Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 751/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145, 152, 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 27 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Małgorzata Górecka ( spr.) Protokolant: st.sekr.sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi "B" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia [ ... ]roku nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od nieruchomości za 2012 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P na rzecz strony skarżącej kwotę ... złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy L określił Sp. z o. o. w K wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 rok na kwotę 36807 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania SKO w P decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organy ustaliły następujący stan faktyczny i prawny sprawy :

Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są określone budynki posadowione na gruntach należących do strony. W sprawie bezsporne jest to, że przedmiotowe budynki nie mogą być wykorzystywane ze względów technicznych do działalności gospodarczej strony, wobec tego zastosowano wobec nich stawkę podatkową właściwą dla tzw. budynków pozostałych. W tym zakresie roszczenia strony były niezasadne.

Z kolei dla uznania niemożności korzystania z gruntów z powodów technicznych nie jest wystarczające stwierdzenie podatnika, że nie korzysta on z takich gruntów. Należy bowiem przedstawić odpowiednie dowody w zakresie niemożności korzystania z danego gruntu z przyczyn technicznych.

Organy ustaliły wartość przedmiotu opodatkowania biorąc pod uwagę dane wynikające z opinii biegłego, gdyż strona nie przedstawiła żadnych dowodów dotyczących tej wartości. Zdaniem organu I instancji w opinii z dnia 4.06.2012 r. ustalono wartość budowli na spornych działkach na kwotę 269.824,74 zł.

Wbrew tezom strony wskazywane przez nią akty notarialne nieruchomości nie zawierały danych o wartości budowli. Zdaniem organu II instancji organ I instancji prawidłowo ustalił ponadto powierzchnię opodatkowania.

W skardze do WSA w Poznaniu zarzucono organom naruszenie

- art. 122, 187 i 229 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie

- art. 181 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentów – protokołu oględzin z dnia 9 marca 2011 r. stwierdzającego niezdatność budynków do prowadzenia działalności gospodarczej

- art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że strona nie wykazała braku możliwości używania gruntów do celów działalności gospodarczej

- art. 1 a ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez bezzasadne opodatkowanie gruntów stawką dla prowadzenia działalności gospodarczej.

Strona podniosła, że kwestionowała wartość nieruchomości wynikającą ze sporządzonej opinii, jednak pomimo tego organy przyjęły ją jako podstawę określenia wartości przedmiotu opodatkowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona, jednak nie wszystkie jej argumenty zasługiwały na uwzględnienie.

Wskazać należy na wstępie, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są w niniejszej sprawie określone budynki posadowione na gruntach należących do strony skarżącej. W sprawie bezsporne jest to, że przedmiotowe budynki nie mogą być wykorzystywane ze względów technicznych do działalności gospodarczej strony, wobec tego zastosowano wobec nich stawkę podatkową właściwą dla tzw. budynków pozostałych. W tym zakresie organy podatkowe dokonały wymiaru podatku korzystnego dla strony, wobec tego jej zarzuty były niezasadne w tej kwestii.

Zdaniem Sądu organy podatkowe prawidłowo stwierdziły też, że dla uznania niemożności korzystania z gruntów z powodów technicznych nie jest wystarczające stwierdzenie podatnika, że nie korzysta on z takich gruntów. Należy bowiem przedstawić odpowiednie dowody w zakresie niemożności korzystania z danego gruntu z przyczyn technicznych w sensie obiektywnym ( nie przez danego podatnika - właściciela, ale przez każdego potencjalnego podatnika – przedsiębiorcę ). Strona skarżąca w toku postępowania administracyjnego tego rodzaju dowodów nie zaprezentowała.

Prawidłowo też w ocenie Sądu ustaliły organy powierzchnię nieruchomości podlegającą opodatkowaniu .

Wątpliwości Sądu budzi natomiast sposób ustalenia wartości przedmiotu opodatkowania.

Organy ustaliły wartość przedmiotu opodatkowania biorąc pod uwagę dane wynikające z opinii biegłego, gdyż strona nie przedstawiła żadnych dowodów dotyczących tej wartości. Wbrew tezom strony wskazywane przez nią akty notarialne nieruchomości nie zawierają danych o wartości budowli.

Organy podatkowe mogły wobec tego ustalić wartość opodatkowania przede wszystkim na podstawie danych z odpowiedniej opinii biegłego.

Zdaniem organu I instancji w opinii z dnia [...] r. ustalono wartość budowli na spornych działkach na kwotę 269.824,74 zł. Kwota taka nie wynika jednak w żaden bezpośredni sposób z powyższej opinii ( k. 54-64 akt administracyjnych ). Ani organ I instancji, ani organ odwoławczy nie wskazały w swoich uzasadnieniach, dlaczego należało przyjąć właśnie taką kwotę na podstawie danych zawartych w powyższej opinii.

Wskazać należy w tym miejscu, że rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym nie polega jedynie na odniesieniu się do zarzutów odwołania, lecz stanowi kolejny etap merytorycznego rozpatrzenia całości aspektów faktycznych i prawnych danej sprawy.

Pomimo tego organ II instancji nie odniósł się w jakikolwiek sposób ani do kwoty wartości przedmiotu opodatkowania wskazanej w decyzji I instancji, ani nie wyjaśnił różnicy pomiędzy tą kwotą a danymi wynikającymi z opinii biegłego, czy też w oparciu o jakie działania matematyczne kwota przyjęta została za podstawę opodatkowania.

Z tego względu decyzja organu II instancji naruszała art. 210 § 1 pkt. 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, albowiem zawiera ona niewyczerpujące uzasadnienie faktyczne w zakresie przyjętej wartości przedmiotu opodatkowania.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach postępowania oraz wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd postanowił natomiast w oparciu o art. 200 i art. 152 p.p.s.a. – jak w punkcie II i III orzeczenia .