Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 231/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6202 Zakłady opieki zdrowotnej
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 56
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 79 ust. 5 art. 85 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1868
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 12 marca 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak /spr./ Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Tomasz Świstak Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Powiatu [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 października 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 647/18 w sprawie ze skargi Zarządu Powiatu [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie wniosku o unieważnienie konkursu na stanowisko Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Powiatu [...] na rzecz Wojewody [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 3 października 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 647/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Zarządu Powiatu [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchwały w sprawie wniosku o unieważnienie konkursu na stanowisko Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...].

Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. Zarząd Powiatu [...] uznał za bezzasadny wniosek kandydata M. B. o unieważnienie konkursu na stanowisko Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...].

Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] maja 2018 r. Wojewoda [...] stwierdził nieważność ww. uchwały ze względu na istotne naruszenie prawa. Organ nadzoru wskazał, że stosownie do art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 160 ze zm.) - zwanej dalej: "u.d.l", w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą przeprowadza się konkurs na stanowisko kierownika. Konkurs na stanowisko kierownika ogłasza podmiot tworzący, a na pozostałe stanowiska - kierownik (art. 49 ust. 2 u.d.l). Jednocześnie szczegółowy sposób przeprowadzenia konkursu określa rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012 r. w sprawie sposobu przeprowadzania konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 393) - zwane dalej: "rozporządzeniem".

Organ nadzoru podniósł, że unieważnienie konkursu na stanowisko dyrektora ma miejsce tylko w razie wystąpienia jednej z siedmiu przesłanek, enumeratywnie wymienionych w § 8 ust. 1 rozporządzenia. Jedną z nich jest rozpatrzenie kandydatury osoby, która nie złożyła jednego lub więcej dokumentów, o których mowa w § 12 rozporządzenia (§ 8 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia). Z przedłożonych organowi nadzoru dokumentów (ogłoszenia o konkursie) wynika, że kandydat na stanowisko Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] zobowiązany był do złożenia m.in. dokumentów potwierdzających kwalifikacje zawodowe wymagane do zajmowania danego stanowiska; dokumentów potwierdzających wiedzę i doświadczenie dające rękojmię prawidłowego wykonywania obowiązków kierownika podmiotu leczniczego, w szczególności potwierdzające dorobek i dodatkowe kwalifikacje zawodowe kandydata oraz staż pracy (m.in. zaświadczenia o ukończeniu szkoleń, kursów zawodowych, studiów podyplomowych, umowy o pracę, świadectwa pracy, zaświadczenia od poprzednich pracodawców, opinie o pracowniku, listy polecające, dokumenty potwierdzające otrzymanie nagród itp.); zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazać zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowniczym wydanego przez lekarza uprawionego; syntetycznego opisu wizji zarządzania Szpitalem oraz informacji o kandydacie z Krajowego Rejestru Karnego opatrzonej datą nie wcześniejszą niż miesiąc przed dniem ogłoszenia konkursu. W ogłoszeniu wskazano nadto, że kopie dokumentów należy poświadczyć za zgodność z oryginałem, przy czym poświadczenie może być dokonane przez kandydata. Na wniosek Zarządu Powiatu [...] lub Komisji konkursowej kandydat zobowiązany był przedstawić oryginały dokumentów.

Z przedłożonego organowi nadzoru protokołu II posiedzenia Komisji Konkursowej do przeprowadzenia postępowania konkursowego na stanowisko Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. wynika, że jeden z kandydatów nie złożył, w wymaganej przepisami formie, dokumentów tj. poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii ww. dokumentów lub oryginałów poszczególnych dokumentów. Z treści protokołu III posiedzenia Komisji Konkursowej do przeprowadzenia postępowania konkursowego na stanowisko Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. wynika dodatkowo, że ww. dokumenty zostały złożone w formie kserokopii nie poświadczonej jednak za zgodność z oryginałem. Podnieść należy, że dokumentami, które należy przedłożyć w konkursie, są poświadczone przez kandydata za zgodność z oryginałem, kopie poszczególnych dokumentów. W ocenie Wojewody nie ulega wątpliwości, że nie poświadczone za zgodność z oryginałem przez kandydata kopie dokumentów, nie mogą zostać uznane za prawidłowe dokumenty przewidziane w rozporządzeniu. Nadto z protokołów wynika, że kandydat ten nie złożył w ogóle syntetycznego opisu wizji zarządzania Szpitalem, jak i zaświadczenia o zatrudnieniu z obecnego stosunku pracy. Pomimo nie złożenia, w wymaganym terminie, wszystkich niezbędnych dokumentów kandydatura tej osoby została przez Komisję Konkursową rozpatrzona.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Zarząd Powiatu [...] wniósł o uchylenie przedmiotowego rozstrzygnięcia nadzorczego. W ocenie organu zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] należy uznać za przedwczesne, gdyż w dniu [...] kwietnia 2018 r. do Starostwa Powiatowego w [...], wpłynęła skarga M. B., skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zaskarżająca opisaną uchwałę. Skarżący organ podniósł, że zgodnie z art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) – dalej: "P.p.s.a." w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Zdaniem organu przepis art. 56 P.p.s.a. nie odnosi się do tego, czy dopuszczalne jest po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wszczęcie przez organ administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu lub wznowienia postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu postępowanie prowadzone w trybie nadzoru nie jest klasycznym postępowaniem administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że Sądowi wiadomo z urzędu iż, postępowanie w sprawie ze skargi M. B. na uchwałę nr [...] Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] marca 2018 r., prowadzone pod sygn. akt II SA/Po 390/18 zostało na podstawie postanowienia z dnia [...] września 2018 r. zawieszone do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia niniejszej skargi.

Rozpatrując skargą Sąd Wojewódzki uznał, że uchwała z dnia [...] marca 2018 r. uznająca za bezzasadny wniosek kandydata M. B. o unieważnienie konkursu na stanowisko Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...], została wydana z istotnym naruszeniem prawa. Nie ma bowiem wątpliwości, że niepoświadczone za zgodność z oryginałem przez kandydata kopie dokumentów, nie mogą zostać uznane za prawidłowe dokumenty przewidziane w rozporządzeniu. Nadto z protokołów postępowania konkursowego wynika, że kandydat nie złożył w ogóle syntetycznego opisu wizji zarządzania Szpitalem, jak i zaświadczenia o zatrudnieniu z obecnego stosunku pracy. Pomimo nie złożenia w wymaganym terminie wszystkich niezbędnych dokumentów kandydatura tej osoby została przez Komisję Konkursową rozpatrzona. Stanowi to, zdaniem Sądu, istotne naruszenie § 8 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, skutkujące nieważnością uchwały Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] marca 2018 r. Sąd Wojewódzki zwrócił przy tym uwagę, że z opinii prawnej przygotowanej dla Zarządu Powiatu [...] wynika, iż zaistniały przesłanki do unieważnienia postępowania konkursowego w oparciu o § 8 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Ponadto w ocenie opiniującego zarzut bezstronności członka Komisji konkursowej powinien zostać zbadany na podstawie wszelkich możliwych dowodów. Z niewiadomych przyczyn Zarząd Powiatu zignorował wnioski płynące z powyższej opinii prawnej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Zarząd Powiatu [...] zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Strona skarżąca zarzuciła, w granicach wskazanych w art. 174 pkt 1 P.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 56 P.p.s.a., poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które doprowadziło do przyjęcia, że w razie wniesienia skargi do sądu przed wszczęciem postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania - postępowanie administracyjne, jako wszczęte później nie powinno zostać zawieszone.

W granicach wskazanych w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nie odniesienie się przez Sąd pierwszej instancji do zarzutów podniesionych w skardze.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skoro art. 56 P.p.s.a. nie odnosi się do tego, czy dopuszczalne jest po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wszczęcie przez organ administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu lub wznowienia postępowania, to należy przyjąć, że nie ma podstaw do zawieszenia postępowania sądowego w sytuacji, gdy administracyjne postępowanie w trybie nadzwyczajnym zostało uruchomione po wniesieniu skargi. Jeżeli nie ma podstaw do zawieszenia postępowania przed sądem administracyjnym, a sprawa nie może być rozstrzygana jednocześnie w postępowaniu administracyjnym i sądowym, to organ administracji ma obowiązek zawiesić postępowanie administracyjne nadzwyczajne do czasu prawomocnego zakończenia sprawy zawisłej przed sądem administracyjnym. Stanowisko takie potwierdza uchwała NSA z dnia 5 czerwca 2017 r., sygn. II GPS 1/17 (ONSAiWSA 2017/5/73).

Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu Sąd Wojewódzki w najmniejszym nawet stopniu nie odniósł się w swoim uzasadnieniu do zarzutów przedstawionych w skardze. Skoncentrował się wyłącznie na procedurze przeprowadzenia konkursu, a te okoliczności nie były przedmiotem zarzutu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, jako niezasadnej oraz o zasądzenie od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz Wojewody kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] należy uznać za przedwczesne, gdyż do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga M. B., zaskarżająca uchwałę Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] marca 2018 r. w sprawie wniosku o unieważnienie konkursu na stanowisko Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...].

Skarżący kasacyjnie organ stoi na stanowisku, że Sąd Wojewódzki błędnie nie zastosował w sprawie przepisu art. 56 P.p.s.a. Zgodnie z art. 56 P.p.s.a. w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Stwierdzić należy, że omawiany przepis, zawierający zakaz dwutorowości postępowania, odnosi się wyłącznie do sytuacji, w których po uruchomieniu jednego z nadzwyczajnych trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej zostanie wniesiona skarga do sądu administracyjnego dotycząca tego samego aktu, którego dotyczy tryb nadzwyczajny. W przypadku zbiegu postępowania sądowoadministracyjnego i nadzwyczajnego postępowania administracyjnego pierwszeństwo rozpatrzenia powinno mieć zawsze (bez względu na kolejność uruchomienia) postępowanie administracyjne, nie tylko ze względu na skutki prawomocności wyroku sądu, polegające na tym, że wyrok ten wiąże wszelkie organy państwowe, wykluczając możliwość wydania sprzecznego z nim rozstrzygnięcia przez organ administracji.

W przedmiotowej sprawie Sąd Wojewódzki rozpatrywał skargę organu wykonawczego samorządu powiatowego – Zarządu Powiatu [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody. Stosownie do art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1868 ze zm.) - zwanej dalej "u.s.p.", rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące powiatu podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. Do złożenia skargi uprawniony jest powiat lub związek powiatowy, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie, albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze.

Skarżący kasacyjnie organ podnosi, że rozstrzygnięcie nadzorcze zostało wydane przedwcześnie, gdyż skargę na uchwałę złożył M. B. Sprawa nie może być rozstrzygana jednocześnie w postępowaniu administracyjnym i sądowym, co oznacza, że organ nadzoru powinien zawiesić postępowanie nadzorcze. Niewątpliwie skarga M. B. na uchwałę nr [...] Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] marca 2018 r., została złożona w trybie art. 87 ust. 1 u.s.p. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z unormowań tych wynika, że w przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie (art. 28 K.p.a.), uprawnionym do wniesienia skargi w trybie przepisu art. 87 ust. 1 u.s.p. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, że skoro do wniesienia skargi legitymuje wyłącznie fakt naruszenia interesu prawnego, to podmiot wnoszący skargę winien wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją (nie zaś sytuacją faktyczną). Zatem w tym przypadku nie mamy do czynienia z postępowaniem administracyjnym.

Strona skarżąca stoi na stanowisku, że w świetle art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 56 P.p.s.a., w razie wniesienia skargi do sądu przed wszczęciem postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania - postępowanie administracyjne, jako wszczęte później powinno zostać zawieszone. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że z zasady odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu (art. 79 ust. 5 u.s.p.) nie wynika, że rozstrzygnięcie nadzorcze jest decyzją administracyjną. Przedmiotem rozstrzygnięcia nie jest werdykt w sprawie indywidualnej z zakresu administracji, lecz orzeczenie o zgodności lub sprzeczności z prawem uchwał organów powiatu. Zatem stosowanie odpowiednio przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego należy rozumieć jako unormowanie pomocnicze wszędzie tam, gdzie u.s.p. nie normuje cech rozstrzygnięcia nadzorczego oraz zasad i trybu postępowania nadzorczego. Trafnie wywodzi zatem organ nadzoru w odpowiedzi na skargę, że postępowanie nadzorcze ma specyficzną naturę. Przedmiotem tego postępowania nie jest bowiem orzekanie w sprawie indywidualnej z zakresu administracji. Postępowanie to ma za przedmiot kontrolę prawidłowości stosowania prawa przez jednostki samorządu terytorialnego (tzw. kryterium legalności). Nadzór nad działalnością samorządu służy ochronie obiektywnego porządku prawnego. Należy też podkreślić, że akt nadzoru rozstrzyga spór prawny w interesie publicznym. Dlatego odpowiednie stosowanie przepisów ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego powinno uwzględniać nie tylko istotę administracyjnego postępowania ogólnego, ale przede wszystkim charakter postępowania nadzorczego. Odpowiednie stosowanie przepisów prawa zakłada przyjmowania norm nie wprost, ale z pewną modyfikacją, adekwatną do charakteru i rodzaju sprawy. Stosowanie odpowiednie oznacza zatem wymóg niezbędnej adaptacji i ewentualnie zmiany niektórych elementów normy w celu dostosowania jej do zasadniczych celów i form danego postępowania oraz istniejących różnic w stosunku do uregulowań, które mają być zastosowane. Odpowiednie stosowanie do postępowania nadzorczego przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wymaga zatem uwzględnienia szczególnego charakteru postępowania nadzorczego, które zmierza do wydania specyficznego, ze względu na ustrojowe relacje łączące organ nadzoru i organ samorządu, orzeczenia o sprzeczności z prawem uchwał lub zarządzeń organów samorządu.

Zawieszenie postępowania nadzorczego wymagałoby także uwzględnienia skutków wynikających z takiej czynności. Stosownie bowiem do art. 101 § 3 K.p.a. na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie. Tymczasem, jak podniesiono wyżej, postępowanie nadzorcze jest postępowaniem, wykazującym się specyfiką i odrębnością, w porównaniu do klasycznego postępowania uregulowanego przepisami K.p.a., kończącym się wydaniem rozstrzygnięcia nadzorczego, które jest zaskarżane bezpośrednio do sądu administracyjnego. W postępowaniu sądowym, w sprawie oceny legalności rozstrzygnięcia nadzorczego nie ma zastosowania przepis art. 56 P.p.s.a., którego zasadniczym celem jest zapobieżenie dwutorowości postępowań: administracyjnego i sądowoadministracyjnego. Rozstrzygnięcie nadzorcze nie jest aktem administracyjnym, do którego odnoszą się regulacje dotyczące postępowania administracyjnego. Nie może, więc być ono utożsamiane z jakimkolwiek nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego tj. postępowania związanego ze zmianą, uchyleniem, stwierdzeniem nieważności aktu ostatecznego lub wznowieniem postępowania w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji, czy postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny za nietrafny uznał również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., przez nierozpatrzenie przez Sąd Wojewódzki zarzutów podniesionych w skardze, co powinno znaleźć wyraz w obligatoryjnej części uzasadnienia wyroku. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak szczegółowego odniesienia się przez Sąd Wojewódzki do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach nie jest wadliwe, o ile to te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r. sygn. akt FSK 2633/04, LEX 173345). Przepis przywołanego art. 141 § 4 zobowiązuje bowiem Sąd do rozważenia w uzasadnieniu orzeczenia zarzutów strony oraz stanowisk pozostałych stron, jeżeli mogą one mieć wpływ na wynik sprawy, a zatem dotyczy on zarzutów istotnych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu Wojewódzkiego pozwala uznać, że zawiera on wszystkie niezbędne elementy o jakich mowa w art. 141 § 4 P.p.s.a. Ponadto, autor skargi kasacyjnej podnosi wyłącznie naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. Zgodnie zaś z uchwałą składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010 r., nr 3, poz. 39), przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną na gruncie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., jeżeli uzasadnienie orzeczenia sądu pierwszej instancji nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skarga kasacyjna w ramach tego zarzutu takiego braku nie wykazuje, koncentrując się na kompletności i stylu argumentacji Sądu Wojewódzkiego co, w związku z treścią wskazanej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie może stać się samodzielnie w odniesieniu do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., zarzutem skutecznym.

W tym stanie rzeczy skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.