Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 249/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędzia NSA Ewa Krawczyk ( spr.) Protokolant stażysta Ewelina Kutermankiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2006 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Katowicach Anny Podsiadło sprawy ze skargi Spółdzielni A w K. na decyzję Wojewody Ś z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na przebudowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną przez nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...]r.; 2) orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu wniosku Pana K.C., działającego z upoważnienia Pana Z.K. – Dyrektora Regionalnego Regionu Południowego Spółki A Prezydent Miasta K. w dniu [...]r. wydał decyzję nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i jednocześnie udzielił pozwolenia na przebudowę polegającą na wykonaniu stoiska mięsnego wraz z dodatkowym wejściem do zaplecza tego stoiska, wykonaniu dodatkowego wejścia do komory dostaw z zadaszeniem oraz przesunięciu drzwi wejściowych z naroża elewacji zachodniej do naroża elewacji południowej, w istniejącym pawilonie handlowym "[...]" przy ul. [...] w K. (działki nr ewid. [...] i [...] k.m. [...] obręb B – Z).

Na decyzję organu pierwszej instancji Spółdzielnia A z siedzibą w K. wniosła odwołanie, w którym podniosła, iż decyzja i zatwierdzony nią projekt nie zabezpiecza interesów odwołującej, w szczególności mieszkańców budynku przy ul. [...] w K., bowiem projekt przewidujący wykonanie dodatkowego wejścia do komory dostaw w pawilonie handlowym nie rozwiązuje problemu dojazdu do tego wejścia, który to dojazd odbywa się przez teren skarżącej.

Wojewoda Ś. w dniu [...]r. wydał decyzję (znak [...]) utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...]r. (znak [...]), która zatwierdzała projekt budowlany i udzielała Spółce A pozwolenia na przebudowę polegającą na wykonaniu dodatkowego wejścia do komory dostaw z zadaszeniem oraz przesunięciu drzwi wejściowych z naroża elewacji zachodniej do naroża elewacji południowej w istniejącym pawilonie handlowym "[...]" przy ul. [...] w K. (działki nr ewid. [...] i [...] k.m. [...] obręb B. – Z.).

W dniu [...] roku Spółdzielnia A z siedzibą w K. wniosła skargę domagając się uchylenia przedmiotowej decyzji Wojewody Ś. w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca podniosła, iż zaskarżoną decyzją organ naruszył treść przepisu art. 32 ust. 1 pkt 2 oraz art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz zarzuciła niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy.

Wojewoda Ś. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podał, iż podtrzymuje w całości treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie widząc podstaw do jej zmiany w trybie art. 54 ust. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak wynika z uzasadnienia odpowiedzi na skargę, w ocenie organu decyzja jest prawidłowa, bowiem nie uległ zmianie sposób zagospodarowania terenu przedstawiony na planie sytuacyjnym projektu budowlanego z zaznaczonymi granicami działek. Jednocześnie organ stwierdził, iż działkami nr ewid. [...] oraz [...] dysponuje, zgodnie z oświadczeniem inwestor

Spółka A z siedzibą w P. na podstawie umowy najmu z Spółką B z siedzibą w W. z dnia [...]r., a co za tym idzie nie stwierdzono naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy.

Naruszenia te polegały na braku należytego wyjaśnienia sprawy, zgromadzenia dowodów, ich oceny i sporządzenia decyzji odpowiadającej wymogom art. 107 § 3 kpa. Już w tym miejscu należy stwierdzić, iż decyzja organu I instancji w istocie nie zawiera uzasadnienia bo za takie nie może zostać potraktowane twierdzenie, iż wobec spełnienia wymogów określonych w art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, postanowiono jak w sentencji.

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 28, art. 34 ust. 4, art. 36 ust. 1 Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. (t.j. Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 z zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Pozwolenie na budowę wydaje się wyłącznie na wniosek inwestora, a zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego może ono być wydane wyłącznie takiemu inwestorowi, który złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych (art. 3 pkt 11).

Zaskarżona decyzja obejmuje pozwolenie na przebudowę, polegającą na wykonaniu stoiska mięsnego wraz z dodatkowym wejściem do zaplecza tego stoiska, wykonaniu dodatkowego wejścia do komory dostaw z zadaszeniem oraz przesunięciu drzwi wejściowych z naroża elewacji zachodniej do naroża elewacji południowej, w istniejącym pawilonie handlowym "[...]" na działkach nr [...] i [...] w K. przy ul. [...].

W aktach sprawy znajduje się oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością obejmującą działki [...] i [...] na cele budowlane z dnia [...] roku. Z oświadczenia tego nie wynika tytuł tworzący prawo do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane.

Organy uznały to oświadczenie – z naruszeniem art. 7 kpa i art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego – za zgodne ze stanem faktycznym i to w sytuacji, gdy równocześnie z wypisu z rejestru gruntów prowadzonego przez Prezydenta Miasta K. z dnia [...] roku wynika, że przedmiotowe działki stanowią własność Gminy K., a pozostają w użytkowaniu wieczystym ustanowionym na rzecz skarżącej Spółdzielni A. Zestawienie obu tych dokumentów nie uprawniało do przyjęcia wykazania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Faktu tego nie zmienia twierdzenie organu odwoławczego, iż inwestor zgodnie z oświadczeniem o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane prawo takie do działki [...] i [...] posiada na podstawie umowy najmu z Spółka B w W. z dnia [...] roku. Takie twierdzenia organu wymagały udokumentowania i dokładnego wyjaśnienia charakteru i przedmiotu umowy najmu z dnia [...] roku, w tym dołączenia jej do akt sprawy. Było to tym bardziej niezbędne, że skarżąca przeczy by działki [...] i [...] były objęte jakąkolwiek umową najmu a równocześnie podaje, że nigdy nie wyrażała zgody na dysponowanie przedmiotowymi działkami na cele budowlane przez inwestora. Oznacza to, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji obu instancji inwestor nie wykazał, a co najmniej nie znajduje odzwierciedlenia w aktach, posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Przesądza to o wadliwości kontrolowanej decyzji i wymaga stosownego wyjaśnienia w postępowaniu ponownym.

Niezależnie od powyższej wadliwości, akta sprawy wymagają uzupełnienia o protokół z oględzin, na którego ustalenia powołał się organ odwoławczy twierdząc, że parametry dojazdów i ich nawierzchnia umożliwiają prawidłowy dostęp dla ruchu samochodów dostawczych. Należy także w postępowaniu ponownym wyjaśnić na czym polegało przeprowadzenie przez organ I instancji czynności nakazanych art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, na spełnienie wymogów którego to przepisu wskazano w decyzji tego organu.

Samo powołanie przepisu bez przedstawienia subsumcji to jest bez wykazania, że stan faktyczny ustalony w danej sprawie odpowiada stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w tym przepisie, nie stanowi bowiem wyczerpania obowiązków organu orzekającego określonych w art. 107 § 3 kpa.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera a i c w związku z art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.) orzekł, jak w sentencji.

SW