Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 822/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Borkowska Sędzia WSA del. Mariola Kowalska (spr.) Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółka z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Rz 702/07 w sprawie ze skargi [...] Spółka z o.o. w W. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, 2. zasadza od Wojewody Podkarpackiego na rzecz [...] Spółka z o.o. w W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrokiem z dnia 19 lutego 2008r. sygn.akt II SA/Rz 702/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] lipca 2007 r., Nr [...].

Decyzją tą Wojewoda Podkarpacki, po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Starosty Powiatu Mieleckiego z dnia [...] maja 2007 r., Nr [...], utrzymał w mocy decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej [...] BTS nr [...], polegającej na budowie wieży wraz z systemem anten nadawczo - odbiorczych oraz posadowieniem kontenera u podnóża wieży wraz z zasilaniem inwestycji w energię elektryczną, na terenie działki nr ewid. [...], położonej w miejscowości Malinie, gmina Tuszów Narodowy.

Starosta Powiatu Mieleckiego stwierdził naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, tj. niezgodność zamierzenia budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z planem, uchwalonym uchwałą Rady Gminy w Tuszowie Narodowym z dnia 25 lutego 2005 r. Nr XX/173/05, działka nr [...] na której ma powstać inwestycja, położona jest na terenie obszaru, na którym zakazuje się lokalizacji obiektów i urządzeń szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi w rozumieniu przepisów odrębnych.

Organ odwoławczy, po rozpoznaniu odwołania [...] zgodził się z ustaleniami organu I instancji co do tego, że skoro na przedmiotowej działce obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów i urządzeń szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi, a wysokość nowych obiektów nie może przekraczać 9 m , zaś obiektów pomocniczych 5 m, to wysokość projektowanego obiektu powyżej 50 m nie odpowiada tym wymogom, naruszając tym samym dyspozycję art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Wojewody Podkarpackiego wniosła [...] Sp. z o.o. w Warszawie.

Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organu odwoławczego wskazujące na naruszenie przez projektowaną inwestycję ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd podkreślił, iż Wojewoda Podkarpacki jednoznacznie wskazał, że stacja bazowa narusza przepisy planu odnoszące się do gabarytów nowo budowanych obiektów. Dla strefy, ZPU / § 6 m.p.o./, w której ma być zlokalizowana stacja bazowa wysokość obiektów budowlanych nie może przekraczać 9 m. Z akt sprawy, zwłaszcza projektu technicznego wynika, że projektowany obiekt miał mieć wysokość 50 m, co w sposób ewidentny i jednoznaczny nie jest zgodne z ustaleniami planu.

Sąd zwrócił uwagę, że w przypadku obowiązującego planu gabaryty dla możliwych przedsięwzięć inwestycyjnych określa plan. Skutkiem tego jest dopuszczenie do realizacji tylko tych inwestycji, które spełniają warunki wynikające z planu. Ponieważ w przedmiotowej sprawie te wymogi nie zostały zachowane, to już tylko z tego powodu organy budowlane, które muszą badać zgodność rozważań technicznych z zapisami planu miały podstawę do wydania odmownej decyzji.

Wprawdzie, jak zauważył Sąd I instancji organ odwoławczy w swoim uzasadnieniu skupił się na oddziaływaniu i szkodliwości inwestycji dla zdrowia ludzi, przez co ograniczył swoją motywację tylko do tego elementu, to niewątpliwe uchybienie procesowe nie mogło jednak prowadzić do uwzględnienia skargi, gdyż Wojewoda Podkarpacki utrzymując decyzję Starosty Powiatu Mieleckiego wskazał na sprzeczność inwestycji z jednoznacznymi ustaleniami planu. Zatem nawet przy błędnym uzasadnieniu i stwierdzeniu tego faktu rozstrzygnięcie organów nie mogło być inne niż to, które zapadło.

Z tych powodów Sąd przyjmując, że wada wskazana nie miała żadnego wpływu na rozstrzygnięcie oraz mając na uwadze treść art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 702/07 wywiodła [...] Sp. z o.o. w Warszawie.

W skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu I instancji, [...] opierając się na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego {art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.}, poprzez jego wadliwą wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i odmowę uznania naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a p.p.s.a.) ustawy, zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

- niewłaściwe zastosowanie § 6 ust. 2 pkt 3 miejscowego planu, poprzez pominięcie, że przepis ten został wydany z przekroczeniem normy art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717);

- niewłaściwe zastosowanie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 6 ust. 2 pkt 3 miejscowego planu, poprzez uznanie, że planowana inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

- niewłaściwe zastosowanie § 6 ust. 2 pkt 3 miejscowego planu, poprzez przyjęcie, że sformułowanie miejscowego planu: obiekty i urządzenia szczególnie szkodliwe dla środowiska i zdrowia ludzi jest tożsame z terminem: przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902);

- niewłaściwe zastosowanie § 6 ust. 3 miejscowego planu w zakresie określenia parametrów (gabarytów) planowanego przedsięwzięcia;

- niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw.

Ponadto autor skargi kasacyjnej oparł zarzuty na podstawie naruszenia prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), poprzez odmowę uznania innego naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a.). W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną powyższe naruszenie polegało na braku należytego poinformowania skarżącego o kwalifikacji inwestycji i wadliwym uznaniu, że inwestycja obejmuje budowę masztu i wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy (art. 8 k.p.a.).

W związku z ww. zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania sądowego. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej oznacza konieczność wskazania w skardze kasacyjnej konkretnych przepisów prawa, którym - w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną - uchybił Sąd, wyjaśnienia sposobu ich naruszenia, to znaczy podania na czym polega ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie. W przypadku zaś zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - dodatkowo wskazania, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a.

W tej sytuacji kontrola Sądu może polegać jedynie na zbadaniu zasadności zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej, tj. postawionych zarzutów naruszenia norm prawa materialnego i procesowego.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie wszystkie jej zarzuty są zasadne.

Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 8 k.p.a. W ramach zarzutu mającego swoje oparcie w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Skarżący nie uzasadnił bowiem w jaki sposób odmowa uznania naruszenia przez organ administracji art. 8 k.p.a., pominięta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, wpłynęła na rozstrzygnięcie organu.

Uwzględnieniu podlega natomiast zarzut naruszenia prawa materialnego, art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów planu miejscowego.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

Powołana przez Sąd I instancji niezgodność zamierzonej inwestycji z zapisami miejscowego planu (§ 6) nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym przez organy administracji materiale dowodowym.

Zgodnie z § 6 ust. 1 miejscowego plany przedmiotowa inwestycja została przewidziana do realizacji na terenie oznaczonym symbolem "2P,U".

W ust. 2 ww. przepisu plan ustala przeznaczenie podstawowe terenu "2P,U", do którego zalicza obiekty produkcyjno-usługowe, warsztaty rzemieślnicze, obiekty magazynowo-składowe. Budowa przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej nie mieści się więc w zakresie przeznaczenia podstawowego terenu. Natomiast jak wynika z § 6 ust. 2 pkt 2 lit. b poza zabudową przeznaczenia podstawowego, miejscowy plan dopuszcza na terenie "2P,U" możliwość lokalizacji urządzeń infrastruktury i komunikacji do których niewątpliwie zalicza się budowa stacji bazowej telefonii komórkowej. Wbrew stanowisku przyjętemu przez Sąd I instancji w miejscowym planie brak jest ustaleń wysokościowych dla dopuszczalnych na ww. terenie do lokalizacji urządzeń infrastruktury i komunikacji. Co prawda § 6 ust. 3 pkt 3 i 4 miejscowego planu wprowadza takie ograniczenia, lecz dotyczą one wyłącznie nowych obiektów zabudowy przeznaczenia podstawowego (por. § 6 ust. 2 pkt 1 planu) - 9 m i zabudowy pomocniczej (por. § 6 ust. 2 pkt 2 lit a planu) - 5 m, a zatem nie odnoszą się do urządzeń infrastruktury i komunikacji na tym terenie. Zasadny jest również podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia § 6 ust. 2 pkt 3 planu miejscowego. Jak wynika z decyzji Wójta Gminy Tuszów Narodowy o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia 6 września 2006r. nr ŚP. 7624/11-5/2006 dla danej inwestycji ustalone zostały środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Na podstawie sporządzonego w sprawie raportu oddziaływania na środowisko ustalono, iż ponadnormatywny poziom elektromagnetyczny promieniowania niejonizującego będzie sięgał na odległość nie większą niż 49,5 od anten i występował na wysokości nie niższej jak 31,8m nad poziomem terenu. Będzie to przestrzeń na wysokościach niedostępnych dla ludzi i nie będzie obejmować pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Nie jest to zatem obiekt, o którym mowa w § 6 ust. 2 pkt 3 planu miejscowego.

Mając powyższe okoliczności na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 203 pkt 1 p.p.s.a.