Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 490/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art 61 par 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Stanik po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 lutego 2009 r., o sygn. akt I SA/Kr 1201/08 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 20 czerwca 2008 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik 2003 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25.02.2009 r., sygn. I SA/Kr 1201/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu wniosku M. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "L." w S. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie stwierdzenia określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik 2003 r.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej skarżący nie przedstawił żadnej okoliczności przemawiającej za takim rozstrzygnięciem.

W zażaleniu na przedstawione postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. W uzasadnieniu swoich żądań autor zażalenia wskazał, że udzielenie stronie prawa pomocy może również przybrać formę wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Wskazał również, że obecnie wobec skarżącego stosowany jest środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania, co uniemożliwia funkcjonowanie skarżącego w społeczeństwie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie zasadne nie jest.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej "popsa" decyzja o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu pozostawiona jest do uznania Sądu, który może wydać takie rozstrzygnięcie w razie stwierdzenia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednak aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, musi on uprawdopodobnić okoliczności mieszczące się w granicach wspomnianych przesłanek. Użyte w tym przepisie pojęcia nieostre wymagają bowiem skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji skarżącego, względnie gdy okaże się to konieczne, zobrazowania sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów.

Jak trafnie wywiódł Sąd pierwszej instancji we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu skarżący powinien wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Tymczasem zgłoszony w niniejszej sprawie wniosek w istocie nie zawiera żadnego uzasadnienia.

W podobny sposób należy ocenić argumentację podniesioną w zażaleniu. Dokładna analiza treści uzasadnienia zażalenia wskazuje, że w istocie jego autor zmierza do wykazania, iż skarżący zasługuje na przyznanie mu prawa pomocy. Tymczasem, wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, instytucja prawa pomocy i instytucja wstrzymania wykonania aktu administracyjnego są odrębnymi instytucjami prawnymi, których zastosowanie uzależnione jest od wykazania przez stronę postępowania odmiennych przesłanek.

Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 popsa orzekł jak w sentencji.