Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 593/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 102 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2019 poz 341
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jedn.
article: art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2015 poz 541
law: Ustawa z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2020 r. sprawy ze skargi P.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że w dniu 24 kwietnia 2020 r. do Starosty (organ I instancji) wpłynęło zawiadomienie Komendy Miejskiej Policji wraz z zatrzymanym prawem jazdy kat. B, C, informujące o przekroczeniu przez P. S. (skarżący) dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym.

Decyzją z dnia "[...]" organ I instancji orzekł o zatrzymaniu

skarżącemu na okres 3 miesięcy, tj. od 17 kwietnia 2020 r. do 17 lipca 2020 r., prawa jazdy kat. B, C nr "[...]", nr druku "[...]", wydanego w dniu 31 sierpnia 2011 r. przez Starostę i nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W decyzji organ powołał się na pismo Komendy Miejskiej Policji informujące o przekroczeniu przez skarżącego dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym w dniu 17 kwietnia 2020 r. o godz. 10:38 i o zatrzymaniu prawa jazdy. Wyjaśniono, że zgodnie z treścią art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy za przekroczenie dopuszczalnej prędkości na obszarze zabudowanym o ponad 50 km/h na okres 3 miesięcy. Organ wskazał także, że stosownie do brzmienia art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, podstawą do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest informacja o ujawnionym naruszeniu przepisów. Przytoczono poglądy orzecznictwa dotyczące charakteru decyzji w sprawie zatrzymania prawa jazdy, w tym powołano się

na uchwałę NSA z dnia 1 lipca 2019 r. i wskazano, że z przywołanej wykładni sądowej wynika, że decyzja wydana na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami z woli ustawodawcy nie ma charakteru uznaniowego. Organ wyjaśnił także, że postępowanie wykroczeniowe wobec kierującego nie stanowi zagadnienia wstępnego w postępowaniu dotyczącym zatrzymania prawa jazdy.

Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł skarżący.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść decyzji, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, przejawiające się w szczególności w pominięciu wniosków dowodowych strony o dopuszczenie dowodu z: dokumentu w postaci fotokopii świadectwa certyfikatu kalibracji przyrządu pomiarowego o znaku fabrycznym "[...]", opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej, przesłuchania funkcjonariuszy, którzy zatrzymali skarżącego w dniu 17 kwietnia 2020 r. na okoliczność podróżowania przez niego w stanie wyższej konieczności, a w szczególności wniosku o zwrócenie się do KMP o nadesłanie wyjaśnień i udzielenie odpowiedzi na pytania strony wyrażone w piśmie z 6 maja 2020 r. w sprawie sposobu, w jaki policjanci uwzględnili błąd pomiarowy urządzenia LTI. Ponadto skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 75 § 1 K.p.a. w zw. z art. 76 § 3 K.p.a. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów przeciwko treści dokumentu urzędowego w postaci informacji KMP o przekroczeniu przez stronę dopuszczalnej prędkości o 50 km/h, pomimo iż treść tego przepisu wyraźnie umożliwia przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentów urzędowych; naruszenie art. 78 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych ; naruszenie art. 81a § 1 K.p.a. poprzez rozstrzygnięcie obiektywnie niedających się usunąć wątpliwości co do prędkości z jaką poruszał się skarżący na jego niekorzyść i zaniechanie poczynienia w tym zakresie własnych ustaleń faktycznych i zażądania od KMP szczegółowych wyjaśnień co do uwzględnienia możliwego błędu pomiarowego urządzenia "[...]", pomimo że skarżący przedstawił dokument w postaci certyfikatu kalibracji, z którego bezsprzecznie wynika, że producent dopuszcza błąd pomiarowy 2 km/h, a nie ma żadnych okoliczności świadczących o tym, że błąd ten został uwzględniony; art. 107 § 3 K.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w trybie "kopiuj-wklej" i nieodniesienie się nawet jednym zdaniem do przyczyn niezrealizowania wniosków dowodowych strony zmierzających do obalenia rzetelności

treści dokumentu urzędowego w postaci informacji KMP o przekroczeniu przez stronę dopuszczalnej prędkości.

W przypadku nieuwzględnienia postawionych wyżej zarzutów skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a mianowicie art. 102 ust. 1aa ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego niezastosowanie i brak umorzenia postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego w sytuacji, gdy skarżący poruszał się z nadmierną

prędkością w obliczu złego samopoczucia ciężarnej żony i konieczności niezwłocznego zakupu przepisanych dla niej leków.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze (Kolegium, organ odwoławczy) decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że decyzja w sprawie zatrzymania prawa jazdy, z powodu przekroczenia dopuszczalnej prędkości o więcej niż

50 km/h na obszarze zabudowanym, ma charakter obligatoryjny. W postępowaniu tym organ nie bada okoliczności, w jakich doszło do popełnienia wykroczenia oraz prawidłowości pomiaru prędkości przez funkcjonariuszy Policji i opiera swoje rozstrzygnięcie wyłącznie na przekazanej informacji o zatrzymaniu prawa jazdy. Organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, ale z mocy woli ustawodawcy opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt la lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ prowadzący postępowanie w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z 2011 r. o kierujących pojazdami nie może ani powoływać z urzędu, ani na wniosek dowodów na okoliczność potwierdzenia czy też weryfikacji treści zawartych w informacji Policji, dlatego też zarzuty skarżącego dotyczące nieuwzględnienia jego wniosków dowodowych uznano za niezasadne.

Fakt prowadzenia przed sądem powszechnym postępowania o wykroczenie pozostaje bez wpływu na możliwość wydania decyzji przez starostę o zatrzymaniu dokumentu. Jedyną i wyłączną okolicznością, która obliguje organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a Prawo o ruchu drogowym. Tym samym zatrzymanie prawa jazdy nie wymaga uprzedniego prawomocnego rozstrzygnięcia, co do zarzucanego wykroczenia.

Kolegium wskazało również, że w okolicznościach poprzedzających zatrzymanie prawa jazdy skarżący nie działał w warunkach stanu wyższej konieczności .

Skargę na decyzję Kolegium wywiódł skarżący, wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na treść orzeczenia, tj:

a) art. 76 § 1, 3 k.p.a. poprzez uznanie, że domniemanie prawdziwości informacji KWP o przekroczeniu przez skarżącego prędkości ponad 50 km/h nie zostało obalone, podczas gdy skarżący przedłożył jako wniosek dowodowy, dokument urzędowy w postaci pisma Naczelnika Wydziału Komunikacji Społecznej KWP, z którego wynika, że policjanci użytkujący miernik prędkości "[...]" nr seryjny "[...]" (ten którym ustalono prędkość skarżącego) nie uwzględniają dopuszczalnego błędu pomiarowego (2 km/h) jaki może wystąpić w tym urządzeniu, a zatem obiektywnie rzecz biorąc skarżący mógł poruszać się z prędkością w przedziale od 99 km/h do 103 km/h, a nie jak wskazano w informacji policji o przekroczeniu prędkości z prędkością 101 km/h;

- co z kolei doprowadziło do naruszenia:

b) art. 81a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości co do prędkości z jaką poruszał się skarżący na jego niekorzyść, podczas gdy z certyfikatu kalibracji przyrządu "[...]" na podstawie którego ustalono prędkość skarżącego wynika, że dokładność pomiaru prędkości wynika +/- 2 km/h, a ponadto jak wynika z treści dokumentu urzędowego w postaci pisma Naczelnika Wydziału Komunikacji Społecznej KWP policjanci użytkujący przedmiotowy miernik prędkości "[...]" II nr seryjny "[...]" nie uwzględniają dopuszczalnego błędu pomiarowego (2 km/h), jaki może wystąpić w tym urządzeniu;

3. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na treść orzeczenia, tj:

a) art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Starosta prawidłowo zastosował ten przepis jako podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy na okres 3 miesięcy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności

z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2019 r., poz. 2167).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia

z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,

a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy

co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja SKO z dnia "[...]" utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia "[...]" o zatrzymaniu skarżącemu na okres 3 miesięcy, tj. od 17 kwietnia 2020 r. do 17 lipca 2020 r., prawa jazdy.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r., poz. 341 ze zm.), u.k.p., stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Czas, na który orzeka się o zatrzymaniu prawa jazdy, określa art. 102 ust. 1c u.k.p., stanowiąc, że decyzję w powyższym przedmiocie wydaje się na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2020), p.r.d. Przy czym w myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015, poz. 541 ze zm.) podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a p.r.d. lub wydał prawomocne rozstrzygnięcie za to naruszenie, niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem. Według zaś art. 7 ust. 1 pkt 2 tej ustawy podstawą do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest informacja o ujawnionym naruszeniu. Wskazać też należy, że przepis art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a p.r.d. stanowi, że policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Nie dotyczy to jedynie sytuacji, gdy ww. czyn został popełniony w sytuacji działania w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego dobru chronionemu prawem, o którym mowa w art. 135 ust. 1aa p.r.d.

Stosownie do art. 136 ust. 1 p.r.d. zatrzymane prawo jazdy, z wyjątkiem przypadku określonego w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. c, Policja przekazuje niezwłocznie, nie później niż w ciągu 7 dni, według właściwości, sądowi uprawnionemu do rozpoznania sprawy o wykroczenie, prokuratorowi lub staroście.

Z treści powołanych wyżej przepisów wynika, po pierwsze, że to organ administracji (starosta) wszczyna, prowadzi postępowanie administracyjne i wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, która ma charakter obligatoryjny i związany, po drugie że przesłanką do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy przez organ administracji jest przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, a ponadto, że podstawą jej wydania jest informacja o ujawnieniu popełnienia naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a p.r.d. lub prawomocne rozstrzygnięcie za to naruszenie.

Biorąc pod uwagę przedmiot zarzutów skarżącego, należ podkreślić, że ustawodawca jasno sprecyzował w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r., co stanowi źródło ustalenia stanu faktycznego w zakresie stwierdzenia okoliczności przekroczenia dopuszczalnej prędkości na terenie zabudowanym o 50 km/h. Wśród tych źródeł wskazał obok prawomocnego rozstrzygnięcia za naruszenie polegające na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, także informację o ujawnieniu popełnienia tego naruszenia udzieloną przez podmiot, który ujawnił naruszenie. Tym samym, z woli ustawodawcy wyrażonej wprost i jednoznacznie w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. podstawę, która obliguje organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy stanowi wymieniona informacja, także w sytuacji gdy kierujący pojazdem kwestionuje, że dopuścił się popełnienia przypisanego mu naruszenia prawa.

W dniu 24 kwietnia 2020 r. do organu I instancji wpłynęło zawiadomienie Komendy Miejskiej Policji wraz z zatrzymanym prawem jazdy kat. B, C, informujące o przekroczeniu przez skarżącego dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym.

W czasie kiedy organy rozpatrywały sprawę skarżącego jego sprawa karna w sądzie powszechnym nie była jeszcze zakończona. Dopiero nieprawomocnym wyrokiem z dnia 22 września 2020 r. Sąd Rejonowy uznał skarżącego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z tym ustaleniem, że przekroczył on dozwoloną prędkość o 49 km/h w terenie zabudowanym i za to na podstawie art. 92a k. w. skazał go i wymierzył karę 400 zł grzywny. Sąd ustalił zatem, w przeciwieństwie do organów, że skarżący nie przekroczył prędkości o 50 km/h. Jednakże organy nie mogły przewidywać jakie będzie rozstrzygnięcie sądu a zobligowane były podjąć rozstrzygnięcie w oparciu o stan faktyczny i prawny na dzień wydania swoich decyzji. Inna byłaby sytuacja, gdyby wyrok sądu powszechnego zapadł w trakcie postępowania administracyjnego, tak się jednak nie stało.

Zwrócić należy uwagę, że zatrzymanie prawa jazdy w oparciu o art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. jest sankcją administracyjną o charakterze prewencyjnym, ochronnym i zabezpieczającym. Instytucja zatrzymania prawa jazdy jest instrumentem, który w założeniu ustawodawcy ma służyć zapewnieniu bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a przez to przyczyniać się do ochrony życia i zdrowia jego uczestników. Skuteczność realizowania celu prewencyjno-ochronnego sankcji administracyjnej w postaci czasowego zatrzymania prawa jazdy ustawodawca zapewnił poprzez obligatoryjność i natychmiastowość jej zastosowania, aby oddziaływać odstraszająco na kierujących pojazdami i zniechęcić ich do nadmiernego przekraczania prędkości na obszarze zabudowanym.

Realizacji powyższego celu służy art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. Wniosek zatem, że podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu przedmiotowego naruszenia, można wyprowadzić nie tylko z literalnego brzmienia art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r., ale także analizy uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2019 r., sygn. I OPS 3/18, z której wynika, że "podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zmieniającej może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym". W uzasadnieniu uchwały NSA wskazał, że "decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy w oparciu o art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. jest decyzją związaną, a zatrzymanie prawa jazdy w oparciu o art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. jest sankcją administracyjną o charakterze prewencyjnym .

NSA stwierdził także w uchwale, że prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami.

Tym samym organ nie tylko nie powinien, ale wręcz nie mógł czekać na rozstrzygnięcie sądu powszechnego. W momencie otrzymania informacji o przekroczeniu przez skarżącego dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym o ponad 50 km/h był on automatycznie zobowiązany do zastosowania sankcji w postaci zatrzymania prawa jazdy w oparciu o art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Przeciwne działanie stałoby w sprzeczności z tym przepisem i z jego rozumieniem zaprezentowanym w wyżej wymienionej uchwale NSA, co doprowadziłoby do zanegowania skutków tej uchwały.

Nie może być zatem mowy o wskazywanym w skardze naruszeniu art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami.

Nie ulega wątpliwości, że rozstrzyganie o zatrzymaniu prawa jazdy wyłącznie w oparciu o ustalenia zawarte w informacji, o której mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a Prawo o ruchu drogowym stanowi istotne zawężenie zakresu prowadzonego postępowania wyjaśniającego. Nie oznacza to jednak takiego zawężenia gwarancji procesowych strony postępowania administracyjnego, które byłoby niedozwolone. Wszak zakończenie postępowania administracyjnego ostateczną decyzją o zatrzymaniu prawa jazdy uprawnia stronę do wznowienia tego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jeżeli później - choćby w toku postępowania, w którym strona kwestionuje popełnienie czynu zabronionego - zostanie ustalone, że pomiar prędkości został błędnie dokonany, a tym samym wyjdzie na jaw istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydania decyzji, nieznana organowi, który wydał decyzję. Ponadto dualizm trybów postępowania w odniesieniu do kwestii związanych z przekroczeniem prędkości na obszarze zabudowanym o ponad 50 km/h, a więc zarówno tryb postępowania administracyjnego w zakresie zatrzymania prawa jazdy, jak i przed sądem powszechnym w zakresie sankcji karnych za popełnienie czynu zabronionego, stanowią dostateczne gwarancje procesowe strony, które przeczą konieczności wyjaśniania poprawności dokonanego pomiaru prędkości pojazdu, odrębnie w każdym z tych postępowań. Tym samym organy administracji poprzestając w niniejszym postępowaniu na ocenie, pochodzącej od Policji, informacji o ujawnieniu naruszenia przez skarżącego prawa polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, nie naruszyły wskazywanych w skardze przepisów prawa procesowego.

Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto w decyzjach wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie.

W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.