Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 536/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2006 nr 129 poz 902
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabela Dobosz (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel NSA Andrzej Niecikowski Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 2 kwietnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu; I. uchyla zaskarżoną decyzję jak i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej "A" S.A. w R. kwotę 400,00 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2007 r. znak [...] Starosta K. po rozpatrzeniu sprawy poziomu hałasu przenikającego do środowiska w wyniku działalności Kopalni A. w R. orzekł z urzędu ustalając dla działalności Kopalni dopuszczalny poziom hałasu na 50 dB - wyrażony równoważnym poziomem dźwięku A w dB emitowanego do środowiska dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług w porze dnia 600 - 2200 – przedział czasu odniesienia równy 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym. Ponadto Starosta ustalił warunek emitowania hałasu do środowiska polegający na tym, iż dopuszcza się działanie stacjonarnej linii przeróbczej tylko i wyłącznie przy pełnej sprawności z nakazem bezwzględnego przestrzegania ograniczeń wynikających z konieczności ograniczenia emisji hałasu poza teren, do którego podmiot korzystający ze środowiska posiada tytuł prawny. Starosta zobowiązał także Kopalnie A. w R. do przestrzegania zakazu pracy Kopalni w porze nocnej (oświadczenie pisemne Kopalni o likwidacji pracy zakładu na nocnej zmianie z dnia [...] stycznia 2007 r., znak: [...]), do podjęcia wszelkich możliwych działań celem maksymalnej redukcji poziomu nadmiernego hałasu, przekazywania wyników pomiarów kontrolnych hałasu do Starostwa, zgłaszania celem dokonania uzgodnień wszelkich zmian mających wpływ na emitowany hałas do środowiska oraz do utrzymywania urządzeń we właściwym, dobrym stanie technicznym gwarantującym najwyższą sprawność. Jako podstawę prawną decyzji powołano art. 113, 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129 poz. 902 ze zmianami), rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826) oraz art. 104 k.p.a.

W uzasadnieniu tej decyzji Starosta wskazał, że Wydział Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Leśnictwa Starostwa Powiatowego w K. otrzymał pismo znak: [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, który przesłał wyniki badań kontrolnych przeprowadzonych dnia [...] kwietnia 2007 r. w Kopalni A. w R. do dalszego wykorzystania. Przedłożone wyniki badań hałasu emitowanego do środowiska wykazały dla czynności pracy stacjonarnej linii przeróbczej odpowiednio w trzech punktach pomiarowych średnią wartość poziomu dźwięku 50,0 dB (A), 51,0 (A) i 49,5 (A) w Kopalni w R. W przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska na podstawie pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, że poza zakładem w wyniku jego działalności przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. W ramach prowadzonego postępowania Starosta wystąpił do Urzędu Gminy o podanie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek przylegających do granic zakładu. Pismem znak: [...], [...] z dnia [...] października 2007 r. Urząd Gminy Z. stwierdził, że działki graniczące z terenem przedsiębiorstwa stanowią w obowiązującym planie teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług.

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku określono, iż dopuszczalny poziom hałasu wyrażony równoważnym poziomem dźwięku A w dB emitowanego do środowiska dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług dla pory dnia czyli w godzinach 6.00 do 22.00 wynosi 50 dB, natomiast dla pory nocy w godzinach od 22.00 do 6.00 wynosi 40 dB. Takie też wartości ustalono dla Kopalni w decyzji.

Kopalnie A. w R. S.A. odwołały się od tego rozstrzygnięcia zarzucając, że uzasadnienie decyzji dla Zakładu Przeróbczego w R. błędnie oparte jest na wynikach pomiaru dźwięku dotyczących Kopalni B. , a prawidłowe wyniki pomiaru WIOŚ zawiera protokół kontroli WIOŚ nr [...]. Ponadto organ wydający decyzję dokonał niewłaściwej kwalifikacji terenów wokół zakładu w R. w świetle rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnego poziomu hałasu. W rozporządzeniu nie występuje określenie "teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług", które występuje w planie zagospodarowania przestrzennego. Taki teren może zostać zakwalifikowany jako teren zabudowy jednorodzinnej (dopuszczalny hałas do 50 dB) albo jako teren zabudowy mieszkaniowo - usługowej (do 55 dB). W odwołaniu wniesiono o przyjęcie interpretacji korzystnej dla Kopalni i określenie poziomu hałasu na poziomie 55 dB.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia

2008 r. znak [...] - działając na podstawie art. 3 pkt 5, art. 113, art. 115a, art. 114 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14.06.2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, a także art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo. Prawo ochrony środowiska w art. 113 ust. 2 odsyła do rozporządzenia Ministra Środowiska, które określa poziom hałasu emitowanego do środowiska w zależności od rodzaju terenu i jego przeznaczenia. W planie zagospodarowania przestrzennego tereny przyległe do Zakładu Kopalni określono jako "tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług". W ocenie Kolegium przyjęte w decyzji rozstrzygnięcie jest prawidłowe, gdyż wskazuje na cechę terenu (budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne), która jest cechą wyróżniającą i tym samym determinuje konieczność ochrony danego terenu przed hałasem na określonym poziomie. Ponadto zgodnie z brzmieniem art. 114 ust. 2 ustawy "jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, (...) uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu". Nie powinno budzić wątpliwości, że w przeważającej części teren jest przeznaczony pod budownictwo jednorodzinne, a nie pod usługi.

Powyższą decyzję zaskarżyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Kopalnie A. w R. S.A. domagając się jej uchylenia w całości. W skardze zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 7 k.p.a., polegające na niepełnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, a w szczególności niepełnym ustaleniu przeznaczenia terenów sąsiadujących ze skarżącym w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. i przyjęciu, że tereny te w przeważającej części stanowią teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zarzucono także naruszenie art. 77 k.p.a. oraz 80 k.p.a. polegające na nierozpatrzeniu całego materiału zgromadzonego w sprawie i pominięciu części ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. dotyczących terenów przyległych do nieruchomości skarżącego, a także naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Skarżący podkreślił, że zgodnie z wypisem i wyrysem z planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. działki przyległe do zakładu są określone w przeważającej swej części jako tereny przemysłowe, a fakt ten został całkowicie pominięty w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Ponadto skarżący zarzuca naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 114 ust. 3 prawa ochrony środowiska. Powołany przepis dla terenów przeznaczonych do działalności produkcyjnej, składowania i magazynowania, na których znajduje się zabudowa mieszkaniowa przewiduje specyficzny rodzaj ochrony przed hałasem, tzn. "stosowanie rozwiązań technicznych zapewniających właściwe warunki akustyczne w budynkach". Zastosowanie tego przepisu w ocenie skarżącego wyklucza możliwość wydania decyzji w oparciu o art. 115a ust. 1 prawa ochrony środowiska. Kolejny zarzut dotyczy naruszenia § 1 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku oraz art. 113 ust. 2 prawa ochrony środowiska - poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że określone w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenie nieruchomości przyległych do zakładu skarżącego, określone jako "tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług", stanowi w rozumieniu powołanej wyżej ustawy i rozporządzenia "teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej", a nie "teren zabudowy mieszkaniowo - usługowej".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Zdaniem Kolegium skarżący błędnie interpretuje pojęcie "terenów przyległych", bowiem ustalając zakres tego pojęcia należy brać pod uwagę część terenu bezpośrednio sąsiadującego z zakładem, bez potrzeby analizowania całej jednostki ewidencyjnej, jak proponuje skarżący, co rzeczywiście może prowadzić do ustalenia, że tereny te w przeważającej części mają charakter przemysłowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami) sąd administracyjny kontroluje działalność administracji i stosuje środki przewidziane ustawą.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wykazała naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Punktem wyjścia dla rozważań dotyczących oceny przeprowadzonego postępowania i wydanych w sprawie decyzji jest art. 115a ust. 1 prawa ochrony środowiska. Przepis ten stanowi: "W przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu". W świetle tego przepisu okolicznościami istotnymi dla rozstrzygnięcia sprawy są: ustalenie rzeczywistego poziomu hałasu emitowanego do środowiska oraz ustalenie dopuszczalnego - według przepisów prawa - poziomu hałasu na danym terenie. Obie te kwestie zostały w niniejszej sprawie wyjaśnione pobieżnie, z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a., co skutkuje koniecznością uchylenia decyzji I i II instancji.

Jak wynika z akt administracyjnych wszczęcie postępowania w przedmiocie ustalenia poziomu hałasu nastąpiło w związku z pomiarami przeprowadzonymi przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w K. dla Kopalni B. S.A. w R. Sprawozdania tych pomiarów zostały przesłane do Starostwa Powiatowego w K. pismem z dnia [...] kwietnia 2007 r. (k. [...] akt administracyjnych). WIOŚ w K. przesłał wówczas trzy sprawozdania z pomiarów akustycznych wraz z protokołami tych pomiarów:

a) sprawozdanie nr [...](k. [...]) z protokołem nr [...] (k. [...]) - dot. Kopalni A. S.A. [...],

b) sprawozdanie nr [...] (k. [...]) z protokołem nr [...] (k. [...]) - dot. Kopalni B. ",

c) sprawozdanie nr [...] (k. [...]) z protokołem nr [...] (k. [...]) - dot. hałasu komunikacyjnego przy drodze nr [...] w miejscowości R.

Organ I instancji wszczął postępowanie odnośnie zakładu w R. przy ul.[...] oraz odnośnie Kopalni B. (k. [...]). Decyzja Starosty z dnia [...] października 2007 r. ustala poziom hałasu dla kopalni w R. przy ul. [...]. W jej uzasadnieniu organ I instancji powołuje się jednak na wartości poziomu dźwięku 50,0 dB (A), 51,0 (A) i 49,5 (A), które zostały umieszczone w sprawozdaniu z badań akustycznych przeprowadzonych w Kopalni B. " (k. [...]). Strona skarżąca zwracała uwagę na to uchybienie w odwołaniu, jednakże Samorządowe Kolegium Odwoławcze całkowicie pominęło ten problem w swojej decyzji. Takie postępowanie organów obu instancji stanowi naruszenie art. 7 k.p.a., który nakazuje przy rozstrzyganiu spraw podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., który zobowiązuje organy administracji do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Podkreślenia przy tym wymaga, że strona skarżąca powołuje się na protokół pomiarów akustycznych nr [...], przeprowadzonych w dniach [...] marca,[....] marca oraz [...] kwietnia 2007 r. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej taki protokół nie znajduje się w aktach sprawy. Do przedmiotowego zakładu odnosi się sprawozdanie nr [...] (k. [...]) oraz protokół nr [...] z pomiarów akustycznych przeprowadzonych w dniu ][...] kwietnia 2007 r. (k. [...]). W ponownym postępowaniu należy wyjaśnić, czy były przeprowadzane inne pomiary akustyczne na przedmiotowej nieruchomości, niż te, których dokumentacja znajduje się w aktach sprawy, a jeżeli tak, to dołączyć do akt wyniki tych pomiarów.

Drugą istotną dla rozstrzygnięcia okolicznością jest ustalenie dopuszczalnego na danym terenie poziomu hałasu.

Zgodnie z art. 113 ust. 1 prawa ochrony środowiska dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku określa minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia. Jednocześnie art. 113 ust. 2 nakazał zróżnicować w rozporządzeniu dopuszczalne poziomy hałasu dla terenów w zależności od ich przeznaczenia (pod zabudowę mieszkaniową, pod szpitale i domy opieki społecznej, pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, na cele uzdrowiskowe, na cele rekreacyjno-wypoczynkowe oraz na cele mieszkaniowo-usługowe). Realizując te wytyczne Minister Środowiska wydał rozporządzenie z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120 poz. 826), w którym ustalił dopuszczalne poziomy hałasu dla poszczególnych rodzajów terenów. Art. 114 ust. 1 prawa ochrony środowiska wprowadził zasadę, że przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, różnicując tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, należy wskazywać, które z nich należą do poszczególnych rodzajów terenów, wymienionych w poprzednim zdaniu. Jeśli zaś teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu (art. 114 ust. 2).

Analizując powyższe przepisy można wysnuć wniosek, że o zaliczeniu danego terenu do określonej kategorii wymienionej w art. 113 ust. 2 pkt 1 oraz rozporządzeniu Ministra Środowiska powinno decydować jego przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Decyzje obu instancji opierają się na kategorycznym stwierdzeniu, że w planie zagospodarowania przestrzennego tereny przyległe do Zakładu Kopalni określono jako "tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług". Takie ustalenie nie znajduje jednak potwierdzenia w aktach sprawy.

Dla ustalenia, jakie jest przeznaczenie działek przyległych do terenu kopalni dołączono do akt sprawy wypisy (k. [...]) i wyrys (k. [...] z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] października 2007 r. Wypisy z planu dotyczyły wyłącznie przeznaczenia działek nr [...] oraz [...] w R. , tj. nieruchomości, na których położona jest kopalnia. Wyrys z miejscowego planu zagospodarowania sporządzony jest w takiej skali, że niemożliwe jest odczytanie numerów działek, nie zaznaczono na nim również granic terenów Kopalni A. w R. Organ I instancji na podstawie takiej dokumentacji wydał decyzję, lecz sześć dni później ponownie zwrócił się do Wójta "o jednoznaczne określenie zapisów planu zagospodarowania przestrzennego dla działek przylegających do Kopalni A. w R. (działki [...] i [...]) (...) czy działki te można przypisać do terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, terenów zabudowy zagrodowej czy terenów mieszkaniowo - usługowych". Wójt Gminy Z. w piśmie z dnia [...] listopada 2007 r. ponownie ograniczył się do opisu przeznaczenia działek nr [...] i [...] stwierdzając, że "przedmiotowe działki we wskazanych fragmentach są przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usług".

Art. 115a ust. 1 prawa ochrony środowiska przewiduje wydanie decyzji określającej poziom hałasu w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu. Dodatkowo art. 115a ust. 3 prawa ochrony środowiska stanowi, że "w decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem (...) w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład". Dlatego też przy ustalaniu poziomu hałasu na podstawie art. 115a nie jest istotne przeznaczenie terenu, na którym zakład emitujący hałas jest położony (z reguły będą to tereny przemysłowe), bowiem to nie one podlegają ochronie przewidzianej w art. 115a. Istotne dla rozstrzygnięcia jest przeznaczenie nieruchomości znajdujących się "poza zakładem", na których stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu. Decyzja ustalająca poziom hałasu ma przecież za zadanie zapobiegać przekraczaniu tych norm i chronić osoby korzystające z terenów, które nie mają przeznaczenia przemysłowego.

Informacja uzyskana od Wójta Gminy Z. - zarówno w piśmie z dnia [...]października 2007 r., jak i w piśmie z dnia [...] listopada 2007 r. - dotyczyła przeznaczenia w miejscowym planie działek, na których działa kopalnia w R. przy ul. [...], a nie terenów sąsiednich. Oczywiście teren zakładu nie musi się pokrywać z granicami działki, na której ten zakład jest położony. Innymi słowy nie można uznać, że "poza zakładem" położone jest wszystko, co leży za granicami działki ewidencyjnej, na której działa choćby część zakładu. Z tego względu nie można całkowicie wykluczyć z materiału dowodowego informacji dotyczących działek [...] oraz [...]. Te części omawianych nieruchomości, które położone są na terenie zabudowy jednorodzinnej i usług mogą być uznane za przylegające do kopalni. Nie daje to jednak podstaw do uznania, że "tereny przyległe do Zakładu Kopalni określono jako "tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług", tym bardziej, że według informacji Wójta tylko niewielka części tych dwóch działek leży na terenie przeznaczonym w miejscowym planie pod gminne drogi dojazdowe oraz zabudowę jednorodzinną i usługową, zaś ich ogromna większość to tereny oznaczone w planie jako tereny przemysłowe.

Również znajdujący się w aktach administracyjnych wyrys z planu miejscowego nie pozwala na jednoznaczne ustalenie przeznaczenia nieruchomości przyległych do kopalni w miejscowym planie. Wyrys jest nieczytelny, nie pozwala nawet na ustalenie na których działkach położona jest kopalnia. Sąd w trakcie postępowania zwrócił się do SKO o przedstawienie wyrysu planu w skali większej niż dotychczasowa, pozwalającej na identyfikację przedmiotowych działek z zaznaczeniem na wyrysie granic tychże działek (k. [...] akt sądowych). Z przesłanego do akt wyrysu wynika, że teren kopalni od strony południowo - zachodniej przylega to terenów oznaczonych symbolem [...] (tereny zabudowy jednorodzinnej i usług), od strony północnej – [...] (tereny kolei), natomiast od strony południowo - wschodniej i wschodniej przylega do terenów użytków rolnych [...]. Nawet te dodatkowe ustalenia nie mogą prowadzić do pozytywnej weryfikacji zaskarżonej decyzji, bowiem w żaden sposób nie uzasadniają tezy, iż cechą wyróżniającą i przeważającą na terenach sąsiadujących z kopalnią jest zabudowa jednorodzinna.

W odpowiedzi na skargę Kolegium zakwestionowało przyjętą przez stronę skarżącą interpretację pojęcia "teren przyległy". Zdaniem organu administracji "terenami przyległymi są tereny bezpośrednio sąsiadujące z terenem zakładu górniczego", bez potrzeby analizowania całej jednostki ewidencyjnej. Najistotniejsze zastrzeżenie w odniesieniu do wydanych w sprawie decyzji nie dotyczy jednak tego, czy zanalizowano właściwe nieruchomości (tereny), a w szczególności, czy "teren przyległy" uwzględniony w decyzji jest zbyt duży lub zbyt mały. Przyczyną uchylenia decyzji obu instancji jest fakt, że organy administracji nie wyjaśniły które konkretnie nieruchomości zostały uznane za "teren przyległy". W tej sytuacji nie jest również możliwe zweryfikowanie, czy teren ten został zakwalifikowany do właściwej kategorii odpowiadającej przepisom rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.

W ponownym postępowaniu należy zgromadzić materiał dowodowy dotyczący przeznaczenia w miejscowym planie terenów przyległych do zakładu kopalni, a następnie zanalizować go pod kątem zakwalifikowania tych terenów do odpowiedniej kategorii wymienionej w rozporządzeniu. Organy administracji powinny przy tym wyjaśnić, które działki i dlaczego zostały wzięte pod uwagę, jak również zakwalifikować poszczególne nieruchomości do odpowiedniej kategorii spośród wymienionych w rozporządzeniu Ministra Środowiska. Jeśli okaże się, że teren ten może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, należy zastosować art. 114 ust. 2 prawa ochrony środowiska poprzez wykazanie, jakiego rodzaju zabudowa ma charakter przeważający na analizowanym terenie przyległym do zakładu kopalni.

Zarzuty skargi dotyczące niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy okazały się uzasadnione, natomiast nie można uwzględnić zarzutu naruszenia art. 114 ust. 3 prawa ochrony środowiska. Przepis ten odnosi się do terenów przeznaczonych do działalności produkcyjnej, składowania i magazynowania, na których znajduje się zabudowa mieszkaniowa, szpitale, domy opieki społecznej lub budynki związane ze stałym albo czasowym pobytem dzieci i młodzieży. Art. 114 ust. 3 stanowi, że ochrona przed hałasem na tego rodzaju terenach polega na stosowaniu rozwiązań technicznych zapewniających właściwe warunki akustyczne w budynkach. W ocenie Sądu takie brzmienie przepisu nie wyłącza możliwości wydania decyzji o ustaleniu poziomu hałasu, lecz wprowadza dodatkowy sposób ochrony przed hałasem. Na taką wykładnię wskazuje również art. 115a ust. 2 prawa ochrony środowiska, który wymienia wprost sytuacje, w których nie wydaje się decyzji o ustaleniu poziomu hałasu: gdy hałas powstaje w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, kolei linowych, portów oraz lotnisk lub z działalnością osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą. Skoro więc ustawodawca zdecydował się na takie wyraźne i jednoznaczne wyłączenie możliwości wydawania przedmiotowych decyzji w określonych okolicznościach, to należy uznać, że w cytowanym przepisie okoliczności te wymienił wyczerpująco. Innymi słowy stosowanie rozwiązań technicznych zapewniających właściwe warunki akustyczne w budynkach, o których mowa w art. 114 ust. 3 prawa ochrony środowiska, nie wyklucza możliwości wydania decyzji administracyjnej określającej dopuszczalny poziom hałasu emitowany do środowiska.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że obie wydane w niniejszej sprawie decyzje należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.