Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1990/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na M. J. karę pieniężną w wysokości 8600 (ośmiu tysięcy sześciuset) złotych. Strona wniosła odwołanie w zakresie nałożonej kary pieniężnej w wysokości 8000 (ośmiu tysięcy) złotych.

Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie transportu drogowego osób pojazdem niezgłoszonym do licencji.

Powyższe stwierdzono podczas kontroli pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] kierowanego przez pana G. K.. Kontrola miała miejsce w dniu [...] kwietnia 2006 r. w miejscowości C. na drodze krajowej nr [...] i została udokumentowana protokołem nr [...] podpisanym przez kontrolowanego.

Strona w odwołaniu wyjaśnia, iż posiadała dwa pojazdy zgłoszone do licencji. Następnie jeden z pojazdów sprzedała, a w jego miejsce zakupiła nowy pojazd. W związku z informacjami uzyskanymi w Starostwie Powiatowym w K. nie dokonała zgłoszenia nowego pojazdu do posiadanej licencji. Strona wnosiła o anulowanie nałożonej kary pieniężnej.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że:

zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15000 złotych.

Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.2 załącznika do ww. ustawy, która karą w wysokości 8000 złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.

Zgodnie z art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy o transporcie drogowym, do wniosku o udzielenie licencji, z zastrzeżeniem ust. 4, należy dołączyć wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi.

Stosownie do art. art. 11 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania.

Główny Inspektor Transportu Drogowego po analizie materiału dowodowego zważył, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki tego, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów w zakresie obowiązku zgłoszenia pojazdu do licencji. W ocenie Głównego Inspektora działanie organu I instancji było prawidłowe i zgodne z prawem. Powyższe wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności z protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r.

Bezsprzecznym jest fakt, że w dniu kontroli wykonywany był transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji.

Powyższe wynika w szczególności z pisma Starostwa Powiatowego w K. z dnia [...] maja 2006 r. (nr [...]) oraz twierdzeń skarżącego zawartych w odwołaniu. Pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] został umieszczony w wykazie pojazdów samochodowych z dnia [...] czerwca 2006 r., co potwierdza kserokopia wykazu uzyskana w Starostwie Powiatowym w K..

Odnosząc się do argumentów strony zawartych w odwołaniu należy stwierdzić, iż nie stanowią one podstawy do zmiany tej decyzji. Wyjaśnienia dotyczące niezgłoszenia pojazdu do licencji złożone przez stronę w toku postępowania przed organem pierwszej instancji oraz w odwołaniu nie mogą wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia w tym zakresie. Organ administracji orzeka w oparciu o stan faktyczny istniejący w chwili kontroli drogowej. Należy także wskazać, iż strona nie zgłosiła organowi wydającemu licencję zmian w przepisowym 14-dniowym terminie wynikającym z art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

Skarżący powołuje się na nieznajomość prawa. Okoliczność ta nie może zwalniać go od odpowiedzialności. Przedsiębiorca jest profesjonalistą, od którego można wymagać należytej staranności przy wykonywaniu przez niego działalności gospodarczej, w tym także znajomości podstawowych przepisów dotyczących jego działalności w zakresie transportu, skoro go wykonuje. Sprawą skarżącego jest takie organizowanie prowadzonej przez siebie działalności, aby przestrzegać obowiązujących przepisów. Rolą organów Inspekcji jest kontrola tych przepisów.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Pan M. J. zwany dalej skarżącym. Domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, której zarzucał naruszenie przepisów procedury administracyjnej. Zdaniem skarżącego organ nie ustosunkował się właściwie do zgłoszonej przez stronę skarżącą okoliczności faktycznej - błędnego pouczenia przez urzędnika administracji publicznej, co do konieczności dokonywania jakichkolwiek czynności formalnych dot. zmiany posiadanej przez skarżącego licencji w związku z zakupem nowego pojazdu samochodowego w miejsce starego. Skarżący działał w uzasadnionym zasadą zaufania do organów administracji przekonaniu, iż posiadana przez niego licencja na dwa samochody ciężarowe zachowała aktualność w sytuacji, w której jeden pojazd został sprzedany, drugi zakupiony. Organ nie przeprowadził postępowania dowodowego w zgłoszonym przez stronę w odwołaniu zakresie, naruszając tym samym obowiązek wypływający z art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 ustawy kodeks postępowania administracyjnego. Organ, wydając decyzję w oparciu o niepełny materiał dowodowy, naruszył tym samym art. 80 ustawy kodeks postępowania administracyjnego, w zakresie, w jakim nie orzekł na podstawie całego możliwego do zebrania materiału dowodowego. Organ, wydając zaskarżoną decyzję, naruszył także wprost art. 107 § 3 kodeksu, w zakresie, w którym nie uzasadnił przyczyn, dla których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom powołanym przez stronę, tym samym naruszając też wyrażoną expressis verbis w art. 7 ustawy kodeks postępowania administracyjnego zasadę praworządności.

Z racji tego zaskarżona decyzja Generalnego Inspektora nie może być utrzymana i powinna zostać przez Sąd uchylona.

Powołany przez organ wydający zaskarżoną decyzję jako jej podstawę stan faktyczny (brak zgłoszenia pojazdu do wykazu pojazdów samochodowych) wynikał z błędnego pouczenia strony przez organ administracji - Starostwo w K., stanowiącego naruszenie art. 9 ustawy kodeks postępowania administracyjnego.

Sytuacja faktyczna w sprawie wygląda następująco: skarżący zakupił na potrzeby swojego przedsiębiorstwa pojazd samochodowy marki [...], sprzedając zarazem poprzednio użytkowany pojazd marki [...]. Pełnomocnik skarżącego udał się do Wydziału Komunikacji w Starostwie w K., gdzie został poinformowany przez urzędnika A. O., iż skoro skarżący posiadał uprzednio dwa pojazdy, a licencja jest wydana na dwa pojazdy ujęte w wykazie, to nie ma znaczenia, jakie to są pojazdy, ważne, iż zgadza się ich fizyczna ilość.

Przeprowadzenie dowodu w tym zakresie pozwoliłoby na udowodnienie, iż brak zgłoszenia pojazdu do wykazu nie był zawiniony przez stronę, a wynikał z niewłaściwej informacji udzielonej przez organ administracji publicznej. Z racji tego skarżący nie może ponosić konsekwencji zastosowania się do uzyskanej informacji. Twierdzenie Głównego Inspektora, iż skarżący nie może powoływać się na nieznajomość przepisów obowiązujących, ponieważ jest profesjonalistą, nie może być utrzymane, ponieważ nieznajomość przepisów wynikała nie z faktycznej niewiedzy strony, ale z wiedzy błędnej, powstałej w wyniku niewłaściwej informacji, udzielonej przez urzędnika organu administracji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podał między innymi, że:

powinnością każdego podmiotu występującego w obrocie prawnym jest znajomość obowiązujących przepisów i stosowanie się do wynikających z nich norm. Dotyczy to również przedsiębiorców, którzy będąc podmiotami profesjonalnie prowadzącymi działalność gospodarczą zobligowani są do starannego zapoznania się w szczególności z przepisami regulującymi sfery związane z przedmiotem tej działalności. W przypadku, gdy przedsiębiorca nie dopełni tego wymogu musi liczyć się z konsekwencjami, które - zależnie od woli ustawodawcy - mogą przybrać między innymi postać kar pieniężnych. Tym samym powoływanie się w skardze na nieznajomość prawa nie może powodować uchylenia prawidłowo wydanej i doręczonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a.

Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, a zatem skarga nie mogła być uwzględniona.

Na stronę skarżącą nałożona została kara pieniężna w kwocie 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.

Strona skarżąca wskazała, że posiadała dwa pojazdy zgłoszone do licencji. Następnie jeden z pojazdów sprzedała, a w jego miejsce zakupiła nowy pojazd. W związku z informacjami uzyskanymi w Starostwie Powiatowym w K. nie dokonała zgłoszenia nowego pojazdu do posiadanej licencji. Skarżący wniósł o anulowanie nałożonej kary pieniężnej.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.) podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Zgodnie z art. 8 ustawy o transporcie drogowym:

1. Licencji udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać:

1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres;

2) numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej;

3) określenie rodzaju i zakresu, a w krajowym transporcie drogowym taksówką - także obszaru;

4) rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji;

5) czas, na jaki licencja ma być udzielona.

3. Do wniosku o udzielenie licencji, z zastrzeżeniem ust. 4, należy dołączyć:

1) odpis z rejestru przedsiębiorców albo z ewidencji działalności gospodarczej;

2) kserokopię zaświadczenia o nadaniu numeru identyfikacji statystycznej (REGON);

3) kserokopię zaświadczenia o nadaniu numeru identyfikacji podatkowej (NIP);

4) kserokopię certyfikatu kompetencji zawodowych przedsiębiorcy lub osoby zarządzającej transportem drogowym w przedsiębiorstwie;

5) zaświadczenie z rejestru skazanych stwierdzające niekaralność osób, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1;

6) dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 3;

7) oświadczenie o zamiarze zatrudnienia kierowców spełniających warunki, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4 lub w art. 6 ust. 1 pkt 2;

8) wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi.

4. Przy składaniu wniosku o udzielenie licencji nie dołącza się dokumentów, o których mowa:

1) w ust. 3 pkt 4 i 6 - gdy wniosek dotyczy licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką;

2) w ust. 3 pkt 7 i 8 - gdy wniosek dotyczy licencji na wykonywanie transportu drogowego wyłącznie w zakresie, o którym mowa w art. 4 pkt 3 lit. b.

Jak wynika z art. 14 ustawy o transporcie drogowym przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których nowa w art. 8 nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania, a więc nie tylko danych z ust. 2 powyższego przepisu.

Tak więc nie można podzielić poglądu skarżącego, że kontrolowany pojazd wszedł w miejsce pojazdu zgłoszonego do licencji bez stosownego zawiadomienia organu. Również błędne pouczenie uzyskane w starostwie nie znosi odpowiedzialności skarżącego za niezgłoszenie pojazdu do licencji do czego był obligowany.

Słusznie, więc przyjął organ, iż przedsiębiorca posiadający licencję może w oparciu o nią wykonywać przewozy tylko pojazdami, na które ma do tego uprawnienia, a więc zgłoszonymi do licencji, a w praktyce wskazanymi we wniosku o udzielenie licencji .

W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia art. 6, 77 § 1 i 107 § 1 i 3 k.p.a., gdyż organ w sposób prawidłowy zgromadził i ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, a następnie uzasadnił wydaną decyzję zgodnie z wymogami zawartymi z art. 107 k.p.a.

Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.