Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 294/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Transport
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12a ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2332
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska (spr.), sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 lipca 2020 r. sprawy ze skargi U. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2020 r. znak [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. (dalej: DIAS) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. (dalej: Naczelnik) z [...] listopada 2019 r. znak [...] nakładającą na T. w W. karę pieniężną w wysokości 20 000 zł za nieprzedstawienie na wezwanie organu środka transportu wraz z towarem objętym zgłoszeniem [...] w Oddziale Celnym w S. Podstawą prawną decyzji były przepisy art. 12a ust. 3, art. 22 ust. 1 pkt 3, art. 26 ust. 1, 2 i 5 ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 2332 ze zm.), dalej: ustawa o SENT.

Decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu [...] marca 2019 r. po zakończeniu rejestracji zgłoszenia do systemu monitorowania przewozów drogowych, wraz z przekazaniem numeru referencyjnego zgłoszenia [...] Naczelnik wezwał zgłaszającego przewoźnika do przedstawienia środka transportu wraz z towarem w Oddziale Celnym w S., ul. [...] celem przeprowadzenia kontroli. Przewoźnik nie stawił się do kontroli we wskazanym miejscu. Ustalono, że pojazd wraz z towarem objętym ww. zgłoszeniem wyjechał z terytorium Polski [...] marca 2019 r. o godzinie 10:11. Przewoźnik, wezwany [...] maja 2019 r. drogą mailową przez organ do wskazania przyczyn niestawiennictwa i przesłania dokumentacji, wyjaśnił że nie posiadał wiedzy o konieczności stawienia się do kontroli w wyznaczonym miejscu oraz przesłał dokument CMR nr [...] oraz Packing list [...] opisujące transportowany towar. W tych okolicznościach [...] maja 2019 r. sporządzono protokół nr [...] opisujący nieprawidłowości, który doręczono przewoźnikowi [...] czerwca 2019 r.

Następnie postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. Naczelnik wszczął postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej na podstawie ustawy o SENT. W postanowieniu zamieszczono pouczenie o przysługujących stronie uprawnieniach, w tym o możliwości przedstawienia okoliczności stanowiących ważny interes przewoźnika lub interes publiczny wyłączających odpowiedzialność.

Decyzją z [...] listopada 2019 r. Naczelnik wymierzył sporną karę pieniężną wyjaśniając, że kierował się przepisami prawa "obowiązującymi w dniu kontroli", o ile znowelizowana z dniem 1 września 2019 r. ustawa o SENT nie stanowiła inaczej. Wskazał zasady stosowania ustawy o SENT, a w szczególności regulację art. 12a ust. 1 i 3 zobowiązującą przewoźnika do stawienia się do kontroli w miejscu wyznaczonym przez organ, jeśli takie wezwanie zostanie wystosowane na skutek analizy danych z rejestru z wynikiem wskazującym na zwiększone ryzyko towarzyszące przewozowi. Jak wskazał Naczelnik, w przedmiotowej sprawie w imieniu przewoźnika (T. z siedzibą na L.) [...] marca 2019 r. dokonano zgłoszenia do rejestru monitorowania przewozów, które otrzymało numer referencyjny [...]. Wraz z tym numerem do przewoźnika przekazano wezwanie do przedstawienia środka transportu wraz z towarem we wskazanym miejscu celem przeprowadzenia kontroli, pouczając o obowiązku powiadomienia organu o planowanej dacie i godzinie dostarczenia towaru oraz pouczając o karach administracyjnych za niewykonanie obowiązku stawiennictwa. Jak wskazał organ, przewoźnik nie zgłosił się w wyznaczonym miejscu twierdząc w późniejszych wyjaśnieniach o braku wiedzy o konieczności zatrzymania się do kontroli, natomiast przekazał dokumenty dotyczące przewozu. Wezwany po raz kolejny, w piśmie z [...] września 2019 r. poinformował, że niezgłoszenie się do kontroli wynikało z braku wiedzy osoby odpowiedzialnej w firmie za realizowanie zgłoszeń SENT.

Zdaniem Naczelnika, wyjaśnienie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem obowiązkiem przewoźnika jest zapoznanie się z przepisami, jak również zadbanie o znajomość tych przepisów przez osoby (pracowników) dokonujące zgłoszeń. Brak zgłoszenia się do kontroli skutkuje wymierzeniem kary w ustawowej wysokości. Organ nie stwierdził wystąpienia okoliczności uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary, tj. ważnego interesu przewoźnika i interesu publicznego. Wyjaśnił, że "ważny interes przewoźnika" uwzględnia się w ramach uznania administracyjnego oraz chodzi o interes wynikający ze zobiektywizowanych kryteriów, ustalanych każdorazowo dla indywidualnej sprawy, uzasadnionych wyjątkowymi okolicznościami, w tym np. ekonomiczną sytuacją przewoźnika, które uniemożliwiają wywiązanie się z ciążących względem Państwa obowiązków i które w żaden sposób nie mogą zostać zmienione bez doraźnej pomocy ze strony organów państwa. Chodzi o sytuacje, gdy ukaranie mogłoby zachwiać podstawami egzystencji strony lub jego rodziny, uniemożliwiłoby prowadzenie dalszej działalności gospodarczej lub ewentualnie zastopowało rozwój firmy. Zdaniem Naczelnika, ukarany nie wskazał takich okoliczności, zaś organ nie jest zobowiązany z urzędu ich poszukiwać. Organ nie stwierdził również wystąpienia "interesu publicznego", który należy rozumieć jako wartości wspólne dla całego społeczeństwa, a także zaufanie obywateli do organów państwa, czy wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem uiszczenia kary będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy dla zubożonego nią przewoźnika. Wyjaśnił, że w interesie publicznym jest, aby uczestnicy systemu monitorowania przewozów wywiązywali się z obowiązków nałożonych przepisami prawa. W ocenie Naczelnika, kary wymierzane na podstawie ustawy o SENT mają charakter prewencyjny, mają chronić legalny handel towarami uznanymi przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. Uniemożliwienie organom kontroli przewozu towarów wrażliwych wypacza sens ustawy. Organ podkreślił wyjątkowość instytucji odstąpienia od ukarania. Skonkludował, że wiedza związana z obowiązkiem przedstawienia środka transportu wraz z towarem jest powszechnie dostępna np. na stronie internetowej https://puesc.gov.pl/sent-formularze, dlatego należy uznać, że w przedmiotowej sprawie nałożenie kary pieniężnej jest wynikiem działań przewoźnika, których konsekwencje mógł przewidzieć, dochowując staranności wymaganej przy prowadzeniu działalności gospodarczej związanej z transportem określonych grup towarów.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła ukarana strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wskazała na zebranie materiału dowodowego z naruszeniem prawa, brak narażenia interesu fiskalnego Skarbu Państwa oraz konieczność zgromadzenia dodatkowych informacji związanych z zastosowaniem instytucji odstąpienia od nałożenia kary. Zarzuciła naruszenie art. 120 i 121 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej oraz 24 ust. 3 ustawy o SENT przez ograniczenie się wyłącznie do badania sytuacji finansowej przewoźnika, a pominięcie okoliczności związanych z zagrożeniem interesu Skarbu Państwa wprowadzeniem towarów akcyzowych do polskiego obrotu gospodarczego z pominięciem obowiązków podatkowych, co stanowi także naruszenie art. 122, 124, i 187 §1 Ordynacji podatkowej. Uzasadniając zarzuty wywiodła, że wezwanie z 16 maja 2019 r. nie miało podstawy prawnej, nastąpiło przed wszczęciem postępowania oraz nie zawierało pouczenia o zagrożeniu karą administracyjną, zaś spowodowało udostępnienie dokumentów zawierających informacje prowadzące do ukarania strony. Dokumenty te nie mogły być podstawą ukarania (wskazała wyrok w sprawie II FSK 2661/17). Odnośnie przesłanki interesu publicznego strona wskazała, że organ ograniczył się do argumentów natury ekonomicznej, podczas gdy Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się przeciwko profiskalnej i oderwanej od realiów wykładni przepisów (wyrok w sprawie II GSK 1696/18) oraz podobnie wypowiadają się inne sądy administracyjne (sprawa VIII SA/Wa 235/19). Zdaniem odwołującej się, organ nie dokonał ustalenia czy nastąpiło jakiekolwiek zagrożenie dla interesów fiskalnych państwa, czy przewóz się odbył, czy ładunek został dostarczony do odbiorcy. Okoliczności te mają znaczenie dla zastosowania w sprawie instytucji odstąpienia.

W piśmie z [...] stycznia 2020 r. pełnomocnik ukaranej strony wniósł o uwzględnienie najnowszego stanowiska sądów administracyjnych dotyczącego uznania administracyjnego, w ramach którego organ orzeka o karach na podstawie ustawy o SENT. Wskazał orzeczenia wydane w sprawach VIII SA/Wa 178/19, II FSK 3478/18, III SA/Gl 518/19, II SA/Sz 1324/18 oraz podkreślił, że możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej powinna być stosowana z uwzględnieniem konstytucyjnej zasady proporcjonalności.

Zaskarżoną decyzją DIAS utrzymał rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w mocy. Organ odwoławczy ustalił stan faktyczny sprawy i dokonał jego oceny prawnej identycznie jak organ pierwszej instancji i na podstawie tego samego materiału dowodowego, którego nie uzupełniał. Zrekapitulował zasady funkcjonowania systemu monitorowania drogowego przewozu towarów obowiązujące w dniu wezwania przewoźnika do przedstawienia środka transportu wraz z towarem do kontroli (art. 3 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 pkt 2 lit. "b" i "d", art. 4 ust. 1 i 2, art. 7 ust. 1 ustawy o SENT), obowiązki rejestracyjne przewoźnika oraz obowiązki wynikające z art. 12a ust. 1 i 3 ustawy związane z przedstawieniem środka transportu wraz z towarem na wezwanie organu. Wyjaśnił, że na wystosowane [...] marca 2019 r. wezwanie przewoźnik się nie stawił, [...] marca 2019 r. przekroczył granicę Polski z Litwą, a w nadesłanych wyjaśnieniach (pismo z [...] września 2019 r.) argumentował, że brak stawiennictwa wynikał z braku wiedzy o takim obowiązku osoby odpowiedzialnej w spółce za zgłoszenie, przy czym cały załadowany towar był dostarczony i rozładowany odbiorcy w Finlandii zgodnie z dokumentem CMR. Zdaniem organu, okoliczności sprawy uzasadniały ukaranie zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o SENT, bowiem przepisy ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują możliwości uwzględnienia incydentalności naruszenia przepisów, wartościowania przyczyn naruszenia zasad systemu monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz uwzględniają zasadę proporcjonalności nałożonych kar. Sankcje mają charakter prewencyjny i przymuszający. Zarzuty odwołania DIAS ocenił jako bezpodstawne, bowiem niestawienie się do kontroli jest faktem bezspornym, wezwanie miało oparcie w prawie, podobnie jak gromadzenie materiału dowodowego, nadto w wezwaniu poinformowano stronę o grożących sankcjach. Zaprzecza to naruszeniu zasady praworządności. W ocenie DIAS, w istocie postępowanie kontrolne trwało w okresie [...] marca – [...] maja 2019 r., tj. do dnia sporządzenia protokołu kontroli, jego wyniki były podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego, w którym jako materiał dowodowy dopuszczono protokół z kontroli wraz z załącznikami zebranymi w trakcie postępowania kontrolnego. Organ kilkakrotnie wzywał stronę do wyjaśnień oraz umożliwił wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji. DIAS wywiódł, że w ustawie o SENT w sposób bardzo wąski uregulowano możliwość odstąpienia od ukarania, tj. z powodu ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 26 ust. 3 tej ustawy, przy czym odstąpienie musi być warunkowane okolicznościami nadzwyczajnymi, niedającymi się przewidzieć. O istnieniu ważnego interesu przewoźnika świadczą okoliczności obiektywne, np. trudności finansowe wynikające ze zdarzeń niezależnych od przewoźnika, znacznie obniżających jego zdolności płatnicze, spowodowane zdarzeniami losowymi. Z kolei pojęcie interesu publicznego uzasadniającego odstąpienie od nałożenia kary uwzględnia zaufanie obywatela do organu państwa, wartości wspólne dla całego społeczeństwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy. W interesie publicznym jest, aby uczestnicy systemu monitorowania przewozów wywiązywali się z obowiązków nałożonych na nich przepisami prawa. Jak wskazał, istnieje także konieczność powiązania przepływu dokumentów oraz faktycznego przepływu towaru. Uwzględniając powyższe DIAS skonkludował, że niestawiennictwo ukaranego do kontroli nie było spowodowane zdarzeniami nadzwyczajnymi ale jego działalnością oraz nie wystąpiły okoliczności w postaci ważnego interesu przewoźnika i interesu publicznego. Wskazane przez stronę argumenty takie jak: sytuacja związana z koniecznością stawiennictwa na wezwanie upoważnionych organów, brak wiedzy w tym zakresie osoby, która w firmie odpowiedzialna jest za zgłoszenie przewozów do systemu SENT nie jest sytuacją nadzwyczajną. W praktyce tego typu sytuacje są udziałem wielu podmiotów, które wywiązują się z ciążących na nich obowiązków i stawiają się do kontroli. Zdaniem DIAS, bezzasadny jest zarzut nierozważenia czy zagrożone były interesy fiskalne państwa, skoro rejestr zgłoszenia SENT był dostępny, natomiast kara została wymierzona za niezgłoszenie się do kontroli, która miała na celu sprawdzenie przewożonego towaru ze stanem faktycznym czyli z przedstawionymi dokumentami. Wskazane w odwołaniu wyroki DIAS ocenił jako dotyczące indywidualnych spraw a nie stanu faktycznego sprawy.

Skargę na decyzję organu odwoławczego złożyła do sądu administracyjnego ukarana Spółka, która wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania wobec zebrania materiału dowodowego w sprawie z naruszeniem prawa, braku narażenia interesu fiskalnego Skarbu Państwa, bezpodstawne uznanie, iż dokonujący zgłoszenia posiadał umocowanie od odbierania w imieniu strony wezwania do stawienia się do kontroli, szczególnie w sytuacji gdy oświadczenie na formularzu internetowym zgłoszenia zawierało wyłącznie oświadczenie o uprawnieniu do dokonania zgłoszenia (załączono wydruk). Dodatkowo zarzucono naruszenie:

- art. 120 i 121 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej przez zebranie istotnych dowodów w sprawie (listu przewozowego CMR nr [...] oraz dokumentu załadunkowego nr [...]) z naruszeniem zasady praworządności, tj. przed wszczęciem postępowania i na podstawie wezwania, które nie zawierało pouczenia o sankcjach oraz które nie ma podstawy prawnej w Ordynacji podatkowej oraz ustawie o SENT; skarżący wskazał, że dowody zgromadzone na podstawie takiego wezwania nie mogły być podstawą ukarania, bowiem działanie organu stanowiło formę wyzyskania zaufania strony (wskazano wyrok w sprawie II FSK 2661/17);

- art. 12a ust.1 ustawy o SENT;

- 24 ust. 3 ustawy o SENT przez ograniczenie się wyłącznie do badania sytuacji finansowej przewoźnika i pominięcie okoliczności mających wpływ na powstanie zagrożenia interesu Skarbu Państwa przez wprowadzenie towarów akcyzowych do polskiego obrotu gospodarczego z pominięciem obowiązków podatkowych, co stanowiło także naruszenie art. 122 , 124, 187 §1 Ordynacji podatkowej.

Uzasadniając zarzuty wskazano, że osoba dokonująca zgłoszenia nie posiadała upoważnienia do odebrania wezwania od organu, a jedynie potwierdziła w formularzu upoważnienie do dokonania zgłoszenia. Nie doszło więc do skutecznego nałożenia obowiązku poddania się kontroli. Wezwanie do stawienia się na kontrolę otrzymuje przewoźnik, tzn. musi on być zaznajomiony z tym obowiązkiem. Ustawodawca w art. 12a ust. 2 ustawy o SENT uregulował, że podmiot wysyłający lub podmiot odbierający są zobowiązani do przekazania treści wezwania przewoźnikowi, zatem są ustawowo upoważnieni do odebrania wezwania i ewentualnie odpowiadają za szkodę. Brak jednak takiego ustawowego upoważnienia dla pracownika przewoźnika lub osoby dokonującej za niego zgłoszenia. Luka ta nie może być wypełniona per analogiam w sytuacji gdy sprawa dotyczy powstania obowiązku administracyjnego oraz w sytuacji, gdy na formularzu zgłoszenia w pozycji 12 takiej informacji nie zawarto. Osoba dokonująca zgłoszenia nie mogła się zatem spodziewać, że może z jej udziałem zawiązać się inny stosunek prawny poza zgłoszeniem, zwłaszcza że system nie wymaga potwierdzenia dokonania zgłoszenia. Zdaniem skarżącego, przepisy nie precyzują w jaki sposób zawiązanie się tego stosunku prawnego (powstania obowiązku poddania się kontroli) ma nastąpić. W praktyce ma miejsce wyświetlenie komunikatu przy potwierdzeniu zgłoszenia. Przy braku jednoznacznych regulacji obowiązują jednak ogólne reguły dotyczące udzielania pełnomocnictw, a takiego zgłaszającemu pracownikowi Spółka nie udzieliła. Wystąpił zatem usprawiedliwiony okolicznościami stan braku świadomości obowiązku stawienia się do kontroli, co nie pozwala na nałożenie kary pieniężnej, względnie powinien być przyczyną odstąpienia od nałożenia kary ze względu na interes publiczny. Jak wskazano, nie jest możliwe przyjęcie, że wielotysięczne kary mogą być nałożone w sytuacji braku świadomości sankcjonowanych obowiązków. Zapatrywanie przeciwne oznacza wprowadzenie odpowiedzialności absolutnej, a takiej ustawa o SENT ani inne ustawy nie przewidują. Zdaniem skarżącej, świadomość obowiązku jest istotna, co wynika. z redakcji art. 10 ust. 1 i 4 ustawy o SENT odwołujących się wprost do świadomości przedmiotu przewozu u uczestników zdarzenia.

W kontekście nierozważenia interesu publicznego skarżąca wskazała na wyrok NSA z 7 grudnia 2018 r. w sprawie II GSK 1696/18 oraz to, że kryterium ekonomiczne nie może być uwzględniane jako jedyne przy ocenie wystąpienia przesłanek odstąpienia od ukarania. Wywiodła konieczność stosowania zasady proporcjonalności i odstępowania od ukarania wówczas, gdy naruszenie obowiązków ma charakter na tyle istotny, że może skutkować uszczupleniem dochodów podatkowych budżetu państwa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Dodatkowo argumentował, że za błędy, niedopatrzenia i przewinienia pracownika odpowiada właściciel firmy i to on powinien dołożyć wszelkich starań, aby pracownicy posiadali wszelkie uprawnienia do właściwej realizacji powierzonych zadań. Powinnością przewoźnika jest zapoznanie się z obowiązującymi przepisami jak również dołożenie wszelkich starań aby nie dochodziło do naruszeń obowiązków wynikających z ustawy. Profesjonalny przewoźnik jest odpowiedzialny za przestrzeganie powyższych zasad. Organ wyjaśnił, że zastosowanie instytucji odstąpienia od ukarania traktowane musi być jak przywilej a nie jak prawo. Wskazane przez stronę argumenty nie wskazują także na wystąpienie sytuacji nadzwyczajnej uzasadniającej to odstąpienie. W praktyce sytuacje jak w przedmiotowej sprawie są udziałem wielu podmiotów, które wywiązują się z ciążących na nich obowiązków i stawiają się do kontroli. Powołane w skardze wyroki organ ocenił jako wydane w sprawach indywidualnych.

Podczas rozprawy w dniu 23 lipca 2020 r. pełnomocnik organu wyjaśnił, że wezwanie do przedstawienia środka transportu jest doręczane automatycznie z wygenerowanym numerem referencyjnym zgłoszenia, co przez analogię należy traktować jak doręczenie w siedzibie spółki. Inny sposób doręczenia, np. tradycyjny, bardzo utrudniałby realizowanie przewozu, tj. jego płynność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu.

Sporna kara pieniężna została nałożona na podstawie przepisów ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz. U. z 2018 r., poz. 2332 ze zm., dalej: ustawa o SENT), w dacie orzekania przez organy posiadającej zmienioną nazwę "ustawa o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi". Kontrolując zaskarżoną decyzję sąd miał na uwadze zarówno brzmienie przepisów ustawy z daty wezwania przewoźnika do poddania się kontroli, jak i z daty orzekania przez organy, które w zasadniczych dla rozstrzygnięcia elementach było tożsame.

W stanie faktycznym sprawy bezspornie miała zastosowanie ustawa o SENT. Już ze zgłoszenia wynikało, że chodzi o towary podlegające monitorowaniu ze względu na klasyfikację i wagę (towar o kodzie CN 3403 i masie brutto 2609,2 kg oraz towar o kodzie 2710 i masie brutto 480 kg). Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. "c" i "f" oraz ust. 4 pkt 2 lit. "b" i ""d ustawy o SENT, systemowi monitorowania przewozu podlega przewóz towarów objętych pozycjami: CN 2710 w opakowaniach jednostkowych większych niż 11 litrów oraz CN 3403 w opakowaniach jednostkowych większych niż 16 litrów, jeżeli masa brutto przesyłki towarów objętych tymi pozycjami przekracza 500 kg lub jej objętość przekracza 500 litrów. Istotnie, pojemność opakowań jednostkowych towaru ustalono na podstawie tzw. packing list [...] nadesłanej przez przewoźnika na wezwanie mailowe z 16 maja 2019 r. (k. 39 akt adm.), jednakże potwierdziło to tylko podleganie przewozu ustawie o SENT. Nie miało natomiast decydującego znaczenia dla ukarania, skoro sam przewoźnik dokonując zgłoszenia zakwalifikował towar jako wrażliwy i do którego ustawa znajduje zastosowanie. W tym zatem zakresie zarzut gromadzenia materiału dowodowego kluczowego dla ukarania skarżącego jest bezzasadny.

Bez naruszenia prawa ocenił organ wystąpienie przesłanek ukarania.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o SENT, w przypadku przewozu towaru z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium drugiego państwa członkowskiego albo państwa trzeciego przewoźnik jest obowiązany przesłać do rejestru, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, zgłoszenie i uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia. Stosownie do treści art. 12a ust. 1 ustawy o SENT, jeśli w wyniku analizy danych w rejestrze stwierdzono, że przewóz towarów wskazany w zgłoszeniu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem, odpowiednio podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnik otrzymują wezwanie do przedstawienia środka transportu w czasie i miejscu, o których mowa odpowiednio w ust. 3 albo 4, przesłane wraz z numerem referencyjnym albo potwierdzeniem aktualizacji danych w rejestrze. Stosownie do treści art. 12a ust. 3, w przypadku przewozu towarów po drodze publicznej przewoźnik jest obowiązany przedstawić środek transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, w dacie zakończenia przewozu towaru, w miejscu dostarczenia towaru lub w oddziale celnym urzędu celno-skarbowego zlokalizowanym najbliżej miejsca zakończenia przewozu na terytorium kraju w celu przeprowadzenia kontroli.

W sprawie niniejszej przewoźnik [...] marca 2019 r. zgłosił tranzyt (art. 7 ust. 1) oraz otrzymał automatycznie wygenerowany numer referencyjny zgłoszenia ([...]), jak również otrzymał – zgodnie z art. 12a ust. 3 "przesłane wraz z numerem referencyjnym" – wezwanie do przedstawienia środka transportu wraz z towarem we wskazanym w wezwaniu miejscu. Jak wynika z formularza zgłoszenia na k. 24 akt adm., wezwanie stanowiło element tego formularza, jest sporządzone w trzech językach (polskim, angielskim i rosyjskim), wskazuje numer referencyjny zgłoszenia, którego dotyczy, zawiera pouczenie o możliwości przyspieszenia czynności kontrolnych przez zgłoszenie się pod wskazany adres, jak również zawiera pouczenie o karze pieniężnej w przypadku niewykonania obowiązku stawienia się do kontroli.

W tych okolicznościach bezpodstawny jest zarzut skargi o braku upoważnienia osoby dokonującej zgłoszenie do odebrania ww. wezwania do kontroli, w tym nieskuteczne jest powołanie się na treść pozycji nr 12 "Oświadczenia" formularza SENT. Jak wyżej wskazano, expressis verbis z art. 12a ust. 1 ustawy o SENT wynika, że wezwanie jest "przesłane wraz z numerem referencyjnym". Skoro zatem pracownik przewoźnika został uprawniony do dokonywania zgłoszenia, to również był uprawniony do odebrania numeru referencyjnego, a jeśli wraz z tym numerem przesyłane jest wezwanie, to również i do odebrania tego wezwania. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, nie mamy tu do czynienia z domniemywaniem upoważnienia, jak również – w ocenie sądu – wobec treści art. 12a ust. 1 i konstrukcji formularza zgłoszenia nie ma potrzeby poszukiwania odrębnych podstaw prawnych do legitymizowania osoby dokonującej zgłoszenia także do odebrania wezwania do kontroli. Automatyczność procesu rejestracji zgłoszenia, nadawania numeru referencyjnego i informowania o tym numerze wraz z wezwaniem verba legis przesądza o tym, że pracownik uprawniony do zgłoszenia jest uprawniony do odebrania numeru referencyjnego i wezwania. Odmienna argumentacja mogłaby prowadzić do absurdu. Wąskie pojmowanie upoważnienia do zgłoszenia (literalnie jako wyłącznie "upoważnienie do złożenia niniejszego zgłoszenia w imieniu i na rzecz podmiotu zobowiązanego" – vide treść pozycji 12 zgłoszenia) oznaczałoby nie tylko wykluczenie otrzymania wezwania ale i wykluczenie uprawnienia do odebrania numeru referencyjnego. Ten zaś, jak wyżej wskazano, jest przesyłany razem z wezwaniem. Dodać przy tym należy, że zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy o SENT, przesłanie, uzupełnienie i aktualizacja zgłoszenia przez przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika pociągają za sobą skutki dla reprezentowanego. Nie sposób przyjąć, że takich skutków nie wywołuje działanie pracownika upoważnionego do dokonania zgłoszenia, który – co nie jest kwestionowane przez żadną ze stron – otrzymał numer referencyjny zgłoszenia. Dalej wskazać trzeba, że skoro nie wymaga się otrzymania potwierdzenia numeru referencyjnego zgłoszenia, a wezwanie jest przesyłane wraz z tym numerem, to i nie jest niezbędne potwierdzenie otrzymania wezwania i wykonywanie odrębnych czynności wskazujących na świadomość przewoźnika co do otrzymania wezwania. Dlatego zarzuty skargi w tym zakresie są bezzasadne, a odwoływanie się do nieistnienia w polskim porządku prawnym odpowiedzialności absolutnej (niezależnej od świadomości zobowiązanego) bezprzedmiotowe. Z kolei regulacja art. 10 ust. 1 i ust. 4 ustawy o SENT nie dotyczy stanu faktycznego sprawy niniejszej. Podobnie jak bezprzedmiotowe jest wskazanie na regulację art. 12a ust. 2 ustawy o SENT, zgodnie z którą odpowiednio podmiot wysyłający i podmiot odbierający są obowiązani przekazać przewoźnikowi treść wezwania wraz z numerem referencyjnym albo potwierdzeniem aktualizacji danych w rejestrze. Sąd zauważa, że taki przepis jest niezbędny, bowiem otrzymanie wezwania przez podmiot wysyłający i odbierający nie jest równoznaczne z otrzymaniem go przez przewoźnika (dlatego też podmioty te podlegają odrębnej karze – art. 21 ust. 2a ustawy o SENT), w odróżnieniu od sytuacji dokonywania zgłoszenia i otrzymywania numeru referencyjnego zgłoszenia (wraz z wezwaniem do kontroli) przez pracownika przewoźnika.

Wobec niekwestionowania przez skarżącą statusu osoby dokonującej zgłoszenia jako jej pracownika działającego w siedzibie skarżącej, dodatkowym jedynie argumentem za skutecznością wezwania do kontroli może być twierdzenie pełnomocnika organu o skuteczności doręczenia "w siedzibie spółki" pracownikowi, który jako uprawniony do dokonania zgłoszenia i otrzymania numeru referencyjnego był również uprawniony do odebrania wezwania (art. 151 § 1 Ordynacji podatkowej).

Nie doszło również do naruszenia zasady praworządności (art. 120 Ordynacji podatkowej) w sposób wskazany w skardze. Ustawa o SENT zawiera autonomiczne przepisy regulujące kontrolę przewozu towarów. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 2, kontrola przewozu polega na sprawdzeniu przestrzegania obowiązków w zakresie odpowiednio zgodności danych zawartych w zgłoszeniu ze stanem faktycznym, czemu służy m.in. wezwanie do przedstawienia środka transportu wraz z towarem wystosowane na podstawie art. 12 ust. 1 i 3 ustawy. Stosownie do treści art. 13 ust. 2 ustawy o SENT, kontrola obejmuje weryfikację danych zawartych w dokumentach okazanych przez kierującego, dokonanie oględzin towaru, w tym pobranie próbki towaru, oraz weryfikację wskazań lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji. Zgodnie zaś z ust. 7 pkt 1 ustawy, w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w toku kontroli lub na żądanie kontrolowanego, kontrolujący sporządza protokół. Zgodzić się należy z organem, że w sytuacji faktycznej takiej jak w sprawie niniejszej, gdy wobec niestawienia się do kontroli nie było możliwości jej przeprowadzenia i zweryfikowania na miejscu stanu faktycznego ze zgłoszeniem, występując do strony organ podjął próbę wyjaśnienia sytuacji strony tak samo, jakby podjął tę próbę w trakcie kontroli bezpośredniej, a następnie sporządził protokół odzwierciedlający wynik wyjaśnienia. Zdaniem sądu, dokumenty przedłożone wraz z wyjaśnieniem uzyskano w trakcie kontroli i nie one były podstawą ukarania, ale niestawienie się na wezwanie do kontroli. Z kolei sam fakt przewozu towaru podlegającego zgłoszeniu oraz dokonanie zgłoszenia (będące w istocie przyczyną kontroli) nie były przez stronę ukaraną kwestionowane. Natomiast otrzymanie wezwania automatycznie wraz z numerem referencyjnym zgłoszenia wynika z akt sprawy (co wyżej wyjaśniono). Należy zauważyć, że w trakcie postępowania wszczętego - nie jak wskazuje pełnomocnik skarżącej [...] października 2019 r., ale postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. doręczonym stronie [...] września 2019 r. - uzyskano ponownie od strony identyczne jak wcześniej wyjaśnienia (pismo z [...] września 2019 r., k. 33 akt adm.) informujące o powodach niestawiennictwa. Zatem strona w trakcie postępowania nie wycofała wcześniejszego stanowiska, nie zmodyfikowała go a przyznała, że "nie zauważono nowo uruchomionego przepisu". Nie sposób w tych okolicznościach przyjąć, że dokumenty nadesłane przed wszczęciem postępowania a w trakcie kontroli trwającej – jak trafnie wskazał organ – w okresie [...] marca 2019 r.-[...] maja 2019 r., w jakikolwiek sposób pogorszyły sytuację strony. Powołany przez pełnomocnika skarżącej wyrok w sprawie II FSK 2661/17 został wydany w innych okolicznościach stanu faktycznego (sąd kasacyjny zakwestionował wydanie rozstrzygnięcia w zakresie odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania spółki obejmujące należność główną i odsetki w sytuacji, gdy postanowienie o wszczęciu postępowania obejmowało wyłącznie należność główną a nie obejmowało odsetek). Co prawda zawiera on tezy mające wymiar uniwersalny, o naruszeniu zasady praworządności (art. 120 Ordynacji podatkowej) i zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie strony do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej), jednak reguły te nie zostały naruszone w sprawie niniejszej. W tej bowiem ukaranie nastąpiło w takim przedmiocie w jakim wszczęto postępowanie, co nie było kwestionowane. Bez naruszenia prawa organy także wskazały, że przepisy ustawy o SENT uprawniają do przeprowadzenia kontroli przewozu towarów (co wyżej wyjaśniono), a dopiero wyniki tej kontroli (po sporządzeniu protokołu kontroli) spowodowały wszczęcie postępowania w przedmiocie ukarania (postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r.), w którym strona potwierdziła fakt niestawiennictwa i jego powody. Nie wystąpiła zatem sytuacja prowadzenia postępowania podatkowego "bez uprzedniego wydania i doręczenia stronie postanowienia o jego wszczęciu" jak wskazał NSA w ww. sprawie.

W ocenie sądu, organy prawidłowo zastosowały także podstawę prawną ukarania i określiły wysokość kary, na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o SENT. Sąd zauważa przy tym, że wezwanie otrzymane przez przewoźnika wraz z numerem referencyjnym zgłoszenia zawierało wyraźne pouczenie o karach administracyjnych, zaś w pouczeniu zawartym w postanowieniu o wszczęciu postępowania (doręczonym stronie [...] września 2019 r.) wskazano, że prosi się "o przekazanie informacji, dokumentów uzasadniających ważny interes przewoźnika lub interes publiczny, które mogą wpłynąć na treść wydanego na zakończenie postępowania rozstrzygnięcia". Wraz z postanowieniem przesłano wezwanie z [...] sierpnia 2019 r. do udzielenia wyjaśnień, co było powodem niestawiennictwa (k. 29 akt adm.).

Bez naruszenia prawa wykluczono przesłanki uzasadniające odstąpienie od ukarania wynikające z art. 22 ust. 3 ustawy o SENT. Zgodnie z tym przepisem, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Stosownie do treści art. 26 ust. 3 ustawy o SENT, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie: 1) nie stanowi pomocy publicznej albo 2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo 3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4.

W szczególności nie ma znaczenia dla wymierzenia kary fakt przeoczenia wezwania przez pracownika przewoźnika czy też nieznajomość przepisów. Przepisy ustawy o SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tzw. wrażliwych towarów. Zostały przy tym ukształtowane tak, że przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów, a więc są niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Nałożenie kary jest obligatoryjne. Organy decyzyjne nie mogą uznaniowo oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów, wśród których zdarzać się mogą przypadki naruszeń ustawy niezamierzone, będące skutkiem błędu, omyłki czy działania przyczyn zewnętrznych. Jak wskazano w uzasadnieniu projektu ustawy o monitorowaniu drogowego przewozu towarów (druk 1244), sankcjami zostali objęci wszyscy uczestnicy przewozu, tzw. uczestnicy "łańcucha dostaw" podlegającego systemowi monitorowania, a wysokość kar została uzależniona od ich roli i obowiązków na nich nałożonych. System kar z uwagi na sposób ich wymierzania jest czytelny, łatwy do stosowania i przejrzysty (nieprawidłowość = kara administracyjna albo grzywna w określonej wysokości). Istotnie, przyznać trzeba, że kara za nieprzedstawienie środka transportu wraz z towarem objętym zgłoszeniem jest wysoka, ale ma ona spowodować, by naruszenia przepisów były nieopłacalne. Sankcja ma odstraszać i działać prewencyjnie. Konstrukcja oraz sposób zredagowania przepisów regulujących obowiązek przestrzegania norm związanych z systemem monitorowania drogowego przewozu towarów jest na tyle precyzyjny i jednoznaczny, że wyklucza możliwość swobodnej interpretacji tych uregulowań zarówno przez osoby dokonujące kontroli drogowej, jak też przez organy prowadzące postępowania. Odnosząc powyższe do sprawy niniejszej wskazać należy, że konstrukcja przepisu art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o SENT wskazuje jednoznacznie na odpowiedzialność obiektywną, niedopuszczającą różnicowania odpowiedzialności podmiotów w zależności od przyczyn niedopełnienia obowiązków wynikających z ustawy.

Nie jest to, wbrew stanowisku pełnomocnika, odpowiedzialność absolutna a odpowiedzialność obiektywna. Ustawodawca przewidział odstąpienie od ukarania, choć faktycznie jego przesłanki (ważny interes przewoźnika, interes publiczny) uregulowano w sposób bardzo wąski, nadto uznaniowy. Nie są jednak przesłankami niemożliwymi do spełnienia.

Nie bez znaczenia dla właściwego odkodowania terminów "ważny interes przewoźnika" i "interes publiczny" jest dostrzeżenie, że ustawa o SENT wprowadza rygoryzm obowiązków proporcjonalny do wagi obszarów podlegających ochronie (obrót towarami wrażliwymi, należącymi do grupy najwyższego ryzyka ze względu na naruszenia przepisów prawa podatkowego oraz negatywny wpływ na konkurencję, vide uzasadnienie projektu ustawy). Po drugie, na co zwrócił uwagę organ, odstąpienie od ukarania nie jest zasadą, nie jest prawem strony, ale przywilejem, bowiem zasadą jest odpowiedzialność pieniężna oparta o obiektywne przesłanki.

W powyższym kontekście uznać należy, że organ prawidłowo, wąsko z uwagi na wyjątkowy charakter odstąpienia od ukarania, zinterpretował przesłanki "ważnego interesu przewoźnika" oraz "interesu publicznego".

"Ważny interes przewoźnika" to zatem nie subiektywne przekonanie strony o istnieniu takiego interesu, ale sytuacja nadzwyczajna, na którą przewoźnik nie ma wpływu. Pod tym pojęciem można rozumieć wyjątkowo trudną sytuację ekonomiczną przewoźnika. Tymczasem w sprawie niniejszej mimo pouczenia w postanowieniu o wszczęciu postępowania, skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek przesłanek oraz jakiejkolwiek dokumentacji czy okoliczności wskazujących na wystąpienie sytuacji nadzwyczajnej uniemożliwiającej uiszczenie kary czy choć ogólnie charakteryzujących jej sytuację finansową. Organ zatem, przy prawidłowo zaprezentowanym w uzasadnieniu decyzji rozumieniu pojęcia "ważny interes przewoźnika" (zbieżnym ze stanowiskiem sądu) nie miał możliwości sformułowania oceny o wystąpieniu tej przesłanki odstąpienia od ukarania, w tym nie miał nawet możliwości dokonania uproszczonej analizy ekonomicznej sytuacji przewoźnika. Natomiast wyłącznie fakt surowości kary nie świadczy jeszcze o możliwości pogorszenia kondycji finansowej skarżącej czy wręcz doprowadzeniu do zagrożenia egzystencji firmy. Z kolei odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej zawsze leży w interesie strony zmniejszając obciążenia finansowe, ale nie jest wystarczające do przyjęcia wystąpienia "ważnego interesu przewoźnika".

W kwestii "interesu publicznego" wskazać należy, że prawidłowo organ zinterpretował ten interes jako uwzględniający wartości wspólne dla całego społeczeństwa, takie jak równość, sprawiedliwość, bezpieczeństwo, przestrzeganie prawa, czy zaufanie do organów państwa. Prawidłowo również wskazał, że zasadą jest płacenie należności publicznych, gdyż odstąpienie od tego obowiązku stawiałoby stronę w pozycji uprzywilejowanej w stosunku do innych podmiotów znajdujących się w podobnej sytuacji, a to nie może być uznane za działanie w interesie publicznym i z korzyścią dla ogółu. W interesie publicznym nie jest również rezygnowanie przez Skarb Państwa z przysługujących mu należności i przerzucanie ich ciężaru na społeczeństwo. Niewątpliwie brak środków finansowych i majątku powodujący konieczność sięgnięcia przez stronę po środki z budżetu państwa byłby wypełnieniem przesłanki interesu publicznego, jednak takich okoliczności w sprawie nie dowiedziono.

Należy również podzielić te poglądy orzecznictwa, zgodnie z którymi rozważanie wystąpienia interesu publicznego nie powinno być łączone z ustalaniem, czy wskutek zachowania legalnie działającego podmiotu dopuszczającego się naruszenia przepisów ustawy o SENT doszło do uszczuplenia należności budżetu państwa. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II GSK 1464/19, odmienne stanowisko "nie uwzględnia konstrukcji odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy o SENT, której elementem jest obligatoryjne nakładanie kary, w określonej jednoznacznie kwocie, za naruszenia o charakterze formalnym". A skoro taka jest istota tej odpowiedzialności, niezależna od skutków dla budżetu państwa i oparta na sankcjonowaniu formalnych naruszeń, to pojęcia interesu publicznego będącego przesłanką odstąpienia od ukarania nie sposób interpretować "w sposób, który podważałby samą istotę obiektywnej odpowiedzialności i kary pieniężnej za tego rodzaju naruszenia" (orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie sądu, argumentacji zgodnie z którą "nie jest w interesie publicznym nakładanie tak surowych kar na podmioty, podlegające tej karze" oraz zgodnie z którą "nie jest w interesie publicznym nakładanie wielotysięcznych kar pieniężnych na podmioty, które dopuściły się wyłącznie uchybień formalnych związanych z obowiązkiem stosowania ustawy o SENT" (np. wyroki w sprawach II GSK 220/20 czy II GSK 1696/18) umyka istota tej odpowiedzialności ukształtowana jako dopuszczalność karania wyłącznie za uchybienia formalne, niezależnie od skutków dla budżetu państwa. Co również istotne, stanowiska sformułowane przez NSA w ww. sprawach uwzględniały szczególne okoliczności stanu faktycznego, które w sprawie niniejszej nie wystąpiły (np. w sprawie II GSK 220/20 doszło do poczwórnego ukarania za to samo automatycznie powtórzone uchybienie polegające na błędnym wskazaniu miejsca załadunku towaru oraz w sytuacji tego samego przewoźnika, tego samego transportu, tej samej trasy i tego samego środka transportu, co sąd kasacyjny ocenił jako kilkukrotne ukaranie za to samo przewinienie, a co było niezgodne z zasadą proporcjonalności; z kolei w sprawie II GSK 1696/18 uchybienie polegało na zaniechaniu uzupełnienia pola dotyczącego numeru licencji a organom zarzucono nierozważenie przesłanki interesu publicznego w odniesieniu do okoliczności konkretnej sprawy).

Zauważyć tymczasem należy, że w sprawie niniejszej organy rozważyły przesłankę interesu publicznego, wskazały jak ją rozumieją i interpretują, ustaliły brak wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych, niezależnych od sposobu postępowania Spółki, które uniemożliwiałyby przeprowadzenie kontroli i uczyniły to w kontekście uzyskanych od strony wyjaśnień. Dodać z urzędu należy, że nawet gdyby przyjąć za trafne powiązanie możliwości odstąpienia od ukarania z istnieniem realnego zagrożenia uszczuplenia należności budżetowych, to w sprawie niniejszej takie realne zagrożenie wystąpiło. Nieprzedstawienie do kontroli towaru wrażliwego i obarczonego ryzykiem nadużyć nie jest uchybieniem mogącym być stawianym na równi np. z nieuzupełnieniem pola numeru licencji przy niekwestionowanym fakcie jej posiadania.

Dla porządku wskazać również należy, że sytuacjami wypełniającymi przesłankę "interesu publicznego" byłyby te, które zupełnie uniemożliwiłyby prawidłowe wypełnienie obowiązków z ustawy o SENT (np. brak technicznych możliwości dokonania lub aktualizacji zgłoszenia na skutek wydarzeń nadzwyczajnych niedających się przewidzieć, niemożliwość stawienia się do kontroli wskutek utraty środka transportu z towarem w wyniku działalności przestępczej itp.). Takich w sprawie nie ustalono.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zasada proporcjonalności sformułowana w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP kierowana jest do prawodawcy i w ustawie o SENT została uwzględniona przez zróżnicowanie wysokości kar w zależności od rodzaju naruszenia (2000 zł, 10 000 zł, 20 000 zł, 100 000 zł – art. 24 ust. 1a, art. 21 i 22 ust. 1 i 2, art. 22a ust. 1 ustawy o SENT).

W konsekwencji bezpodstawne są zarzuty sformułowane w skardze. Organy obu instancji nie naruszyły prawa materialnego ani prawa procesowego. Uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji odnoszą się do istotnych w sprawie okoliczności i zawierają wskazanie sposobu rozumowania organu dokonującego oceny tych okoliczności i przeprowadzonej subsumcji.

Mając powyższe na uwadze sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).