Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 221/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. art. 149 par. 1, par. 2, 154 par. 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. art. 1 ust. 1, 3 ust. 2, 4 ust. 1 pkt 1, 6, 10 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska - Grońska, Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 września 2021 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w W. na bezczynność Głównego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Głównego Inspektora Sanitarnego do rozpoznania wniosku P. z siedzibą w W. z dnia [...] lutego 2021 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Głównego Inspektora Sanitarnego na rzecz P. z siedzibą w W. kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie przez Polskie Towarzystwo [...] z siedzibą w W. (dalej: "[...]", "strona skarżąca"), reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, jest bezczynność Głównego Inspektora Sanitarnego (dalej: "GIS", "organ") polegająca na nierozpoznaniu wniosku z [...] lutego 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z [...] lutego 2021 r., przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej (godz. 18:56), powołując art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, [...] zwróciło się do GIS o przekazanie na adres poczty elektronicznej [...] informacji publicznej w postaci decyzji wydanych przez organ w okresie od [...] stycznia 2020 r. do [...] maja 2020 r. w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji Państwowego [...] Inspektora Sanitarnego w W.

Pismem z [...] lutego 2021 r. GIS wniósł o doprecyzowanie treści wniosków

w celu umożliwienia odniesienia się do nich. Wyjaśnił, że uzupełnienie wniosków powinno nastąpić w terminie 7 dni od otrzymania niniejszego pisma, w przeciwnym wypadku wniosek zostanie pozostawiony bez rozpoznania, bez dalszego informowania o tym fakcie wnioskodawcy.

Jak wskazał organ, w przedmiotowej sprawie uznać należy, iż wnioski nie zawierają precyzyjnie sformułowanych żądań i jako takie nie stanowią wniosku

o udostępnienie informacji publicznej. Przedmiot wniosku jest ogólny, ponieważ nie wskazuje precyzyjnie jakich dokładnie dokumentów, decyzji, informacji wnioski dotyczą.

GIS, odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, uznał, że organ, do którego kierowane jest żądanie nie może domyślać się, jakie dokładnie informacje, dokumenty wnioskodawca miał na myśli składając wniosek czy wnioski, to wnioskodawca musi jednoznacznie sprecyzować jakich dokładnie informacji, dokumentów dotyczy żądanie. Wniosek winien być w treści maksymalnie szczegółowy i dokładny. Organ otrzymując taki wniosek, nie może mieć najmniejszych wątpliwości, co do zakresu wniosku i rzeczywistej woli wnioskodawcy.

Ponadto GIS wyjaśnił, że nie prowadzi jednostki ewidencyjnej o nazwie "Rejestr decyzji uchylonych przez WSA" czy "Rejestru decyzji GIS wydanych

w wyniku rozpatrzenia odwołań od decyzji [...]". Wszelkie pisma wpływające

do Urzędu są rejestrowane w ogólnym rejestrze korespondencji Urzędu. W sytuacji zatem, gdy organ nie prowadzi urządzenia ewidencyjnego w postaci rejestru,

o którym mowa powyżej, nie można udostępnić od ręki żądanej informacji publicznej, tym bardziej, że wnioski są nieprecyzyjne. Dodał, że funkcjonuje w dostępie publicznym Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, gdzie można zapoznać się z wyrokami sądowymi.

W korespondencji mailowej z [...] lutego 2021 r. [...] zwróciło się do organu

z prośbą o wyjaśnienie, na czym polega problem z identyfikacją informacji publicznych, o których udostępnienie zwrócono się w skierowanych do organu wnioskach. Dodało, że "wnioski daliśmy do przeczytania trzem gimnazjalistom, którzy potrafili je sparafrazować i trafnie określić ich zakres, nie będąc specjalistami

od ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej." Stwierdziło, że "Jeśli napiszą Państwo szczegółowo, który wniosek napotyka problemy pragmatyczne z Państwa strony

i w jakim zakresie, niezwłocznie go doprecyzujemy."

W odpowiedzi na powyższą korespondencję, GIS w piśmie z [...] marca 2021 r. wyjaśnił, że nie każdy dokument, informacja znajdując się w posiadaniu organu podlega udostępnieniu. Należy bowiem zwrócić uwagę, że informacją podlegającą udostępnieniu jest informacja, która ma przymiot informacji publicznej (informacja

o sprawach publicznych, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r. poz. 2176; dalej "u.d.i.p"), i co do jej dostępu, brak jest jednocześnie ograniczeń, o których mowa w art. 5 ust. 1, 2 i 2a u.d.i.p.). Tym samym zakres przedmiotowy u.d.i.p. wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji.

W trybie przepisów u.d.i.p. GIS nie toczy polemiki, gdyż nie mieści się to

w pojęciu udostępniania informacji publicznej w rozumieniu przepisów wskazanej ustawy, a jedynie udostępnia informacje i dokumenty będące w jego posiadaniu, jeśli zawierają żądaną we wniosku informację, stanowiącą jednocześnie informację publiczną.

GIS wskazał, że prawo do informacji musi służyć jakiemuś zobiektywizowanemu celowi i nieść w sobie jakikolwiek walor poznawczy w świetle podstawowego celu, dla którego została stworzona u.d.i.p. – kontroli społecznej władzy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia

20 marca 2019 r., sygn. akt II SAB/Ke 6/19; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2017 r., sygn. I OSK 2777/16).

W dniu [...] marca 2021 r. wpłynęła do GIS skarga na bezczynność organu

w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z żądanym przez stronę skarżącą zakresem.

Strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Wniosła o zobowiązanie GIS do udostępnienia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia w niniejszej sprawie oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.

Jak stwierdziła strona skarżąca, wniosek dotyczył decyzji wydanych przez organ w okresie [...].01.2020-[...].5.2020 w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji Państwowego [...] Inspektora Sanitarnego w W. Do chwili obecnej organ w ogóle nie udostępnił stronie skarżącej żądanej informacji publicznej ani nie wydał również decyzji o odmowie jej udostępnienia. Jak podała strona skarżąca, zgodnie ze stanowiskiem NSA wyrażonym m.in. w wyroku z 21 maja

2020 r. (I OSK 1/20) decyzja administracyjna podlega udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że jest ona całkowicie bezzasadna, co uzasadnia oddalenie skargi w całości.

W ocenie organu przedstawiony w skardze zarzut bezczynności jest nieuzasadniony, albowiem GIS odniósł się w terminie do wniosku/wniosków strony skarżącej. Podkreślił przy tym, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje on żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku nie zakończy go wydaniem w terminie decyzji czy innego aktu (wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt I SAB/Wa 264/10).

GIS podkreślił, że wysłał do [...] wezwanie w formie zwykłego pisma,

o sprecyzowanie wniosków. Mając zatem na uwadze, że organ podjął określone czynności w 14-dniowym terminie, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., o bezczynności nie może być mowy.

Jak wyjaśnił GIS, zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, organ pozostaje w bezczynności, jeżeli w ogóle nie udzieli odpowiedzi na wniosek

w zakresie żądanym przez wnioskującego. Bezczynność organu na gruncie ustawy

o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. W omawianej sprawie organ poprosił [...],

o sprecyzowanie wniosków, bo zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą wniosek musi być jasny i konkretny, a organ nie może się domyślać co wnioskodawca ma na myśli.

Z utrwalonego orzecznictwa wynika jasno, że informacja publiczna zawsze dotyczy sfery faktów. Jest nią więc treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informacją publiczną są zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i tych, których używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (wyrok WSA w Warszawie z 14 października 2009 4., II SAB/Wa 81/09; wyrok WSA w Warszawie z 27 maja 2008 r., II SAB/Wa 28/08).

Ponadto, w ocenie organu, zapytanie strony skarżącej z [...] lutego 2021 r. nie miało waloru informacji publicznej, gdyż nie było wystarczająco sprecyzowane.

W związku z powyższym orzecznictwem, bezczynność organu w załatwieniu wniosku, nie nastąpiła. Aby bowiem móc prawidłowo rozpoznać wniosek, organ wezwał [....] do sprecyzowania wniosku, gdyż w przedmiotowej sprawie wniosek nie zawierał precyzyjnie sformułowanych żądań i jako taki nie stanowił wniosku

o udostępnienie informacji publicznej.

Ponadto GIS zauważył, że w obliczu tak wielu przesłanych wniosków

o udostępnienie informacji publicznej (ich ilości, seryjności), okoliczności czasowej między składaniem wniosków i ich treści (ten sam dzień; każdy z wniosków miał

za przedmiot zbliżony przedmiot informacji, różniący się czasookresem, podmiotami, mając na względzie decyzje, wyroki) przez [...], kończące się licznym złożeniem skarg na bezczynność w przedmiocie wniosków, mimo odpowiedzi na wnioski przez organ, takie działanie nie jest wynikiem troski o dobro publiczne (przejrzyste państwo, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność działania administracji), ale możliwe wywołanie dolegliwości u adresata wniosków, utrudnianie funkcjonowania urzędu (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 20 marca 2019 r.,

II SAB/Ke 6/19).

W piśmie z [...] maja 2021 r. strona skarżąca wyjaśniła, że jej wniosek dotyczył udostępnienia przez organ informacji publicznej w postaci decyzji wydanych przez organ w okresie [...].01.2020.-[...].05.2020 w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji Państwowego [...] Inspektora Sanitarnego w W. Wskazała zatem precyzyjnie, jakie kategorie dokumentów urzędowych (kryterium formalne selekcji informacji publicznej przez organ na potrzeby wniosku) powinny zostać

w odpowiedzi na wniosek udostępnione. I tak kryterium podmiotowe – decyzje administracyjne wydane przez organ (a), kryterium przedmiotowe procesowe – decyzje, które zostały wydane w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji wskazanych enumeratywnie organów I instancji (b) oraz kryterium czasowe – decyzje spełniające kryterium (a) oraz (b) wydane w okresie wskazanym we wniosku.

W opinii strony skarżącej wniosek o udostępnienie informacji publicznej został sformułowany wyjątkowo precyzyjnie, a selekcja informacji na potrzeby wniosku nie powinna nastręczać problemów osobie, która opanowała na poziomie przynajmniej dostatecznym rachunek kwantyfikatorów w zakresie objętym programem szkoły licealnej. To, że organ ani nie wydał w sprawie decyzji o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej ani nie udostępnił tejże informacji jest kluczową okolicznością stanowiącą przesłankę wystarczającą stwierdzenia bezczynności organu w niniejszej sprawie.

Z kolei w piśmie z [...] czerwca 2021 r. strona skarżąca przedstawiła stanowisko dotyczące zarzutu organu, że wniosek o udzielenie informacji publicznej stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej.

GIS w piśmie z [...] czerwca 2021 r. wskazał między innymi, że z uwagi ilość złożonych wniosków powziął wątpliwość co do ich zakresu (w tym wniosku złożonego w niniejszej sprawie) i rzeczywistej woli [...]. Organ nie może przesądzać, co może mieć na myśli wnioskodawca, "wyręczać" wnioskodawcy w precyzowaniu wniosku.

Ponadto GIS podał, że strona skarżąca przesłała (wymienione w pkt 1-17) wnioski pocztą elektroniczną, z których część się tematycznie pokrywały, a były przesłane w różnych terminach, wpływały na skrzynkę inspektorat GIS lub sekretariat GIS (pkt 1 z pkt. 17; pkt 2 z pkt. 9; pkt 3 z pkt. 15; pkt 4 z pkt. 8, 10; pkt 6 z pkt. 16). Razem zatem jest 17, ale przy podziale tematycznym jest 11.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. obejmuje również bezczynność organów.

Oceniając skargę pod tym względem zasługuje ona na uwzględnienie.

Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b).

W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Należy zauważyć, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak m.in. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2011, s. 109).

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w terminie 14 dni w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).

Przyjmuje się, że bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej może przybrać jedną z czterech postaci:

1) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w ogóle nie odpowiada na wniosek strony skarżącej, a więc podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji (por.m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II SAB/Wa 28/08);

2) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej przekracza termin określony w art. 13 u.d.i.p., a więc nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 cyt. ustawy stosownych czynności (tak m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 485/12);

3) podmiot zobowiązany udziela informacji, lecz dokonuje przedstawienia informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca lub też informacji wymijającej, a więc zachodzi sytuacja, gdy wnioskodawcy zostaje formalnie udzielona informacja publiczna, ale nie dotyczy ona pytań zawartych we wniosku, a zatem odpowiedź w ogóle nie dotyczy wniosku lub zawiera informacje niezwiązane z treścią wniosku;

4) podmiot zobowiązany udziela wprawdzie wnioskodawcy lakonicznej informacji, że nie dysponuje informacją publiczną, ale nie udowadnia swoich twierdzeń, a nawet nie uwiarygadnia, iż nie posiada żądanej informacji publicznej (tak również: m.in. wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 156/12).

Zaznaczyć należy, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy

o dostępie do informacji publicznej. Dopiero, bowiem stwierdzenie, że podmiot,

do którego zwróciła się strona skarżąca, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez stronę skarżącą informacja miała charakter informacji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

W rozpatrywanej sprawie Główny Inspektor Sanitarny nie kwestionował, że jako organ władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.) jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, stanął jednak na stanowisku, że informacja objęta wnioskiem strony skarżącej z [...] lutego 2021 r. a dotycząca decyzji wydanych przez organ w okresie od [...] stycznia 2020 r. do [...] maja 2020 r.

w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji Państwowego [...] Inspektora Sanitarnego w W. jest mało precyzyjna i jako taka nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej. GIS wezwał [...] do sprecyzowania wniosku. Zdaniem GIS przedmiot wniosku jest ogólny – nie wskazuje bowiem precyzyjnie jakich dokładnie dokumentów, decyzji, informacji wnioski dotyczą.

Tak więc jedynie dla porządku stwierdzić należy, że informacją publiczną jest informacja o faktach i danych publicznych, a więc o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 ustawy). W myśl art. 3 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów dotyczących podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, wytworzonych przez niego lub tylko przez niego używanych w zakresie realizacji zadań władzy publicznej. Za informację publiczną uznaje się m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do szeroko rozumianego organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez te podmioty wytworzone, jak i dokumenty, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1

w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6

ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Podkreślenia wymaga, że przepis art. 6 u.d.i.p. nie ma charakteru zamkniętego, a wyliczenie stanów faktycznych w nim zawartych jest jedynie przykładowe.

W ocenie Sądu błędne jest stanowisko organu w zakresie treści wniosku strony skarżącej z dnia [...] lutego 2021r. dotyczącego decyzji wydanych przez organ

w okresie od [...] stycznia 2020 r. do [...] maja 2020 r. w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji Państwowego [...] Inspektora Sanitarnego w W., który zdaniem składu orzekającego w tej sprawie był czytelny i nie wymagał wzywania strony skarżącej do jego sprecyzowania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że sama obszerność wniosku o udzielenie informacji publicznej nie czyni go ogólnikowym. Powyższy wniosek wprost wskazuje zakres wniosku określając go jako decyzje GIS wydane w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji Państwowego [...] Inspektora Sanitarnego

w W. (skoro wniosek kierowany jest do GIS to zdaniem Sądu oczywistym jest, że użyte przez stronę skarżącą słowo organ odnosi się do GIS) oraz precyzuje ramy czasowe wniosku, decyzji wydanych przez organ od [...] stycznia 2020 r.

do [...] maja 2020 r., tak więc chodzi tylko o decyzje z tego okresu.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że decyzja administracyjna, wydana

w indywidualnej sprawie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy stanowi wprost, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, do których należy treść i postać dokumentów urzędowych takich jak akty administracyjne i inne rozstrzygnięcia. Decyzje administracyjne, których skanów domagał się wnioskodawca są niewątpliwie dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., zawierają bowiem treść oświadczenia woli, utrwaloną i podpisaną przez funkcjonariusza publicznego. Stanowisko organu, iż informacji publicznej nie stanowią indywidualne decyzje administracyjne, było zatem błędne. Poglądowi organu przeczy brzmienie art. 6 ust. 4 lit. a u.d.i.p. Decyzja traci przy tym charakter indywidualny poprzez usunięcie z niej danych chronionych ustawą o ochronie danych osobowych (v. wyrok NSA z 16 kwietnia 2010 r., I OSK 83/10 orzeczenia.nsa.gov.pl).

Reasumując Sąd nie podziela stanowiska GIS, że wniosek z [...] lutego 2021r. dotyczący decyzji wydanych przez organ w okresie od [...] stycznia 2020 r. do [...] maja 2020 r. w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji Państwowego [...] Inspektora Sanitarnego w W. był nieprecyzyjny, tak więc organ winien go rozpatrzyć.

Sąd, ustosunkowując się do twierdzeń organu o nadużyciu prawa, wskazuje, że sama wielość wniosków i ich obszerność nie świadczy jeszcze o nadużyciu, gdyż nie przesądza, że działania skarżącego nie są podejmowane w interesie publicznym.

Wobec powyższego należało skargę uwzględnić, na podstawie art. 149 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. i tym samym zobowiązać organ do załatwienia wniosku

w zakreślonym terminie. Z okoliczności sprawy nie wynika przy tym, aby bezczynność organu stanowiła rażące naruszenia prawa. Odpowiedź na wniosek

o udostępnienie informacji, jakkolwiek zasadzająca się na błędnym przekonaniu organu, została bowiem do strony skarżącej skierowana w terminie ustawowym,

co w ocenie Sądu, wyklucza możliwość przypisania bezczynności organu charakteru rażącego naruszenia prawa.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a..