Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1439/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-07-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postępowania sądowego
Powołane przepisy: article: art. 270-273, art. 277, art. 279, art. 280 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 6 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Beata Sobocha po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym skargi R. P. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt IVSA/Wa 2585/13 w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o udzielenie azylu postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 9 lipca 2014 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżący R. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt IVSA/Wa 2585/13 oddalającym jego skargę na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...].

W skardze R. P. wskazał za podstawę art. 271 pkt 1 p.p.s.a., czyli, że w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona. Skarżący powołał się na okoliczność, że sędzia wojewódzkiego sądu administracyjnego Agnieszka Wójcik została powołana na stanowisko sędziowskie niezgodnie z prawem. R. P. swój interes prawny argumentuje inicjatywą obywatelską skarżąc postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o udzielenie azylu E. S.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r, poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w ustawie (w Dziale VII), można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. W art. 271 – 273 wskazane są okoliczności, uzasadniające wznowienie. Zgodnie ze wskazanymi przepisami, można żądać wznowienia postępowania, jeżeli:

1) w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia,

2) strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania,

3) Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie,

4) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym,

5) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa.

Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy postawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 p.p.s.a.). Skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać m. in. wskazanie podstawy wznowienia i okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do jej wniesienia (art. 279 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie, skarżący R. P. w dniu 9 lipca 2014 r., za pośrednictwem urzędu pocztowego, złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2014 r. sygn. akt IVSA/Wa 2585/13, wskazując za podstawę art. 271 pkt 1 p.p.s.a., czyli, że w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona. Skarżący wskazał okoliczność, że sędzia wojewódzkiego sądu administracyjnego Agnieszka Wójcik została powołana na stanowisko sędziowskie niezgodnie z prawem.

Na podstawie art. 6. § 1ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002 r. Nr 153, poz.1269) dalej p.u.s.a. do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego może być powołany ten, kto:

1) ma obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich,

2) jest nieskazitelnego charakteru,

3) ukończył wyższe studia prawnicze w Polsce i uzyskał tytuł magistra lub zagraniczne uznane w Polsce,

4) jest zdolny, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków sędziego,

5) ukończył 35 lat życia,

6) wyróżnia się wysokim poziomem wiedzy w dziedzinie administracji publicznej oraz prawa administracyjnego i innych dziedzin prawa związanych z działaniem organów administracji publicznej,

7) (1) pozostawał co najmniej osiem lat na stanowisku sędziego, prokuratora, prezesa, wiceprezesa, starszego radcy lub radcy w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo przynajmniej przez osiem lat wykonywał zawód adwokata, radcy prawnego lub notariusza albo przez dziesięć lat pozostawał w instytucjach publicznych na stanowiskach związanych ze stosowaniem lub tworzeniem prawa administracyjnego lub pracował w charakterze asesora sądowego w wojewódzkim sądzie administracyjnym co najmniej dwa lata.

§ 2. Wymagania, o których mowa w § 1 pkt 7, nie dotyczą osób z tytułem naukowym profesora lub ze stopniem naukowym doktora habilitowanego nauk prawnych.

§ 3. W wyjątkowych przypadkach Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, może powołać kandydata na stanowisko sędziego mimo krótszych, niż określone w § 1 pkt 7, okresów pozostawania na stanowiskach wymienionych w tym punkcie lub wykonywania zawodu adwokata, radcy prawnego lub notariusza.

§ 4. Osoby, o których mowa w § 2, mogą być zatrudnione na stanowisku sędziego również w niepełnym wymiarze czasu pracy.

Wskazane zestawienie ma wyczerpujący i wiążący charakter jakim powinien sprostać kandydat do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Oznacza to, że od kandydata do zawodu nie można żądać spełnienia jeszcze innych warunków, z drugiej strony, spełnienie tych warunków reglamentowanych ustawowo jest niezbędne do dopuszczenia danej osoby do służby sędziowskiej. Gwarantem obiektywizacji i optymalizacji wyboru kandydatów jest kilkustopniowa procedura kwalifikacyjna wraz z przysługującymi środkami zaskarżenia.

Według oceny Sądu powołanie się przez skarżącego na przesłankę z art. 271 pkt 1, że w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona jest niezasadne. W przedmiotowej sprawie sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Agnieszka Wójcik, która była w składzie orzekającym spełnia wszystkie przesłanki konieczne do sprawowania służby sędziowskiej, została powołana zgodnie z obowiązującymi przepisami. Podkreślenia wymaga, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Skarga taka jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (post. NSA z 17 kwietnia 2007 r., I FSK 607/06, Legalis; post. WSA w Warszawie z 26 kwietnia 2007 r., II SA/Wa 667/06).

Badanie skargi pod kątem opierania się jej na ustawowej podstawie wznowienia nie może polegać na lakonicznym skwitowaniu wskazanej podstawy wznowienia bez rozważenia, czy mieści się w granicach ustawowych. Postępowanie takie narusza art. 280 § 1 i 2 w zw. z art. 271 pkt p.p.s.a. w stopniu istotnym dla wyniku sprawy (wyr. NSA z 11 października 2005 r., FSK 2448/04, Legalis).

Brak ustawowej podstawy wznowienia stanowi obowiązek odrzucenia wniosku o wznowienie postepowania, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu (post. NSA z 3 czerwca 2004 r., OW 87/04, Legalis).

Brak ustawowej podstawy wznowienia przesądza więc o obowiązku odrzucenia wniosku o wznowienie postępowania.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.