Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 471/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 56
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2020 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego [...]wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku M. L. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...].01.2018 r. nr [...], wystawionego przez Komisję do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości [...], wydanych z naruszeniem prawa, którym objęto nienależnie pobrane świadczenie w kwocie [...]zł. Celem wyegzekwowania przedmiotowych należności, organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...].01.2018 r. nr [...] dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w banku [...]Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego doręczono M. L. w dniu 30.01.2018 r.

Pismem z dnia 22.01.2018 r. (wpływ do Urzędu w dniu 31.01.2018 r.) M. L. - pełnomocnik M. L. wniósł zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne i w związku z powyższym, Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego [...]zawiesił przedmiotowe postępowanie egzekucyjne (postanowienie z dnia [...].02.2018 r. nr [...]).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniami z dnia 19.09.2018 r. sygn. akt I SA/Wa 660/18,1 SA/Wa 662/18 oraz I SA/Wa 664/18, wstrzymał wykonanie (w pkt 2) decyzji komisji do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych wydanych z naruszeniem prawa z dnia [...].12.2017 r. nr [...],[...] oraz [...]. Powyższe decyzje stanowiły podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego z dnia [...].01.2018r. nr [...].

Pismem z dnia 29.10.2018r. M. L. wniósł o zawieszenie postępowania egzekucyjnego w związku z wydanymi przez WSA w Warszawie postanowieniami.

Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego [...]postanowieniem z dnia [...].01,2019 r. nr [...]zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec M. L. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...].01.2018 r. nr [...].

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z dnia 25.01.2019 r. Wierzyciel - Komisja ds. reprywatyzacji nieruchomości [...] - wniosła zażalenie.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

- art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 61 § 3 i art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 t.j.) poprzez uznanie, że postępowanie egzekucyjne zawiesza się ze względu na wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji, pomimo jego nieprawomocności w związku ze złożeniem od niego środka zaskarżenia;

- art. 124 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 t.j.) w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez wadliwą ocenę stanu faktycznego i przyjęcie w uzasadnieniu prawnym podjętego rozstrzygnięcia, że złożenie zażalenia na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji, w zw. z art. 196 p.p.s.a., podlega wykonaniu, pomimo skutecznego wniesienia zażalenia na to postanowienie, zgodnie z art. 194 p.p.s.a. i nieprawomocności orzeczenia (art. 170 p.p.s.a.)

Uznając bezzasadność wniesionego zażalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] postanowieniem z dnia [...]marca 2019r. nr [...]utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu własnego postanowienia organ odwoławczy przywołał m. in. Następującą argumentację:

Instytucja zawieszenia postępowania została uregulowana w art. 56 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W § 1 tego przepisu ustawodawca zawarł zamknięty katalog przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z jego treścią postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu:

1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożeniana raty spłat należności pieniężnej;

2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego;

3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego;

4) na żądanie wierzyciela;

5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Powołany przepis nie pozostawia organowi egzekucyjnemu swobody, co do orzekania o zawieszeniu, jak również nie zezwala na uwzględnienie innych powodów, aniżeli wyraźnie wskazane w ustawie.

W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniami z dnia 19.09.2018 r. sygn. akt I SA/Wa 660/18,1 SA/Wa 662/18 oraz I SA/Wa 664/18, wstrzymał wykonanie w pkt 2 decyzji komisji do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych wydanych z naruszeniem prawa z dnia [...].12.2017 r. nr [...],[...]oraz. [...]. Z akt niniejszej sprawy wynika, że na powyższe postanowienia zostały wniesione zażalenia w związku z czym, przedmiotowe postanowienia nie są prawomocne.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 t.j.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie art. 61 § 2 i 3,sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 p.p.s.a.).

Zażalenie wniesione na podstawie art. 194 p.p.s.a. jest środkiem względnie suspensywnym, ponieważ nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego postanowienia. Powyższe wynika z brzmienia art. 196 p.p.s.a., zgodnie z którym "wojewódzki sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. Jeśli Wojewódzki Sąd Administracyjny, po otrzymaniu zażalenia na wydane postanowienie, nie podejmie rozstrzygnięcia, mocą którego wstrzyma wykonanie zaskarżonego postanowienia, to wynikające z niego skutki prawne pozostają w mocy, zaś jego dyspozycja podlega wykonaniu.

Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] art. 196 p.p.s.a. jest lex specjalis w stosunku do art. 170 p.p.s.a., a więc postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest wykonalne mimo wniesienia od niego środka zaskarżenia i wiąże organ w tym zakresie.

Postanowienie organu odwoławczego zaskarżyła Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich zarzucając mu naruszenie:

Art. 56 par. 1 pkt 1 Ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 61 par. 3 i art. 170 p.p.s.a. poprzez uznanie że postępowanie egzekucyjne zawiesza się ze względu na wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji, pomimo jego nieprawomocności w związku ze złożeniem od niego środka zaskarżenia,

2) art. 124 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania

administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm., dalej: k.p.a.)

w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez wadliwą ocenę stanu faktycznego i przyjęcie

w uzasadnieniu prawnym podjętego rozstrzygnięcia, że złożenie zażalenia na

postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji, w zw. z art. 196 p.p.s.a.,

podlega wykonaniu, pomimo skutecznego wniesienia zażalenia na to postanowienie,

zgodnie z art. 194 p.p.s.a. i nieprawomocności orzeczenia (art. 170 p.p.s.a.),

3) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w związku z utrzymaniem w mocy

zaskarżonego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...]stycznia 2019 r. nr [...]w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...]stycznia 2018 r. nr [...], w sytuacji braku przesłanek do uznania, że w przedmiotowym postępowaniu zachodzą okoliczności określone w art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła:

1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia [...]marca 2019 r. nr [...]w całości,

2) na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienie wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprowadza się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja (postanowienie) odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Warunki rozpoznania sprawy w postępowaniu uproszczonym ustawodawca określił w art. 119 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu egzekucyjnym.

Przeprowadzona według powyższych zasad sądowa kontrola zaskarżonego

postanowienia doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istotę sporu w sprawie stanowi okoliczność, czy postanowienie Sądu o

wstrzymaniu wykonania decyzji, od którego złożono zażalenie, może stanowić

podstawę do zawieszenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zdaniem

organu II instancji takie postanowienie uzasadnia zawieszenie postępowania

egzekucyjnego. Przeciwnego zdania jest Komisja, która wskazuje, że tylko prawomocne postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji może stanowić podstawę zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

W ocenie Sądu w tym sporze należy przyznać racje Dyrektorowi lAS i wskazać,że postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, od którego złożono zażalenie,może stanowić podstawę zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Zgodnie z art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej.

Powyższy przepis nie uzależnia zawieszenia postępowania egzekucyjnego od

prawomocności orzeczenia o wstrzymaniu wykonania, gdyż ustawodawca w tym

przepisie tego nie ustanowił.

Dodatkowo należy zauważyć, że w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 p.p.s.a.).

Z kolei art. 61 § 6 p.p.s.a. wskazuje, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynnościtraci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę;

2)uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.

Instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątkowy, ze względu na treść art. 61 § 1 p.p.s.a. (wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu) i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane, instytucja ta zapewnia tzw. ochronę tymczasową podmiotu wnoszącego skargę do sądu. Tym samym kierując się wykładnią cechowością należy dojść do wniosku, że postanowienie sądu uwzględniające wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności musi być bezpośrednio skuteczne i w wypadku jego podjęcia winno wywołać określony skutek, mimo złożenia środka zaskarżenia od tego postanowienia. W przeciwnym wypadku ochrona tymczasowa mogłaby okazać się iluzoryczna. Podkreślenia także wymaga, że postępowanie to ma charakter postępowania wpadkowego w stosunku do postępowania głównego i zabezpiecza jego tok. Zatem wstrzymanie wykonania aktu ma charakter zabezpieczający i z istoty takiego postępowania należy wywieść, że jest ono skuteczne. Przyjęcie stanowiska Komisji, że w wypadku złożenia zażalenia postępowanie zmierzające do wyegzekwowania obowiązku nie ulega zawieszeniu, mogłoby doprowadzić do nieodwracanych skutków. Wówczas ochrona tymczasowa ewidentnie miałaby charakter iluzoryczny, gdyż gdyby się okazało, że wydana w stosunku do takiego podmiotu decyzja była wadliwa, to nastąpiłyby nieodwracalne skutki. Podkreślenia także wymaga, że siłą rzeczy postępowanie zażaleniowe trwa określony czas. Dlatego też, w ocenie Sądu, również ten czas musi być objęty ochroną tymczasową, gdyż tyko wtedy przyznana ochrona tymczasowa może zabezpieczyć prawidłowy tok postępowania głównego (merytorycznego).

Za takim także rozumieniem instytucji wstrzymania wykonania aktu i skutków wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji przemawia również wykładnia systemowa wewnętrzna. Wymaga w tym miejscu zauważenia, że w wypadku wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania przez sam organ administracyjny na mocy art. 61 § 2 p.p.s.a., to postanowienie to jest od razu wykonalne, gdyż takie postanowienie nie podlega zaskarżeniu zażaleniem (ani też innym środkiem prawnym). Co więcej, organ administracji w takim postępowaniu nie jest związany dwoma przesłankami (pozytywnymi) warunkującymi wstrzymanie wykonania decyzji, jak związany jest sąd i ma możliwość wstrzymania wykonania swojej decyzji w szerszym niż sąd spektrum przypadków (przesłanki do wstrzymania mają charakter negatywny, a nie pozytywny). Ponadto, trzeba także zauważyć, że w przypadku wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji na wniosek skarżącego, to organ administracyjny nie jest siłą rzeczy zainteresowany brakiem wykonania decyzji (jest jedną ze stron sporu, a więc stroną przeciwną w postępowaniu sądowo administracyjnym) i może dążyć do jak najszybszego wyegzekwowania obowiązku wynikającego z decyzji. A wiec może również dążyć do eliminacji z obiegu prawnego postanowienia sądu o wstrzymaniu wykonania decyzji.

Dodatkowo trzeba zwrócić uwagę na fakt, że zgodnie z powołanym art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania może zostać zmienione w każdym czasie w razie zmiany okoliczności, a więc sąd może dokonać zmiany takiego postanowienia niezależnie od jego prawomocności i wówczas przepisów dotyczących prawomocności nie stosuje się, gdyż orzeczenia prawomocne można zmienić tylko określonymi nadzwyczajnymi środkami zaskarżenia. Z powyższych rozważań wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że skoro instytucja wstrzymania wykonania decyzji (art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a.) jest jedna, to przyjęcie, że wstrzymanie wykonania decyzji przez organ jest bezpośrednio skuteczne dla postępowania egzekucyjnego, a w przypadku wstrzymania decyzji przez sąd ta skuteczność jest uzależniona od prawomocności, prowadziłoby do niespójności tej instytucji.

Za przyjęciem powyższego poglądu sądu przemawia również wykładnia systemowa zewnętrzna. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu administracyjnego aktu lub czynności w postępowaniu sądowo administracyjnym pełni bowiem podobną rolę do postępowania zabezpieczającego przed sądem powszechnym - jego zadaniem jest tymczasowe uregulowanie sytuacji prawnej stron do czasu rozstrzygnięcia sprawy i wydania wyroku. Zatem w wypadku postępowania

zabezpieczającego na gruncie kodeksu postępowania cywilnego, to wniesienie zażalenia na postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia nie wstrzymuje wykonania

postanowienia, co oznacza, iż sama możliwość zaskarżenia postanowienia nie stoi na przeszkodzie nadaniu z urzędu postanowieniu klauzuli wykonalności lub też

stwierdzeniu jego wykonalności (art. 743 § 1 i 2 K.p.c.) - por. Z. Wożniak [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Postępowanie zabezpieczające i egzekucyjne. Komentarz, red. J. Gołaczyński, komentarz do art. 741, teza 4.

W ocenie Sądu, za przedstawionym wyżej rozumieniem instytucji wstrzymania

wykonania aktu przez sąd przemawia również uregulowanie tej instytucji zgodnie ze

sformułowanymi w rekomendacji Komitetu Ministrów Rady Europy nr R (89) 8 z 13

września 1989 r. o tymczasowej ochronie sądowej w sprawach administracyjnych

(patrz: W. Chrościelewski, Z. Kmieciak, J.P. Tamo, Reforma sądownictwa

administracyjnego a standardy ochrony praw jednostki, pkt 6, s. 39, PiP nr 12/2002).

W rekomendacji tej w pkt IV wyrażono zasadę aby postępowanie przed sądem było szybkie ("Proceesings before the court shall be speedy"). Natomiast w wypadku

uznania, że dopiero od prawomocności nastąpiłaby ochrona tymczasowa, to tak

skonstruowana instytucja byłaby nie do pogodzenia z tą zasadą.

Dlatego też w ocenie Sądu skuteczność ochrony tymczasowej wymaga, że za okres od doręczenia postanowienia sądu o wstrzymaniu wykonania decyzji do rozpoznania w tym przedmiocie zażalenie przez NSA, postanowienie sądu I instancji jest wykonalne i wywołuje skutek w postaci zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Z kolei postanowienie NSA, albo potwierdzi prawidłowość postanowienia sądu I instancji i wówczas stan zawieszenia postępowania egzekucyjnego twa nadal, albo też nie potwierdzi prawidłowości tego stanowiska i wówczas stan zawieszenia upada, gdyż organ egzekucyjny ma obowiązek podjąć zawieszone postępowanie egzekucyjne po ustaniu przyczyny zawieszenia (art. 57 § 1 u.p.e.a.).

Mając powyższe na względzie tutejszy skład orzekający podziela pogląd W. Rymsa (Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (w.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, masz. pow., Warszawa 2003, s. 58) oraz R. Sawuły

(Wstrzymanie wykonania rozstrzygnięć wydanych w postępowaniu administracyjnym,

Przemyśl-Rzeszów 2008, s. 381-383), że z samej istoty wstrzymania wykonania

wynika, iż postanowienie to wywołuje skutek prawny, mimo że nie jest jeszcze

prawomocne.

W związku z powyższym zasadnie organ II instancji ustalił, że zażalenie

wniesione na podstawie art. 194 p.p.s.a. (w sprawie merytorycznej stosowany był art.

194 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) na postanowienie jest środkiem zaskarżenia względnie suspensywnym, gdyż nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego postanowienia. Słusznie organ powyższe wywiódł z art. 196 p.p.s.a., zgodnie z którym Wojewódzki Sąd Administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. Postanowienie takie może zapaść na posiedzeniu

niejawnym. Pojęcie "wstrzymania zaskarżonego postanowienia" należy rozumieć

możliwie szeroko, w przeciwnym razie rola art. 196 p.p.s.a. byłaby ograniczona. Przez to określenie należy zatem rozumieć wstrzymanie skutków prawnych, jakie to

postanowienie ma wywołać (por. Zażalenie w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Tamo J.P. ABC 124754).

Z powyższego wynika więc, że jeśli WSA, po otrzymaniu zażalenia na wydane postanowienie, nie podejmie rozstrzygnięcia, mocą którego wstrzyma wykonanie zaskarżonego postanowienia, to wynikające z niego skutki prawne pozostają w mocy, zaś jego dyspozycja podlega wykonaniu.

Tym samym Sąd podziela stanowisko, że także treść art. 196 p.p.s.a. potwierdza, że postanowienie sądu wstrzymujące wykonanie aktu po jego doręczeniu jest skuteczne i może spowodować zawieszenie postępowania egzekucyjnego, mimo, że nie jest prawomocne. Innymi słowy postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest wykonalne mimo wniesienia od niego środka zaskarżenia i wiąże organ egzekucyjny w tym zakresie.

Mając powyższe na względzie Sąd za trafne uznał stanowisko zawarte w

postanowieniu organu nadzoru wskazujące, że postanowienie sądu o wstrzymaniu

wykonaniu decyzji wiąże organ egzekucyjny mimo złożonego zażalenia i wywołuje

skutek w postaci zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Tym samym podnoszone przez Komisję w skardze zarzuty okazały się niezasadne.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.