Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 1056/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 106 § 3; art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 3 ust. 3; art. 37c
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.
article: art. 3 pkt 4; art. 96 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1987
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - tekst jedolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Sędziowie WSA Ewa Kowalczyk, WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Michał Białowski, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2016 r., nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu odwołania J. , uchylił w całości decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. i przyznał J. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 w łącznej wysokości 545.416,82 zł, w tym:

- jednolitą płatność obszarową w wysokości 543.416,17 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 74.451,58 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości, zastosowanie współczynnika korygującego;

- płatność do upraw roślin strączkowych i motylkowych drobnonasiennych w wysokości 2.000,65 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 157,64 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości, zastosowanie współczynnika korygującego;

- płatność cukrową w wysokości 126.374,62 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 9.957,38 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości, zastosowanie współczynnika korygującego;

Ponadto zaskarżoną decyzją organ drugiej instancji:

- odmówił J. uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych;

- uznał za działanie siły wyższej okoliczności zgłoszone przez stronę w oświadczeniu z dnia 7 października 2013 r. o wystąpieniu w miesiącu wrześniu siły wyższej w postaci opadów deszczu, które uniemożliwiły zebranie skoszonego siana na działce rolnej 1 oraz J.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy.

W dniu 11 maja 2013 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] wpłynął wniosek J. o przyznanie na rok 2013: jednolitej płatności obszarowej, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych, płatności do upraw roślin strączkowych i motylkowych drobnonasiennych oraz płatności cukrowej. W dniu 7 października 2013 r. skarżący złożył oświadczenie o wystąpieniu szkody w uprawach spowodowanej opadami deszczu.

Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] rozstrzygał w przedmiocie wniosku J. kolejno wydanymi decyzjami: z dnia [...] kwietnia 2014 r., z dnia [...] września 2014 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2015 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji decyzjami wydanymi odpowiednio w dniach: [...] czerwca 2014 r., [...] stycznia 2015 r. oraz [...] października 2015 r. uchylał powyższe decyzje organu pierwszej instancji, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Po raz kolejny decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. organ pierwszej instancji przyznał skarżącemu płatności na rok 2013: jednolitą płatność obszarową w kwocie 543.462,33 zł, płatność do upraw roślin strączkowych i motylkowych drobnonasiennych w kwocie 2.000,65 zł i płatność cukrową w kwocie 126.374,61 zł, uznał zgłoszone przez skarżącego zdarzenie za działanie siły wyższej oraz odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych.

Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekł merytorycznie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w gospodarstwie rolnika:

- w dniach od 18 listopada 2013 r. do 20 listopada 2013 r. została przeprowadzona kontrola na miejscu metodą inspekcji terenowej w zakresie kwalifikowalności powierzchni, polegającej na pomiarze powierzchni działek rolnych bezpośrednio w terenie z wykorzystaniem właściwych narzędzi pomiarowych (protokół z czynności kontrolnych nr [...]);

- w dniach od 25 listopada 2013 r. do 26 listopada 2013 r. została przeprowadzona kontrola na miejscu metodą inspekcji terenowej w zakresie kwalifikowalności powierzchni, polegającej na pomiarze powierzchni działek rolnych bezpośrednio w terenie z wykorzystaniem właściwych narzędzi pomiarowych (protokół z czynności kontrolnych nr [...]);

- w dniach od 18 listopada 2013 r. do 25 listopada 2013 r. została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie wzajemnej zgodności (protokół z czynności kontrolnych nr [...]);

- w dniach od 25 listopada 2013 r. do 20 grudnia 2013 r. została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie wzajemnej zgodności w zakresie przestrzegania norm DKR (przeprowadzono kontrolę działek rolnych) oraz w zakresie przestrzegania wymogów WA (pobrano i wykonano badanie gleby, na której stwierdzono występowanie osadu ściekowego) (protokół z czynności kontrolnych nr [...]);

- w dniach od 25 listopada 2013 r. do 20 lutego 2014 r. została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie wzajemnej zgodności w zakresie przestrzegania wymogów WA (sprawdzono dokumentację dotyczącą wyników badań gruntów przeznaczonych pod stosowanie osadu ściekowego) (protokół z czynności kontrolnych nr [...]);

- w dniach od 18 listopada 2013 r. do 25 listopada 2013 r. została przeprowadzona kontrola na miejscu w ramach działania program rolnośrodowiskowy (protokół z czynności kontrolnych nr [...]).

Podczas kontroli na miejscu stwierdzono nieprawidłowości dotyczące powierzchni i położenia zadeklarowanych działek rolnych. Po uwzględnieniu kodów pokontrolnych łączna powierzchnia obszaru wykluczonego z płatności JPO wyniosła 19,05 ha, a łączna powierzchnia obszaru wykluczonego z płatności UPO wyniosła 12,07 ha.

W trakcie kontroli na miejscu stwierdzono także nieprzestrzeganie normy N.04.1. Stwierdzono, że rolnik nie przeprowadził na łąkach lub pastwiskach wymaganego koszenia i usuwania okrywy roślinnej w terminie lub nie były na nich wypasane zwierzęta, co odnosiło się do działek rolnych J JPO TUZ (działka ew. nr [...]) na powierzchni 4,25 ha oraz BŁ JPO TUZ (działka ew. nr [...]) na powierzchni 0,30 ha. Na działce rolnej J na powierzchni 4,25 ha stwierdzono brak zbioru biomasy, natomiast na działce rolnej BŁ na powierzchni 0,30 ha stwierdzono brak koszenia w roku bieżącym.

Po analizie akt sprawy i dołączonych dokumentów organ uznał jednak okoliczność wystąpienia we wrześniu 2013 r. opadów deszczu na działce rolnej J za działanie siły wyższej.

Odnośnie stwierdzenia nieprzestrzegania normy N.04.1 na działce rolnej BŁ JPO TUZ (działka ew. nr [...]) na powierzchni 0,30 ha organ odwoławczy podniósł, że w dniu 1 lutego 2016 r. skarżący złożył oświadczenie wraz z rejestrem działań agrotechnicznych za rok 2013 oraz protokół oszacowania szkód w uprawach i płodach rolnych. W dołączonym rejestrze działań agrotechnicznych producent wskazał, że wykosił działkę rolną Bł na powierzchni 4 ha w terminie 13-14 czerwca 2013 r. W świetle treści powyższego rejestru oraz złożonego przez skarżącego nowego dowodu w postaci opinii dr inż. M. organ uznał, że nie została naruszona norma N.04.1 na działce rolnej BŁ JPO TUZ (działka ew. nr 2) na powierzchni 0,30 ha.

Ponadto w wyniku przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącego kontroli na miejscu w zakresie wzajemnej zgodności stwierdzono następujące nieprawidłowości:

- W.3.12.1 - zastosowano osad ściekowy, o którym mowa w pkt II lp. 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie procesu odzysku R10, który nie spełnia warunków określonych w tym załączniku. Jak wynika z raportu z przeprowadzonej kontroli na powierzchni 3,46 ha stwierdzono nierównomierne stosowanie osadu. Na wymienionej powierzchni osad był również czasowo składowany. Na części powierzchni, na której zastosowano osad, nie został on w całości przykryty lub zmieszany z glebą;

- W.3.2.1 - stwierdzono brak wyników badań komunalnych osadów ściekowych oraz gruntów, na których komunalne osady ściekowe zostały zastosowane. Jak wynika z raportu z kontroli, stwierdzono nieprzestrzeganie obowiązku przechowywania przez okres 5 lat wyników badań gruntów, na których stosowano osady ściekowe. Według oświadczenia rolnika badania prób gleby z okresu III kwartału 2013 roku uległy zagubieniu i nie można ich odtworzyć. Rolnik posiada jedynie aktualne wyniki badań z roku 2014;

- W.4.1 - nie przestrzega się wymagań zawartych w programie działań mających na celu ograniczenie odpływu azotu ze źródeł rolniczych dla wyznaczonych obszarów szczególnie narażonych na zanieczyszczenia azotanami pochodzenia rolniczego (OSN), zwanym dalej "Programem działań", na których jest położone gospodarstwo rolne lub jego część. Przeprowadzona kontrola stwierdziła w powyższym zakresie następujące nieprawidłowości:

- W.4.1.26 - zastosowano komunalny osad ściekowy na obszarach parków narodowych lub rezerwatów przyrody, lub na terenach objętych pozostałymi formami ochrony przyrody a komunalny osad ściekowy został wytworzony poza tymi terenami - stwierdzono zastosowanie osadu ściekowego na Obszarze Chronionego Krajobrazu [...] w miejscowości [...];

- W.4.1.31 - zastosowano komunalny osad ściekowy w postaci płynnej, mazistej lub ziemistej bez zachowania warunków ich stosowania - stwierdzono nierównomierne rozprowadzenie osadu na powierzchni gruntu oraz czasowe składowanie odpadu na działkach ewidencyjnych [...] i [...] położonych w obrębie [...];

- W.4.1.40 - stwierdzono niezgodność z wymaganiami wynikającymi z ust. 3 pkt A załącznika II do rozporządzenia nr 73/2009 - na powierzchni 3,46 ha stwierdzono nierównomierne stosowanie osadu. Na wymienionej powierzchni osad był również czasowo składowany. Na części powierzchni, na której zastosowano osad stwierdzono, że nie został on w całości przykryty lub zmieszany z glebą.

Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 23 i 24 rozporządzenia nr 73/2009 w związku z art. 70 rozporządzenia nr 1122/2009 wobec stwierdzenia nieprzestrzegania przez stronę wymogów wzajemnej zgodności zmniejsza się całkowitą kwotę płatności, które mają zostać przyznane w danym roku kalendarzowym, w którym doszło do wystąpienia nieprawidłowości. Ustalenie procentowej obniżki kwoty płatności dokonuje się zgodnie z art. 47 rozporządzenia nr 1122/2009 oraz stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 kwietnia 2010 r. w sprawie liczby punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności, oraz procentowej wielkości zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów lub wsparcia specjalnego (Dz. U. Nr 67, poz. 434 z późn. zm.). Z § 5 tego rozporządzenia wynika, że w przypadku stwierdzenia więcej niż jednego naruszenia w ramach jednej niezgodności, niezgodności tej przypisuje się liczbę punktów przypisaną naruszeniu, któremu przypisano najwyższą liczbę punktów, a w przypadku równej liczby punktów - liczbę punktów przypisaną jednemu z tych naruszeń. W okolicznościach sprawy najwyższą liczbę punktów przypisano naruszeniom W.3.2.1 oraz W.4.1.26 (13 pkt), co w myśl załącznika nr 5 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 kwietnia 2010 r. odpowiada 5 % zmniejszenia kwoty przysługujących stronie płatności. W konsekwencji z tego tytułu jednolita płatność obszarowa zostaje zmniejszona z kwoty 572.017,02 zł do kwoty 543.416,17 zł, płatność do upraw roślin strączkowych i motylkowych drobnonasiennych zostaje zmniejszona z kwoty 2.105,95 zł do kwoty 2.000,65 zł, a płatność cukrowa z kwoty 133.025,92 zł do kwoty 126.374,62 zł.

Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego błędnego stwierdzenia w gospodarstwie strony nieprzestrzegania wymogów W.4.1 organ odwoławczy podniósł, że podczas kontroli na miejscu w zakresie wzajemnej zgodności inspektorzy stwierdzili nierównomierne zastosowanie osadu ściekowego na Obszarze Chronionego Krajobrazu [...] w miejscowości [...] na powierzchni 3,46 ha. Na wymienionej powierzchni osad był również czasowo składowany. Na części powierzchni, na której zastosowano osad stwierdzono, że nie został on w całości przykryty lub zmieszany z glebą. Inspektorzy terenowi w raporcie z kontroli umieścili stosowne adnotacje, a ich ustalenia potwierdzają fotografie nr: 201, 202, 203, 204 i 205 wykonane w dniu 19 grudnia 2013 r. oraz fotografie nr: 23, 26, 27 wykonane w dniu 25 listopada 2013 r. Nadto fotografie nr: 203, 204, 205 wykonane w dniu 19 grudnia 2013 r. oraz fotografie nr: 23, 26, 27, wykonane w dniu 25 listopada 2013 r. świadczą o tym, że na części powierzchni, na której zastosowano osad, nie został on w całości przykryty lub zmieszany z glebą. Ponadto, jak wynika z raportów z kontroli, brak jest badań wykonanych przed dniem wykonania kontroli.

J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2016 r. wskazując, że zaskarża ją w części, w której stwierdzono nieprzestrzeganie wymogów WA i zastosowano pomniejszenia płatności w łącznej kwocie 37.252,80 zł. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz wszystkich jej okoliczności i błędnie uznanie, że nie były przestrzegane wymogi WA oraz naruszenie art. 9 k.p.a. poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżącego.

W uzasadnieniu skargi skarżący zakwestionował ustalenie, iż stosował komunalny osad ściekowy. Wyjaśnił, że stosował osad z zakładowej oczyszczalni ścieków zakładów [...] w [...], a osad ten był sukcesywnie badany przez dostawcę. Skarżący nie stosował zatem komunalnego osadu ściekowego, co wyjaśnił w odwołaniu z dnia 25 marca 2016 r. Pomijając te wyjaśnienia, organ orzekał zaś w oparciu o niepełny materiał dowodowy. Skarżący dołączył do skargi sprawozdanie z badań wykonanych w dniu 25 listopada 2013 r. na zlecenie spółki [...].

Ponadto skarżący podniósł, że osad ściekowy stosowany był równomiernie na całości działki rolnej z użyciem rozrzutnika obornika, a następnie niezwłocznie przeorany, co potwierdzają fotografie nr 203 i 205. Na niewielką części działki, na której stwierdzono nieprawidłowości, osad był przywożony. Stąd też w miejscu tym nastąpiło chwilowe (na dzień kontroli na miejscu) jego nagromadzenie w celu dalszego wymieszania ze słomą i niezwłocznego przeorania, co zostało najprawdopodobniej mylnie zidentyfikowane jako obszar składowania odpadów. Tym samym uznano, że osady komunalne na tej powierzchni nie zostały równomiernie rozprowadzone i wymieszane z glebą. Zarówno panujące wówczas warunki atmosferyczne, jak też proces niezwłocznego wymieszania ze słomą i przeorania, który wykonywany był w ciągu jednego dnia, nie mogły w żaden sposób wpłynąć na nadmierny odpływ azotanów pochodzenia rolniczego. W związku z tym, w ocenie skarżącego osady ściekowe stosowane były zgodnie z wymaganiami uregulowanymi w stosownych przepisach. Skarżący wskazał, że jego stanowisko co do stanu faktycznego przedstawionego na znajdujących się w materiale dowodowym fotografiach nr: 23, 26,27, 201, 202, 203, 205 oraz właściwości osadu ze spółki [...] potwierdza dołączona do skargi opinia dr inż. M. z dnia 14 lipca 2016 r.

Skarżący zarzucił pominięcie przez organ okoliczności, iż skarżący badał glebę po zastosowaniu osadu, a wyniki badań są pozytywne. W związku z tym skarżący wniósł o uwzględnienie opinii dołączonej do skargi podnosząc ponadto, że w świetle tej opinii zastosowanie nawozu organicznego jest bardziej wskazane na obszarze Chronionym Krajobrazu [...], niż nawozów sztucznych, a stosowane ilości i położenie działki nie mogły wpłynąć negatywnie na zawartość azotu w wodzie. W ocenie skarżącego nie ma zatem podstaw do zastosowania pomniejszenia płatności o 37.252,80 zł za zagubienie wyników badań gleby w III kwartale 2013 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 p.p.s.a., który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Po dokonaniu według wskazanych reguł kontroli legalności zaskarżonej decyzji z dnia 5 lipca 2016 r. w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi skutkującymi koniecznością jej uchylenia.

W pierwszym rzędzie, w związku z wnioskami dowodowymi zgłoszonymi przez skarżącego w postępowaniu sądowym wskazać należy, że w myśl art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Skarżący w niniejszej sprawie wnosił między innymi o dopuszczenie dowodu z dołączonej do skargi opinii sporządzonej przez dr inż. M. z Katedry Ochrony i Kwarantanny Roślin Uniwersytetu Przyrodniczego w [...].

Jednakże w świetle treści art. 106 § 3 p.p.s.a. brak było wystarczających podstaw do dopuszczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym zawartego w dokumencie dowodu, mającego w istocie charakter opinii biegłego. Nie zachodzą podstawy prawne, by opracowanie przygotowane przez osobę legitymującą się stopniem naukowym doktora, zatytułowane jako "Opinia", uznać za dowód uzupełniający z dokumentu w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a. Jak podkreśla w swoim orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny, przyjęcie odmiennego zapatrywania przeczyłoby funkcji pełnionej przez środki dowodowe, którymi są opinia biegłego i ekspertyza naukowa. Brak jest przeszkód do posługiwania się nimi na etapie postępowania przed organami administracyjnymi. Korzystania z takich środków nie dopuszczają jednak przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub ekspertyzy naukowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym musiałoby podlegać wszelkim rygorom prawnym właściwym dla kontradyktoryjnego modelu procesu sądowego i w żadnym wypadku nie może być utożsamiane wyłącznie z zapoznaniem się z treścią określonego dokumentu prywatnego, zawierającego przygotowany na zlecenie strony pogląd w sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2012 r., II FSK 2466/10, LEX nr 1212291 oraz uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2000 r., FSA 1/00, LEX nr 45019).

Jeśli chodzi o złożony na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym wydruk z Internetu, nie mógł on być uznany za dokument prywatny w rozumieniu art. 245 k.p.c. w związku z art. 106 § 5 p.p.s.a., gdyż nie był opatrzony podpisem osoby, od której pochodzi. Ponadto złożony wydruk dotyczył oferty Instytutu Upraw, Nawożenia i Gleboznawstwa [...] oraz zasad dotyczących stosowania osadów w rolnictwie, które wynikają ze stosownych regulacji prawnych. Dowód ten nie spełniał zatem wymaganej w art. 106 § 3 p.p.s.a. przesłanki niezbędności do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. W konsekwencji także ten wniosek dowodowy podlegał oddaleniu.

Z kolei dokument obejmujący sprawozdanie z badań nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. był złożony już w toku postępowania administracyjnego (k. [...] akt administracyjnych). Zbędne było zatem ponowne przeprowadzenie tego dowodu przed sądem administracyjnym.

Kierując się powyższymi względami Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił omówionych wyżej wniosków dowodowych.

Sporne w niniejszej sprawie było zagadnienie ustalenia wystąpienia w gospodarstwie skarżącego nieprawidłowości w zakresie wzajemnej zgodności i w konsekwencji zasadności pomniejszenia z tego tytułu płatności w ramach wsparcia bezpośredniego.

Zdaniem Sądu ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonej decyzji pozostają w logicznym związku z materiałem dowodowym zgromadzonym w toku postępowania administracyjnego, a ich ocena jest zgodna z przepisami prawa materialnego.

Na wstępie wskazać należy, że zasada wzajemnej zgodności została określona w przepisach Rozdziału I, Tytułu II rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U.UE.L.2009.30.16 z późn. zm.).

Przepis art. 4 rozporządzenia nr 73/2009 w ust. 1 akapit pierwszy stanowi, że rolnik otrzymujący płatności bezpośrednie spełnia wymogi podstawowe w zakresie zarządzania wymienione w załączniku II oraz przestrzega zasady dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, o której mowa w art. 6.

Z kolei w myśl art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009 przepisy wspólnotowe ustanawiają wymogi podstawowe w zakresie zarządzania wymienione w załączniku II w następujących obszarach:

a) zdrowie publiczne, zdrowie zwierząt i zdrowie roślin,

b) środowisko,

c) dobrostan zwierząt.

Sankcje wynikające z naruszenia powyższych zasad określone są w art. 23 i art. 24 rozporządzenia nr 73/2009.

Przepis art. 23 ust. 1 rozporządzenia przewiduje, że w przypadku niezastosowania się do wymogów podstawowych w zakresie zarządzania lub zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska w jakimkolwiek momencie w ciągu danego roku kalendarzowego, i gdy taka niezgodność jest wynikiem działania lub zaniechania, które można bezpośrednio przypisać rolnikowi składającemu wniosek o pomoc w danym roku kalendarzowym, całkowitą kwotę płatności bezpośrednich, które zostały lub mają zostać przyznane temu rolnikowi po zastosowaniu do niego art. 7, 10 i 11, zmniejsza się lub wyklucza zgodnie z zasadami szczegółowymi określonymi w art. 24.

Z przytoczonego przepisu jednoznacznie zatem wynika, że nieprzestrzeganie norm i wymogów podstawowych w zakresie zarządzania lub zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska skutkuje obniżeniem albo nawet wykluczeniem kwot płatności bezpośrednich.

Według art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009 szczegółowe zasady dotyczące zmniejszeń i wykluczeń, o których mowa w art. 23, ustanawia się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 141 ust. 2 i w tym kontekście uwzględnia się rozmiar, zasięg, trwałość i powtarzanie się stwierdzonej niezgodności, jak również kryteria określone w ust. 2, 3 i 4 niniejszego artykułu, zaś zgodnie z ust. 2 w przypadku zaniedbania wielkość procentowa zmniejszenia nie przekracza 5 %, a w przypadku powtarzających się niezgodności -15 % (ust. 2).

W celu wykonania rozporządzenia nr 73/2009 wydane zostało rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/20 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. U. UE. L. 2009.316.65 z późn. zm.). Rozdział III rozporządzenia nr 1122/2009 obejmuje "Ustalenia w odniesieniu do wzajemnej zgodności". Zawarty w wymienionym rozdziale art. 70 ust. 1 przewiduje stosowanie do celów tego rozdziału przepisu art. 47, który normuje zasady ogólne dotyczące wzajemnej zgodności i w ustępach od 1 do 4 definiuje przewidziane w art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009 kryteria oceny wagi niezgodności, to jest: powtarzalność, zasięg, rozmiar i trwałość.

Jednocześnie według art. 70 ust. 4 rozporządzenia nr 1122/2009 niezgodności uznaje się za "stwierdzone", jeżeli wykazane zostały w wyniku jakiejkolwiek kontroli przeprowadzonej zgodnie z tym rozporządzeniem lub gdy właściwy organ kontroli lub, w stosownych przypadkach, agencja płatnicza uzyskały informacje o nich z innych źródeł.

Ponadto w myśl art. 71 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 nie naruszając przepisów art. 77, w przypadku gdy stwierdzona niezgodność wynika z zaniedbania ze strony rolnika, stosuje się zmniejszenie. Zmniejszenie to z zasady stanowi 3 % całkowitej kwoty, o której mowa w art. 70 ust. 8, a którą w myśl wskazanego ustępu 8 stanowi całkowita kwota płatności bezpośrednich, która została lub zostanie przyznana danemu rolnikowi na podstawie wniosku o przyznanie pomocy, który dany rolnik złożył lub złoży w roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia. Na podstawie oceny przedstawionej przez właściwy organ kontroli w części sprawozdania z kontroli zawierającej ocenę zgodnie z art. 54 ust. 1 lit. c, agencja płatnicza może jednak, podjąć decyzję o zmniejszeniu tego współczynnika do 1 % lub o zwiększeniu go do 5 % całkowitej kwoty lub, w przypadkach o których mowa w art. 54 ust. 1 lit. c akapit drugi, odstąpić od nałożenia jakichkolwiek zmniejszeń.

Na gruncie prawa krajowego w art. 37c ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164 z późn. zm.) zawarta została delegacja ustawowa dla ministra właściwego do spraw rolnictwa do określenia, w drodze rozporządzenia:

1) liczby punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności w ramach oceny wagi, o której mowa w art. 54 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1122/2009, w zależności od rodzaju stwierdzonego naruszenia,

2) przypadki, które uznaje się za drobną niezgodność, oraz liczbę punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej drobnej niezgodności w ramach oceny wagi, o której mowa w art. 54 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1122/2009,

3) wyrażoną w procentach wielkość zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów lub wsparcia specjalnego w zależności od liczby punktów przypisanych stwierdzonym niezgodnościom

- biorąc pod uwagę przeprowadzenie oceny zgodnie z zasadami określonymi w art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009, art. 47, art. 70 ust. 6-8, art. 71 ust. 1 i 3-6 oraz w art. 72 rozporządzenia nr 1122/2009, jak również wielkość gospodarstwa rolnego, jego położenie geograficzne, liczbę zwierząt znajdujących się w gospodarstwie rolnym oraz liczbę zwierząt nieoznakowanych zgodnie z wymogami.

W wykonaniu powyższej delegacji ustawowej wydane zostało rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 kwietnia 2010 r. w sprawie liczby punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności, oraz procentowej wielkości zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów lub wsparcia specjalnego (Dz. U. Nr 67, poz. 434 z późn. zm.).

W § 4 ust. 1 ostatnio powołanego rozporządzenia przewidziano, że w przypadku stwierdzenia więcej niż jednego naruszenia w ramach jednej niezgodności, niezgodności tej przypisuje się liczbę punktów przypisaną naruszeniu, któremu przypisano najwyższą liczbę punktów, a w przypadku równej liczby punktów - liczbę punktów przypisaną jednemu z tych naruszeń. Zgodnie zaś z § 5 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia wyrażona w procentach wielkość zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów lub wsparcia specjalnego, ustalona w zależności od liczby punktów przypisanych stwierdzonej niezgodności jest określona w załączniku nr 5 do rozporządzenia.

Jak podniesiono już wyżej, niezgodności uznaje się za stwierdzone między innymi w sytuacji ich wykazania w wyniku kontroli przeprowadzonej zgodnie rozporządzeniem nr 1122/2009 (art. 70 ust. 4 rozporządzenia nr 1122/2009).

Wbrew zarzutom skarżącego uznać należy, że tego rodzaju sytuacja wystąpiła w okolicznościach niniejszej sprawy.

Z protokołu nr [...] dokumentującego przebieg kontroli w gospodarstwie skarżącego jednoznacznie bowiem wynika stwierdzenie w toku kontroli wymienionych w zaskarżonej decyzji nieprawidłowości w zakresie wzajemnej zgodności. Nieprawidłowości zostały szczegółowo opisane w protokole kontroli, z powołaniem nadto numerów fotografii obrazujących stwierdzony stan rzeczy.

Trzeba zaś zauważyć, że skarżący po sporządzeniu protokołu kontroli nie kwestionował tych ustaleń. Przeciwnie, w oświadczeniu złożonym w dniu 20 lutego 2014 r. skarżący przyznał okoliczność nieposiadania badań prób gleby z okresu III kwartału 2013 r. Także toku postępowania, w którym wydano kilka kolejnych decyzji, skarżący nie kwestionował ustaleń z protokołu kontroli. Dopiero przed wydaniem decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2016 r. oraz w odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł argumenty powołane także obecnie w skardze, a mianowicie że osad ściekowy był stosowany równomiernie na całości działki rolnej z użyciem rozrzutnika obornika, a następnie niezwłocznie przeorany, zaś na niewielką część działki, na której stwierdzono nieprawidłowości, osad był przywożony oraz, że ze względu na warunki atmosferyczne i proces niezwłocznego wymieszania ze słomą i przeorania, nie mogło to wpłynąć na nadmierny odpływ azotanów pochodzenia roślinnego.

Powołane przez skarżącego okoliczności nie zostały jednak w żaden sposób udowodnione. Natomiast okoliczności przeciwne do wywodzonych przez skarżącego wynikają jednoznacznie z protokołu kontroli, mającego walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., a zatem stanowiącego dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Integralną część tego protokołu stanowi dokumentacja fotograficzna, która potwierdza ustalenia zawarte w protokole. Jak wynika przy tym z treści skargi, skarżący nie kwestionuje, iż znajdujące się w aktach postępowania administracyjnego fotografie odzwierciedlają skontrolowany stan na działkach w jego gospodarstwie rolnym, jednakże podejmuje próbę wyjaśnienia w odmienny sposób tego stanu rzeczy.

Jednakże okoliczności, na które powołuje się skarżący, nie zostały w postępowaniu administracyjnym wykazane. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164 z późn. zm.) strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Skarżący wbrew spoczywającemu na nim obowiązkowi nie przedstawił dowodów, które obalałyby domniemanie ustanowione w art. 76 § 1 k.p.a. Uznać zatem należy za wiążące ustalenia wynikające z protokołu kontroli i dołączonej do niego dokumentacji fotograficznej. Trzeba też zauważyć, że organ stwierdził między innymi nieprawidłowość w postaci braku wyników badań z III kwartału 2013 r., czego skarżący w postępowaniu administracyjnym nie kwestionował. Natomiast dołączone do skargi sprawozdanie z badań nosi datę 25 listopada 2013 r. i dotyczy próbki pobranej w dniu 19 listopada 2013 r., a zatem dotyczy innego okresu. Nie może zatem podważyć prawidłowości ustaleń przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji.

Stwierdzone w decyzji nieprawidłowości dotyczyły sposobu stosowania w gospodarstwie rolnym skarżącego osadów ściekowych, a mianowicie:

- W.3.12.1 - na powierzchni 3,46 ha stwierdzono nierównomierne stosowanie osadu. Na wymienionej powierzchni osad był również czasowo składowany. Na części powierzchni, na której zastosowano osad stwierdzono, że nie został on w całości przykryty lub zmieszany z glebą;

- W.3.2.1 - stwierdzono nieprzestrzeganie obowiązku przechowywania przez okres 5 lat wyników badań gruntów, na których stosowano osady ściekowe. Według oświadczenia rolnika badania prób gleby z okresu III kwartału 2013 roku uległy zagubieniu i nie można ich odtworzyć;

- W.4.1 – stwierdzono nieprzestrzeganie wymagań zawartych w programie działań mających na celu ograniczenie odpływu azotu ze źródeł rolniczych dla wyznaczonych obszarów szczególnie narażonych na zanieczyszczenia azotanami pochodzenia rolniczego (OSN), to jest:

- W.4.1.26 - zastosowano komunalny osad ściekowy na obszarach parków narodowych lub rezerwatów przyrody, lub na terenach objętych pozostałymi formami ochrony przyrody a komunalny osad ściekowy został wytworzony poza tymi terenami - stwierdzono zastosowanie osadu ściekowego na Obszarze Chronionego Krajobrazu [...] w miejscowości [...];

- W.4.1.31 - zastosowano komunalny osad ściekowy w postaci płynnej, mazistej lub ziemistej bez zachowania warunków ich stosowania - stwierdzono nierównomierne rozprowadzenie osadu na powierzchni gruntu oraz czasowe składowanie odpadu na działkach ewidencyjnych [...] i [...] położonych w obrębie [...];

- W.4.1.40 - stwierdzono niezgodność z wymaganiami wynikającymi z ust. 3 pkt A załącznika II do rozporządzenia nr 73/2009 - na powierzchni 3,46 ha stwierdzono nierównomierne stosowanie osadu. Na wymienionej powierzchni osad był również czasowo składowany. Na części powierzchni, na której zastosowano osad stwierdzono, że nie został on w całości przykryty lub zmieszany z glebą.

W związku z tym w pierwszym rzędzie wskazać należy, że art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016 r., poz. 1987) definiuje komunalne osady ściekowe jako pochodzący z oczyszczalni ścieków osad z komór fermentacyjnych oraz innych instalacji służących do oczyszczania ścieków komunalnych, jak również innych ścieków o składzie zbliżonym do składu ścieków komunalnych. Z kolei przez odzysk odpadów rozumie się jakikolwiek proces, którego głównym wynikiem jest to, aby odpady służyły użytecznemu zastosowaniu przez zastąpienie innych materiałów, które w przeciwnym przypadku zostałyby użyte do spełnienia danej funkcji, lub w wyniku którego odpady są przygotowywane do spełnienia takiej funkcji w danym zakładzie lub ogólnie w gospodarce (art. 3 pkt 14 ustawy o odpadach).

Komunalne osady ściekowe mogą być odzyskiwane na warunkach ściśle określonych w ustawie o odpadach. Przepis art. 96 ust. 1 tej ustawy przewiduje, że odzysk polegający na stosowaniu komunalnych osadów ściekowych:

1) w rolnictwie, rozumianym jako uprawa wszystkich płodów rolnych wprowadzanych do obrotu handlowego, włączając w to uprawy przeznaczane do produkcji pasz,

2) do uprawy roślin przeznaczonych do produkcji kompostu,

3) do uprawy roślin nieprzeznaczonych do spożycia i do produkcji pasz,

4) do rekultywacji terenów, w tym gruntów na cele rolne,

5) przy dostosowaniu gruntów do określonych potrzeb wynikających z planów gospodarki odpadami, planów zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu

- odbywa się z zachowaniem warunków określonych w ust. 2-13.

Jednym z nałożonych w tym zakresie wymagań jest obowiązek władającego powierzchnią ziemi, na której mają być stosowane komunalne osady ściekowe, przechowywania wyników badań, o których mowa w ust. 6, to jest badań komunalnych osadów ściekowych oraz gruntów przez okres 5 lat od dnia zastosowania komunalnych osadów ściekowych (art. 96 ust. 10 ustawy o odpadach).

W okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi zaś wątpliwości niespełnienie przez skarżącego powyższego wymogu za okres III kwartału 2013 r.

Z kolei rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie procesu odzysku R10 (Dz. U. Nr 86, poz. 476) określa warunki odzysku za pomocą procesu odzysku R10 Rozprowadzanie na powierzchni ziemi w celu nawożenia lub ulepszania gleby, wymienionego w załączniku nr 5 do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, i rodzaje odpadów dopuszczonych do takiego odzysku. Warunki odzysku za pomocą procesu odzysku R10 i rodzaje odpadów dopuszczonych do takiego odzysku, są określone w załączniku do rozporządzenia (§ 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia).

W myśl pkt II lp. 1 załącznika do rozporządzenia z dnia 5 kwietnia 2011 r. odpady pochodzące z zakładowych oczyszczalni ścieków stosuje się przy łącznym spełnieniu następujących warunków:

- są spełnione wymagania jak dla komunalnych osadów ściekowych, określone w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach,

- są spełnione wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 13 lipca 2010 r. w sprawie komunalnych osadów ściekowych,

- są spełnione wymagania określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającym przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz. Urz. WE L 300 z 14.11.2009, str. 1-33),

- nie dotyczy odpadów o kodach: 02 05 02, 02 06 03, 02 07 05, 03 03 11, 04 01 07, 10 12 13,

- odpady są stosowane równomiernie na całej powierzchni i przykryte glebą lub wymieszane z nią, z wyjątkiem stosowania ich na użytkach zielonych oraz plantacjach wieloletnich,

- odpady są stosowane na glebach, na których nie są przekroczone wartości dopuszczalne stężenia substancji określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r. w sprawie standardów jakości gleby oraz standardów jakości ziemi,

- odpady są stosowane w taki sposób i w takiej ilości, aby ich wprowadzenie do gleby nie spowodowało przekroczenia w niej dopuszczalnych wartości metali ciężkich (Cr, Pb, Cd, Hg, Ni, Zn, Cu) określonych w załącznikach nr 2 i 3 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 lipca 2010 r. w sprawie komunalnych osadów ściekowych, nawet przy długotrwałym stosowaniu,

- rozprowadzanie na powierzchni ziemi odbywa się tylko do głębokości 30 cm,

- w celu określenia dawki odpadów możliwej do stosowania na glebach są prowadzone przez wytwórcę odpadów badania w laboratoriach posiadających certyfikat akredytacji lub certyfikat wdrożonego systemu jakości w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności.

Z przywołanego przepisu pkt II lp. 1 tiret drugie załącznika do rozporządzenia z dnia 5 kwietnia 2011 r. wynika zatem jednoznacznie, że osady z zakładowych oczyszczalni ścieków mogą być stosowane tylko w sytuacji, gdy odpowiadają wymaganiom przewidzianym dla komunalnych osadów ściekowych, a określonym w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 13 lipca 2010 r. w sprawie komunalnych osadów ściekowych. W tym aspekcie chybiony jest zatem zarzut skarżącego, iż nie stosował w swoim gospodarstwie komunalnych osadów ściekowych, ale osady z zakładowej oczyszczalni ścieków spółki [...].

Jednocześnie w pkt II lp. 1 tiret piąte załącznika do rozporządzenia z dnia 5 kwietnia 2011 r. przewidziany jest warunek odzysku odpadów polegający na stosowaniu ich równomiernie na całej powierzchni i przykryciu glebą lub wymieszaniu z nią. Natomiast w świetle prawidłowych ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym nie budzi wątpliwości, że wymóg ten nie został spełniony w gospodarstwie skarżącego.

Ponadto przepis art. 96 ust. 12 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach zakazuje stosowania komunalnych osadów ściekowych między innymi na obszarach parków narodowych i rezerwatów przyrody (pkt 1) oraz na terenach objętych pozostałymi formami ochrony przyrody niewymienionymi w pkt 1, jeżeli osady ściekowe zostały wytworzone poza tymi terenami (pkt 9).

Jednocześnie z poz. 12 załącznika do obwieszczenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie wykazu wymogów określonych w przepisach Unii Europejskiej z uwzględnieniem przepisów krajowych wdrażających te przepisy (M.P. Nr 17, poz. 224 z późn. zm.) wynika, że rolnik, którego których gospodarstwo rolne lub jego część jest położona na obszarze szczególnie narażonym na zanieczyszczenie azotanami pochodzenia rolniczego (OSN), jest zobowiązany do przestrzegania wymagań z programów działań mających na celu ograniczenie odpływu azotu ze źródeł rolniczych dla wyznaczonych obszarów szczególnie narażonych na zanieczyszczenia azotanami pochodzenia rolniczego (OSN), na terenie których jest położone gospodarstwo. W przypadku gdy na obszarze szczególnie narażonym na zanieczyszczenie azotanami pochodzenia rolniczego (OSN) jest położona część gospodarstwa rolnego, wymóg obowiązuje w stosunku do tej części.

W okolicznościach sprawy stwierdzono nieprzestrzeganie powyższych wymogów, gdyż ustalono okoliczność zastosowania osadu ściekowego w miejscowości [...] na Obszarze Chronionego Krajobrazu [...], a przy tym stwierdzono nierównomierne rozprowadzenie osadu na powierzchni gruntu oraz czasowe składowanie odpadu na działkach ewidencyjnych [...] i [...]. Stwierdzono, że na części powierzchni, na której zastosowano osad, nie został on w całości przykryty lub zmieszany z glebą.

W konsekwencji uznać należy, iż w gospodarstwie rolnika miały miejsce naruszenia przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności, które uzasadniały zmniejszenie płatności bezpośrednich. Ocena organu w tym zakresie jest prawidłowa.

Właściwie także określona została procentowa wielkość zmniejszenia, gdyż zgodnie z załącznikiem nr 5 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 kwietnia 2010 r. w sprawie liczby punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności, oraz procentowej wielkości zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów lub wsparcia specjalnego, w przypadku gdy suma punktów wynosi 13, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, stosuje się zmniejszenie na poziomie 5 %.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, co uzasadniało oddalenie skargi stosownie do art. 151 p.p.s.a.