Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 900/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2011-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, ust. 1a, ust. 2, ust. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 175 poz 1459
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości
article: art. 8
journal: Dz.U. 2000 nr 94 poz 1037
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych.
article: art. 134,  art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 13 grudnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2011 roku sprawy ze skargi M. J. W. i B. W. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia "[...]" M.J. i B. małż. W. zwrócili się do Starostwa Powiatowego w "[...]" o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości zabudowanej, położonej w "[...]" przy "[...]", oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków obrębu "[...]" numerami: "[...]", "[...]", "[...]" i "[...]".

Decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", Starosta "[...]", działając na podstawie art. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. Nr 175 poz. 1459 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.), odmówił przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w "[...]" przy "[...]", oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków obrębu "[...]" numerami: "[...]", "[...]", "[...]" i "[...]" o powierzchni łącznej "[...]", zabudowanej budynkiem garażowo-magazynowym, opisanej w księdze wieczystej "[...]" prowadzonej przez Sąd Rejonowy. W uzasadnieniu wskazał, że nie zostały spełnione wymogi wynikające z art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, gdyż w dniu 13 października 2005 r., tj. w dniu wejścia w życie tej ustawy, przedmiotowa nieruchomość znajdowała się w użytkowaniu wieczystym Spółki Jawnej A. Podniósł, że prawo użytkowania wieczystego M. i B. W. nabyli dopiero - umowa sprzedaży - aktem notarialnym z dnia "[...]", Rep. "[...]" (następstwo prawne w drodze sukcesji singularnej), a zatem nie byli następcą prawnym podmiotu, który w dniu wejścia w życie ustawy był użytkownikiem wieczystym nieruchomości. Podał, iż następstwo prawne, o którym mowa w art. 1 ust. 3 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości należy traktować, jako nabycie praw w drodze sukcesji uniwersalnej, a nie, jak w niniejszym przypadku, sukcesji singularnej. Starosta wskazał także, że nieruchomość będąca przedmiotem postępowania nie jest przeznaczona na cele określone w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., które kwalifikowałyby przedmiotowe działki do przekształcenia w trybie tego przepisu.

W odwołaniu od tej decyzji M. i B. W. podnieśli, że są następcami prawnymi Spółki A i w związku z powyższym są uprawnieni do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w trybie przepisów ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości.

Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podał m.in., że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości osoby fizyczne będące w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Organ ten ustalił, że w dniu wejścia w życie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, tj. w dniu 13 października 2005 r., użytkownikiem wieczystym nieruchomości opisanej w K.w. "[...]" była Spółka A, posiadająca status osoby prawnej, a jako takiej prawo do przekształcenia w trybie przepisu art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości nie przysługiwało. Zatem prawo takie nie mogłoby przysługiwać również następcy prawnemu osoby prawnej. Argumentował, iż nie podziela poglądu Starosty stwierdzającego, że "następstwo prawne", o którym mowa w art. 1 ust. 3 należy traktować, jako nabycie praw w drodze sukcesji uniwersalnej, nie zaś przez sukcesję singularną, tj. przeniesienie aktem notarialnym prawa użytkowania wieczystego, jak to miało miejsce w sprawie. Ustawa bowiem odwołując się do pojęcia "następcy prawnego" użytego w art. 1 ust. 3 nie wskazuje, o jaki rodzaj następstwa prawnego chodzi. Należy zatem przyjąć, że w tym przypadku chodzi o każdy rodzaj następstwa prawnego, tak pod tytułem ogólnym, jak i szczególnym - jednakże stanowisko organu pierwszej instancji w przedmiocie następstwa prawnego nie miało wpływu na ewentualne przyznanie wnioskodawcom prawa do przekształcenia w trybie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. Ponadto wskazał, iż słusznie organ pierwszej instancji ocenił, że przeznaczenie nieruchomości dyskwalifikuje ją do przekształcenia z prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, na podstawie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, trudno bowiem uznać, by nieruchomość ta spełniała wymogi określone w powyższej ustawie. Podał, iż jak wynika z akt sprawy, jest to nieruchomość zabudowana budynkiem garażowo-magazynowym, która zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tego terenu, w dniu 13 października 2005 r. znajdowała się na terenie przeznaczonym na cele zabudowy przemysłowo-składowej. Natomiast zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji grunty te znajdowały się na terenie przeznaczonym na cele zabudowy usługowej. Przy ustalaniu, czy grunt oddany w użytkowanie wieczyste jest przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową, bądź pod zabudowę garażami, należy w pierwszej kolejności kierować się treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w chwili wejścia w życie ustawy, a więc w dniu 13 października 2005 r. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2008 r. sygn. akt I OSK 1676/07). W przedmiotowej sprawie, w ocenie Wojewody część obiektu mogła pełnić funkcję garażową, jednakże w całości trudno uznać ten budynek za garaż, gdyż jego podstawową funkcją, wynikającą z przeznaczenia była funkcja magazynowa. Budynek ten wykorzystywany był bowiem w dniu wejścia w życia omawianej ustawy na prowadzenie działalności gospodarczej.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody z dnia "[...]" wnieśli do Sądu M. i B. W. żądając jej uchylenia, jak też uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Podnieśli, iż błędnie uznał Wojewoda, iż Spółka A jest osobą prawną. Spółka jawna, a taką spółką jest Spółka A posiada zdolność prawną nadaną jej przepisami Kodeksu spółek handlowych, natomiast nie posiada osobowości prawnej. Jest to tzw. ułomna osobowość prawna, nie mająca znaczenia dla oceny uprawnienia skarżących do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Zgodnie z art. 26 § 5 Kodeksu spółek handlowych prawo użytkowania wieczystego przedmiotowych gruntów było współwłasnością wspólników tej spółki, a więc osób fizycznych, nie może więc być mowy o nie spełnieniu przesłanki wynikającej z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. IV SA/Po 416/10, w uzasadnieniu, którego Sąd ten stwierdził, że: "przepis art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości odnosi się do nieruchomości gruntowej znajdującej się we współużytkowaniu wieczystym większej liczby podmiotów, będących właścicielami wyodrębnionych lokali w nieruchomości budynkowej wybudowanej na takim gruncie. W odniesieniu do osób prawnych możliwość przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności ma, zatem charakter ograniczony, gdyż nie dotyczy nieruchomości gruntowych i nieruchomości budynkowych, a jedynie udziałów w prawie użytkowania wieczystego związanych z odrębną własnością lokali". Podnieśli ponadto, iż nie zgadzają się z argumentacją Wojewody wskazującą, że przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości nie spełnia wymogów określonych w ustawie. Argumentowali w tym zakresie, że w wyroku z dnia 24 września 2009 r., sygn. I OSK 1394/08, NSA stwierdził m.in., iż wymóg zabudowania lub przeznaczenia nieruchomości na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami nie może być sprowadzony do bezwzględnego zakazu wykorzystania części nieruchomości na inne cele. Powyższe oznacza, że w przypadku skarżących wymogi ustawowe zostały spełnione, bowiem w chwili wejścia w życia ustawy nieruchomość była i do chwili obecnej jest zabudowana budynkiem garażowo-magazynowym. Z kolei, bez znaczenia jest fakt, że nieruchomość wykorzystywana jest również na inne cele niż przechowywanie samochodów. W dniu wejścia w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., w obowiązującym wówczas planie zagospodarowania przestrzennego nieruchomość przeznaczona była pod zabudowę przemysłowo-składową, co w żaden sposób nie wykluczało przeznaczenia jej pod zabudowę garażową, co zresztą było uczynione. Z treści art. 1 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości wynika, że warunkiem alternatywnym przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności jest albo przeznaczenie terenu pod zabudowę mieszkaniową albo istniejąca zabudowa budynkami garażowymi. Warunek istnienia zabudowy garażowej został w niniejszym przypadku spełniony, zaistniały więc przesłanki ustawowe do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości w prawo własności, bowiem powołany przepis nie stanowi o łącznym zaistnieniu wymienionych w nim przesłanek przekształcenia prawa.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zakwestionowanej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W ocenie Sądu organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy ustawy dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości.

Stan faktyczny niniejszej sprawy jest bezsporny i wynika z niego, iż skarżący w dniu "[...]" zwrócili się do Starostwa Powiatowego w "[...]" z wnioskiem o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego działek nr "[...]", "[...]", "[...]" i "[...]" w prawo własności. W sprawie bezsporne jest również, że na mocy aktu notarialnego z dnia z dnia "[...]" 2007 r. skarżący nabyli prawo użytkowania wieczystego działek od Spółki A.

Stosownie do treści art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osoby fizyczne będące w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. W myśl art. 1 ust. 1a ustawy z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogą wystąpić również osoby fizyczne będące w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi nieruchomości, niezależnie od jej przeznaczenia, jeżeli użytkowanie wieczyste uzyskały:

1) w zamian za wywłaszczenie lub przejęcie nieruchomości gruntowej na rzecz Skarbu Państwa na podstawie innych tytułów, przed dniem 5 grudnia 1990 r.;

2) na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy.

Z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, o którym mowa w ust. 1, w prawo własności, mogą również wystąpić (ust. 2):

1) osoby fizyczne i prawne będące właścicielami lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmuje prawo użytkowania wieczystego;

2) spółdzielnie mieszkaniowe będące właścicielami budynków mieszkalnych lub garaży. Zgodnie zaś z art. 1 ust. 3 ustawy z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogą również wystąpić osoby fizyczne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w ust. 1 i 1a oraz osoby fizyczne i prawne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w ust. 2.

Pod pojęciem następstwa prawnego, o którym mowa w powyższym przepisie, należy rozumieć zarówno następców prawnych na zasadzie sukcesji generalnej, jak i sukcesji singularnej (v: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1687/07, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Aby jednak osoba, która nabyła prawo użytkowania wieczystego w drodze sukcesji singularnej (tak, jak skarżący w niniejszej sprawie w drodze umowy sprzedaży), mogła żądać przekształcenia nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności, podmiot, od którego prawo to nabyła musi spełniać kryteria określone w art. 1 ust. 1, ust. 1a lub ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Wówczas dopiero, bowiem można uznać, że jest ona następcą prawnym w rozumieniu art. 1 ust. 3 tejże ustawy i przysługuje jej prawo żądania przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności.

Dokonując oceny stanu faktycznego sprawy w oparciu o powyższe uregulowania prawne organ odwoławczy poczynił prawidłowe i zgodne z prawem ustalenia.

Prawo wieczystego użytkowania przedmiotowej nieruchomości przed nabyciem jej przez skarżących przysługiwało Spółce A, która nie spełniała zarówno kryteriów określonych w art. 1 ust. 1, jak i w art. 1 ust. 1a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Wyjaśnić bowiem należy, że użytkowanie wieczyste jest instytucją o charakterze cywilnoprawnym, więc prawo cywilne przesądza, jaki podmiot może być użytkownikiem wieczystym, a tym samym stroną postępowania o przekształcenie użytkowania wieczystego we własność. Podział podmiotów prawa cywilnego na osoby fizyczne i osoby prawne nie jest zupełny. Prawo cywilne wyróżnia także jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, którym ustawa przyznaje zdolność prawną. Są nimi osobowe spółki prawa handlowego (m.in. spółka jawna – art. 8 § 1 Kodeksu spółek handlowych). Zatem spółka jawna nie jest ani osobą fizyczną, ani osobą prawną (spółka jawna nie jest osobą fizyczną, gdyż jest zespołem osób związanych umową spółki, który prowadzi we wspólnym imieniu przedsiębiorstwo zarobkowe, spółka jawna nie jest także osobą prawną, gdyż za zobowiązania spółki odpowiada każdy wspólnik wobec wierzycieli bez ograniczenia całym swoim majątkiem a majątek spółki należy do wspólników), lecz jest jednostką organizacyjną, której przysługuje prawo użytkowania wieczystego. Zauważyć również należy, iż zgodnie z treścią art. 331 § 1 Kodeksu cywilnego do jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi, którym ustawa przyznaje zdolność prawną, stosuje się odpowiednio przepisy o osobach prawnych. Tym samym ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości obejmuje swoim zakresem podmiotowym także jednostki organizacyjne (w tym także spółkę jawną) przyznając im możliwość przekształcenia przysługującego im prawa użytkowania wieczystego ale na takich zasadach, jakie dotyczą osób prawnych. W świetle powyższego, wbrew wywodom skargi, Spółce A - nie będącej osobą fizyczną - nie przysługiwało prawo do przekształcenia w trybie przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. prawo do przekształcenia użytkowania wieczystego działek będących przedmiotem niniejszej sprawy w prawo własności nieruchomości. Zatem prawo takie nie mogło przysługiwać również skarżącym – art. 1 ust. 3 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Trzeba mieć również na uwadze, że osoby prawne uprawnione do żądania przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności zostały wymienione w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. (przypadek dotyczący spółdzielni mieszkaniowych określony w art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy nie ma w niniejszej sprawie zastosowania), w którym mowa jest o osobach prawnych będących właścicielami lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmuje prawo użytkowania wieczystego. Przepis ten odnosi się do nieruchomości gruntowej znajdującej się we współużytkowaniu wieczystym większej liczby podmiotów, będących właścicielami wyodrębnionych lokali w nieruchomości budynkowej wybudowanej na takim gruncie. W odniesieniu do osób prawnych możliwość przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności ma zatem charakter ograniczony, gdyż nie dotyczy nieruchomości gruntowych i nieruchomości budynkowych, a jedynie udziałów w prawie użytkowania wieczystego związanych z odrębną własnością lokali (por. B. Jelonek-Jarco, A. Józefiak, Komentarz do ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, System Informacji Prawnej Lex). Z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynikało, że Spółka A była wyłącznym użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości gruntowej oraz właścicielem nieruchomości budynkowej (budynek garażowo-magazynowy) usytuowanej na tymże gruncie. Nie służyło jej prawo własności wyodrębnionego lokalu położonego w tym budynku, z którym to prawem związany byłby udział we współużytkowaniu wieczystym gruntu. Nie można było, w związku z tym, uznać skarżących za następców prawnych w rozumieniu art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Odnosząc się do zarzutu skargi kwestionującego stanowisko Wojewody dotyczące przeznaczenia nieruchomości skarżących objętej wnioskiem o przekształcenie, Sąd orzekający podziela wykształcone na tym tle orzecznictwo, iż przy ustalaniu, czy grunt oddany w użytkowanie wieczyste jest przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową bądź pod zabudowę garażami, należy w pierwszej kolejności kierować się treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w chwili wejścia w życie ustawy, a więc w dniu 13 października 2005 r. Wymóg przeznaczenia nieruchomości pod zabudowę mieszkaniową i zabudowę garażami nie może oznaczać bezwzględnego zakazu wykorzystywania nieruchomości na inne cele, o ile nie spowoduje to utraty przez daną nieruchomość jej podstawowej funkcji (wyrok NSA z dnia 27 listopada 2008 roku, sygn. akt I OSK 1676/07, dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX Nr 469391). Z materiału dowodowego sprawy wynika, że nieruchomość skarżących zabudowana jest budynkiem garażowo-magazynowym, a zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tego terenu, w dniu 13 października 2005 r. nieruchomość ta znajdowała się na terenie przeznaczonym na cele zabudowy przemysłowo-składowej (zgodnie z obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji planem zagospodarowania przestrzennego grunty te znajdują się na terenie przeznaczonym na cele zabudowy usługowej). Ustawa o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nie zawiera definicji ustawowej pojęcia "garaż", a odwołując się do definicji słownikowej - to pomieszczenie do przechowywania samochodów lub motocykli. Prawo do przekształcenia użytkowania wieczystego we własność nie przysługuje wobec gruntów zabudowanych innymi niż garaże budynkami gospodarczymi, a za garaż trudno uznać budynek, gdzie tylko część powierzchni przeznaczona jest do przechowywania samochodów, a pozostała część obiektu wypełnia funkcje magazynowe. Funkcja garażowania dotyczyć musi całego pomieszczenia. Nie można jednak za garaż przyjmować budynku będącego magazynem, a także budynku z innymi niż garaż pomieszczeniami w którym funkcja garażu jest jedynie funkcja uzupełniająca, a takim był budynek znajdujący się na nieruchomości będącej przedmiotem sprawy dniu 13 października 2005r, co wynika z niekwestionowanych ustaleń organów administracji. Dodatkowo należy odwołać się także do intencji ustawodawcy, który niewątpliwie dążył do dania możliwości osobom fizycznym uregulowania stanu prawnego nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe i garażami a nie budynkami niemieszkalnymi w których funkcja garażowa nie jest dominującą.

Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy, wypada zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Wojewodę. Organ ten prawidłowo zgromadził i ocenił materiał dowodowy i na tej podstawie w sposób dokładny wyjaśnił stan faktyczny przedmiotowej sprawy. Zdaniem Sądu zarzuty naruszenia przepisów ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności należało uznać za bezzasadne.

Konkludując nie można stwierdzić naruszenia prawa przez Wojewodę dającego podstawę do uwzględnienia skargi i wydania rozstrzygnięcia na mocy art. 145 p.p.s.a., bowiem w dacie orzekania przez organ odwoławczy brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.