Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 740/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant Referent – stażysta Urszula Sieradz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia do stanu użyteczności zajęty pas drogowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2012 r. [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w W. Rejon Drogowy w R. (ZDW, organ I instancji) działając na podstawie art. 36 w związku z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19 poz. 115 ze zm., zwana dalej u.d.p.) oraz na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm., zwanej dalej k.p.a.) nakazał A. S. (skarżący, strona) przywrócić do stanu użyteczności sprzed dnia [...] lutego 2011 r. pas drogi wojewódzkiej nr [...], na który składają się działki drogowe o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...] i [...] w miejscowości P. w gminie K. o łącznej powierzchni [...] m2 wskazane w załączniku - szkicu graficznym do niniejszej decyzji, poprzez usunięcie poza pas drogowy wszelkich przedmiotów i naniesień (a w tym zgrzewane przęsła metalowe) w terminie 3 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji. Z uwagi na ważny interes społeczny decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia ZDW podał, że na podstawie decyzji Wojewody [...] (W[...]) Nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, działki nr [...], [...], [...] i [...], stały się własnością Województwa [...], zaś zarządca drogi objął przedmiotowe działki w zarządzanie gruntu po egzekucji administracyjnej przeprowadzonej przez W[...] w dniu [...] lutego 2011 r.

W dniu [...] lutego 2011 r. stwierdzono, że skarżący zajął, bez zezwolenia zarządcy drogi, grunt stanowiący pas drogowy, na który składają się działki drogowe o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...] i [...] w miejscowości P. w gminie K.

o łącznej powierzchni [...] m2, na którym ustawił postument metalowy (pakowarka do węgla) oraz wstawił zgrzewane przęsła ogrodzeniowe metalowe w miejsce rozbieranego ogrodzenia kolidującego z realizacją inwestycji drogowej tj. budową zatoki autobusowej przeznaczonej m.in. dla autobusów dowożących uczniów do Publicznego Gimnazjum w P., znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie skrzyżowania. Wstawienie przęseł przez stronę oraz posadowienie na zajętej części pasa drogowego pozostałych przedmiotów uniemożliwiło dokończenie inwestycji, tj. rozbudowę skrzyżowania drogi wojewódzkiej nr [...] z drogą wojewódzką nr [...] oraz drogą powiatową nr [...] w miejscowości P.

Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. organ I instancji wezwał stronę do wydania

i zaniechania naruszenia posiadania ww. działek w terminie wykonania w ciągu 3 dni od dnia doręczenia wezwania. Wobec niezastosowania się strony do wezwania, organ wszczął przedmiotowe postępowanie. W toku postępowania skarżący wniósł o: dołączenie do postępowania akt sprawy [...] Sądu Rejonowego w R., zawieszenie prowadzonego postępowania do czasu rozstrzygnięcia wskazanego postępowania przed sądem powszechnym i dopuszczenie dowodu z wyjaśnień strony oraz świadków K. B. i T. D. ZWM podjął czynności w zakresie dopuszczenie dowodu z zeznań świadków i wyjaśnień strony, jednakże zarówno świadkowie wskazani przez skarżącego, jak też ustaleni przez organ (M. J. i J. D.) oraz sam skarżący nie stawili się na wezwanie.

Dodatkowo organ I instancji podniósł, iż z notatki służbowej z dnia [...] stycznia 2012 r. spisanej przez funkcjonariusza Policji M. M., dotyczącej zajęcia przez skarżącego pasa drogowego w dniu [...] lutego 2011 r. wynika, że w czasie interwencji strona przyznała się do rozbiórki części ogrodzenia placu budowy. Ponadto właściciel gruntów (W[...]) wystąpił z powództwem o przywrócenie naruszonego posiadania ww. działek gruntu opisanych w niniejszej decyzji, wskutek czego Sąd Rejonowy w R. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r., orzekł o odrzuceniu pozwu z uwagi na brak kognicji sądu powszechnego.

Na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego ZDW bezsprzecznie ustalił, iż skarżący zajął ww. działki stanowiące pas drogi wojewódzkiej

i ustawił w pasie drogowym m.in. pakowarkę do węgla oraz zamontował zgrzewane przęsła ogrodzeniowe metalowe w miejsce rozbieranego ogrodzenia kolidującego

z realizacją inwestycji drogowej, umieścił w przedmiotowej części pasa inne przedmioty, zaś zajęcie to zostało dokonane bez wymaganego prawem zezwolenia. Ponadto zajęcia pasa drogowego uniemożliwia dokończenie inwestycji drogowej i stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Powyższe stanowiło podstawę wydania decyzji w przedmiocie nakazania przywrócenia pasa drogowego do stanu użyteczności sprzed dnia [...] lutego 2011 r.

Nadanie niniejszej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a. organ uzasadnił ważnym interesem społecznym, na który składają się zarówno względy dotyczące dokończenia realizacji inwestycji z zakresu dróg publicznych (wybudowaniem zatoki autobusowej dla autobusów dowożących uczniów do Publicznego Gimnazjum w P. znajdującego się w pobliżu rozbudowywanego skrzyżowania), a także względy bezpieczeństwa ruchu drogowego, w tym ruchu pieszego. Wyjaśnił w tym zakresie, iż wybudowanie zatoki autobusowej oraz pozostałej części skrzyżowania przedmiotowych dróg niewątpliwie zmniejszy zagrożenie wypadków drogowych i leży w interesie społecznym ogółu mieszkańców.

Odwołanie na powołane rozstrzygnięcie złożył skarżący wnioskując

o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wydanemu rozstrzygnięciu postawił zarzut naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego tj.:

1. art. 7 - 9, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, błędne ustalenie, że rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w R. w sprawie [...] w przedmiocie uzgodnienia treści księgi wieczystej skarżącego nie będzie miało wpływu na zmianę przedmiotowej decyzji; zaniechanie ustalenia, czy w niniejszej sprawie organowi I instancji przysługuje prawo własności do gruntu (pasa drogowego) w sytuacji istniejącego sporu co do prawa własności części nieruchomości, na której usytuowano pas drogowy; zaniechanie przeprowadzenia dowodu z zeznań wnioskowanych świadków na okoliczność ustalenia, czy znajdujące się na terenie pasa drogowego urządzenia skarżącego uniemożliwiają realizację inwestycji drogowej oraz czy istniejące w pasie drogowym obiekty budowlane i urządzenia niezwiązane z gospodarką drogową lub obsługą ruchu powodują zagrożenia i utrudnienia ruchu drogowego i zakłócają wykonywanie zadań zarządu drogi;

2. art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a. przez odmowę zawieszenia postępowania, pomimo iż rozstrzygnięcie wydane przez Sąd Rejonowy w R. w sprawie [...] ustalające prawo własności do części nieruchomości oznaczonych nr [...], [...], [...] i [...] o powierzchni [...] m2 będzie miało znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy;

3. art. 38 ust. 1 u.d.p., poprzez zaniechanie ustalenia, czy nie zachodzą przesłanki uprawniające skarżącego do pozostawienia urządzeń i obiektów

w dotychczasowym stanie.

Decyzją znak [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (Kolegium, organ Odwoławczy), działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a., orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.

Organ odwoławczy podał, iż na potrzeby realizacji inwestycji drogowej objętej decyzją W[...] z dnia [...] lipca 2009 r. przeznaczone zostały m.in. działki ewidencyjne

z obrębu [...]-P. o numerach: [...] i [...] (powstałe z podziału działek nr [...]

i nr [...]) stanowiące dotychczas własność osób fizycznych, [...] (powstała

z podziału działki nr [...]) stanowiąca dotychczas własność skarżącego i [...] - stanowiąca dotychczas własność Gminy K. Na podstawie ww. decyzji W[...] działki te z mocy prawa stały się własnością Województwa [...]. Z wypisu

z rejestru gruntów, sporządzonego według stanu z dnia [...] października 2012 r. wynika, że przedmiotowe działki oznaczone są symbolem "dr," a więc stanowią drogi,

a ich właścicielem jest Województwo [...]. Powyższe potwierdza treść księgi wieczystej KW nr [...].

Następnie wywiódł, iż ze sporządzonych w dniu [...] lutego 2011 r. protokołów

z czynności egzekucyjnych prowadzonych z urzędu przez W[...] wynika, że dokonano odebrania, od dotychczasowych właścicieli, działek o numerach: [...], [...], [...]

i [...] położonych w miejscowości P., na rzecz organu I instancji, po czym egzekutor przystąpił do demontażu klinkierowego ogrodzenia znajdującego się na działkach. W dniu egzekucji zdemontowano część ogrodzenia, zaś pozostały teren ogrodzono siatką. Następnie w dniu [...] lutego 2011 r. skarżący dokonał zajęcia części placu budowy przeznaczonego pod ww. inwestycję. Powyższe zajęcie polegało na rozebraniu części ogrodzenia postawionego przez ZDW, gdyż skarżący uznał, że zostało ono postawione na jego działce bezprawnie. Ponadto, podczas wizji w terenie (w dniu [...] czerwca 2011 r.) stwierdzono, że przeznaczone do rozbiórki istniejące ogrodzenie należące do Województwa [...] zostało przez stronę uzupełnione przęsłami ogrodzeniowymi z siatki stalowej zgrzewanej (7 przęseł), co uniemożliwia wejście na część placu budowy. Na zajętym nielegalnie placu budowy właściciel składu opału ustawił postument stalowy ważący około 1 tony i położył transparent protestacyjny wykonany z płyty pilśniowej, desek i krawędziaków drewnianych. Uczestniczący w wizji oświadczyli, że obecna sytuacja uniemożliwia wznowienia robót budowlanych związanych z dokończeniem inwestycji drogowej.

Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Kolegium uznało, iż

w dniu [...] lutego 2011 r. skarżący dopuścił się bezprawnego zajęcia pasa drogowego drogi publicznej mieszczącego się w granicach części działek nr: [...], [...], [...]

i nr [...] (z obrębu [...]-P.), objętych decyzją W[...] z dnia [...] lipca 2009 r.

o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Zajęcie to dokonane zostało bez zezwolenia zarządcy drogi. Tym samym, spełniona została dyspozycja przepisu art. 36 u.d.p. uprawniająca organ administracji publicznej do wydania decyzji nakazującej stronie przywrócenie pasa drogowego do stanu poprzedniego, tj. do stanu sprzed dnia [...] lutego 2011 r., kiedy to doszło do niezgodnego z prawem zajęcia.

Odnosząc się do argumentów odwołania organ odwoławczy ocenił, że nie sposób przychylić się do stanowiska strony, jakoby dokonane zajęcie polegające na umieszczeniu w pasie drogowym urządzeń i obiektów nie powodowało zagrożenia

i utrudnienia ruchu drogowego. Powyższe wynika w szczególności z faktu, iż ww. działki przeznaczone zostały, zgodnie z decyzją W[...] z dnia [...] lipca 2009 r., na potrzeby realizacji inwestycji drogowej, zaś dokonane przez stronę zajęcie części pasa drogowego wstrzymało realizację tej inwestycji. Istotne w tym kontekście jest stwierdzenie zawarte w protokole z rozpoczęcia czynności odbiorowych dla ww. inwestycji (z dnia [...] sierpnia 2011 r.), gdzie odnotowano opinię projektanta, że pozostawienie istniejącego ogrodzenia w działkach [...] i [...] stwarza zagrożenie bezpieczeństwa ruchu, a w szczególności dla ruchu pieszego.

Zauważył także, iż w sprawie nie doszło do uchybień w zakresie postępowania dowodowego i wyjaśniającego. ZDW wzywał bowiem wskazane przez stronę osoby do stawienia się celem przesłuchania, jednakże wezwania te pozostały bez odpowiedzi. Co więcej, na wyznaczone terminy przesłuchań nie stawił się również sam skarżący. Wyjaśnił także, iż prowadzone przez sąd powszechny postępowanie w sprawie uzgodnienia stanu prawnego nieruchomości stanowiącej własność odwołującego się (KW nr [...]), nie będącej przedmiotem niniejszego postępowania oraz księgi wieczystej KW nr RAI [...], nie zmienia faktu, iż zajęte działki znajdują się

w pasie drogowym. Podał jednocześnie, że w ww. księdze wieczystej prowadzonej dla przedmiotowych działek [...], ...], [...] i [...] jako właściciel ujawnione jest Województwo [...]. Ponadto brak w księdze wieczystej nierozpatrzonych wzmianek mogących poddać w wątpliwość stan prawny nieruchomości.

Skargę na powołaną decyzję do sądu administracyjnego złożył skarżący wnioskując o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz powielając zarzuty prezentowane na etapie postępowania odwoławczego. Podał nadto, iż Kolegium nie wykonało wskazań wynikających z art. 138 k.p.a. nakazujących ponowne merytoryczne rozpoznanie niniejszej sprawy i podtrzymało argumentację organu I instancji, którą uznało za własną. W konsekwencji zarzuty dotyczyły braku ustalenia wszechstronnego stanu faktycznego w niniejszej sprawie i błędnego uznania, że wymienione działki stanowią własność Województwa [...] na podstawie prawomocnej decyzji

z dnia [...] lipca 2009 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Autor skargi zakwestionował brak ustaleń na okoliczność, czy istniejące w pasie drogowym obiekty budowlane i urządzenia niezwiązane z gospodarką drogową lub obsługą ruchu powodują zagrożenia i utrudnienia ruchu drogowego i zakłócają wykonywanie zadań zarządu drogi. Ustalenie tych informacji według skarżącego wymagało wiadomości specjalnych.

Uznał on również w skardze, iż znajdujące się na wymienionych działkach urządzenia i obiekty nie powodują zagrożenia i utrudnienia ruchu drogowego. Nie zakłócają także wykonywania zadań zarządu dróg. Urządzenia te znajdują się na gruncie od 2006 r. i do chwili obecnej nie stworzyły żadnego zagrożenia dla uczestników ruchu drogowego. Znajdują się one w znacznej odległości od krawędzi jezdni oraz od miejsca postoju autobusów szkolnych. Z tych względów uznał, że brak jest podstaw do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało argumentację przedstawioną

w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, bądź też celowości, nie rozpatruje również sprawy, kierując się zasadami współżycia społecznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1402/06, publ. LEX nr 360233). Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Istotę sporu w przedmiotowej sprawie stanowi ustalenie, czy skarżący samowolnie dopuścił się zajęcia pasa drogowego – działek objętych decyzją W[...] z dnia [...] lipca 2009 r. o pozwoleniu na realizację inwestycji drogowej, w konsekwencji czego organy orzekły nakaz przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowił przepis art. 36 u.d.p., zgodnie z którym w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami podanymi w tym zezwoleniu, właściwy zarządca drogi orzeka, w drodze decyzji administracyjnej, o jego przywróceniu do stanu poprzedniego. Przepisu tego nie stosuje się w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami podanymi w tym zezwoleniu, wymagającego podjęcia przez właściwy organ nadzoru budowlanego decyzji

o rozbiórce obiektu budowlanego.

Przepis ten statuuje odpowiedzialność administracyjną z tytułu samowolnego zajęcia pasa drogowego lub samowolnego naruszenia pasa drogowego. Pojęcia te nie są tożsame i nie mogą być stosowane zamiennie. Samowolne zajęcie pasa drogowego oznacza zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Przypomnieć należy, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg może być dokonane tylko za zgodą zarządcy drogi, który ma prawo rozważenia (biorąc pod uwagę okoliczności istotne z punktu widzenia ochrony dróg publicznych) możliwości wyrażenia zgody na to zajęcie, a także określenia warunków zajęcia – odpowiednich do okoliczności (art. 40 u.d.p.). Jeśli strona wyraża wolę umieszczenia w pasie drogowym określonych obiektów, to zobowiązana jest do wystąpienia z wnioskiem o wydanie stosownego zezwolenia.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż na podstawie decyzji W[...] z dnia [...] lipca 2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającą na realizację inwestycji drogowej, Województwo [...] przejęło m.in. własność działek [...], [...], [...], [...] z przeznaczeniem na realizację skrzyżowania dróg wojewódzkich [...]

i [...] oraz drogi powiatowej w miejscowości P. Przejęcie ww. działek m. in. od skarżącego nastąpiło w dniu [...] lutego 2011 r.

Nie budzi także wątpliwości Sądu udokumentowana w materiale dowodowym sprawy okoliczność, iż w dniu [...] lutego 2011 r. skarżący dokonał bezprawnego zajęcia działek [...], [...], [...], [...] stanowiących pas drogowy drogi wojewódzkiej [...]. Powyższe potwierdzają notatki służbowe sporządzone w dniu [...] lutego 2011 r. przez J. D. i M. J. pracowników Przedsiębiorstwa Usługowego "[...]" (k. [...] i [...] akt administracyjnych), wskazujące, iż ustawiony przez ZDW płot został przez pracowników i szefa składu budowlanego (węglowego) uzupełniony (w brakujące luki starego płotu) przęsłami z siatki zgrzewanej. Między stary i nowy płot postawiono traktor i coś metalowego. Powyższe potwierdzone zostało w czasie oględzin na gruncie w dniu [...] czerwca 2011 r. W protokole z ww. czynności (k. [...] akt administracyjnych) wskazano, iż część placu budowy – około [...] m2 działki [...], [...], [...], [...] jest

w posiadaniu skarżącego, który poprzez przegrodzenie placu budowy powiększył sobie powierzchnię składu opału i materiałów budowlanych. Wykonane przez organ I instancji ogrodzenie z siatki – placu budowy – zostało przewrócone na długości ponad 30 m. Przeznaczone do rozbiórki ogrodzenie należące do Województwa [...] zostało przez skarżącego uzupełnione przęsłami ogrodzeniowymi z siatki stalowej zgrzewanej (7 przęseł), co uniemożliwia wejście na część placu budowy. Na zajętym nielegalnie placu skarżący ustawił postument stalowy ważący około 1 tony oraz transparent protestacyjny. Powyższe okoliczności potwierdza również notatka służbowa sporządzona w dniu [...] stycznia 2012 r. przez funkcjonariusza Policji określając, iż skarżący rozebrał postawione przez "Gminę" ogrodzenie, gdyż zostało ono postawione bezprawnie.

W tej sytuacji właściwym było działanie organu I instancji wzywające skarżącego (wezwanie z dnia [...] czerwca 2011 r.) do wydania zajętych działek i zaniechania naruszenia posiadania. Prawidłowym było również wobec braku reakcji strony na ww. wezwanie, wszczęcie niniejszego postępowania i w konsekwencji wydanie w trybie art. 36 u.d.p., decyzji nakazującej przywrócenie zajętego pasa drogi do stanu poprzedniego sprzed dnia [...] lutego 2011 r.

Należy w tym miejscu podkreślić, iż decyzja oparta na powołanym przepisie jest tzw. decyzją związaną, co oznacza, że w razie wystąpienia uregulowanych w nim przesłanek istnieje obowiązek właściwego organu wydania omawianego nakazu. Wydanie decyzji nie jest ograniczone żadnym terminem liczonym od dnia naruszenia (por. wyrok NSA – Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 17 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA/Ka 495/01, niepublik.).

Odnosząc się do argumentów skargi Sąd stwierdza, iż stan faktyczny sprawy ustalony został na podstawie pełnego materiału dowodowego tj. decyzji W[...] z dnia [...] lipca 2009 r., wypisu z ewidencji gruntów z dnia [...] października 2012 r. oraz wypisu z księgi wieczystej KW nr [...]. Skarżący został prawidłowo powiadomiony o wszczęciu niniejszego postępowania, był jego stroną, miał zatem możliwość uczestniczenia w tym postępowaniu i np. zgłaszania wniosków dowodowych. Warto w tym miejscu podkreślić, iż skarżący posiadał przymiot strony także w postępowaniu zakończonym wydaniem przez W[...] decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej i decyzji tej nie zaskarżył.

Twierdzenia skarżącego dotyczące kwestionowania posiadania przez Województwo [...] własności działek i granicy działek są gołosłowne, nie poparte żadnymi dokumentami – przeciwnie przedstawiony przez organ I instancji wypis z księgi wieczystej argumentom tym przeczy. W toku postępowania przed organami administracyjnymi skarżący nie przedstawił treści pozwu, treści postanowienia, ani wypisu z własnej księgi wieczystej, nie wykazał też, iż sporządzone zostały opinie biegłych, co do pomyłki działek. W postępowaniu sądowoadministracyjnym Sąd nie może zweryfikować ww. okoliczności, nie ma bowiem możliwości przeprowadzenia dowodu z akt sprawy [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w R.

Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, ustalenia faktyczne organów obu instancji spełniają także wymogi wynikające z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz nie podważają zasady budowania zaufania obywateli do organów państwa wyrażonej

w art. 8 k.p.a. W szczególności orzekające w sprawie organy administracji publicznej podjęły wystarczające kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W ocenie Sądu w sposób wyczerpujący organy te także zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz wydały rozstrzygnięcia na podstawie całokształtu tego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Na zmianę takiej oceny nie mogły wpłynąć argumenty strony skarżącej dotyczące toczącego się postępowania sądowego. Należy podkreślić, że przepis art. 80 k.p.a. w doktrynie prawa administracyjnego powszechnie uznaje się za statuujący zasadę tzw. swobodnej oceny dowodów rozumianą w ten sposób, iż jest nią taka ocena, która wywiedziona po przeanalizowaniu całości materiału dowodowego, nie przekracza granic doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd na podstawie o art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.