Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 805/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35, art. 71 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz (spr.) sędzia WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 marca 2022 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] września 2020 r. M. Z. wystąpił o udzielenie pozwolenia na zabudowę części szczytu wiaty i zmianę sposobu użytkowania na funkcję magazynową artykułów budowlanych i drewna oraz funkcję rzemieślniczą - stolarnia, zlokalizowanej na działce nr [...], obręb B., gm. G.

W piśmie z dnia [...] października 2020 r. sprzeciwili się tej inwestycji, wnosząc uwagi i zastrzeżenia: A. i M. W., M. i D. R., V. T.-B. i M. B. Wyżej wymienione osoby podniosły, że zaakceptowanie inwestycji byłoby niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a także podważałoby decyzję wydaną przez Gminę. Poza tym, inwestor już w tej chwili samowolnie doprowadził do zamiany sposobu użytkowania nieruchomości, niezrozumiałe zatem jest, w jakim celu został złożony wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na zabudowanie części szczytu wiaty i zmiany sposobu użytkowania na funkcję magazynową artykułów budowlanych i drewna oraz funkcję rzemieślniczą – stolarnia.

Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. znak: [...], Starosta G. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na zabudowę objętej wnioskiem inwestycji. Stanowisko organ uzasadnił brakiem zgodności lokalizacji planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działka nr [...] - objęta inwestycją, jest usytuowana w granicach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy G. z dnia [...] września 2007 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej obejmującej działkę nr [...] w obrębie B., gm. G. Działka nr [...] jest oznaczona symbolem B 2MN i E. Zgodnie z treścią § 12 planu ustalono dla terenów oznaczonych w planie symbolem B 1MN i B 2MN przeznaczenie podstawowe - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz dopuszczalne - usługi podstawowe nieuciążliwe: a) handel detaliczny, b) usługi podstawowe nieuciążliwe z zakresu ochrony zdrowia, gastronomii, administracji, kultury itp., c) rzemiosło nieuciążliwe. Dopuszczono realizację estetycznej zabudowy gospodarczej i garażowej jednokondygnacyjnej, zharmonizowanej z budynkami mieszkalnymi.

W uchwale, w § 7 ust. 2 załącznika ustalono, że usługi podstawowe z zakresu handlu, gastronomii, administracji, ochrony zdrowia itp. lub rzemiosła nieuciążliwego, stanowiące funkcję uzupełniającą, nie mogą przekraczać 30% powierzchni użytkowej budynku przeznaczenia podstawowego.

Organ ustalił, że łączna powierzchnia użytkowa wiaty magazynowej oraz biura wynosi [...] m2, co stanowi 237,71% funkcji uzupełniającej. Sama zaś wiata magazynowa jest już wykorzystywana do produkcji domów szkieletowych.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji powołał się również na następujące dokumenty: decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] września 2020 r. znak: [...], orzekającą o przywróceniu poprzedniego sposobu zagospodarowania działki nr [...] i [...] - obręb geodezyjny B., gmina G.; postanowienie z dnia [...] października 2020 r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności ww. decyzji; pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu G. z [...] listopada 2020 r. nr [...] wraz z materiałami dotyczącymi prowadzonego postępowania wobec A. i M. Z. w związku z użytkowaniem niezgodnie z przepisami Prawa budowlanego obiektu - wiaty zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości B. Organ podał, że wśród tych materiałów znajduje się zawiadomienie [...] z [...] października 2020 r. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez A. i M. Z., polegającego na użytkowaniu niezgodnie z obowiązującymi przepisami obiektu wiaty zlokalizowanej na działce [...] w miejscowości B., skierowane do Prokuratury Rejonowej w G., a także: protokół z kontroli [...] przeprowadzonej [...] września 2020 r., protokół z kontroli [...] przeprowadzonej [...] września 2020 r. W związku z powyższym, zdaniem organu I instancji, lokalizacja inwestycji jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym narusza art. 35 ust 1 pkt 1 lit. a P.b., a jej akceptacja byłaby legalizacją samowoli budowlanej.

Od ww. decyzji odwołanie wnieśli A. i M. Z. reprezentowani przez adw. T. W. Zdaniem Skarżących, projektowana inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dopuszcza lokalizowanie na tych terenach usług nieuciążliwych (...) z zakresu, handlu, ochrony zdrowia, rzemiosła, kultury, administracji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art.: 7, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 w zw. z art. 11, 10 § 1 w zw. z art. 15 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy P.b. A. Z. podniosła zarzut braku zapewnienia jej możliwości czynnego udziału w postępowaniu, a także uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów oraz zgłoszonych żądań.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...] listopada 2020 r. znak: [...], o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na zabudowę objętej wnioskiem inwestycji.

Zdaniem organu odwoławczego, analiza akt sprawy dowodzi, że projektowane zamierzenie budowlane dotyczy zabudowy części szczytu wiaty i zmiany sposobu użytkowania na funkcję magazynową artykułów budowlanych i drewna oraz funkcję rzemieślniczą - stolarnia, zlokalizowaną na działce nr [...], obręb B., gm. G.

Wojewoda wskazał, że w przedmiotowej sprawie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza usługi podstawowe nieuciążliwe: a) handel detaliczny, b) usługi podstawowe nieuciążliwe z zakresu ochrony zdrowia, gastronomii, administracji, kultury itp., c) rzemiosło nieuciążliwe. Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 1 ww. m.p.z.p., przez usługi nieuciążliwe należy rozumieć usługi z zakresu handlu, ochrony zdrowia, rzemiosła kultury, administracji itp., które zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz o szczegółowych uwarunkowaniach związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), nie należą do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz nie są zaliczone do przedsięwzięć, dla których istnieje lub może być wymagany obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

W aktach sprawy organu pierwszej instancji znajduje się pismo z [...] listopada 2019 r., Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B. Delegatura w T., znak: [...], będące podsumowaniem kontroli przeprowadzonej przez ten organ w dniach [...] października - [...] listopada 2019 r. w Przedsiębiorstwie Handlowo-Usługowo-Produkcyjnym "G." M. Z. w B. Z pisma tego wynika, że źródłem emisji hałasu do środowiska jest hala produkcyjna (tzw. wiata) z obrabiarkami do drewna: m.in. piły do cięcia tarcicy, sprężarki powietrza do narzędzi pneumatycznych, młotek pneumatyczny. Zmierzona przez WIOŚ emisja hałasu nie przekracza wartości dopuszczalnych określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112). Powyższe jednak świadczy o tym, że dokonano już wtedy zmiany sposobu użytkowania na funkcję magazynową artykułów budowanych i drewna oraz funkcję rzemieślniczą - stolarnia, zlokalizowaną na działce nr [...] , obręb B., gm. G. Potwierdza to również pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu G. z [...] października 2020 r., skierowane do Prokuratury Rejonowej w G. i będące zawiadomieniem o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez A. i M. Z., polegającego na użytkowaniu niezgodnie z obowiązującymi przepisami obiektu wiaty magazynowej zlokalizowanej na działce nr [...] , obręb B., gm. G. Wojewoda podał, że w piśmie tym: "stwierdzono użytkowanie wiaty niezgodnie z przeznaczeniem - produkcja elementów drewnianych domów". Fakt ten również potwierdzają załączone do tego pisma protokoły z kontroli PINB, kolejno: nr [...] z dnia [...] września 2020 r., nr [...] z [...] września 2020 r., w których stwierdzono wykonywanie drewnianych wiązarów dachowych w hali magazynowej.

Organ odwoławczy uznał ww. fakty za udowodnione przez powołane do tego organy, tj. PINB i WIOŚ, a także Wójta Gminy G., który [...] września 2020 r. wydał decyzję znak: [...], nakazującą przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania działki nr [...] i [...] - obręb geod. B., a [...] października 2020 r. postanowieniem nadał rygor natychmiastowej wykonalności ww. decyzji własnej. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem odwołującego się, że dokumenty te "dotyczą zupełnie innych okoliczności, aniżeli te, które są istotne w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę". Decyzja i postanowienie Wójta Gminy G. dotyczą przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania działki nr [...], na której znajduje się wiata magazynowa, wykorzystywana niezgodnie z jej przeznaczeniem jako hala produkcyjna konstrukcyjnych domów drewnianych. Jak wskazuje Wójt Gminy G. "w wiacie magazynowej podczas wizji stwierdzono: materiały drewniane, gotowe elementy konstrukcji budynku, materiały budowlane w postaci papy, folii i siatki, styropian, tynki, betony, kleje środki gruntowe, płyty OSB, blaszane pokrycia dachowe, różnego rodzaju deski, panele używane jako podbitka, dwa stoły stolarskie, do montowania i skręcania, 6 gniazd elektrycznych z napięciem 400 V tzw. "siła". Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. Starosta G. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wiaty magazynowej na sprzęt budowlany na działce nr [...], obr. B., gm. G. Tymczasem, jak wynika z ww. okoliczności i dowodów wiata użytkowana jest niezgodnie z jej przeznaczeniem, jako hala produkcyjna domów drewnianych.

Z uwagi na powyższe, Wojewoda podzielił stanowisko wyrażone w piśmie A. i M. W., M. i D. R., a także V. T.-B. i M. B. z [...] października 2020 r., że "Inwestor już w tej chwili samowolnie doprowadził do zamiany sposobu użytkowania nieruchomości, niezrozumiałym jest w jakim celu został złożony wniosek o wydanie decyzji pozwoleniu na zabudowanie części szczytu wiaty i zmiany sposobu użytkowania na funkcję magazynową artykułów budowlanych i drewna oraz funkcję rzemieślniczą - stolarnia''.

Organ odwoławczy stwierdził, że zasadnie organ pierwszej instancji, zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2020 r., odmówił udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego dla przedmiotowej inwestycji, ze względu na niezgodność jej lokalizacji z ustalaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego). Wojewoda podkreślił, że w świetle przywołanego wyżej stanowiska zamierzenie budowalne zgłoszone we wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] września 2020 r. zostało już dokonane przez Inwestora, co najmniej w zakresie zmiany sposobu użytkowania, co jest sprzeczne z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy potwierdził naruszenie przez organ I instancji zasad postępowania administracyjnego, w postaci pozbawiania pełnego udziału w postępowaniu strony – A. Z. - nie skierowano do niej zawiadomienia z [...] października 2020 r., ani zawiadomienia z [...] listopada 2020 r. Doręczono jej zaś zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2020 r., która nie zawierała prawidłowego pouczenia o możliwości odwołania się od niej. Wojewoda za naganne uznał ww. uchybienia. Jednak mimo tych naruszeń procedury administracyjnej, zarówno A. Z. i M. Z. zdołali złożyć swoje odwołania od ww. decyzji z [...] listopada 2020 r. i nie zostali tym samym pozbawieni prawa do skorzystania z dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego.

M. Z., reprezentowany przez adw. T. W., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2021r. [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty G. z [...] listopada 2020 r. [...], odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji objętej wnioskiem.

W skardze zarzucono naruszenie:

1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia jakiegokolwiek materiału dowodowego, który dotyczy okoliczności istotnych w sprawie wniosku złożonego przez wnioskodawcę i oparcie rozstrzygnięcia jedynie na podstawie: decyzji Wójta Gminy G. z [...] września 2020 r. ([...]); postanowienia Wójta Gminy G. z [...] października 2020 r., nadającego rygor natychmiastowej wykonalności ww. decyzji Wójta Gminy G.; pisma z [...] listopada 2019 r. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B. Delegatura w T. (znak: [...]); pisma PINB w G. z [...] października 2020 r. - dokumenty dotyczą zupełnie innych okoliczności, aniżeli te, które są istotne w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę;

2) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak prawidłowego wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowodów na potwierdzenie okoliczności stanowiących podstawę faktyczną podjętej decyzji, brak prawidłowego wskazania podstawy faktycznej i prawnej oraz ich uzasadnienia, co powoduje, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa;

3) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez zaniechanie sprawdzenia przed wydaniem zaskarżonej decyzji, zgodności przedłożonego przez inwestora projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Podnosząc powyższe w skardze wniesiono o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji - w całości,

2) zasądzenie od Wojewody [...] na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zarzuty skargi pełnomocnik obszernie uzasadnił. Na poparcie stanowiska powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych.

W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że niniejsza sprawa skierowana została do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w B. Podstawę tego zarządzenia stanowił art. 15zzs4 ust. 1 i 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.). Biorąc pod uwagę gwarancję prawa do obrony, strona musi mieć zapewnione prawo do przedstawienia swojego stanowiska, tym samym odstępstwo od zachowania formy posiedzenia jawnego powinno nastąpić z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, co oznacza, że standardy ochrony praw stron i uczestników zostały zachowane. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym było więc dopuszczalne.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2021.137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności czy celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2022.329).

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty G. z [...] listopada 2020 r. znak: [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na zabudowę objętej wnioskiem inwestycji.

Skarżący we wniosku wystąpił do organu o udzielenie pozwolenia na zabudowę części szczytu wiaty i zmianę sposobu użytkowania na funkcję magazynową artykułów budowlanych i drewna oraz funkcję rzemieślniczą - stolarnia, zlokalizowaną na działce nr [...], obręb B., gm. G. Zgodnie z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę organ miał obowiązek wdrożyć tryb postępowania.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane zadania administracji architektoniczno-budowlanej wykonują starosta, jako organ I instancji i Wojewoda jako organ II instancji. Udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego należy do właściwości rzeczowej organów architektoniczno - budowlanych, a więc starosty i wojewody (art. 82 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego). Postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego jest odrębnym postępowaniem, niż postępowanie legalizacyjne poprzedzone czynnościami kontrolnymi organu nadzoru budowlanego i zakończone orzeczeniem tego organu w oparciu o przepisy Rozdziału 5a Prawa budowlanego: "Postępowanie w sprawie rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych z naruszeniem ustawy".

Przedmiotowa sprawa dotyczy postępowania należącego do właściwości organów architektoniczno - budowlanych - starosty i wojewody. Zainicjowana została wnioskiem skarżącego o udzielenie pozwolenia na zabudowę części szczytu wiaty i zmianę sposobu użytkowania na funkcję magazynową artykułów budowlanych i drewna oraz funkcję rzemieślniczą - stolarnia. Podkreślić w tym miejscu należy, że inwestor sam dokonał określenia przedmiotu żądania we wniosku. Podniesione w pismach procesowych postępowania prowadzone przez inne organy - nadzoru budowlanego oraz ochrony środowiska, dotyczą odrębnych spraw. Jednak ustalenia dokonane przez te organy mogły być wykorzystane przez organy architektoniczne- budowlane w niniejszej sprawie w myśl zasady wyrażonej w art. 75 § 1 kpa. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.

W zakresie pozwolenia na zabudowę części szczytu wiaty, podstawę materialnoprawną stanowił art. 35 ustawy Prawo budowlane. Pozwolenie na budowę wydawane jest przez Starostę, który na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Z kolei, w zakresie wniosku o udzielenie zezwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu na funkcję magazynową artykułów budowlanych i drewna oraz funkcję rzemieślniczą, zastosowanie znajdują przepisy art. 71 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy, przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń; podjęcie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zaliczanej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 71 ust. 5 pkt 2 ustawy Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innych aktów prawa miejscowego albo decyzji o warunkach budowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie Sądu, planowana inwestycja należy do przedsięwzięć, które wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Będzie to mianowicie zakład produkcyjny- stolarnia. Tego rodzaju obiekt zdecydowanie nie mieści się w potocznym znaczeniu pojęcia "działalności nieuciążliwej". Zgodnie z uchwałą Rady Gminy w G. z dnia [...] września 2007 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, obejmującego działkę nr [...] w obrębie B., gmina G., przez usługi nieuciążliwe należy rozumieć usługi z zakresu handlu, ochrony zdrowia, rzemiosła, kultury, administracji itp., które zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) nie należą do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz nie są zaliczone do przedsięwzięć, dla których istnieje lub może być wymagany obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W powyższej uchwale Rady Gminy w G. z dnia [...] września 2007 r. organ stanowiący powołał konkretny akt z 2004r. - rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zgodnie z § 3 pkt 46 ww. aktu, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: tartaki, stolarnie, instalacje do wyrobu płyt pilśniowych, płyt wiórowych, sklejek lub mebli. Z powyższego wynika, że stolarnia, w rozumieniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest obiektem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko.

Organ stanowiący zastosował przy podejmowaniu uchwały przepisy obowiązujące w dacie jej wydawania. Z kolei organy obecnie rozpoznające wniosek skarżącego o udzielenie pozwolenia na budowę i udzielenie zezwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu miały obowiązek uwzględnić przeznaczenie terenu określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który wprowadził ograniczenia zabudowy co do takich obiektów uciążliwych jak stolarnie, czy tartaki. W ocenie Sądu, nie jest do pogodzenia dla terenu o przeznaczeniu zabudowy jednorodzinnej mieszkaniowej dopuszczenie budowy przedsiębiorstwa produkującego domy z drewna.

W ocenie Sądu, prawidłowo organ przy ustalaniu stanu faktycznego wykazał, że stolarnia funkcjonowała na dużo wcześniej przed złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Inwestor tym samym dopuścił się samowolnej zmiany użytkowania obiektu. Słusznie organ odwołał się do dowodów zebranych w postępowaniu przed organem I instancji i włączonych do akt sprawy, tj. pisma z [...] listopada 2019 r., Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B. Delegatura w T., znak: [...], będącego podsumowaniem kontroli przeprowadzonej przez ten organ w dniach [...] października – [...] listopada 2019 r. w firmie Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe Produkcyjne "G." M. Z. w B. Z pisma tego wynika, że źródłem emisji hałasu do środowiska jest hala produkcyjna (tzw. wiata) z obrabiarkami do drewna: m.in. piły do cięcia tarcicy, sprężarki powietrza do narzędzi pneumatycznych, młotek pneumatyczny. Zmierzona przez WIOŚ emisja hałasu nie przekracza wartości dopuszczalnych określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz. 112).

Ma rację organ wywodząc w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że już w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniach [...] października – [...] listopada 2019 r. funkcjonowała stolarnia. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje podniesiona w skardze okoliczność, że [...] października 2019 r. weszło w życie Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019, poz.1839). W dacie wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie obowiązywało ww. rozporządzenie. Natomiast miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Rady Gminy w G. z [...] września 2007 r. Nr [...] zakwalifikował stolarnię do przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, odsyłając do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. , w tym do § 3 pkt 46 tego aktu. Tym samym stolarnia nie wypełnia definicji zwartej w § 3 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wbrew stanowisku strony skarżącej należy do usług uciążliwych. Inwestycja objęta wnioskiem podlega ograniczeniu w zabudowie z uwagi na postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wniosek skarżącego dotyczy inwestycji zlokalizowanej na działce nr [...]. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego teren działki nr [...] posiada przeznaczenie oznaczone symbolem B 2MN i E. W planie dla terenów oznaczonych symbolem B 1MN i B 2MN ustalono przeznaczenie podstawowe - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wprowadzono podział terenu B1MN na 4 działki budowlane, terenu B2MN na 7 działek budowlanych, na których obowiązuje projektowanie i realizacja budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących. W § 12 pkt 4 aktu prawa miejscowego ustalono przeznaczenie dopuszczalne - usługi podstawowe nieuciążliwe: handel detaliczny, usługi podstawowe nieuciążliwe z zakresu ochrony zdrowia, gastronomii, administracji, kultury itp. rzemiosło nieuciążliwe.

Powyższe ograniczenie w zabudowie, wprowadzone miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie pozwala na rozbudowę zakładu produkcyjnego o działalności uciążliwej. Plan tym bardziej nie dopuszcza zmiany sposobu użytkowania obiektu na stolarnię, w której ma się odbywać produkcja domów drewnianych.

Podkreślić należy, że w sprawie niniejszej postępowanie w zakresie samowolnie wykonanych robót przez Skarżącego prowadzone jest odrębne postępowanie przez organy nadzoru budowlanego. Dowód z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu G. z [...] października 2020 r., skierowanego do Prokuratury Rejonowej w G. i będące zawiadomieniem o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez A. i M. Z., polegającego na użytkowaniu niezgodnie z obowiązującymi przepisami obiektu wiaty magazynowej zlokalizowanej na działce nr [...], obręb B., gm. G., potwierdza ustalenia faktyczne organów architektoniczno- budowlanych do użytkowania obiektów niezgodnie z przeznaczeniem.

Wojewoda podał w piśmie tym, że: "stwierdzono użytkowanie wiaty niezgodnie z przeznaczeniem- produkcja elementów drewnianych domów". Fakt ten również potwierdzają załączone do tego pisma protokoły z kontroli PINB, kolejno: nr [...] z dnia [...] września 2020 r. nr [...], z [...] września 2020 r., w których stwierdzono wykonywanie drewnianych wiązarów dachowych w hali magazynowej.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo uznał ww. fakty za udowodnione przez powołane do tego organy tj. PINB i WIOŚ, a także Wójta Gminy G., który [...] września 2020 r. wydał decyzję znak: [...], nakazującą przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania działki nr [...] i [...] - obręb geodezyjny B., gmina G., a w dniu [...] października 2020 r. postanowieniem nadał rygor natychmiastowej wykonalności ww. decyzji własnej. Nawet jeżeli postępowanie we wskazanych sprawach nie zostało zakończone, a orzeczenia są bądź to nieostateczne, bądź to zostały usunięte z obrotu prawnego, to nie zmienia to faktu, że inwestycja objęta wnioskiem pozostaje w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W tym stanie rzeczy organ prawidłowo oparł się na art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane i odmówił wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej pozwolenia na budowę planowanej inwestycji. Przepis ten stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, planowaną inwestycję zalicza do przedsięwzięć uciążliwych.

Badając również przesłanki do dopuszczenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, należy stwierdzić, że ograniczenia wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczące przeznaczenia w planie dla terenu objętego wnioskiem, nie zezwalają na uwzględnienie żądania skarżącego. Jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to stanowi to podstawę do wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej.

Z uwagi na powyższe, nie ma wpływu na wynik sprawy zarzut skargi dotyczący § 7 pkt 2 załącznika do uchwały, ponieważ przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podobnie jak wnioskowana zmiana sposobu użytkowania na funkcję magazynową artykułów budowlanych i drewna oraz funkcję rzemieślniczą – stolarnię.

Z uwagi na powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.