Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 59/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Zasądzono zwrot kosztów postępowania

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydzial III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka (spr.), Asesor Monika Krzyżaniak, Protokolant Asystent sędziego Żywilla Krac, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2005 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...] nr [...], 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. kwotę 2849 ( dwa tysiące osiemset czterdzieści dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku


UZASADNIENIE

III SA/Łd 59/05

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. uznał za nieprawidłowe zgłoszenie celne A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. z dnia [...] w części dotyczącej wartości celnej, klasyfikacji taryfowej i stawki celnej oraz określił kwotę długu celnego.

W wyniku złożonego w dniu [...] odwołania strony od tej decyzji Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...] uchylił wymienioną wyżej decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy, oprócz wskazówek dotyczących postępowania dowodowego oraz prawidłowej klasyfikacji importowanych towarów wyraził pogląd, iż w związku ze zmianą ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r., Nr 75,poz. 802, powoływanej dalej jako Kodeks celny) , wprowadzonej ustawą z dnia 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej (dz.U Nr 120,poz.1122) i dodania w art. 65 § 5 a uległ zawieszeniu, na czas od wniesienia odwołania do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego , termin do wydania decyzji o uznaniu zgłoszenia za nieprawidłowe. Znowelizowany przepis ma zastosowanie z mocy art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. do wszczętych i niezakończonych ostatecznie przed dniem wejścia w życie ustawy z 23 kwietnia 2003 r. postępowań, dotyczących uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Organ celny I instancji w rozpoznawanej sprawie ma zatem jeszcze uprawnienie do wydania decyzji w przedmiocie zgłoszenia celnego.

Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. po ponownej analizie materiału sprawy uznał zgłoszenie celne Nr [...] z dnia [...] Spółki z o.o. A za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji towaru i określił Spółce kwotę wynikającą z długu celnego. Jako podstawę prawną wydanej decyzji wskazał art. 207 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137,poz. 926 z późn.zm.), art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. –przepisy wprowadzające ustawę –Prawo celne (Dz.U. Nr 68,poz. 623), art. 65 § 5 a , art. 230 § 5 i 6, art. 85 § 1 , art. 265 1 § 1 i 2, art. 262 Kodeksu celnego , § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 sierpnia 1998 r. w sprawie odsetek wyrównawczych, przepisy Taryfy celnej, stanowiącej zał. do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 1999 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. nr 158,poz. 1036) oraz wyjaśnień do Taryfy celnej, stanowiących zał. do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. (Dz.U. Nr 74,poz. 830). Ustalił, iż Spółka zgłosiła do odprawy celnej towary opisane w czterech pozycjach zgłoszenia jako: odżywki dla sportowców zaklasyfikowane do kodu [...], mieszaniny witamin dla sportowców zaklasyfikowane do kodu [...], związki aminowe z tlenową grupą funkcyjną zaklasyfikowane do kodu [...] oraz iminy zaklasyfikowane do kodu [...] Taryfy Celnej. Na podstawie przepisu art. 83 Kodeksu celnego organ celny przeprowadził kontrolę co do prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym i ich zgodności z obowiązującą na dzień zgłoszenia celnego Taryfą Celną, która przyjęła nazewnictwo i zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów, wprowadzonej Międzynarodową konwencją w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzoną w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983r. (załącznik do Dz.U. z 1997r., Nr 11, poz. 62). Zgodnie z postanowieniem art. 13 ust. 2 w/w konwencji w stosunku do Polski obowiązuje ona od dnia 1 stycznia 1996r. Organ podkreślił, iż dla celów prawnych taryfikację ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z brzmieniem Ogólnych Reguł Interpretacyjnych Nomenklatury Scalonej, które umieszczone są na początku Taryfy i stanowią z nią integralną całość. Wiążący jest jednak stan towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego ( art. 85 §1 Kodeksu celnego). Organ celny w oparciu o posiadane dokumenty dotyczące sprowadzonych produktów, ich składu surowcowego oraz zastosowania dokonał klasyfikacji towarów i wskazał:

- dla towarów o nazwach Multipower Formula 80+Erdbeer, Multipower Multi Mineral+, Mulipower Fit Aktiv Light Lemon, Multipower Peptamin, Multipower L-Glutamine Kapseln, Multipower Vita Gelatine4 Himbeer, Multipower Creatina Kapseln, Multipower Super Amino Liquid oraz Multipowere L-Carnitine Ampullen kod [...] oraz stawkę celną w wysokości 20% od wartości celnej towaru;

- dla towarów o nazwach Multipower Giants Block Vanille-Mendel kod [...] oraz stawkę celną w wysokości 37% od wartości celnej towaru;

- dla towarów o nazwie Multipower Creatine Instant kod [...] oraz stawkę 0% wartości celnej towaru;

- dla towaru o nazwie Multipower BCAA Anabol kod [...] oraz stawkę celną 37% od wartości celnej towaru.

Taryfikacji towarów dokonano na podstawie oceny ich składów surowcowych, wskazanych w zezwoleniach Głównego Inspektora Sanitarnego, według wskazanych wyżej reguł, wynikających z Taryfy celnej i wyjaśnień do niej. Mimo określenia długu celnego odstąpiono od pobierania odsetek wyrównawczych, gdyż strona udowodniła, że nieprawidłowa klasyfikacja importowanych towarów nie była spowodowana chęcią wprowadzenia organu celnego w błąd czy odniesieniem korzyści, nie wynikała z zaniedbania ani nie była spowodowana świadomym działaniem. Ponadto w toku całego postępowania Spółka aktywnie przyczyniała się do wszechstronnego i wnikliwego wyjaśnienia sprawy.

W odwołaniu z dnia [...] strona wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania oraz zarzuciła naruszenie norm prawa procesowego, w tym art. 65 § 4 i § 5 Kodeksu celnego, art. 122, art.. 124, art. 187, art. 210 §1 pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa oraz przepisów prawa materialnego poprzez zastosowanie nieprawidłowego kodu [...]. Uzasadniając stawiane zarzuty strona wskazała, iż zgłoszenie celne miało miejsce w dniu 20 grudnia 1999r., decyzją z dnia [...] Urząd Celny II uznał przedmiotowe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru, klasyfikacji towarowej i stawki celnej. Na skutek odwołania Dyrektor Izby Celnej uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, w wyniku którego została wydana zaskarżona niniejszym odwołaniem decyzja z dnia [...] Zgodnie z art. 65 § 4 Kodeksu celnego organ celny może z urzędu wydać decyzję, w której uzna zgłoszenie celne za nieprawidłowe w całości lub części. Jednakże w myśl art. 65 §5 Kodeksu celnego decyzja taka nie może być wydana, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. W tym przypadku postępowanie w sprawie przedmiotowego zgłoszenia celnego przedawniło się w dniu 20 grudnia 2002r. Organ odwoławczy winien zatem stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji i umorzyć postępowanie. W odniesieniu do pozostałych zarzutów stawianych zaskarżonemu rozstrzygnięciu strona nie przedstawiła żadnych argumentów je uzasadniających.

Decyzja z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Oceniając prawidłowość decyzji w zakresie klasyfikacji taryfowej importowanych towarów organ podzielił argumentację organu I instancji, przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 65 § 4 i 5 Kodeksu celnego Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż przedmiotem sporu jest kwestia możliwości wydania decyzji uznającej zgłoszenie celne za nieprawidłowe po upływie 3 lat od przyjęcia zgłoszenia. Wskazał, iż decyzja organu I instancji, będąca przedmiotem oceny, została stronie doręczona 29 września 2004 r., a więc istotnie po upływie 3 lat od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. Podkreślił jednak, iż ustawą z dnia 23 kwietnia 2003r. o zmianie ustawy – Kodeks celny oraz zmianie ustawy o Służbie Celnej znowelizowano ustawę – Kodeks celny i zmiany te dotyczyły także unormowań zawartych w przepisie art. 65 i art. 230 Kodeksu celnego. Nowe brzmienie przepisów wskazuje, iż bieg terminów, o których mowa w art. 65 § 5 i art. 230 § 4 Kodeksu celnego ulega zawieszeniu na skutek wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej długu celnego oraz ponownie rozpoczyna swój bieg po doręczeniu stronie rozstrzygnięcia wydanego przez organ odwoławczy. Wobec powyższego termin do wydania decyzji uznającej zgłoszenie celne za nieprawidłowe oraz termin do powiadomienia dłużnika o zarejestrowaniu kwoty wynikającej z długu celnego zostają wydłużone o czas trwania postępowania odwoławczego. Powołane regulacje prawne mają zastosowanie do niniejszej sprawy z uwagi na treść przepisów przejściowych tj. art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003r. Analizując zaszły stan faktyczny wskazał, iż od decyzji z dnia [...] strona odwołała się w dniu 12 sierpnia 2002 r. i w tym dniu zawieszeniu uległ bieg terminów przewidzianych w art. 65 § 5 i art. 230 § 4 Kodeksu celnego. Decyzja wydana na skutek rozpoznania odwołania została doręczona stronie w dniu 3 sierpnia 2004r., z tym dniem w/w terminy ponownie rozpoczęły swój bieg. Decyzja z dnia [...] została doręczona za pośrednictwem poczty w dniu 29 września 2004r., po upływie ponad miesiąca od ponownego rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia, nie zostały zatem naruszone żadne normy prawne dotyczące biegu terminu przedawnienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Uzasadniając wniosek zarzuciła naruszenie norm prawa procesowego tj. art. 65 § 4 i § 5, art. 265¹ §1 i §2 Kodeksu celnego. Odnosząc się do wskazanych w decyzji organu I instancji podstaw prawnych podniosła, iż art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r.- przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne nie mógł mieć w tym przypadku zastosowania, bowiem dług celny został określony kwotowo dopiero w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II, wydanej po dniu uzyskania przez Polskę członkostwa w Unii Europejskiej .Decyzja ta stworzyła nowy stan prawny, z którego wynikały dla strony nowe obowiązki . Nie mogą więc mieć do niej zastosowania nieobowiązujące już przepisy Kodeksu celnego. Zarzuciła także bezpodstawne powołanie w podstawie prawnej art. 256 1 Kodeksu celnego, bowiem decyzja ta nie została wydana wskutek wniosku strony o zmianę bądź uchylenie decyzji ostatecznej. Podtrzymała podniesiony w odwołaniu zarzut upływu terminu do wydania decyzji w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Dodatkowo podniosła, iż zgodnie z pouczeniem, zawartym w decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], decyzja uchylająca w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego była decyzją ostateczną. Postępowanie zostało zakończone wydaniem decyzji organu odwoławczego. Na dzień jej wydania istniała sytuacja, w której zgłoszenie celne obowiązywało w formie i treści, w jakiej zostało przyjęte w dniu 20 grudnia 1999 r. Uchylając decyzję organu I instancji organ odwoławczy zniósł dotychczasowe postępowanie i zostało w tej sprawie wszczęte nowe postępowanie i wydana nowa decyzja, dotycząca stanu sprawy z dnia 20 grudnia 1999 r. Postępowanie to zostało jednak wszczęte wbrew zakazowi wynikającemu z art. 65 § 4 i 5 Kodeksu celnego.

Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, powołując w odpowiedzi na skargę argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniósł ponadto, że wbrew zarzutom skargi postępowanie w sprawie przedmiotowego zgłoszenia celnego zostało wszczęte tylko raz –postanowieniem z dnia [...] i zostało zakończone też tylko raz –decyzją Dyrektora Izby Celnej z [...]. Decyzja organu odwoławczego, uchylająca decyzję organu I instancji nie zakończyła postępowania w sprawie, a doprowadziła jedynie do zniesienia błędnej decyzji organu celnego, wskazując na konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego oraz zakończenia go prawidłowym rozstrzygnięciem. Błędny jest zatem pogląd skarżącego, iż organ odwoławczy zniósł dotychczasowe postępowanie. Ponadto zauważył, iż strona w skardze odnosi swoje zarzuty przede wszystkim do decyzji organu I instancji. Do zarzutów tych Dyrektor Izby Celnej odniósł się w zaskarżonej decyzji. Mimo to organ wskazał, iż prawidłowo Naczelnik Urzędu Celnego powołał art. 26 przepisów wprowadzających ustawę Prawo celne. Dług celny powstał bowiem w tym wypadku nie w dacie wydania decyzji przez organ I instancji, ale w chwili dopuszczenia towaru podlegającego należnościom celnym do obrotu ( art. 209 § 1 pkt. 1 Kodeksu celnego). Część zarzutów odnoszących się do podstawy prawnej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego winna być podniesiona w odwołaniu od niej, a nie w skardze. Nawet, gdyby uznać, iż część przepisów podana była nieprawidłowo, to fakt wniesienia odwołania świadczy o tym, iż strona wiedziała o przysługujących jej uprawnieniach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty i ich uzasadnienie można podzielić. Sąd administracyjny nie jest jednak związany wnioskami, zarzutami i podstawą prawną skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi-Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ). Jako powołany do kontroli działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem ( art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych-Dz.U. Nr 153,poz. 1269) , obowiązany jest stosować środki przewidziane ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie stwierdzenia naruszenia prawa ( art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W niniejszej sprawie kwestią podstawową jest rozstrzygnięcie, czy organy celne prawidłowo zastosowały przepisy Kodeksu celnego, wydając decyzję po 1 maja 2004 r. i ( w przypadku odpowiedzi twierdzącej), czy dopuszczalne było wydanie decyzji w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe po upływie 3 lat od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. Zgodnie bowiem z art. 65 § 5 Kodeksu celnego ( w brzmieniu obowiązującym zarówno przed, jak i po 10 sierpnia 2003 r.) decyzja w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za prawidłowe lub nieprawidłowe i rozstrzygająca o nadaniu towarowi właściwego przeznaczenia celnego, określająca kwotę wynikającą z długu celnego oraz zmieniająca inne elementy zawarte w zgłoszeniu celnym nie może być wydana , jeżeli upłynęły 3 lata od przyjęcia zgłoszenia celnego.

Zgłoszenie celne, będące przedmiotem oceny, zostało przyjęte 20 grudnia 1999 r .Zgodnie z art. 209 § 1 Kodeksu celnego dług celny w przywozie powstaje w wypadku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym i objęcia towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym procedurą odprawy czasowej, z częściowym zwolnieniem od cła w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Dla jego powstania nie jest zatem konieczne wydanie decyzji. Prawidłowo zatem organy celne uznały, iż w tym przypadku nadal zastosowanie mają przepisy Kodeksu celnego, a to zgodnie z art. 26 powołanej ustawy Przepisy wprowadzające ustawę –Prawo celne.

Ustawa z dnia 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie celnej weszła w życie z dniem 10 sierpnia 2003 r.( art. 5 tejże ustawy). Z tą też datą weszły w życie dokonane nią zmiany Kodeksu celnego, w tym zmiana dotycząca art. 65 i art. 230 Kodeksu celnego. W art. 65 dodano § 5 a i 5 b o następującym brzmieniu :

"§ 5a. Przepisy art. 230 § 5 i 6 stosuje się odpowiednio.

§ 5b. Przepisu § 5 nie stosuje się, jeżeli wniosek o zwrot lub umorzenie należności celnych zostanie przedstawiony zgodnie z przepisami działu V tytułu VII ustawy."

Przepis art. 230 Kodeksu celnego, również od dnia 10 sierpnia 2003 r. został zmieniony. Zgodnie z § 5 pkt. 3 art. 230 ( po zmianie) bieg terminów, o których mowa w § 4 i 4 a ulega zawieszeniu z dniem wniesienia odwołania od decyzji w sprawie długu celnego. Zgodnie z § 6 pkt. 3 art. 230 ( po zmianie) terminy te biegną dalej z dniem doręczenia rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu odwoławczym.

Ustawa z dnia 23 kwietnia o zmianie ustawy Kodeks celny (..) przewidywała jednocześnie, iż postępowania wszczęte i niezakończone ostatecznie przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych, z wyjątkiem postępowań wszczętych i niezakończonych ostatecznie przed dniem wejścia w życie ustawy, dotyczących uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, zwrotów lub umorzeń, określonych przepisami działu V tytułu VII Kodeksu celnego oraz wyznaczenia lub uznania miejsca, w którym mogą być dokonywane czynności przewidziane przepisami prawa celnego. Do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy zmienianej w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 23 kwietnia 2003 r. ( art. 3 ust. 1 i 2 powołanej ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r.).

Zgłoszenie celne, będące przedmiotem oceny, zostało przyjęte 20 grudnia 1999 r. Postępowanie w sprawie uznania go za nieprawidłowe zostało wszczęte w dniu [...] Wbrew zarzutom strony skarżącej, nie zostało ono zakończone decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Decyzja ta była decyzją ostateczną, bowiem nie przysługiwało od niej odwołanie ( art.128 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego), kończyła ona postępowanie w drugiej instancji wszczęte odwołaniem strony ( art. 207 § 2 w zw. z art.235 Ordynacji podatkowej i w zw. z art. 262 Kodeksu celnego), nie rozstrzygała jednakże o istocie sprawy (czyli o prawach i obowiązkach strony postępowania), a przekazywała sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Trafnie zatem organ celny uznał, iż w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy Kodeks celny (...) postępowanie w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego z dnia 20 grudnia 2002 r. nie zostało zakończone.

Skoro postępowanie to nie zostało zakończone, stosować do niego należało przepisy Kodeksu celnego w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 23 kwietnia 2003 r. Jednakże stosowanie przepisów zmienionych było możliwe dopiero od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. Art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. statuuje bowiem zasadę natychmiastowego skutkowania zmian w prawie procesowym, nie wskazuje jednak, iż ma ona zastosowanie do zdarzeń, jakie miały miejsce przed dniem jej wejścia w życie. Zauważyć należy, iż zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i do stanowionego przez niego prawa, wywodzona z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nakłada na ustawodawcę obowiązek uwzględniania przy zmianach prawa konsekwencji tych zmian i ich wpływu na interesy podmiotów, ukształtowane przed zmianą stanu prawnego. Ustawodawca nie powinien zatem ( co do zasady) dokonywać takich zmian prawa , które miałyby oddziaływać wstecz. Zmiana prawa powodująca wsteczne działanie prawa powinna zaś w każdym wypadku wynikać wprost z treści przepisu przejściowego (por. poglądy wyrażone w uzasadnieniach wyroków Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 kwietnia 1999 r., sygn. K 36/98, opubl. w OTK z 1999 r., Nr 3,poz. 40 oraz z dnia 28 stycznia 2003 r., sygn. SK 37/01, opubl. w OTK-A z 2003 r., Nr 1,poz. 3) . W tym wypadku ustawodawca sformułował w odniesieniu do postępowań w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe tylko zasadę natychmiastowego skutku zmian w prawie procesowym. Nie nakazał natomiast stosowania Kodeksu celnego w brzmieniu zmienionym wstecz, w stosunku do zdarzeń, które zaszły przed wejściem w życie znowelizowanych przepisów..

Strona wniosła odwołanie od decyzji z dnia [...]. W dacie wniesienia odwołania nie obowiązywał jeszcze przepis art. 65 § 5 a i 230 § 5 Kodeksu celnego, przewidujący zawieszenie biegu terminu, określonego w art. 65 § 5 Kodeksu celnego. Wniesienie odwołania nie mogło zatem wywołać skutku w postaci zawieszenia biegu terminu, wskazanego w art. 65 § 5 Kodeksu celnego. Termin ten upłynął w dniu 20 grudnia 2002 r., a więc również przed wejściem w życie ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. Skoro upływ 3- letniego terminu i wniesienie odwołania miały miejsce przed wejściem w życie zmian w Kodeksie celnym, to przepisy w brzmieniu obowiązującym od 10 sierpnia 2003 r. nie mogły mieć do nich zastosowania. Po 20 grudnia 2002 r.. niedopuszczalne zatem było wydanie przez organ I instancji decyzji w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Wydanie tej decyzji, a następnie utrzymanie jej w mocy przez organ odwoławczy stanowiło naruszenie art. 65 § 5 Kodeksu celnego. Skutkuje ono koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd uznał przy tym, iż dla końcowego załatwienia sprawy niezbędne jest również uchylenie decyzji organu I instancji ( art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zauważyć przy tym należy, iż organ odwoławczy rozpoznawał odwołanie z [...] przez okres prawie dwóch lat. Nie może zatem zapobiegać obecnie skutkom zwłoki w rozpoznaniu środka zaskarżenia, dokonując rozszerzającej wykładni przepisu intertemporalnego ( por. też pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2000 r. ,sygn. III SA 478/99, opubl. w ONSA z 2001 r., Nr 2,poz. 92).

Sąd uznał jednocześnie, iż nie zachodzą przesłanki, wskazane w art. 145 § 1 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej i Naczelnika Urzędu Celnego II . Naruszenie prawa nie miało w tym przypadku charakteru rażącego- dokonana przez organy wykładnia przepisu przejściowego była wprawdzie nieprawidłowa, ale nie może być uznana za pozostającą w oczywistej sprzeczności z treścią normy prawnej. Strona nie wskazywała zaś, iż zachodzi jakakolwiek inna przyczyna, wskazana w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 246 Kodeksu celnego, uzasadniająca stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji.

Sąd zauważa także, iż organ I instancji bezpodstawnie powołał w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 265 1 Kodeksu celnego. Zarówno jednak treść rozstrzygnięcia, jak i uzasadnienie decyzji oraz tok postępowania pozwalają na stwierdzenie, iż przepis ten został powołany omyłkowo i w istocie nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia.

Rozpoznając sprawę ponownie organy celne winny ponownie ocenić zabrany materiał, uwzględniając ocenę prawną dokonaną przez Sąd.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i § 6 i § 14 ust. 2 pkt. 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz.U. Nr 163, poz. 1349, zm. Dz.U. z 2003 r., Nr 212,poz. 2074).

Wstrzymanie wykonania decyzji uzasadnia art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.