Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1813/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 18 lutego 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1064/17 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie; II. zasądza od S. K. na rzecz M. L. kwotę 627 (sześćset dwadzieścia siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1064/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uwzględniając skargę, uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej "SKO", w K. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco.

Decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], Prezydent Miasta K. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i naziemnymi miejscami postojowymi na działkach nr [...] i [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...] wraz z budową wjazdu na działkach nr [...], [...], [...] przy ul. [...] w K.".

W uzasadnieniu wskazano, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej "u.p.z.p.". Organ uzyskał wymagane opinie i uzgodnienia. W toku postępowania ustalono, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Do decyzji zostały dołączone, stanowiące jej integralną część: Załącznik nr 1 – warunki zabudowy, Załącznik nr 3 – część tekstowa wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, Załącznik nr 2 – część graficzna warunków zabudowy, Załącznik nr 4 – część graficzna wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej.

Na skutek rozpatrzenia odwołania S. K., SKO w K. wydało zaskarżoną decyzję, którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchyliło decyzję organu I instancji w części obejmującej załącznik nr 1 pkt II.1.d, załącznik nr 1 pkt II.1.e, załącznik nr 1 pkt II.2a tiret drugie, załącznik nr 1 pkt II.4.d tiret czwarte oraz załącznik nr 3 pkt 2d tiret piąte i szóste i załącznik nr 3 pkt 2e tiret czwarte i w tym zakresie orzekło na nowo merytorycznie; a w pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy ocenił, że w okolicznościach niniejszej sprawy istniały podstawy do ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Został wyznaczony obszar analizowany przy uwzględnieniu, że teren inwestycji znajduje się na styku dwóch obszarów o różnym charakterze zabudowy (jeden teren zabudowy jednorodzinnej, drugi – wielorodzinnej). Stąd też potrzeba uwzględnienia szerszego kontekstu urbanistycznego niż minimalny wymagany w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając to na względzie uznano, że planowane zamierzenie, jako obejmujące budowę budynku wielorodzinnego o niewielkiej skali stanowić będzie kontynuację funkcji zabudowy zastanej w obszarze analizowanym. Nie budzi wątpliwości warunek kontynuacji funkcji. Ponadto istniały podstawy do ustalenia wskaźników zabudowy (wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do sumy powierzchni terenu od 22% do 30%; minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 40%; szerokość elewacji frontowej w przedziale 11-25 m dla każdego z dwóch odrębnych segmentów przedmiotowego budynku, które połączone będą jedynie garażem podziemnym). Uzasadniając odstępstwo w zakresie ustalenia szerokości elewacji frontowej w toku postępowania odwoławczego wskazano, po pierwsze, na potrzebę uwzględnienia najbliższego sąsiedztwa terenu inwestycji, jakie stanowią budynki jednorodzinne. Po drugie, uwzględnienia wymaga charakter planowanego budynku, który będzie obiektem wielorodzinnym. Po trzecie, wskazano, że budynki wielorodzinne w obszarze analizowanym z reguły projektowane są w ten sposób, aby zmniejszając ich wysokość jednocześnie zwiększać ich szerokość i powierzchnię przy jednoczesnym rozczłonkowaniu bryły, co powoduje wrażenie mniejszych gabarytowo obiektów. Wskazano także na potrzebę stworzenia swoistej strefy przejściowej pomiędzy zabudową jednorodzinną, a wielorodzinną i w tym kontekście na potrzebę uwzględnienia parametrów znajdujących się najbliżej budynków – jednorodzinnego oraz wielorodzinnego. Szerokość elewacji frontowej została zatem w przedmiotowej sprawie ustalona prawidłowo. Co do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznaczono dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Ponadto ustalono warianty z dachem płaski lub połaciowym. W tych warunkach wysokość zabudowy wyznaczono w przedziale od 7,7 m do 9,8 m dla segmentu wyższego oraz od 4,3 m do 6,6 m dla segmentu niższego, realizowanego od strony zabudowy jednorodzinnej. W razie zastosowania dachu połaciowego wysokość kalenicy ustalono na poziomie 10-13 m dla wyższego segmentu oraz 8-10 m dla segmentu niższego, kąt nachylenia połaci dachowych ustalono w przedziale 30°-45°, dopuszczono doświetlenie poddaszy oknami połaciowymi lub lukarnami. Kierunek głównej kalenicy ustalono jako dowolny z zastrzeżeniem, że główna kalenica winna być sytuowana równolegle do dłuższego boku rzutu prostokątnego budynku. Podsumowując, SKO wskazał, że sporządzona w sprawie analiza wraz z dołączonym w toku postępowania odwoławczego aneksem jest kompletna i przekonująca i może być uznana za wiarygodny dowód na spełnienie podstawowej przesłanki ustalenia warunków zabudowy wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Natomiast w odniesieniu do zasad ewentualnej wycinki drzew SKO uwzględniło aktualny stan prawny wynikający z ustawy o ochronie przyrody, orzekając w tym zakresie na nowo.

Ustalono też wskaźnik ilości miejsc postojowych (1,2 na jedno mieszkanie); dopuszczono realizację parkingu podziemnego; oceniono też, że teren inwestycji ma pośredni dostęp do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną; ponadto inwestor dysponuje aktualnymi warunkami technicznymi podłączenia nieruchomości do poszczególnych sieci infrastruktury technicznej. Na gruncie przedmiotowej sprawy nie budzi wątpliwości, że teren inwestycji nie wymaga zgody, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., oraz że przedmiotowa decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, te zatem przesłanki ustalenia warunków zabudowy uznać należy za spełnione. Kolegium wskazało, że z przepisów u.p.z.p. nie wynika wymóg przeprowadzenia na terenie inwestycji wizji lokalnej. Zaniechanie jej przeprowadzenia nie stanowi zatem uchybienia, które mogłoby mieć wpływ na wynik niniejszego postępowania. Istotą decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest określenie sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Decyzja ta, co wynika w sposób jednoznaczny z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie rodzi praw do terenu, jak również nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Samo wydanie takiego aktu administracyjnego nie powoduje żadnej zmiany w sferze praw rzeczowych. Decyzja ta nie ma bowiem mocy ograniczania cudzych praw do nieruchomości. Sama decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie uprawnia do rozpoczęcia prac budowlanych i stanowi jedynie o możliwości wykonania inwestycji planowanego rodzaju na przedmiotowej nieruchomości określając jednocześnie wskazane przepisami prawa warunki, jakie inwestycja ta ma spełniać. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy stanowi promesę dla pozwolenia na budowę i nie przesądza, że inwestycja taka powstanie. W toku postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę, ocenie organu podlegać będzie zgodność projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi. Organ administracji architektoniczno-budowlanej działając na podstawie właściwych przepisów Prawa budowlanego dokona analizy, czy projekt budowlany nie narusza interesów osób trzecich. Jeżeli przedłożony projekt budowlany (projekt architektoniczno-budowlany i projekt zagospodarowania działki) będzie naruszał właściwe w sprawie przepisy szeroko pojmowanego Prawa budowlanego, nie będzie możliwości pozytywnego załatwienia sprawy o wydanie pozwolenia na budowę. Kwestie związane z samą realizacją planowanej inwestycji nie są zatem objęte zakresem niniejszego postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S. K., domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. W skardze sformułowano zarzuty dotyczące naruszenia:

- art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 104 K.p.a. w związku z art. 136 § 1 K.p.a. w związku z art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i § 1-4 ww. rozporządzenia;

- art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 104 K.p.a. w związku z art. 136 § 1 K.p.a. w związku z art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i § 1-§ 4 ww. rozporządzenia oraz § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy;

- art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 104 K.p.a. w związku z art. 136 K.p.a. w związku z art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i § 1-§ 4 ww. rozporządzenia oraz § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa (...);

- art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 104 K.p.a. w związku z art. 136 § 1 K.p.a. w związku z art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa (...);

- art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 104 K.p.a. w związku z art. 136 § 1 K.p.a. w związku z art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa (...).

W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację użytą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1064/17, uwzględniając skargę, wskazał, że zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy nie precyzuje ilości budynków, które w przyszłości planuje zrealizować inwestor. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie może abstrahować od rozwiązań i regulacji zawartych w Prawie budowlanym. Jednym ze wskazań, jakie z tych reguł wynika jest wypracowana przez orzecznictwo koncepcja, iż wadliwym jest wydanie pozwolenia na budowę dla obiektów budowlanych (budynków), tj. więcej niż jednego obiektu, które jako część wspólną mają jedynie garaż podziemny, w sytuacji kiedy pozwolenie dotyczy tylko jednego obiektu. Jeżeli zatem mamy do czynienia z wieloma obiektami, które są trwale związane z gruntem, wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadają fundamenty i dach to fakt ich połączenia na poziomie podziemnym nie czyni z nich jednego obiektu. Są to odrębne obiekty budowlane jedynie funkcjonalnie ze sobą związane. W tym sensie nie może być traktowany jako jeden budynek, zespół obiektów (dwa lub więcej) niepołączonych ze sobą częściami naziemnymi w stopniu pozwalającym na stwierdzenie, że jest to jeden obiekt w sensie architektonicznym (por. wyrok NSA z 20 czerwca 2017 r., II OSK 2639/15; wyrok NSA z 15 czerwca 2016 r., II OSK 2484/14; wyrok WSA w Krakowie z 8 października 2013 r., II SA/Kr 731/13; wyrok WSA w Krakowie z 20 października 2016 r., II SA/Kr 757/16; wyrok WSA w Krakowie z 1 kwietnia 2016 r., II SA/Kr 25/16).

W niniejszej sprawie organ wprawdzie ustala parametry zabudowy dla dwóch "segmentów" planowanej zabudowy, ale w ocenie Sądu nie można uznać, że są to segmenty, ale odrębne obiekty. Treść decyzji w wyrzeczeniu ustala warunki zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego (jednego) jest sprzeczna dalszą rozbudowaną częścią i z uzasadnieniem. Wynika bowiem z niego, że przedsięwzięcie dotyczy budowy dwóch architektonicznie niezależnych obiektów połączonych jedynie garażem podziemnym, a więc które w rozumieniu Prawa budowlanego są odrębnymi obiektami budynkami. W oparciu o taką decyzję właściwy organ nie mógłby legalnie wydać decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak mowa wyżej, z uwagi na fakt, że i planowane zamierzenie w rozumieniu Prawa budowlanego to w istocie budowa dwóch budynków (wg ustaleń organu II instancji), pozwolenie na budowę musiałoby dotyczyć właśnie dwóch budynków, tymczasem wiążąca decyzja o warunkach zabudowy ustala te warunki dla budynku, a zatem jednego obiektu. W tym stanie rzeczy skarżona decyzja, jak i też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji jako wadliwe winny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego.

W wytycznych Sąd wskazał, że organ może wydać decyzję o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia jedynie po korekcie wniosku o jej wydanie dokonanej przez inwestora. Postępowanie o ustalenie warunków zabudowy toczy się bowiem na wniosek i wnioskiem organ jest związany w zakresie rodzaju przedsięwzięcia dla którego warunki zabudowy ustala.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył M. L., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i art. 1 § 2 p.u.s.a. oraz w zwiąku z powołanymi w uzasadnieniu wyroku przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy – Prawo budowlane, ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przez ich zastosowanie (ogólne powołanie) mimo, że regulują one okoliczności odmienne od przedmiotu decyzji objętej kontrolą Sądu, co w istocie doprowadziło do wykroczenia poza przedmiot sprawy i wydania wyroku interpretującego przepisy, które nie dotyczą okoliczności objętych postępowaniem przed organami obydwu instancji, a tym samym nastąpiło przekroczenie granic kontroli legalnosci aktów administracyjnych sprawowanych przez sądy administracyjne;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. "w zw. z p.p.s.a." przez niewyjaśnienie w uzasadnieniu skarżonego wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj. poprzestanie na samym powołaniu braku zgodności między wyrzeczeniem, a uzasadnieniem uchylanych decycji i niewskazanie na czym polega w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie naruszenie w tym zakresie prawa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., tj. jakie konkretnie przepisy zostały naruszone przy wydaniu objętej skargą decyzji.

Ponieważ skarżący kasacyjnie i organ wyrazili zgodę na rozpoznanie skargi kasacyjnej poza rozprawą, Naczelny Sąd Administracyjny przy piśmie z dnia 5 listopada 2020 r., na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), poinformował pozostałe strony postępowania o skierowaniu sprawy ze skargi kasacyjnej na posiedzenie niejawne z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii, w związku z czym przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazaniem obrazu i dźwięku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, choć nie wszystkie sformułowane w niej zarzuty zawierają usprawiedliwione podstawy.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za zasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a.

Ma rację strona wnosząca skargę kasacyjną, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zabrakło wyjaśnienia zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ponieważ przedmiotem oceny w tej sprawie powinny być w szczególności przepisy prawa stanowiące podstawę do wydania decyzji o warunkach zabudowy. W tej zaś sprawie motywy Sądu I instancji skupiły się przede wszystkim na kolejnym etapie procesu inwestycyjno-budowlanego jakim jest wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i ewentualnej zgodności tej przyszłej decyzji z określeniem przedmiotu postępowania jakie nastąpiło w decyzji o warunkach zabudowy. Oczywiście jeżeli decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana na potrzeby konkretnej inwestycji, to wydaje się, że doprecyzowanie rodzaju inwestycji może mieć znaczenie dla późniejszego stwierdzenia na etapie udzielanego pozwolenia na budowę tożsamości inwestycji objętej decyzją o warunkach zabudowy, a objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Niewątpliwie przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Brak zachowania w tym zakresie tożsamości może stanowić przeszkodę w uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Określenie zatem przedmiotu inwestycji może być istotne dla właściwego przebiegu procesu inwestycyjno-budowlanego jako pewnej całości. W tym bowiem zakresie brak określonego doprecyzowania rodzaju inwestycji w decyzji o warunkach zabudowy może nieść ze sobą zagrożenie w zbytniej dowolności określenia rodzaju inwestycji na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy jednak odróżnić sytuację, w której zasadniczo w procedurze zmierzającej do wydania decyzji o warunkach zabudowy oceniana była kwestia podzielenia planowanej inwestycji na dwa tzw. "segmenty", co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia odrębnych wskaźników zabudowy dla tych segmentów nawet jeżeli są to części inwestycji połączone jedynie funkcjonalnie wspólną płytą podziemnego garażu. W takich okolicznościach powoływanie się na samą semantyczną nazwę inwestycji nie może być przekonujące dla wykazania wady decyzji administracyjnej skoro z decyzji o warunkach zabudowy jasno wynika, że mamy do czynienia z dwoma segmentami, co zasadniczo w okolicznościach tej sprawy było przedmiotem wnikliwej oceny organów planistycznych. Przesądza o tym treść załącznika nr 1 w części dotyczącej właśnie określenia rodzaju inwestycji gdzie wyraźnie wskazano, że "wnioskowana inwestycja polegać będzie na budowie budynku realizowanego w formie dwóch segmentów posadowionych na wspólnym garażu podziemnym jako jeden budynek mieszkalny wielorodzinny". W konsekwencji Sąd I instancji, wydając zaskarżony wyrok, nie podjął kluczowej dla wyniku sprawy oceny legalności ustalonych warunków zabudowy, które między innymi wynikały z analizy architektoniczno-urbanistycznej, w ramach której podjęto próbę uzasadnienia dla wydzielenia tzw. dwóch segmentów, a mianowicie, że ustalono dopuszczalny przedział, w jakim kształtować mogą się elewacje frontowe dwóch segmentów planowanego budynku. Brak jest tym samym podstaw do wywodzenia, że zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy może nieść ze sobą zagrożenie w zbytniej dowolności określenia rodzaju inwestycji na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę. Ocena tego rodzaju okoliczności znalazła się poza wymaganym zakresem kontroli Sądu I instancji. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zawiera usprawiedliwione podstawy.

Natomiast drugi zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i art. 1 § 2 p.u.s.a. oraz w zwiąku z powołanymi w uzasadnieniu wyroku przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy – Prawo budowlane, ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, ponieważ za jego pomocą nie przywołano konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów prawa materialnego. Ponadto także uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera żadnego wyjaśnienia, o które przepisy autorowi skargi kasacyjnej chodziło. Tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej jako błędnie skonstruowany należało ocenić jako pozbawiony usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.