Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 342/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2011-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3,  art. 4,  art. 58  par. 1  pkt 6,  art. 247
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P. na czynność Dyrektora Zakładu Karnego w [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej postanawia 1. odrzucić skargę, 2. odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 1 marca 2011r. S. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na czynność Dyrektora Zakładu Karnego w [...} w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej.

W odpowiedzi na skargę organ przedstawił ustalenia poczynione w sprawie będącej przedmiotem skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.").

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ww. ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4 pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Jak wynika z akt sprawy, w niniejszej sprawie nie została wydana decyzja, ani postanowienie, jak również akt lub czynność inna, niż decyzja i postanowienie, podejmowane w sprawach indywidualnych, dotyczące uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa i mających charakter publicznoprawny, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił zatem czynność nie mieszczącą się w katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego. Wymierzenia przez właściwy organ więzienny względem skarżącego kary dyscyplinarnej nie można traktować jako czynności wymienionej w katalogu spraw podlegających właściwości sądu administracyjnego, lecz jako wykonanie innej czynności o charakterze faktycznym i niepodlegającej tym samym kontroli tego sądu.

W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w sentencji postanowienia.

Z uwagi na odrzucenie skargi z powodu jej niedopuszczalności Sąd, na podstawie art. 247 ww. ustawy, odstąpił od rozpatrywania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z treścią wskazanego powyżej przepisu, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, iż o oczywistej bezzasadności skargi świadczy niemożność jej merytorycznego rozpoznania.