Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 633/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 175 par.1, art. 219 par.2, art. 221, art. 230, art. 231, art. 184, art. 197 par.2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 19 czerwca 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wiesław Kisiel po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. i M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 1065/07 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi J. i M. P. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 1065/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę kasacyjną J. i M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie ze skargi J. i M. P. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wymeldowania.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej (art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U.nr 153, poz.1270, ze zm. zwanej dalej P.p.s.a.). W ocenie Sądu I instancji skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie, sporządzona przez radcę prawnego, nie została należycie opłacona, gdyż pełnomocnik uiścił wpis sądowy w znakach opłaty sądowej w łącznej kwocie 100 zł.

Zaskarżając w całości powyższe postanowienie strona wniosła o jego uchylenie i przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżących zarzucił Sądowi I instancji, że bezpodstawnie przyjął, że wniesiona skarga kasacyjna nie została prawidłowo opłacona.

Zdaniem pełnomocnika sporządzającego skargę kasacyjną, wpis od skargi kasacyjnej nie jest wpisem stałym, albowiem nie został w ustawie określony w sposób sztywny wielkością kwotową, lecz jako połowa wpisu od skargi. Dlatego do tego wpisu nie stosuje się obowiązku uiszczenia wpisu przez zawodowego pełnomocnika pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej.

Skoro więc Sąd I instancji uznał, że umieszczenie na skardze kasacyjnej znaków opłaty sądowej we właściwej wielkości kwotowej nie spełnia wymogów wpisu, to wobec tego Sąd ten powinien był wezwać do pełnomocnika uiszczenia wpisu. Tymczasem Sąd tego nie uczynił przed odrzuceniem skargi.

Nie uznawanie znaków opłaty sądowej w postępowaniu sadowo-administracyjnym godzi w konstytucyjne prawo do sprawiedliwego rozpoznania sprawy (art. 45 Konstytucji RP).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty zażalenia są nietrafne i dlatego podlega ono oddaleniu.

Od skargi kasacyjnej (należącej do pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji) pobiera się wpis stosunkowy lub stały. (art. 230 P.p.s.a.). Wpis stosunkowy pobiera się tylko w tych w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Natomiast w pozostałych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 P.p.s.a.). Decyzja Wojewody Z. z dnia [...], nr [...], zaskarżona do sądu administracyjnego, dotyczyła wymeldowania. Skoro jej przedmiotem nie były należności pieniężne, więc skarga kasacyjna w tej sprawie podlegała opłacie stałej. Strona skarżąca nie przedstawiła żadnych przekonujących argumentów na poparcie swego poglądu (odbiegającego od utrwalonego stanowiska orzecznictwa sądowego), że nie jest wpisem stałym wpis od skargi kasacyjnej określony jako połowa wpisu (100 zł) od skargi.

Drugim zagadnieniem podniesionym w skardze kasacyjnej jest ocena uiszczenia wpisu poprzez nalepienie znaków opłaty sądowej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, że taki sposób uiszczenia wpisu jest nieprawidłowy, albowiem ustawodawca nie przewidział tej formy. Wpis stały opłaca się gotówką do kasy sądu lub na rachunek bankowy tego sądu (art. 219 § 2 P.p.s.a.) i ten katalog jest wyczerpujący (por. postanowienie NSA z 7 maja 2004 r. sygn. akt. FSK 572/04, Przegląd Podatkowy 2004/10/60).

Adwokat i radca prawny właśnie dlatego zostali upoważnieni do sporządzania skargi kasacyjnej (art.175 § 1 P.p.s.a.), że są profesjonalnymi pełnomocnikami skarżących. Na takiego pełnomocnika ustawa nałożyła również obowiązek uiszczenia wpisu sądowego pod rygorem pozostawienia skargi kasacyjnej bez rozpoznania lub jej odrzucenia bez uprzedniego wezwania do uiszczenia opłaty (art. 221 P.p.s.a.).

Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że opłata od skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie jest stała i podlega uiszczeniu przez zawodowego pełnomocnika wnoszącego skargę kasacyjną bez wzywania przez sąd. Uczynić to można wpłacając gotówkę w kasie sądu bądź dokonując przelewu bankowego. Zawodowy pełnomocnik wnoszący skargę kasacyjną w niniejszej sprawie nie zachował tych wymogów i dlatego prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę kasacyjną J. i M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody Z. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wymeldowania.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również zarzutu naruszenia powołanego w zażaleniu przepisu art. 45 Konstytucji RP. "Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd." (art.45 ust.1 Konstytucji). Sam obowiązek uiszczenia wpisu (podobnie jak pozostałe przepisy proceduralne) nie jest nigdy interpretowany jako niedozwolone ograniczenie powszechnego prawa do sądu. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również naruszenia przez Sąd I instancji przepisów procesowych.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270, ze zm.).