Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 93/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-02-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 247
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) znak; (...) w przedmiocie określenia zadłużenia wraz z odsetkami za zwłokę z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy p o s t a n a w i a : odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. B.K.


UZASADNIENIE

W dniu 5 stycznia 2017r. J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) w przedmiocie określenia zadłużenia wraz z odsetkami za zwłokę z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy, wnosząc jednocześnie o zwolnienie od kosztów sądowych w całości.

W dniu 16 lutego 2017r. w odpowiedzi na wezwanie sądu do akt sprawy wpłynął formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy "PPF", w którym skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 243 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże, zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz." W-wa 2008 s. 591; wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2003r., sygn. akt I SA 745/02, niepubl.). Podkreślenia wymaga, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, tj. w sytuacji gdy upłynął termin do jej wniesienia, gdy strona nie wyczerpała toku instancji, czy też gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zatem potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a. (por. M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 247 p.p.s.a. (w) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex 2011r., postanowienie NSA z dnia 19 czerwca 2013r., sygn. akt II GZ 291/13, dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Oznacza to, że w przypadku, gdyby nawet sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy, to stwierdzenie przez sąd, że w danej sprawie mamy do czynienia z "oczywistą bezzasadnością skargi", powoduje odmowę przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 22 marca 2005r., sygn. akt II OZ 140/05, Lex nr 860051).

Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) w przedmiocie określenia zadłużenia wraz z odsetkami za zwłokę z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 83 ust. 1 oraz art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 963 ze zm.)- dalej u.s.u.s. Zgodnie z art. 83 ust. 1 u.s.u.s., Zakład wydaje decyzje w zakresie indywidualnych spraw dotyczących w szczególności: 1) zgłaszania do ubezpieczeń społecznych; 2) przebiegu ubezpieczeń; 3) ustalania wymiaru składek i ich poboru, a także umarzania należności z tytułu składek; 4) ustalania uprawnień do świadczeń z zakresu ubezpieczeń społecznych; 5) wymiaru świadczeń z ubezpieczeń społecznych. Stosownie natomiast do treści art. 83 ust. 2 u.s.u.s., która to ustawa zawiera uregulowania szczególne w stosunku do p.p.s.a., od decyzji Zakładu przysługuje odwołanie do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego.

Od powyższej decyzji, zgodnie z zawartym w niej pouczeniem na podstawie cyt. powyżej art. 83 ust. 2 u.s.u.s. skarżącemu przysługiwało prawo wniesienia odwołania na piśmie do Sądu Okręgowego w Sieradzu IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w terminie miesiąca od dnia doręczenia niniejszej decyzji.

Wobec powyższego, skoro w niniejszej sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stronie przysługiwało odwołanie do właściwego sądu powszechnego na podstawie art. 83 ust. 2 u.s.u.s., to wniesiona przez skarżącego do sądu administracyjnego skarga jest niedopuszczalna i stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. Jeżeli skarga nie podlega kognicji sądu administracyjnego, to przesądza to, że w sprawie wystąpiła przesłanka z art. 247 p.p.s.a. uniemożliwiająca przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym przez skarżącego zakresie.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 247 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.

B.K.