Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 678/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 listopada 2021 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję w całości; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. W. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, organ II instancji) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania J. W. od decyzji Burmistrza Miasta K. (dalej: Burmistrz, organ I instancji) z dnia [...] marca 2021 r. znak sprawy [...] w przedmiocie ustalenia na rzecz K. O. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie budynku (w trakcie budowy) na klub fitness - na nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] (działki o numerach ewidencyjnych [...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji SKO przedstawiło tok postępowania wszczętej wnioskiem K. O. z dnia [...] października 2016 r. Wskazało, że w dniu [...] października 2020 r. wydało decyzję nr [...], w której orzekło o uchyleniu w całości decyzji Burmistrza z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], w której ustalono na rzecz K. O. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie budynku (w trakcie budowy) na klub fitness na nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] na działkach nr ewid.[...] i [...]. i o przekazaniu sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu decyzji SKO z dnia [...] października 2020 r. podniesiono, że organ I instancji bezpodstawnie wyłączył z analizy dwie działki, tj. nr ewid.[...] oraz [...]. Dalej, wskazano, że z analizy funkcji wynika, że działki nr ewid.[...] i [...] są działkami zabudowanymi budynkiem usługowym i mieszkalnym, natomiast z mapy ewidencyjnej, stanowiącej załącznik do decyzji, wynika, że działki o tychże numerach są działkami niezabudowanymi. Zwrócono także uwagę na konieczność autoryzowania map załączonych do decyzji. Według organu odwoławczego konieczne było również rozważenie dokonania uzgodnienia z organem nadzoru górniczego. Według składu orzekającego, zaskarżona decyzja naruszała także treść przepisu art. 107 § 3 k.p.a.

Dnia [...] marca 2021 r. Burmistrz wydał decyzję nr [...], w której ustalił na rzecz K. O. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie budynku (w trakcie budowy) na klub fitness na nieruchomości położonej w K. na działkach nr ewid.[...] i [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że funkcja inwestycji oraz przyjęte cechy zabudowy i zagospodarowania terenu stanowią kontynuację istniejącej funkcji w obszarze analizowanym. Dalej, podkreślono, że działki objęte wnioskiem posiadają dostęp do drogi publicznej (drogi gminnej). Następnie, zaznaczono, że w zakresie ustalonym mocą decyzji zamierzenia inwestora odpowiadają wymogom przepisów prawa i ustaw szczególnych.

Odwołanie od decyzji Burmistrza z dnia [...] marca 2021 r. wniósł w zakreślonym ustawowo terminie J. W., który nie zgodził się z wydanym rozstrzygnięciem. Odwołujący podał, że klub fitness wytwarza hałas oraz drgania uciążliwe dla nieruchomości sąsiednich. Zdaniem skarżącego, rozszerzona interpretacja kontynuacji funkcji w wielu przypadkach doprowadza do dezorganizacji przestrzeni pod względem architektonicznym i funkcjonalnym oraz do konfliktów społecznych. Zwrócono również uwagę na konieczność zapewnienia interesów osób trzecich oraz na treść przepisu art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

SKO po rozpatrzeniu sprawy i wniesionego odwołania stwierdziło, że odwołanie nie może zostać uwzględnione.

W pierwszej kolejności SKO zwróciło uwagę, że w dniu [...] czerwca 2017 r. weszła w życie nowelizacja ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Przepis art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), przewiduje, że do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1.

SKO stosowało zatem przepisy k.p.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ww. ustawą.

Zasadą jest, że określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku - jak w niniejszej sprawie - w drodze decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z treści art. 4 ust. 1 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 741, dalej: ustawa). Jednocześnie dodać trzeba, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter promesy, tj. rozstrzygnięcia dającego możliwość realizacji przedsięwzięcia. Decyzja ta określa poszczególne parametry przyszłej inwestycji w takim zakresie, w jakim przewiduje to ustawa.

Decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową. Organ administracyjny jest zobowiązany do ustalenia warunków zabudowy w sytuacji, gdy wnioskowana inwestycja spełnia wymagania określone w treści ustawy. Odmawia natomiast ustalenia warunków zabudowy tylko w przypadku, gdy przedsięwzięcie nie czyni zadość choćby jednemu z warunków określonych w ustawie.

Art. 61 ust. 1 ustawy określa wymagania, jakie należy łącznie spełnić, aby możliwe było wydanie dla inwestycji decyzji o warunkach zabudowy, tj.:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2. teren ma dostęp do drogi publicznej;

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, dalej: rozporządzenie), w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust. 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2).

Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi podstawowy element w sprawach z zakresu ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Jej celem jest realizacja naczelnych zasad ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ochrona podstawowych dla tejże ustawy wartości, tj. ładu przestrzennego i zasady dobrego sąsiedztwa. Wskazana analiza winna zostać przygotowana w sposób odpowiadający przepisom cytowanego rozporządzenia, a mianowicie winna zawierać dokładne przedstawienie parametrów zabudowy dla poszczególnych działek znajdujących się w obszarze analizowanym, a także średnie wartości występujących w obszarze wskaźników, parametrów i cech istniejącej zabudowy - zgodnie z § 4 - 8 powołanego rozporządzenia. Ze sporządzonej analizy winno więc wynikać na jakich konkretnie nieruchomościach znajdują się budynki o poszczególnych parametrach, średnie wartości wskaźników. Dopiero bowiem zamieszczenie takich danych pozwoli na weryfikację przyjętych przez organ poszczególnych wskaźników.

Organ II instancji stwierdził, że w sprawie prawidłowo wyznaczono obszar analizowany, zgodnie z treścią przepisu § 3 rozporządzenia. Informacje zawarte w przeprowadzonej analizie, a także dane wynikające z załączników opisowych i graficznych, pozwalają na ocenę warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W wyznaczonym obszarze analizowanym znajdują się obiekty pozwalające na ustalenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji. W obszarze poddanym analizie znajdują się działki zabudowane budynkami mieszkalnymi (nr ewid. [...]), a także działki przeznaczone na usługi gastronomii (nr ewid. [...]), mieszkaniowa z usługami - gabinet lekarski (nr ewid. [...]), mieszkaniowa z usługami - biuro rachunkowe (nr ewid. [...]), mieszkaniowa z usługami - gabinet fizykoterapii (nr ewid. [...]), mieszkaniowa z usługami - auto gaz (nr ewid. [...], [...]), mieszkaniowa z usługami - zakład fryzjerski (nr ewid. [...]), mieszkaniowa z usługami - gabinet stomatologiczny (nr ewid. [...]), warsztat instalacyjny (nr ewid. [...]). Zwrócić należy uwagę, że kontynuacja funkcji w świetle w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy nie oznacza tożsamości, lecz umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie nie wchodzące z nią w kolizję. Zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i nie kolidujące z nią, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dn. 17 lutego 2021 r. w spr. sygn. akt II SA/Gd 38/21, LEX nr 3148763).

W ocenie SKO planowane zamierzenie spełnia zasadę tzw. dobrego sąsiedztwa, która w niniejszej sprawie ogranicza się do zweryfikowania czy planowana inwestycja odpowiada wymogowi kontynuacji funkcji zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym. Brak jest bowiem kolizji pomiędzy przedsięwzięciem określonym we wniosku a położonymi w bezpośrednim sąsiedztwie działkami o przeznaczeniu mieszkalnym, czy mieszkalnym z wyżej wymienionymi usługami. Nowo wprowadzona przez wnioskowaną inwestycję funkcja będzie mogła obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z obecną już funkcją. Ponadto, w przyszłości nowo wprowadzona funkcja nie ograniczy także obecnej.

Teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej. Działka objęta wnioskiem leży bezpośrednio przy drodze publicznej, tj. ulicy [...], istniejące uzbrojenie terenu objętego wnioskiem jest wystarczające dla ww. zamierzenia budowlanego, teren działki nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne i decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Planowane przedsięwzięcie spełnia zatem warunki określone w treści art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy.

Według § 9 ust. 3 rozporządzenia, część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. § 9 ust. 2 ww. rozporządzenia przewiduje, że wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja organu I instancji zawiera załączniki, o których mowa w treści ww. przepisu.

W ocenie SKO organ I instancji w sposób wyczerpujący ustalił istniejącą na działkach sąsiednich zabudowę i występujący w wyznaczonym obszarze analizowanym stan zagospodarowania terenu. Wyprowadził również prawidłowy wniosek, że planowane przedsięwzięcie stanowi kontynuację istniejącej na omawianym terenie funkcji. Decyzja ustalająca warunki zabudowy zawiera niezbędne elementy wymienione w treści art. 61 ust. 1 ustawy. Organ, zgodnie z treścią art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy uwzględnił w wydanym rozstrzygnięciu wszystkie wymagane elementy, tj. określił 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Decyzja zawiera niezbędne załączniki, o których mowa w treści § 9 ww. rozporządzenia, tj. wyniki analizy (część tekstowa i część graficzna oraz część graficzna decyzji o warunkach zabudowy). Uzasadnienie decyzji odpowiada również wymogom art. 107 § 1 - 3 k.p.a.

Odnosząc się do argumentów odwołania SKO zwróciło uwagę, że decyzja o warunkach zabudowy jest wstępnym etapem procesu inwestycyjnego. Decyzja taka zawiera jedynie określenie ogólnych warunków, pod jakimi możliwa jest lokalizacja projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i przesądza jeszcze o realizacji zamierzenia, nie narzuca przyszłych rozwiązań technicznych inwestycji, które muszą być zgodne z obowiązującymi przepisami. Zarzuty związane z pogorszeniem warunków życia, zwiększeniem hałasu czy innych oddziaływań nie mogą być skuteczne na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy.

Decyzja SKO zaskarżona została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu przez J. W..

Zarzucił on:

I. naruszenia prawa procesowego w postaci art. 7 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez powierzchowne wyjaśnienie stanu faktycznego, a w konsekwencji nierozpoznanie przez SKO istoty sprawy,

II. naruszenia prawa materialnego w postaci art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w analizowanym obszarze nowej zabudowy znajdują się obiekty pozwalające na ustalenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji,

III. naruszenia prawa procesowego w postaci art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niedokonanie wyczerpującego zbadania stanu faktycznego sprawy, co spowodowało wydanie zaskarżonej decyzji.

IV. naruszenia prawa materialnego w postaci:

- art. 54 pkt 2 lit. b w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy poprzez uznanie, że został spełniony warunek określony w tym przepisie,

- art. 61 ust. 1 pkt 5, art. 63 ust. 2, art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy, poprzez uznanie, że został spełniony warunek określony w tym przepisie,

- art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. e Prawa budowlanego poprzez pominięcie faktu, że przedmiotowa zmiana sposobu użytkowania doprowadza do zignorowała ochrony przed hałasem i drganiami.

- § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez uznanie, że został spełniony warunek określony w tym przepisie.

- art. 113 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy Prawo ochrony środowiska, a co za tym idzie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 826), które ustala normatywne wartości poziomu hałasu w środowisku, w odniesieniu między innymi do terenów zabudowy mieszkaniowej, poprzez pominięcie faktu, że przedmiotowa zmiana sposobu użytkowania doprowadza do zignorowała ochrony przed hałasem i drganiami.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.).

Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji SKO utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza o warunkach zabudowy (zwanej też dalej w skrócie "Decyzją WZ"), Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie może się ostać w obrocie prawnym.

SKO nie wywiązało się należycie ze stanowiącej rdzeń zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 in principio k.p.a.) powinności ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, a przynajmniej z uzasadnienia zaskarżonej decyzji w żaden sposób to nie wynika.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2020 r. SKO zwróciło uwagę, że analiza urbanistyczna dokonana przez organ I instancji nie obejmuje wszystkich działek w obszarze analizowanym – pominięto działki [...] oraz [...].

Podkreślić należy, że – jak podkreślił WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 25 czerwca 2020 r. w sprawie IV SA/Po 896/19 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: CBOSA) pominięcie choćby jednej działki ewidencyjnej znajdującej się na analizowanym terenie oznacza niepełność w zakresie prowadzonych badań i otrzymanych w związku z tym wyników. Już sam sposób wyznaczenia obszaru analizowanego determinuje konieczność badania cech zabudowy wszystkich znajdujących się w jego granicach nieruchomości. Tylko w taki sposób możliwe jest bowiem zweryfikowanie, czy nowa zabudowa nie naruszy ładu przestrzennego. Ustalenie rodzaju i gabarytów istniejącej zabudowy w całym obszarze niezbędne jest również dla prawidłowego określenia wskaźników nowej zabudowy, pozwala bowiem na określenie średnich wielkości w obszarze badanym. Nieuwzględnienie działki czyni analizę funkcji niekompletną, która z tego względu nie może stanowić podstawy do wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Ta okoliczność została zignorowana przez SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ II instancji błędnie także w tym uzasadnieniu stwierdził, że "W toku ponownie prowadzonego postępowania przeprowadzono analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy" (str. 8 akapit 1). Analiza taka została przeprowadzona wcześniej – przed wydaniem przez Burmistrza decyzji z dnia [...] lipca 2020 r. Wydając decyzję z dnia [...] marca 2021 r. Burmistrz nie poczynił już żadnych nowych ustaleń w zakresie analizy urbanistycznej i wykorzystał in extenso dokumenty sporządzone na potrzeby wydania decyzji wcześniejszej. Podkreślić należy, że nawet treść decyzji z dnia [...] marca 2021 r. jest niemal identyczna jak decyzji z dnia [...] lipca 2020 r. W takiej sytuacji niezrozumiałe jest nieodniesienie się przez organ II instancji do własnych wcześniejszych uwag i zaleceń. Nastąpiło to z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej z art. 7 k.p.a. – nie ustalono w sposób wyczerpujący zaistniałego stanu faktycznego, polegającego na aktualnym stanie zagospodarowania. Omawiana okoliczność jest wystarczającą podstawą do uchylenia decyzji organu II instancji – postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 15, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. SKO jako organ odwoławczy powinno dokonać wnikliwej weryfikacji ustaleń poczynionych przez organ I instancji uprzednio samodzielnie badając przedmiotową sprawę. Nieodniesienie się do wcześniej wytkniętego organowi I instancji błędu, który – co należy podkreślić – uzasadniał wówczas w ocenie SKO uchylenie decyzji organu I instancji, oznacza wadliwość postępowania odwoławczego.

Podobnie rzecz ma się z – także wytkniętą Burmistrzowi przez SKO w decyzji z [...] października 2020 r. – rozbieżnością pomiędzy częścią tekstową analizy, a mapą będącą załącznikiem do decyzji Burmistrza co do zabudowania działek [...] i [...] oraz kwestią autoryzowania map. Także tu SKO pominęło milczeniem zignorowanie przez Burmistrza wcześniejszych swych zarzutów.

W treści uzasadnienia decyzji z dnia [...] października 2020 r. SKO wskazało m.in., że uzasadnienie decyzji Burmistrza z dnia [...] lipca 2020 r. nie sprostało wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. Organ I instancji nie zajął stanowiska wobec całości materiału dowodowego, nie przystąpił do szczegółowego zbadania, czy planowana inwestycja spełnia warunki, o których mowa w art. 61 ustawy. Nie uzasadnił również nałożonego w sentencji decyzji warunku zaprojektowania [...] miejsc parkingowych. Przy kolejnej decyzji burmistrza – z dnia [...] marca 2021 r. – której uzasadnienie różni się od uzasadnienia decyzji z dnia [...] lipca 2020 r. jedynie wzmiankami o decyzjach z [...] lipca 2020 r. i [...] października 2020 r. oraz skróceniem jednego z akapitów, SKO zaś stwierdziło, że uzasadnienie odpowiada "wymogom art. 107 § 1 – 3 k.p.a.". Odnotować tu należy, że SKO, w zakresie spełniania wymogów z art. 61 ust. 1 ustawy przedstawiło własne stanowisko, wymóg zaprojektowania 6 miejsc parkingowych nadal jednak nie znajduje żadnego uzasadnienia w decyzjach organów obu instancji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie może się ostać w obrocie prawnym, w związku z czym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił ją w całości (pkt 1. sentencji wyroku).

O kosztach postępowania (pkt 2. sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając koszt uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi ([...] zł).

Ponownie rozpoznając sprawę rzeczą organu II instancji będzie przede wszystkim ocena zasadności własnych zastrzeżeń sformułowanych pod adresem Burmistrza w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2020 r. W zależności od wyniku tej oceny konieczne będzie albo przekonujące uzasadnienie niezasadności własnego stanowiska wcześniej prezentowanego albo analiza czy istniejące uchybienia mogą być wyeliminowane przez organ II instancji w trybie art. 136 k.p.a. Dokonując takiej analizy organ winien uwzględnić, że wniosek inicjujący postępowanie w sprawie został złożony w październiku 2016 r., zatem wzgląd na szybkość postępowania co do zasady będzie stał na przeszkodzie wydaniu decyzji kasacyjnej.