Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2527/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 120, art. 121, art. 124, art. 187, art. 188, art. 191, art. 233 par. 1 pkt 1, art. 245 par. 1 pkt 2, art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Honorata Łopianowska, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu, decyzji ostatecznej w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. decyzją z [...] czerwca 2013 r. określił P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Skarżąca, Strona lub Spółka) zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 rok w wysokości 11.811.855,00 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania Strony, Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: DIS) decyzją z [...] kwietnia 2014 r. (dalej również: decyzja ostateczna) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na powyższą decyzję Spółka wniosła 2 czerwca 2014 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej również: WSA w Warszawie) , który prawomocnym postanowieniem z [...] lutego 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 3541/15 odrzucił tę skargę. Niezależnie od złożonej skargi - pismem z 21 października 2014 r. Strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, wskazując na wystąpienie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz. 749 ze zm., dalej: O.p.). DIS, po zapoznaniu się z wnioskiem, działając na podstawie art. 243 § 3 O.p., decyzją z [...] grudnia 2014 r. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Spółka złożyła odwołanie. Decyzją z [...] marca 2015 r. DIS utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Spółka złożyła skargę na rozstrzygnięcie organu odwoławczego do WSA w Warszawie, który wyrokiem z 19 maja 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 1497/15 (prawomocnym od 25 sierpnia 2016 r.) uchylił zaskarżoną decyzję z [...] marca 2015 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] grudnia 2014 r. Sąd wskazał, że organy powinny były przyjąć, że możliwe jest uruchomienie postępowania podatkowego w nadzwyczajnym trybie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, mimo uprzedniego wniesienia skargi do Sądu na tę decyzję.

W wykonaniu orzeczenia Sądu DIS, po ponownej analizie wniosku Spółki z 21 października 2014 r. oraz ocenie dopuszczalności wznowienia postępowania, postanowieniem z [...] października 2016 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego Skarżącej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r.

DIS decyzją z [...] stycznia 2017 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji DIS z [...] kwietnia 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. w kwocie 11.811.855,00 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji Strona wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji w trybie autokontroli, alternatywnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Spółka zarzuciła naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187, art. 188, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4, art. 245 § 1 pkt 2 O.p. Strona wskazała jako podstawę wznowienia art. 240 § 1 pkt 5 O.p., w związku z wyjściem na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych i dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, jednakże nieznanych organowi, który wydał decyzję które mają, w ocenie Strony, wpływ na wysokość określonego zobowiązania podatkowego. Zdaniem Strony wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne wynikające z protokołu z rozprawy głównej z 12 września 2014 r. przeprowadzonej przed Sądem Rejonowym w Ś. w sprawie o sygn. akt [...], wskazujące na potrzebę przeprowadzenia postępowania dowodowego, w szczególności z zeznań B. M., który wskazał, że nie zeznawał dotychczas w sposób swobodny, lecz zeznawał w sposób mający na celu zaszkodzenie pozostałym wspólnikom Spółki, wyjaśniając jednocześnie motywy i przyczyny swoich działań. Skarżąca zaskarżyła również postanowienie z [...] stycznia 2017 r. wydane w toku postępowania wznowieniowego w przedmiocie odmowy przeprowadzenia wnioskowanych przez Stronę dowodów.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: DIAS, organ odwoławczy) decyzją z [...] maja 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na wstępie uzasadnienia organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie wznowieniowe może być poświęcone jedynie zbadaniu i ocenie, czy w danej sprawie występują ustawowe przesłanki do wznowienia z art. 240 § 1 O.p.

DIAS zauważył, że protokół z rozprawy głównej, na który powołuje się Strona we wniosku o wznowienie, sporządzony został 12 września 2014 r. tj. już po wydaniu decyzji ostatecznej w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r., czyli po zakończeniu postępowania, którego wznowienia żąda Spółka. Okoliczność wynikająca z protokołu wskazywana przez Spółkę, nie jest istotna dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż powyższe zeznania nie były podstawą wydania decyzji organów podatkowych, nie mając wpływu na treść rozstrzygnięć.

DIS w decyzji z [...] kwietnia 2014 r. kończącej postępowanie o wznowienie którego wnosi Strona, wyraźnie wskazał, że sporne faktury dotyczące zakupu ceramiki od firmy C. nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji gospodarczych. Organ odwoławczy zauważył, że mając na uwadze obszerność zgromadzonego w sprawie w postępowaniu zwykłym materiału dowodowego, zarówno Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. jak i DIS nie oparli swoich rozstrzygnięć jedynie na zeznaniach B. M., ale było wiele innych dowodów ocenianych zarówno oddzielnie, jak i w ich wzajemnym zestawieniu. DIAS zauważył, że organom podatkowym już na etapie postępowania zwykłego dotyczącego określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. były znane okoliczności konfliktu w jakim pozostawali wspólnicy Spółki. DIAS wskazał, że ewentualne wątpliwości co do stanu faktycznego ustalonego przez organ, w tym kompletności i prawidłowości zgromadzonego materiału dowodowego, Strona winna podnosić na etapie postępowania zwykłego.

W złożonym odwołaniu Strona nie zgodziła się ze stwierdzeniem organu I instancji, że materiały przesłane po wznowieniu postępowania tj. kserokopia protokołu przesłuchania z 3 czerwca 2016 r. sygn. akt [...] P. W., kserokopia protokołu posiedzenia pojednawczego z 31 października 2014 r. sygn. akt [...], kserokopie oświadczeń B. M., kserokopia protokołu rozprawy głównej z 9 lutego 2015 r. sygn. akt. [...], kserokopia wniosku obrońcy Państwa B. i P. W. z 29 sierpnia 2016 r., kserokopia powiadomienia z 20 kwietnia 2016 r. o zamiarze zbycia udziałów przez B. M. - nie spełniają przesłanki postępowania wznowieniowego wymienionej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. DIAS zauważył, że organ I instancji, szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko. W odniesieniu do protokołu przesłuchania P. W. z 3 czerwca 2016r. sygn. akt [...] organ odwoławczy zauważył, że wskazywane przez przesłuchiwanego w jego treści dokumenty, nie miały znaczenia dla niniejszej sprawy, gdyż nie dotyczą spornej decyzji ostatecznej. Odnosząc się do kolejnych dokumentów powoływanych przez Stronę tj. kserokopii protokołu z posiedzenia pojednawczego w Sądzie Rejonowym w Ś. z 31 października 2014 r. sygn. akt [...], kserokopii oświadczeń B. M., protokołu z rozprawy głównej w Sądzie Rejonowym [...] z 9 lutego 2015 r. sygn. akt [...] oraz kserokopii wniosku obrońcy z 29 sierpnia 2016 r. wraz z kserokopią o zamiarze zbycia udziałów przez B. M. z 20 kwietnia 2016 r. DIAS zauważył, że dokumenty obrazują jedynie konflikt pomiędzy Państwem B. i P. W. a B. M. oraz fakt zawarcia ugody pomiędzy powyższymi osobami, co wbrew twierdzeniom Strony nie ma żadnego wpływu na wznowione postępowanie w zakresie określenia Spółce zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r., gdzie kwestia sporną była nierzeczywistość zdarzeń gospodarczych dotyczących zakupów ceramiki od C. z Anglii. Dokumenty zostały sporządzone już po wydaniu decyzji ostatecznej kończącej postępowanie, którego wznowienia żąda Strona oraz przede wszystkim dotyczą zupełnie innych kwestii niż te, które były przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.

DIAS zauważył, że w uzasadnieniu odwołania Strona powołała również wyrok zaoczny z [...] stycznia 2015 r. sygn. akt [...] wydany przez Sąd Okręgowy w P. [...] Wydział C., w którym Sąd zobowiązał B. M. do złożenia oświadczeń, w których przeprasza za pomówienia Państwa B. i P. W. Jak słusznie zauważył organ I instancji, B. M. nie dokonał powyższych czynności i wniósł apelację. Jednakże nawet sama okoliczność zawarcia miedzy wspólnikami ugody celem polubownego zakończenia sporów nie świadczy w żaden sposób o nierzetelnym ustaleniu stanu faktycznego co do spornych faktur zakupowych, który wyprowadzono z szeregu przeprowadzonych w sprawie dowodów. DIAS podkreślił, że okoliczność ta nie mogła mieć znaczenia w sprawie która była przedmiotem sporu na etapie postępowania zwykłego. Ponadto okoliczności konfliktu pomiędzy Państwem W. a B. M. znane były już organom na etapie postępowania zwykłego.

Odnosząc się do twierdzenia Strony, że organ oparł rozstrzygnięcie na zeznaniach świadka, co do których istnieją poważne wątpliwości, DIAS wskazał, że z treści odwołania oraz złożonych przez Stronę w postępowaniu wznowieniowym wniosków, zarzutów i pism procesowych wynika, że w istocie Spółka domaga się przeprowadzenia powtórnego postępowania instancyjnego, a nie wznowienia postępowania z uwagi na przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących odmowy przeprowadzenia dowodów w postaci ponownego przesłuchania B. M., wystąpienia do Prokuratury Okręgowej w P. celem uzyskania materiałów w sprawie dotyczącej wspólnika Spółki – P. W. (sygn. akt [...]) ujawnionych w toku postępowania prokuratorskiego w trakcie przesłuchania 3 czerwca 2016 r., włączenia do akt postępowania materiału dowodowego spraw sądowych zarejestrowanych pod sygn. [...];[...];[...] i [...], które to dowody, w ocenie Strony, wskazują na potrzebę ponownego przesłuchania B. M. – organ odwoławczy zauważył, że żądanie przez Stronę aby organ przesłuchał ponownie B. M. wykracza poza przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Zarzuty Strony w postaci naruszenia art. 120. art. 124 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4, O.p. przez brak należytego uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji, które zdaniem pełnomocnika zostało sporządzone w sposób ogólnikowy i mało transparentny dla Strony postępowania, DIAS uznał za nieuzasadnione. Odnosząc się do zarzutu Strony z art. 121 § 1 w zw. z art. 124 O.p. DIAS wskazał, że w treści zaskarżonej decyzji organ I instancji rozważył wszystkie istotne dla sprawy argumenty Strony. DIAS stwierdził, że fakt, że przytoczona argumentacja dotycząca stosowania przepisów prawa w przedmiotowym stanie faktycznym nie przekonała Strony nie oznacza naruszenia dyspozycji przepisów art. 122, 187 i 191 O.p. regulujących zasadę prawdy obiektywnej.

Organ odwoławczy odniósł się do pisma Strony z 13 kwietnia 2017 r., które wpłynęło do DIAS 24 kwietnia 2017 r., będącego wypowiedzeniem się w kwestii zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, którego treść w zdecydowanej części stanowiła powtórzenie odwołania. Strona podnosiła, że organ podatkowy zupełnie pominął wątek dotyczący nie tylko miejsca prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę, ale również kwestie zezwolenia środowiskowego należącego do firmy "[...]" będącej własnością B. M. w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez Stronę. DIAS wskazał, że podważanie ustaleń dotyczących stanu faktycznego dokonanych w decyzji ostatecznej możliwe było w skardze na tę decyzję, z którego to trybu Strona nie skorzystała. W ramach postępowania wznowieniowego organy nie przeprowadzają postępowania dowodowego, jak w postępowaniu wymiarowym.

DIAS podkreślił, że po zbadaniu z urzędu pozostałych przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 O.p. nie dopatrzył się wad skutkujących wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji ostatecznej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania oraz dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci kserokopii materiałów stanowiących załączniki do skargi.

Strona zarzuciła naruszenie:

1. art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 1 pkt 2 i art. 240 § 1 pkt 5 O.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że przedłożone przez Stronę w toku postępowania wznowieniowego dowody, ujawnione już po wydaniu decyzji ostatecznej, lecz dotyczące okoliczności istniejących na dzień jej wydania, nie posiadają wszystkich niezbędnych cech, aby uznać je za podstawę do zmiany decyzji, pomimo że posiadają one walor nowości i istotności w postaci wystąpienia nowych okoliczności faktycznych, nieznanych organowi kontroli na dzień wydania decyzji ostatecznej świadczących o tym, że zeznania B. M., na których opierały się organy podatkowe w postępowaniu wymiarowym nie są wiarygodne, a ustalenia organów które posłużyły do wydania decyzji ostatecznej przez DUKS były niepełne, w szczególności jeśli chodzi o miejsca w których przez spółkę mogła być prowadzona działalność gospodarcza, albowiem dopiero z przedłożonych dokumentów istniejących jednak w dniu wydania decyzji wynikało, że działalność gospodarczą pod szyldem działalności Spółki była prowadzona przez B.M. przy ul. [...], co ma istotny wpływ na wydaną decyzję ostateczną;

2. art. 240 § 1 pkt 5 O.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w sprawie nie zachodzi przesłanka nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów pozwalająca na wznowienie postępowania, albowiem w ocenie organu, "polemika Strony z ustaleniami i oceną materiału dowodowego poczynionymi przez organy w postępowaniu zwykłym nie może odnieść pożądanego przez Podatnika skutku w przypadku postępowania nadzwyczajnego będącego przedmiotem niniejszej sprawy", w sytuacji gdy na podstawie przedłożonych materiałów ujawnionych we wznowionym postępowaniu można wysunąć wniosek, że organ kontroli nie miał pełnej wiedzy co do tego w jakich miejscach była prowadzona działalność gospodarcza przez Spółkę;

3. art. 233 § 2 O.p. w zw. z art. 243 § 2 i art. 245 § 1 pkt 1 O.p. przez ich niezastosowanie i nie uchylenie w całości dotychczasowej decyzji w sytuacji zaistnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. z uwagi na ujawnione w toku niniejszej sprawy nowe okoliczności faktyczne które rzutują na brak prawidłowości wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć związanych z oceną wiarygodności zeznań B. M., na podstawie którego zeznań organy podatkowe dokonywały ustaleń w postępowaniu wymiarowym, wyłączając przy tym jawność protokołów przesłuchania wskazanego świadka dla Strony postępowania;

4. art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 122, art. 187, art. 188 i art. 191 O.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na braku podjęcia przez organ odwoławczy działań, zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy i odmowę przeprowadzania zaoferowanych przez Stronę dowodów, pomimo że z materiałów ujawnionych we wznowionym postępowaniu wynika, że materiał dowodowy stanowiący podstawę do wydania decyzji ostatecznej nie był kompletny albowiem organ kontroli nie dysponował dokumentami świadczącymi o tym w jakich innych miejscach poza K. prowadzona była działalność gospodarcza, a podjęte działania zmierzające do zweryfikowania stanu faktycznego ograniczały się tylko to ustalenia, czy dostawy do firmy mojego mocodawcy realizowane były do K., a nie w inne miejsca tj. przy ul. [...];

5. art. 120 i art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 124 O.p. przez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegające na dokonywaniu ustaleń faktycznych i ich oceny jedynie z perspektywy ustaleń dokonanych przez organ kontroli skarbowej w postępowaniu wymiarowym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej, z pominięciem podnoszonych przez Stronę nowych okoliczności faktycznych wynikających z materiałów ujawnionych w postępowaniu wznowieniowym, świadczących o braku wiarygodności zeznań świadka. B. M., oraz jego postawie związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej Spółkę, przy ul. [...], co stanowi okoliczność nową, nieznaną dotychczas organowi podatkowemu procedującemu w sprawie;

6. art. 120, art. 124 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. przez brak należytego uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji, które zostało sporządzone w sposób ogólnikowy i mało transparentny dla Strony postępowania w zakresie przyczyn, dla których organ podatkowy uznaje, że nie tylko przedłożone przez Stronę materiały świadczące o wyjściu na jaw nowych okoliczności faktycznych w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., ale także same zeznania B. M. nie miały przymiotu "istotnych" dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż nastąpiło ono w oparciu o szereg innych dowodów i ustaleń dokonanych w toku postępowania kontrolnego, choć w tym zakresie organ zdaje się przemilczać fakt, że zeznania te brane były pod uwagę w postępowaniu wymiarowym, w związku z zakwestionowaniem dokonywanych przez Stronę rozliczeń.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 12 czerwca 2018 r. Sąd postanowił oddalić wniosek zawarty w skardze o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, z uwagi na fakt, że załączone dokumenty stanowią kserokopię niepoświadczoną za zgodność z oryginałem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto zgodnie z art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami skargi oraz podstawą prawną. W ramach tej kontroli Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w wyżej zakreślonych granicach Sąd nie znalazł podstaw do jej uchylenia. Wbrew zarzutom decyzja stanowi wynik prawidłowo przeprowadzonego postępowania, wykładni i zastosowania przepisów, co znalazło wyraz w treści odpowiadającego wymogom formalnym uzasadnienia.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że decyzja została wydana w trybie nadzwyczajnym – wznowienia postępowania - uregulowanego w art. 240 i n. O.p.

Wznowienie postępowania jest postępowaniem niejako dwuetapowym.

Na pierwszym etapie postępowania organ nie bada, czy wskazane przez wnioskodawcę przesłanki faktycznie istnieją i czy miały wpływ na treść wydanej decyzji. Do uruchomienia procedury wznowienia postępowania, przez wydanie postanowienia o jego wznowieniu, wystarczy powołanie się przez wnioskodawcę na jedną z ustawowych przesłanek oraz spełnienie pozostałych wymogów formalnych. Samo wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania i wskazanie w nim jako podstawy, podnoszonych przez wnioskodawcę nowych okoliczności faktycznych czy dowodów, nie oznacza, że podstawy te miały w rzeczywistości miejsce. Oznacza to, że wniosek spełnia wymogi formalne do przejścia do właściwej fazy postępowania – tzw. postępowania wznowionego. Dopiero w fazie wznowionego postępowania dopuszczalne jest badanie, czy faktycznie zachodzą wskazane przez stronę podstawy wznowienia albo czy zachodzą podstawy wymienione w postanowieniu o wznowieniu postępowania z urzędu. Obok badania podstaw przedmiotem postępowania jest także rozstrzygnięcie istoty sprawy.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że stwierdzenie spełnienia warunków formalnych determinowało organ do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania – co też organ uczynił wydając postanowienie z dnia [...] października 2016 r. i przejście do etapu postępowania wznowionego.

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczna wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z treści tego przepisu wynika, że przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy: 1) ujawnią się w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, 2) okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych, w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego, 3) okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części. Należy przy tym podkreślić, że wszystkie te trzy elementy muszą zostać spełnione łącznie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2015r. sygn. akt I FSK 396/14, CBOSA). Pod użytym w tym przepisie pojęciem "nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów", należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowoodkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Istotnym jest jednak, aby ujawnione w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji.

Rozpoznając zatem zarzuty skargi dotyczące wadliwości postępowania i wadliwej oceny zasadności przesłanek wznowienia i dowodów wskazanych przez Skarżącą we wniosku o wznowienie postępowania oraz biorąc pod uwagę fakt, iż postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w trybie nadzwyczajnym, tj. wznowienia postępowania - należy stwierdzić, iż zarzuty te nie są uzasadnione.

Decyzja, której uchylenia w trybie wznowienia postępowania domagał się Skarżący to decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 rok w wysokości 11.811.855 zł.

Skarżąca wniosła o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie w związku z wyjściem na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych oraz dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, jednakże nieznanych organowi, który wydał decyzję, które wpływają na wysokość określonego zobowiązania podatkowego, tj. okoliczności wynikających z protokołu z rozprawy głównej z dnia 12 września 2014 r. przeprowadzonej przed Sądem Rejonowym w Ś., sygn. akt [...], wskazujących na potrzebę przeprowadzenia postępowania dowodowego, w szczególności z zeznań B. M., który wskazał, iż nie zeznawał dotychczas w sposób swobodny, lecz zeznawał w sposób mający na celu zaszkodzenie pozostałym wspólnikom Spółki, wyjaśniając jednocześnie motywy swoich działań i przyczyny. Zdaniem Spółki, przedstawiony dowód w zupełnie innym świetle stawia uprzednio złożone przez ww. osobę zeznania, na których to organy podatkowe oparły istotne dla sprawy ustalenia faktyczne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] kwietnia 2014 r.

Przedstawiona przez Skarżącą okoliczność nie stanowiła nowego istotnego dowodu w sprawie.

W orzecznictwie wskazuje się, że "istotność" oznacza cechę, która sprawia, że nowe dowody lub okoliczności mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, czyli doprowadzić do wydania orzeczenia innego, niż wydane w postępowaniu toczącym się w zwykłym trybie. Innymi słowy o "istotności" decyduje ich waga, doniosłość, wartość dla końcowego załatwienia sprawy. To, czy dowody i okoliczności są istotne, ocenia się nie według subiektywnego przekonania strony, lecz w powiązaniu z pozostałym, zebranym w sprawie materiałem dowodowym (wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. akt I FSK 583/18, CBOSA). W tym miejscu należy wskazać, że ewentualny konflikt Spółki ze świadkiem, bądź jego brak nie miały decydującego wpływu na wynik sprawy w postępowaniu zwykłym.

Dowody załączone do wniosku o wznowienie postępowania przez Spółkę dotyczyły stwierdzenia, że zeznania wskazanego świadka są niewiarygodne, ponieważ osoba ta pozostawała w konflikcie ze skarżącym i innymi wspólnikami Spółki. Przedmiotowe zeznania były w ocenie Strony - istotną okolicznością, na której swoje rozstrzygniecie oparł organ w decyzji wymiarowej. Należy jednak wskazać, że co prawda okoliczność konfliktu B. M. z pozostałymi wspólnikami została potwierdzona już w postępowaniu głównym, na co zwrócił w niniejszej sprawie NUS w decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. (organ bowiem powołał szereg pism i dokumentów, które zostały złożone w zwykłym postępowaniu podatkowym i które stanowiły materiał dowodowy będący przedmiotem analizy przez organ w postępowaniu wymiarowym), jednak stanowiły one tylko fragmentaryczny wycinek materiału dowodowego. Z zestawienia tych okoliczności jednoznacznie wynika, że w postępowaniu określającym zobowiązanie podatkowe organ miał świadomość powyższego konfliktu, jednak zasadnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że pozostaje on poza sferą przedmiotowego postępowania. Jak wynika z akt sprawy nierzetelność faktur C., która została stwierdzona w postępowaniu w przedmiocie określenia Spółce zobowiązania podatkowego, potwierdza całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, którego szczegółowa ocena znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. w jego "pkt I. zatytułowanym " Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego".

Stąd w pełni zasadne jest stanowisko organu, że okoliczność, na którą powołuje się strona skarżąca we wniosku o wznowienie postępowania nie stanowią nowych i istotnych okoliczności dla sprawy. Załączone do wniosku dowody, jeżeli istniały - jak wskazuje strona skarżąca - w dacie wydania decyzji ostatecznej, nie mają charakteru istotnego. Poza tym załączony protokół z dnia z 12 września 2014 r. został sporządzony po wydaniu decyzji ostatecznej.

Oczywiście dowód powstały po wydaniu decyzji może wskazywać na okoliczności, które istniały już w dacie wydania decyzji, jednakże ten protokół nie dotyczy takich okoliczności, bowiem B. M., już wcześniej – obok innych świadków - zeznawał w postępowaniu głównym.

Skarżąca zwróciła uwagę, że w postępowaniu zwykłym organ niesłusznie zakwestionował u Spółki zaliczenie jako koszt własny sprzedaży towarów handlowych rzekomo nabytych według faktur wystawionych przez brytyjską firmę dokumentujących sprzedaż sproszkowanej ceramiki zużytych katalizatorów samochodowych. W ocenie Sądu Strona w niniejszym postępowaniu - zmierza do podważenia tych ustaleń, poprzez przeprowadzanie kolejny raz przesłuchania B. M., który ma wpłynąć na zmianę powyższego stanowiska.

Dodatkowo należy wskazać, że także istotną kwestią jest również to, że żądanie przez skarżącego, aby organ przesłuchał świadka ponownie na te same okoliczności wykracza poza przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Podobna sytuacja zachodzi także w zakresie zarzutów dotyczących wykazania, że Spółka prowadziła działalność nie tylko w miejscowości K., przy ul. [...]. Należy jeszcze raz podkreślić, że zeznania wskazanego Świadka były tylko jednym z dowodów w sprawie, ale nie jedynym, które zostały wzięte pod uwagę w postępowaniu. Poza tym podnoszona była już przez Stronę kwestia korzystania przez Spółkę z magazynu mieszczącego się w P. przy [...] i jak wynika z akt sprawy, do tej kwestii organ w decyzji wymiarowej także się ustosunkował.

W ocenie Sądu, strona w rzeczywistości zmierza do ponownego rozpatrzenia sprawy i ponownej oceny dowodów, które zostały już przeprowadzone w postępowaniu zwykłym.

Podnieść należy, że w postępowaniu wznowieniowym nie można badać na nowo wszystkich zarzutów strony, do czego zmierza skarżąca. Postępowanie to nie może przeradzać się w postępowanie o charakterze merytorycznym i nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego.

W związku z powyższym brak jest podstaw, aby uznać, że w sprawie będącej przedmiotem orzekania Sądu doszło do naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej nie potwierdza także zasadności zarzutu naruszenia przepisów postępowania.

Jak wcześniej podkreślono wznowienie postępowania jest szczególnym, nadzwyczajnym trybem postępowania. Dlatego też toczy się w ściśle określonych ramach prawnych. W takim postępowaniu, obowiązkiem organu podatkowego jest zbadanie, czy zaszła którakolwiek okoliczność, zamieszczona w art. 240 § 1 O.p., a nie zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie całego materiału dowodowego, tak jak w postępowaniu zwykłym. Dlatego stanowisko pełnomocnika skarżącego, w którym wskazuje, że organ podatkowy powinien ustalić stan faktyczny sprawy i przeprowadzić wszystkie dowody wnioskowane przez stronę - zgodnie z art. 122, art. 187 § 1, art. 188 O.p., art. 191 O.p. - jest w świetle regulacji art. 240 § 1 pkt 5 O.p. – błędne. Poza tym okoliczność, że skarżący nie zgadza się z rozstrzygnięciem, nie oznacza naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 O.p.). Strona ma bowiem prawo do prezentowania swojego własnego stanowiska, zaś organ ma prawo go nie uwzględnić, jeżeli uzna, że nie ma ono odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja zawiera też wszystkie elementy wymienione w art. 210 § 1 O.p., a jej uzasadnienie jest wyczerpujące i spełnia wymogi określone w art. 210 § 4 O.p.

Odnosząc się do wniosków dowodowych złożonych na rozprawie wskazać należy, że Sąd na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. przeprowadza jedynie dowody uzupełniające z dokumentów. Kserokopie nie poświadczone za zgodność z oryginałem nie mają waloru dokumentu.

Wobec powyższych ustaleń uznając, że Skarżąca nie wykazała naruszeń prawa, na które się powoływała, należało skargę oddalić.