Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 4784/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 58
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 1420/20 w sprawie ze skargi A.R. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez A.R. jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 1420/20, którym oddalono skargę A.R. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] 2020r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:

Decyzją z dnia [...] 2019 r. nr [...] Ś. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wymierzył A.R. administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł, za prowadzenie działalności w zakresie wytwarzania odpadów, bez wpisu do rejestru podmiotów wprowadzających produkty, produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami, prowadzonego przez marszałka województwa.

Przesyłka zawierająca powyższą decyzję została do skarżącego nadana w placówce pocztowej w dniu [...] 2019 r. na adres: ul. G. [...], [...] Ł., A.R. Rzeczona przesyłka, po dwukrotnym awizowaniu w dniach [...] 2019 r. (zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki wraz z informacją o możliwości odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata) i [...] 2019 r. została zwrócona do nadawcy w dniu [...] 2020 r. z adnotacją, że adresat nie odebrał awizowanej przesyłki w terminie.

Decyzja Ś. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska stała się ostateczna w dniu [...] 2020 r.

W piśmie z dnia [...] 2020 r. (złożonym osobiście w siedzibie Ś. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska) skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od ww. decyzji. Podniósł, że uchybił powyższemu terminowi bez własnej winy, z przyczyn zdrowotnych. Wyjaśnił, że nie był w stanie (zdrowotnym) odebrać przesyłki pocztowej, a o fakcie wydania decyzji Ś. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska dowiedział się w dniu [...] 2020r., gdy skontaktował się z nim inspektor w celu ustalenia sposobu uregulowania wymierzonej kary. W załączeniu skarżący przesłał zaświadczenie lekarskie potwierdzające, że jest przewlekle chory wraz z zaleceniem lekarskim i informacją o okresie zwolnienia związanego z problemami kręgosłupa i przewlekłą cukrzycą. Jednocześnie wniósł odwołanie od decyzji z dnia [...] 2019 r.

Postanowieniem z dnia [...] 2020 r., nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska, odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Ś. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] 2019 r.

Organ stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił, aby uchybienie terminu do wniesienia tego odwołania nastąpiło bez jego winy (art. 58 § 1 k.p.a.). Wyjaśnił, że brak winy w nieterminowym dokonaniu czynności występuje w przypadku, kiedy jej wykonanie stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Przeszkody te zaś, powodujące uchybienie terminu, powinny mieć charakter obiektywny, niezależny od zainteresowanego oraz trwać przez cały bieg terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej (jak np. nagła choroba, powódź, pożar). W ocenie organu żadna z takich przeszkód w niniejszej sprawie nie nastąpiła. Nadto, jak niezależnie podniósł organ, choć nie neguje choroby strony, przedstawione przez nią dowody - zalecenia lekarskie - datowane na okresy: [...] 2019 r. - [...] 2019 r; [...] 2019 r. - [...] 2019 r.; [...] 2019 r. - [...] 2019 r.; [...] 2020 r. - [...] 2020 r., oznaczają, iż skarżący w ustawowym terminie miał możliwość złożenia odwołania. Przedmiotowa przesyłka pocztowa z zaskarżoną decyzją została bowiem nadana w placówce pocztowej w dniu [...] 2019 r. i była w niej przechowywania przez okres 14 dni, zatem do dnia [...] 2020 r., kiedy to zwrócono ją do nadawcy. W tym okresie strona nie przebywała na zwolnieniu lekarskim, miała zatem możliwość odebrania przesyłki pocztowej, a nawet, mogła skorzystać z pomocy osób trzecich (np. któregokolwiek z dorosłych domowników skarżącego) celem złożenia odwołania w terminie.

Organ stwierdził jednocześnie, że skarżący nie dopełnił drugiego z wymogów, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a., zgodnie z którym prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Wskazał, że nawet gdyby uznać fakt, że strona dowiedziała się o decyzji w dniu [...] 2020 r., a tym samym powzięła wiadomość o uchybieniu terminowi w ww. dniu, to termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania upłynął w dniu [...] 2020 r. Natomiast akta sprawy wskazują, że przedmiotowy wniosek został złożony w dniu [...] 2020 r. W rezultacie bezspornym jest, że strona nie zachowała ustawowego 7-dniowego terminu na wniesienie prośby o przywrócenie terminu do złożenia odwołania.

Powyższe postanowienie A.R. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając mu:

- naruszenie art. 58 k.p.a przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż do uchybienia terminu doszło jedynie z powodu jego sytuacji zdrowotnej, a wniosek o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem złożony został w terminie 7 dni od dnia dowiedzenia się przez niego o wydaniu decyzji;

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, iż skarżący dowiedział się o fakcie wydania decyzji w dniu [...] 2020 r., podczas gdy dowiedział się o jej wydaniu w dniu [...] 2020 r., gdy skontaktował się ze skarżącym inspektor ze Ś. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. celem ustalenia sposobu uregulowania wymierzonej kary, na którą to datę skarżący wskazał w uzasadnieniu wniosku.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Ś. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] 2019 r.

W uzasadnieniu skargi podniósł, iż jest przewlekle chory, leczy się neurologicznie w związku ze schorzeniami kręgosłupa, które uniemożliwiają mu normalne funkcjonowanie. Dodatkowo cierpi na zaawansowaną cukrzycę, która także wielokrotnie nie pozwala mu normalnie funkcjonować. Jednocześnie przedłożył dokumenty potwierdzające jego zły stan zdrowia oraz liczne pobyty w szpitalach, które, w jego ocenie, miały uzasadniać wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Wskazał także, iż omyłkowo w piśmie podał drugą datę, a to [...] 2020 r., lecz z uzasadnienia wniosku wprost wynikało, iż właściwą jest data [...] 2020 r. Przyznał, że znany jest mu zapis § 2 art. 58 k.p.a., stąd miał wiedzę o 7-dniowym terminie na złożenie odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu i termin ten zachował, składając wniosek w dniu [...] 2020 r., tj. w 6 dniu od dnia powzięcia wiedzy o wydaniu decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Nadto stwierdził, że niezrozumiały jest zarzut błędnego ustalenia daty początkowej biegu terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, w przypadku gdy sam skarżący taką datę podał w treści odwołania. Natomiast odnosząc się do wniosku o przesłanie przez Ś. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska notatki na okoliczność stwierdzenia daty kontaktu z inspektorem oraz zachowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania organ wyjaśnił, że przedmiotowa notatka nie stanowi akt postępowania administracyjnego, na podstawie których wydano decyzję z dnia [...] 2019 r. Notatka została sporządzona w dniu [...] 2020 r. przez Wydział [...] przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Jednak, nawet gdyby uznać fakt, że skarżący dowiedział się o istnieniu decyzji w dniu [...] 2020 r. to nie uprawdopodobnił, aby uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy.

Wyrokiem z dnia 29 września 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 1420/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A.R.

W motywach uzasadnienia Sąd I instancji stwierdził, że przesyłka pocztowa była wysłana w dniu [...] 2019 r. i dwukrotnie awizowana przez operatora pocztowego (w dniu [...] 2019 r. i w dniu [...] 2019 r.). Korespondencja nie została przez skarżącego podjęta wskutek czego nastąpił jej zwrot do organu w dniu [...] 2020 r. Organ zasadnie zatem uznał, że doręczenie decyzji nastąpiło w trybie art. 44 k.p.a. w dniu [...] 2020 r. W tych okolicznościach, termin na skuteczne wniesienie odwołania, zgodnie z zawartym w powyższej decyzji pouczeniem - 14 dni na wniesienie odwołania od daty doręczenia decyzji - upłynął w dniu [...] 2020 r.

W ocenie Sądu I instancji organ prawidłowo stwierdził, że skarżący nie wykazał przesłanek wynikających z art. 58 § 1 i 2 k.p.a, bowiem z czterech przesłanek wypełnił tylko dwie, tj. wniósł prośbę o przywrócenie terminu i dopełnił czynności, dla której był ustanowiony termin (wniósł odwołanie w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu). Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu nie zawiera jednak uprawdopodobnienia, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy. Za takie uprawdopodobnienie nie można bowiem uznać stwierdzenia skarżącego, że jest osobą przewlekle chorą, której dolegliwości zdrowotnie uniemożliwiły mu podjęcie przedmiotowej czynności. Skarżący nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów uzasadniających jego oczywistą niedyspozycję zdrowotną w omawianym okresie, tj. od dnia [...] 2019 r. do dnia [...] 2020 r. Przedłożone do odwołania informacje "zalecenia lekarskie" nie wskazują, iż spóźnienie w złożeniu przez A.R. odwołania nastąpiło bez jego winy.

Sąd I instancji zaznaczył, że organ trafnie wskazał, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że o braku winy w dochowaniu terminu, można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku na czas było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym przeszkoda powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Przeszkoda ta ma być od strony niezależna, trudna do przezwyciężenia. Przepis art. 58 k.p.a. nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia, co oznacza, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Brak winy w uchybieniu terminu podlega ocenie z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Z tego też względu Sąd I instancji uznał za całkowicie zasadne stanowisko organu, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka umożliwiająca uznanie braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji. Podkreślił, że w okresie awizowania przedmiotowej przesyłki ([...] 2019r. do [...] 2020r.) skarżący nie przebywał na zwolnieniu lekarskim. Miał zatem możliwość jej odebrania stąd też niezłożenie odwołania w ustawowym terminie nie było spowodowane zaistnieniem przeszkody nie do przezwyciężenia. Tym samym skarżący nie obalił wynikającego z art. 44 k.p.a. domniemania doręczenia. W ocenie WSA samo przekonanie skarżącego o słuszności jego stanowiska nie może być podstawą uwzględnienia przedmiotowego wniosku.

Nadto, Sąd I instancji stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, że prośba o przywrócenie terminu została wniesiona w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Zdaniem WSA i w tym zakresie skarżący uchybił terminowi gdyż, powziąwszy wiedzę o wydanej decyzji w dniu [...] 2020 r. (str. 2 odwołania), wniosek o przywrócenie terminu winien był złożyć najpóźniej w dniu [...] 2020 r., a uczynił to dopiero w dniu [...] 2020 r. Późniejsze powoływanie się na omyłkę pisarską jest, w ocenie WSA, próbą konwalidacji tego stanu rzeczy. Jednak, nawet gdyby przyjąć, iż rzeczywiście wystąpiła li tylko omyłka pisarska, to i tak, na co zasadnie zwrócił uwagę organ, powyższe nie miało znaczenia dla kwestii zasadności wniosku, albowiem skarżący nie wykazał okoliczności uprawdopodabniających jego brak możliwości w złożeniu odwołania w terminie.

Od powyższego wyroku A.R., reprezentowany przez adwokata, wniósł skargę kasacyjną zarzucając mu:

- obrazę prawa materialnego, mającą wpływ na treść orzeczenia, a to art. 58 k.p.a przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy skarżący A.R. wykazał, iż do uchybienia terminu doszło jedynie z powodu jego sytuacji zdrowotnej, która była przyczyną uniemożliwiającą mu odebranie skierowanej do niego przesyłki poleconej, na okoliczność czego przedłożył dokumenty dotyczące jego stanu zdrowia, a wniosek o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem złożony został w terminie 7 dni od dnia dowiedzenia się przez niego o wydaniu decyzji;

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, iż stan zdrowia skarżącego umożliwiał mu odebranie przesyłki kierowanej do niego przez Ś. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, podczas gdy jego stan zdrowia i przewlekła choroba uniemożliwił mu odbiór przesyłki i była jedyną przyczyną, która doprowadziła do jej nieodebrania;

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, iż skarżący dowiedział się o fakcie wydania decyzji w dniu [...] 2020 r., podczas gdy dowiedział się o jej wydaniu w dniu [...] 2020 r., gdy skontaktował się ze skarżącym inspektor ze Ś. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. celem ustalenia sposobu uregulowania wymierzonej kary, a na którą to datę skarżący wskazał w uzasadnieniu wniosku.

Wobec podniesionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Ś. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Nadto wniósł o zwrócenie się do Ś. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. o przesłanie notatki sporządzonej przez inspektora urzędu, który prowadzi sprawę, lub który kontaktował się telefonicznie ze skarżącym w dniu [...] 2020 r., na stwierdzenie faktu daty tego kontaktu oraz zachowania przez skarżącego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 – powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.

Z powyższego przepisu wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1812/18, wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie wystąpiła.

Przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym należy, że przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne. Jeżeli przepis prawa składa się z kilku jednostek redakcyjnych, wówczas zarzucane naruszenie należy powiązać z jego konkretną jednostką redakcyjną. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd II instancji do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa. Bowiem ze względu na ograniczenia wynikające z regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować podstaw skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować (por. wyrok NSA z dnia z dnia 16 lutego 2022 r., sygn. akt III OSK 2425/21, CBOSA). Nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna ww. wymogów nie spełnia.

Skarżący kasacyjnie zarzucił wyrokowi Sądu I instancji obrazę prawa materialnego, mającą wpływ na treść orzeczenia, a to art. 58 k.p.a., przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż do uchybienia terminu doszło jedynie z powodu jego sytuacji zdrowotnej, która była przyczyną uniemożliwiającą mu odebranie skierowanej do niego przesyłki poleconej, na okoliczność czego przedłożył dokumenty dotyczące jego stanu zdrowia, a wniosek o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem złożony został w terminie 7 dni od dnia dowiedzenia się przez niego o wydaniu decyzji.

Wyjaśnić należy, że ww. przepis ma charakter prawa procesowego, a nie materialnego. Uchybienie przez sąd przepisom regulującym postępowanie organów administracji publicznej ma charakter pośredni i wynikać może jedynie z uchybienia przez Sąd I instancji przepisom p.p.s.a. Oznacza to, że procedując wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje przepisów k.p.a., lecz kontroluje, czy postępowanie organów odpowiadało tym przepisom. W konsekwencji zarzucając naruszenie przepisów k.p.a. skarżący kasacyjnie powinien powiązać je z naruszeniem przez Sąd I instancji odpowiednich przepisów postępowania sądowoadministracyjnego – czego nie uczynił. Co istotne art. 58 k.p.a. zawiera § 1- § 3, natomiast skarżący kasacyjnie nie sprecyzował, która z tych jednostek redakcyjnych została, w jego ocenie naruszona. Nie można też zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że art. 58 k.p.a. nie był w sprawie stosowany. Będące przedmiotem kontroli Sądu I instancji postanowienie Głównego Inspektora Środowiska z dnia [...] 2020 r. zostało bowiem wydane na podstawie art. 58 § 1 k.p.a.

Skarżący kasacyjnie podniósł też zarzuty wskazujące na błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i mające wpływ na jego treść, przy czym zarzutów tych nie powiązał z naruszeniem jakiegokolwiek przepisu. Także w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzuty sformułowano jedynie w sposób opisowy bez wskazania konkretnych przepisów prawa procesowego.

Brak prawidłowego wskazania przez fachowego pełnomocnika podstaw kasacyjnych w zasadzie uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę zaskarżonego wyroku. Jak już wyżej wyjaśniono Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do zastępowania strony skarżącej we wskazywaniu podstaw kasacyjnych skargi i ich precyzowania, w tym także do dokonywania ich swoistej "rekonstrukcji" na podstawie treści (uzasadnienia) pisma procesowego strony skarżącej. Zamiar oparcia skargi na określonej podstawie kasacyjnej powinien być każdorazowo wyrażony wprost, także poprzez precyzyjne wskazanie przepisów prawa materialnego lub procesowego, które miały zostać naruszone przez Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku prawidłowego formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej. Należy bowiem mieć na uwadze, że wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej, zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Właśnie to ryzyko powinno uzasadniać stanowisko, że Naczelny Sąd Administracyjny nie ma w ogóle prawa do formułowania zarzutów za stronę skarżącą. Jedyne, co można uznać za dopuszczalne – mając na uwadze treść uchwały pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSA WSA 2010/1, poz. 1, zgodnie z którą przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które (zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną) zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych – to rozpoznanie skargi w kontekście konkretnego przepisu wskazanego w jej uzasadnieniu, o ile oczywiście powołany przepis koreluje z rozstrzygnięciem sądu I instancji (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2021 r., sygn. akt III OSK 4469/21, CBOSA).

Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a.