Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2223/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy~Rada Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA Czesława Nowak - Kolczyńska /spr./ po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Gminy Mielno od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 267/15 w sprawie ze skargi A. O. i A. O. reprezentowanych przez przedstawiciela ustawowego K. O. na uchwałę Rady Gminy Mielno z dnia 30 października 2014 r. nr LX/611/2014 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy Mielno w obrębie ewidencyjnym Mielno w obszarze przyległym do ulicy Chrobrego 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i oddala skargę, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 28 maja 2015 r. po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. O. i A. O. reprezentowanych przez przedstawiciela ustawowego K. O. na uchwałę Rady Gminy Mielno z dnia 30 października 2014 r. nr LX/611/2014 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy Mielno w obrębie ewidencyjnym Mielno w obszarze przyległym do ulicy Chrobrego, w punkcie I. stwierdził nieważność § 105 zaskarżonej uchwały, w punkcie II. orzekł, że uchwała w tym zakresie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, w punkcie III. nakazał ściągnąć od Gminy Mielno kwotę 100 złotych tytułem nieuiszczonego wpisu od skargi.

Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

W skardze na opisaną wyżej uchwałę A. O. i A. O. reprezentowane przez matkę podniosły, że w trakcie procedury planistycznej nie uwzględniono ich uwag dotyczących działek nr [...] i w efekcie przeznaczono je w planie pod zieleń parkową. Przeznaczenie takie przewidziano tylko do działek skarżących oraz działek nr [...]. Wszystkie wyżej wymienione działki, z wyjątkiem działki [...], należą do prywatnych właścicieli i jako jedyne spośród prywatnych zostały przeznaczone w planie pod zieleń parkową. Na działkach sąsiednich nr [...] oprócz zieleni dopuszczono zabudowę i usługi. Wszystkie te działki, jak i inne leżące wzdłuż ul. Chrobrego w Mielnie i przylegające do jeziora Jamno leżą na terenie zagrożonym powodzią. Ustalenie różnego sposobu zagospodarowania tych działek oznacza nierówne traktowanie obywateli. Działki nr [...] są własnością skarżących i są dzierżawione. Zapisy planu uniemożliwiają dotychczasowy sposób korzystania z tych działek i uderzają w prawo do dysponowania własnością. Ponadto, w stosunku do działki nr [...] wydane zostało pozwolenie na budowę.

Ponadto, zdaniem skarżących, podczas uchwalania planu naruszono procedurę planistyczną. W porządku obrad Rady Gminy Mielno nie przewidziano rozpatrywania uwag zgłoszonych do planu, co z góry uniemożliwiło wielu zainteresowanym osobom uczestnictwa w sesji Rady Gminy. Także prezentowanie informacji w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy wprowadzało w błąd mieszkańców Gminy Mielno, tak by nie mieli oni realnego wpływu na kształt podjętej uchwały. W dniu 31 października w BIP-ie Gminy nadal widniała informacja, że trwa opiniowanie, uzgadnianie, przeprowadzanie oceny oddziaływania na środowisko, tymczasem zgodnie z art. 14 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm., dalej: u.p.z.p.) czynności te powinny być zakończone przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Uwagi do projektu planu należało składać do 23 września 2014 r. Brak aktualizacji informacji co do sposobu rozpatrzenia uwag, terminów sporządzenia planu sugeruje, że celowo wprowadzano w błąd osoby zainteresowane takim a nie innym przeznaczeniem terenów. Do dnia wniesienia skargi nie została zamieszona w BIP-ie informacja dotycząca sposobu rozpatrzenia uwag do projektu planu. Oprócz bezprawnego naruszenia prawa własności zostało naruszone także prawo dostępu do informacji publicznej skarżących ponieważ informacje zamieszczane na stronie Gminy były nierzetelne i zamieszczano je w formie wybiórczej tak, aby uniemożliwić mieszkańcom dostęp do rzetelnej informacji na temat działań Gminy.

Rada Gminy Mielno w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśniła, że zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Mielno zatwierdzonego uchwałą Nr XXX/224/97 z dnia 7 listopada 1997 r. i zmienionego uchwałą Nr XLIV/459/10 z dnia 27 kwietnia 2010 r., działki skarżących zlokalizowane są na terenie oznaczonym jako teren zieleni. Ustalenia zawarte w studium dla tego terenu wskazują na zakaz zabudowy (lokalizacji budynków). Ponadto, zapisy planu dotyczące terenu elementarnego C13 ZP, w którym znajdują się działki skarżących, są tożsame z zapisami poprzednio obowiązującego na tym terenie planu miejscowego miejscowości Mielno-Unieście przyjętego uchwałą Rady Gminy Mielno Nr XV/96/92 z dnia 4 lutego 1992 r. (Dz. Urz. Woj. Koszalińskiego Nr 3 poz. 28), który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.). W planie tym działki te objęte były terenem elementarnym C20-ZP jako teren zieleni parkowej dla rekreacji czynnej i biernej. Organ stwierdził, że nieuzasadnione pozostają zarzuty skargi dotyczące błędnych informacji o aktualnym etapie procedowania planu zawartych w BIP-ie Gminy. Podany w skardze adres internetowy dotyczy rejestru wniosków o sporządzenie lub zmianę planów miejscowych (studium) i dotyczy zgłoszonych przez zainteresowanych postulatów dotyczących zmiany uchwalonych już planów miejscowych albo wniosków w sprawie przystąpienia do sporządzenia nowych planów. Aktualne informacje dotyczące rozpatrzonych uwag do zaskarżonego planu znajdowały się na stronie BIP w innym miejscu. Świadczy o tym dołączony do odpowiedzi na skargę wydruk z BIP, który został opublikowany w dniu 15 października 2014 r.

W dniu 21 maja 2015 r. na rozprawie pełnomocnik skarżących sprecyzował, że skarga dotyczy § 105 zaskarżonej uchwały.

Pełnomocnik organu oświadczył, że działki skarżących są objęte terenem zielonym co wynika ze studium, a także terenem zalewowym, który został ustalony zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 uchwały Sejmiku Zachodniopomorskiego z dnia 15 września 2009 r. nr XXXII/375/09 (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2004 r. poz. 1637), oraz zgodnie z uzgodnieniami poczynionymi w Regionalnym Zarządzie Gospodarki Wodnej w Szczecinie. Pełnomocnik wyjaśnił, że powodem dopuszczenia zabudowy na sąsiednich terenach było to, że przed uchwaleniem planu dla tych terenów wydane zostały decyzje o warunkach zabudowy i część tych inwestycji została wykonana. Z okazanego na rozprawie rysunku studium wynika, że działki skarżących znajdują się na terenach I-1.ZP oraz VZE (zieleń naturalna i zieleń parkowa).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że skarga w zakresie, w jakim kwestionuje treść § 105 zaskarżonej uchwały, jest uzasadniona.

W ocenie Sądu, Rada Gminy Mielno w sposób bardzo istotny ograniczyła prawo własności skarżących przeznaczając należące do nich trzy działki w całości pod zieleń urządzoną, bez możliwości lokalizowania jakiejkolwiek zabudowy. W odpowiedzi na skargę Gmina nie wskazała ochronie jakich wartości ingerencja ta służy. Wskazała jedynie, że przeznaczenie w planie miejscowym działek skarżących pod zieleń urządzoną było zgodne z zapisami studium, a sam plan został uchwalony po przeprowadzeniu określonej ustawą procedury planistycznej. Taka argumentacja nie pozwala na uznanie, że ingerencji w prawo własności skarżących dokonano z zachowaniem zasady proporcjonalności, po wyważeniu interesu prawnego skarżących oraz interesu publicznego podlegającego ochronie. Sąd stwierdził, że Gmina w zasadzie w ogóle nie uzasadniła zakazu zabudowy na terenie elementarnym C13 ZP, mimo podniesionego w skardze zarzutu nierównego traktowania właścicieli nieruchomości położonych nad jeziorem Jamno. Dopiero na rozprawie pełnomocnik Gminy powołał się na ograniczenia wynikające z § 3 ust. 1 pkt 8 uchwały Sejmiku Zachodniopomorskiego Nr XXXII/357/09 z dnia 14 kwietnia 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego poz. 1637) zgodnie z którym, na obszarach o których mowa w załączniku nr 1 i 2 do uchwały wprowadzono zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Załącznik nr 2 do uchwały określa nazwę, położenie, obszar i ustalenia dotyczące obszaru chronionego krajobrazu o nazwie Koszaliński Pas Nadmorski obejmującego teren trzech powiatów, tj. kołobrzeskiego, koszalińskiego i sławieńskiego. Gmina Mielno w całości objęta jest obszarem chronionego krajobrazu. Obszar chronionego krajobrazu jest jedną z form ochrony przyrody. Stosownie do art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004 r. Nr 92 poz. 880 ze zm.) obszar chronionego krajobrazu obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz w ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Na obszarze chronionego krajobrazu mogą być wprowadzane zakazy wymienione w art. 24 ustawy o ochronie przyrody, w tym zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii jezior. Jednak i ten zakaz nie może być interpretowany w ten sposób, aby ponad niezbędną miarę ograniczał prawa do korzystania z własności innych podmiotów. Ochrona środowiska przyrodniczego w każdym przypadku wymaga zindywidualizowanego podejścia. Akty prawne, w których wprowadzono tę formę ochrony przyrody mają status aktów prawa miejscowego, dlatego rozwiązania w nich przyjęte muszą być uwzględniane w procesie stosowania prawa, w tym przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy.

W myśl art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, powinien być zgodny z przepisami odrębnymi odnoszącymi się do obszaru objętego planem. W planie miejscowym określa się bowiem obowiązkowo zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego. Z zaskarżonej uchwały nie wynika, by Rada Gminy Mielno uwzględniła wymagania dotyczące ochrony przyrody zawarte w uchwale Sejmiku Zachodniopomorskiego Nr XXXII/357/09 z dnia 14 kwietnia 2014 r. Treść § 105 uchwały ani załącznika graficznego nie pozwala na ustalenie, gdzie kończy się pas szerokości 100 m od linii brzegu jeziora, na którym zabroniona jest lokalizacja obiektów budowlanych. W ocenie Sądu w planie nie uwzględniono obowiązkowych zasad dotyczących ochrony przyrody, co uzasadnia stwierdzenie nieważności § 105 uchwały na podstawie art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 28 u.p.z.p.

Sąd podkreślił również, że w planie określa się obowiązkowo granice i zasady zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalone na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszarów szczególnego zagrożenia powodzią. Z dołączonych do planu załączników graficznych wynika, że obszar szczególnego zagrożenia powodzią obejmuje cały brzeg jeziora Jamno, w tym tereny przeznaczone w planie pod zabudowę (C12 U, C11 ZP/U). Zatem okoliczność, że także teren C13ZP jest obszarem zagrożonym powodzią, nie uzasadnia uchwalonego zakazu zabudowy. Samo powoływanie się na uzgodnienia z Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej nie jest wystarczające do ograniczenia prawa własności.

Reasumując Sąd stwierdził, że Rada Gminy Mielno przekroczyła przyznane jej przez ustawodawcę władztwo planistyczne, ponieważ w istotny sposób ograniczyła skarżącym korzystanie z należących do nich działek gruntu nie wskazując jednocześnie ochronie jakich wartości ingerencja ta służy. Treść uchwały Nr XXXII/357/09 Sejmiku Zachodniopomorskiego upoważniała Radę Gminy do uchwalenia zakazu zabudowy w opasie szerokości 100 m od brzegu jeziora Jamno, a nie na całym terenie elementarnym.

W skardze kasacyjnej wniesionego od powyższego wyroku Gmina Mielno podniosła następujące zarzuty:

1) naruszenie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 15 u.p.z.p. poprzez błędne jego zastosowanie, w tym i wykładnię, polegającą na błędnym uznaniu przez Sąd, że projekt planu miejscowego może być niezgodny z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi odnoszącymi się do obszaru objętego planem,

2) naruszenie § 3 ust. 1 pkt 8 uchwały Nr XXXII/375/09 Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 15 września 2009 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (t.jedn. Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z dnia 14.04.2014 r. poz. 1637), poprzez jego niezastosowanie, a polegające na pominięciu przez Sąd I instancji zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych;

3) art. 31 Konstytucji RP poprzez błędne jego zastosowanie i przyjęcie, że zaskarżona uchwała w sposób bardzo istotny ogranicza prawo własności skarżących przeznaczając należące do nich działki w całości pod zieleń urządzoną bez możliwości lokalizowania jakiejkolwiek zabudowy.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi. Ponadto wniesiono o zasądzenie solidarnie od skarżących na rzecz organu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. i A. O., w imieniu których występuje matka, wniosły o oddalenie tej skargi i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Analiza podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów wymagała przede wszystkim uwzględnienia, że z zasady władztwa planistycznego gminy wynika domniemanie kompetencji gminy w zakresie kształtowania warunków zagospodarowania terenów. Podział zadań planistycznych regulowany w art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtuje podstawę samodzielności planistycznej gminy. Owego władztwa nie należy rozumieć jako niekontrolowanej swobody gminy w wyznaczaniu zasad zagospodarowania poszczególnych terenów, które - co warto podkreślić - powinny odpowiadać obowiązkom wynikającym z prawa materialnego nakierowanego na ochronę określonych dóbr (np. ochronę środowiska, zabytków, przyrody), jak też obowiązkom wynikającym z samej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Aktami lokalnej polityki przestrzennej jest studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, których wzajemną relację kształtują przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie sposób zatem pominąć, że zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. W świetle zaś art. 15 ust. 1 u.p.z.p. projekt planu miejscowego sporządzany jest przez organ wykonawczy gminy zgodnie z zapisami studium oraz przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Wyrażona tym przepisem zasada obowiązkowej zgodności planu ze studium, stanowi jedno z kryterium oceny legalności uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Dokonując kontroli miejscowego panu zagospodarowania przestrzennego nie sposób wreszcie pominąć, że prawo własności - choć jest prawem chronionym konstytucyjnie (art. 21 ust. 1 Konstytucji RP) - nie jest prawem bezwzględnym i w określonych w Konstytucji RP sytuacjach może doznawać ograniczeń. Możliwość tych ograniczeń dopuszcza art. 64 ust. 3 Konstytucji RP stanowiąc, że własność może być ograniczana, jednakże tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a zatem z poszanowaniem zasady proporcjonalności. Stosownie też do art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i wolności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te powinny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 214/05 i z dnia 9 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 319/05). W niniejszej sprawie przepisami takimi były przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w oparciu o które podjęta została zaskarżona uchwała. Nie budzi więc wątpliwości, że plan zagospodarowania przestrzennego może wkraczać w sferę wykonywania prawa własności.

Uwzględniając zatem powyższe unormowania rolą Sądu I instancji było stwierdzenie, czy Rada Gminy wprowadzając w zaskarżonym planie ograniczenia w zakresie możliwości zagospodarowania działek skarżących nie przekroczyła granic władztwa planistycznego, mając jednak na uwadze konieczność spełnienia wymogu zgodności planu z postanowieniami studium. W tym kontekście należy stwierdzić, czemu nie zaprzeczył Sąd I instancji, że zapisy planu postrzegane przez skarżące jako ograniczające przysługujące im prawo własności, pozostają w zgodzie z przyjętą w Studium polityką przestrzenną gminy. Na etapie kontroli uchwał w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sprawowanej przez sąd administracyjny wymóg ustalenia zgodności z zapisami studium warunkuje kolejno rozważenie możliwej ingerencji w prawo własności. Na tym etapie postępowania nie sposób jednak dokonywać oceny zasadności, czy też prawidłowości rozwiązań przyjętych w studium, co należałoby uznać za nieuprawnione wyjście poza zakres przedstawionego do kontroli aktu prawa miejscowego. Należy zatem zauważyć, że na gruncie rozpoznawanej sprawy skarżące wywodziły przekroczenie przysługującego organom gminy władztwa planistycznego poprzez całkowite uniemożliwienie zabudowy ich nieruchomości. Sąd I instancji stwierdził zaś, że co prawda ustalenia planu odpowiadają przyjętym w studium rozwiązaniom, jednakże do naruszenia władztwa planistycznego doszło już na etapie uchwalania studium, co powoduje konieczność stwierdzenia nieważności niekorzystnych dla skarżących zapisów planu. Taki zabieg nie jest możliwy, gdyż wyprowadzenie istotnej wadliwości planu z nieprawidłowych, w ocenie Sądu, postanowień studium nie może mieć miejsca, gdyż przedmiotem zaskarżenia jest uchwała w przedmiocie planu, a nie studium. Oba te akty stanowią odrębne uchwały, podejmowane w toku prac planistycznych. Każda z tych uchwał podlega odrębnemu zaskarżeniu na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Niczego w tym względzie nie zmienia fakt, że zaskarżenie uchwały w przedmiocie studium również wymaga wykazania naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 kwietnia 2012 r., II OSK 509/12). W tym też zakresie należy zgodzić się ze skargą kasacyjną, która zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 w zw. z art. 15 u.p.z.p. wiąże z błędną jego wykładnią polegającą na uznaniu, że projekt miejscowego planu może być niezgodny z zapisami studium.

Przechodząc następnie do oceny przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli zaskarżonej uchwały pod względem wartości, których uwzględnienie pozwoliło na wprowadzenie przez organ planistyczny zakazu lokalizowania jakiejkolwiek zabudowy na terenie nieruchomości należących do skarżących, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem jakie zajął Sąd przyjmując, że brak jest uzasadnienia dla wprowadzonych ograniczeń w ich zagospodarowaniu. Przywołany w skardze kasacyjnej art. 15 ust. 1 u.p.z.p. stanowi o konieczności uwzględnienia przy konstruowaniu postanowień planu przepisów odrębnych, odnoszących się do obszaru objętego planem. W art. 15 ust. 2 pkt 3 tej ustawy przewidziano, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego. Wadliwość, jaką dostrzegł Sąd stwierdzając nieważność

§ 105 zaskarżonej uchwały polegała w szczególności na braku wskazania w uchwale, ochronie jakich wartości służyć ma przyjęte ograniczenie polegające na wprowadzeniu zakazu zabudowy. Należy w tym zakresie zauważyć, że lektura postanowień planu dostarcza wystarczających argumentów uzasadniających przyjęte rozwiązania. W § 6 pkt 1 lit. a tiret pierwsze oraz lit. c zaskarżonej uchwały odwołano się do formy ochrony przyrody, jaką jest Obszar Chronionego Krajobrazu "Koszaliński Pas Nadmorski". Inne zaś wartości podlegające ochronie, ustalone na podstawie odrębnych przepisów, przywołano w postanowieniach § 9 planu. Natomiast określając przeznaczenie terenu oznaczonego: C13.ZP w § 105 ust. 7 uchwały dodatkowo przyjęto, że teren ten znajduje się w obszarze pasa nadbrzeżnego brzegu morskiego, w pasie ochronnym, na którym zagospodarowanie terenu może wywrzeć wpływ na stan pasa technicznego - obowiązują przepisy odrębne (pkt 2), jak również zaznaczono, że fragment terenu, zaznaczony na rysunku planu, znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodziowego - obowiązują zakazy określone w ustawie Prawo wodne, od których możliwe jest uzyskanie zwolnienia od właściwego terytorialnie organu (pkt 3). Przywołane postanowienia organu planistycznego czynią zatem bezpodstawnymi twierdzenia Sądu I instancji o braku uzasadnienia dla przyjętych ograniczeń w zagospodarowaniu tego terenu. Powołana przez Sąd I instancji uchwała Sejmiku Zachodniopomorskiego nr XXXII/357/09 stanowiła zatem jedno z wielu źródeł ograniczeń, jakie zobowiązany był uwzględnić organ planistyczny formułując postanowienia uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W świetle przedstawionej argumentacji za uzasadnione należy uznać podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty. Powyższe dawało podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku i rozpoznania skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a. Rozpoznając skargę na uchwałę Rady Gminy Mielno z dnia 30 października 2014 r., nr LX/611/2014 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona uchwała nie narusza przepisów prawa. Przewidziane dla działek skarżących przeznaczenie pod zieleń parkową i uniemożliwienie ich zabudowy znajduje usprawiedliwienie wobec konieczności zapewnienia ochrony wartości przyrodniczych, a także z uwagi na uwarunkowania związane z położeniem tych nieruchomości na terenach zalewowych. Nie sposób zatem przyjąć, by odpowiadające założeniom studium postanowienia planistyczne były sformułowane w sposób dowolny. Przyjęte w nich ograniczenie prawa własności pozostaje w proporcji do celów ustanowienia tego ograniczenia. Podnoszony zaś w skardze zarzut nierównego traktowania stron polegający na tym, że właściciele położonych na terenie objętym zaskarżonym planem nieruchomości o zbliżonych uwarunkowaniach urbanistycznych i prawnych były kwalifikowane w całkowicie różny sposób, nie mógł być uznany za zasadny. Wystarczającym uzasadnieniem dla powstałego zróżnicowania była konieczność ochrony praw nabytych, tj. uwzględnienia istniejącej już zabudowy, bądź uprawnienia do realizacji takiej zabudowy wynikającego z wydanej uprzednio decyzji o pozwoleniu na budowę, na co zwracał uwagę organ w odpowiedzi na skargę.

W tych warunkach uzasadnionym było oddalenie skargi na uchwałę Rady Gminy Mielno z dnia 30 października 2014 r., nr LX/611/2014, stosownie do art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.