Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 165/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1, art. 7 ust. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 106 poz 1002
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - tekst jednolity.
article: art. 10 par. 1, art. 12 par. 1, art. 80, art. 86, art. 88 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 czerwca 2013 r. sprawy ze skarg Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Ś., Pogotowia dla Zwierząt w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy czasowego odebrania zwierząt 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy M. z dnia [...] czerwca [...] r. nr [...] 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz Pogotowia dla Zwierząt w T. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postepowania.


UZASADNIENIE

Pogotowie dla Zwierząt z siedzibą w T. (dalej Pogotowie dla Zwierząt) pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. zwróciło się z wnioskiem o wydanie decyzji o czasowym odebraniu czterech koni przebywających na terenie stajni w miejscowości W. przy ul P. [...] a należących do B. W. i przekazanie ich pod opiekę Pogotowia dla Zwierząt.

Burmistrz Gminy M. (dalej Burmistrz albo organ I instancji) decyzją z dnia [...] czerwca 2012, nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] czerwca 2012 r.) działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) i art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. 2003 r., nr 106, poz. 1002 ze zm., dalej uoz) odmówił czasowego odebrania B. W., zam. ul. S. [...],[...] P. (dalej właściciel), należących do niego czterech koni na terenie posesji w miejscowości W. ul. P. [...], gm. M.

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że z zebranego materiału dowodowego w sprawie wynika, że brak jest podstaw do uznania, że konie utrzymywane przez właściciela znajdowały się w niewłaściwych warunkach bytowania. W oparciu o zeznania lekarzy weterynarii organ I instancji uznał, że konie są w dobrym stanie zdrowotnym i nie wykazują śladów złego traktowania. Z kolei pomieszczenia stajni odpowiadają wszelkim normom koniecznym do bytowania w nich zwierząt. Z wykonanych 15 dni po zabraniu badań koni wynika, że są one w dobrej kondycji, mają odpowiedni kontakt z otoczeniem, powłoki skórne bez okaleczeń i świeżych blizn, kopyta prawidłowe.

Odwołanie od decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. wniesione zostało przez Pogotowie dla Zwierząt (dalej odwołujący), które zarzuciło organowi I instancji naruszenie art. 77 §1 kpa przez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego polegający na nie przesłuchaniu świadków, którzy byli obecni podczas odbioru koni, tj. K. K. i D. S. oraz świadków, którzy nie stawili się na rozprawie administracyjnej dnia [...] maja 2012 r., tj. D. Sz., H. i M. P.

W ocenie odwołującego organ I instancji naruszył również art. 12 kpa, podejmując ostatnią czynność w sprawie, w dniu przesłuchania świadków, tj. 15 marca 2012 r. oraz art. 10 §1 i 2 kpa przez brak zawiadomienia stron o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] (dalej decyzja z dnia z dnia [...] grudnia 2012 r.) Samorządowe Kolegium odwoławcze w P. (dalej SKO albo Kolegium) działając na podstawie art. 17 pkt 1 i art. 138 §1 pkt 1 kpa oraz art. 7 ust. 1, 1a, 2a w zw. z art. 6 ust. 2 uoz, utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r.

W ocenie SKO, w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały wskazywane przez odwołującego okoliczności uzasadniające czasowe odebranie koni ich właścicielowi. Brak jest jakichkolwiek dowodów na trzymanie zwierząt na uwięzi. Z kolei umieszczenie koni w zamkniętych boksach jest powszechną praktyką. W sytuacji, gdy stajnia i znajdujące się w niej boksy spełnia normy przewidziane dla tego typu budynków, nie może być mowy o okrutnych metodach chowu.

Konkluzja organu I instancji co do braku podstaw do czasowego odebrania zwierząt była słuszna. Jakkolwiek w postępowaniu I instancyjnym nie ustrzeżono się pewnych nieprawidłowości (np. brak podpisów stron pod protokołami przesłuchań świadków, nieudostępnienie odwołującemu akt sprawy do przeglądania i wykonywania odpisów w dniu przesłuchiwania świadków i wyznaczenie terminu, który okazał się nierealny z uwagi na datę doręczenia pisma), to nie miały one istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. Zasadnicze dla sprawy stanowiska weterynarzy zostały wyrażone na piśmie (m.in. w kartach informacyjnych wizyty). Ponadto, informując odwołującego o możliwości przeglądania akt 9 maja 2012 r. wskazano na możliwość telefonicznego wyznaczenia innego, dogodnego terminu. Wydaje się, że wskazywana przez odwołującego zwłoka w wydaniu decyzji miała zapewnić stronom czas na wypowiedzenie się i ewentualne zgłoszenie nowych wniosków.

Jeśli chodzi o rezygnację z przesłuchania osób, które nie stawiły się na wezwanie organu, to Kolegium podkreśliło, że D. Sz. podtrzymał swoją wyrażoną wcześniej opinię, natomiast pozostałe osoby biorąc pod uwagę ich znajdujące się w aktach oświadczenia, z pewnością nie wniosłyby nic nowego do sprawy.

Co się tyczy K. K. i D. S., to w ogóle trudno przypisywać im status świadków. W czasie interwencji na terenie posesji właściciela występowały one w charakterze Wiceprezesa Zarządu oraz inspektora Pogotowia ds. ochrony zwierząt. Tak więc, powinny być raczej uważane za przedstawicielki jednej ze stron sporu.

Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej WSA) wniósł Prokurator Rejonowy w Ś. (dalej Prokurator). Zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. Prokurator zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przez naruszenie art. 80 kpa polegające na ustaleniu stanu faktycznego bez uwzględnienia treści wszystkich przeprowadzonych dowodów i w konsekwencji nieuwzględnienie przez SKO ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego m. in. zeznań świadków I. M. oraz H. Sz., wskazujących na utrzymywanie koni przez właściciela w niewłaściwych warunkach bytowania, tj. w zamkniętych na kłódki betonowych boksach, pozbawionych ściółki, bez możliwości wybiegu, i dostępu do wody.

Prokurator wniósł uchylenie decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r.

Opisując w uzasadnieniu dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie Prokurator zauważył, że Kolegium wydając decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. z jednej strony bazowało na fotografiach zwierząt i wnętrza stajni, oraz opinii lekarza weterynarii, z drugiej zaś de facto pominęło dowody w postaci zeznań naocznych świadków, opisujących niewłaściwe warunki bytowania, w tym trzymanie wskazanych koni w zamkniętych na kłódki betonowych boksach, pozbawionych ściółki, bez możliwości wybiegu i dostępu do wody. Tłumaczenie takiej selektywności materiału dowodowego faktem, że "osoby które złożyły oświadczenia, a potem zeznawały w Urzędzie, przebywały na terenie posesji jedynie sporadycznie, a zatem nie mogły stwierdzić, że np. zwierzęta przez cały czas pozbawione były dostępu do wybiegu" jest nie do pogodzenia z wymaganiami stawianymi przez dyspozycję cytowanego art. 80 kpa.

Mając na uwadze złożoność i wieloaspektowość stanu faktycznego, podlegającego ocenie przez pryzmat regulacji art. 6 ust 2 uoz, który to przepis definiuje na czym w szczególności może polegać znęcanie się nad zwierzętami, warunkujące z kolei zastosowanie instytucji czasowego odebrania zwierząt w trybie art. 7 ust. 1 uoz, jako naruszające dyspozycję art. 80 kpa należy uznać generalne pominięcie przez organ odwoławczy w podstawie dowodowej dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych złożonych w postępowaniu przed Burmistrzem zeznań świadków.

Prokurator podkreślił również, że odwołującemu jako stronie postępowania przed Burmistrzem nie zapewniono elementarnych warunków do obrony jego interesu prawnego. W pewnym zakresie dostrzegł to także organ odwoławczy stwierdzając zaistnienie "pewnych nieprawidłowości", jednakże w ocenie SKO nie miały one istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. Oceny tej nie można jednak podzielić, gdyż wskazane nieprawidłowości przejawiały się m. in. w tym, że odwołującemu nie udostępniono akt sprawy do przeglądania i wykonania odpisów w dniu przesłuchania świadków, jak również nie zawiadomiono o zakończeniu postępowania, a zatem ich rezultatem był fakt, że strona postępowania administracyjnego w istotnym zakresie bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu (k. 4-9 akt IV SA/Po 165/13).

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...],[...], Kolegium wniosło o jej oddalenie (k. 11-12 akt IV SA/Po 165/13).

Skargę na decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. wniosło również do WSA Pogotowie dla Zwierząt (dalej skarżący) zarzucając naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym dające podstawę do jego wznowienia oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Formułując w szczegółowy sposób zarzuty skarżący wskazał na naruszenie:

1) naruszenie art. 81 kpa poprzez błędne uznanie przez SKO, że okoliczność faktyczna została udowodniona, podczas, gdy strona jaką jest skarżący nie miała możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do przeprowadzonych dowodów, a nie zachodziły okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 oraz złamanie art. 10 §1 kpa,

2) art. 77. § 1 kpa przez brak realizacji przez organ wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym brak przesłuchania świadków: G. B., K. K. i D. S. i B. W., mimo takich zapowiedzi przez organ I instancji,

3) dyspozycji art. 83 §3 kpa przez organ I instancji polegający na braku uprzedzenia świadków o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania przed złożeniem wyjaśnień,

4) przepisów prawa materialnego, tj.: art. 24 § 5 kpa, przez niewyłączenie z udziału w prowadzonym po raz drugim postępowaniu administracyjnym pierwszej instancji B. B. - kierownika Referatu Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w M., pomimo że również prowadził on pierwsze postępowanie zakończone decyzją, którą uchyliło SKO a w sprawie wypowiadała się pisemnie także Z. S., burmistrz M., której decyzja także została uchylona oraz prowadzeniu sprawy i podpisanie się pod decyzją organu drugiej instancji przez U. Z. - sprawozdawcę SKO, podczas, gdy powinna być wyłączona z orzekaniu z decyzji z mocy prawa,

5) dyspozycji art. 12 §1 kpa oraz złamanie art. 35 §1 i §3 kpa (k. 3-14 akt IV SA/Po 166/13).

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...],[...], Kolegium wniosło o jej oddalenie (k. 18-19 akt IV SA/Po 166/13).

Postanowieniem z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 165/13, WSA działając na podstawie art. 111 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) połączył sprawy o sygn. akt IV SA/Po 165/13 i IV SA/Po 166/13 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je dalej pod sygnaturą IV SA/Po 165/13 (k. 14-15 akt IV SA/Po 165/13).

Podczas rozprawy odbywającej się dnia [...] czerwca 2013 r. Prokurator popierając skargę rozszerzył ją o zarzut naruszenia art. 7, 77 kpa i nieprzesłuchania świadków M. P., K. K. i D. S., co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania art. 7 ust. 3 uoz.

Skarżący wnosząc i wywodząc jak w skardze podniósł, ze do czasowego odebrania zwierząt może dojść nawet wtedy jeśli nie popełniono czynu zabronionego. Z kolei uczestnik postępowania wnosząc o oddalenie skargi podniósł, że dlatego założył kłódki w boksach, ponieważ chciał zabezpieczyć konie przed złodziejem (k. 92 akt IV SA/Po 165/13).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem oceny sprawowanej przez Sąd po względem zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu była decyzja Kolegium z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz poprzedzające jej wydanie czynności procesowe organów obu instancji, mające na celu wydanie decyzji dotyczącej odebrania uczestnikowi postępowania B. W. zwierząt, tj. czterech koni. Zwierzęta te zostały odebrane ich właścicielowi przez Pogotowie dla Zwierząt dnia [...] stycznia 2012 r., które następnie podaniem z dnia [...] stycznia 2012 r. wystąpiło do organu I instancji o wydanie w niniejszej sprawie decyzji.

Na wstępie należy zauważyć, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił Sądowi na zweryfikowanie prawidłowości przyjętego przez organy obu instancji stanu faktycznego, który posłużył za podstawę podjętych rozstrzygnięć. Tak jak zostało to wskazane we wniesionych do tutejszego sądu skargach, organy obu instancji nie przesłuchały wszystkich kluczowych dla niniejszej sprawy świadków, w tym D. Sz., K. K., D. S., H. i M. P. K. K. i D. S. uczestniczyły w odebraniu zwierząt od właściciela, co tym bardziej uzasadniało przesłuchanie ich w charakterze świadków. Zachodzący związek wskazanych świadków z Pogotowiem dla Zwierząt powinien stanowić element oceny wiarygodności, spójności oraz logiczności złożonych zeznań, a nie przesłankę do odstąpienia od ich przesłuchania. Stosownie do art. 107 §3 kpa, uzasadnienie decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Jak zauważył Prokurator, organy obu instancji nie oceniły w sposób należyty zebranego materiału dowodowego, nie wyjaśniając dlaczego nie dały wiary zeznaniom świadków I. M. i H. Sz. Organ I instancji w sposób szczegółowy przytoczył treści zeznań świadków, nie dokonując jednak ich pogłębionej oceny i nie ustalając stanu faktycznego sprawy. Z kolei Kolegium podzielając pogląd o braku podstaw do czasowego odebrania zwierząt również nie poczyniło własnych ustaleń faktycznych, które przemawiałyby za postawieniem przyjętej tezy.

Poza tym Kolegium nie wyjaśniło w ogóle, dlaczego zaistniałe uchybienia prawu procesowemu w postaci braku podpisów stron pod protokołami przesłuchań świadków, nieudostępnienia Pogotowiu dla Zwierząt akt sprawy do przeglądania i wykonywania odpisów w dniu przesłuchiwania świadków oraz wyznaczenia terminu, który okazał się nierealny z uwagi na datę doręczenia pisma, zostały uznane za nie mające istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu naruszenie art. 10 §1 kpa, art. 73 §1 kpa, art. 81 kpa mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ wskazana regulacja prawna odnosi się do podstawowych uprawnień strony w postępowaniu administracyjnym. Kolegium prezentując pogląd odmienny powinno było przedstawić racje przemawiające za nim, czego nie uczyniło.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze, że materialnoprawną podstawę odebrania zwierzęcia jego właścicielowi lub opiekunowi stanowią przepisy art. 7 uoz. Na wstępie należy jednak podkreślić, że podstawowy cel, a zarazem dyrektywa interpretacyjna którą trzeba uwzględniać przy dokonywaniu wykładni ustawy o ochronie zwierząt zawarta została w jej art. 1 ust. 1, który stanowi, że zwierzę, jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą. Człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę. Z przepisu tego wynika, że każde zwierzę ma prawo oczekiwać od ludzi należnego zrozumienia, zgodnego z normami obyczajowymi traktowania, a nawet szacunku. Wszelkie środki prawne, podejmowane w stosunku do zwierząt powinny mieć na względzie ich dobro, a przede wszystkim prawo do istnienia. Z tego względu w art. 6 ust. 2 analizowanego aktu prawnego zamieszczony został obszerny katalog niezgodnych z prawem zachowań względem zwierząt, sprowadzających się do zadawania im bólu albo cierpienia. Stosownie do art. 7 ust. 1 uoz, zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 uoz, może zostać czasowo odebrane właścicielowi lub jego opiekunowi na podstawie decyzji wójta właściwego ze względu na miejsce jego pobytu i przekazane instytucji zajmującej się opieką nad zwierzętami, która zapewni właściwą i humanitarną nad nim opiekę. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, odebranie zwierzęcia nie zostało uzależnione od elementu winy występującej po stronie właściciela albo opiekuna, tylko nieprawidłowego obchodzenia się z nimi. Jeżeli właściciel usunie przyczyny, które spowodowały czasowe odebranie zwierzęcia, może zażądać jego wydania (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 01.06.2004 r., sygn. akt SA/Sz 1197/02, lex nr 523943).

Odrębne przesłanki natychmiastowego odebrania zwierzęcia uregulowane zostały w art. 7 ust. 3 uoz. W przypadkach niecierpiących zwłoki, jeżeli dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, dopuszczalne jest jego odebranie m.in. przez organizację społeczną, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, o czym niezwłocznie należy powiadomić wójta, celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. W tym wypadku decyzja wydawana jest post fatum, po uprzednim odebraniu zwierzęcia oraz zawiadomieniu właściwego organu o tym zdarzeniu przez odbierającego. Mimo że w chwili wydawania decyzji zwierzę nie przebywa już u swojego właściciela, organ prowadząc postępowanie i wydając decyzję w trybie art. 7 ust. 3 uoz orzeka o czasowym odebraniu zwierzęcia, jeżeli spełnione zostały określone w tym przepisie przesłanki. Organ zobowiązany jest do wyczerpującego i pełnego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz dokonania jego prawnej oceny. Jeżeli wójt nie znalazłby podstaw do odebrania zwierzęcia, powinien wydać decyzję odmowną. Wówczas zwierzę należy zwrócić właścicielowi lub opiekunowi, a powinna to uczynić osoba, która zwierzę odebrała i wystąpiła o wydanie decyzji, na własny koszt (W. Radecki, Ustawa o ochronie zwierząt. Komentarz, Warszawa 2012 r., str. 80).

W niniejszej sprawie organ I instancji odmawiając czasowego odebrania zwierząt – 4 sztuk koni, podstawą prawną podjętego rozstrzygnięcia uczynił art. 104 kpa i art. 7 ust. 3 uoz, ustalając uprzednie odebranie zwierząt od ich właściciela, które miało miejsce dnia 9 stycznia 2012 r. Z kolei SKO podstawą prawną podjętej decyzji uczyniło art. 17 pkt 1, art. 138 §1 pkt 1 kpa oraz art. 7 ust. 1, 1a, 2a w zw. z art. 6 ust. 2 uoz. Akceptując ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji, Kolegium wydało decyzję w oparciu o zupełnie inną podstawę prawną z art. 7 ust. 1 uoz, która nie mieści się w ramach hipotezy art. 7 ust. 1 uoz, tylko art. 7 ust. 3 uoz. Innymi słowy, decyzja z dnia 17 grudnia 2012 r. wydana została na błędnej podstawie prawnej, nie przystającej do przyjętych w sprawie ustaleń faktycznych, gdyż zwierzęta zostały odebrane ich właścicielowi przed podjęciem rozstrzygnięcia przez organ I instancji, mającego w związku z tym charakter następczy względem zaistniałych faktów.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, mimo że w chwili wydawania decyzji w oparciu o art. 7 ust. 3 uoz zwierzę nie przebywa już u właściciela, organ prowadząc postępowanie orzeka o czasowym odebraniu zwierzęcia, jeżeli spełnione zostały przesłanki określone w art. 7 ust. 3 uoz. Postępowanie organu nie może ograniczać się jedynie do akceptacji czynności faktycznych podmiotu upoważnionego do fizycznego uprzedniego odebrania zwierzęcia (wyrok NSA z 9 lutego 2011 r., II OSK 263/10, lex nr 988160). Wydanie decyzji w oparciu o art. 7 ust. 3 uoz możliwe jest w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu. Orzekając na podstawie art. 7 ust. 3 uoz, obowiązkiem organu I instancji było ustalenie powyżej wskazanych przesłanek, które powinny wystąpić w dniu odebrania koni ich właścicielowi, tj. w niniejszej sprawie dnia [...] stycznia 2012 r. Tymczasem organ I instancji oparł swoje ustalenia m.in. na badaniach koni, które zostały wykonane 15 dni po ich zabraniu od właściciela oraz na generalnych stwierdzeniach odnoszących się do stanu zdrowia zwierząt i warunków ich bytowania, bez odniesienia tych ustaleń do dnia w którym konie zostały wywiezione z miejsca ich pobytu. Nie wiadomo zatem dokładnie, jaki był stan zdrowia koni dnia [...] stycznia 2012 r. i tym samym, czy tego dnia zaistniały wszystkie przesłanki uzasadniające wydanie decyzji na podstawie art. 7 ust. 3 uoz.

Z opisanych powyżej względów Sąd uznał za zasadne sformułowane w obu skargach zarzuty niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz oceny zebranego materiału dowodowego oraz naruszenia uprawnień procesowych Pogotowia dla Zwierząt jako strony postępowania. Jako niezasadny należało uznać sformułowany w skardze Pogotowia dla Zwierząt zarzut naruszenia art. 24 §5 kpa. Z uwagi na to, że art. 24 kpa ma jedynie 4 paragrafy oraz biorąc pod uwagę przytoczony w uzasadnieniu skargi art. 24 §1 pkt 5 kpa, w ocenie Sądu wskazana przesłanka obligatoryjnego wyłączenia pracownika nie znajdowała zastosowania w niniejszej sprawie. Osoba, która brała udział w wydaniu decyzji organu I instancji podlega wyłączeniu od udziału w całości postępowania odwoławczego. Nie oznacza to jednak, że uchylenie decyzji w postępowaniu odwoławczym i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji powoduje obligatoryjne wyłączenie pracownika, który brał udział w wydaniu uchylonej decyzji (por. K. Zalasińska, w: red. M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, KPA. Komentarz, Warszawa 2013 r., str. 166). Naruszeniem prawa nie było również wydanie decyzji przez pracownika organu II instancji, który uprzednio wydał postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, które zostało następnie uchylone przez tutejszy Sąd.

Mając powyższe na uwadze Sąd w pkt 1 wyroku działając na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) uchylił decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r.

Uchylając decyzje organów obu instancji Sąd kierował się koniecznością przeprowadzenia w niniejszej sprawie postępowania dowodowego w stopniu przekraczającym ramy art. 136 kpa, co byłoby równoznaczne z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ I instancji powinien w sposób dokładny ustalić stan faktyczny sprawy, w tym przesłuchać w charakterze świadków wszystkie osoby wskazane zarówno przez Prokuratora, jak i Pogotowie dla Zwierząt, ocenić zeznania wszystkich świadków mając na uwadze brzmienie art. 80 kpa. Organ powinien nadto rozważyć potrzebę przesłuchania stron postępowania w oparciu o art. 86 kpa. Uzasadnieniem dla zaniechania przesłuchania któregokolwiek ze świadków nie może być brak stawienia się na wezwanie organu, skoro ustawodawca przewidział w takiej sytuacji konkretny instrument represyjny o którym stanowi art. 88 §1 kpa, mający przeciwdziałać utrudnieniom w ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Wydając decyzję w niniejszej sprawie organ I instancji powinien mieć na uwadze konieczność ustalenia, czy zaistniały w niej wszystkie przesłanki odebrania zwierząt ich właścicielowi o których stanowi art. 7 ust. 3 uoz, w dniu [...] stycznia 2012 r.

W pkt 2 wyroku Sąd działając na podstawie art. 200 ppsa zasądził od SKO na rzecz Pogotowia dla Zwierząt kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na która złożył się jedynie uiszczony wpis od skargi, stosownie do §2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).