Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 333/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), sędzia WSA Tomasz Stawecki, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2021 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z [...] lipca 2020 r., na podstawie art. 157 § 1 pkt 2, art. 158 § 1 oraz 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020r., poz. 256, ze zm.), po przeprowadzeniu na wniosek B.S. postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] maja 2018 r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M.W. pozwolenia na budowę; budynku mieszkalno-usługowego wraz z instalacjami wewnętrznymi: wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, c.o., gazowej, elektrycznej i wentylacji mechanicznej. Budowa miejsc postojowych i utwardzeń terenu (dojścia i dojazdy) na działce nr [...] przy al. [...] w C. - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] maja 2018 r., Nr [...].

W uzasadnieniu organ podał, że B.S. pismem z [...]marca 2019 r. wystąpił o stwierdzenie, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważności decyzji Starosty [...] z [...] maja 2018 r., zarzucając rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez nieprawidłowe sprawdzenie projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która nie była ostateczna, art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania działki pomimo rażącej niezgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, w szczególności § 21 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Po analizie sprawy Wojewoda [...] stwierdził, że kwestionowaną decyzję Starosty [...] z [...] maja 2018 r., o pozwoleniu na budowę wydano na podstawie decyzji z [...].08.2012 r. ustalającej warunki zabudowy, dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę budynku mieszkalnego z usługami w parterze o pow. 90 m2 z dopuszczeniem usług, w zakresie handlu o powierzchni sprzedaży do 40 m2 wraz z infrastrukturą techniczną oraz budową zjazdu o charakterze publicznym z drogi gminnej al. [...] i zjazdu indywidualnego z ul. S.. Decyzja o warunkach zabudowy stała się ostateczna z dniem [...].11.2012 r. Następnie decyzją z [...].03.2015 r. decyzję tę przeniesiono na rzecz inwestora - M.W..

Parametry zaprojektowanego przedsięwzięcia odpowiadają wymogom określonym w decyzji o warunkach zabudowy, w szczególności co do obowiązującej linii zabudowy od strony al. [...] pokazanej na załączniku graficznym do decyzji o warunkach zabudowy; co do szerokości elewacji frontowej wynoszącej 9 m przy szerokości działki wynoszącej 15,50 m. Również miejsca parkingowe są zgodne z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, bowiem w ramach inwestycji należało zapewnić odpowiednią liczbę miejsc postojowych poza pasem drogowym dla potrzeb prowadzenia działalności.

W dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę obowiązywało Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz.U.2015.1422).

Wojewoda [...] nie stwierdził, aby rozwiązania zatwierdzone kontrolowaną decyzją rażąco naruszały przepisy: § 14, § 15, § 16, § 18, § 19, § 20, § 21, § 22, § 23 ww. rozporządzenia. Inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę nie był uprawniony do ingerowania w treść decyzji o warunkach zabudowy.

Z projektu zagospodarowania działki wynika, że budynek został zlokalizowany na działce nr [...] w następujących odległościach: 3,0 m ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych do granicy działki nr [...] od strony północnej; 4,0 m ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi do granicy działki nr [...] od strony południowej. Budynek nie narusza linii zabudowy wyznaczonej decyzją o warunkach zabudowy od strony alei [...] i został zlokalizowany w odległości 9,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Elewacją frontową jest elewacja od strony al. [...], jej szerokość ustalono na 9,0 m. Zgodnie z częścią rysunkową projektu budowlanego zatwierdzonego badaną decyzją, szerokość elewacji frontowej wynosi 9,0 m.

Nie zostały naruszone ustalenia określone w decyzji o warunkach zabudowy dotyczące gabarytów budynku. Wysokość budynku wynosi 8,96 m liczona od poziomu wejścia do budynku do górnej krawędzi dachu (kalenicy), a więc nie przekracza 9,0 m. Kąt nachylenia dachu mieści się w przedziale 30° do 45° i wynosi 30°. Wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji wynosi 21,53 %, powierzchnia biologicznie czynna to 18,04 %, pozostałe to powierzchnie utwardzone z miejscami postojowymi.

Wojewoda [...] uznał, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa przez wydanie kwestionowanej decyzji.

B.S. wniósł odwołanie od decyzji organu wojewódzkiego z [...]lipca 2020 r.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm), po rozpatrzeniu odwołania B.S., od decyzji Wojewody [...]z [...]lipca 2020 r. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w sentencji kwestionowanej decyzji Starosty [...] z [...] maja 2018 r., wskazana została jedynie działka nr ewid. [...], ale z projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego tą decyzją wynikało, że inwestycja obejmuje również działkę nr ewid. [...], na której zaprojektowano zjazd. GINB uznał, że projekt budowlany stanowiąc integralną cześć decyzji o pozwoleniu na budowę przesądza o zakresie inwestycji. M.W. wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działkami nr ewid. [...] oraz [...] na cele budowlane - nie doszło zatem do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę należało dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Inwestor do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączył decyzję Burmistrza Miasta C. z [...] sierpnia 2012 r. uchylającą w całości decyzję Burmistrza Miasta C. z [...] kwietnia 2012 r. i ustalającą na wniosek Gminy C., warunki zabudowy w obszarze działek nr ewid. [...] obr. C. - dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę budynku mieszkalnego z usługami w parterze o pow. 90m2 z dopuszczeniem tych usług w zakresie handlu o powierzchni sprzedaży do 40m2, wraz z infrastrukturą techniczną oraz budową zjazdu o charakterze publicznym z drogi gminnej Al. [...] (działka nr ewid. [...]) i zjazdu indywidualnego z ul. S. (działka nr ewid. [...]) oraz decyzję Burmistrza Miasta C. z [...] marca 2015 r., przenoszącą ww. decyzję Burmistrza Miasta C. z [...] sierpnia 2012 r., o ustaleniu warunków zabudowy, na rzecz M.W..

Mając na uwadze podniesiony zarzut braku ostateczności decyzji o warunkach zabudowy wobec postępowania w przedmiocie jej zmiany – organ wskazał, że pozostaje on bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Z pieczęci znajdującej się na str. 5 ww. decyzji Burmistrza Miasta C. z [...] sierpnia 2012 r., o ustaleniu warunków zabudowy, wynika, że decyzja ta stała się ostateczna z dniem [...] listopada 2012 r. Kwestia późniejszej zmiany decyzji o warunkach zabudowy nie ma znaczenia dla niniejszego postępowania.

GINB stwierdził, że nie jest właściwy do oceny prawidłowości zmiany decyzji Burmistrza Miasta C. z [...] sierpnia 2012 r., o warunkach zabudowy. Stosownie do art. 33 ust 2 pkt 3 Prawa budowlanego, ocenie podlega wyłącznie to czy decyzja o warunkach zabudowy została dołączona przez inwestora do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę.

Także bez znaczenia prawnego był fakt, że Starosta [...] na wniosek tego samego inwestora, na podstawie tej samej decyzji o warunkach zabudowy, w dniu [...] grudnia 2015 r. wydał decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego o takiej samej nazwie. Do "skonsumowania" decyzji o warunkach zabudowy dochodzi bowiem z chwilą wydania na jej podstawie pozwolenia na budowę. Skoro, Starosta [...] decyzją z [...] grudnia 2015 r., odmówił udzielenia pozwolenia na budowę, to nie doszło do "skonsumowania" decyzji o warunkach zabudowy.

Tym samym nie doszło do rażącego naruszenia art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego.

Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

Sporna inwestycja nie naruszała w sposób rażący ustaleń decyzji Burmistrza Miasta C. z [...] sierpnia 2012 r. o warunkach zabudowy.

Nie naruszała wymogów co do nieprzekraczalnej linii zabudowy (wymagana - 9 m od krawędzi jezdni Al. [...]; projektowana - 9 m od krawędzi jezdni Al. [...], proj. bud. projekt zagospodarowania terenu rys. ZT-01 str. 43), co do wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji (wymagana - łączna powierzchnia zabudowy budynków oraz utwardzeń - do 85%, powierzchnia biologicznie czynna - min. 15%; projektowana - powierzchnia biologicznie czynna - 18,04%, powierzchnia zabudowy - 77,34%, proj. bud. pkt. 4 zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki (...), pkt 4.2 warunki określone w decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia [...] sierpnia 2012 r., str. 39), co do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (wymagana - wysokość budynku do 9 m przy zachowaniu warunku nie zacieniania projektowanej zabudowy na działkach sąsiednich, projektowana - 8,96 m w kalenicy, projektowany budynek nie wpłynie na zacienianie istniejących budynków na działkach sąsiednich w rozumieniu WT, proj. bud. przekrój A-A rys A-05 str. 67, pkt. 4 zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki (...), pkt 4.2 warunki określone w decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia [...] sierpnia 2012 r.).

GINB stwierdził jednak, iż kontrolowana decyzja Starosty [...] z [...] maja 2018 r., została wydana z naruszeniem ustaleń decyzji Burmistrza Miasta C. z [...] sierpnia 2012 r., w zakresie dotyczącym kształtu geometrii dachu.

Decyzja o warunkach zabudowy, dopuszczała dach dwuspadowy o nachyleniu połaci dachowych od 30° do 45° w stronę ulicy. Tymczasem z projektu budowlanego wynikało, że dach w części (od strony Al. [...]) jest dwuspadowy o nachyleniu połaci dachowych 30° w stronę ulicy (proj. bud. rzut dachu rys A-04 str. 66, rys elewacja południowa rys A-07 str. 69), zaś w pozostałej części jest płaski (proj. bud. przekrój A-A str. 67, elewacja wschodnia rys. A-80 str. 70). Starosta [...] wydając decyzję z [...] maja 2018 r., uchybił przepisowi art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

W ocenie GINB, uchybienie to nie ma jednak charakteru rażącego, gdyż jego skutki nie mogą być uznane za niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Uchybienie nie wpłynie negatywnie na sposób odprowadzana wód opadowych (odprowadzane do kanalizacji), nie wpłynie również na sferę praw i obowiązków podmiotów uprawnionych do nieruchomości sąsiadujących, nie zaburzy miejscowych stosunków przestrzennych.

Odnosząc się do argumentacji skarżącego, że decyzja Starosty [...] z [...] maja 2018 r., wobec zatwierdzenia projektu budowlanego, który przewiduje elewację krótszą niż 9 m, narusza ustalenia decyzji Burmistrza Miasta C. z [...] sierpnia 2012 r. o warunkach zabudowy, to zdaniem organu zarzut nie miał odzwierciedlenia w materiale dowodowym.

Decyzja Burmistrza Miasta C. z [...] sierpnia 2012 r., o ustaleniu warunków zabudowy nakłada wymóg 9 m szerokości elewacji frontowej, natomiast w projekcie budowlanym przewidziano, że elewacja frontowa będzie miała 9 m szerokości, (proj. bud. projekt zagospodarowania terenu rys. ZT-01 str. 43, Rzut parteru, rys. A-02 str. 64, Rzut piętra rys. A-03 str. 65, Elewacja zachodnia rys. nr A-06 str. 68). Rozwiązania projektowe spełniają zatem wymogi decyzji o warunkach zabudowy.

Kontrolowana decyzja nie narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Wniosek M.W. o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w dniu [...] grudnia 2017 r.

Należało zastosować przepisy, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 z późn. zm.), w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 14 listopada 2017 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Elewacja północna projektowanego budynku bez otworów okiennych i drzwiowych została zaprojektowana w odległości 3 m od granicy działki nr ewid. [...], elewacja południowa projektowanego budynku z otworami okiennymi została zaprojektowana w odległości 4 m od granicy działki nr ewid. [...], od strony elewacji wschodniej i zachodniej budynek graniczy z działkami drogowymi (proj. bud. projekt zagospodarowania terenu rys. ZT-01 str. 43, Rzut parteru rys. A-02 str. 64, Rzut piętra rys. A-03 str. 65).

Stosownie do treści § 19 ust 2 pkt 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3 m w przypadku do 4 stanowisk włącznie.

Projektowane skupisko dwóch miejsc postojowych zostało zaplanowane w odległości 3 m od granicy działki nr ewid. [...], w odległości 4,42 m od granicy działki nr ewid. [...] oraz w odległości od. ok. 2 do ok. 5 m od działki drogowej nr ewid. [...] (ul. S.). Projektowane miejsce postojowe dla osób niepełnosprawnych zostało zaplanowane w odległości ok. 3 m od granicy najbliżej usytuowanej działki nr ewid. [...], odległość miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych od granic pozostałych działek sąsiadujących z działką inwestycyjną jest jeszcze większa (proj. bud. projekt zagospodarowania terenu rys. ZT-01 str. 43).

W myśl § 21 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, stanowiska postojowe dla samochodów osobowych powinny mieć co najmniej szerokość 2,3 m i długość 5 m, przy czym dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne szerokość stanowiska powinna wynosić co najmniej 3,6 m i długość 5 m, a w przypadku usytuowania wzdłuż jezdni - długość co najmniej 6 m i szerokość co najmniej 3,6 m, z możliwością jej ograniczenia do 2,3 m w przypadku zapewnienia możliwości korzystania z przylegającego dojścia lub ciągu pieszo-jezdnego.

Projektowane dwa miejsca postojowe mają szerokość 2,3 m i długość 5 m, zaś projektowane miejsce postojowe dla osób niepełnosprawnych ma szerokość 2,3 m i długość 5 m, miejsce to zaprojektowano obok przylegającego dojścia do budynku (proj. bud. projekt zagospodarowania terenu rys. ZT-01 str. 43).

Zgodnie z treścią § 23 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych odległość miejsc na pojemnik i kontenery na odpady stałe, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1 i 3, powinna wynosić co najmniej 3 m - od granicy z sąsiednią działką.

Projektowane miejsce gromadzenia odpadów stałych zostało zaplanowane w odległości 3 m od granicy działki drogowej nr ewid. [...] (ul. S.), w odległości 3,01 m od granicy działki nr ewid. [...] oraz w odległości ok. 7,5 m od granicy działki nr ewid. [...] (zob. proj. bud. projekt zagospodarowania terenu rys. ZT-01 str. 43).

Stosownie do treści § 78 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124 - wg stanu prawnego na dzień wydania decyzji) zjazd publiczny powinien mieć szerokość nie mniejszą niż 5,0 m, w tym jezdnię o szerokości nie mniejszej niż 3,5 m i nie większą niż szerokość jezdni na drodze, nawierzchnię twardą w granicach pasa drogowego, przecięcie krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu nie mniejszym niż 5 m, pochylenie podłużne zjazdu w obrębie korony drogi dostosowane do jej ukształtowania, na długości nie mniejszej niż 7,0 m od krawędzi korony drogi pochylenie podłużne zjazdu nie większe niż 5%, a na dalszym odcinku - nie większe niż 12%.

Projektowany zjazd ma szerokość zjazdu wynoszącą 5 m, szerokość jezdni wynoszącą 3,5 m, brak chodnika, nawierzchnia będzie wykonana z kostki brukowej, przecięcie krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi będzie wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu 5 m, pochylenie zjazdu będzie wynosić 2% a na dalszym odcinku 5% (zob. proj. bud. opis techniczny budowy zjazdu publicznego (...) pkt 7 podstawowe parametry projektowanego obiektu, pkt 7.1. branża drogowa str. 27, profil podłużny rys. D-20 str. 31).

M.W. dysponował decyzją Burmistrza Miasta C. z [...] marca 2018 r., zezwalającą na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu publicznego z drogi gminnej publicznej Al. [...] w C. na działkę nr ewid. [...].

Wobec powyższego decyzja Starosty [...] z [...] maja 2018 r., nie narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1, § 19 ust. 2 pkt 1, § 21 ust. 1, § 23 ust 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz w zw. z § 78 ust. 2 pkt 1 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Ponadto projekt budowlany został zatwierdzony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr. inż. A M

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia art. 10 k.p.a., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, strona stawiająca zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. winna wykazać, iż uchybienie to uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych oraz miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący nie wskazał tych okoliczności. Za taki zarzut nie można było uznać "... inwestor, zgodnie ze swoim pozaprawnym zamiarem, a sprzecznie z decyzją wykonał elewację frontową budynku o szerokości około 7 m tj. tylko w zakresie kubatury budynku."

W toku postępowania niewaznościowego organy orzekają w oparciu o zamknięty materiał dowodowy tj. taki materiał jakim dysponował organ wydający kontrolowaną decyzję. Tym samym zarzut wnioskodawcy dotyczący powyższej kwestii nie mógł zostać uwzględniony.

Także zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., art. 12 k.p.a., art. 16 k.p.a. nie mógł odnieść zamierzonych skutków. Skarżący nie wskazał na czym miałoby polegać ich naruszenie.

Reasumując organ stwierdził, że nie zaszła żadna z przesłanek wynikających z art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Ponadto decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była trwale niewykonalna w dniu jej wydania, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

B.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 12.2020 r.

Zaskarżanej decyzji zarzucił:

- naruszenie art. 6, art. 7 i art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez poczynienie błędnych ustaleń co do ostateczności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z którą sprawdzana była zgodność projektu budowlanego, co doprowadziło do wydania decyzji z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane,

- naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez bezpodstawne uznanie, że przy wydaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...].05.2018 roku, nie zaistniały przesłanki rażącego naruszenia prawa,

Domagał się uchylenia zaskarżanej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi podnosił, że choć formalnie Starosta [...] dokonał oceny przedstawionego projektu pod kątem spełnienia wymogów z art. 35 Prawa budowlanego, to w sposób rażąco naruszający przepisy ustalił zgodność projektu z nieostateczną decyzją o warunkach zabudowy, gdyż organ I instancji zmienił jej treść poprzez sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej, a zmiana ta nie była ostateczna.

Skarżący podnosił, że poinformował Starostę [...] o tym, że na wniosek inwestora zostało wszczęte przez Burmistrza Miasta C. postępowanie o zmianę wskazanej decyzji. Decyzją Burmistrza Miasta C. z dnia [...].07.2017 r. decyzja o warunkach zabudowy znak [...]została zmieniona. Na skutek odwołania od tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...].02.2018 r. uchyliło decyzję Burmistrza Miasta C. o zmianie decyzji o warunkach zabudowy i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania, które to postępowanie nadal nie zostało zakończone.

W chwili składania wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, w obrocie prawnym funkcjonowała nieostateczna decyzja o zmianie decyzji o warunkach zabudowy. Tym samym zmieniana decyzja o warunkach zabudowy nie mogła być ostateczna.

W toku ponownego rozpoznania sprawy zmiany decyzji o warunkach zabudowy prowadzonego przez Burmistrza Miasta C., na wniosek inwestora M.W., organ postanowieniem z dnia [...].04.2017 r. bezzasadnie sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...].08.2012 r.

Nadto w rozpoznanym odmownie wniosku o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, szerokość elewacji frontowej przedmiotowego budynku wynosiła 7,21 m, podczas gdy w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty [...] z dnia [...].05.2018r., elewacja frontowa ma analogiczną szerokość, zaś projektant w celu obejścia prawa przedłużył ścianę frontową o swojego rodzaju ekran.

Akceptacja dla działań inwestora w toku postępowania o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy, a także w toku postępowania o zmianę tej decyzji, w zakresie szerokości elewacji frontowej, stanowi rażące naruszenie art. 6 k.p.a. - zasady praworządności.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżanej decyzji nie odniósł się do kwestii zmiany decyzji o warunkach zabudowy jak i późniejszego postanowienia Burmistrza Miasta C. z dnia [...]kwietnia 2018 r. o sprostowaniu rzekomej oczywistej omyłki w zakresie szerokości elewacji frontowej, twierdzeń o potencjalnej niewykonalności decyzji o warunkach zabudowy i jej wewnętrznej sprzeczności w zakresie możliwości zjazdu z drogi publicznej - ul. [...] i poruszania się na działce.

Choć Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dostrzegł sprzeczność sentencji decyzji Starosty [...] z zatwierdzanym projektem budowlanym - decyzją nie jest objęta działka nr [...] na której winny być zrealizowane podłączenia do kanalizacji, kanalizacji deszczowej i wodociągu, to nie uznał jednak tej sprzeczności za wadę stanowiącą naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.

Odpowiadając na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona.

Przedmiotem skargi była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego

z dnia [...] grudnia 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...]z [...]lipca 2020 r.

Zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji. Organ orzekający w tym trybie posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia w dacie wydania kontrolowanej decyzji, przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Nie rozstrzyga zatem o istocie sprawy, która była przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.

W postępowaniu nieważnościowym (nadzorczym) rozpoznawane są kwestie prawne. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ musiałby bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. m. in., czy decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

W orzecznictwie i doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że o uznaniu naruszenia prawa za rażące decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu oraz skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który nie wymaga wykładni prawa. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – skutki gospodarcze lun społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie takiej decyzji jako aktu organu praworządnego państwa.

Przypomnieć należy, że organy administracji publicznej badają prawidłowość decyzji – w trybie art. 156 k.p.a. (dotyczącym stwierdzenia nieważności) w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie jej wydania. W oparciu o zamknięty materiał dowodowy, tj. materiał dowodowy jakim dysponował organ administracji architektoniczno-budowlanej w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę

Podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia było ustalenie, że decyzja Starosty [...] z [...] maja 2018 r. Nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca M.W. pozwolenia na budowę nie narusza rażąco przepisów obowiązujących w dacie jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Nie wydano jej z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Nie dotyczy ona sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco, jak również nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną w sprawie. Decyzja ta nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie powoduje czynu zagrożonego karą. Ponadto nie jest ona dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa.

Analiza akt sprawy dokonana przez organ nadzorczy w trybie stwierdzenia nieważności wykazała, że w sentencji decyzji Starosty [...] z [...] maja 2018 r., opisano jedynie działkę nr ewid. [...], jednak z projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego tą decyzją wynikało, że inwestycja obejmuje również działkę nr ewid. [...], na której zaprojektowano zjazd. Projekt budowlany jest integralną częścią decyzji o pozwoleniu na budowę i w istocie przesądza o zakresie inwestycji. Niewątpliwie również M.W. wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane obiema działkami nr [...] oraz nr [...] - nie doszło zatem do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.

Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył decyzję Burmistrza Miasta C. z [...] sierpnia 2012 r. uchylającą w całości decyzję Burmistrza Miasta C. z [...] kwietnia 2012 r. i ustalającą na wniosek Gminy C., warunki zabudowy w obszarze działek nr ewid. [...] obr. C. - dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę budynku mieszkalnego z usługami w parterze o pow. 90m2 z dopuszczeniem tych usług w zakresie handlu o powierzchni sprzedaży do 40m2, wraz z infrastrukturą techniczną oraz budową zjazdu o charakterze publicznym z drogi gminnej Al. [...] (działka nr ewid. [...]) i zjazdu indywidualnego z ul. S. (działka nr ewid. [...]) oraz decyzję Burmistrza Miasta C. z [...] marca 2015 r., przenoszącą ww. decyzję Burmistrza Miasta C. z [...] sierpnia 2012 r., o ustaleniu warunków zabudowy, na rzecz M.W..

Z pieczęci na str. 5 decyzji o warunkach zabudowy wynikało, że stała się ona ostateczna z dniem [...] listopada 2012 r. Kwestia późniejszej zmiany decyzji o warunkach zabudowy nie ma znaczenia dla niniejszego postępowania. Tym samym zarzut braku ostateczności decyzji o warunkach zabudowy, wobec prowadzenia postępowania w przedmiocie jej zmiany – pozostawał bez wpływu na prawidłowość badanej decyzji.

Bez znaczenia prawnego była także okoliczność, że Starosta [...] na wniosek tego samego inwestora, na podstawie tej samej decyzji o warunkach zabudowy - w dniu [...] grudnia 2015 r. wydał decyzję odmawiającą udzielenia pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego o takiej samej nazwie.

Słusznie organ nadzorczy wskazał, że do "skonsumowania" decyzji o warunkach zabudowy dochodzi z chwilą wydania na jej podstawie pozwolenia na budowę. Tym samym nie doszło do rażącego naruszenia art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego.

W toku nadzwyczajnego postępowania organy wykazały, że inwestycja nie naruszała w sposób rażący ustaleń decyzji Burmistrza Miasta C. z [...] sierpnia 2012 r. o warunkach zabudowy.

Dotyczyło to wymogów co do nieprzekraczalnej linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Wprawdzie GINB stwierdził, iż kontrolowana decyzja Starosty [...] została wydana z naruszeniem ustaleń decyzji Burmistrza Miasta C. z [...] sierpnia 2012 r., w zakresie dotyczącym kształtu geometrii dachu, ale Sąd w całości podzielił ocenę, że uchybienie to nie ma charakteru rażącego i nie wpłynie negatywnie na sposób odprowadzana wód opadowych, jak i sferę praw właścicieli nieruchomości sąsiadujących.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że decyzja Starosty [...] z [...] maja 2018 r., przewiduje elewację krótszą niż 9 m, co narusza ustalenia decyzji Burmistrza Miasta C. z [...] sierpnia 2012 r. o warunkach zabudowy, to ewidentnie w projekcie budowlanym przewidziano, że elewacja frontowa będzie miała 9 m szerokości, (proj. bud. projekt zagospodarowania terenu rys. ZT-01 str. 43, Rzut parteru, rys. A-02 str. 64, Rzut piętra rys. A-03 str. 65, Elewacja zachodnia rys. nr A-06 str. 68). Rozwiązanie projektowe spełnia w tym zakresie wymogi decyzji o warunkach zabudowy. Kontrolowana decyzja nie narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Wniosek M.W. o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w dniu 11 grudnia 2017 r. Należało zatem zastosować przepisy, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 z późn. zm.), w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 14 listopada 2017 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Elewacja północna projektowanego budynku bez otworów okiennych i drzwiowych została zaprojektowana w odległości 3 m od granicy działki nr ewid. [...], elewacja południowa projektowanego budynku z otworami okiennymi została zaprojektowana w odległości 4 m od granicy działki nr ewid. [...], od strony elewacji wschodniej i zachodniej budynek graniczy z działkami drogowymi (proj. bud. projekt zagospodarowania terenu rys. ZT-01 str. 43, Rzut parteru rys. A-02 str. 64, Rzut piętra rys. A-03 str. 65).

Stosownie do treści § 19 ust 2 pkt 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3 m w przypadku do 4 stanowisk włącznie.

Projektowane skupisko dwóch miejsc postojowych zostało zaplanowane w odległości 3 m od granicy działki nr ewid. [...], w odległości 4,42 m od granicy działki nr ewid. [...] oraz w odległości od. ok. 2 do ok. 5 m od działki drogowej nr ewid. [...] (ul. S.). Projektowane miejsce postojowe dla osób niepełnosprawnych zostało zaplanowane w odległości ok. 3 m od granicy najbliżej usytuowanej działki nr ewid. [...], odległość miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych od granic pozostałych działek sąsiadujących z działką inwestycyjną jest jeszcze większa (proj. bud. projekt zagospodarowania terenu rys. ZT-01 str. 43).

W myśl § 21 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, stanowiska postojowe dla samochodów osobowych powinny mieć co najmniej szerokość 2,3 m i długość 5 m, przy czym dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne szerokość stanowiska powinna wynosić co najmniej 3,6 m i długość 5 m, a w przypadku usytuowania wzdłuż jezdni - długość co najmniej 6 m i szerokość co najmniej 3,6 m, z możliwością jej ograniczenia do 2,3 m w przypadku zapewnienia możliwości korzystania z przylegającego dojścia lub ciągu pieszo-jezdnego.

Projektowane dwa miejsca postojowe mają szerokość 2,3 m i długość 5 m, zaś projektowane miejsce postojowe dla osób niepełnosprawnych ma szerokość 2,3 m i długość 5 m, miejsce to zaprojektowano obok przylegającego dojścia do budynku (proj. bud. projekt zagospodarowania terenu rys. ZT-01 str. 43).

Zgodnie z treścią § 23 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych odległość miejsc na pojemnik i kontenery na odpady stałe, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1 i 3, powinna wynosić co najmniej 3 m - od granicy z sąsiednią działką.

Projektowane miejsce gromadzenia odpadów stałych zostało zaplanowane w odległości 3 m od granicy działki drogowej nr ewid. [...] (ul. S.), w odległości 3,01 m od granicy działki nr ewid. [...] oraz w odległości ok. 7,5 m od granicy działki nr ewid. [...] (zob. proj. bud. projekt zagospodarowania terenu rys. ZT-01 str. 43).

Stosownie do treści § 78 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124 - wg stanu prawnego na dzień wydania decyzji) zjazd publiczny powinien mieć szerokość nie mniejszą niż 5,0 m, w tym jezdnię o szerokości nie mniejszej niż 3,5 m i nie większą niż szerokość jezdni na drodze, nawierzchnię twardą w granicach pasa drogowego, przecięcie krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu nie mniejszym niż 5 m, pochylenie podłużne zjazdu w obrębie korony drogi dostosowane do jej ukształtowania, na długości nie mniejszej niż 7,0 m od krawędzi korony drogi pochylenie podłużne zjazdu nie większe niż 5%, a na dalszym odcinku - nie większe niż 12%.

Projektowany zjazd ma szerokość zjazdu wynoszącą 5 m, szerokość jezdni wynoszącą 3,5 m, brak chodnika, nawierzchnia będzie wykonana z kostki brukowej, przecięcie krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi będzie wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu 5 m, pochylenie zjazdu będzie wynosić 2% a na dalszym odcinku 5% (zob. proj. bud. opis techniczny budowy zjazdu publicznego (...) pkt 7 podstawowe parametry projektowanego obiektu, pkt 7.1. branża drogowa str. 27, profil podłużny rys. D-20 str. 31).

M.W. dysponował decyzją Burmistrza Miasta C. z [...] marca 2018 r., zezwalającą na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu publicznego z drogi gminnej publicznej Al. [...] w C. na działkę nr ewid. [...].

Wobec powyższego decyzja Starosty [...] z [...] maja 2018 r., nie narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1, § 19 ust. 2 pkt 1, § 21 ust. 1, § 23 ust 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz w zw. z § 78 ust. 2 pkt 1 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Ponadto projekt budowlany został zatwierdzony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr. inż. A. M.

Jak przedstawiono w motywach zaskarżonej decyzji, które Sąd w całości podzielił i uznał za prawidłowe, decyzja Starosty [...] z [...] maja 2018 r. Nr [...], nie była obarczona wadą, która skutkowałaby stwierdzeniem jej nieważności, wobec czego chybione były zarzuty skargi - w tym naruszenia art. 6 k.p.a.

W analizowanym postępowaniu nie doszło do naruszenia zarzucanych przepisów postępowania ani prawa materialnego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.