Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 74/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 207 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 9 pkt 1; art. 184 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 1634
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - t.j.
article: art. 2 pkt 14; art. 24 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 818
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020 - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie: Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Protokolant: Referent Paulina Rolińska-Mazur po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 6 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi W. .pl Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu środków europejskich stanowiących dofinansowanie udzielone na realizację projektu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] 2021 r., nr [...] Zarząd Województwa Lubelskiego – Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Lubelskiego na lata 2014-2020, po rozpoznaniu odwołania skarżącej W. .pl Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Lubelskiej Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w Lublinie (dalej jako "LAWP") z [...] 2021 r., nr [...], określającą kwotę środków podlegających zwrotowi w wysokości [...] zł, wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, stanowiącej dofinansowanie na realizację projektu "[...]" w ramach Osi priorytetowej 1: "Badania i innowacje", Działania 1.2: "Badania celowe" Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2014-2020.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że na podstawie umowy nr [...] z [...] 2016 r., zawartej pomiędzy Województwem Lubelskim, w imieniu którego działała LAWP, a skarżącą, zostało przyznane skarżącej dofinansowanie na realizację projektu w łącznej kwocie nieprzekraczającej [...] zł. Beneficjent zobowiązał się zrealizować projekt opisany we wniosku o dofinansowanie oraz osiągnąć jego cele i założone wskaźniki rezultatu. Projekt zakładał realizację badań przemysłowych i prace rozwojowe mające na celu opracowanie systemu automatów do skupu, sortowania i wstępnego przetwarzania wybranych surowców wtórnych. Założony cel miał zostać osiągnięty we współpracy i z wykorzystaniem zasobów czołowej jednostki naukowej - Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Zaplanowane badania przemysłowe miały dotyczyć wypracowania założeń i wytycznych dotyczących właściwości funkcjonalnych i budowy urządzeń, a także wymagań dla dedykowanego systemu informatycznego. Projekt przewidywał zastosowanie technologii detekcji parametrów surowców mających umożliwić podział materiałów na czyste frakcje w miejscu zbiórki, wycenę surowców i natychmiastową zapłatę dla użytkownika maszyny w czasie rzeczywistym. Zakładał również, że stworzony centralny system obsługi ma zapewnić optymalizację procesu skupu, składowania, opróżniania urządzeń z surowców, poprzez: monitoring stanu ich zapełnienia i stanu technicznego, mechanizmy zmniejszające obojętność surowców w maszynie oraz zaawansowane rozwiązanie konstrukcyjne. Wskaźnik realizacji celu projektu miały stanowić w pełni funkcjonalne prototypy urządzeń do zbierania odpadów (zintegrowane komponenty sprzętowe i programistyczne) stworzone na podstawie założeń wypracowanych na etapie badań przemysłowych. Zakończenie rzeczowe realizacji projektu miało nastąpić [...] 2018 r., a zakończenie finansowej realizacji projektu – [...] 2018 r. Umowa o dofinansowanie projektu była kilkakrotnie aneksowana. Aneksami z [...] 2018 r. oraz z [...] 2018 r. przesunięto terminy rzeczowego i finansowego zakończenia projektu do [...] 2018 r.

Według informacji przedstawianych przez skarżącą we wnioskach o płatność, które pełniły funkcję sprawozdawczą i rozliczeniową, postęp realizacji projektu przebiegał zgodnie z założeniami wniosku o dofinansowanie projektu, doprowadzając do jego pozytywnego zakończenia, mianowicie powstania zgodnego z koncepcją, w pełni funkcjonalnego i przetestowanego prototypu innowacyjnych urządzeń do segregacji surowców w czterech wersjach, tj. duża stacja recyklingowa, mała stacja recyklingowa, urządzenie dedykowane do zbioru i zgniatania puszek i urządzenie inteligentny kontener na ubrania oraz rozpoczęcia prac zmierzających do zgłoszenia patentowego. Z informacji zawartych we wnioskach o płatności nie wynikało, by skarżąca napotkała w trakcie realizacji projektu na jakiekolwiek problemy, które zagrażałyby osiągnięciu celu i założeń projektu. Jedyny problem wskazany przez skarżącą we wnioskach dotyczył kwestii najmu hali w ramach Zadania II, czego następstwem była konieczność wydłużenia okresu realizacji tego zadania, na co LAWP przystała. Na prawidłowy przebieg realizacji założeń projektu oraz niewystępowanie problemów zagrażających realizacji jego celów wskazuje również wprost treść sporządzonego przez stronę i przekazanego w załączeniu do wniosku o płatność za okres od [...] 2018 r. do [...] 2018 r. Raportu z przebiegu eksperymentalnych prac rozwojowych, dotyczącego działań zrealizowanych w ramach Zadania II i Zadania III.

W dniu 17 października 2018 r. do LAWP wpłynęło pismo Rzecznika Funduszy Europejskich z 15 października 2018 r., w którym Rzecznik poinformował o otrzymaniu w dniu [...] 2018 r. anonimowego pisma w sprawie wystąpienia nieprawidłowości w projektach realizowanych przez skarżącą w ramach Działań 1.2 Badania Celowe oraz 3.7 Wzrost konkurencyjności MŚP RPO WL. Równocześnie Rzecznik przekazał wskazany w piśmie anonim.

W związku z powyższym LAWP przeprowadziła kontrolę projektu w miejscu jego realizacji. Kontrola odbyła się w dniach: od [...] 2018 r. do [...] 2018 r., [...] 2018 r. i [...] 2019 r. Zakres merytoryczny kontroli obejmował sprawdzenie między innymi finansowego oraz rzeczowego zaawansowania realizacji projektu. Kontrola polegała na sprawdzeniu przedstawionych przez skarżącą dokumentów oraz efektu rzeczowego projektu. LAWP powołała eksperta zewnętrznego w zakresie infrastruktury B+R+I oraz z zakresu badań i innowacji – D. K.. W sporządzonej na zlecenie LAWP opinii eksperta stwierdzono między innymi, że:

1) urządzenia, które zostały zaprezentowane przez skarżącą jako mała i duża stacja recyklingowa nie posiadały wszystkich funkcjonalności określonych we wniosku aplikacyjnym, ponadto zbudowane zostały z takich samych komponentów oraz identycznie rozmieszczonych, jak urządzenia firmy [...] GmbH;

2) w wyniku realizacji projektu nie powstało urządzenie określone jako inteligentny kontener na ubrania ani urządzenie do zbioru i jednoczesnego zgniatania puszek;

3) w toku realizacji projektu nie powstały w ramach systemu IT moduły: analizy historii, transmisji obrazów, łączności wifi, analizy przedmiotów na podstawie obrazów, systemu maszynowego uczenia się, zarządzania klientami, integracja systemów płatności, obsługi kart płatniczych, nadzoru w czasie rzeczywistym; dodatkowo nie powstała specyfikacja techniczna - specyfikacja systemu;

4) poniesione nakłady finansowe na stworzenie raportów AGH są wielokrotnie przeszacowane w stosunku do ich wartości naukowej i merytorycznej oraz kosztów nakładu prac na ich stworzenie; zdaniem eksperta, projekt mógłby zostać zrealizowany bez przygotowania raportów, które nie wniosły nowej, nieznanej wiedzy naukowej lub inżynierskiej, która wymagana byłaby przy realizacji projektu.

W dniu 29 kwietnia 2019 r. LAWP sporządziła informację pokontrolną, w której stwierdzono występowanie nieprawidłowości w realizacji projektu. W związku z wniesionymi przez skarżącą zastrzeżeniami do informacji pokontrolnej, ekspert w piśmie z [...] 2019 r. podtrzymał wnioski opinii. W ostatecznej informacji pokontrolnej z [...] 2019 r. LAWP podtrzymała dotychczasowe ustalenia co do stwierdzonych nieprawidłowości. W piśmie z [...] 2019 r. skarżąca zakwestionowała wnioski zawarte w ostatecznej informacji pokontrolnej. W odpowiedzi LAWP poinformowała stronę o ostatecznym charakterze informacji.

W dniu [...] 2019 r. strona złożyła do LAWP wniosek o zmianę harmonogramu realizacji projektu, poprzez przesunięcie terminu realizacji projektu do [...] 2020 r. oraz wniosek o wycofanie końcowego wniosku o płatność. Jednocześnie skarżąca przyznała, że prototypy urządzeń – mała i duża stacja recyklingowa nie spełniają wymogów zawartych w umowie o dofinansowanie, co wykazała kontrola LAWP. Strona wyraziła chęć skorygowania prac badawczo-rozwojowych, tak aby w efekcie opracowane zostały prototypy urządzeń zgodnie z założeniami projektu.

Pismem z [...] 2019 r. LAWP złożyła skarżącej oświadczenie o rozwiązaniu umowy o dofinansowanie bez wypowiedzenia (w trybie natychmiastowym), uznając, że ziściły się przesłanki z § 66 ust. 1 lit. a), b) oraz i) umowy o dofinansowanie projektu. Jednocześnie LAWP wezwała stronę do zwrotu wypłaconych środków w kwocie [...]zł, wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków przez LAWP.

Pismem z 25 listopada 2019 r. skarżąca wniosła o rozłożenie na raty środków objętych wezwaniem. Pismem z 28 listopada 2019 r. LAWP poinformowała skarżącą, że wniosek o płatność końcową został wycofany, wniosek o wydłużenie terminu realizacji projektu jest bezzasadny, wobec faktu rozwiązania umowy o dofinansowanie, zaś wniosek o rozłożenie spłaty na raty, wobec niewydania decyzji określającej kwotę środków przypadających do zwrotu, jest przedwczesny.

W związku z brakiem zwrotu środków, LAWP wszczęła postępowanie administracyjne, w wyniku którego w dniu [...] 2021 r. została wydana decyzja określająca kwotę środków przypadających do zwrotu na [...] zł, wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, naliczanymi od następujących kwot i terminów: od kwoty [...]zł począwszy od [...] 2017 r.; od kwoty [...]zł począwszy od [...] 2017 r.; od kwoty [...]zł począwszy od [...] 2017 r.; od kwoty [...]zł począwszy od [...] 2018 r.; od kwoty [...]zł począwszy od 21 maja 2018 r.; od kwoty [...]zł począwszy od 18 lipca 2018 r.; od kwoty [...]zł począwszy od [...] 2018 r.; do dnia [...] 2020 r. oraz od dnia następującego po dniu doręczenia decyzji do dnia zapłaty, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji.

Zaskarżoną decyzją z [...] 2021 r. Zarząd Województwa Lubelskiego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podzielając jego ustalenia i ocenę.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w ramach realizacji projektu nie powstał założony we wniosku o dofinansowanie, zgodny z koncepcją, w pełni funkcjonalny prototyp innowacyjnych urządzeń do segregacji surowców w czterech wersjach, tj. duża stacja recyklingowa, mała stacja recyklingowa, urządzenie dedykowane do zbioru i zgniatania puszek oraz urządzenie inteligentny kontener na ubrania. Przedstawione jako wyniki realizacji projektu mała i duża stacja recyklingowa nie powstały jako wynik prac rozwojowo-badawczych przeprowadzonych w ramach projektu, lecz zostały zakupione jako urządzenia seryjnie produkowane [...] serii RC, od polskiego dystrybutora G. Sp. z o.o. Sp. k. lub bezpośrednio od producenta [...] GmbH i zostały poddane modyfikacjom. Potwierdzają to dowody w postaci opinii eksperta oraz odpowiedzi eksperta na zastrzeżenia strony do informacji pokontrolnej, jak również sporządzona w związku z kontrolą dokumentacja fotograficzna w miejscu realizacji projektu. Powyższa okoliczność jest bezsporna, bowiem strona, wbrew wcześniejszym twierdzeniom o powstaniu w ramach projektu prototypów urządzeń, w piśmie z 19 kwietnia 2021 r. wyraźnie przyznała, że prototypy urządzeń jednak nie powstały, a przedstawione jako wynik realizacji projektu urządzenia zakupiła, dostosowała i przeprogramowała, tak aby w jak największym zakresie spełniały założenia projektu. Jednocześnie w ramach projektu nie powstały prototypy pozostałych dwóch urządzeń, mianowicie urządzenia dedykowanego do zbioru i zgniatania puszek oraz urządzenia inteligentny kontener na ubrania. Skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek urządzeń jako wyniku realizacji projektu w tym zakresie.

Organ odwoławczy podzielił ustalenia pierwszej instancji, iż przedstawione przez skarżącą urządzenia mała i duża stacja recyklingowa, a także system IT nie zawierały wszystkich założonych w projekcie funkcjonalności. Organ zauważył, że okoliczności te zostały częściowo przyznane przez stronę w złożonych przez nią zastrzeżeniach i wyjaśnieniach do informacji pokontrolnych oraz piśmie z [...] 2019 r., a następnie przyznane w pełnym zakresie w piśmie z [...] 2019 r.

Organ ocenił także jako właściwe ustalenia, że w ramach projektu nie została wytworzona pełna dokumentacja, określona we wniosku o dofinansowanie projektu jako wyniki realizacji zadań. Skarżąca przedstawiła wyłącznie dokumentację, na którą składa się 7 raportów z przeprowadzonych prac w zakresie opracowania samoobsługowych maszyn recyklingowych i inteligentnego systemu zbiórki odpadów, wykonanych przez Akademię Górniczo-Hutniczą w Krakowie. Pozostałej, założonej do opracowania dokumentacji strona nie przedstawiła. W ocenie organu wątpliwa jest także wartość merytoryczna dokumentacji sporządzonej w ramach projektu, gdyż strona w przedstawionym w sprawie stanowisku sama wskazała, że zawarte w opracowanej dokumentacji wytyczne i założenia okazały się niemożliwe do zrealizowania, co samo w sobie przemawia za ich nikłą wartością z perspektywy realizacji założeń projektu. W ocenie organu wartość rynkowa dokumentacji jest niższa niż wskazywała to strona, jednak ma to znaczenie drugorzędne wobec ustalenia, że założony efekt końcowy projektu w ogóle nie powstał.

Jednocześnie organ podkreślił, że we wnioskach o płatność, pełniących funkcję sprawozdawczą i rozliczeniową, a w przypadku ostatniego, następnie wycofanego wniosku o płatność – dodatkowo funkcję wniosku o płatność końcową, skarżąca przedstawiła niezgodne z prawdą, nierzetelne informacje na temat prawidłowego i niezakłóconego (poza kwestią związaną z najmem hali) przebiegu realizacji projektu i osiągnięcia zaplanowanych we wniosku o dofinansowanie jego wyników, w szczególności jego efektu końcowego, a więc powstania zgodnego z koncepcją, w pełni funkcjonalnego i przetestowanego prototypu innowacyjnych urządzeń do segregacji surowców w czterech wersjach, tj. duża stacja recyklingowa, mała stacja recyklingowa, urządzenie dedykowane do zbioru i zgniatania puszek i urządzenie inteligentny kontener na ubrania.

Okoliczność, że w ramach realizacji projektu nie powstał założony we wniosku o dofinansowanie, w pełni funkcjonalny prototyp innowacyjnych urządzeń do segregacji surowców w czterech wersjach oznacza, że cel projektu nie został osiągnięty. To zaś prowadzi do wniosku, że środki poniesione przez stronę w związku z realizacją projektu nie przyczyniły się do osiągnięcia celu określonego w umowie o dofinansowanie projektu, a tym samym należy je kwalifikować jako środki wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem. Środki takie należy oceniać jako wydatki niekwalifikowalne w rozumieniu Wytycznych w zakresie kwalifikowalności. Nie została bowiem spełniona przesłanka kwalifikowalności określona w Podrozdziale 6.2 pkt 3 lit. f), która traktuje o niezbędności wydatku do realizacji celów projektu i jego poniesieniu w związku z realizacją projektu.

Biorąc pod uwagę, że w wyniku realizacji projektu jego cel w ogóle nie został osiągnięty, w ocenie organu jako wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem należy uznać całość faktycznie przekazanego stronie dofinansowania w kwocie [...]zł. Wszelkie poniesione w ramach projektu wydatki, czy to na realizację badań przemysłowych, czy też prace rozwojowe, w tym koszty: osobowe (z tytułu wynagrodzenia personelu projektu), wartości niematerialnych i prawnych, aparatury, sprzętu, najmu, badań, ekspertyz, analiz, służyły bowiem osiągnięciu celu projektu, stanowiąc środek do jego osiągnięcia. W sytuacji, gdy założony cel projektu nie został osiągnięty, odpadła zatem niejako podstawa ich poniesienia. W konsekwencji bez znaczenia pozostaje kwestia, że część wydatków projektu została poniesiona w zawyżonej wysokości w stosunku do faktycznej ich wartości rynkowej, że przedstawione jako wynik realizacji projektu urządzenia i system informatyczny nie posiadały założonych funkcjonalności, czy też, że sporządzoną w ramach projektu dokumentację cechowała niska wartość merytoryczna.

Organ odwoławczy zauważył, że w ustalonym stanie faktycznym można upatrywać także naruszenie przez skarżącą procedur w rozumieniu art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej powoływanej jako "u.f.p."). Okoliczności sprawy wskazują na naruszenie przez skarżącą przesłanek kwalifikowalności zdefiniowanych w Podrozdziale 6.2 pkt 3 lit. f) i g) Wytycznych w zakresie kwalifikowalności, bowiem cel projektu nie został osiągnięty, a zatem poniesione w ramach projektu wydatki nie mogą zostać zakwalifikowane jako celowe i efektywne. Powyższe stanowi równolegle o naruszeniu postanowienia § 16 ust. 1 umowy o dofinansowanie projektu, który analogicznie jak Wytyczne w zakresie kwalifikowalności zobowiązywał stronę do ponoszenia wydatków w sposób celowy i efektywny.

W ocenie organu skarżąca naruszyła także § 2 ust. 1 umowy o dofinansowanie, poprzez nieosiągnięcie założonych celów projektu. Zgodnie natomiast z § 2 ust. 4 umowy o dofinansowanie wykonanie zobowiązań oznaczonych w ust. 1 i 3 stanowi warunek udzielenia dofinansowania w wysokości oznaczonej w § 5 ust. 5 umowy. Ponadto § 2 ust. 5 umowy stanowi, że ustalenie przez LAWP na dowolnym etapie jej realizacji, iż beneficjent naruszył oznaczony w ust. 4 warunek udzielenia dofinasowania, w szczególności zaś ustalenie, że działanie lub zaniechanie beneficjenta związane z formułowaniem treści wniosku o dofinasowanie, realizacją projektu lub umowy należy kwalifikować jako nieprawidłowość lub nadużycie finansowe, stanowi podstawę do uznania całości dofinansowania, o którym mowa w § 5, za wypłacone nienależnie w rozumieniu art. 122 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 347, str. 320 z poźn. zm., powoływanego dalej jako "rozporządzenie nr 1303/2013").

W konsekwencji organ uznał, że środki przekazane na realizację projektu zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, jak również, że zostały wykorzystane z naruszeniem procedur. Powyższe skutkuje zaś obowiązkiem zwrotu środków przez beneficjenta.

Organ podkreślił, że ujawnione w postępowaniu zachowanie strony wpisuje się w definicję nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1303/2013, w świetle którego nieprawidłowością jest nie tylko działanie wywołujące szkodę, ale także mogące ją wywołać (szkoda potencjalna). Beneficjent wykorzystał środki dofinansowania niezgodnie z przeznaczeniem, co stanowi wprost o naruszeniu przez stronę prawa oraz świadczy o szkodliwym wpływie na budżet Unii. Wynikiem zaistniałej nieprawidłowości jest szkoda w budżecie ogólnym Unii Europejskiej. Szkoda ta jest skutkiem sfinansowania z budżetu nieuzasadnionych wydatków. Za takie bowiem uznać należy wydatki, które mimo przeznaczenia ich na realizację projektu w celu uzyskania zakładanych w nim rezultatów, nie doprowadziły do ich zaistnienia w postaci realizacji założonych efektów projektu.

Zdaniem organu działanie strony nosi zarazem znamiona nadużycia finansowego w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. a) Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, sporządzonej w Brukseli dnia 26 lipca 1995 r., mianowicie polegającego na przedstawieniu fałszywych oświadczeń lub dokumentów, które mają na celu sprzeniewierzenie lub bezprawne zatrzymanie środków z budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich. Skarżąca przedstawiała bowiem we wnioskach o płatność nieprawdziwe informacje na temat realizacji projektu, zatajając fakt, że nie zrealizowała założeń projektu i nie osiągnęła jego celu. Organ zauważył, że stanowisko skarżącej ulegało ciągłej zmianie, w zależności od okoliczności. Na etapie rozliczania projektu, w składanych do LAWP wnioskach o płatność skarżąca twierdziła, że realizacja projektu przebiega w sposób w pełni prawidłowy i zostały zrealizowane jego założenia. Następnie na etapie kontroli, pomimo jej wyników, strona utrzymywała, że prototypy urządzeń powstały w ramach projektu, wskazując jednak, że nie posiadają pewnych założonych funkcjonalności. Natomiast ostatecznie, w toku postępowania administracyjnego strona przyznała, że prototypy urządzeń w ogóle nie powstały. W trakcie realizacji projektu skarżąca nie informowała LAWP o napotykanych problemach w jego realizacji, które zagrażałby osiągnięciu celu projektu, a za jakie należy niewątpliwie uznać zakupienie przez stronę na rynku seryjnie produkowanych urządzeń, ich dostosowanie i przeprogramowanie.

Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z § 23 ust.1 i 4 umowy o dofinansowanie, obowiązkiem strony było przedstawianie wobec LAWP oraz innych podmiotów uprawnionych do przeprowadzania kontroli lub audytów wiarygodnych informacji, niezbędnych do prowadzenia ustaleń czy zostały spełnione warunki przyznania pomocy wynikające z umowy oraz właściwych przepisów prawa, a także niezwłoczne poinformowanie LAWP o wystąpieniu zdarzeń, które mogą zagrażać zrealizowaniu celów projektu lub postanowień umowy. Zgodnie z § 23 ust. 8 umowy, naruszenie obowiązku przekazywania wiarygodnych informacji, polegające w szczególności na przedstawianiu informacji lub dokumentów w taki sposób, by w sposób sztuczny stworzyć warunki dla uzyskania lub utrzymania korzyści, wynikających ze wsparcia ze środków publicznych, stanowi rażące naruszenie umowy i skutkuje jej rozwiązaniem w trybie natychmiastowym. W § 66 ust. 3 umowy przewidziano, że LAWP może rozwiązać umowę bez wypowiedzenia, w trybie natychmiastowym, między innymi jeżeli beneficjent dopuścił się nadużycia finansowego w rozumieniu Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich lub aktu ją zastępującego; naruszył obowiązek przekazywania wiarygodnych informacji, w szczególności przedstawił informacje lub dokumenty w taki sposób, by sztucznie stworzyć warunki dla uzyskania lub utrzymania korzyści, wynikających ze wsparcia ze środków publicznych; nie zastosował się do postanowień umowy odwołujących się do zasad efektywności wydatków.

W ocenie organu dokonane w sprawie ustalenia wskazują na zaistnienie przesłanek rozwiązania umowy o dofinansowanie. Ustalenia te potwierdzają, że strona świadomie przedstawiała LAWP nieprawdziwe informacje w celu stworzenia pozorów prawidłowej realizacji umowy o dofinasowanie projektu. Natomiast ustalenie co do popełnienia przez stronę nadużycia finansowego uprawniało LAWP do rozwiązania umowy o dofinansowanie projektu w trybie natychmiastowym. Wystąpienie powyższych okoliczności obliguje z kolei skarżącą do zwrotu całości uprzednio wypłaconej pomocy, na podstawie § 58 ust. 2 umowy. Zgodnie z art. 207 ust. 1 u.f.p. zwrot kwoty [...]zł winien nastąpić wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków.

Organ nie podzielił zarzutu naruszenia art. 207 u.f.p., poprzez wadliwe zastosowanie i przyjęcie, iż założone w ramach kontroli naruszenia projektu badawczo-rozwojowego uzasadniają decyzję o zwrocie całości udzielonej dotacji. Organ nie zgodził się z opinią strony, że celem projektu nie było wykonanie prototypów urządzeń, a jedynie przeprowadzenie prac badawczych. Organ podkreślił, że w świetle § 2 ust. 2 umowy o dofinansowanie oraz opisu projektu zawartego w Dziale C, sekcji C.l. wniosku, projekt zakładał realizację badań przemysłowych i prace rozwojowe mające na celu opracowanie systemu automatów do skupu, sortowania i wstępnego przetwarzania wybranych surowców wtórnych. Natomiast wskaźnik realizacji celu projektu miały stanowić w pełni funkcjonalne prototypy urządzeń do zbierania odpadów (zintegrowane komponenty sprzętowe i programistyczne) stworzone na podstawie założeń wypracowanych na etapie badań przemysłowych. Celem projektu było stworzenie w pełni funkcjonalnych prototypów urządzeń szczegółowo opisanych w zadaniach w sekcji D.l. wniosku – Zakres rzeczowo-finansowy wniosku o dofinansowanie projektu. W ocenie organu za słusznością tego stanowiska przemawia również fakt, że jednym ze wskaźników rezultatu, do których osiągnięcia zobowiązał się beneficjent, był wskaźnik: "Liczba dokonanych zgłoszeń patentowych" (pkt C.5 w sekcji C.lll. wniosku). Zgłoszenia miały dotyczyć wynalazków powstałych w ramach projektu. Mając powyższe na uwadze organ uznał za prawidłowe stwierdzenie, że cel projektu nie został osiągnięty.

Organ nie podzielił stanowiska strony, że częściowe zrealizowanie projektu (według obliczeń strony – w 85%) powinno skutkować uznaniem za kwalifikowalne wydatków poniesionych w toku prac badawczo-rozwojowych i nie powinno skutkować zwrotem całości otrzymanej kwoty dofinansowania. Zdaniem organu, mając na względzie okoliczność, że w wyniku realizacji projektu jego cel nie został osiągnięty, jako wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem należy uznać całość faktycznie przekazanego stronie dofinansowania. Wszelkie poniesione w ramach projektu wydatki, czy to na realizację badań przemysłowych, czy też prace rozwojowe, w tym koszty: osobowe (z tytułu wynagrodzenia personelu projektu), wartości niematerialnych i prawnych, aparatury, sprzętu, najmu, badań, ekspertyz, analiz, służyły osiągnięciu celu projektu, stanowiąc środek do jego osiągnięcia.

Organ podkreślił, że w sytuacji, gdy projekt nie został zrealizowany, a więc nie został osiągnięty jego cel, wydatkowane środki nie mogły być uznane za służące realizacji tego celu i musiały być uznane za wydatkowane bezzasadnie. Organ zauważył, że środki poniesione przez skarżącą w związku z realizacją projektu nie przyczyniły się do osiągnięcia celu określonego w umowie i stanowią wydatki niekwalifikowalne w rozumieniu Wytycznych w zakresie kwalifikowalności. Natomiast w przypadku wydatków niekwalifikowalnych, a więc takich, którymi powinien zostać obciążany beneficjent a nie budżet UE, ani umowa o dofinasowanie, ani też Wytyczne w zakresie kwalifikowalności nie przewidują zastosowania zasady proporcjonalności jako formy rozliczenia projektu. Wskazanie przedmiotowych wydatków do rozliczenia stanowiło realne działanie wywołujące szkodę w budżecie UE. W tym zakresie za odmiennym rozstrzygnięciem sprawy nie może przemawiać stanowisko strony co do ryzyka niepowodzenia, jakim była obarczona realizacja projektu badawczo-rozwojowego, czy też treść postanowień § 11 umowy, który nie miał zastosowania w sprawie. Strona nie przerwała bowiem realizacji projektu. Tymczasem jedynie przerwanie realizacji projektu i do tego dokonane zanim beneficjent poniesie wydatki przekraczające określony pułap procentowy kosztów kwalifikowalnych dawało możliwość utrzymania uzyskanego wsparcia. Wskazana procedura mogła być zastosowana w okresie obowiązywania umowy o dofinasowanie projektu. Podnoszone przez stronę ryzyko niepowodzenia, jakim obarczona była realizacja projektu badawczo-rozwojowego, minimalizowane było zatem dzięki zastrzeżeniu na rzecz beneficjenta uprawnienia przewidzianego w § 11 umowy. W sytuacji, gdy beneficjent z tego uprawnienia nie skorzystał, pomimo świadomości realizacji projektu niezgodnie z jego założeniami, zgodził się na poniesienie ryzyka zwrotu całości środków przekazanych mu tytułem dofinansowania realizacji projektu.

Organ uznał za niewłaściwy prezentowany przez stronę pogląd, iż zwrot pomocy powinien nastąpić tylko w tej w części i w tym zakresie, w jakim beneficjent nie wywiązał się ze swych zobowiązań z przyczyn leżących po jego stronie. Organ podkreślił, że umowa o dofinansowanie jest umową rezultatu, a nie starannego działania. Szczególny charakter umowy dotyczącej pomocy finansowej ze środków funduszy europejskich powoduje, że odpowiedzialność za wystąpienie okoliczności skutkujących obowiązkiem zwrotu środków opiera się na obiektywnych kryteriach niewypełnienia wszystkich warunków umowy. W tej sytuacji, zdaniem organu nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia podnoszone przez stronę przyczyny, które stały się powodem trudności w realizacji projektu, a mianowicie kwestia nierzetelnego kontrahenta, który w opinii strony uniemożliwił terminowe sporządzenie prototypów.

Organ uznał także za niezasadne podniesione przez stronę zarzuty proceduralne. Zdaniem organu LAWP dokonała wyboru eksperta D. K. zgodnie z Regulaminem wyboru i pracy ekspertów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2014 - 2020 oraz spośród ekspertów widniejących w Wykazie kandydatów na ekspertów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2014 - 2020. Wybrany ekspert posiada adekwatną specjalizację w kontekście zleconej do sporządzenia opinii. Projekt skarżącej, jako projekt o charakterze badawczo-rozwojowym, a przy tym innowacyjny, wpisuje się w dziedzinę infrastruktura B + R + I, w której to dziedzinie, w świetle w informacji zawartych w wykazie kandydatów na ekspertów, specjalizuje się właśnie wybrany na eksperta D. K., jako ekspert do spraw badań i innowacji. Organ odwoławczy nie podzielił zapatrywania strony, że przedmiot opinii winien determinować wybór eksperta o innej specjalności, mianowicie eksperta IT lub z dziedziny finansowo-ekonomicznej. Z perspektywy przedmiotu opinii najbardziej adekwatna była specjalizacja posiadana przez wybranego eksperta. Zgodnie z opisem doświadczenia zawodowego, jaki powinien posiadać kandydat na eksperta z zakresu wyżej wymienionej specjalizacji, osoba taka posiada doświadczenie zawodowe oraz wiedzę niezbędną do wydania specjalistycznej opinii dotyczącej inwestycji w zakresie: prowadzenia badań przemysłowych lub eksperymentalnych prac rozwojowych, budowy/rozbudowy infrastruktury badawczo-rozwojowej, transferu technologii i komercjalizacji badań w obszarach inteligentnych specjalizacji wskazanych w RSI tj. biogospodarka, medycyna i zdrowie, energetyka niskoemisyjna oraz informatyka i automatyka. Zdaniem organu oczywiste jest, że wiedza takiej osoby na temat prowadzenia badań przemysłowych lub eksperymentalnych prac rozwojowych, budowy/rozbudowy infrastruktury badawczo-rozwojowej, obejmuje także wiedzę na temat wartości rynkowej takich badań i prac. Niczym nieuzasadnione jest w tym zakresie odmienne wnioskowanie. Nadto, stworzenie systemu informatycznego stanowiło jeden z etapów projektu obejmującego wyżej wymienione badania, a posiadanie przez system innowacyjnych cech (wskazanych w opinii o innowacyjności), możliwe było do zweryfikowania przez osobę posiadającą specjalizację w zakresie innowacji. Za posiadaniem przez eksperta wystarczającej wiedzy do oceny wartości merytorycznej zrealizowanych przez beneficjenta założeń projektu przemawiają ponadto utrwalone w opinii wyniki jego pracy, które pomimo pierwotnie częściowego ich kwestionowania przez stronę, zostały ostatecznie przyznane przez stronę, która wskazała, że system IT nie posiada założonych w projekcie funkcjonalności, na które ekspert wskazał w opinii. Zarzuty strony w zakresie opinii eksperta są tym bardziej nietrafne, że ustalone na jej podstawie okoliczności, iż część wydatków została poniesiona w zawyżonej wysokości w stosunku do faktycznej ich wartości rynkowej oraz, że przedstawione jako wyniki realizacji projektu urządzenia i system informatyczny nie posiadały założonych funkcjonalności, czy też, że sporządzoną w ramach projektu dokumentację cechowała niska wartość merytoryczna, mają drugorzędne znaczenie w obliczu bezspornego w sprawie ustalenia, że prototypy urządzeń nie powstały, a więc nie został zrealizowany cel projektu.

Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji dokonał dostatecznych ustaleń faktycznych, które pozwoliły na zastosowanie przepisów materialnych. Obszerny materiał dowodowy sprawy przedstawia szczegółowo pełen obraz nieprawidłowości przy wydatkowaniu środków, jakich dopuścił się beneficjent podczas realizacji projektu i nie wymaga uzupełnienia.

Organ odwoławczy uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 2 pkt 36 oraz art. 122 ust. 2 rozporządzenia nr 1303/2013, poprzez brak analizy co do potencjalnego bądź rzeczywistego wpływu założonych naruszeń na budżet UE. Organ zauważył, że zachowanie beneficjenta wpisuje się w definicję nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 36 powołanego rozporządzenia. Beneficjent wykorzystał środki dofinansowania niezgodnie z przeznaczeniem, co stanowi wprost o naruszeniu przez stronę prawa oraz świadczy o szkodliwym wpływie na budżet Unii.

W skardze na decyzję organu drugiej instancji skarżąca zarzuciła:

I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

1. art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 8 k.p.a., poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do organów Państwa z uwagi na dowolne założenie, wynikające z wadliwej opinii specjalisty twierdzenie, że dotowany projekt nie zasługiwał na objęcie go dotacją, co w świetle weryfikacji przez LAWP poszczególnych etapów projektu i nieprzedstawiania zastrzeżeń co do jego realizacji nie pozwalało stronie na powzięcie wątpliwości co do ewentualnej konieczności zwrotu zatwierdzonych wniosków i wypłaconych transz płatności;

2. art. 2 pkt 36 oraz art. 122 ust. 2 rozporządzenia nr 1303/2013, poprzez nieprawidłową wykładnię pojęcia nieprawidłowość w rozumieniu przepisów unijnych i przyjęcie, że w sytuacji niezrealizowania projektu wszystkie wydatki związane z pracami nad powstaniem prototypów stanowiły naruszenie prawa UE lub też krajowego, co jest niezgodne z dotychczas utrwaloną linią orzeczniczą wskazującą na konieczność precyzyjnego ustalenia kwestionowanych wydatków;

3. art. 207 u.f.p. w zw. z § 15 i § 60 umowy o dofinansowanie projektu, poprzez wadliwe zastosowanie i przyjęcie, iż założone w ramach kontroli naruszenia projektu badawczo-rozwojowego uzasadniają decyzję o zwrocie całości udzielonej dotacji w sytuacji, gdy organ winien analizować ustalone naruszenia z uwzględnieniem zasad proporcjonalności i słuszności w ramach decydowania o zwrocie całości bądź części dotacji, bacząc by decyzja w tym zakresie nie była obarczona skrajnym formalizmem;

4. § 2 i § 8 umowy o dofinansowanie projektu w zw. z art. 2 pkt 85 i 86 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 I 108 Traktatu, poprzez wadliwą wykładnię charakteru umowy o dofinansowanie projektu w ramach działania 1.2 i uznanie, że umowa badawczo-rozwojowa jest formą umowy rezultatu, w sytuacji gdy zarówno z przepisów, jak i treści umowy wynika, że wytworzenie prototypu nie jest celem umowy samym w sobie, zaś istota tychże prac sprowadza się do starannego działania polegającego na prowadzeniu prac badawczych, dążących do uzyskania pewnego rezultatu, nie zaś jego osiągnięcia;

II. naruszenia prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2 pkt 36 oraz art. 122 ust. 2 rozporządzenia nr 1303/2013, poprzez nieprzeprowadzenie pełnego i wyczerpującego postępowania dowodowego i aprioryczne zanegowanie prawidłowości poniesionych wydatków na poczet projektu badawczo-rozwojowego, co uznać należy za niewłaściwe, w sytuacji gdy obowiązkiem instytucji pośredniczącej było przeprowadzenie wnikliwych ustaleń w zakresie określenia, które konkretnie wydatki były zgodne z realizacją programu finansowania i nie stanowiły naruszenia przepisów unijnych bądź krajowych, które zaś można określić jako niekwalifikowalne, w szczególności mając na względzie, że w związku z realizacją projektu beneficjent wypłacał wynagrodzenia pracownikom, opłacał wszelkie należności publicznoprawne i finansował materiały, których nie sposób kwestionować;

2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie pełnego i wyczerpującego postępowania dowodowego oraz nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie w celu weryfikacji twierdzeń strony w kontekście nierzetelnego kontrahenta, który wbrew tezom organów obu instancji wykonał prototypy zgodne z projektem, co wprost wynika z treści wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 17 marca 2021 r., wydanego w sprawie XXVI GC 685/19 oraz fotografii, i miało istotny wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia;

3. art. 77 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie merytorycznego postępowania przez organ drugiej instancji i powielenie argumentacji organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy koniecznym było ponowne rozpoznanie sprawy z uwzględnieniem zarzutów zawartych w odwołaniu;

4. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez nierozpoznanie zarzutu odwołania dotyczącego dowolności ustaleń faktycznych wynikających z wniosków opinii biegłego, cechującej się dowolnością, niepełnością, niezawierającą metodologii pracy biegłego oraz jakiejkolwiek argumentacji na poparcie stanowiska;

5. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 84 k.p.a., poprzez nie dość wnikliwe rozpoznanie zarzutu odwołania w zakresie nieprawidłowości co do wyboru specjalisty w sprawie, którego opinia - pomimo zachowania procedur ustalonych prze LAWP - nie może zostać uznana za dowód pozwalający czynienie ustaleń w sprawie, jako niespełniający podstawowych cech opinii w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a.;

6. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a., poprzez nieustosunkowanie się do istotnych z punktu widzenia treści decyzji uwag i zastrzeżeń do opinii specjalisty mgr inż. D. K.;

7. art. 8 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sposób rygorystycznie formalny, z naruszeniem zasady proporcjonalności i uznanie, że naruszenia projektu badawczo-rozwojowego o niewielkiej wartości, zarówno jednostkowej, jak i w kontekście całego dofinansowanego projektu, uzasadniają decyzję o zwrocie całości udzielonej dotacji, co w konsekwencji doprowadziło również do naruszenia zasady przekonywania o słuszności podjętej przez organ administracji decyzji;

8. art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, pomimo istotnych naruszeń przepisów mających wpływ na jej treść, czego konsekwencją winna być decyzja uchylająca decyzję organu pierwszej instancji.

Powołując się na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

Ponadto skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów:

a) wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie, XXVI Wydział Gospodarczy, sygn. akt XXVIGC 685/19, z dnia 17 marca 2021 r. na okoliczność potwierdzenia okoliczności wskazywanych przez stronę w toku realizacji wniosku o dofinansowanie, a to niewykonania zobowiązania przez kontrahenta, pomimo otrzymania wynagrodzenia, w postaci wykonania i dostarczenia beneficjentowi 2 stacji recyklingowych, co doprowadziło do utrudnień w realizacji wniosku dotacyjnego, a w konsekwencji wniosku o przedłużenie terminu ukończenia projektu objętego finansowaniem, który nie został zaakceptowany przez LAWP;

b) 20 fotografii - stanowiących dowody znajdujące się w aktach sprawy XXVI GC 685/19 na okoliczność potwierdzenia wykonania przez nierzetelnego kontrahenta modeli prototypów maszyn recyklingowych zgodnie z założeniami dotowanego projektu.

Skarżąca wniosła o zwrócenie się do Sądu Okręgowego w Warszawie, celem dołączenia akt sprawy o sygnaturze XXVI GC 685/19 z powództwa skarżącej przeciwko GKHM Spółki z o.o., na okoliczność potwierdzenia faktu zamówienia wykonania prototypów maszyn recyklingowych, ich wykonania i zaboru przez GKHM, a w konsekwencji potwierdzenia argumentacji skarżącej w zakresie trudności w realizacji dotowanego projektu.

W odpowiedzi Zarząd Województwa Lubelskiego wniósł o oddalenie skargi oraz o przeprowadzenie dowodu z dokumentów: uchwały nr CCLXXXI/5489/2018 Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia [...] 2018 r. zmieniającej uchwałę w sprawie zatwierdzenia Regulaminu udziału ekspertów oceny i wyboru projektów do dofinansowania w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2014-2020, Regulaminu wyboru i pracy ekspertów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2014 - 2020 wraz z Załącznikiem nr 1 do Regulaminu – na okoliczność wykazania zasad wyboru i pracy ekspertów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2014 - 2020.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W pierwszym rzędzie wskazać należy, że wnioski dowodowe zgłoszone przez strony w postepowaniu sądowym podlegały oddaleniu.

W świetle art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W niniejszej sprawie nie zachodziły tego rodzaju wątpliwości, które uzasadniałyby przeprowadzenie dowodów zgłoszonych przez stronę skarżącą w skardze, o czym będzie jeszcze mowa w dalszej części uzasadnienia. Nadto żądanie zwrócenia się do Sądu Okręgowego w Warszawie, celem dołączenia akt sprawy o sygnaturze XXVI GC 685/19 z powództwa skarżącej nie mogło być uwzględnione także z tej przyczyny, że strona skarżąca nie wskazała konkretnych dokumentów, z których dowód miałby być przeprowadzony, a zarazem z uwagi na wynikające z art. 106 § 3 p.p.s.a. zastrzeżenie, by przeprowadzenie dodatkowych dowodów z dokumentów w postępowaniu sądowym nie spowodowało nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Jeśli chodzi o dowody zgłoszone przez organ, wymaga podkreślenia, że powołane w odpowiedzi na skargę uchwała nr CCLXXXI/5489/2018 Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia 21 czerwca 2018 r. zmieniająca uchwałę w sprawie zatwierdzenia Regulaminu udziału ekspertów oceny i wyboru projektów do dofinansowania w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2014-2020 oraz Regulamin wyboru i pracy ekspertów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2014 - 2020 wraz z Załącznikiem nr 1 do Regulaminu są powszechnie znane i dostępne na stronie internetowej Serwisu Regionalnego Programu Województwa Lubelskiego i jako takie nie wymagają przeprowadzenia dowodu.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły między innymi przepisy art. 207 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 9 pkt 1 oraz art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

Zgodnie z art. 207 ust. 1 pkt 1 i 2 u.f.p. w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem (pkt 1), wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 (pkt 2) - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy.

W myśl zaś art. 184 ust. 1 u.f.p., wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Procedury, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p., to procedury wynikające z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, jak również procedury określone w dokumentach systemu realizacji danego programu, a także procedury określone w umowie o dofinansowanie realizacji projektu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 września 2017 r., sygn. II GSK 3597/15, z 17 maja 2017 r., sygn. II GSK 2420/15 oraz z 12 kwietnia 2017 r., sygn. II GSK 2389/15).

W przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1 art. 207 u.f.p., przepis art. 207 ust. 8 pkt 1 u.f.p. nakazuje instytucji zarządzającej wezwanie beneficjenta do zwrotu środków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 8, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków (art. 207 ust. 9 u.f.p.).

Analogiczne postanowienia zostały zamieszczone w § 60 i § 61 zawartej przez skarżącą umowy z dnia [...] 2016 r. o dofinansowanie projektu "[...]" w ramach Osi priorytetowej 1: "Badania i innowacje", Działania 1.2: "Badania celowe" Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2014-2020.

Jednocześnie zgodnie z treścią art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 818 z późn. zm., dalej jako "u.z.r.p.") stwierdzenie wystąpienia nieprawidłowości indywidualnej albo nieprawidłowości systemowej, zwanych dalej "nieprawidłowościami", powoduje powstanie obowiązku podjęcia przez właściwą instytucję odpowiednich działań, o których mowa w ust. 9 lub 11. W myśl zaś art. 24 ust. 9 pkt 2 u.z.r.p. w przypadku stwierdzenia wystąpienia nieprawidłowości indywidualnej w uprzednio zatwierdzonym wniosku o płatność - właściwa instytucja nakłada korektę finansową oraz wszczyna procedurę odzyskiwania od beneficjenta kwoty współfinansowania UE w wysokości odpowiadającej wartości korekty finansowej, zgodnie z art. 207 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, a w przypadku programu EWT - zgodnie z umową o dofinansowanie projektu albo decyzją o dofinansowaniu projektu.

Przepis art. 2 pkt 14 u.z.r.p. definiuje nieprawidłowość indywidualną jako nieprawidłowość, o której mowa w art. 2 pkt 36 rozporządzenia ogólnego, to jest rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013, według którego "nieprawidłowość" oznacza każde naruszenie prawa unijnego lub prawa krajowego dotyczącego stosowania prawa unijnego, wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego zaangażowanego we wdrażanie EFSI, które ma lub może mieć szkodliwy wpływ na budżet Unii poprzez obciążenie budżetu Unii nieuzasadnionym wydatkiem.

W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy Zarząd Województwa Lubelskiego, jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Lubelskiego na lata 2014-2020, zasadnie stwierdził, że w toku realizacji projektu pod nazwą "[...]" doszło do nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1303/2013, co uzasadniało żądanie od skarżącej zwrotu całości wypłaconego dofinansowania w ustalonej w decyzji organu pierwszej instancji kwocie [...]zł.

Przyjęte za podstawę zaskarżonej decyzji ustalenia, polegające na stwierdzeniu, że w ramach realizacji projektu nie powstały założone we wniosku o dofinansowanie w pełni funkcjonalne prototypy innowacyjnych urządzeń do segregacji surowców, to jest duża stacja recyklingowa, mała stacja recyklingowa, urządzenie dedykowane do zbioru i zgniatania puszek oraz inteligentny kontener na ubrania, a także że w ramach realizacji projektu nie została wytworzona pełna dokumentacja określona we wniosku o dofinansowanie, jak również, że skarżąca we wnioskach o dofinansowanie, pełniących także funkcję sprawozdawczą i rozliczeniową, przedstawiała niezgodne z prawdą informacje o prawidłowym przebiegu realizacji projektu i osiągnięciu zaplanowanych we wniosku wyników, pozostają w logicznym związku z treścią zgromadzonym w sprawie dowodów.

Powyższe okoliczności znajdują potwierdzenie w treści dokumentacji zgromadzonej w ramach kontroli, opinii eksperta, a także jednoznacznej treści wniosków o płatność składanych przez skarżącą w toku realizacji projektu. We wnioskach tych, a także w Raporcie z przebiegu eksperymentalnych prac rozwojowych (k. 758 akt) skarżąca jednoznacznie wskazywała bowiem na niewystąpienie jakichkolwiek zdarzeń (poza kwestią wynajmu hali), które mogłyby zagrażać realizowaniu celów projektu.

W świetle zaś postanowień § 2 ust. 2 umowy o dofinasowanie projekt miał obejmować realizację badań przemysłowych i prace rozwojowe mające na celu opracowanie systemu automatów do skupu, sortowania i wstępnego przetwarzania wybranych surowców wtórnych, a wskaźnik realizacji celu projektu miały stanowić w pełni funkcjonalne prototypy urządzeń do zbierania odpadów (zintegrowane komponenty sprzętowe i programistyczne) stworzone na podstawie założeń wypracowanych na etapie badań przemysłowych. Tożsamo wskaźnik realizacji celu projektu opisany był w sekcji C.I. wniosku o dofinasowanie projektu. Także w sekcji D.l. wniosku, dotyczącej zakresu rzeczowo-finansowego projektu podano, że w ramach projektu powstaną wskazane wyżej prototypy urządzeń w czterech wersjach funkcjonalnych. Skarżąca – jako beneficjent – zobowiązała się zrealizować projekt, opisany wnioskiem o dofinansowanie, stanowiącym integralną część umowy (§ 2 ust. 1 umowy). W § 2 ust. 3 umowy skarżąca zobowiązała się zrealizować projekt i osiągnąć założone we wniosku o dofinansowanie wskaźniki rezultatu, między innymi w sposób odpowiadający postanowieniom wytycznych, o których mowa w art. 2 pkt 32 ustawy wdrożeniowej, w zakresie, w jakim określają one obowiązki beneficjenta wsparcia ze środków publicznych, a także zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy, załącznikiem której jest wniosek o dofinansowanie.

W świetle zgromadzonych w sprawie dowodów, w tym w szczególności wyników kontroli przeprowadzonej przez LAWP, nie budzi natomiast wątpliwości, że prototypy, które miały stanowić wskaźnik realizacji celu projektu, nie zostały w ramach jego realizacji wytworzone. Wymaga podkreślenia, że okoliczność ta, początkowo kwestionowana przez skarżącą, została ostatecznie przez nią przyznana. W postępowaniu sądowym skarżąca także nie kwestionuje powyższej okoliczności.

Skoro zaś w terminie przewidzianym umową, a następnie aneksami do niej, nie powstały prototypy, które miały stanowić wskaźnik realizacji celu projektu, trafnie uznano w zaskarżonej decyzji, że wskazany we wniosku oraz w umowie o dofinansowanie cel projektu nie został osiągnięty. Przywołany wcześniej § 2 ust. 2 umowy o dofinansowanie nie pozwala bowiem przyjąć, że dla uznania realizacji projektu wystarczające było samo prowadzenie badań przemysłowych i prac rozwojowych. Wskazane badania, jak i prace rozwojowe, miały konkretny cel, w postaci opracowania, a nie jedynie opracowywania, systemu automatów do skupu, sortowania i wstępnego przetwarzania wybranych surowców wtórnych. Badania przemysłowe i prace rozwojowe miały doprowadzić do ściśle określonego we wniosku i umowie o dofinansowanie efektu w postaci w pełni funkcjonalnych prototypów urządzeń do zbierania odpadów, stanowiących wskaźnik realizacji celu projektu.

W konsekwencji chybiona jest podniesiona w skardze argumentacja i ogólne rozważania dotyczące rozróżnienia zobowiązań rezultatu oraz zobowiązań starannego działania. Zauważyć należy, że w przytoczonym przez skarżącą na stronie 14 skargi fragmencie opracowania stwierdzono, iż "o ile z umowy jasno nie wynika, że wykonawca gwarantuje pewien rezultat, trzeba za punkt odniesienia przyjąć charakter badań naukowych". Tymczasem skarżąca w umowie o dofinansowanie (§ 2 ust. 1 umowy) jednoznacznie zobowiązała się do realizacji badań przemysłowych i prac rozwojowych w ściśle określonym w umowie celu, a także do wytworzenia w pełni funkcjonalnych prototypów urządzeń do zbierania odpadów, jako wskaźników realizacji celu projektu. Natomiast § 2 ust. 4 umowy o dofinansowanie przewidziano, że wykonanie zobowiązań oznaczonych w ust. 1 i 3 stanowi warunek udzielenia beneficjentowi dofinansowania. Wskazać także należy, że wśród obligatoryjnych elementów umowy o dofinansowanie przepis art. 206 ust. 2 pkt 1 u.f.p. na pierwszym miejscu wymienia opis projektu lub zadania, w tym cel, na jaki przyznano środki, i termin jego realizacji.

W związku z powyższym Sąd podziela wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko, że w sytuacji gdy cel projektu nie został osiągnięty, wypłacone stronie środki w istocie nie przyczyniły się osiągnięcia założonego w umowie celu projektu. Środki te należy uznać za wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, co oznacza, że stanowią one wydatki niekwalifikowalne, a tym samym stanowią nieuzasadniony wydatek z budżetu Unii. Jak zasadnie podniesiono w zaskarżonej decyzji, Wytyczne w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Regionalnego wymagają dla kwalifikowalności wydatku jego niezbędności do realizacji celów projektu i poniesienia wydatku w związku z realizacją projektu (podrozdział 6.2 Ocena kwalifikowalności wydatku pkt 3 lit. f Wytycznych).

W konsekwencji nieuprawnione w okolicznościach sprawy są zarzuty dokonania w zaskarżonej decyzji nieprawidłowej wykładni pojęcia nieprawidłowości w rozumieniu przepisów unijnych oraz błędnego zdaniem skarżącej przyjęcia, że w sytuacji niezrealizowania projektu wszystkie wydatki związane z pracami nad powstaniem prototypów podlegają zwrotowi.

Z omówionych wcześniej względów nie ma podstaw do zaaprobowania stanowiska skarżącej, iż w zaistniałej w sprawie sytuacji organy powinny były rozważyć z osobna poszczególne wydatki poniesione przez stronę w toku prac badawczych i ocenić czy wydatkowanie każdego z nich było prawidłowe, a w konsekwencji nie obciążać strony obowiązkiem zwrotu całości wypłaconego dofinansowania. W świetle postanowień umowy o dofinansowanie projekt dotyczący prac badawczo-rozwojowych w zakresie opracowania samoobsługowych maszyn recyclingowych i inteligentnego systemu zbiórki odpadów, którego realizacji dobrowolnie podjęła się skarżąca na warunkach określonych w umowie, stanowił bowiem określoną całość, a to z uwagi na określony we wniosku i umowie cel badań przemysłowych i prac rozwojowych. W sytuacji niezrealizowania tego celu wydatki związane z badaniami przemysłowymi i pracami rozwojowych nie mogą być uznane za kwalifikowalne, gdyż nie przyczyniły się do osiągnięcia celu. Jak wskazano bowiem wyżej, o kwalifikowalności wydatku decyduje jego niezbędność do realizacji celów projektu. Dla uznania kwalifikowalności określonego wydatku cel projektu musi być zatem zrealizowany. W świetle przytoczonych postanowień umowy oraz zapisów wniosku o dofinansowanie to właśnie wytworzenie prototypów urządzeń bezsprzecznie stanowiło wskaźnik realizacji celu projektu. Chybione jest zaś odwołanie się skarżącej do § 2 ust. 7 umowy o dofinansowanie, w którym określone zostały wskaźniki produktu, a nie wskaźniki realizacji celów projektu.

Zasadnie wskazano w zaskarżonej decyzji na naruszenie przez skarżącą procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., obejmujących także procedury określone umową o dofinansowanie. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że nie osiągając założonych celów projektu, skarżąca naruszyła wynikający z § 16 ust. 1 umowy obowiązek ponoszenia przez stronę wydatków w sposób celowy i efektywny. Nie budzi także wątpliwości Sądu, że skarżąca naruszyła przywołany wcześniej § 2 ust. 1 umowy o dofinansowanie, co w świetle § 2 ust. 4 umowy oznaczało, że nie został spełniony warunek udzielenia dofinansowania. Natomiast ustalenie przez LAWP na dowolnym etapie jej realizacji, iż beneficjent naruszył oznaczony w ust. 4 warunek udzielenia dofinasowania, w szczególności zaś ustalenie, że działanie lub zaniechanie beneficjenta związane z formułowaniem treści wniosku o dofinasowanie, realizacją projektu lub umowy należy kwalifikować jako nieprawidłowość lub nadużycie finansowe, stanowi podstawę do uznania całości dofinansowania, o którym mowa w § 5, za wypłacone nienależnie w rozumieniu art. 122 ust. 2 Rozporządzenia ogólnego (§ 2 ust. 5 umowy).

Zdaniem Sądu nie można odmówić trafności wyrażonej w zaskarżonej decyzji ocenie, iż działanie skarżącej stanowi nie tylko nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1303/2013, ale odpowiada także pojęciu nadużycia finansowego przewidzianego w art. 1 Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U.UE.C.1995.316.49 z dnia 1995.11.27). Nadużycie finansowe, do którego odwołuje się umowa o dofinansowanie, jest szczególną, kwalifikowaną postacią nieprawidłowości. W uproszczeniu nadużycie finansowe można określić jako celowe działania lub zaniechania ukierunkowane na wyrządzenie szkody w budżecie UE (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2022 r., sygn. I GSK 2663/18). Do takiej oceny w okolicznościach sprawy niewątpliwie przekonuje okoliczność podawania przez skarżącą we wnioskach oraz raporcie z badań informacji o prawidłowości procesu realizacji projektu, wbrew rzeczywistemu stanowi faktycznemu, a także utrzymywanie tego stanowiska jeszcze na etapie kontroli, a dopiero następnie przyznanie, że prototypy urządzeń w istocie nie powstały w toku realizacji projektu.

Argumentacja skarżącej akcentująca charakter badań przemysłowych i eksperymentalnych prac rozwojowych oraz wskazująca na okoliczność, iż każda działalność badawczo-rozwojowa może zakończyć się niepowodzeniem, a także powołująca się na realizację celów projektu na poziomie ocenianym przez skarżącą na 85 %, w żadnym razie nie podważa zasadności zaskarżonej decyzji. Wskazać należy, że w § 11 umowy o dofinansowanie przewidziano dla beneficjenta, który poniósł wydatki w wysokości nie większej, niż 70 % kwoty kosztów kwalifikowalnych projektu, uprawnienie do przerwania realizacji projektu i utrzymania uprzednio wypłaconego mu wsparcia publicznego. Beneficjent zobowiązany jest do niezwłocznego wstrzymania wszelkich działań i ponoszenia wydatków w ramach projektu w przypadku ustalenia, na podstawie wyników monitorowania projektu, że dalsze prowadzenie badań lub prowadzenie prac eksperymentalnych nie doprowadzi do osiągnięcia celów projektu. O wstrzymaniu działań w ramach projektu beneficjent zawiadamia LAWP (§ 11 ust. 1-3 umowy o dofinansowanie). Zatem umowa o dofinansowanie przewidywała możliwość przerwania realizacji projektu w przypadku ustalenia przez beneficjenta, że dalsze prowadzenie badań lub prowadzenie prac eksperymentalnych nie doprowadzi do osiągnięcia celów projektu. Jednakże strona skarżąca z takiego uprawnienia nie korzystała, natomiast w składanych wnioskach o płatność konsekwentnie wskazywała na niewystępowanie okoliczności, które zagrażałyby realizacji celów projektu, a co nie odpowiadało rzeczywistości.

Nie ma racji skarżąca, że okolicznością istotną w sprawie było wyjaśnienie przyczyn opóźnień w realizacji projektu przez stronę. W tym zakresie skarżąca na etapie postępowania administracyjnego w piśmie z 19 kwietnia 2021 r. powołała się na próbę korzystania z pomocy zewnętrznego kontrahenta, który podjął się przygotowania prototypów, jednakże nie wywiązał się z umowy i we wrześniu 2018 r. zaprzestał jakichkolwiek prac, co spowodowało powstanie kolejnego istotnego opóźnienia. Jak trafnie podniesiono w zaskarżonej decyzji, z odwołaniem się do poglądów wyrażanych w orzecznictwie sądów administracyjnych podzielanych także przez Sąd w składzie rozpoznającym sprawę, odpowiedzialność beneficjenta za wystąpienie okoliczności skutkujących obowiązkiem zwrotu dofinansowania ma charakter obiektywny. Przepis art. 207 u.f.p. nie przewiduje w tym zakresie badania winy i jej rodzaju ani ewentualnego wpływu działania czy zaniechania osób trzecich, którym beneficjent powierzał wykonanie określonych czynności w ramach realizacji projektu (por. także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 8 marca 2018 r., sygn. II SA/Op 143/17).

Dlatego nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie pełnego i wyczerpującego postępowania dowodowego oraz nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie w celu weryfikacji twierdzeń strony w kontekście nierzetelnego kontrahenta. Jak wyjaśniono wyżej, okoliczności te nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Z powyższych względów nie zachodziły także podstawy do uznania, iż w sprawie występują wymagające wyjaśnienia istotne wątpliwości, które miałyby uzasadniać przeprowadzenie w postępowaniu sądowym dowodów zgłoszonych w treści skargi na okoliczność niewykonania zobowiązania przez kontrahenta skarżącej, jako przyczyny trudności w realizacji przez stronę dotowanego projektu.

Bez wpływu dla prawidłowości zaskarżonej decyzji pozostaje podniesiona w skardze okoliczność, że LAWP zaakceptowała wniosek o dofinansowanie oraz, że na wcześniejszych etapach projektu nie zgłaszała zastrzeżeń do jego realizacji, co według skarżącej nie pozwalało stronie na powzięcie wątpliwości o ewentualnej konieczności zwrotu wypłaconych transz płatności. Na mocy postanowień § 23 ust. 1 i 4, a także § 29 ust. 6 umowy o dofinansowanie to na skarżącej spoczywał obowiązek informowania w składanych wnioskach oraz w raportach o przebiegu badań przemysłowych lub eksperymentalnych prac rozwojowych o faktycznym stanie realizacji projektu oraz o zagrożeniach dla realizacji projektu. Podając niezgodne ze stanem faktycznym informacje o braku problemów w zakresie realizacji projektu, na co jednoznacznie wskazują przeprowadzone w sprawie dowody, skarżąca działała zatem z naruszeniem zobowiązań podjętych na mocy postanowień umowy o dofinansowanie. Skarżąca nie może z tego faktu wywodzić korzystnych dla siebie skutków prawnych. Jednocześnie z art. 24 ust. 2 u.z.r.p. wynika wprost, że niestwierdzenie wystąpienia nieprawidłowości w toku wcześniejszej kontroli przeprowadzonej przez właściwą instytucję nie stanowi przesłanki odstąpienia od odpowiednich działań, o których mowa w ust. 9 lub 11, w przypadku późniejszego stwierdzenia jej wystąpienia. Zasadnie zatem, po uzyskaniu informacji o nieprawidłowościach w realizacji projektu, LAWP wszczęła kontrolę, w następstwie której doszło do złożenia przez LAWP oświadczenia o rozwiązaniu umowy o dofinansowanie w trybie natychmiastowym, to jest bez wypowiedzenia. Zasadnie również wszczęto postępowanie administracyjne zmierzające do zwrotu kwoty dofinansowania.

Na zgodność z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, którego podstawę stanowiło stwierdzenie opisanych wcześniej nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia 1303/2013, nie mają także wpływu zarzuty wadliwości opinii sporządzonej przez zewnętrznego eksperta.

Wbrew zarzutom podniesionym w skardze, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wnikliwie rozważył argumenty strony dotyczące wyboru specjalisty w sprawie i szczegółowo omówił podstawy wyboru D. K. jako eksperta. Ocena ta nie budzi wątpliwości. Bezsprzecznie też zewnętrzny ekspert D. K. był wymieniony w wykazie kandydatów na ekspertów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2014-2020, stanowiącym załącznik do uchwały nr CCCXI/6106/2018 Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia 23 października 2018 r. D. K. wpisany był w wykazie jako kandydat na eksperta w dziedzinie infrastruktura B+R+I oraz specjalizacji – do spraw badań i innowacji. Przedmiot opinii dotyczył zatem dziedziny i specjalizacji, w której D. K. mógł być powołany w roli zewnętrznego eksperta.

Zarzuty nieprzedstawienia metodologii, jaką biegły posłużył się wydając opinię, dotyczącą między innymi wartości merytorycznej oraz faktycznej wartości rynkowej prototypu urządzeń do skupu i składowania odpadów, a także wartości merytorycznej oraz faktycznej rynkowej wartości systemu informatycznego obsługującego proces skupu, składowania i opróżniania urządzeń, nie podważają prawidłowości zaskarżonej decyzji. Wnioski opinii stwierdzające, że w ramach projektu nie powstał przewidziany we wniosku dofinansowanie projektu, zgodny z koncepcją, w pełni funkcjonalny prototyp innowacyjnych urządzeń do segregacji surowców w czterech wersjach, jak również, że opracowany system IT nie zawierał wszystkich założonych w projekcie funkcjonalności, w istocie nie są bowiem w sprawie sporne. Okoliczność zaś, że biegły nie przedstawił w opinii narzędzi badawczych, które posłużyły mu do przetworzenia danych wyjściowych, nie umniejsza wartości opinii jako jednego z dowodów przyjętych za podstawę ustaleń w sprawie. Nie ma to również istotnego znaczenia dla podstawowych w sprawie ustaleń dotyczących stwierdzonych nieprawidłowości.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom podniesionym w skardze, organy uczyniły zadość wymogom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W sprawie podjęto wszelkie niezbędne czynności i zgromadzono materiał dowodowy wystarczający do jej rozstrzygnięcia. Dokonana przez organ ocena dowodów nie ma charakteru dowolnego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne spełniające kryteria określone w art. 107 § 3 k.p.a., odnosi się do zarzutów strony i realizuje w sposób właściwy określoną w art. 11 k.p.a. zasadę przekonywania. W konsekwencji nie ma także podstaw do uznania naruszenia wynikających z art. 15 k.p.a. oraz art. 8 § 1 k.p.a. zasady dwuinstancyjności, a także zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie została wydana z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem prawa materialnego ani też z mogącym mieć wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania. W konsekwencji i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.