwencji jej oddalenie, pomimo, że podlegała ona uwzględnieniu, bo zaskarżona decyzja SKO w L. naruszała przepisy postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepis art. 208 § 1 O.p. i zaakceptowanie contra legem za organem I instancji i SKO w L., że zachodziły przesłanki umorzenia postępowania w rozumieniu art. 208 § 1 O.p. wywołanego wnioskiem skarżącego o ustalenie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości z powodu jego bezprzedmiotowości i gołosłowne uznanie przez Sąd, że podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia przepisu art. 208 § 1 O.p. jest chybiony w obliczu stwierdzenia przez organ braku przedmiotu postępowania, a to w sytuacji, gdy organ odwoławczy oparł się na braku przedmiotu opodatkowania (nie zaś braku przedmiotu postępowania), gdyż przyjął, że pawilon skarżącego stanowi tymczasowy obiekt budowlany niebędący budowlą w rozumieniu Prawa budowlanego, ani budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., co zdaniem organu, powoduje, że cyt: "(...) w niniejszej sprawie nie istnieje przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, gdyż w myśl poczynionych ustaleń opartych o przeprowadzone postępowanie dowodowe, w świetle orzecznictwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, pawilon ten nie jest desygnatem pojęcia budowli z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., a co za tym idzie nie podlega opodatkowaniu podatkowaniu podatkiem od nieruchomości na zasadzie art. 2 ust. 1 pkt 3 tej ustawy (...)", podczas gdy w sprawie, na co wskazywał skarżący, w ogóle nie zachodzą przesłanki z art. 208 § 1 O.p., w szczególności nie można mówić o bezprzedmiotowości postępowania, gdyż zachodzi ona wówczas, gdy w sposób oczywisty organ podatkowy stwierdził brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy;

c) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 O.p. w zw. z art. 6 ust. 7 u.p.o.l. poprzez nie uwzględnienie skargi skarżącego na decyzję SKO i w konsekwencji jej oddalenie, pomimo, że podlegała ona uwzględnieniu, bo zaskarżona decyzja SKO w L. naruszała przepisy postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepis art. 21 § 1 pkt 2 O.p. w zw. z art. 6 ust. 7 u.p.o.l. i przyjęcie przez Sąd I instancji, że SKO nie naruszyło art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie nieistnienia podstaw do wydania skarżącej decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, mimo powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości będącego następstwem zdarzenia, z którym ustawa wiąże jego powstanie (własność pawilonu handlowego, wykorzystywanego w działalności gospodarczej); Sąd wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że art. 21 § 1 O.p. w ogóle nie mógł być przez organ odwoławczy naruszony, gdyż zdaniem Sądu zasadnie nie został przez niego zastosowany w kontekście wykazania bezprzedmiotowości postępowania, podczas gdy w sprawie w ogóle nie zachodziła bezprzedmiotowość postępowania

d) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p. w zw. z art. 197, art. 181 i art. 122 O.p. poprzez nie uwzględnienie skargi skarżącego na decyzję SKO i w konsekwencji jej oddalenie, pomimo, że podlegała ona uwzględnieniu, bo zaskarżona decyzja SKO w L. naruszała wskazane przepisy postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i uznanie przez Sąd I instancji, że SKO nie naruszyło art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 w zw. z art. 197 i art. 181 O.p. , gdyż zdaniem Sądu cyt: "(...) stan faktyczny został przez organy ustalony prawidłowo, bez potrzeby dalszego gromadzenia dowodów, w szczególności w postaci opinii biegłego, do spraw budownictwa, a poczynione ustalenia są chronione zasadą swobodnej oceny dowodów, której organ odwoławczy sprostał dokonując analizy, a później oceny zebranego materiału dowodowego (...)", podczas gdy organ ten zaniechał wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie i w konsekwencji: 1) nie przeprowadził dowodu istotnego z punktu widzenia oceny istnienia przedmiotu opodatkowania, to jest dowodu z opinii biegłego specjalisty z zakresu budownictwa na okoliczność kwalifikacji pawilonu handlowego skarżącego, w tym również z punktu widzenia jego właściwości, cech użytkowych, technologicznych i technicznych, oceny trwałości związania z gruntem, charakteru tymczasowego, mimo, że zachodziły wbrew odmiennemu zapatrywaniu Sądu I instancji, przesłanki do przeprowadzenia takiego dowodu, gdyż dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy wymagana była wiedza specjalna, którą nie dysponował ani dysponuje organ podatkowy, ani nie przeprowadził ewentualnego dowodu z oględzin pawilonu handlowego skarżącego z udziałem biegłego na okoliczności charakteru tego obiektu i możliwości dokonania stosownej jego kwalifikacji z punktu widzenia przepisów ustawy Prawo budowlane oraz przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; 2) pominął wynikające z prywatnej opinii dostarczonej przez skarżącego wnioski, co do kwalifikacji obiektu stanowiącego jego własność, mimo że w obliczu złożenia przez skarżącego takiej opinii do akt sprawy stanowiła ona dowód w rozumieniu art. 180 § 1 O.p., a zgodnie z tym przepisem jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem;

e) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 191 O.p. poprzez nie uwzględnienie skargi skarżącego na decyzję SKO i w konsekwencji jej oddalenie, pomimo, że podlegała ona uwzględnieniu, bo zaskarżona decyzja SKO w L. naruszała przepisy postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepis art. 191 O.p. i uznanie przez Sąd I instancji, że SKO nie naruszyło tego przepisu, gdyż zdaniem Sądu stan faktyczny został przez organy ustalony prawidłowo bez potrzeby dalszego gromadzenia dowodów, w szczególności opinii biegłego do spraw budownictwa, zaś ustalenia te są chronione zasadą swobodnej oceny dowodów, której organ odwoławczy sprostał, podczas gdy organ odwoławczy dokonał sprzecznego z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i w istocie całkowicie gołosłownego ustalenia, że pawilon handlowy skarżącego nie jest ani budynkiem ani budowlą związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l, a jest tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, mimo, że organ nie przeprowadził żadnego miarodajnego dowodu na okoliczność klasyfikacji obiektu skarżącego, a z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący prowadzi nieprzerwanie, w sposób zorganizowany i ciągły w systemie całorocznym działalność gospodarczą w pawilonie posadowionym na targowisku i pawilon ten nie jest przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej ani nie jest przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, gdyby natomiast był trwale ż gruntem związany, byłby budynkiem w rozumieniu art. la ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., jest natomiast budowlą w rozumieniu powołanych przepisów ponieważ budowla stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego nie będący budynkiem ani obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, co więcej z analizy przytoczonych przepisów wynika, że przywoływane przez ustawodawcę obiekty w postaci budynków i budowli mieszczą się w zbiorze - kategorii prawnej obiektów budowlanych; definicja obiektu budowlanego w tym prawie została zatem skonstruowana przy użyciu zamkniętego zbioru pojęć budynek, budowla i obiekt małej architektury i z brzmienia przepisu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego wynika, że wyliczenie to ma charakter wyczerpujący, zatem każdy obiekt budowlany należy zaliczyć do którejś z trzech wymienionych kategorii, a zatem w tym sensie odrębną kategorią obiektów budowlanych nie są tymczasowe obiekty budowlane; te ostatnie są bowiem odmianą obiektów budowlanych, wyodrębnioną ze względu na pewne specyficzne cechy, wobec czego również w kategoriach budynków, budowli czy też obiektów małej architektury mogą mieścić się takie, które spełniają te cechy i są tymczasowymi obiektami budowlanymi; reasumując, tymczasowe obiekty budowlane są tylko pewną odmianą w zbiorze wszystkich obiektów budowlanych (por. Prawo budowlane. Komentarz., praca zbiorowa pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C. H. BECK, Warszawa 2007 r. str. 40 i 53; wyrok NSA w Warszawie z dnia z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. II FSK 1392/2007) i nie stanowią odrębnej od obiektu budowlanego kategorii; nie ma również przy rekonstrukcji definicji legalnej pojęcia obiektu budowlanego oraz budowli będącej jego rodzajem, miejsca na posługiwanie się Słownikiem języka polskiego i tłumaczeniem tych pojęć z zastosowaniem kryteriów języka potocznego, co zwłaszcza uznać należy za niedopuszczalne w postępowaniu przed sądem administracyjnym; organ odwoławczy swoją, zaaprobowaną następnie przez Sąd, ocenę pawilonu skarżącego jako tymczasowego obiektu budowlanego, nie będącego budowlą, oparł wyłącznie na własnych wadliwych rozważaniach prawnych i utrwalonej, jak mylnie stwierdził, linii orzeczniczej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który – w innych sprawach o odmiennych stanach faktycznych niż rozpoznawany – tej kwestii nigdy jednoznacznie nie rozstrzygnął, a jedynie uchylając decyzje SKO w L. nakazał, przed dokonaniem kwalifikacji pawilonu jako przedmiotu opodatkowania, przeprowadzić ustalenia, co do tego czy przenośny pawilon handlowy stanowi budowlę, czego jednak organ nie uczynił; Sąd I instancji zaaprobował błędne i całkowicie dowolne stanowisko organu odwoławczego, mimo, że ten ostatni zaniechał w ogóle badania, czym jest pawilon handlowy skarżącego jako przedmiot opodatkowania z punktu widzenia jego właściwości, cech użytkowych, technologicznych i technicznych, co mógł i powinien był uczynić na potrzeby tej sprawy, chociażby przy pomocy opinii biegłego, poprzedzonej oględzinami pawilonu;

f) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 122 O.p. poprzez nie uwzględnienie skargi skarżącego na decyzję SKO i w konsekwencji jej oddalenie, pomimo, że podlegała ona uwzględnieniu, bo zaskarżona decyzja SKO w L. naruszała przepisy postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122 O.p. i uznanie przez Sąd I instancji, że SKO nie naruszyło tego przepisu, a to w sytuacji zaniechania przez organ odwoławczy dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym i ostatecznie nie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego specjalisty z zakresu budownictwa, co do tego, czy pawilon skarżącego stanowi budynek, budowlę albo obiekt małej architektury w rozumieniu ustawy, jak również zaniechania uwzględnienia dowodu z opinii prywatnej przedłożonej przez skarżącego do akt sprawy na okoliczność kwalifikacji pawilonu;

g) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez nie uwzględnienie skargi skarżącego na decyzję SKO i w konsekwencji jej oddalenie, pomimo, że podlegała ona uwzględnieniu, bo zaskarżona decyzja SKO w L. naruszała wskazane powyżej przepisy postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i uznanie przez Sąd I instancji, że SKO nie naruszyło tych przepisów mimo, że organ odwoławczy nie wskazał w swojej decyzji żadnych faktów, które uznał za udowodnione, ani żadnych dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności w zakresie dotyczącym tego, że skarżący nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości, a swoje mylne ustalenia oparł, nie na dowodach, ale na własnych rozważaniach prawnych, nie mających żadnego waloru dowodowego;

h) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i w konsekwencji jej oddalenie oraz:

- gołosłowne przyjęcie, że pawilon handlowy skarżącego nie jest budowlą bo nie jest trwale związany z gruntem, co doprowadziło Sąd do ogólniejszej konstatacji contra legem, że budowla skarżącego nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów podatkowych, bo pawilon skarżącego posadowiony jest na bloczkach betonowych nie ingerujących w grunt oraz że w związku z powyższym cyt."(...) brak jest podstaw do przyjęcia, iż jest on przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości (...)", bo zdaniem Sądu na nietrwałe związanie z gruntem wskazuje oprócz nazwy, także zapisy w dokumentacji technicznej przedłożonej przez stronę, w szczególności te jej fragmenty, które mówią, że pawilon skarżącej posadowiony jest na bloczkach betonowych ustawionych na istniejącym podłożu betonowym pokrytym asfaltem, tak jakby sposób posadowienia pawilonu przesądzał o kwalifikacji go jako budowli oraz że jest obiektem o charakterze tymczasowym będącym odrębną od budowli kategorią obiektów budowlanych, podczas gdy charakter tymczasowy, o ile w ogóle taki charakter ma obiekt skarżącej, nie przesądza w żadnym razie o trwałości bądź nie związania z gruntem danego obiektu, w szczególności dlatego, że art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane, wyróżnia dwa niezależne zespoły cech, które przesądzają o uznaniu obiektów budowlanych za tymczasowe, w tym pierwszy z nich konstytuuje grupę obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w' okresie krótszym od ich trwałości technicznej, przewidzianych do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki, a cechy obiektu z tego obszaru i zamiar inwestora wskazują, że przed zaistnieniem stanu technicznego obiektu, który jest uznawany za jego zużycie, nastąpi przeniesienie go w inne miejsce lub rozbiórka albo usunięcie, natomiast druga grupę tymczasowych obiektów budowlanych tworzą obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem, takie, jak przykładowo wskazane w art. 3 pkt 5 in fine Prawa budowlanego, które to wyliczenie nie ma charakteru pełnej i zamkniętej egzemplifikacji (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. IIFSK1392/2007);

- uznanie, że ocena organów podatkowych uznająca, iż brak jest trwałego związania pawilonu z gruntem była uprawniona oraz że organy miały prawo dokonać jej same bez dopuszczania dowodu z opinii biegłego, jak również że spostrzeżenia organów podatkowych nie wymagają wiedzy specjalnej i są one wynikiem cyt: "(...) pojmowania budowli jako czegoś więcej niż lekkiego obiektu łatwo przemieszczalnego i podlegającego rozbiórce bez ingerencji w elementy, które nie są powiązane w sposób trwały z gruntem (...)"j podczas gdy w realiach niniejszej sprawy ani organy ani nawet Sąd nie był władny samodzielnie dokonać kwalifikacji pawilonu skarżącego, oceny trwałości związania z gruntem, tymczasowego charakteru danego obiektu, a przede wszystkim oceny, czy obiekt budowlany może być uznany za budowlę, gdyż ocena taka wymaga posiadania wiedzy specjalnej, o której mowa w art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej, którą nie dysponują organy podatkowe i wbrew stanowisku Sąd I instancji ewentualna opinia biegłego nie wkraczałaby w sferę wykładni prawa, a stanowiłaby niezbędny element podatkowoprawnego stanu faktycznego, którego uprzednie ustalenie powinno poprzedzać każdorazowe wydanie decyzji podatkowej; kwestia oceny charakteru obiektu skarżącej w szczególności z punktu widzenia oceny czy jest trwale powiązany z gruntem w kontekście znajdującego się w dokumentacji technicznej opisu pawilonu jest przede wszystkim okolicznością faktyczną a nie prawną i nie może być oparta na gołosłownych poglądach organów i powołanych przez nią selektywnie stanowiskach doktryny i judykatury, które są co do zasady osadzone w odmiennych stanach faktycznych;

i) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nie wyjaśnienie w podstawie prawnej rozstrzygnięcia przekonań Sądu leżących u podstaw rozstrzygnięcia, o tym, że:

- cechą wspólną wymienionych w art. 3 pkt 3 Prawo budowlane obiektów budowlanych jest trwałe związanie z gruntem;

- nie sposób z wyliczenia tego (art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego ) nie wyciągnąć wniosku, że chodzi tu o takie obiekty budowlane, posiadające cechę je wyróżniającą spośród innych obiektów, tą mianowicie, którą jest trwałe związanie z gruntem, podczas gdy jest akurat odwrotnie, bo nie sposób jest z wyliczenia art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego podobny wniosek wyprowadzić; przepisy Prawa budowlanego nie stanowią trwałości związania z gruntem jako czynnika determinującego uznania obiektu budowlanego za budowlę;

- art. 21 § 1 O.p. podobnie jak art. 233 § 1 pkt 2 O.p. nie mogły zostać naruszone, a także że

- konieczne było w uzasadnieniu prawnym zaskarżonego wyroku posługiwanie się pojęciem budowli w rozumieniu potocznym, skoro pojęcie to na gruncie prawa pozytywnego ma swoje znaczenie legalne. Przyjęcie contra legem za Słownikiem języka polskiego (! ), że budowla w języku potocznym rozumiana jest jako cyt: "(...) coś. Co zostało wybudowane; efekt działalności budowniczych stanowiący skończoną całość użytkową, wyodrębniony w przestrzeni i połączony z gruntem w sposób trwały (...)", stanowi nieuprawnioną próbę zastępowania pojęć prawnych potocznymi i prowadzi do błędu ekwiwokacji, czego źródła nie może stanowić wyrok sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna oparta została zarówno na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, jak i na zarzutach naruszenia przepisów o charakterze materialnoprawnym. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności rozpoznaniu podda zarzuty wskazujące na uchybienia proceduralne. Jakkolwiek zarzuty te odnoszą się do błędnego zaaprobowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stanu faktycznego sprawy ustalonego przez organy podatkowe, którego istotą jest przyjęcie, że zgłoszony do opodatkowania obiekt nie stanowi budowli i to pomimo nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, spór w istocie nie dotyczy ustaleń faktycznych sprawy, ale wykładni przepisów prawa materialnego. Nie jest bowiem sporny fakt, że stanowiący własność skarżącej przenośny pawilon handlowy jest obiektem budowlanym w sposób nietrwały związanym z gruntem, skoro okoliczność ta wynikała zarówno z dokumentacji technicznej przedstawionej przez samą skarżącą, jak i z jej oświadczeń składanych w toku sprawy. Skarżąca kwestionowała jedynie stanowisko interpretacyjne organów podatkowych, które argumentowały, że na gruncie przepisów podatkowych możliwość przypisania obiektowi budowlanemu szczególnej cechy w postaci trwałego związania z gruntem determinuje kwalifikację takiego obiektu jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Do prawidłowego rozumienia przepisów prawa podatkowego nie są wymagane specjalne wiadomości techniczne z zakresu budownictwa, bowiem wykładnia prawa jako etap stosowania prawa stanowi wyłączną domenę organów podatkowych podejmujących rozstrzygnięcie w sprawie, a opinia biegłego, jako instrument postępowania dowodowego, nie ma żadnego wpływu na kształt rozumowań interpretacyjnych dotyczących treści przepisów prawa. Należy więc wyraźnie odróżnić interpretację przepisów prawnych (wykładnię prawa, tj. rozumienie znaczeń wyrażeń zawartych w tekście prawnym) od ustalania faktycznej podstawy rozstrzygnięcia podatkowego, dokonywanego przez organ podatkowy w ramach określonych przepisami Ordynacji podatkowej, w trakcie którego organy podatkowe na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego oceniają, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 O.p.).

Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że podstawą faktyczną wydania decyzji umarzającej postępowanie było ustalenie zaistnienia w sprawie przesłanki bezprzedmiotowości postępowania; innymi słowy, na stan faktyczny sprawy składało się dokonane przez organy podatkowe ustalenie, że nie istniał w postępowaniu podatkowym przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Twierdzenie to było zaś pochodną określonego rozumienia przepisów materialnopawnych, wyznaczających zakres przedmiotowy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Słusznie zatem uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny, że stan faktyczny sprawy został ustalony przez organy w sposób prawidłowy, a w sytuacji stwierdzenia braku przedmiotu opodatkowania organy były zobowiązane toczące się postępowanie umorzyć. Również analiza uzasadnienie zaskarżonej decyzji świadczy o prawidłowym pod względem proceduralnym ustaleniu zaistnienia w sprawie przesłanki bezprzedmiotowości postępowania podatkowego. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że chybione są zarzuty naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art.. 21 § 1 pkt 2 O.p. w zw. z art. 6 ust. 7 u.p.o.l., art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 191 O.p., art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 208 § 1 O.p. , art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 210 § 4 O.p., art. 106 § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. art. 141 § 4 P.ps.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. W szczególności Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie zastosował art. 151 P.p.s.a., skoro stwierdził, iż skargi nie uwzględnia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada formalnym wymogom, określonym w art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz wskazuje i wyjaśnia podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia. Sąd ten słusznie nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe art. 210 § 4 O.p., skoro uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera wskazanie faktów, które uznano za udowodnione, a jej uzasadnienie prawne wyjaśnia przyjętą podstawę prawną rozstrzygnięcia. Wobec stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania podatkowego prawidłowe było także decyzyjne umorzenie postępowania podatkowego na podstawie art. 208 § 1 O.p.; można dodać, że zarzut niezastosowania w sprawie art. 165a § 1 O.p. – niezależnie od tego, że zastosowanie tego przepisu prowadziłoby do odmowy uwzględnienia żądania skarżącej a limine - niewątpliwie godziłoby w jej interes prawny, ponieważ skutkowałoby niemożnością zbadania istoty zgłoszonego żądania. W sposób oczywisty Sąd nie naruszył także art. 106 § 5 P.p.s.a. i art. 233 § 1 K.p.c., ponieważ przepisy te określają tylko zasady przeprowadzania przez sąd administracyjny uzupełniającego dowodu z dokumentów. Co się tyczy zarzutu naruszenia art. 151 P.p.s.a. jako konsekwencji naruszenia art. 21 § 1 pk2 O.p. oraz art. 6 ust. 7 u.p.o.l. należy zauważyć, że orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ani samo nie narusza, ani nie sankcjonuje naruszenia przez organy podatkowe art. 21 § 1 pkt 2 O.p. i art. 6 ust. 7 u.p.o.l., ponieważ w żaden sposób nie odnosi się do sposobu powstawania zobowiązania podatkowego osób fizycznych w podatku od nieruchomości, bowiem spór w sprawie nie dotyczył tej kwestii, ale problemu istnienia przedmiotu opodatkowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dokonał również prawidłowej kontroli postępowania podatkowego w zakresie wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego. Skarżąca błędnie argumentuje, że zawarta w u.p.o.l. definicja legalna budowli, skonstruowana poprzez odwołanie się do rozumienia tego pojęcia w ustawie - Prawo budowlane, nie zawiera cechy wyróżniającej w postaci trwałego związania danego obiektu z gruntem. W myśl bowiem art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane, do których ustawa ta zalicza grunty (pkt 1), budynki lub ich części (pkt 2) oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (pkt 3). Zawarte w art. 1a pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l. definicje budynku i budowli odsyłają do definicji zawartych w Prawie budowlanym, rozumiejąc jednak pod pojęciem budowli obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa Budowlanego, nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury. Z kolei zawarta w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego definicja obiektu budowlanego w punkcie b) cytowanego przepisu określa tym mianem – między innymi – budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami; rozbudowana definicja opisowa pojęcia "budowla" zawarta jest w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, gdzie obok wyszczególnienia obiektów budowlanych, których trwałe związanie z gruntem jest oczywiste (jak: lotniska, drogi, linie kolejowe), wymienia się także obiekty, których trwałe związanie z gruntem oczywiste nie jest (jak urządzenia reklamowe), w tym wypadku definicję jednak uzupełniając warunkiem trwałego związania z gruntem. Należy dodać, że zawarta w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego definicja budynku także zawiera warunek trwałego związania takiego obiektu budowlanego z gruntem, w przeciwieństwie do określonej w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego definicji tymczasowego obiektu budowlanego, którym jest obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowej, obiekty kontenerowe. Mimo widocznego braku konsekwencji ustawodawcy w definiowaniu rozważanych pojęć nie budzi jednak wątpliwości konstatacja, że konieczną cechą budowli, zarówno w rozumieniu Prawa budowlanego, jak i w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jest trwałe połączenie takiego obiektu z gruntem – w przeciwieństwie do tymczasowego obiektu budowlanego, który trwale połączony z gruntem nie jest i za który uważa się, między innymi, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowej oraz obiekty kontenerowe. Przenośny pawilon handlowy, którego opodatkowania podatkiem od nieruchomości domaga się skarżąca, nie stanowi zatem budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, nie jest także budowlą w rozumieniu art. 1a pkt 2 i art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., mieszcząc się jedynie w definicji tymczasowego obiektu budowlanego. Tym samym nie stanowi przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

W związku z powyższym zaaprobować należy ocenę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który, kontrolując przeprowadzone w sprawie postępowanie podatkowe stwierdził, że wbrew stanowisku skarżącej nie istniał przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz że organy podatkowe zgodnie z prawem umorzyły postępowanie. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że chybione są sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, art. 3 ust. 5 Prawa budowlanego, art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o. l. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 16 u.p.o.l. (odnoszącego się do zwolnienia z opłaty targowej osób, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach).

W konsekwencji wobec stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny skargę tę oddalił na podstawie art. 184 P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.