Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1373/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 i ust. 2, art. 64c; art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 4; art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) i ust. 2, zał. nr 1 lp. 3 i lp. 6
journal: Dz.U. 2020 poz 110
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
article: art. 41
journal: Dz.U. 2020 poz 470
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
article: § 2 ust. 1 pkt 4, § 3 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 2022
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego  wyposażenia - tekst jedn.
article: art. 119 pkt 3, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 sierpnia 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD") decyzją z [...] marca 2021 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm., dalej: "K.p.a."),art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1, ust. 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3, lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110, z późn. zm., dalej: "P.r.d."), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 470, dalej: "u.d.p.".), § 2 ust. 1 pkt 4, § 3 ust 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania T. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: Zakład [...] (dalej: "Strona", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2020 r. o nałożeniu kary pieniężnej.

Decyzją tą z [...] listopada 2020 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 64 oraz 140aa ust. 1-3 P.r.d. i art. 104 § 1 K.p.a. organ I instancji nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wskazał, że 24 września 2020 r. na drodze wojewódzkiej nr [...] w miejscowości [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i trzyosiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował S. H. (obywatel Ukrainy), który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem dwóch słupów betonowych (ładunek podzielny) w imieniu Strony. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] września 2020 r.

Rozpatrując odwołanie od decyzji I instancji GITD, po przytoczeniu mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa, wyjaśnił, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem pomiaru równości nawierzchni na stanowisku kontroli pojazdów z dnia [...] czerwca 2019 r. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnej wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu o nr fabrycznym [...], która legitymowała się świadectwem legalizacji pierwotnej wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] Wydział Zamiejscowy w [...] z datą ważności do 25 kwietnia 2020 r. Pomiaru długości pojazdu członowego dokonano, za pomocą przymiaru wstęgowego nr [...] z datą wzorcowania 20 marca 2020 r.

GITD wskazał, że w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono: a) nacisk na pojedynczej osi napędowej 12,7 t - przekroczenie o 1,2 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 10,43 %), b) rzeczywistą masę całkowitą pojazdu członowego 42 t – przekroczenie o 2 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 5 %), c) długość pojazdu członowego 20,85 m - przekroczenie o 4,35 m (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 26,36 %).

GITD dodał, że Strona w dniu kontroli legitymowała się zezwolenie kategorii III nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres 6 miesięcy w terminie od 12 maja 2020 r. do 11 listopada 2020 r., który spełnia wymagania w zakresie wymiarów, masy oraz nacisków osi, określone w pozycji nr 3 tabeli, jak i zezwoleniem kategorii VI nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres 24 miesięcy w terminie od 28 października 2019 r. do 28 października 2021 t., który spełnia wymagania w zakresie wymiarów, masy oraz nacisków osi, określone w pozycji nr 6 tabeli. Organ wyjaśnił nastepnie, że podczas kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej i przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej, w związku z czym ww. zezwolenia nie uprawniały do przejazdu kontrolowanego pojazdu członowego zgodnie z przepisami.

Organ uznał, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII, stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c P.r.d., w wysokości 15.000 zł.

Organ stwierdził dalej, że kwestie związane z tym kto dopuścił się niewłaściwego rozmieszczenia towaru, jak kształtował się ten proces załadunku, czy nawet brak możliwości uczestnictwa kierowcy w czynnościach załadunkowych, nie są okolicznościami istnymi dla uwolnienia się przez podmiot wykonujący przejazd z odpowiedzialności administracyjnej na podstawie art. 140aa ust. 4 P.r.d. Dodał, że skoro Strona podjęła się wykonania zlecenia przejazdu z ładunkiem podzielnym, to powinna była odmówić załadunku drugiego słupa betonowego. Podczas kontroli przewożono dwa słupy betonowe, a zatem Strona miała świadomość, że przewozi ładunek podzielny, a nie jak wskazuje niepodzielny (zgodnie ze zleceniem).

Organ podkreślił również, że kara pieniężna w niniejszej sprawie nie została nałożona "za brak zezwolenia", lecz za "jak za przejazd bez zezwolenia".

GITD dodał, że podmiot wykonujący przejazd posiadając wiedzę na temat ładunku, który podjął się przetransportować powinien był przedsięwziąć kroki, aby pojazd był normatywny, czego zaniechał.

Organ wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 P.r.d. Strona nie dostarczyła także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 P.r.d.

Z tych względów GITD utrzymał w mocy decyzję I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżając decyzję GITD z [...] marca 2021 r. w całości, wniósł o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracji, a także o zasądzenie od organu na Jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 2 pkt 35b P.r.d., poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się na gruncie niniejszego postępowania uznaniem, że w dniu kontroli przewożony był ładunek podzielny w kontekście jego długości, podczas gdy usunięcie jednego z dwóch części składowych transportowanego ładunku nie zmieniłoby tego parametru w stopniu rzutującym na sytuację prawną Strony a przekroczenie tej wielkości w stosunku do normatywu dawało możliwość wykonywania przejazdu na podstawie posiadanego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym kategorii VI,

2) art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 77 § 1 K.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na pomiarach dokonanych wagami METEOR, wbrew wymogom sformułowanym w instrukcji producenta tych urządzeń, przejawiające się na gruncie niniejszej sprawy przeprowadzeniem ważenia na punkcie kontrolnym, którego nawierzchnia nie wykazuje twardości 100 kg/cm2,

3) art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 77 § 1 K.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na pomiarach dokonanych wagami METEOR wbrew wymogom sformułowanym w instrukcji producenta tych urządzeń, przejawiające się na gruncie niniejszej sprawy przeprowadzeniem ważenia na punkcie kontrolnym, którego nawierzchnia w strefie ważenia nie wytrzymuje nacisku 1,5-krotności nośności maksymalnej platformy pomiarowej,

4) art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 77 § 1 K.p.a., poprzez zaniechanie rozpatrzenia wpływu stanu technicznego pojazdu na wyniki ważenia osiągnięte 24 września 2020r, które zgodnie z postanowieniami instrukcji producenta wag METEOR winno zostać przeprowadzone jako następstwo zapisu widniejącego w tym dokumencie o możliwości wpływu stanu technicznego pojazdu na osiągnięte wyniki ważenia,

5) art. 11, jak również art. 7 oraz 77 § 1 K.p.a., poprzez nierozpatrzenie sprawy w jej całokształcie, przejawiające się brakiem odniesienia przez GITD w uzasadnieniu skarżonej decyzji do argumentów Strony w zakresie niewłaściwie przeprowadzonego ważenia, jak również do twierdzenia Strony, zgodnie z którym w aktach sprawy nie ma żadnego wiarygodnego dowodu na przekroczenie przez pojazd poddany kontroli jego masy całkowitej oraz nacisku pojedynczej osi napędowej w stosunku do wartości normatywnych,

6) art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 77 § 1 K.p.a., poprzez nierozpatrzenie sprawy w jej całokształcie przejawiające się nieprzeanalizowaniem przez organ odwoławczy wpływu nowelizacji przepisów w zakresie przejazdów pojazdami nienormatywnymi, dokonanej ustawą z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw, na sytuację prawną Skarżącego.

Skarżący poparł podniesione zarzuty obszerną argumentacją zawartą w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Przedmiotowa sprawa dotyczy odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony był ładunek w postaci dwóch słupów betonowych. Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd wynika z art. 140aa ust. 3 pkt 1 P.r.d., zgodnie z którym karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Jak wynika natomiast z art. 140aa ust. 1 P.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Pojazdem nienormatywnym jest, w świetle definicji art. 2 pkt 35a P.r.d., w brzmieniu obowiązującym w dniu stwierdzonego naruszenia, pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.

W niniejszej sprawie kara pieniężna została wymierzona Skarżącemu za przejazd nienormatywnym pojazdem po drodze wojewódzkiej nr [...] w miejscowości [...], którego nacisk na pojedynczej osi napędowej wynosił 12,7 t, czyli przekraczał dopuszczalny nacisk o 1,2 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 10,43 %), rzeczywista masa całkowita wynosiła 42 t, – czyli przekraczała dopuszczalną masę całkowitą o 2 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 5 %), długość pojazdu członowego wynosiła 20,85 m, czyli przekraczała o 4,35 m (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 26,36 %).

Wyjaśnienia wymaga, że przekroczenie w niniejszej sprawie przez kontrolowany pojazd dopuszczalnych parametrów wagowych, czyli nacisku pojedynczej osi napędowej oraz dopuszczalnej masy całkowitej, skutkowało tym, że w sprawie nie miały zastosowania posiadane przez Skarżącego w dniu kontroli zezwolenia kategorii III nr [...] oraz kategorii VI nr [...], choć wystarczające w tym zakresie było przekroczenie nacisku pojedynczej osi napędowej. Z treści bowiem Lp. 3 załącznika nr 1 do P.r.d. wynika, że zezwolenie kategorii III wydawane jest na przejazd pojazdu nienormatywnego o naciskach osi nie większych od dopuszczalnych, z treści natomiast Lp. 6 załącznika nr 1 do P.r.d. wynika, że zezwolenie kategorii VI wydawane jest na przejazd pojazdu nienormatywnego o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Z argumentacji Skarżącego wynika, że w niniejszej sprawie nie były istotne parametry wagowe skontrolowanego pojazdu, które zresztą według Skarżącego nie mają prawidłowego potwierdzenia w aktach sprawy, lecz jego długość wynosząca 20,85 m, a która mieściła się w dopuszczalnych 23 m przewidzianych dla zespołu pojazdów w zezwoleniach kategorii III oraz kategorii VI. Podkreślenia jednak wymaga, że w załączniku nr 1 do P.r.d., dla zezwolenia każdej kategorii zostały dokładnie określone wszystkie parametry wagowe oraz wymiarowe jakie muszą być spełnione przez pojazd nienormatywny, aby zezwolenie uprawniało do przejazdu takim pojazdem nienormatywnym. Przekroczenie, któregokolwiek z tych parametrów skutkuje tym, że zezwolenie danej kategorii nie znajduje zastosowania.

Z powyższych względów w niniejszej sprawie Skarżący nie mógł skutecznie powołać się na posiadane zezwolenia kategorii III i VI, które ze względu na przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej, nie mogły mieć zastosowania do spornego przejazdu. Przekroczenie jednak tego parametru skutkowało kolejnymi konsekwencjami. Organy mianowicie słusznie uznały, że ze względu na przekroczenie dopuszczalnych parametrów wagowych w niniejszej sprawie nie był przewożony ładunek niepodzielny lecz ładunek podzielny. Zgodnie z art. 2 pkt 35b P.r.d., ładunkiem podzielnym jest ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody, mógł być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. W zakresie tej definicji mieszczą się przewożone przedmiotowym pojazdem dwa betonowe słupy, które mogły być przewiezione pojedynczo w taki sposób aby nie zostały przekroczone dopuszczalne parametry wagowe pojazdu.

Sąd zgadza się ze stanowiskiem Skarżącego przedstawionym w skardze, że w przypadku nieprzekroczenia w niniejszej sprawie dopuszczalnych parametrów wagowych pojazdu, ładunek w postaci dwóch betonowych słupów mógł stanowić ładunek niepodzielny ze względu na długość jednego z przewożonych słupów przekraczającą dopuszczalną długość 16,5 m. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, w części mającej zastosowanie w niniejszej sprawie, długość pojazdu nie może przekraczać w przypadku pojazdu członowego 16,50 m. Przewiezienie ładunku, który skutkuje przekroczeniem tej wartości, a którego pod względem długości nie można podzielić na dwa lub więcej mniejszych ładunków bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody, wymaga uzyskania stosownego zezwolenia. Przewożenie natomiast z takim ładunkiem (powodującym przekroczenie dopuszczalnej długości pojazdu członowego) na podstawie odpowiedniego zezwolenia, innych towarów, pozostaje obojętne dla oceny charakteru tego przewozu, jako przewozu towaru niepodzielnego, dopóki nie zostaną przekroczone inne parametry pod względem dopuszczalnych na podstawie przepisów prawa wartości. Wówczas bowiem przestaje mieć zastosowanie powyższe zezwolenie, a charakter przewożonego ładunku (podzielny bądź niepodzielny) podlega ocenie w oparciu o wszystkie przekroczone parametry.

W świetle powyższego, Sąd stwierdza, że organy prawidłowo uznały, że pomimo długości przewożonego ładunku, który mieścił się w normie określonej zezwoleniami kategorii III i VI, przekroczenie w niniejszej sprawie przez pojazd członowy dopuszczalnych parametrów wagowych, skutkowało, iż zezwolenia te nie miały zastosowania do spornego przejazdu, a przewożony ładunek w postaci dwóch betonowych słupów miał charakter podzielny. Oznacza to, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez GITD art. 2 pkt 35b P.r.d., poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się na gruncie niniejszego postępowania uznaniem, że w dniu kontroli przewożony był ładunek podzielny.

W konsekwencji, należy wyjaśnić, że przy tego rodzaju naruszeniu, gdy przejazd pojazdem nienormatywnym związany jest z przewozem ładunku podzielnego, naruszony został art. 64 ust. 2 P.r.d., zgodnie z którym w brzmieniu obowiązującym w dniu stwierdzonego naruszenia, zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. W konsekwencji naruszenia zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego, określonego w art. 64 ust. 2 P.r.d., w świetle art. 140ab ust. 2 P.r.d., za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Ustawodawca nie przewidział odrębnej kary za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków podzielnych, lecz uregulował konstrukcję prawną polegającą na zastosowaniu kary jak za przejazd bez zezwolenia, bez sprecyzowania konkretnej kategorii zezwolenia. Z art. 64 ust. 3, art. 64a-64g oraz z załącznika nr 1 do P.r.d., w brzmieniu obowiązującym w dniu stwierdzonego naruszenia, wynika, że ustawodawca przewidział siedem kategorii zezwoleń, natomiast w art. 140ab ust. 1 pkt 1-3 P.r.d., uregulował wysokość kary pieniężnej za brak każdego z zezwoleń.

W niniejszej sprawie nie mogły być brane pod uwagę zezwolenia kategorii I i kategorii II, na podstawie których możliwy jest przewóz ładunku podzielnego, ponieważ zezwolenie kategorii I nie ma zastosowania przy naciskach osi przekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, natomiast zezwolenie kategorii II, jak stanowi art. 64b ust. 1 tej ustawy, jest wydawane na przejazd nienormatywnego pojazdu wolnobieżnego, ciągnika rolniczego albo zespołu pojazdów składającego się z pojazdu wolnobieżnego lub ciągnika rolniczego i przyczepy specjalnej. Dlatego organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że kara pieniężna w niniejsze sprawie powinna zostać nałożona jak za brak zezwolenia kategorii VII.

Zgodnie z lp. 7 załącznika nr 1 do P.r.d., zezwolenie kategorii VII dotyczy pojazdów nienormatywnych o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI oraz o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, która to wartość w niniejszej sprawie została przekroczona.

Prawidłowa kwalifikacja prawna przedmiotowego naruszenia, jak za brak zezwolenia kategorii VII oznacza, że w sprawie miał zastosowanie art. 140ab ust. 1 pkt 3 P.r.d., zgodnie z którym karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości, za brak zezwolenia kategorii VII: a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 2000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15 000 zł - w pozostałych przypadkach.

Stwierdzona w niniejszej sprawie długość pojazdu członowego przekraczająca dopuszczalną wartość o 26,36 %, przesądziło o wysokości kary – 15 000 zł.

Organy obu instancji słusznie uznały, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki umorzenia postępowania administracyjnego z 140aa ust. 4 P.r.d. Zgodnie z art. 140aa ust. 4 pkt 1) lit. a i lit. b P.r.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 i ust. 1a pkt 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że ten podmiot: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia.

Kierowca wyjeżdżając na drogę publiczną powinien znać wszystkie rzeczywiste parametry pojazdu, których dopuszczalne wartości określone są przepisami prawa. Brak wiedzy w tym zakresie, w niniejszej sprawie brak wiedzy o parametrach wagowych pojazdu, świadczy o nie dochowaniu należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz wpływie na powstanie naruszenia.

Sąd stwierdza również, że nie można uznać za uzasadnione zarzuty naruszenia przez organy w niniejszej sprawie przepisów postępowania w tym art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1 K.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na pomiarach dokonanych wagami METEOR, wbrew wymogom sformułowanym w instrukcji producenta tych urządzeń, przejawiające przeprowadzeniem ważenia na punkcie kontrolnym, którego nawierzchnia nie wykazuje twardości 100 kg/cm2 i nie wytrzymuje nacisku 1,5-krotności nośności maksymalnej platformy pomiarowej, bez rozpatrzenia wpływu stanu technicznego pojazdu na wyniki ważenia osiągnięte 24 września 2020 r, a także poprzez nierozpatrzenie sprawy w jej całokształcie, przejawiające się brakiem odniesienia przez GITD w uzasadnieniu skarżonej decyzji do argumentów Strony w zakresie niewłaściwie przeprowadzonego ważenia oraz braku w aktach sprawy wiarygodnego dowodu na przekroczenie przez pojazd poddany kontroli jego masy całkowitej oraz nacisku pojedynczej osi napędowej w stosunku do wartości normatywnych.

Należy wyjaśnić, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się pełna dokumentacja z dokonanego ważenia pojazdu, którego wyniki zostały utrwalone w protokole kontroli z [...] września 2020 r., podpisanym bez zastrzeżeń przez kierowcę spornego pojazdu. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że z materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy w postaci fotografii z ważenia spornego pojazdu członowego, wynika, że ważenia dokonano na stanowisku, którego podłoże stanowiła betonowa kostka. W tej sytuacji, w ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia argumentacji Skarżącego, że stanowisko to nie spełniało wymogów przewidzianych w instrukcji obsługi wagi METEOR, którą dokonano ważenia, a więc którego nawierzchnia nie wykazuje twardości 100 kg/cm2 i nie wytrzymuje nacisku 1,5-krotności nośności maksymalnej platformy pomiarowej. Trudno bowiem zaakceptować pogląd, że stanowisko ważenia pojazdów znajdujące się w miejscu, w którym dopuszczalne jest poruszania się samochodów ciężarowych wieloosiowych, których waga w szczególnych przypadkach, objętych np. zezwoleniem kategorii VI, może wynosić 60 t, nie spełniało wymogów przewidzianych w instrukcji obsługi wagi METEOR służącej do ważenia takich pojazdów.

Ponadto Skarżący w żaden sposób nie wykazał w jaki sposób na wynik ważenia miały wpływ usterki techniczne pojazdu w postaci uszkodzenia opony drugiej osi naczepy – jej przecięcia oraz niezgodności z normami głębokości bieżnika. Sąd również nie znajduje podstaw do przyjęcia, że tego rodzaju usterka opony drugiej osi naczepy z prawej strony, mogła wpłynąć na zawyżenie nacisku pojedynczej osi napędowej o 1200 kg, oraz masy całkowitej pojazdu o 2000 kg.

GITD w zaskarżonej decyzji nie odniósł się wprawdzie wprost do powyższych zastrzeżeń Strony, jednak w ocenie Sądu nie miało to istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie przepisów postępowania może być podstawą uwzględnienia skargi (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a.")

Sąd stwierdza, że niezasadne są także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez GITD art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 77 § 1 K.p.a., poprzez nierozpatrzenie sprawy w jej całokształcie przejawiające się nieprzeanalizowaniem przez organ odwoławczy wpływu nowelizacji przepisów w zakresie przejazdów pojazdami nienormatywnymi, dokonanej ustawą z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw, na sytuację prawną Skarżącego.

Należy wskazać, że przedmiotowa decyzja została wydana [...] marca 2021 r., ustawa natomiast z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 54), weszła w życie 13 marca 2021 r. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zakończyło się zatem przed dniem wejścia w życie powyższej ustawy nowelizującej również P.r.d. Niemniej jednak wskazania wymaga, że również do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie powyższej ustaw, ustawodawca przyjął w art. 11 ust. 1 tej ustawy, że zastosowanie mają przepisy dotychczasowe do postępowań w sprawie nałożenia kary pieniężnej za brak zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii VII.

W tym stanie rzeczy, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja, jak również decyzja pierwszej instancji zostały wydane zgodnie z przepisami prawa, po wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego. Na tej podstawie organy prawidłowo stwierdziły nienormatywność spornego pojazdu w zakresie nacisku pojedynczej osi napędowej oraz masy całkowitej, jak również długości pojazdu oraz ustaliły wartość tych parametrów i na tej podstawie prawidłowo nałożyły na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. Organy działały zatem na podstawie przepisów prawa. Wszystkie istotne w sprawie kwestie zostały przez organy wyjaśnione w uzasadnieniach decyzji obu instancji zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. W konsekwencji też nie można uznać, iż organy uchybiły zasadzie prowadzenia postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, jak również zasadzie wyjaśniania stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy.

Sąd nie stwierdził również naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego, które miało wypływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 tej ustawy.