Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 96/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 29 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Zyglewska Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 maja 2017 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2016 roku numer [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta [...] – przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych z funkcją handlowo-usługową oraz myjni samochodowej wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi podziemnymi i naziemnymi oraz infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i nr [...], obręb [...], położonych przy ul. [...] w [...], tj. w bezpośrednim sąsiedztwie pasa drogowego drogi krajowej nr [...] klasy G (główna) – zwrócił się w piśmie z dnia 14 marca 2016 r. do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...], jako zarządcy wymienionej wyżej drogi krajowej o uzgodnienie projektu tej decyzji.

Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...], działając z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] odmówiła uzgodnienia projektu przedmiotowej decyzji, a następnie – w wyniku powtórnie przeprowadzonego postępowania na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] – postanowieniem z dnia [...] 2016 r. nr [...] utrzymała w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zwrócił uwagę, że przedłożony przez Prezydenta Miasta [...] projekt decyzji o warunkach zabudowy zawiera w punkcie 5 lit. a ustalenia dotyczące sposobu skomunikowania inwestycji, stanowiąc: "obsługa komunikacyjna projektowanymi zjazdami z drogi gminnej – ul. [...]". Zdaniem organu, fakt określenia projektowanych zjazdów w liczbie mnogiej, wskazuje na zamiar budowy niezależnego wjazdu i wyjazdu z terenu stacji paliw, a więc minimum dwóch zjazdów publicznych z ul. [...]. Z ustaleń organu wynika, że teren objęty wnioskiem, zlokalizowany jest pomiędzy drogą krajową nr [...] drogą gminną - ul. [...], natomiast od strony wschodniej graniczy ze skrzyżowaniem wymienionych wyżej dróg. Ze względu na lokalizację działki nr [...], jeden ze zjazdów do stacji paliw byłby zlokalizowany w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej z drogą gminną, co, w ocenie organu, jest niezgodne z obowiązującymi przepisami.

Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy (wydruku ze strony internetowej www.geoportal.gov.pl, wydruki z Google Street View, projekt organizacji ruchu dla omawianego odcinka drogi krajowej nr [...]) i ustaleń poczynionych przez organ orzekający w sprawie wynika, że tereny okalające ulicę [...] są dawnymi terenami przemysłowymi, będącymi w trakcie aktywizacji. Przebudowa drogi krajowej nr [...] nie jest przewidziana w planach inwestycyjnych Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na najbliższe lata, a jest niezbędna dla skomunikowania terenów przemysłowych zlokalizowanych w tej części miasta, w tym dla przedmiotowej inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych z funkcją handlowo-usługową oraz myjni samochodowej wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi podziemnymi i naziemnymi oraz infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i nr [...]. Z obecnego stanu skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z ul. [...] wynika, że skrzyżowanie to nie jest przystosowane do prowadzenia ruchu samochodów ciężarowych typu TIR, a właśnie taki ruch generowałaby inwestycja opisana w przedłożonym do uzgodnienia projekcie decyzji o warunkach zabudowy. Skrzyżowanie to musi być przede wszystkim w porę dostrzegane przy dojeździe drogą z pierwszeństwem przejazdu i drogą podporządkowaną, aby każdy uczestnik ruchu mógł dostatecznie wcześnie zakończyć lub zaniechać wykonywania manewru wyprzedzania, dostosować prędkość i rozpocząć zamierzony manewr. Wczesne dostrzeganie skrzyżowania jest szczególnie ważne dla kierujących pojazdami, którzy wykonując manewr muszą ustąpić pierwszeństwa przejazdu pojazdom relacji nadrzędnych i muszą się dostosować do zachowań innych uczestników ruchu. Omawiane skrzyżowanie ze względu na występujące uwarunkowania związane z geometrią drogi i ukształtowaniem terenu (łuk pionowy i poziomy), nie umożliwia dostatecznej widoczności na skrzyżowaniu, co w konsekwencji przyczynia się do pogorszenia warunków ruchu. Organ odwoławczy podał, że na wniosek policji, zarządca drogi krajowej zastosował dodatkowe oznakowanie w rejonie tego skrzyżowania, jednak pojawienie się dodatkowego generatora ruchu w rejonie skrzyżowania wymaga podjęcia radykalnych działań w kierunku zapewnienia istniejącym i potencjalnym podmiotom gospodarczym prawidłowych warunków skomunikowania inwestycji z siecią dróg publicznych. Zdaniem organu, w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa użytkowników powyższych dróg, przy realizacji omawianej inwestycji, niezbędna byłaby przebudowa analizowanego skrzyżowania przez inwestora tego przedsięwzięcia, do którego należy budowa i przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową, stosownie do art. 16 ust. 1 o drogach publicznych. Zaniechanie przebudowy ul. [...] w celu zapewnienia prawidłowej obsługi komunikacyjnej planowanej stacji paliw należy uznać za niedopuszczalne, zwłaszcza, że pozostawałoby to w sprzeczności z ważnym interesem społecznym, jakim jest bezpieczeństwo ruchu drogowego, polegające na ochronie życia i zdrowia ludzkiego. Na dołączonym do akt sprawy projekcie organizacji ruchu dla przedmiotowego odcinka drogi krajowej nr [...], organ przedstawił koncepcję przebudowy przedmiotowego skrzyżowania. W przedstawionym projekcie przebudowy wskazano na konieczność zastosowania znaku pionowego i znaków poziomych, które to elementy zmiany organizacji ruchu wskazane przez zarządcę drogi krajowej nr [...] przyczyniłyby się dla zapewnienia dobrej dostrzegalności skrzyżowania, odpowiednich warunków widoczności, a także lepszego zrozumienia skrzyżowania. Organ wskazał ponadto, że wobec tego, że tereny dotychczas już zaktywizowane przy ul. [...] oraz planowane do aktywizacji są (lub były) terenami miejskimi, zasadnym jest, aby przebudowa skrzyżowania była inwestycją realizowaną przez miasto [...]. Przebudowa skrzyżowania będzie prawdopodobnie wymagała pozyskiwania dodatkowego terenu, co w sytuacji inwestorów prywatnych może okazać się niemożliwym do zapewnienia. Ponadto organ wyjaśnił, że pismem z dnia 26 listopada 2013 r. nr [...] Zastępca Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad zwrócił Prezydentowi Miasta [...] uwagę na konieczność przebudowy omawianego skrzyżowania. Informacja ta jednak pozostawiona została bez odpowiedzi. Organ podał również, że postępowanie w sprawie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji na działkach objętych tym przedsięwzięciem było już prowadzone i zostało zakończone postanowieniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] utrzymującym w mocy własne postanowienie z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...]. Wówczas po raz kolejny zwrócono uwagę na konieczność przebudowy omawianego skrzyżowania. Z uwagi na okoliczność, że na dzień orzekania zjazd publiczny zapewniający obsługę komunikacyjną planowanej inwestycji zlokalizowany byłby w obszarze oddziaływania skrzyżowania, naruszałby przepis § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Planowana inwestycja będzie generować znaczący ruch pojazdów, jak i pieszych powodujący wzrost natężenia ruchu na skrzyżowaniu wymienionej drogi krajowej z ul. [...], a skrzyżowanie nie posiada odpowiednich parametrów dla przeniesienia zwiększonego natężenia ruchu pojazdów, przy jednoczesnym zapewnieniu bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz wymaganej przepustowości i poziomu swobody ruchu.

Skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Atostrad do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. § 78 ust. 1 w zw. z § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, polegające na nieprawidłowym uznaniu, że przedmiotowa inwestycja będzie zagrażać bezpieczeństwu na skutek zlokalizowania zjazdów publicznych w obszarze oddziaływania skrzyżowania, gdy tymczasem organ nie wykazał w sposób dostateczny i niewątpliwy jaki jest obszar oddziaływania skrzyżowania oraz czy zjazdy publiczne będą zagrażać bezpieczeństwu.

Kwestionowanemu postanowieniu zarzucono również naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 78 § 1 kpa w zw. Z art. 84 § 1 kpa w zw. z art. 75 kpa polegające na nieustosunkowaniu się do wniosków dowodowych złożonych przez stronę skarżącą i ich nieprzeprowadzenie, tj. wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy z zakresu budowy i projektowania dróg, ulic i węzłów drogowych oraz biegłego z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego i oparcie zaskarżonego postanowienia na niepełnym materiale dowodowym, gdy tymczasem przeprowadzenie wskazanych dowodów przyczyniłoby się do ustalenia, jak przebiega obszar oddziaływania przedmiotowego skrzyżowania, czy projektowane zjazdy ze stacji benzynowej znajdują się w zasięgu jego oddziaływania, a jeżeli tak, jaki byłby ich wpływ na bezpieczeństwo oraz czy możliwe jest takie ich przeprojektowanie, by zapewniały bezpieczeństwo,

b) art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 7 kpa polegające na niepodjęciu przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz jego rozpatrzenia, a w szczególności niewyjaśnienie znaczenia pojęcia "obszar oddziaływania skrzyżowania" oraz nieokreślenie zakresu tego obszaru,

c) art. 8 kpa polegające na przeprowadzeniu postępowania przez organ w sposób niebudzący zaufania skarżącej do organów władzy publicznej.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia.

Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ przy wydawaniu kwestionowanych postanowień Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie dopuścił się ani naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności stwierdzić należy, że organ ten obu instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie i właściwie zastosował i zinterpretował przepisy prawa, w oparciu o które wydano kwestionowane postanowienia.

Materialnoprawną podstawą kontrolowanego rozstrzygnięcia są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778; obecnie jest to Dz. U. z 2017 r. poz. 1073). Zgodnie z brzmieniem art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W przepisie tym ustawodawca odsyła do przepisu art. 53 ust. 4 pkt 9 tej ustawy, z którego wynika, że decyzje w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym, wojewódzkim, powiatowym i gminnym w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi. W przypadku drogi krajowej jest to Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Uzgodnień tych, w świetle art. 53 ust. 5 powołanej ustawy, dokonuje się w trybie art. 106 kpa. Ustawodawca nie precyzuje pojęcia obszarów przyległych do pasa drogowego, dlatego w tym zakresie należy odnieść się do przepisów prawa materialnego, którymi w tym przypadku są przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 z późn. zm.). Z art 4 pkt 1 tej ustawy wynika, że pas drogowy oznacza "wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą". Tym samym inwestycja, która ze względu na swe usytuowanie przylega do pasa drogowego, wymaga uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi w zakresie, o jakim mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, w myśl którego zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Ponieważ ustawodawca nie zdefiniował w sposób precyzyjny szerokości pasa przyległego, posługując się wykładnią funkcjonalną należy przyjąć, że inwestycje, które zlokalizowane będą na terenie przylegającym do drogi i które oddziałują na tę drogę, wymagają uzgodnienia z zarządcą drogi. Do zadań zarządcy drogi należy, stosownie do treści art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych, planowanie i ochrona dróg polegająca na niedopuszczeniu do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu.

W toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania uzgodnieniowego rolą Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad było zatem jedynie wskazanie, czy jest możliwe włączenie do drogi krajowej nr [...], stanowiącej drogę klasy G (droga główna) i skrzyżowania wymienionej drogi krajowej z drogą gminną - ul. [...], ruchu drogowego wynikłego z zamierzonej inwestycji.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że dokonując uzgodnienia w kwestii możliwości włączenia do drogi krajowej ruchu drogowego spowodowanego zmianą wynikającą z planowanej inwestycji, organy administracji rządowej winny kierować się przede wszystkim zasadą bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 lutego 2001 r., sygn. akt II SA 770/00, LEX nr 53363; z dnia [...] marca1999 r., sygn. akt II SA 188/99, LEX nr 46764; z dnia 15 lipca 1998 r., sygn. akt II SA 705/98, LEX nr 41384). Należy stwierdzić w związku z powyższym, że organ wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że planowana inwestycja jest inwestycją bardzo ruchotwórczą. Przedmiotowa inwestycja, polegająca na budowie stacji paliw płynnych z funkcją handlowo-usługową oraz myjni samochodowej wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi podziemnymi i naziemnymi oraz infrastrukturą techniczną, będzie miała wpływ na drogę znajdującą się na nieruchomości sąsiedniej (przyległej), a tym samym będzie oddziaływać na ruch drogowy i rozmiar natężenia ruchu pojazdów, a co za tym idzie na bezpieczeństwo, przepustowość i poziom swobody ruchu drogowego. Teren, objęty wnioskiem w niniejszej sprawie, zlokalizowany jest bowiem pomiędzy drogą krajową nr [...] drogą gminną - ul. [...], natomiast od strony wschodniej graniczy ze skrzyżowaniem wymienionych wyżej dróg. Ze względu na lokalizację działki nr [...], jeden ze zjazdów do stacji paliw byłby zlokalizowany w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej z drogą gminną, co jest niezgodne z obowiązującymi przepisami. Obsługa tych obiektów zjazdem usytuowanym w miejscu oddziaływania skrzyżowania spowodowałaby znaczne pogorszenie warunków bezpieczeństwa i płynności ruchu na tym odcinku drogi krajowej nr [...] z drog gminną ul. [...], która jako droga główna musi zachować wszystkie parametry techniczne i użytkowe odpowiadające drogom tej klasy, w tym również w zakresie lokalizacji zjazdów, zwłaszcza o charakterze publicznym. W obszarze skrzyżowania powinny występować wyłącznie relacje związane z ewentualną zmianą kierunku ruchu, wykonywane w sposób bezkolizyjny, natomiast dodatkowe manewry związane z wjazdami do sąsiadujących nieruchomości, wprowadzają pogorszenie warunków ruchu pozostałym pojazdom i stwarzają sytuacje kolizyjne. Budowa stacji paliw zgodnie z określonymi warunkami zabudowy, powodowałaby zatem, w ocenie Sądu, pogorszenie warunków ruchu na skrzyżowaniu, które ze względu na geometrię skrzyżowania i ukształtowanie terenu (łuk poziomy i pionowy) będzie dodatkowo ograniczać widoczność i będzie bardzo niebezpieczne. Wykonywanie manewrów wjazdu przez samochody typu TIR dostarczające paliwo, mogłoby natomiast stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa na dużą skalę. Planowana inwestycja będzie generować znaczący ruch zarówno pojazdów, jak i pieszych, powodując wzrost natężenia ruchu na skrzyżowaniu drogi krajowej nr [...] z drogą gminną ul. [...], a jak organ wyjaśnił skrzyżowanie to nie posiada odpowiednich parametrów dla przeniesienia zwiększonego natężenia ruchu pojazdów przy jednoczesnym zapewnieniu bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz wymaganej przepustowości i poziomu swobody ruchu. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wielokrotnie zwracał uwagę zarówno w swoim piśmie z dnia 26 listopada 2013 r. skierowanym do Prezydenta Miasta [...], jak i we wcześniejszych postanowieniach odmawiających uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji na działkach objętych tym przedsięwzięciem, na konieczność przebudowy omawianego skrzyżowania. Informacja ta jednak pozostawiona została bez odpowiedzi, skoro również w zaskarżonym postanowieniu organ wprost akcentował, że niezbędnym jest wykonanie przebudowy skrzyżowania ulicy [...] z drogą krajową nr [...], ze względu na funkcjonujące i planowane do aktywizacji gospodarczej tereny przemysłowe przy ul. [...]. Zaniechanie przebudowy przedmiotowego skrzyżowania w celu zapewnienia prawidłowej obsługi komunikacyjnej planowanej stacji paliw i myjni samochodowej należy uznać za niedopuszczalne, zwłaszcza, że pozostawałoby to w sprzeczności z ważnym interesem społecznym i słusznym interesem obywateli, wyznaczanym przez art. 7 kpa, jakim jest bezpieczeństwo ruchu drogowego, polegające na ochronie życia i zdrowia ludzkiego. Przeciwko usytuowaniu zjazdu, zgodnie z wnioskiem skarżącej, przemawia fakt, że zjazd publiczny będzie stanowił zagrożenie bezpieczeństwa ruchu z uwagi na jego lokalizację w obrębie skrzyżowania. Wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, w szczególności zabronione jest sytuowanie zjazdów w obszarze oddziaływania skrzyżowania i w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę, co wynika z przepisu § 113 ust. 7 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124).

Z ustaleń poczynionych w toku postępowania administracyjnego, mających odzwierciedlenie w aktach sprawy, wynika jednoznacznie, że planowana inwestycja byłaby usytuowana bezpośrednio przy skrzyżowaniu. Tymczasem z powołanego wyżej § 113 ust. 7 pkt 1 i 2 rozporządzenia wynika, że wyjazd z drogi do obiektu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła. Zatem bez względu na charakter zjazdu nie jest możliwe jego usytuowanie w obszarze oddziaływania skrzyżowania. W ocenie Sądu powyższy przepis jest jasny i nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych. Wymienia on bowiem szereg miejsc, w których zdaniem ustawodawcy zawsze (ex definitione) występuje sytuacja zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Przepis ten nie uzasadnia natomiast badania stopnia rzeczywistego zagrożenia w ruchu drogowym, które mogłoby spowodować zlokalizowanie wjazdu/zjazdu w miejscach określonych szczegółowo w tym przepisie, bowiem skoro w obszarze oddziaływania skrzyżowania zabronione jest sytuowanie zjazdów, tym samym niezasadne jest badanie stopnia zagrożenia dla bezpieczeństwa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 836/06 i z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1390/15 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wyjaśnić także należy, że w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, jako wyspecjalizowany zarządca dróg krajowych i autostrad, zobowiązany jest do przeciwdziałania wszelkim sytuacjom, które mogłyby sprowadzić niebezpieczeństwo na użytkowników dróg publicznych, a więc działać prewencyjne, nie zaś biernie oczekiwać na ich wystąpienie. Dbałość o bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego jest sprawą priorytetową. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest wyspecjalizowanym organem odpowiedzialnym za bezpieczeństwo na drogach, a zatem z urzędu ma wiedzę pozwalającą na podejmowanie decyzji dotyczących lokalizacji zjazdów z dróg krajowych, czy też oceny stanu technicznego i bezpieczeństwa na drogach i wszystkich aspektów z tym ruchem związanych (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 960/10 i z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1100/13 – dostępne na wskazanej wyżej stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych). Z tego też względu – wbrew zarzutom skargi – nie było konieczne przeprowadzanie dowodu z opinii biegłego czy projektowane zjazdy ze stacji paliw znajdowałyby się w obszarze oddziaływania skrzyżowania i tym samym czy stwarzałyby zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, gdyż fakty dotyczące potencjalnego niebezpieczeństwa dla ruchu drogowego, jakie stanowią zjazdy z drogi klasy G, są znane zarządcy drogi, jako organowi specjalistycznemu z racji realizacji zadań w zakresie inżynierii ruchu, w związku z czym w rozpatrywanej sprawie zastosowanie znajduje art. 77 § 4 kpa, w świetle którego fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu.

Konsekwencją powyższych ocen jest nieuwzględnienie zarzutów skargi.

Z tych względów, oceniając zaskarżone postanowienie w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącą zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organowi orzekającemu w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie postanowień, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organ wydając zaskarżone postanowienia, podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, dokonując przy tym prawidłowej wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Organ orzekający w sprawie będąc związany powołanymi przepisami prawa nie mógł naruszyć istniejących norm prawa i uczynić zadość przekonaniu skarżącej, że jej interes, jako strony postępowania, jest słuszny i w konfrontacji z nim obowiązujący porządek prawny musi ustąpić. Tego rodzaju stanowisko będące czysto subiektywnym odczuciem strony nie może zostać uznane za trafne i z całą pewnością nie współbrzmi z obowiązującym porządkiem prawnym, jak i interesem społecznym.

W ocenie Sądu przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono również przepisów prawa procesowego. Stosownie do treści art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa organy administracji publicznej podjęły wszystkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie i dokonały jego rzetelnej oceny. Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 kpa). Zgodnie zaś z wymogiem przepisu art. 107 § 3 kpa zaskarżone postanowienie zostało wyczerpująco uzasadnione, zawarto w nim podstawowe jego elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu odmawiającego uzgodnienia projektu decyzji dla przedmiotowego przedsięwzięcia i wyjaśniono podstawy prawne postanowienia z przytoczeniem przepisów prawa.

Z powyższych względów, Sąd uznając skargę za niezasadną, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.