Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 132/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 129 ust. 3, art. 23 ust. 1a
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 10 ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 134 poz 779
law: Ustawa z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw.
article: par. 8 ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 102 poz 946
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Renata Detka, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 marca 2015r. sprawy ze skargi "M." Sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 15 grudnia 2014r. znak: [...] w przedmiocie kosztów badania sprawdzającego automatu do gier o niskich wygranych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2014 r. znak: [...], Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 22 października 2014 r. znak: [...] w przedmiocie obciążenia M. Sp. z o.o. kosztami postępowania powstałymi z tytułu wykonania badania sprawdzającego automatu do gier o niskich wygranych C. nr fabr. [...], nr poświadczenia rejestracji [...] w kwocie 900 zł.

W uzasadnieniu podniesiono, że powyższe badanie związane było bezpośrednio z prowadzonym postępowaniem w sprawie cofnięcia rejestracji przedmiotowego automatu, które zakończyło się wydaniem rozstrzygnięcia w dniu 9 października 2014 r., znak: [...].

Postanowieniem z dnia 30 lipca 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego wystąpił do Spółki M. z wezwaniem do poddania badaniu sprawdzającemu opisanego wyżej automatu do gier przez upoważnioną przez Ministra Finansów jednostkę badającą, tj. Laboratorium Celne Izby Celnej w P. Ustalenia zawarte w opinii z dnia 8.09.2014r., z której wynikało, że poddany badaniu automat do gier nie spełnia określonych przepisami ustawy o grach hazardowych, w tym art. 129 ust. 3, wymogów w zakresie maksymalnej stawki za grę oraz maksymalnej jednorazowej wygranej, legły u podstaw wydanego przez organ I instancji, postanowienia z dnia 22 października 2014 r.

W zażaleniu Spółka zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego poprzez zastosowanie w niniejszej sprawie ustawy o grach hazardowych, w szczególności dokonanie badania pod kątem art. 129 ust. 3 tej ustawy, który podobnie jak cała ustawa, został wprowadzony do polskiego porządku prawnego w sposób niegodny z prawem polskim i unijnym i nie może być stosowany. W zażaleniu podniesiono ponadto zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 23b ust. 5 ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 267 § 1 pkt 4, art. 269, art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej z uwagi na brak notyfikacji art. 23b ust. 5 ustawy o grach hazardowych Komisji Europejskiej.

Organ II instancji utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy stwierdził, że przepisy art. 129 ust. 1 i 3 ustawy o grach hazardowych nie są przepisami technicznymi w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące społeczeństwa informacyjnego. Przepis art. 129 ust. 3 cyt. ustawy, jako zawierający definicję gier na automatach o niskich wygranych, nie ustala bowiem warunków uniemożliwiających prowadzenie gier na automatach poza kasynami i salonami gier albo mogących wpływać na sprzedaż takich automatów. Przepis ten definiuje pojęcie gry na automatach o niskich wygranych, a nie samego automatu.

Zdaniem organu prawidłowość powyższego rozumowania potwierdza wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 19 lipca 2012 r. wydany w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11. Wyrok ten nie daje podstawy do kwestionowania wszystkich przepisów ustawy o grach hazardowych. Trybunał badał bowiem wyłącznie przepisy dotyczące zakazu wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i tylko w tym zakresie orzekł, iż przepisy tej ustawy stanowią potencjalnie przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE, ale tylko w przypadku ustalenia przez sądy krajowe, że przepisy tej ustawy wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwość lub sprzedaż produktów. Model organizacji rynku gier należy zaś do kompetencji państwa członkowskiego.

Z wyroku Trybunału wynika, że przepisy ustawy o grach hazardowych dotyczące koncesji i zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie gier hazardowych, mogłyby ewentualnie być zaliczone do drugiej grupy przepisów technicznych, tj. "innych wymagań" w rozumieniu art. 1 pkt 4 ww. dyrektywy. Pod pojęciem "innych wymagań" Trybunał rozumie zaś wymagania determinujące w sposób istotny skład, właściwość lub sprzedaż produktu. To, czy przepisy ustawy o grach hazardowych odnoszące się do zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych stanowią "inne wymagania" w rozumieniu art. 1 pkt 4 ww. dyrektywy, a tym samym czy stanowią przepisy techniczne, zależy m.in. od tego, czy automaty do gier o niskich wygranych mogą zostać zaprogramowane lub przeprogramowane w celu wykorzystania ich w kasynach jako automaty do gier hazardowych.

Organ wyjaśnił, że wpływ na obrót produktu nie musi występować jedynie na terytorium danego państwa członkowskiego. Skoro zatem pod rządami ustawy o grach hazardowych automaty do gier o niskich wygranych mogą być nadal skutecznie komercjalizowane na ogromnym rynku gier hazardowych poza Polską, a także mogą być komercjalizowane w Polsce (po ich przeprogramowaniu lub bez tej czynności), to tym samym nie można twierdzić, aby doszło do istotnego wpływu na obrót w rozumieniu art. 1 pkt 4 dyrektywy nr 98/34/WE. W tym kontekście organ przytoczył dane z systemu obsługi zgłoszeń celnych i systemu Intrastat w zakresie nabycia i dostaw wewnątrzwspólnotowych, importu i eksportu automatów do gier hazardowych (kody CN 95043010 i CN 95043020). Na tej podstawie ustalił, że jeśli chodzi o nabycie wewnątrzwspólnotowe w latach 2009-12, to w 2010 roku liczba automatów do gier sprowadzonych do Polski spadła w stosunku do roku 2009, by w latach 2011 i 2012 ponownie wzrosnąć. Polskie przepisy w zakresie gier hazardowych na automatach o niskich wygranych nie wpłynęły zatem na destabilizację rynku unijnego w zakresie obrotu automatami do gier.

Jak wynika z treści art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, którym im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Ustawą z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 134, poz. 779), która weszła w życie z dniem 14 lipca 2011 r., wprowadzono do ustawy o grach hazardowych procedurę weryfikacji dotychczasowych rejestracji automatów do gier o niskich wygranych. W art. 11 ust. 1 ustawy zmieniającej przewidziano, że poświadczenia rejestracji dokonane na podstawie dotychczasowych przepisów w celu dopuszczenia do eksploatacji i użytkowania automatów i urządzeń do gier, o których mowa w art. 23a ust. 1 ustawy zmienianej, zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia albo cofnięcia zgodnie z art. 23a ust. 6 i 7 ustawy zmienianej. Przepis art. 11 ust 2 ustawy zmieniającej stanowi zaś, że art. 23a - 23c i 23e ust. 1 i 2 ustawy zmienianej, stosuje się odpowiednio również do eksploatacji automatów i automatów do gier o niskich wygranych przez podmioty prowadzące działalność na podstawie art. 129 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, do czasu wygaśnięcia udzielonego zezwolenia. Zgodnie z dodanym do ustawy o grach hazardowych art. 23a ust. 7, naczelnik urzędu celnego, w drodze decyzji, cofa rejestrację przed jej wygaśnięciem, jeżeli zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie.

Przedmiotowy automat przeszedł wymaganą ustawą procedurę sprawdzającą spełnianie warunków określonych w ustawie. Badanie sprawdzające automat C. nr fabr. [...] przeprowadziło Laboratorium Celne w Izbie Celnej w P. Z opinii tej jednostki z dnia 8.09.2014r. wynika, że automat poddany badaniu nie spełnia wymogów między innymi art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, tj. w zakresie maksymalnej jednorazowej wygranej i maksymalnej stawki za grę (stwierdzono przekroczenia maksymalnej stawki za grę oraz przekroczenie wartości maksymalnej jednorazowej wygranej).

Organ odwoławczy podkreślił, iż w związku z wejściem w życie z dniem 14 lipca 2011 r. ustawy z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw uregulowano m.in. zasady przeprowadzania badań sprawdzających automatów do gier. Koszty tych badań nie mogą przekraczać średnich stawek stosowanych za dany rodzaj badania, zaś w przypadku potwierdzenia w wyniku badania sprawdzającego, że automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie, koszty badania sprawdzającego obciążają podmiot eksploatujący ten automat lub urządzenie (art. 23b ust. 4 i 5 u.g.h.).

Nie zgadzając się ze stanowiskiem odwołującego odnośnie zarzutu naruszenia art. 23b ust. 5 ustawy o grach hazardowych Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że wymieniony przepis stanowiący podstawę prawną rozstrzygnięcia, nie narusza prawa unijnego w zakresie procedury udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych, tj. Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22.06.2008r., z uwagi na notyfikację Komisji Europejskiej projektu ustawy zmieniającej oraz upływ okresu obowiązkowego wstrzymania procedury legislacyjnej w dniu 17.12.2010r.

Zdaniem organu odwoławczego, wysokość kosztów z tytułu wykonania badania sprawdzającego automatu do gier o niskich wygranych C. nr fabr. [...] została ustalona zgodnie z prawem, z uwzględnieniem stawek opłat wynikających z § 1 w zw. z l.p. nr 136 załącznika do rozporządzenia z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie ryczałtowych stawek opłat za badania lub analizy przeprowadzane przez laboratoria celne (Dz.U. Nr 94, poz. 913 ze zm.), zważywszy, na końcowy, jednoznaczny i negatywny wniosek badania sprawdzającego.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na postanowienie z 15 grudnia 2014 r. M. Sp. z o.o. , domagał się jego uchylenia oraz uchylenia postanowienia organu I instancji zarzucając:

1. naruszenie prawa materialnego w postaci zastosowania w niniejszej sprawie przepisów ustawy o grach hazardowych, a w szczególności poczynienie ustaleń pod kątem spełniania przez przedmiotowy automat wymogów przewidzianych w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, a który to przepis, podobnie jak i cała ustawa, został wprowadzony do polskiego porządku prawnego w sposób niezgodny z przepisami krajowymi oraz prawem unijnym i nie może być stosowany,

2. naruszenie przepisów postępowania tj. 23 b ust. 5 ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 267 § 1 pkt 4, 269, 120, 121 § 1 i 122 Ordynacji podatkowej poprzez obciążenie spółkę M. kosztami badania sprawdzającego, w sytuacji gdy czynność taka nie może stanowić dowodu w postępowaniu, bowiem art. 23 b ust. 5 ustawy o grach hazardowych jako nienotyfikowany Komisji Europejskiej nie może stanowić podstawy prawnej do dokonywania obciążenia kosztami postępowania

- a które to naruszenia powodują, że spółka M. została obciążona bezzasadnie kosztami postępowania, bowiem wynikają one wyłącznie z błędnych, niecelowych i sprzecznych z prawem czynności pracowników organu celnego,

Ponadto Skarżący zwrócił się o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego sformułowanego w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.01.2014r. sygn. akt II GSK 686/13 (P 4/14).

W uzasadnieniu strona skarżąca szeroko przedstawiła argumentację za przyjęciem stanowiska, że ustawa o grach hazardowych jest sprzeczna z prawem unijnym i jako taka nie może być podstawą prawną do dokonywania na jej podstawie jakichkolwiek czynności. Ustawa o grach hazardowych została wprowadzona do polskiego porządku prawnego w sposób nie zgodny z przepisami krajowymi oraz prawem unijnym. Ustawowe przepisy krajowe zakazujące korzystania z gier hazardowych we wszelkich miejscach publicznych i prywatnych z wyjątkiem kasyn są "przepisami technicznymi" w rozumieniu art. 1 pkt.ll dyrektywy 98/34 i powinny zostać notyfikowane Komisji.

Konsekwencją niezastosowania przez władze polskie dyrektywy 98/34 jest - zgodnie z orzecznictwem ETS /wyrok z dnia 30.04.1996r. w sprawie C-194/94 CIA Security International SA v. Signalson SA i Securitel SPRL/, możliwość powołania się na ten fakt przez jednostki przed sądem krajowym na którym ciąży obowiązek odmowy zastosowania krajowego przepisu technicznego, który nie został notyfikowany zgodnie z dyrektywą.

Prawną konsekwencją uchybienia przez państwo członkowskie ciążącego na nim obowiązku notyfikacji stanowiącego uchybienie proceduralne przy przyjmowaniu danych przepisów technicznych jest bezskuteczność tych przepisów technicznych, co oznacza, że nie można się na nie powołać wobec jednostek. W konsekwencji, ustawa o grach hazardowych nie może być stosowana i wszelkie czynności podejmowane na podstawie jej przepisów są sprzeczne z prawem wspólnotowym.

Błędne jest więc obciążenie skarżącego kosztami postępowania, które wygenerował organ celny wyłącznie przez to, że zastosował przepisy ustawy, której stosować nie można.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z 22.10.2014 r., obciążające skarżącą Spółkę kosztami badania sprawdzającego automatu do gier

o niskich wygranych w kwocie 900 zł. Postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 23b ust. 5 ustawy o grach hazardowych, zgodnie z którym, w przypadku potwierdzenia w wyniku badania sprawdzającego, że automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie, koszty badania sprawdzającego obciążają podmiot eksploatujący ten automat lub urządzenie.

W ocenie autora skargi postanowienie to jest niezasadne bowiem nie jest możliwe potwierdzenie, że automat nie spełnia warunków określonych w ustawie,

w sytuacji, gdy ustawa o grach hazardowych zawierająca przepisy o charakterze technicznym, wbrew obowiązkowi nie została notyfikowana.

Zarzut ten jest niezasadny z następujących powodów.

Przede wszystkim błędne jest założenie, że wyłącznym przepisem ustawowym, określającym warunki dla automatów do gry jest art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), zwanej dalej u.g.h. Jak słusznie zauważył to organ, ustawą z dnia 26 maja 2011 r. zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 134, poz. 779), która wbrew twierdzeniom skarżącej spółki, została notyfikowana Komisji Europejskiej w dniu 16 września 2010 r. pod nr 2010/0622/PL, wprowadzone zostały do ustawy o grach hazardowych między innymi artykuły 23a - 23f oraz do art. 23 dodano ust. 1a-1c. Zgodnie z art. 23 ust. 1a, automat do gier powinien być wyposażony w system trwałej rejestracji i zapamiętywania danych, który pozwala na ustalenie kwoty stanowiącej podstawę opodatkowania podatkiem od gier i nie wpływa na przebieg i rezultat gry.

Tymczasem jak wynika z poczynionych przez organ ustaleń na podstawie negatywnego wyniku badań sprawdzających zawartych w opinii z dnia 8.09.2014r. Laboratorium Celnego w Izbie Celnej w P., oprócz:

- niespełnienia warunku, o którym mowa w art. 129 ust. 3 u.g.h. w zakresie maksymalnej jednorazowej wygranej i maksymalnej stawki za grę, co zostało w sposób szczegółowy zaakcentowane w treści zaskarżonego postanowienia;

stwierdzono także niespełnianie warunku wyposażenia automatu w system trwałej rejestracji i zapamiętywania danych.

W tym zakresie badania wykazały, że automat nie jest wyposażony w system trwałej rejestracji i zapamiętywania danych, z uwagi na fakt, że bez naruszania nałożonych plomb jednostki badającej istnieje możliwość wykasowana stanu liczników oraz statystyk z księgowości elektronicznej za pomocą niezabezpieczonych sekcji przełączników DIP SWITCH, znajdujących się wewnątrz automatu. Ich funkcje oraz sposób kasowania pamięci RAM opisane zostały w instrukcji producenta automatu oraz na naklejce umieszczonej na wewnętrznej stronie automatu, co dokumentują zdjęcia zapisane na dołączonej płycie DVD. Podkreślono, że w opinii z badania poprzedzającego rejestrację Nr PŁ/R-9-6/08 z 27.10.2008r. liczniki księgowości elektronicznej zostały wskazane do określenia sposobu wyznaczania przychodu i dochodu automatu, stanowiąc system trwałej rejestracji i zapamiętywania danych.

Dodatkowo stwierdzono niezapewnienie warunku zabezpieczenia liczników elektromechanicznych przed próbą zmiany wskazań. Istnieje bowiem możliwość zmiany tych wskazań bez ingerencji w płytę logiczną i obudowę liczników oraz bez naruszania plomb jednostki badającej, co potwierdza nagranie filmowe zapisane na dołączonej płycie DVD.

Ponadto stwierdzono niewypełnienie warunku wyposażenia automatu w widoczne dla grających informacje, umieszczone w sposób uniemożliwiający ich usunięcie bez uszkodzenia lub zniszczenia automatu – informacja o oznaczeniu zezwolenia umieszczona jest w sposób umożliwiający jej usunięcie bez uszkodzenia lub zniszczenia automatu (drukowana kartka pod przezroczystą folią przyklejona na szybie pod przyciskami funkcyjnymi automatu), co dokumentują zdjęcia zapisane w plikach na dołączonej płycie DVD. Niespełniony został również warunek, o którym mowa w art. 129 ust. 3 u.g.h. w zakresie maksymalnej jednorazowej wygranej i maksymalnej stawki za grę. Zastana stawka maksymalna wynosi bowiem 100 pkt (10 PLN), co dokumentując zdjęcia zapisane na płycie DVD.

Stwierdzono również naruszenie dwóch plomb jednostki badającej Politechniki Łódzkiej nałożone na obudowie liczników elektromechanicznych.

Zgodnie z art. 10 ust. 2 notyfikowanej ustawy zmieniającej ustawę o grach hazardowych, przepisy art. 23 ust. 1a-1c stosuje się również do automatów do gier eksploatowanych przez podmioty prowadzące na podstawie art. 129 ust. 1 ustawy zmienianej, do czasu wygaśnięcia udzielonego pozwolenia, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

Podkreślenia wymaga okoliczność, że także pod rządami poprzednio obowiązującego rozporządzenia z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. Nr 102, poz. 946) wydanego na podstawie delegacji zawartej w ustawie z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. Nr 102 z 2003 r., poz. 946 ze zmianami), zawarty był wymóg zapewnienia przez automat systemu trwałej rejestracji i zapamiętywania danych, które pozwalają na ustalenie kwoty stanowiącej podstawę opodatkowania podatkiem od gier w przypadku automatu do gier o niskich wygranych - § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Tak więc warunek wyposażenia w system trwałej rejestracji automatu do gier o niskich wygranych nie został wprowadzony dopiero po wejściu

w życie ustawy zmieniającej ustawę o grach hazardowych, ale obowiązywał już

w dacie zatrzymania automatu.

Z prawidłowych ustaleń organów wynika, że badanie zostało przeprowadzone przez jednostkę badającą, upoważnioną przez Ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Także prawidłowość kwoty, którą skarżąca została obciążona, nie budzi żadnych wątpliwości Sądu. Została ona ustalona zgodnie z l.p. 136 załącznika do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r.

w sprawie ryczałtowych stawek opłat za badania lub analizy... (Dz. U. Nr 94, poz. 913 ze zmianami).

Z podniesionych wyżej względów, skoro cała ustawa z 26 maja 2011 r. została notyfikowana, skarżąca Spółka nie może skutecznie zwalczać postanowienia, obciążającego ją kosztami opinii, która wykazała między innymi niespełnianie przez automat warunków określonych w ustawie, a mianowicie w art. 23 ust. 1a ustawy

o grach hazardowych. Dlatego też bez znaczenia pozostają zarzuty naruszenia art. 120, art. 121, art. 122 Ordynacji podatkowej oraz art. 267 § 1 pkt 4 tej samej ustawy

w związku z art. 23b ust. 5 ustawy o grach hazardowych.

W ocenie Sądu, organ II instancji w oparciu o stanowisko wyrażone w opinii z dnia 8.09.2014r. prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające wydanie postanowienia w przedmiocie obciążenia kosztami badania sprawdzającego automatu, podmiot eksploatujący ten automat. Wynikające z akt naruszenia wymogów odnośnie eksploatacji i użytkowania automatów i urządzeń do gier objęte art. 23 ust. 1a u.g.h. notyfikowanym Komisji Europejskiej dają podstawę do uznania, że rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. Wobec powyższego, wyeksponowanie przez organ naruszenia wymogów przewidzianych art. 129 ust. 3 u.g.h. nienotyfikowanej Komisji Europejskiej, pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia.

Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej spółki o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny zgodności z Konstytucją art. 14 ust. 1 u.g.h., albowiem kwestia kosztów badania sprawdzającego automat do gier jest kwestią wpadkową w postępowaniu w sprawie cofnięcia rejestracji automatu i pozostaje bez związku z przepisem stanowiącym przedmiot pytania prawnego skierowanego do Trybunału.

Mając powyższe na uwadze skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu,

o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami).