Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 108/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2019-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 76 par. 1, art. 76b par. 1, art. 87 ust. 1, ust. 2, ust. 2a, ust. 4a, art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 par. 1, art. 217 par. 2;
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 134 par. 1;
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia (...). nr (...) w przedmiocie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za wrzesień 2016 r. na poczet zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2018 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z (...) nr (...) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (Dyrektor) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Świętokrzyskiego Urzędu Skarbowego w K. z (...) nr (...) wydane wobec E. Sp. z o.o. w K. (Spółka) w sprawie odmowy zaliczenia zwrotu VAT za wrzesień 2016 r. na poczet zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2018 r. w kwocie 243.083 zł.

Organ ustalił, że (...) wpłynął do Świętokrzyskiego Urzędu Skarbowego w K. elektroniczny wniosek (za pośrednictwem ePUAP) Spółki o przeksięgowanie nadpłaty VAT za wrzesień 2016 r. na VAT za sierpień 2018 r. w wysokości 243.083 zł. W wyniku rozpatrzenia wniosku Naczelnik postanowieniem z (...) odmówił zaliczenia ww. zwrotu.

Dyrektor wskazał, że art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej obliguje organ podatkowy do "zaliczenia z urzędu" nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych z tym, że zaliczenie zwrotu następuje z dniem złożenia deklaracji wykazującej ten zwrot lub korekty takiej deklaracji (art. 76b § 1 Ordynacji podatkowej). W art. 87 ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów

i usług (t.j. Dz.U. 2016.710 ze zm.) mowa o "zwrocie różnicy podatku" na rachunek bankowy podatnika. Ustawodawca przewidział w odniesieniu do tego zwrotu możliwość skorzystania przez organ z instytucji przedłużenia terminu zwrotu

w przypadku, gdy zasadność zwrotu wymaga zweryfikowania (art. 87 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT). Zaliczenie na poczet zobowiązania podatkowego, jako jeden ze sposobów dysponowania zwrotem, nie może jednak nastąpić w sytuacji, w której zwrot okaże się niezasadny. Zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym nie następuje bowiem z chwilą złożenia deklaracji, lecz dopiero po pozytywnej weryfikacji zwrotu przez organ podatkowy. Na dokonanie tej weryfikacji ustawodawca przewidział stosowne terminy, które mogą zostać przedłużone do czasu zakończenia czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego

(art. 87 ust. 2 i 6 ustawy o VAT).

Zaliczenie zwrotu, o którym mowa w art. 76 b w związku z art. 76 § 1 i 76 a § 1 Ordynacji podatkowej, odnosi się do wykonanego, zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy

o VAT, zwrotu podatku, a nie prawa do tego zwrotu jeszcze nie zrealizowanego.

A zatem warunkiem koniecznym zaliczenia zwrotu podatku jest obiektywne istnienie kwoty zwrotu (zaliczenie nie jest możliwe, gdy nie ma przedmiotu tego zaliczenia). Oznacza to, że w dacie wykonywania przez organ podatkowy czynności materialno- technicznej w postaci zaliczenia zwrotu na poczet należności podatkowych, musi istnieć skonkretyzowany co do wartości i terminu zwrot bezpośredni przysługujący podatnikowi, którym może on dysponować.

Ustalono, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. postanowieniem z (...) nr (...) przedłużył termin dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za wrzesień 2016 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika. Z pisma Naczelnika Świętokrzyskiego Urzędu Celno-Skarbowego w K. z (...) wynika, że postępowanie kontrolne prowadzone wobec Spółki w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania VAT za wrzesień 2016 r., do chwili obecnej nie zostało zakończone.

Z powyższego wynika zatem, że na dzień wydania postanowienia Naczelnika z (...), nie potwierdzono zasadności zwrotu VAT za wrzesień 2016 r., a zatem nie istniała kwota zwrotu, co uniemożliwiło dokonanie jego zaliczenia na zobowiązanie podatkowe w VAT za sierpień 2018 r. zgodnie z wnioskiem Spółki. Ponadto z karty kontowej wynika, że zobowiązanie wynikające z deklaracji VAT-7 za sierpień 2018 r. zostało 19 października 2018 r. wpłacone wraz z odsetkami przez Spółkę, w którym wskazano dyspozycję, że wpłata dotyczy deklaracji VAT- 7 za sierpień 2018 r., co spowodowało wygaśnięcie tego zobowiązania.

Na powyższe postanowienie Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz orzeczenie, co do istoty sporu poprzez stwierdzenie, że skarżącej z powodów formalnych należy się zwrot VAT za wrzesień 2016 r. i nakazanie organowi zwrot tej kwoty na rachunek bankowy Spółki. Zarzuciła naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, tj.:

1. art. 217 § 2 w zw. z art. 121, 122, 124 poprzez brak uzasadnienia faktycznego

i prawnego, dlaczego organ uznał za niezasadny zwrot VAT za wrzesień 2016 r.

w kontekście braku skutecznego doręczenia skarżącej postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu VAT,

2. art. 187 § 1 w zw. z art. 122 z powodu nie rozpatrzenia całego materiału dowodowego wyrażającego się brakiem ustalenia, czy wystąpiły formalne przesłanki do zwrotu VAT za wrzesień 2016 r. Organ odwoławczy nie odniósł się do okoliczności związanych z doręczeniem Spółce postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu VAT za wrzesień 2016 r. Z tego powodu organ odwoławczy bezzasadnie zawęził istotę sporu poprzez stwierdzenie, iż dotyczy ona jedynie przerachowania kwoty 243.083 zł z należnego do zwrotu VAT za wrzesień 2016 r. w kwocie 1.390.000 zł, podczas gdy istotą sporu jest ustalenie, czy skarżącej należy się zwrot VAT za wrzesień 2016 r.

W ocenie skarżącej organ błędnie ustalił istotę sporu, gdyż podstawą złożenia wniosku o przerachowanie VAT należnego do zapłaty za sierpień 2018 r.

z należnego zwrotu VAT za wrzesień 2016 r. był obowiązek organu do zwrotu skarżącej VAT za wrzesień w kwocie 1.390.000 zł, a organ nie odniósł się w ogóle do prawnego uzasadnienia zawartego we wniosku Spółki z (...) oraz w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji z (...), a co jest bardzo istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Według strony ocena prawidłowości zaskarżonego postanowienia powinna być przeprowadzona z uwzględnieniem wszystkich przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej postanowieniem organu pierwszej instancji, bowiem organ odwoławczy nie jest związany zarzutami powołanymi w składanym mu środku odwoławczym.

Wniosek o przerachowanie Spółka uzasadniła oczywistym błędem formalnym popełnionym przez Naczelnika związanym z wydanym przez niego postanowieniem

z (...) w sprawie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za wrzesień 2016 r. w kwocie 1.390.000 zł do czasu zakończenia weryfikacji rozliczeń podatnika. Błąd ten polegał na powiadomieniu Spółki o skutkach wydanego postanowienia już po upływie terminu do zwrotu VAT. Spółka odebrała postanowienie (...), a termin zwrotu podatku upłynął 19 grudnia 2016 r.

W opinii skarżącej zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, które obejmuje także odpowiednie zdarzenia z 2016 r., w przypadku, gdy podatnik nie zostanie skutecznie powiadomiony o przedłużeniu terminu zwrotu podatku do dnia ustawowego terminu zwrotu tego podatku wówczas takie postanowienie nie wywołuje skutków prawnych, co oznacza, że organ ma obowiązek dokonać zwrotu VAT zgodnie z wnioskiem zawartym w deklaracji VAT-7 bez względu na wystąpienie innych okoliczności związanych np. z prowadzonymi postępowaniami wobec tego podatnika. Zatem doręczenie Spółce postanowienia po (...) skutkuje tym, że nie funkcjonuje ono w obrocie prawnym. Na potwierdzenie tego stanowiska skarżąca powołała uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 grudnia 2000 r., sygn. akt FPS 10/00 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W ocenie skarżącej taki wniosek jest oczywisty i wynika nie tylko z zasad logicznego rozumowania, ale ma również podstawy w Ordynacji podatkowej

w art. 212 oraz był formułowany w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych. Momentem wprowadzenia danego postanowienia czy decyzji do obiegu prawnego jest skuteczne ich doręczenie, a sama ich data wydania ( podpisania) dokumentu ma walor czysto informacyjny - wskazuje jedynie w jakim dniu zapadło rozstrzygnięcie

w sprawie. I nie ma tu zastosowania art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

W związku z powyższym materialnoprawny charakter terminów określonych

w art. 87 ust. 2 w związku z ust. 6 ustawy o VAT oznacza, że po ich upływie organ podatkowy traci uprawnienie do przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku.

Spółka twierdzi ponadto, że przepisy prawa procesowego regulujące sytuację prawnoprocesową strony nie mają zastosowania do organu orzekającego w sprawie

i przywołuje uzasadnienie uchwały NSA z 15 października 2008r., II GPS 4/08.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko przedstawione

w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017r., poz. 2188 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując sprawę w tak zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

W niniejszym postępowaniu sądowym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach dokonuje kontroli zgodności z prawem postanowienia Dyrektora z (...) utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Świętokrzyskiego Urzędu Skarbowego w Kielcach z (...) w sprawie odmowy zaliczenia zwrotu VAT za wrzesień 2016 r. na poczet zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2018 r. w kwocie 243.083 zł.

Ocena zasadności skargi wymaga przypomnienia stanu prawnego obowiązującego w zakresie zaliczenia zwrotu podatku na poczet m. in. zaległości podatkowych wraz z odsetkami, jak też bieżących zobowiązań.

Zgodnie z art.76 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa, dalej "O.p." (tekst jedn. Dz.U. z 2018r., poz 800 ze zm.), nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, kosztów upomnienia oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych.

Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do zwrotu podatku, przy czym zaliczenie następuje odpowiednio z dniem złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku lub korekty takiej deklaracji. Wynika to z art.76b § 1 O.p.

W art. 87 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, dalej "u.p.t.u." (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 710 ze zm.) prawo do zwrotu zostało wyrażone jako zasada. Zgodnie bowiem z tym przepisem, w przypadku gdy kwota podatku naliczonego podlegającego odliczeniu jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.

Przepis powyższy wprowadza dwie równorzędne zasady dotyczące sposobu postępowania z powstałą nadwyżką podatku. Ustawodawca przewiduje albo otrzymanie jej zwrotu na rachunek bankowy, albo przeniesienie jej na następne okresy rozliczeniowe. Wybór sposobu postępowania pozostawiony został podatnikowi.

W tej sprawie podatnik wykazał w złożonej deklaracji VAT-7 za wrzesień 2016r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości 1.396.092 zł w tym do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni kwotę 1.390.000 zł, natomiast do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy kwotę 6.092 zł.

Następnie wnioskiem z dnia (...) strona wystąpiła o przerachowanie kwoty 243.083 zł z należnego zwrotu podatku VAT za wrzesień 2016r. na należny podatek VAT do zapłaty za sierpień 2018r.

Jak wyżej wskazano, zaliczenie następuje odpowiednio z dniem złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku lub korekty takiej deklaracji (art.76b § 1 O.p.).

Jednakże przepisy u.p.t.u. przewidują możliwość przeprowadzenia przed dokonaniem zwrotu weryfikacji jego zasadności. Ma ona miejsce wówczas, gdy zasadność zwrotu wymaga dodatkowego sprawdzenia. W art. 87 ust. 2 zd.2 ustawodawca stwierdził bowiem, że jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej.

W analizowanej sprawie, postanowieniem z dnia (...), termin dokonania zwrotu został przedłużony w odniesieniu do nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wynikającego z deklaracji za wrzesień 2016 r. w kwocie 1.390.000 zł do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia u podatnika. Postanowienie to miało związek z wszczęciem kontroli skarbowej za miesiąc wrzesień 2016r. Z akt sprawy wynika, że powyższy akt został doręczony Spółce (...). Postanowienie zawierało nadto pouczenie o przysługującym stronie prawie do wniesienia zażalenia, jednakże Spółka z tego prawa nie skorzystała. Postanowienie w zakresie przedłużenia terminu do dokonania zwrotu jest zatem ostateczne.

Jak wynika również z uzyskanej przez organ odwoławczy informacji (pismo Naczelnika Świętokrzyskiego Urzędu Celno-Skarbowego w K. z (...)), postępowanie kontrolne prowadzone wobec Spółki w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2016r. nie zostało zakończone do chwili orzekania w kontrolowanej sprawie.

W tej sytuacji przyjąć należy, iż organ nie był zobowiązany do zaliczenia kwoty wykazanej do zwrotu na poczet zobowiązania w podatku od towarów i usług za sierpień 2018 r., zgodnie z wnioskiem z (...).

Sąd stwierdza, że Dyrektor zasadnie odróżnia prawo do zwrotu podatku od towarów i usług wynikające z deklaracji podatkowej od prawa do dysponowania tym zwrotem przez podatnika. Z art.87 ust. 2 u.p.t.u. wynika, że tylko w sytuacji gdy przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Zwrot podatku uzależniony jest więc od wyników podjętych przez organ czynności w celu ustalenia zasadności zwrotu.

Wskazać tu również należy na art.87 ust. 2a u.p.t.u., zgodnie z którym "w przypadku wydłużenia terminu na podstawie ust. 2 zdanie drugie, urząd skarbowy na wniosek podatnika dokonuje zwrotu różnicy podatku w terminie wymienionym w ust. 2 zdanie pierwsze, jeżeli podatnik wraz z wnioskiem złoży w urzędzie skarbowym zabezpieczenie majątkowe w kwocie odpowiadającej kwocie wnioskowanego zwrotu podatku. Jeżeli wniosek wraz z zabezpieczeniem został złożony na 13 dni przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 2, lub później, zwrotu dokonuje się w terminie 14 dni od dnia złożenia tego zabezpieczenia." Sposoby zabezpieczenia ustawodawca wskazał w ust.4a art.87 u.p.t.u.

Zatem tylko w przypadku stwierdzenia zasadności zwrotu lub złożenia w urzędzie skarbowym zabezpieczenia majątkowego w kwocie odpowiadającej kwocie wnioskowanego zwrotu, podatnik może dysponować kwotą zwrotu i tylko w takiej sytuacji może skutecznie wystąpić o zaliczenie kwoty zwrotu na poczet zaległości czy zobowiązań wskazanych w art.76 § 1 O.p. (por. wyrok WSA z 5.12.2013 r. sygn. akt III SA/Wa 1437/13, wyrok WSA z 17.12.2015 r. sygn. akt 1055/15 dostępne w CBOSA).

Aby odnieść się do podniesionych w skardze zarzutów, należy w pierwszej kolejności zauważyć, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a., jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza zatem, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Na tle komentowanego przepisu szczególnego znaczenia nabiera więc zagadnienie tożsamości sprawy administracyjnej. Należy w związku z tym zauważyć, że zgodnie z powszechnym stanowiskiem doktryny (por. B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z 23.01.1998 r., I SA/Gd 654/96, OSP 1999/1, s. 51) na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej.

W orzecznictwie podkreśla się, że sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, "ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi (...) wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych" (por. wyrok NSA z 20.11.1997 r., SA/Łd 2572/95, Pr. Gosp. 1998/5, s. 36). W podobny sposób ujęto tę kwestię w uchwale NSA z 3.02.1997 r., OPS 12/96, ONSA 1997/3, poz. 104, w której stwierdzono, że: "W postępowaniu sądowoadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi (art. 51 ustawy o NSA), jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowane przez uprawniony podmiot". W innym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że rozpatrując sprawę legalności decyzji wymiarowych, nie może oceniać legalności ostatecznej decyzji dotyczącej odroczenia terminu płatności podatku (wyrok z 16.05.2001 r., III SA 502/00, Prz. Pod. 2001/12, s. 63).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, że jej przedmiotem nie jest rozstrzygnięcie czy skarżącemu przysługuje zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za wrzesień 2016r. Ta okoliczność podlegałaby weryfikacji w postępowaniu dotyczącym postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu, nie zaś w obecnie kontrolowanej sprawie w przedmiocie odmowy zaliczenia zwrotu.

Błędy formalne, które uwypukla Spółka odnoszą się do ostatecznego postanowienia z (...). Nie zostało ono jednak poddane ocenie we właściwym jemu trybie i terminie. Zatem skarżąca, wnosząc skargę w niniejszej sprawie domaga się de facto skontrolowania postanowienia, wobec którego nie wyczerpała środków zaskarżenia we właściwym czasie. Zadośćuczynienie oczekiwaniom strony doprowadziłoby do niedopuszczalnego stanu, w którym ostateczne akty administracyjne podlegałyby podwójnej kontroli w dwóch niezależnych od siebie postępowaniach sądowych.

Należy zwrócić uwagę, że jak wynika z akt sprawy, postanowienie z (...). zostało wprowadzone do obrotu prawnego poprzez skuteczne jego doręczenie w dniu (...). Strona nie podważyła jednak jego prawidłowości w stosownym trybie. Na gruncie obecnie kontrolowanej sprawy i w jej granicach nie jest natomiast możliwe badanie skutku doręczenia tego postanowienia w konkretnej dacie. Było to dopuszczalne jedynie w postępowaniu mającym na celu ocenę słuszności jego podjęcia. Nie można zatem przyjąć za Spółką, że postanowienie to nie jest wiążące i nie wywołuje skutków w sferze prawa.

Na marginesie rozważań należy zauważyć, że orzeczenia sądów administracyjnych, które przywołuje strona zostały wydane właśnie w konsekwencji kontroli postanowień o przedłużeniu terminu zwrotu.

Ponieważ w rozpoznawanej sprawie badana była jedynie zasadność wniosku o zaliczenie wykazanego w złożonej deklaracji zwrotu, nie zaś poprawność postępowania prowadzonego w trybie art. 87 ust 2 u.p.t.u. nie można uwzględnić zarzutu naruszenia tego przepisu, bowiem nie był on w sprawie stosowany.

Ponownego podkreślenia wymaga, że przedmiotem analizowanej sprawy nie jest rozstrzygnięcie czy skarżącemu przysługuje zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za wrzesień 2016r. Skarżąca mylnie utożsamia te dwie odrębne sprawy, czemu daje wyraz m.in. formułując wniosek skargi, tj. nakazanie organowi zwrotu wskazanej kwoty na rachunek bankowy Spółki. Tymczasem zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy odmówił podatnikowi wykonania wniosku w przedmiocie zaliczenia zwrotu podatku wykazanego w deklaracji za ten okres na poczet VAT za sierpień 2018 r., ale nie dlatego, że zdaniem organu podatnik nie ma prawa do zwrotu, lecz dlatego, że z uwagi na weryfikację zasadności tego zwrotu przedłużono termin jego wykonania.

Niezasadne są więc podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 217 § 2, art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 §1 O.p. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, a jego treść jest pełna i adekwatna do rodzaju rozstrzyganej sprawy. Strona wadliwie zarzuca nierozpatrzenie całego materiału dowodowego wyrażającego się brakiem ustalenia, czy wystąpiły formalne przesłanki zwrotu podatku VAT za wrzesień 2016r. Okoliczności te nie podlegały bowiem badaniu i weryfikacji w tym postępowaniu. Nie doszło tym samym do zawężenia istoty sporu przez organ.

Oceniając zaskarżone w tej sprawie postanowienie organu odwoławczego wydane w przedmiocie odmowy zaliczenia zwrotu VAT za wrzesień 2016r. na poczet zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2018r. w kwocie 243.083 zł., Sąd stwierdza, że nie narusza ono prawa.

Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na podstawie art.151 ustawy p.p.s.a.