Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 855/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 63 ust. 2, art. 63 ust. 6, art. 75 ust. 4
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann /spr./ Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Bożena Popowska Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2012r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2012r. nr [...] w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę


UZASADNIENIE

Dnia [...] stycznia 2012 r. do Urzędu Gminy w [...] wpłynął wniosek [...], z tej samej daty, o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie marketu budowlanego typu "[...]" przy [...].

Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...], Wójt [...] (dalej: "Wójt") – działając na podstawie art. 63 ust. 2 i 6 oraz art. 75 ust. 4 ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.; dalej: "ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku, w skrócie: "u.u.i.ś.") oraz art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.; dalej: "k.p.a.") – stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (dalej w skrócie: "OOŚ") dla planowanego przedsięwzięcia. W pouczeniu do obszernie uzasadnionego postanowienia Wójt wskazał, że na postanowienie stronom nie przysługuje zażalenie, oraz że może ono zostać zaskarżone w odwołaniu od decyzji.

Na opisane postanowienie zażalenie wniosło, dopuszczone uprzednio do udziału w postępowaniu na prawach strony, Stowarzyszenie [...] (dalej: "Stowarzyszenie" lub "Skarżący"), reprezentowane przez zawodowego pełnomocnika, domagając się zmiany zaskarżonego postanowienia i stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia OOŚ dla planowanego przedsięwzięcia, a to z powołaniem się na zarzut naruszenia art. 63 u.u.i.ś. poprzez przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia OOŚ. W uzasadnieniu Stowarzyszenie wskazało, że Wójt bezpodstawnie zaniechał oceny części uwarunkowań, związanych zwłaszcza ze zwiększeniem się natężenia ruchu oraz emisji dwutlenku węgla do atmosfery.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO") – działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 63 ust. 2 u.u.i.ś. – stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu wyjaśniło, że ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku, odnośnie zaskarżalności postanowień posługuje się taką samą formułą jak k.p.a., co oznacza, że zażalenie na postanowienie można złożyć tylko w przypadku, kiedy konkretny przepis wprost tak stanowi. W art. 65 ust. 2 u.u.i.ś. przewidziano tylko zażalenie na postanowienie nakładające na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i jednocześnie określające zakres tego raportu. Postanowienie stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest niezaskarżalne. SKO zaznaczyło, że postanowienie Wójta opatrzone było prawidłowym pouczeniem.

Na opisane postanowienie SKO skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosło Stowarzyszenie, zastępowane przez zawodowego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia. Oceniając dopuszczalność zażalenia Skarżący wskazał, że wobec uchybień w postępowaniu oraz braków obligatoryjnych elementów wydanego postanowienia, SKO winno, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylić postanowienie Wójta. Podkreślił, że niedopuszczalny jest stan, zgodnie z którym w obrocie prawnym istnieje orzeczenie wydane w toku postępowania zawierającego uchybienia, z błędnym uzasadnieniem, nie zawierającym w swojej treści obligatoryjnych elementów wymaganych przez ustawę. Argumentując na rzecz dopuszczalności zażalenia Skarżący przywołał wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 02 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Go 232/10 [orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA" – uw. Sądu].

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i podkreślając, że niezaskarżalność postanowienia stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzenia OOŚ nie pozbawia strony możliwości kwestionowania takiego stanowiska, a to mianowicie w odwołaniu od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 stycznia 2012 r. – uchylającym powołany w skardze wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. o sygn. II SA/Go 232/10 – zgodnie z art. 65 ust. 2 u.u.i.ś. możliwość wniesienia zażalenia została ograniczona przez ustawodawcę wyłącznie do postanowień, w których stwierdza się obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Na postanowienie niestwierdzające potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zażalenie zaś nie przysługuje (wyrok NSA z 19.01.2012 r., II OSK 2084/10; CBOSA).

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przytoczony pogląd w pełni podziela. Wobec tego zarzuty i argumenty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.