Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 5201/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 3 i 5, art. 6 ust. 4, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 91
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.
article: art. 121 § 1, art. 122, art. 247 § 1 pkt 2, 3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant Patrycja Kołtan-Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 272/16 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od K. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 19 sierpnia 2016 r. o sygn. akt II SA/Rz 272/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę K. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu z [...] lutego 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA złożyła K. K., zaskarżając to orzeczenie w całości. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie:

1) przepisów art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, zwaną dalej Ord. Pod. w zw. z art. 14 i art. 89 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 19.11.2009 r. o grach hazardowych, zwaną dalej u.g.h. w zw. z art. 8 ust. 1 i art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, polegające na oddaleniu skargi oraz niezastosowaniu przez Sąd pierwszej instancji środka określonego w ustawie tj. niestwierdzeniu nieważności decyzji Organu drugiej i poprzedzającej jej decyzji Organu pierwszej instancji jako decyzji wydanych bez podstawy prawnej;

2) przepisów art. 3 § 1 p.p.s.a, w zw. z 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 14 ustawy z dnia 19.11.2009 r. o grach hazardowych w związku z art. 8 ust. 1 i art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE poprzez oddalenie skargi i niezastosowanie przez Sąd I Instancji środka określonego w ustawie, tj. nieuchylenie decyzji, mimo że wydana została na podstawie nienotyfikowanego art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych i ściśle z nim związanego art. 89 ustawy o grach hazardowych, a więc na podstawie przepisów, które nie mogą być skutecznie stosowane z uwagi na niedochowanie przez ustawodawcę krajowego obowiązku notyfikacji "technicznych przepisów" ustawy i ustanowionego w nich zakazu urządzania gier na automatach poza kasynem gry;

3) przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 121 § 1 i art. 122 ustawy Ord. Pod. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. polegające na niepodjęciu przez organ wszelkich działań, które winny zmierzać do dokładnego ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że Skarżąca jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, podczas gdy analiza dowodów zebranych w sprawie, w tym w szczególności dokumentacji w postaci umowy najmu wskazuje na to, iż Skarżąca nie urządzała gier na automatach, a jedynie wynajmowała powierzchnię w swoim lokalu innej firmie, która to firma wstawiała na wynajętej powierzchni automaty do gier stanowiące własność tejże firmy, a nie skarżącej, a nadto skarżąca nie dokonywała żadnych czynności faktycznych ani prawnych związanych z automatem do gier, przez co nie powinna być uznana za urządzającego gry na automatach w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych;

4) przepisu art. 151 p.p.s.a. polegające na bezzasadnym zastosowaniu tego przepisu i oddaleniu skargi, podczas gdy zaskarżone decyzje Organu celnego tak pierwszej, jak i drugiej instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszeniem prawa materialnego, w związku z czym w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy skarga winna zostać uwzględniona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

II. Naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

1) naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 3 i ust. 5 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19.11.2009 r. o grach hazardowych, zwanej dalej u.g.h. poprzez nałożenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry na skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą, podczas gdy do uiszczenia kary pieniężnej na podstawie przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. może być zobowiązany jedynie podmiot określony w art. 6 ust. 4 u.g.h., tj. urządzający gry hazardowe bez koncesji i zezwolenia oraz urządzający gry na automatach poza kasynem gry w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych, natomiast osoba fizyczna nie może ponosić sankcji administracyjnej za delikt w sytuacji, w której ustawa określająca warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier hazardowych nie wskazuje tych osób jako podmiotów uprawnionych do uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna gry;

2. naruszenie przepisów prawa unijnego: art. 8 i art. 1 punkt 11) dyrektywy nr 98/34 WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.) w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż można prowadzić postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry na podstawie niemającej zastosowania (nieskutecznej) wobec polskich podmiotów nienotyfikowanej Komisji Europejskiej przez Polskę normy art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych (jako stanowiącej podstawę do wymierzenia kary pieniężnej w myśl art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych), która to norma została w sposób wiążący uznania przez TSUE za "przepis techniczny" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34 WE;

3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 u.g.h., poprzez błędną ich wykładnię i błędne przyjęcie, iż przepisy art. 89 u.g.h. stanowią podstawę prawną do wymierzenia kary pieniężnej w niniejszej sprawie i mogą mieć zastosowanie w oderwaniu od przepisów art. 14 ust. 1 u.g.h., podczas gdy normy te są ściśle ze sobą związane, a przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 jako przepisy sankcjonujące naruszenia zakazu przewidzianego przez art. 14 ust. 1 u.g.h., nie stanowią samodzielnej podstawy do wymierzenia kary pieniężnej.

W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w Przemyślu wniósł o jej oddalenie w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna okazała się nieuzasadniona.

Zarzuty wskazane w ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania oraz naruszenia prawa materialnego sformułowane zostały przy założeniu, iż decyzja Dyrektora Izby Celnej, zaakceptowana przez Sąd I instancji, została wydana z zastosowaniem przepisów technicznych, to jest art. 14 ust. 1 u.g.h. oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., które nie podlegały notyfikacji i z tego względu nie mogły stanowić podstawy do nałożenia kary pieniężnej na Skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska co do technicznego charakteru przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jak i co do charakteru relacji zachodzącej między tym przepisem, a art. 14 ust. 1 tej ustawy. Funkcja realizowana przez art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., nadaje bowiem temu przepisowi samoistny charakter w stosunku do art. 14 ust. 1 u.g.h., co uzasadnia twierdzenie o braku podstaw do odmowy jego stosowania w sprawie o nałożenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

Podkreślenia wymaga, że Trybunał Sprawiedliwości, w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11, uznał przepis art. 14 ust. 1 u.g.h za przepis techniczny, w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE, co potwierdził w orzeczeniu z dnia 11 czerwca 2015 r. w sprawie C - 98/14. Nie oznacza to jednak, że wyrok ten miał dalej idące konsekwencje, niż te które wyraźnie wynikają z jego treści oraz treści wytycznych, w szczególności w zakresie uznania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. za przepis techniczny.

Jak trafnie zauważył Sąd I instancji, powyższe kwestie stanowiły przedmiot wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16. Zgodnie z punktem 1 sentencji tej uchwały, art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy powyższej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych. Dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. Pogląd przyjęty w uchwale Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie podziela. Stąd też zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do tej materii okazały się chybione.

Dodatkowo należy także zauważyć, iż w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wnoszący skargę kasacyjną w jej pkt 1 zarzucił naruszenie art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, w zw. z art. 14 i art. 89 ust. 1 i ust. 2 u.g.h. w zw. z art. 8 ust. 1 i art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, polegające na oddaleniu skargi oraz niezastosowaniu przez Sąd pierwszej instancji środka określonego w ustawie tj. niestwierdzeniu nieważności decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji jako decyzji wydanych bez podstawy prawnej.

Podkreślić należy, że związanie sądu podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania dodatkowo, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie wskazuje się, że zwrot normatywny "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Po stronie skarżącego istnieje zatem obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok SN z 21marca 2007 r., I CSK 459/06, niepubl.; wyrok SN z 21 marca 2006 r., I CSK 63/05, niepubl.; T. Wiśniewski, Apelacja i kasacja. Nowe środki odwoławcze w postępowaniu cywilnym, Warszawa 1996, str. 167; B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2009, str. 508). Wobec tego, zamierzony skutek skarga kasacyjna może odnieść tylko wówczas, gdy wykazane zostanie takie naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy, istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Tymczasem, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, po pierwsze brak jest argumentacji z tym związanej, a więc że naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy. Po drugie, wskazany powyżej zarzut nie został w żaden sposób uzasadniony. Brak jest w treści skargi kasacyjnej jakiegokolwiek odniesienia do tak postawionego zarzutu naruszenia wskazanych w nim przepisów, w tym wydania decyzji bez podstawy prawnej. Z treści zarzutu wynika, że Sąd I instancji z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 2 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 pkt 2 O.p. nie zastosował środka określonego w ustawie, tj. nie stwierdził nieważności decyzji organów obu instancji jako decyzji wydanych bez podstawy prawnej. W ramach tego zarzutu, skarżący naruszenie powyższych przepisów powiązał z art. 14 i art. 89 ust. 1 i ust. 2 u.g.h. w zw. z art. 8 ust. 1 i art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, jednak w uzasadnieniu skargi w żaden sposób nie odniósł się do nich, nie wyjaśnił związku tych przepisów ze wskazanymi w osnowie skargi pozostałymi przepisami oraz dlaczego ich naruszenie, skutkuje wydaniem decyzji bez podstawy prawnej. Z kolei w uzasadnieniu, skarżący kasacyjnie nie godząc się ze stanowiskiem organów i Sądu I instancji, że karę pieniężną można wymierzyć wobec osoby fizycznej, w sposób nieadekwatny do postawionego zarzutu argumentuje, że wszczęcie postępowania administracyjnego wobec podmiotu nie mającego przymiotu strony i uznanie go za adresata decyzji nie może zostać zakwalifikowane jako prawidłowe oznaczenie strony, a tego rodzaju uchybienie zostało wskazane w treści art. 247 § 1 pkt 3 O.p. jako jedna z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji.

Powyższe wskazuje na nieadekwatność i brak spójności sformułowanego w pkt 1 skargi kasacyjnej zarzutu oraz argumentacji uzasadnienia, nawiązującego do naruszenia art. 247 § 1 pkt 3, a więc wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, mimo braku postawienia zarzutu naruszenia tego przepisu w osnowie skargi. Na marginesie można zauważyć, że skierowanie decyzji ostatecznej do osoby niebędącej stroną w sprawie, stanowi przesłankę nieważności wymienioną w przepisie art. 247 § 1 pkt 5 O.p., ale zarzut naruszenia tego przepisu również nie został sformułowany w petitum skargi kasacyjnej. Z tych względów, zarzut naruszenia wskazanych w pkt 1 skargi przepisów, jako nieskuteczny, nie mógł odnieść zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej rezultatu.

Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie jest uprawniony do samodzielnego uzupełniania bądź precyzowania zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą, a także formułowania na ich poparcie argumentacji, bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się Sąd I instancji.

Nie mógł odnieść zamierzonego skutku również zarzut naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122 O.p. i art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. polegający na niepodjęciu wszelkich działań, które winny zmierzać do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do przyjęcia, że Skarżąca jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry.

Podkreślenia wymaga, że o skuteczności zarzutów skonstruowanych na wskazanej podstawie nie decyduje każde uchybienie przepisów postępowania, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez pojęcie wpływu, określone w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem Sądu I instancji, który to związek przyczynowy, może mieć wpływ na wynik sprawy. Natomiast przepis art. 176 p.p.s.a. nakłada na Skarżącego nie tylko obowiązek wskazania podstaw kasacyjnych, a w ich ramach, zarzutów naruszenia określonych przepisów, lecz również obowiązek ich uzasadnienia. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania wiąże się to z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Skarżący jest więc zobowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, bowiem gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia powyższych przepisów postępowania, którego skutkiem byłby istotny wpływ na wynik sprawy. Odnoszący się do nich zarzut, nie został bowiem sprecyzowany i uzasadniony. Autor skargi kasacyjnej nie przedstawił argumentów, które co najmniej uprawdopodabniałyby, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wynik sprawy mógłby być inny.

Jak wynika natomiast z akt sprawy, organ przeprowadził we wskazanym zakresie postępowanie ustalając, iż Skarżąca zawarła umowę z R. T. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą F.H.U. "W." w O. na podstawie których wynajmowała powierzchnię lokalu w celu zainstalowania w nim automatów do gry. Skarżąca zobowiązała się do sprawowania stałej opieki nad automatami i informowania o usterkach, uszkodzeniach i nieprawidłowościach (zob. § 6 umowy najmu nr: [...] – karta 18 akt administracyjnych).

Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie w pełni podziela stanowisko zaprezentowane w wyroku z dnia z 9 listopada 2016 r., II GSK 2736/16, zgodnie z którym samo wynajęcie części lokalu, nie przesądza ani o urządzaniu tych gier przez wynajmującego, ani też takiej okoliczności nie wyłącza. Niezbędne jest w takim przypadku ustalenie, czy oprócz wskazanego czynszu istnieją inne okoliczności przemawiające za udziałem Skarżącej w urządzaniu gier na automatach.

Mając powyższe na względzie zauważyć należy, że w obecnie rozpatrywanej sprawie organ wykazał również inne okoliczności uzasadniające twierdzenie, że Skarżąca była podmiotem urządzającym gry na automatach w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., o czym świadczy zwłaszcza § 6 umowy najmu zobowiązujący skarżącą kasacyjnie do opieki nad ustawionymi w jej lokalu automatami, informowania o usterkach, uszkodzeniach i nieprawidłowościach.

Wbrew zatem twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że omawianej umowy wynika ponadto, iż poinformowano ją również o zakazie prowadzenia gier przez osoby poniżej 18 roku życia. Z powyższych względów prawidłowa jest konstatacja WSA, iż musiała w jakiś sposób sprawować kontrolę nad tym, komu automat miał być udostępniany, a okoliczności te wskazują na współdziałanie z R. T. w urządzaniu gier hazardowych na zakwestionowanym automacie.

W toku kontroli funkcjonariusze przeprowadzili eksperyment celem ustalenia, czy na automatach urządzano gry niezgodnie z przepisami u.g.h. oraz przesłuchali jednego z klientów. Dokumentację tej kontroli obejmującą protokół i przesłuchania dołączono do akt sprawy. Skarżąca natomiast w toczącym się postępowaniu nie oferowała żadnych wniosków dowodowych zmierzających do podważenia dokonanych przez organ ustaleń.

W ramach zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122 O.p. i art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. Skarżący utrzymuje, że organ nie podjął wszelkich działań, które winny zmierzać do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że Skarżący jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry. Podniósł, że analiza dokumentacji w postaci umowy najmu wskazuje, iż nie urządzał gier na automatach, a jedynie wynajmował powierzchnię w lokalu innej firmie która wstawiła na wynajętej powierzchni automaty do gier będące jej własnością. Stwierdził, iż nie dokonywał żadnych czynności faktycznych ani prawnych związanych z automatami do gier, przez co nie powinien być uznany za urządzającego gry na automatach w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych.

Istota zarzutu odnosi się więc do błędnego zastosowania prawa materialnego, a nie do ustaleń stanu faktycznego. Z tego też powodu zarzut jest nietrafny i nie może on być podstawą oceny zaskarżonego wyroku, bowiem sformułowany został w ramach wadliwie określonej podstawy kasacyjnej.

Nieuzasadniony okazał się zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 3 i ust. 5 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez nałożenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, na osobę fizyczną. Zdaniem Skarżącego, do uiszczenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. może być zobowiązany jedynie podmiot określony w art. 6 ust. 4 u.g.h., a więc urządzający gry hazardowe bez koncesji i zezwolenia oraz urządzający gdy na automatach poza kasynem gry w rozumieniu przepisów u.g.h., a nie osoba fizyczna.

Wskazać więc należy, że w art. 89 u.g.h. 1 pkt 2 u.g.h. ustawodawca operuje pojęciem "urządzającego gry". Przepis ten nie konkretyzuje podmiotu, do którego jest adresowany. Podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność, jest więc każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), który urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. Nie ma natomiast znaczenia, czy podmiot ten legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry, której - jak wynika z art. 6 ust. 4 u.g.h. - nie może uzyskać ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niemająca formy spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. wskazuje, iż karze pieniężnej podlega zachowanie które narusza zasady dotyczące miejsca urządzania gier hazardowych na automatach, nie wskazuje natomiast iż tej karze podlega zachowanie naruszające zasady dotyczące warunków, od spełnienia których w ogóle uzależnione jest rozpoczęcie, a następnie prowadzenie działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier hazardowych, w tym gier na automatach. Powyższe znajduje potwierdzenie w stanowisku wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16 stanowiącej w punkcie 2 jej sentencji, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

Z omówionych względów chybiony okazał się również zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a polegający na bezzasadnym zastosowaniu tego przepisu i oddaleniu skargi.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego w pkt 2 sentencji wyroku orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 265), zasądzając od skarżącej kasacyjnie na rzecz organu reprezentowanego przez radcę prawnego, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji 3.600 zł za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.