Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1388/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30c ust. 3 pkt ; art. 312
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant spec. - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2013 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na informację zawarta w piśmie Ministra Gospodarki - Departament Wdrażania Programów Operacyjnych z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] Sp. z o.o. w [...] (zwanej dalej skarżącą lub spółką) złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest informacja Ministra Gospodarki zawarta w piśmie z [...] maja 2013 r., nr [...] uznająca protest spółki za niezasadny. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.

Skarżąca złożyła do Ministerstwa Gospodarki wniosek o dofinansowanie projektu pn.: "[...]" w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-2013. Działanie 4.5 Wsparcie inwestycji o dużym znaczeniu dla gospodarki, Poddziałanie 4.5.2 Wsparcie inwestycji w sektorze usług nowoczesnych. Wniosek otrzymał numer: [...].

Pismem z [...] stycznia 2013 r. nr [...] Minister Gospodarki poinformował spółkę, że przedmiotowy projekt nie został zakwalifikowany do wsparcia. Minister wskazał, że według opinii Ekspertów opisany we wniosku o dofinansowanie projekt nie spełnił następujących kryteriów merytorycznych obligatoryjnych dotyczących innowacyjności projektu nr:

3. "Projekt dotyczy inwestycji początkowej oznaczającej inwestycje w aktywa materialne oraz aktywa niematerialne i prawne związane z tworzeniem nowego zakładu, rozbudową istniejącego zakładu, dywersyfikacją produkcji zakładu poprzez wprowadzenie nowych dodatkowych produktów lub zasadniczą zmianą dotyczącą procesu produkcyjnego istniejącego zakładu, związanej z zastosowaniem nowych rozwiązań technologicznych prowadzących do powstania i wprowadzenia na rynek nowego lub zasadniczo ulepszonego produktu".

10. "Wnioskodawca posiada zdolność do realizacji prac badawczych (dotyczy projektów z zakresu utworzenia lub rozbudowy centrum badawczo-rozwojowego)",

11. "Wnioskodawca posiada zdolność do komercjalizacji wyników prac badawczych (dotyczy projektów z zakresu utworzenia lub rozbudowy centrum badawczo- rozwojowego) ",

12. "W projekcie przewidziano komponent B+R (utworzenie działu B+R w przedsiębiorstwie lub prowadzenie prac B+R lub udokumentowana współpraca z jednostkami naukowymi). Kryterium dotyczące inwestycji typu CUW i CIT".

Minister Gospodarki, w wyniku rozpoznania protestu, pismem z [...] maja 2013 r. uznał go za bezzasadny i podtrzymała negatywny wynik oceny wniosku w zakresie trzech pierwszych kryteriów merytorycznych. Odnosząc się do kryterium nr 3 organ podzielił wątpliwości Eksperta 1 co do celowości wynajmowania pomieszczeń (a nie budowy lub zakupu budynku) od innych podmiotów grupy kapitałowej dla utworzenia CBR i ich adaptacji, chyba, że pomieszczenia te już są użytkowane w podobnym celu - o czym może świadczyć informacja o ich lokalizacji w najbliższym sąsiedztwie zakładu produkcyjnego.

Ponadto w opinii Ministra skarżąca nie określiła, jakie korzyści wynikną dla końcowego odbiorcy z faktu utworzenia uwspólnienia usług finansowo-księgowych świadczonych w ramach specjalnie utworzonej do tego jednostki (CUW), a także z faktu usług badawczo- rozwojowych świadczonych w ramach specjalnie do tego powołanego CBR. Podniósł, iż skarżąca z jednej strony pisze w proteście, że usługa (CUW) będzie konkurencyjna cenowo zarówno w porównaniu do kosztów świadczenia obecnie tych usług ponoszonych przez planowane do obsługiwania podmioty jak i w porównaniu do kosztu zakupu zintegrowanej usługi na zewnątrz. Z drugiej strony we wniosku wskazano, że "wśród podmiotów działających obecnie na rynku nie istnieje jednostka, która byłaby w stanie świadczyć tak kompleksową usługę dostosowaną do specyfiki podmiotów należących do Grupy, jaka świadczona będzie przez CUW oraz CBR." W opinii organu oba stwierdzenia są ze sobą sprzeczne. Organ wyjaśnił, że rynek docelowy dla wdrażanych usług został określony przez skarżącą, jako podmioty wchodzące w skład wielobranżowej grupy kapitałowej [...], a obie usługi mają być świadczone dla tej Grupy na zasadzie outsourcingu wewnętrznego. Jednostki Grupy mają korzystać z wyników prac B+R prowadzonych w ramach CBR na podstawie miesięcznie wnoszonych opłat. W związku z powyższym organ powziął wątpliwość, czy takie korzystanie przez poszczególne zakłady produkcyjne funkcjonujące w obrębie grupy [...] wyłącznie z opracowań pochodzących ze scentralizowanej usługi B+R w ramach jednego podmiotu, tj. w ramach CBR utworzonego przez spółkę, da w ostatecznych rozrachunku, wskutek braku możliwości korzystania z konkurencyjnych wyników, najlepszy produkt rynkowy. Mimo zapewnień skarżącej, że "wdrożenie obu znacząco ulepszonych usług przyczyni się do optymalizacji procesów w obsługiwanych podmiotach. Obie usługi będą konkurencyjne po względem jakościowym i cenowym na rynku docelowym", organ stwierdził, że nie bardzo wiadomo, o jaki rynek i jaką konkurencję w tym wypadku chodzi. Minister zauważył, że zgodnie z wyjaśnieniami skarżącej oba produkty (usługi) oferowane byłyby zakładom produkcyjnym funkcjonującym w obrębie grupy [...]. W innej części protestu skarżąca napisała, że "celem projektu jest poprawa efektywności działalności operacyjnej, zdolności do adaptacji do dynamicznie zmieniających się warunków rynkowych oraz efektywność kontroli". Zdaniem organu przypuszczalnie chodzi tutaj jednak o rynek płytek ceramicznych, a to świadczyłoby jednak o poprawnym zdefiniowaniu finalnych produktów projektu przez Ekspertów 1 i 2, co kwestionowała skarżąca.

Organ stwierdził, że z faktu posiadania możliwości prowadzenia nawet najlepszych badań w nowoutworzonym CBR na wewnętrzny użytek Grupy nie wynika, że w ramach realizacji projektu powstanie i zostanie wprowadzony na rynek nowy lub zasadniczo ulepszony produkt. Przedstawione przez spółkę argumenty dotyczą raczej potencjalnych możliwości badawczych planowanego CBR, ale w żadnym stopniu nie informują o tym, jaki powstanie nowy lub zasadniczo ulepszony produkt Grupy [...] S.A (płytki ceramiczne) i zostanie wprowadzony na rynek.

W związku z powyższym organ uznał to kryterium za niespełnione.

Odnosząc się do kryterium nr 10 organ częściowo uwzględnił protest w zakresie potencjalnego posiadania zdolności do realizacji prac badawczych. W pozostałym zakresie wyjaśnił, że zgodnie z zapisami Przewodnika po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (dalej: Przewodnik) ocenie podlega również dotychczasowe, tj. do momentu złożenia wniosku, doświadczenie w prowadzeniu przez wnioskodawcę prac badawczo-rozwojowych, samodzielnie lub we współpracy z jednostkami naukowymi. Współpraca taka powinna być odpowiednio udokumentowana. Minister stwierdził, że zarówno Eksperci 2 i 3, jak i sama spółka (w proteście) potwierdzili, że wnioskodawca nie wykazał do momentu złożenia wniosku doświadczenia w prowadzeniu prac badawczo-rozwojowych - samodzielnie lub we współpracy z jednostką naukową.

W powyższym kontekście organ nie zgodził się ze skarżącą odnośnie nie wymagania przez Przewodnik takiej deklaracji. Zdaniem Ministra podmioty gospodarcze mogą prowadzić prace badawcze same lub we współpracy z jednostkami naukowymi nawet w sytuacji nieposiadania CBR. Jego zdaniem uzasadnione i celowe jest wymaganie posiadania doświadczenia w prowadzeniu prac badawczych również od jednostek nowopowstałych. W związku z tym organ zauważył, że skarżąca spółka nie prowadziła wcześniej działalności badawczej, nie posiada zdolności prowadzenia takich prac badawczych i nie nawiązała współpracy z jednostką naukowo-badawczą.

Wskazano również, że ani we wniosku ani proteście skarżąca nie przedstawiła, mimo krytycznych uwag recenzentów, sposobów i zasad transferu wiedzy z innych firm będących we wspólnej grupie kapitałowej do planowanego CBR. Nie podała również żadnych informacji o dorobku badawczo - naukowym pracowników tych firm stwierdzając jedynie, że doświadczenie spółki będzie wynikało z umocowania w grupie kapitałowej posiadającej doświadczenie w produkcji oraz pracach laboratoryjnych w dziedzinie tożsamej z dziedziną projektu oraz, że Centrum będzie miało dostęp do zasobów intelektualnych Grupy. Zdaniem organu nie jest to gwarancją efektywnego i skutecznego prowadzenia działalności naukowo- badawczej przez CBR, w związku z tym uznał, ocena ekspertów co do tego kryterium została dokonana prawidłowo.

Z kolei w zakresie kryterium nr 11 organ odniósł się do pkt 17 wniosku gdzie spółka opisała posiadane/planowane do osiągnięcia wyniki prac badawczych wymieniając nowe rozwiązania dotyczące produktów (nowe wzory, rozmiary, rodzaje płytek ceramicznych) i technologii produkcji". W pkt 17 wniosku wskazano na:

1. Badania nad opracowywaniem nowych receptur w zakresie materiałów niezbędnych do produkcji płytki (masy ceramicznej, angoby ceramicznej (tzw. pobiałki), szkliwa ceramicznego).

2. Badania nad opracowywaniem koncepcji nowych produktów w branży ceramicznej.

3. Badania nad opracowywaniem nowych rozwiązań technologicznych w procesie produkcji płytek ceramicznych.

Zdaniem organu, same badania, które wymieniono powyżej nie są tożsame z wynikami tych badań. Z tego względu organ podzielił opinię Eksperta 1, że nie określono, w jaki sposób wyniki prac przyczynią się do ulepszenia potencjalnych produktów oraz czy produkty będą konkurencyjne cenowo lub jakościowo. Nie podano planowanych do osiągnięcia wyników prac badawczych.

Organ wyjaśnił także, że zgodnie z Przewodnikiem spółka winna opisać posiadane/planowane do osiągnięcia wyniki prac badawczych, czego w niniejszej sprawie nie uczyniła.

Minister wskazał także, że we wniosku nie przedstawiono dokładnie procesu komercjalizacji ewentualnie osiąganych wyników badawczych. Podkreślono, iż w zarysowanych we wniosku zasadach komercjalizacji występują liczne niejasności. Zdanie organu skarżąca nie dokonała analizy, z której wynika istniejące na rynku zapotrzebowanie na wyniki prowadzonych przez nią prac badawczych.

Minister podzielił natomiast zarzuty skarżącej dotyczące kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 12 i uznał je za spełnione.

Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] Sp. z o.o. w [...] wnosząc o stwierdzenie, że ocena wniosku została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą i orzeczenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonej informacji zarzucono naruszenie art. 26 ust. 1 pkt 4) oraz art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm., dalej: u.z.p.p.r.) poprzez:

- naruszenie procedury oceny wniosku określonej w Regulaminie przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka" (dalej: Regulamin), oraz

- nieprawidłową ocenę wniosku, przeprowadzoną przez Instytucję Wdrażającą niezgodnie z zasadami oceny kryteriów dotyczących innowacyjności projektu, określonych w Przewodniku, w wyniku której to oceny uznano, że informacje zawarte we wniosku nie potwierdzają faktu spełnienia przez skarżącą kryteriów.

W uzasadnieniu skargi spółka wskazała, iż z przyczyn obiektywnych jej przedstawiciele nie mogli uczestniczyć w Panelu Ekspertów, dlatego też liczyła ona, że Instytucja Wdrażająca (IW) w wypadku pytań zwróci się pisemnie do spółki o dodatkowe wyjaśnienia dotyczące wniosku. W trakcie całej procedury oceny merytorycznej wniosku spółka nie otrzymała żadnej pisemnej prośby o przedstawienie dodatkowych informacji lub wyjaśnień dotyczących jego treści. Dopiero z arkusza oceny wniosku dowiedziała się, że Eksperci mieli szereg wątpliwości dotyczących treści wniosku, które zamiast wyrazić w pisemnym zapytaniu skierowanym do spółki potraktowali jako argumenty przemawiające na jej niekorzyść i w konsekwencji negatywnie ocenili wniosek. Zdaniem skarżącej powyższe narusza zapisy Regulaminu, gdyż uniemożliwiono jej wyjaśniania wątpliwości. Takie działanie IW sprawiło, że spółka znalazła się w wyraźnie gorszej sytuacji niż ci potencjalni wnioskodawcy, którzy pomimo braku uczestnictwa w Panelu Ekspertów, zostali poproszeni o wyjaśnienie wątpliwości dotyczących ich wniosków. W tym zakresie naruszona została zarówno zasada przejrzystości postępowania konkursowego jaki i równości podmiotów starających się o dofinansowanie.

W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest ocena wniosku o dofinansowanie realizacji projektu dokonana w oparciu o przepisy ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wskazać należy, iż prawo do jej złożenia zagwarantowane zostało w przepisie art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r., zgodnie z którym po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., zwanej dale p.p.s.a.).

Oceniając, co będzie stanowić wzorzec kontroli sądowej, uznać należy, że prawo, wedle którego oceniana jest legalność oceny projektu, to nie tylko przepisy u.z.p.p.r., ale także postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego. Zatem, kontrolując zgodność z prawem dokonanej przez organ oceny projektu, sąd administracyjny ma na względzie zgodność z prawem powszechnie obowiązującym, a także z postanowieniami aktów wydanych na podstawie prawa powszechnie obowiązującego przez właściwe podmioty i w granicach ich kompetencji. Wzorzec kontroli stanowią postanowienia u.z.p.p.r., postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego oraz postanowienia regulaminu konkretnego konkursu. Sąd nie jest jednak związany aktami prawa administracyjnego innymi niż wymienione w art. 178 Konstytucji RP, w tym znaczeniu, że zanim je zastosuje jako wzorzec kontroli, może i powinien badać ich zgodność z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, a więc przede wszystkim z przepisami ustaw i Konstytucji. O ile nie stwierdzi niezgodności, powinien stosować je, jako wzorzec kontroli sądowo administracyjnej (vide: wyrok NSA z 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 1493/10, dostępny na stronach internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Powyższe regulacje wyznaczają kompetencję i zakres uprawnień oraz ograniczeń sądu administracyjnego w toku kontroli legalności oceny projektu przeprowadzonej przez właściwą instytucję zarządzająca w ramach ogłoszonego konkursu. Wśród tych uprawnień sąd posiada możliwość wzięcia pod uwagę faktów powszechnie znanych, nawet bez powołania się na nie przez strony, natomiast ograniczeniem dla sądu administracyjnego jest m.in. brak możliwości przeprowadzenia jakiegokolwiek dowodu poza dowodem uzupełniającym z dokumentu. Podkreślić również należy, iż sąd administracyjny nie może powołać biegłego celem uzyskania i przeprowadzenia dowodu z jego opinii w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Oznacza to także, że w sytuacji, gdy w toku oceny projektu dokonywanej w procesie wyboru projektów do dofinansowania uczestniczą eksperci posiadający specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym, powołani zgodnie z przepisem art. 31 u.z.p.p.r., sąd nie może wejść w rolę kolejnego eksperta i ocenić ich usług oraz wyrażonej przez nich opinii, gdyż – jak wyżej wskazano – sąd nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, takimi jak powołany ekspert, ani też nie ma możliwości powołania biegłego w celu uzyskania jego opinii (por. wyrok WSA w Szczecinie z 18.11.2009 r., sygn. akt I SA/Sz 781/09, dostępny na wskazanej wyżej stronie internetowej).

Kontrolując zatem legalność oceny projektu dokonanej w niniejszej sprawie przez właściwe instytucje, jak również legalność działań tych instytucji podejmowanych w toku procedury odwoławczej, które znalazły ostateczny wynik w rozstrzygnięciu z 14 maja 2013 r. stwierdzić należy, że zarzuty skargi są częściowo trafne, jednakże skargę należało oddalić.

Ramy prawne konkursu ogłoszonego na dofinansowanie projektu, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, są wyznaczone warunkami zawartymi w ogłoszeniu (oraz aktami do których ogłoszenie odsyła) w dniu jego publikacji. Ogłoszenie, a w istocie zawarte w nim postanowienia, oraz złożenie projektu w odpowiedzi na to ogłoszenie przez skarżącą spowodowało zawarcie swoistej umowy, której przedmiotem był sposób przeprowadzenia konkursu na ściśle oznaczonych warunkach. Dlatego też ocena w niniejszej sprawie musi być ograniczona do oceny zgodności postępowania orzekających w sprawie Instytucji z prawem powszechnie obowiązującym, w tym zgodności postępowania z dokumentami zatytułowanymi:

1. Szczegółowy opis priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013, dalej: Szczegółowy opis priorytetów PO IG,

2. Regulamin przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, działanie 4.5 Wspieranie inwestycji o dużym zasięgu dla gospodarki,

3. Przewodnik po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013,

4. Instrukcja wypełnienia wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w ramach PO IG Działanie 4.5 Wspieranie inwestycji o dużym zasięgu dla gospodarki.

Dokonując oceny zaskarżonej informacji zawartej w piśmie z 14 maja 2013r. w pierwszej kolejności należy częściowo podzielić zarzuty skarżącej dotyczące kryteriów merytorycznych nr 3 i 10.

W zakresie kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 3 Sąd stoi na stanowisku, że Minister Gospodarki wbrew zapisom Procedury Odwoławczej stanowiącej załącznik 4.4. do Szczegółowy opis priorytetów PO IG (wersja 13) rozpoznał protest skarżącej.

Zgodnie z § 9 ust. 10 Procedury odwoławczej w trakcie rozpatrywania protestu Instytucja Pośrednicząca oceniająca zobowiązana jest do:

1) zapoznania się z wynikami pierwotnej oceny projektu,

2) zapoznania się z treścią protestu złożonego przez wnioskodawcę wraz z jego uzasadnieniem, a w szczególności do wnikliwego przeanalizowania zarzutów,

3) dokonania ponownej oceny projektu w zakresie objętym protestem, jeżeli zarzuty podniesione przez wnioskodawcę w proteście są uzasadnione,

4) pisemnego ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w proteście i do uzasadnienia swojego stanowiska.

W § 10 uregulowano sposób zawiadomienia wnioskodawcy o wyniku rozpatrzenia protestu. Zgodnie z § 10 pkt 1, 2 i 4 Procedury odwoławczej przekazana wnioskodawcy pisemna informacja o rozpatrzeniu protestu zawiera: 1) treść rozstrzygnięcia w przedmiocie protestu, 2) szczegółowe uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia; uzasadnienie zawiera odniesienie się do każdego z zarzutów podnoszonych w obrębie poszczególnych kryteriów, 4) w przypadku rozstrzygnięcia nieuwzględniającego protestu, pouczenie (...).

W rozpoznawanej sprawie skarżąca w proteście kwestionowała dokonaną ocenę projektu w odniesieniu do kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 3, zgodnie z wymogami przewidzianymi w Procedurze odwoławczej, zawarte zostały szczegółowe uzasadnienia podniesionych zarzutów dotyczących ocen projektu w zakresie powyższego kryterium. Natomiast Minister Gospodarki lakonicznie odniósł się do podnoszonych w proteście kwestii.

Ponadto szczegółowo nie uzasadnił swojego stanowiska, gdyż przykładowo w odniesieniu celowości wynajmowania pomieszczeń przez skarżącą ograniczył się do stwierdzenia, że Instytucja Pośrednicząca podziela wątpliwości Eksperta 1. Podobnie odniósł się do tzw. outsourcingu wewnętrznego i wyjaśnił, że jednostki Grupy mają korzystać z wyników prac B+R prowadzonych w ramach CBR na podstawie miesięcznie wnoszonych opłat. W tym zakresie Instytucja Pośrednicząca wskazała, że cyt. "ma wątpliwości, czy takie korzystanie przez poszczególne zakłady produkcyjne funkcjonujące w obrębie grupy [...] wyłącznie z opracowań pochodzących ze scentralizowanej usługi B+R w ramach jednego podmiotu, tj. w ramach CBR utworzonego przez Spółkę, da w ostatecznych rozrachunku, wskutek braku możliwości korzystania z konkurencyjnych wyników, najlepszy produkt rynkowy".

W związku z tym należy uznać, że uzasadnienie nie spełnia wymogów powołanego powyżej § 9 ust.10 i § 10 pkt 2 Procedury odwoławczej. Taki sposób uzasadnienia organu rozpatrującego protest nie wyjaśnia w żaden sposób dlaczego argumenty skarżącej, szczegółowo podniesione w proteście, nie zasługują na uwzględnienie. W takiej sytuacji wnoszący protest został bez odpowiedzi na zarzuty. W konsekwencji brak uzasadnienia stanowiska zajętego przez Ministra Gospodarki odnoście kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 3 – wobec podniesionych zarzutów w proteście – uniemożliwia w istocie kontrolę sądową tego stanowiska.

Sąd również podziela zarzuty skargi odnoszące się do oceny kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 10 "Wnioskodawca posiada zdolność do realizacji prac badawczych (dotyczy projektów z zakresu utworzenia lub rozbudowy centrum badawczo-rozwojowego)". Minister Gospodarki podniósł zarzut braku doświadczenia w prowadzeniu prac B+R przez skarżącą. Mając powyższe na względzie oraz możliwość kontrolowania przez Sąd zgodności dokumentów z powszechni obowiązującymi przepisami, Sąd wskazuje, że w tym zakresie Przewodnik jest niezgodny z § 3 pkt 2 w związku z § 8 ust. 1 i 2 pkt 2 lit a i c rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 8 maja 2009 r. w sprawie udzielania pomocy finansowej dla inwestycji o dużym znaczeniu dla gospodarki w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (Dz. U. Nr 75, poz. 638 ze zm.), który stanowi, że ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o inwestycji - należy przez to rozumieć inwestycję w środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, związane z utworzeniem nowego przedsiębiorstwa, rozbudową istniejącego przedsiębiorstwa, dywersyfikacją produkcji przedsiębiorstwa poprzez wprowadzanie nowych dodatkowych produktów lub zasadniczą zmianą dotyczącą procesu produkcyjnego w istniejącym przedsiębiorstwie; za inwestycję nie uznaje się nabycia wyłącznie udziałów lub akcji przedsiębiorstwa; § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi, że pomoc może być udzielana przedsiębiorcom, którzy realizują inwestycje o dużym znaczeniu dla gospodarki.

Natomiast zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia inwestycjami o dużym znaczeniu dla gospodarki są w ramach poddziałania 4.5.2 - inwestycje w sektorze usług nowoczesnych, inwestycje typu centrum usług wspólnych (...), centrum badawczo-rozwojowe (...).

Mając powyższe na względzie zapis Przewodnika po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach PO IG, 2007-2013 wskazujący, że cyt. "ocenie podlega również dotychczasowe doświadczenie, tj. do momentu złożenia wniosku, doświadczenie w prowadzeniu przez wnioskodawcę prac badawczo-rozwojowych, samodzielnie lub we współpracy z jednostkami naukowymi. Współpraca taka powinna być odpowiednio udokumentowana" jest niezgodny z cytowanymi przepisami rozporządzenia, które dopuszcza do udziału w konkursach nowopowstałe podmioty (bez doświadczenia). Trzeba bowiem podkreślić, że ocena w zakresie kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 10 ma charakter 0/1 (spełnia/niespełna), zatem Minister Gospodarki nie może uznać za niespełnione tego kryterium w stosunku do nowopowstałego przedsiębiorstwa. Prezentowane przez Ministra Gospodarki stanowisko wskazujące, że uzasadnione i celowe jest wymaganie posiadania doświadczenia w prowadzeniu prac badawczych również od jednostek nowopowstałych (podmioty gospodarcze mogą prowadzić prace badawcze same lub we współpracy z jednostkami naukowymi nawet w sytuacji nieposiadania CBR) jest nieprawidłowe w kontekście cytowanych przepisów rozporządzenia dopuszczającego do konkursu nowopowstałe przedsiębiorstwa (bez historii i doświadczenia).

Sąd natomiast nie podziela zarzutów w zakresie kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 11 "Wnioskodawca posiada zdolność do komercjalizacji wyników prac badawczych (dotyczy projektów z zakresu utworzenia lub rozbudowy centrum badawczo- rozwojowego) ".

Zgodnie z Przewodnikiem ocena kryterium dotyczącego posiadania zdolności do komercjalizacji wyników prac badawczych dokonywana jest na podstawie opisu pkt 19 wniosku o dofinansowanie, w którym Wnioskodawca powinien opisać posiadane/planowane do osiągnięcia wyniki prac badawczych. Jeżeli Wnioskodawca przeprowadził analizę, z której wynika istniejące na rynku zapotrzebowanie na wyniki przeprowadzonych przez niego prac badawczych, należy to opisać.

Słusznie w powyższym kontekście zauważył Minister Gospodarki, że skarżąca wskazała jedynie same badania (i to nie w ocenianym przez ekspertów pkt 19, tylko 17 wniosku), które jednak nie są tożsame z ich wynikami. Tym samym nie określono w jaki sposób wynik prac badawczych (skoro ich nie ma) przyczynią się do ulepszenia potencjalnych produktów wynikami oraz czy produkty będą konkurencyjne do tych oferowanych na rynku pod względem jakości lub ceny. Słusznie zatem wskazano, że spółka nie podała planowanych do osiągnięcia wyników prac badawczych.

W tym kontekście bezzasadne są twierdzenia, że na moment złożenia wniosku trudno było zadeklarować skarżącej dokładne wyniki prac B+R, które dopiero mają być przeprowadzone, a same wyniki prac B+R będą zależały od rodzaju prac badawczo-rozwojowych zlecanych przez klientów CBR (członków Grupy). Przewodnik bowiem w tym zakresie nie pozostawi wątpliwości, że skarżąca winna opisać posiadane/planowane do osiągnięcia wyniki prac badawczych, czego spółka nie uczyniła.

Sąd także podziela argumenty Instytucji pośredniczącej odnoszące się do braku we wniosku opisu sposobu przekazywania tych wyników oraz przebiegu planowanego procesu komercjalizacji. Skarżąca co prawda wskazuje sposób przekazywania tych wyników, jednakże nie przedstawia dokładnie procesu komercjalizacji ewentualnie osiąganych wyników badawczych. Jak słusznie zauważył Minister Gospodarki nie opisuje, która ze spółek będzie właścicielem praw do opracowanych wynalazków/wzorów/technologii, czy będzie to skarżąca (wnioskodawca), czy też podmiot zlecający, czy też jakiś inny podmiot. Ponadto nie opisuje na jakich zasadach będzie następowało "umożliwianie" podmiotom Grupy korzystania z wyników prac B+R (odpłatnie, nieodpłatnie). Czy prace te będą przekazywane nieodpłatnie w zamian za miesięczną składkę, czy też skarżąca będzie z tego tytułu otrzymywała dodatkowe środki.

Dodatkowo trzeba również wskazać, że mimo iż w pkt 19 wniosku o dofinansowanie skarżąca wskazała, że cyt. "wdrożona usługa badawcza wiąże się ze zidentyfikowanym zapotrzebowaniem na nowe rozwiązania dotyczące zarówno samych produktów (nowe wzory, rozmiary, rodzaje płytek ceramicznych) jak i technologii produkcji we wskazanym wyżej zakresie, to wbrew zapisom Przewodnika nie opisała przeprowadzonej analizy, z której wynika istniejące na rynku zapotrzebowanie na wyniki prowadzonych przez nią prac badawczych.

W związku z powyższym zasadnie Minister Gospodarki uznał za niespełnione kryterium merytoryczne obligatoryjne nr 11. W myśl natomiast § 7 ust. 14 Regulaminu ocena merytoryczna obligatoryjna, przeprowadzana przez Panel Ekspertów, dokonywana jest w systemie "zero-jedynkowym" na posiedzeniu Komisji Konkursowej w oparciu o dokumentację aplikacyjną oraz prezentacje i wyjaśnienia przedstawicieli wnioskodawców obecnych na posiedzeniu Komisji Konkursowej z udziałem Panelu Ekspertów. Natomiast zgodnie z § 7 ust. 17 Regulaminu warunkiem przekazania wniosku do oceny merytorycznej fakultatywnej jest pozytywna ocena kryteriów merytorycznych obligatoryjnych przez większość ekspertów jej oceniających (...). Dlatego też niespełnienie kryterium merytorycznego spowodowało, że wniosek nie może zostać przekazany do oceny merytorycznej fakultatywnej i ewentualnie zakwalifikowany do wsparcia.

W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z Zasadami dokonywania oceny merytorycznej zawartymi w Regulaminie konkursu (§ 7 ust. 7, 9, 10, 11, 12, 21) Komisja Konkursowa dokonuje oceny wniosków o dofinansowanie na posiedzeniach. 9. Członkowie oceniający projekt w zakresie zgodności z kryteriami merytorycznymi obligatoryjnymi tworzą Panel Ekspertów. 10. W posiedzeniach Komisji Konkursowej, na których projekt będzie oceniany przez Panel Ekspertów, może uczestniczyć nie więcej niż 2 przedstawicieli reprezentujących Wnioskodawcę, którzy będą prezentować złożony do IW projekt i odpowiadać na pytania zadawane przez członków Komisji Konkursowej. 11. Instytucja Wdrażająca informuje Wnioskodawcę, którego projekt uzyskał pozytywną ocenę formalną, o terminie i możliwości wzięcia udziału w posiedzeniu Komisji Konkursowej z udziałem Panelu Ekspertów najpóźniej 7 dni przed jej posiedzeniem. Informację, o której mowa w zdaniu poprzedzającym Instytucja Wdrażająca przekazuje pocztą elektroniczną na adres wskazany we wniosku o dofinansowanie. 12. Wnioskodawca zgłasza udział przedstawicieli, nie później niż na 3 dni przed terminem posiedzenia Komisji Konkursowej z udziałem Panelu Ekspertów. 21. W trakcie oceny merytorycznej, na wniosek członków oceniających KK, IW zwraca się do Wnioskodawcy, który nie uczestniczył w posiedzeniu Komisji Konkursowej z udziałem Panelu Ekspertów, pisemnie o dodatkowe informacje i wyjaśnienia treści wniosku. Złożone wyjaśnienia stanowią integralną część wniosku.

Mając powyższe na względzie, wbrew twierdzeniom skarżącej, Regulamin nie nakłada każdorazowo obowiązku zwracania się do wnioskodawców o wyjaśnienia. Trzeba bowiem podkreślić, że prezentacja projektów odbywa się na zasadach konkursu. A więc Komisja Konkursowa winna wybrać projekt, który z jednej strony jest najlepiej przygotowany, a z drugiej najlepiej będzie realizował cel konkursu. Projekty słabo przygotowane, bądź też projekty w pełni nierealizujące celów konkursu, zdaniem Sądu nie mogą być oceniane lepiej od projektów poprawnie sporządzonych i prawidłowych pod względem merytorycznym, gdyż w ten sposób naruszono by zasadę równości stron. Do dofinansowania przyjmowane winny być najlepiej sporządzone i najlepsze projekty, dające gwarancję realizacji i jej trwałości w czasie. Składany wniosek o udzielenie dofinansowania winien być sporządzony możliwie zwięźle, treściwe i konkretnie. Należy unikać ogólnikowych, nie wnoszących dodatkowych informacji stwierdzeń oraz powielania tych samych informacji w różnych częściach wniosku.

Zgodnie z cyt. wyżej § 7 ust. 21 Regulaminu organ ma obowiązek wezwać jedynie w wypadku wniosku członków oceniających Komisji Konkursowej. W kontekście powyższego oraz zgodnie ze wskazanym wyżej obowiązkiem odnoszącym się do prawidłowego wypełniania wniosków o dofinansowanie, zwracanie się o dodatkowe wyjaśnienia ma charakter fakultatywny (nikt nie może nakazać niezależnym członkom Komisji Konkursowej do wystąpienia z wnioskiem o wezwanie wnioskodawcy do złożenia wyjaśnień) i jest zasadne jedynie wówczas, gdy sformułowania wniosku są niezrozumiałe. W przedmiotowej sprawie powyższe nie wystąpiło. Nieprawidłowości związane z treścią wniosku, jego ogólnością, nie pozwalały na podjęcie innej decyzji w zakresie kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 11, niż niezakwalifikowanie wniosku do wsparcia. Sąd stoi na stanowisku, że w wypadku, gdy wniosek jednoznacznie opisuje daną kwestię lub nie podano we wniosku wymaganych przez Przewodnik (lub inny dokument) informacji, to brak jest podstaw do wzywania wnioskodawców do złożenia wyjaśnień i wówczas wniosek może zostać w tym zakresie odpowiednio oceniony. Przeciwna interpretacja prowadziłaby do wniosku, że w każdym wypadku należałoby wezwać skarżącą do złożenia wyjaśnień. Taka sytuacja byłaby sprzeczna z zasadą równego traktowania wnioskodawców, uniemożliwiałaby bowiem wnioskodawcom, których wnioski zostały sformułowane poprawnie jeszcze większe doprecyzowanie ich treści. Ponadto doprowadziłaby do znacznego wydłużenia postępowania. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie nie zachodziła konieczność wezwania skarżącej do złożenia dodatkowych wyjaśnień, gdyż na podstawie wniosku możliwa była ocena tego kryterium (negatywna ocena). Należy także podkreślić, że późniejsza możliwość wyjaśnienia wątpliwości (po Panelu Ekspertów) odbywa się tylko i wyłącznie w wypadku, gdy takie wątpliwości zgłaszają członkowie oceniający KK, co w sprawie nie miało miejsca. Instytucja Wdrażająca, czuwająca nad przebiegiem konkursu, nie ma uprawnień do samodzielnego wzywania wnioskodawcy o dodatkowe wyjaśnienia, nie ma także możliwości do "zmuszenia" Ekspertów aby wystąpili oni do niej z wnioskiem o zwrócenie się do wnioskodawcy o wyjaśnienia. Zatem niezasadne są zarzuty skarżącej wskazujące na obowiązek wezwania do złożenia wyjaśnień. Trzeba także podkreślić, że żaden z przepisów powszechnie obowiązujących oraz żaden z dokumentów mających zastosowanie do ogłoszonego konkursu nie nakłada obowiązku wezwania skarżącej do złożenia informacji. Powołany przez skarżącą zapis Regulaminu obliguje jedynie IW do wystąpienia do wnioskodawcy o wyjaśnienia ale tylko w przypadku zgłoszenia takiego wniosku przez niezależnego (również od IW) Eksperta. Brak wniosku uniemożliwia zwrócenie się o dodatkowe wyjaśnienia. Trzeba również zauważyć, że skarżąca przystępując do konkursu winna znać jego zasady, gdyż są one publikowane i dostępne dla wszystkich w jednakowy sposób. Każdy uczestnik konkursu wyraża akceptację dla zasad konkursu i w dalszych swych działaniach w postępowaniu konkursowym, chcąc uzyskać pomoc musi się do tych zasad precyzyjnie stosować.

Mając powyższe na względzie, zdaniem sądu, skarga nie zawiera takiej argumentacji, która umożliwiałaby stwierdzenie, że ocena wniosku została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Z powyższych względów skargę oddalono na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy z 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

-----------------------

4