Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 197/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-09-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Odmówiono przyznania prawa pomocy co do całości wniosku
Powołane przepisy: article: art. 245 par. 3 art. 246 par. 1 pkt 2 art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J.S. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 lipca 2013 r. odmawiającego przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J.S. i H. S.- S.na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia ... w przedmiocie odmowy udostępnienia dokumentów związanych z zakończeniem realizacji inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie o pomieszczenie garażowe jednorodzinnego budynku mieszkalnego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 1 lipca 2013 r. skarżący wystąpił o przyznanie mu adwokata lub radcy prawnego.

We wniosku złożonym w dniu 4 lipca 2013 r. na urzędowym formularzu wnioskodawca sprecyzował, iż żąda ustanowienia mu radcy prawnego i wskazał w uzasadnieniu, że gospodarstwo domowe prowadzi z żoną (współskarżąca), łączny ich dochód wynosi 4.220 zł brutto, z którego muszą spłacić: ratę kredytu hipotecznego (ok. 1.200 zł) oraz raty kredytów zaciągniętych na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej (1.405 zł). Wśród posiadanych składników majątkowych skarżący wymienił: dom o pow. 220 m2 oraz mieszkanie o pow. 39, 30 m2.

Postanowieniem z dnia 8 lipca 2013 r. referendarz sądowy odmówił przyznania wnioskodawcy prawa pomocy.

Na powyższe postanowienie wnioskodawca w dniu 18 lipca 2013 r. wniósł sprzeciw.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu o sprecyzowanie i udokumentowanie swojej sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawca w piśmie z dnia 31 lipca 2013 r. wniósł o "prolongowanie siedmiodniowego terminu do wykonania wezwania". Zarządzeniem z dnia 12 sierpnia 2013 r. (doręczonym wnioskodawcy w dniu 16 sierpnia 2013 r.) Sąd przedłużył wnioskodawcy o kolejne siedem dni termin do złożenia dokumentów potwierdzających przedstawioną we wniosku swoją sytuacją finansowo- majątkową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej p.p.s.a. (t.jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Mając na uwadze powyższe regulacje Sąd ponownie rozpoznał na podstawie zebranego materiału dowodowego wniosek strony o przyznanie prawa pomocy.

Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej p.p.s.a. (t.jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.).

Podkreślić należy, że wnioskodawca nie dopełnił tego obowiązku zarówno przy złożeniu wniosku, jak również na etapie wniesienia sprzeciwu, chociaż to na wnioskodawcy ciążył obowiązek nie tylko rzetelnego i wyczerpującego przedstawienia swojej aktualnej sytuacji materialnej, ale także udokumentowania przedstawionych we wniosku okoliczności. W niniejszej sprawie wnioskodawca- mimo dwukrotnego wezwania (zarządzeniem z dnia 3 lipca 2013 r. i z dnia 22 lipca 2013 r.)- nie wyjaśnił i nie udokumentował wielu istotnych okoliczności, które mogą kształtować jego sytuację finansową, np. nie przedłożył dokumentów potwierdzających wysokość uzyskiwanego dochodu, w tym np. dokumentów księgowych z których wynikałaby wysokość przychodów uzyskiwanych przez jego żonę z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej i rodzaj ponoszonych przez nią kosztów; nie wyjaśnił czy korzystają ze wsparcia finansowego osób trzecich lub z Pomocy Społecznej; nie przedłożył wyciągów z posiadanych rachunków bankowych, w tym z rachunków wykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej; nie określił wartości posiadanych przez siebie ruchomości; nie wskazał, z jakiego źródła czerpał dotychczas (skarżący opłacił w niniejszej sprawie m.in. wpis sądowy od skargi, opłatę kancelaryjną od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku) i będzie czerpać w przyszłości środki na pokrycie kosztów sądowych, i dlaczego z tego samego źródła nie może pokryć kosztów wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika; nadto- nie określił i nie udokumentował wysokości swoich niezbędnych miesięcznych wydatków. Deklarowane dochody rodziny wnioskodawcy są jak na warunki polskie wyższe niż przeciętne i mają charakter stały, a spłata rat kredytu czy pożyczek nie stanowi wydatku niezbędnego, który mógłby mieć pierwszeństwa przed kosztami postępowania sądowego, tym bardziej, że koszty kredytów zaciągniętych na potrzeby prowadzonej przez żonę skarżącą działalności gospodarczej stanowią koszt tej działalności, tj. obniżają już uzyskiwany z niej przychód. Podkreślić należy, że instytucja prawa pomocy powinna być stosowana tylko w przypadkach osób charakteryzujących się wyjątkowo trudną sytuacją materialną np. osób żyjących w ubóstwie, które są pozbawione środków do życia, a pozyskanie przez nie kwot na sfinansowanie kosztów udziału w sporze sądowym jest obiektywnie niemożliwe. Zauważyć także należy, iż skarżący posiada nieruchomości, które mogą przynosić pożytki, być zabezpieczeniem kredytu lub podlegać obrotowi. Nikt nie kwestionuje prawa skarżącego do swobodnego rozdysponowywania swoimi zasobami finansowymi i majątkiem na rzecz swoich bliskich, ale wyzbycie się majątku (nieodpłatne oddanie córce mieszkania), wskutek czego m.in. utracona została możliwość uzyskania dodatkowych środków finansowych nie może - zdaniem Sądu- stanowić okoliczność uzasadniającej przyznanie takiej osobie prawa pomocy.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 i art. 260 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.