Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 725/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6131 Opłaty za korzystanie ze środowiska
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2011 r. znak: [...].


UZASADNIENIE

W skardze z dnia 14 marca 2012 r. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2012 r., reprezentowany przez pełnomocnika D. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji.

Zaskarżoną decyzją organ administracji utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2011 r., którą określił wysokość zobowiązania D. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" D. K. w G., z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. w wysokości 12.673,00 zł.

Uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji może spowodować po jego stronie znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki. Podał, że w 2011 r. prowadzona przez niego działalność gospodarcza przyniosła straty na poziomie 43.132 zł i w bieżącym roku nadal przynosi straty. Chociaż obecnie nie zalega z płatnościami z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, to ewentualna przymusowa egzekucja opłaty nałożonej kwestionowaną decyzją doprowadziłaby do "całkowitego upadku firmy skarżącego". Nie dysponuje on bowiem środkami w wysokości ponad dwunastu tysięcy złotych.

D. K. podał też, że ma na utrzymaniu żonę oraz dwoje małoletnich dzieci i wskazał, że miesięczne koszty opłat za energię elektryczną pochłaniają 200 zł, koszty opłat za gaz 80 zł, koszty opłat za wodę 100 zł, koszty opału 500 zł w sezonie grzewczym, koszty opłat za telefon i internet 160 zł, koszty wyżywienia 400 zł miesięcznie na osobę, koszty zakupu ubrania średnio 80 zł na osobę, a wydatki szkolne średnio 80 zł na jedno dziecko.

W ocenie skarżącego, uwzględniając powyższe, należy uznać, że wykonanie decyzji zagroziłoby niemożnością zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych jego rodziny oraz groziłoby bytowi jego firmy.

Do skargi D. K. dołączył dokumenty potwierdzające powołane przez niego okoliczności, dotyczące straty poniesionej w 2011 roku z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę organ administracji stwierdził, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji pozostawia w gestii Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej również jako ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

O wstrzymaniu wykonania decyzji sąd administracyjny może orzec, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004.).

Podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd rozważa więc, czy wykonanie jej przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego po ewentualnym wyeliminowaniu aktu z obrotu prawnego.

Obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji leży po stronie skarżącego.

W ocenie Sądu D. K. wykazał istnienie przesłanek przemawiających za zastosowaniem instytucji ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Jak wskazano, zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2012 r. utrzymuje w mocy decyzję tego organu z dnia [...] października 2011 r., którą określono wysokość zobowiązania skarżącego z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. w wysokości 12.673 zł. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji stanowi art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202 ze zm.), zgodnie z którym w razie stwierdzenia, że wprowadzający pojazd nie dokonał wpłaty opłaty za brak sieci albo dokonał wpłaty w wysokości niższej od należnej, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci. Stosownie do treści art. 17 ust. 2 powołanej ustawy w przypadku niewykonania decyzji określonej w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, Główny Inspektor Ochrony Środowiska ustala, w drodze decyzji, dodatkową opłatę za brak sieci w wysokości odpowiadającej 50 % kwoty niewpłaconej opłaty za brak sieci.

Treść powołanych przepisów jednoznacznie wskazuje, że wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci rodzi po stronie podmiotu, do którego ją skierowano bezwzględny obowiązek uiszczenia opłaty w wysokości ustalonej przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, a niewywiązanie się z tego obowiązku w ciągu 14 dni od daty uzyskania przymiotu ostateczności przez decyzję określającą wysokość opłaty powoduje, że organ administracji ustala opłatę dodatkową.

Jeżeli koszty prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej przekraczają obecnie osiągany z niej przychód, to za wiarygodne uznać należy twierdzenie, że uiszczenie kwoty 12.673 zł może spowodować po stronie wnioskującego o zastosowanie ochrony tymczasowej znaczną szkodę. Może pozbawić go bowiem środków niezbędnych do prowadzenia stanowiącej źródło utrzymania jego i jego rodziny działalności gospodarczej. W konsekwencji wykonanie decyzji może doprowadzić do utraty płynności finansowej po stornie skarżącego, a nawet do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym może doprowadzając do sytuacji, w której skarżący i jego rodzina pozbawieni zostaną środków niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.