Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1297/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust.1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 46 ust..1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 880
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - tekst jednolity.
article: art. 145 par.1 pkt 1 lit.c , art. 135, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] października 2021 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty K. z dnia [...] sierpnia 2021 r., Nr [...], II. zasądza od Wojewody Z. na rzecz skarżącego kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 5 lipca 2021 r. do Starostwa Powiatowego w K. wpłynął wniosek P. Sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej "Spółka", "inwestor" lub "skarżąca"), o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wieża typu [...] o wysokości całkowitej 61,95 m n.p.t. wraz z infrastrukturą zasilającą, kat. obiektu XXIX, na działce nr [...] w obr. [...] S. , w gm. K..

Starosta K., decyzją z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...], w oparciu o art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej "k.p.a.") oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm., dalej "p.b."), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wskazując, że przedmiotowe zamierzenie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania, a także z innymi wymaganiami określonymi w art. 35 ust. 1 p.b.

Spółka w odwołaniu od powyższej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, polegające na braku analizy, czy dana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko,

- art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez bezpodstawne stwierdzenie, że przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,

- art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., poprzez zatwierdzenie projektu pomimo nieprzeprowadzenia żadnego postępowania w kierunku zbadania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także z wymaganiami ochrony środowiska,

- art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez niepoczynienie żadnych ustaleń w zakresie istnienia miejsc dostępnych dla ludności w obszarze sąsiadującym z planowana inwestycją,

- art. 7, 8, 9, 77, 80, 84 oraz 107 § i § 3 k.p.a., polegające na niewyjaśnieniu sprawy i brak weryfikacji danych zawartych w przedłożonej przez Spółkę dokumentacji oraz brak poczynienia jakichkolwiek ustaleń w zakresie istniejącej zabudowy sąsiedniej.

Wojewoda Zachodniopomorski, decyzją z dnia [...] października 2021 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z dołączonym do wniosku projektem budowlanym zamiarem inwestora jest budowa bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w obr. [...] S. , w gm. K.. Konstrukcję projektowanej stacji bazowej stanowi wieża typu [...] o wysokości trzonu 60,0 m i wysokości całkowitej 61,95 m n.p.t. Wieża ta jest konstrukcją nośną dla 3 anten sektorowych oraz 1 anteny radioliniowej wraz z urządzeniami pomocniczymi.

Organ ustalił, że ww. nieruchomość objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. z wyłączeniem G., D., K. i płn. części K. - uchwała Rady Gminy K. Nr [...] z dnia [...] grudnia 1991r. (Dz. Urz. Woj. K. Nr [...] z dnia [...] r.) ze zmianą zatwierdzoną uchwałą Rady Gminy K. Nr [...] z dnia [...] grudnia 1997 r. (Dz. Urz. Woj. K. Nr [...] z dnia [...] lutego 1998 r.) i znajduje się na obszarze opisanym symbolem RP przeznaczonym pod użytki rolne - łąki, pastwiska, uprawy połowę. Dla analizowanego terenu nie wprowadzono uregulowań zakazujących lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej, zaś działka nr [...], w części na której przewidziano realizację inwestycji (grunt orny klasy IVb), nie wymaga uzyskania zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej (pismo Starosty K. z 8 maja 2019 r. znak [...]). Ponadto z opracowań złożonych przez inwestora wynika, że równoważne moce promieniowane izotropowo (EIRP) wyznaczone dla pojedynczych anten sektorowych mieszczą się w przedziale od 1000W do mniej niż 2000W. Anteny sektorowe zostaną zawieszone na wysokości 59,5 m n.p.t., na trzech azymutach, odpowiednio: 325°, 85° i 205°, po jednej antenie na każdym z azymutów. Organ mając na uwadze treść § 2 ust.1 pkt 7 i § 3 ust.1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839) wyjaśnił, że do projektu budowlanego inwestor dołączył kwalifikację przedsięwzięcia instalacji radiokomunikacyjnej. Dla każdej z mocy EIRP anten sektorowych na danym azymucie określono, w odległości do 70 m od środka elektrycznego anten, przebieg osi głównej wiązki promieniowania od miejsc dostępnych dla ludności z uwzględnieniem wysokości zawieszenia anteny, azymutu (kierunku wiązki każdej anteny), maksymalnego pochylenia, jak również ukształtowania terenu. Z części graficznej kwalifikacji wynika, że osie główne wiązki promieniowania anten oprócz działki nr [...] (azymut 325°, 85° i 205°), na której usytuowana jest stacja bazowa, znajdują się nad terenem działek nr [...] (azymut 85°) oraz nr [...] (azymut 85° i 205°). Zdaniem organu, szczegółowa analiza części graficznej kwalifikacji z uwzględnieniem map z zasobów geodezyjnych Starostwa Powiatowego w K. potwierdza, że wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania projektowanych anten w odległości do 70 m, mierzonej od środka elektrycznego anten na każdym z azymutów, z uwzględnieniem maksymalnego pochylenia głównej wiązki promieniowania wynoszącego 6°, nie występują miejsca dostępne dla ludności. Analizowany teren jest niezbudowany, a minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad poziomem terenu wynosi 47,1 m na azymucie 205°, 53,1 m na azymucie 85° i 53,9 m na azymucie 325°. Obszar pola elektromagnetycznego nie występuje ponad terenem zabudowanym.

Przedłożony projekt zawiera ponadto analizę występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448), sporządzoną dla instalacji radiokomunikacyjnej. W części graficznej załączonego opracowania przedstawiono prognozowany obszar oddziaływania poszczególnych anten oraz sumaryczny zasięg pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż dopuszczona rozporządzeniem, tj. dla zakresu częstotliwości projektowanych anten pracujących w pasmach UMTS2100 MHz, emitowany łącznie przez wszystkie projektowane anteny stacji bazowej. Opracowanie wykazało, że maksymalny sumaryczny zasięg występowania pól elektromagnetycznych określony dla maksymalnych wielkości z jakimi stacja według inwestora może pracować wynosi 58,9 m na azymucie 208° i 59,0 m na azymutach 85° i 325°. Ww. sumaryczny zasięg pól elektromagnetycznych występuje wyłącznie na niezabudowanej działce nr [...], na której projektowana jest stacja [...].

Według organu, materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie wskazuje zatem, że choć w obszarze oddziaływania projektowanej stacji bazowej położone są działki o numerach [...] to projektowana stacja bazowa nie ogranicza żaden sposób możliwości korzystania i użytkowania tych nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem. Projektowana stacja nie należy też do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r, poz. 247 ze zm.). Również Wójt Gminy K. umarzając - decyzją z [...] września 2020 r. - postępowanie w tym przedmiocie stwierdził, że przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do inwestycji wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Dalej podkreślono, że teren inwestycji nie podlega ochronie z tytułu występowania obszarów lub obiektów objętych formami ochrony ustalonymi na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1098), zaś sam projekt zagospodarowania działki nie narusza przepisów techniczno-budowlanych, w tym usytuowanie projektowanego masztu w znacznej odległości od najbliżej, istniejącej zabudowy (ok. 70 m) nie ma wpływu na obszar oddziaływania obiektu i krąg stron postępowania w świetle § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.).

W odniesieniu do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że Naczelny Lekarz Uzdrowiska dla uzdrowisk P. , K. i D. przy piśmie z 8 maja 2019 r. poinformował, iż inwestycja nie znajduje się w strefach ochrony uzdrowiskowej Uzdrowiska K. i nie wymaga opiniowania przez naczelnego lekarza uzdrowiska. Nadto dokumentacja przedstawiona przez inwestora potwierdza, że obszary występowania pól elektromagnetycznych od poszczególnych anten są rozłączne i nie nachodzą na siebie. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika przy tym, że w obszarze oddziaływania planowanej stacji bazowej znajduje się inna inwestycja, bądź też jest planowana lub realizowana, której oddziaływania mogłyby powodować kumulowanie się promieniowania urządzeń. Zatem w związku z tym, że zamiarem inwestora jest montaż 3 anten sektorowych, po jednej na każdym z azymutów, brak jest podstaw do dokonania sumowania mocy anten i sumarycznego wyznaczania ich mocy. Projektowa inwestycja nie narusza też przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska i spełnia normy zawarte w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. Opracowania załączone przez inwestora uwzględniają maksymalne pochylenia anten, z jakimi mogą one pracować, tj. 6°. Karty katalogowe przedstawiające techniczne możliwości urządzeń zawarto w projekcie budowlanym.

W końcowej części uzasadnienia organ wywiódł, że nie ma podstaw prawnych do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, bowiem inwestor spełnił wymagania wynikające z przepisów ustawy Prawo budowlane, a przyjęte rozwiązanie projektowe nie naruszają uzasadnionych interesów osób trzecich.

Spółka zaskarżyła opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W skardze jak i w uzupełnieniu skargi (pismo z dnia 6 kwietnia 2022 r.), decyzji tej zarzuciła naruszenie:

- art. 32 ust. 1 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez brak weryfikacji danych przedstawionych przez inwestora w kwalifikacji przedsięwzięcia,

- art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo jej sprzeczności z uzasadnionymi interesami osób trzecich pozostających w obszarze oddziaływania stacji bazowej,

- art. 77 § 4 k.p.a., poprzez błędne ustalenie, iż w obszarze oddziaływania nie znajduje się inna inwestycja planowana bądź realizowana, której oddziaływanie mogłoby powodować kumulowanie się promieniowania urządzeń w sytuacji gdy decyzją Wojewody Z. z dnia [...] czerwca 2019 r. w sprawie o sygn. [...] utrzymano w mocy decyzję o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wieża typu [...] w miejscowości P. gmina K.,

- art. 7 w zw. z art. 8, art. 9, art. 75, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieustalenie, czy wybudowanie stacji bazowej według przedłożonego przez inwestora projektu pozwoli na ewentualne przyszłe przemieszczenie anten w innym kierunku, tj. czy istnieje możliwość zdalnego sterowania antenami i związana z tym możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania,

- art. 28 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt 20 oraz 5 ust. 1 pkt 9 p.b., poprzez nietrafne przyjęcie, że organ ustala obszar oddziaływania obiektu na podstawie danych zawartych w projekcie budowlanym,

- art. 7 w zw. z art. 8, art. 9, art. 75, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieustalenie w jakikolwiek sposób, czy dane dotyczące przedsięwzięcia budowlanego wskazane przez inwestora w treści Kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko zostały wyliczone w sposób właściwy,

- art. 7 w zw. z art. 8, art. 9, art. 75, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niezweryfikowanie ustaleń poczynionych przez projektanta i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na podstawie oświadczenia projektantów bez poczynienia jakichkolwiek własnych ustaleń w sytuacji, gdy w przedmiotowym postępowaniu nie obowiązuje formalna teoria dowodów i tym samym organ ma ustawowy obowiązek zweryfikowania przedstawianych przez stronę dokumentów i w konsekwencji merytorycznego rozpatrzenia sprawy,

- art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. oraz art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 880 ze zm.), poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy realizacja przedsięwzięcia nie jest zgodna z przeznaczeniem terenu przeznaczonego pod lokalizację inwestycji określonym w planie zagospodarowania przestrzennego wynikającym z uchwały Rady Gminy K. nr [...] z [...] grudnia 1997 r.,

- art. 28 i art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 4 p.b., poprzez niedopuszczenie do udziału postępowaniu podmiotów (zarówno osób fizycznych jak i Stowarzyszenia S. ), którym zgodnie ze wskazanymi przepisami przysługiwało prawo udziału w postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Również inwestor (uczestnik postępowania) w piśmie z dnia 16 marca 2022 r. zwrócił się z wnioskiem o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:

Skarga okazała się zasadna, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana – na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 – j.t.), według kryterium zgodności z prawem, wykazała, że akt, podobnie jak decyzja organu I instancji, naruszają prawo w stopniu nakazującym ich usunięcie z obiegu prawnego.

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody Z., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Starosty K., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce oznaczonej nr [...], obręb S., gmina K..

Organu obu instancji uznały, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny i zawiera wszystkie wymagane przepisami elementy, z czym nie zgadza się skarżący podnosząc szereg zarzutów natury procesowej, które Sąd w niniejszej sprawie podziela, jakkolwiek nie wszystkie podnoszone w skardze zarzuty okazały się zasadne.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Prawidłowe badanie przedłożonego projektu musi objąć wszystkie wymienione w art. 35 ust. 1 u.p.b. elementy i dopiero potwierdzenie, że przedłożony projekt spełnia wymagania, o których mowa w treści przepisu, daje organowi asumpt do jego zatwierdzenia. Podkreślenia przy tym wymaga, że organ winien dokonać własnej krytycznej oceny przedłożonych przez inwestora dokumentów, a także – w razie potrzeby, skonfrontować je z danymi posiadanymi przez organ w związku z innymi prowadzonymi postępowaniami administracyjnymi.

W badanej sprawie dotyczy to kwestii związanych z wzajemnym oddziaływaniem planowanej inwestycji i wybudowanej już stacji bazowej telefonii komórkowej, znajdującej się w odległości 500 m od zamierzenia inwestycyjnego, a także innej funkcjonującej stacji w miejscowości P.. Organ w tym zakresie podzielił stanowisko inwestora wyartykułowane w piśmie z dnia 22 listopada 2021 r., z którego wynika, że ze względu na odległość pomiędzy obiema stacjami, nie jest możliwe aby zachodziła kumulacja pól. Opinia inwestora została bezkrytycznie przyjęta przez organ pomimo tego, że inwestor nie przedstawił żadnych obliczeń, które pozwalałyby na postawienie takiej tezy. Brak jest w aktach postępowania dokumentacji dotyczącej parametrów technicznych istniejących stacji bazowych i poczynionych w oparciu o tą dokumentację ustaleń, z których wynikałoby, jakie jest wzajemne oddziaływanie tych stacji, co w ocenie Sądu ma kluczowe znaczenie dla oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko naturalne.

Nie dostrzegł również organ tego, że w przedstawionej przez inwestora dokumentacji brak jest danych obrazujących przebieg osi głównej wiązki promieniowania dla maksymalnego pochylenia 12o. Załączone do dokumentacji rysunki obrazują nachylenie anteny maksymalnie o wskaźnik 6o. Taka bowiem wartość wynika z załączonej specyfikacji technicznej przy użyciu elektrycznej regulacji nachylenia wiązki (k.29 projektu), podczas, gdy mechaniczna regulacja nachylenia dopuszcza wartość do 12o.(k. 31 projektu). Dla takiej wartości nachylenia anteny nie dokonano żadnych symulacji przebiegu wiązki promieniowania.

Uzupełnienie materiału dowodowego we wskazanym zakresie pozwoli na dokonanie pełnej oceny planowanej inwestycji z punktu widzenia przepisów o ochronie środowiska, przy czym powinna to być ocena krytyczna i nie sprowadzająca się do powielania argumentacji inwestora.

W tym zakresie zarzuty skargi Sąd uznał za zasadne. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, iż obowiązkiem organu było sprawdzenie, czy wybudowanie stacji według przedłożonego projektu pozwoli na ewentualne przyszłe przemieszczanie anten w innym kierunku. Inwestor składając projekt budowlany deklaruje wybudowanie stacji według tego projektu i o takich parametrach technicznych, jakie zostały w projekcie uwidocznione. Skoro tak, to nie jest rzeczą organu dokonywanie oceny zdarzeń przyszłych i niepewnych. Podobnie nie ma organ obowiązku weryfikacji prawidłowości dokonanych w projekcie obliczeń. Odpowiedzialność za prawidłowość rozwiązań technicznych spoczywa w tym wypadku na projektancie, który ponosi z tego tytułu odpowiedzialność zawodową. Jeżeli dane te budzą wątpliwości, to kwestionująca je strona może takie dane podważyć przedkładając własną ekspertyzę, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono.

Sąd nie podzielił również poglądu skarżącego, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z treścią art. 46 ust. 1 przywołanej ustawy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Natomiast jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, o czym stanowi ust. 2 tego przepisu. Podkreślić również należy, że ust. 1a art. 46 przewiduje, iż nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Przytoczone regulacje umożliwiają zatem wybudowanie stacji bazowej telefonii komórkowej w miejscach, które nie zostały przeznaczone na ten cel w planie miejscowym. Wbrew wywodom skargi planowana inwestycja nie znajduje się w strefach ochrony uzdrowiskowej Uzdrowiska K., co wynika wprost z pisma Naczelnego Lekarza Uzdrowiska z dnia 8 maja 2019 r. i z tego punktu widzenia nie ma przeszkód dla realizacji planowanej inwestycji.

Podsumowując, doszło w badanej sprawie do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, nie zostały bowiem wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności, co stanowiło podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty K., w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 – j.t.). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 przywołanej ustawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany będzie do uwzględnienia wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku.