Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 33/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4, art. 153, art. 170
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Dnia 3 września 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 3 września 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1233/13 w sprawie ze skargi A. W.-S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 12 grudnia 2012 r. nr ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1233/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi A. W.-S., zw. dalej skarżącą, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R., zw. dalej SKO lub Kolegium, z dnia 12 grudnia 2012 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję.

W motywach wyroku sąd pierwszej instancji podał, że przedmiotem rozpoznania była skarga na decyzję SKO z dnia 12 grudnia 2012 r., którą utrzymano w mocy decyzję SKO z dnia 19 października 2012 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta R., zw. dalej Prezydentem Miasta, z dnia 15 września 2005 r. ustalającej sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego na ośrodek wypoczynkowo-szkoleniowy z bazą noclegową i gastronomiczną oraz jego rozbudowa z infrastrukturą techniczną na działce nr ... przy ul. W. w R. Sąd Wojewódzki zaznaczył, że w niniejszej sprawie orzekały już sądy administracyjne, tj. WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 238/09, NSA w wyroku z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2446/10 oraz WSA w Warszawie w wyroku z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 333/12.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że w decyzji Prezydenta Miasta z dnia 15 września 2005 r. zawarte jest stwierdzenie, iż na terenie działki inwestycyjnej obecnie istnieje budynek mieszkalny i budynki gospodarcze. Działki zlokalizowane w sąsiedztwie zagospodarowane są w podobny sposób, tzn. istnieją na nich budynki mieszkalne, gospodarcze i obiekty usługowe. Realizacja planowanej zmiany sposobu użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego na ośrodek wypoczynkowo-szkoleniowy z bazą noclegową i gastronomiczną oraz jego rozbudowa stanowić będzie uzupełnienie istniejącej w pobliżu funkcji mieszkaniowej i usługowej. SKO oceniając w postępowaniu nieważnościowym decyzję Prezydenta Miasta z dnia 15 września 2005 r. wskazało, że ze zgromadzonym w sprawie dowodów jednoznacznie wynika, iż teren, na którym ma być realizowana zamierzona inwestycja to teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej, a planowana inwestycja stanowi uzupełnienie istniejącego zainwestowania.

Sąd podniósł, że w przedmiotowej sprawie skarżąca utrzymuje, iż decyzja Prezydenta Miasta z dnia 15 września 2005 r. dotknięta jest wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zw. dalej k.p.a., wskazując, że organ ustalając warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie przeprowadził postępowania dowodowego dotyczącego kontynuacji funkcji, a postępowanie w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu przeprowadził w sposób błędny. W ocenie skarżącej, w analizowanym obszarze nie występuje funkcja usługowa, gdyż jedynym lokalem usługowym w okolicy jest mały sklep spożywczy, który znajduje się poza obszarem analizowanym.

Sąd pierwszej instancji nie zgodził się ze stanowiskiem Prezydenta Miasta, że zmiana sposobu użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego stanowi uzupełnienie funkcji mieszkaniowej. Zdaniem sądu, może ona stanowić uzupełnienie istniejącej w pobliżu funkcji usługowej, jeżeli faktycznie taka funkcja w analizowanym obszarze występuje. Sąd pierwszej instancji zauważył, że Kolegium powołując się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i jednoznaczność wniosków z niego wynikających nie wskazało przedmiotowego materiału dowodowego. Argumentował, że w decyzji o warunkach zabudowy i w analizie sporządzonej na potrzeby tego postępowania zawarte są stwierdzenia, iż na sąsiednich działkach znajdują się obiekty usługowe. Jednocześnie twierdzenia te nie są poparte prawidłowo sporządzoną analizą, z której wynikałoby, na których działkach w obszarze analizowanym funkcja ta występuje. Mapa stanowiąca załącznik do decyzji Prezydenta Miasta z dnia 15 września 2005 r. nie potwierdza tego stanowiska. W tej sytuacji, w ocenie Sądu Wojewódzkiego, wobec odmiennych twierdzeń skarżącej, rolą Kolegium w prowadzonym postępowaniu nieważnościowym było dokonanie oceny ustaleń decyzji i wykazanie w oparciu o konkretne dowody, że zasada dobrego sąsiedztwa została w ustaleniach decyzji Prezydenta Miasta z dnia 15 września 2005 r. zachowana. Zdaniem Sądu, należało wskazać, na których sąsiednich działkach istnieje funkcja usługowa, do której nawiązuje planowana inwestycja. W ocenie Sądu, w przypadku zaistnienia sprzeczności pomiędzy ustaleniami decyzji, a zasadą dobrego sąsiedztwa, czyli wymaganiami z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm.), zw. dalej "u.p.z.p.", będzie można uznać, że rażąco naruszono ten przepis, na co wskazał NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 1 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2446/10.

Sąd Wojewódzki powołując się na przepis art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2, ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz. U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287, ze zm.), art. 61 ust. 1-5, art. 52 ust. 2 u.p.z.p. oraz § 3 ust. 1, § 2 pkt 2, § 9 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) wskazał, że nie można zaprzeczyć stanowisku Kolegium, iż ustalony w analizie stan faktyczny i prawny terenu stanowi podstawę do badania istnienia kontynuacji funkcji, ale z drugiej strony, zdaniem Sądu, część graficzną analizy sporządza się na kopiach map przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, które odzwierciedlają zapisy ewidencji.

W skardze kasacyjnej E. G. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowanie, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciło naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1. art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a, poprzez odejście przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zaskarżonym wyroku, od oceny prawnej i wskazań określonych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 238/09 i z dnia 04 lipca 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 333/12 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2446/10, polegające na stwierdzeniu, że obowiązkiem SKO było poparcie oceny ustaleń decyzji Prezydenta Miasta z dnia 15 września 2005 r. konkretnymi dowodami oraz ustalenie na których działkach sąsiednich istnieje funkcja usługowa, podczas gdy w dotychczasowych orzeczeniach sądy administracyjne wskazywały na konieczność właściwego uzasadnienia decyzji SKO wyłącznie przez zamieszczenie w niej oceny dokonanego w ww. decyzji Prezydenta Miasta ustalenia, że działki inwestora i planowana zabudowa stanowić będzie uzupełnienie istniejącej w pobliżu funkcji mieszkalnej i usługowej, w kontekście sprzeczności tych ustaleń z zasadą dobrego sąsiedztwa zawartą w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Skutkiem powyższego było zawarcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nowej oceny prawnej i wskazań, uchylenie zaskarżonej decyzji SKO, a przez to nie zastosowanie art. 151 p.p.s.a.,

2. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. ‒ Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przez uznanie, że SKO w postępowaniu "nieważnościowym" powinno przeprowadzić nowe dowody, oraz dokonywać oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu w sprawie wydania decyzji Prezydenta Miasta z dnia 15 września 2005 r. i na jego podstawie dokonywać własnych ustaleń okoliczności faktycznych, podczas gdy w postępowaniu opartym na art. 156 § 1 p. 2 k.p.a. ocenie podlega jedynie treść decyzji w kontekście jej zgodności z prawem. Skutkiem powyższego było niezastosowanie art. 151 p.p.s.a.,

3. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez chaotyczne i nielogiczne sformułowanie uzasadnienia, brak wyraźnego wskazania naruszonego przepisu prawa materialnego, brak logicznego związku wywodów Wojewódzkiego Sądu Administracyjny dotyczących art. 20 ust. pkt. 1 i 2 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. z zapadłym rozstrzygnięciem,

4. art. 145 ust. 1 p. 1 lit. a p.p.s.a., przez jego zastosowanie, podczas gdy prawidłowa ocena decyzji SKO uzasadnia zastosowanie art. 151 ww. ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia zarzutów tej skargi.

W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść ‒ w granicach określonych w skardze ‒ do ocen o charakterze prawnomaterialnym.

W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj.: art. 141 § 4 p.p.s.a., w myśl którego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto, zawierać wskazania, co do dalszego postępowania, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji. W związku z ww. zarzutem wskazać należy, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, sąd pierwszej instancji należycie uzasadnił zaskarżone orzeczenie. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. W uzasadnieniu każdego wyroku, szczególnego rodzaju miejsce ma wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z powyższego wynika, że uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego może uznać za wadliwe wówczas, gdy w jego treści nie wyjaśniono w sposób dostateczny podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Z taką sytuacją, nie mamy jednak do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Przeciwnie sąd pierwszej instancji poprawnie wyjaśnił, dlaczego uznał, że zaskarżona decyzja nie spełnia warunków odpowiadających prawu wykazując też z jakich powodów zasługuje na uchylenie. Określenie zatem w zarzucie uzasadnienia jako chaotycznego i nielogicznego nie okazało się zasadne, szczególnie, iż nie wykazano na czym miałaby nielogiczność wywodu zawartego w uzasadnieniu. Sąd przedstawił i wyjaśnił podstawę prawną, na których oparł orzeczenie. Uzasadnienie zostało sformułowane w taki sposób, że możliwa była kontrola instancyjna. W związku z powyższym nie można, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić, że sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób, w jaki przedstawił to autor skargi kasacyjnej.

Odnosząc się do postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a., poprzez odejście przez sąd pierwszej instancji od oceny prawnej i wskazań określonych w uprzednio wydanych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazać należy, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie sąd oraz organ. Przez ocenę prawną, o której mowa w tym przepisie rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznawania sprawy. Po uprawomocnieniu się orzeczenia, zawarte w nim stanowisko, jest wiążące nie tylko dla organów wymienionych w art. 153 p.p.s.a., lecz również wskazanych w art. 170 p.p.s.a., który stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Oznacza to, że podmioty te muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu i w kolejnych postępowaniach, w których się pojawia. Kwestia ta, co do zasady, nie może być ponownie badana (por.: wyroki NSA: z 24.10.2011 r., sygn. akt I FSK 1596/12 i z 19.12.2012 r., sygn. akt I FSK 62/12, z 9.10.2014 r., sygn. akt II FSK 2523/12, z dnia 27.08.2015 r., sygn. akt II FSK 1869/13, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, a także: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka–Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 5 wydanie. Warszawa 2013, str.467-469 i 522 – 524 oraz W. Trybka: Istota oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania sądu administracyjnego, Przegląd Prawa Publicznego, nr 2/2014).

Wyrażenie przez sąd w prawomocnym wyroku uchylającym kwestionowaną decyzję oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania determinuje, zatem zakres sądowej kontroli legalności decyzji wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez organy.

Wobec powyższego, aby ustalić, jakie wskazania zapadły w przedmiotowej sprawie należy przytoczyć kluczowy fragment uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2446/10, w którym wskazano, że "ustawową przesłanką wydania decyzji o warunkach zabudowy jest tzw. zasada dobrego sąsiedztwa określona właśnie w art. 61 ust.1 ustawy, to dopiero brak spełnienia tej przesłanki daje podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, a nie tylko niewłaściwe przeprowadzenie analizy, która jest jedynie środkiem dowodowym do ustalenia dobrego sąsiedztwa. W treści decyzji o warunkach zabudowy zawarto ustalenie wynikające z przeprowadzonej analizy, że działki zlokalizowane w sąsiedztwie zagospodarowane są w podobny sposób do działki inwestora i planowana zabudowa stanowić będzie uzupełnienie istniejącej w pobliżu funkcji mieszkalnej i usługowej. (...) Dopiero wykazanie sprzeczności pomiędzy tym ustaleniem decyzji, a zasadą dobrego sąsiedztwa, czyli wymaganiami z art. 61 ust.1 ustawy daje podstawę do uznania, iż rażąco naruszono ten przepis.

Konieczne zatem było w niniejszej sprawie wykazanie, dla stwierdzenia nieważności decyzji, że nie jest dopuszczalne zagospodarowanie terenu w sposób wskazany w decyzji o warunkach zabudowy, a więc wykazanie, że wynik nawet bardzo ogólnej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu jest w sposób oczywisty sprzeczny z warunkami zabudowy ustalonymi w decyzji administracyjnej". W zaskarżonym wyroku sąd pierwszej instancji odnosząc się do przedmiotowej kwestii uznał, że rolą Kolegium w prowadzonym postępowaniu nieważnościowym było dokonanie oceny ustaleń decyzji i wykazanie w oparciu o konkretne dowody, że zasada dobrego sąsiedztwa została zachowana. Zdaniem sądu pierwszej instancji, należało wskazać, na których sąsiednich działkach istnieje funkcja usługowa, do której nawiązuje planowana inwestycja. Nie chodzi zatem, wbrew poglądom autora skargi kasacyjnej o poszukiwanie nowych dowodów, lecz o analizę dowodów zawartych w aktach sprawy będących podstawą wydania decyzji.

Analizując powyżej przytoczone fragmenty uzasadnienia należało stwierdzić, że skarżąca błędnie twierdzi, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia zawarł nową ocenę prawną i wskazania. Błędne jest również twierdzenie skarżącej, że sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie zalecił przeprowadzenie nowych dowodów. Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący sprawę uznaje, że wskazówki zawarte w wyroku II OSK 2446/10 zostały zrealizowane. Ich istotą było zobowiązanie do wyjaśnienia, czy naruszona została zasada "dobrego sąsiedztwa" zawarta w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Celem ww. przepisu jest zagwarantowanie ładu przestrzennego.

Z jednoznacznego brzmienia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wynika, że podstawowe znaczenie przy ustalaniu dobrego sąsiedztwa ma odpowiedź na pytanie czy w pobliżu zamierzenia inwestycyjnego chociaż jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy przede wszystkim w zakresie kontynuacji funkcji. O ile bowiem rozporządzenie wykonawcze wydane na podstawie ust. 6 tego przepisu dopuszcza pewne odstępstwa i modyfikacje parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, to odstępstwa te, o ile są należycie uzasadnione mogą zmieniać gabaryty, formę architektoniczną obiektów budowlanych, linie zabudowy czy intensywność wykorzystania terenu (§ 4 ust. 4, § 5 ust. 2, § 6 ust, 2, § 7 ust. 4 ww. rozporządzenia). Możliwość kształtowania nowej zabudowy w oparciu o wymienione przepisy nie obejmuje jednak modyfikowania funkcji zabudowy.

Jeżeli zatem w obszarze analizowanym nie występuje chociaż jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej, która jest zabudowana w sposób pozwalający na stwierdzenie, że zamierzenie inwestora kontynuuje zastaną funkcję, nie będzie możliwe ustalenie warunków zabudowy po myśli inwestora. Wobec powyższego nie ma podstaw do analizowania, czy zamierzenie to będzie funkcjonalnie uzupełniało istniejącą zabudowę mieszkaniową, czy też nie, jeżeli opisany wyżej warunek wprost wynikający z treści przepisu nie został spełniony. Przypomnieć bowiem należy, że ustawodawca nie wprowadził wprawdzie obligatoryjności planowania, ale przez treść przepisów tu omawianych znacznie ograniczył możliwości zabudowy w drodze decyzji administracyjnych. Możliwość zabudowy niekontynuującej zastanych funkcji terenu jest zatem otwarta, ale w drodze uchwalenia prawa miejscowego.

Odnośnie więc podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu art. 153 p.p.s.a. w kontekście sprzeczności tych ustaleń z zasadą dobrego sąsiedztwa zawartą w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stwierdzić należy, że skarżąca błędnie odczytała treść wyroku sądu pierwszej instancji, w którym wyraźnie mowa o wskazaniu, czy kontynuacja funkcji istnieje w oparciu o istniejące dowody nie zaś jak twierdzi skarżąca o przeprowadzenie nowych dowodów. Tym samym za niezasadny należy uznać również zarzut naruszenia art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przez uznanie, że SKO w postępowaniu "nieważnościowym" powinno przeprowadzić nowe dowody.

Z tych wszystkich względów uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

-----------------------

1