Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 842/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 53 ust. 4 pkt 8 i art. 60 ust 1
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
article: art. 17 ust 1 i art. 33
journal: Dz.U. 2020 poz 55
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Asesor WSA Elżbieta Granatowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi A D na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2022 r. znak [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. D. ("skarżący") jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska ("GDOŚ") o znaku: [...] z [...] lutego 2022 r., wydane w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z 29 kwietnia 2021 r. Wójt Gminy K. ("Wójt") wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W.("RDOŚ", "RDOŚ w W.") o uzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego pod potrzeby agroturystyki, budynku magazynowego na sprzęt turystyczny oraz bezodpływowego zbiornika na nieczynności ciekłe o pojemności do 10 m3 na działce nr ewid. [...]położonej w miejscowości Bużyska w gminie K.

RDOŚ w W. postanowieniem znak: [...] z [...] maja 2021 r., wydanym na podstawie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. – dalej: "k.p.a."), art. 53 ust. 4 pkt 8 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm. – dalej: "u.p.z.p.") oraz art. 17 ust 1 i art. 33 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz. U. 2020 r., poz. 55 ze zm. – dalej: "u.o.p."), odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji.

W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji wskazał, że teren projektowanej inwestycji znajduje się w granicach [...] Parku Krajobrazowego, dla którego aktualnym aktem prawnym jest rozporządzenie Wojewody [...] Nr 3 z dnia 15 marca 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 66, poz. 1701 ze zm. – dalej: "rozporządzenie w sprawie [...]PK"), jak również w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków – [...], oraz w granicach specjalnego obszaru ochrony siedlisk [...] co jest podstawą do dokonania uzgodnienia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p.

I dalej RDOŚ stwierdził, że działka o nr ewid. [...] w całości położona jest w pasie 100 m od rzeki stanowiącej dz. o nr ewid. [...]. Projekt decyzji o warunkach zabudowy zawiera wprawdzie zapis o konieczności uwzględnienia zakazów obowiązujących w [...] Parku Krajobrazowym, jednakże jest to zapis niemożliwy do spełnienia, gdyż dla przedsięwzięć realizowanych w pasie 100 m od brzegów rzek, w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie [...]PK wprowadzono odstępstwo jedynie dla realizacji obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Zakaz ten nie obowiązuje również przy realizacji inwestycji związanych z obronnością państwa oraz realizacji inwestycji celu publicznego, co jednak w tym przypadku nie ma zastosowania.

W rezultacie RDOŚ w W. wskazał, że uwagi na fakt, że planowana inwestycja jest niezgodna z obowiązującymi zakazami na terenie [...] Parku Krajobrazowego, odstąpił od badania zgodności projektu decyzji o warunkach zabudowy z przepisami dotyczącymi obszarów Natura 2000: [...] i [...].

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, postanowieniem znak: [...] z [...] lutego 2022 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., utrzymał w mocy postanowienie RDOŚ w W. z [...] maja 2021 r.

Organ drugiej instancji podzielił ustalenia RDOŚ w W., że inwestycja planowana jest w północnej części działki nr ewid. [...] położonej w granicach [...] Parku Krajobrazowego oraz obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] i obszaru specjalnej ochrony siedlisk [...]. Przy czym organ wskazał, że przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy dopuszcza budowę budynku usługowego (agroturystyka) parterowego z dopuszczeniem poddasza użytkowego oraz parterowego budynku magazynowego na sprzęt turystyczny (kajaki, rowery wodne). Działka nr [...] od strony północnej graniczy z rzeką [...]. Nieprzekraczalna linia zabudowy wyznaczona została w odległości 63 m od południowej granicy powyższej działki oraz w odległości 6 m od zachodniej granicy powyższej działki. Wobec tego GDOŚ stwierdził, że ze zgromadzonego materiału dowodowego w postaci mapy zasadniczej oraz ogólnodostępnych map zamieszczony w serwisach: geoportal.gov.pl, geoserwis.gdos.gov.pl wynika, że teren wyznaczony za pomocą nieprzekraczalnych linii zabudowy w całości leży w pasie 100 m od rzeki [...], tym samym narusza zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie [...]PK.

Następnie GDOŚ wyjaśnił, że planowania inwestycja nie spełnia przesłanek wyłączenia spod zakazu uregulowanego w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie [...]PK, gdyż budynki usługowe jak i magazynowe nie mogą być uznane za obiekt determinujący, niezbędny do prowadzenia turystyki wodnej. Planowany obiekt można zaliczyć do obiektów związanych z turystyką wodną, ale nie bezpośrednio umożliwiających uprawianie tej turystyki, czyli służących turystyce wodnej. Jednocześnie organ drugiej instancji przedstawił poglądy sądów administracyjnych dotyczące interpretacji obiektów służących turystyce wodnej i wskazał, że w orzecznictwie dominuje pogląd, że powinny być to takie obiekty budowalne, które są bezpośrednio, a nie pośrednio powiązane z turystyką wodną np. pomost do umocowania jednostek pływających lub pomost, który służy do uprawiania wędkarstwa i umocowania łodzi. GDOŚ wskazał również, że w zakresie tego pojęcia nie mieszczą się obiekty budowlane związane zarówno z usługami uzupełniającymi, jak również z usługami technicznymi. Mając na uwadze powyższe, organ drugiej instancji uznał, że budynek usługowy pod potrzeby agroturystyki czy budynek, w którym ma znajdować się np. magazyn sprzętu turystycznego, nie zaliczają się do obiektów wyłączonych z zakazu ich lokalizowania w pasie szerokości 100 m od linii brzegów.

GDOŚ uznał również, że planowana inwestycja nie jest związana z gospodarką wodną oraz rybacką, dlatego nie ma możliwości zastosowania odstępstwa. Natomiast odstępstwo określone w § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie [...]PK dotyczy obowiązujących w dniu wejścia w życie rozporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, co jednak nie ma zastosowania, ponieważ analizowany obszar nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ drugiej instancji nie znalazł także możliwości zastosowania odstępstwa określonego w art. 17 ust. 2 pkt 1 - 4 u.o.p., ponieważ planowana inwestycja nie dotyczy wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych, wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, oraz realizacji inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie GDOŚ z [...] lutego 2022 r. wniósł skarżący A.D., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

1) art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia RDOŚ w W. z 24 maja 2021 r., podczas gdy istniały przesłanki do zmiany postanowienia poprzez pozytywne zaopiniowanie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, gdyż planowana inwestycja wpisuje się w definicję obiektu służącego turystyce wodnej, tym samym inwestor może skorzystać z wyjątku przewidzianego w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie [...]PK;

2) art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przeprowadzeniu postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie wbrew obowiązkowi wszechstronnego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego zgromadzonego materiału dowodowego, a przez to obrazę naczelnych zasad postępowania administracyjnego wynikających z art. 6, 7, 8, 9, 15, 16 k.p.a., a w szczególności art. 10 k.p.a., a w szczególności poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, praworządności, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy;

3) art. 124 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 ust. 4 i 6 i 3 k.p.a. w zw. z art. 106 § 1 i 4 k.p.a. poprzez pominięcie w zaskarżonym postanowieniu uzasadnienia faktycznego jak i prawnego wydanego postanowienia, a w większej mierze powielenie uzasadnienia postanowienia organu pierwszej instancji.

Skarżący wskazał także na błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na błędnym przyjęciu, że planowana inwestycja nie wpisuje się w definicję obiektu służącego turystyce wodnej, podczas gdy niewątpliwie inwestycja w ujęciu całościowym, z uwzględnieniem takich czynników jak lokalizacja, charakter budynków planowanych do wybudowania, zespół planowanej infrastruktury wskazują na fakt, że jest to obiekt służący turystyce wodnej.

Zarzucił również naruszenie § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie [...]PK poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja nie stanowi obiektu służącego turystyce wodnej, a w konsekwencji, że nie może być ona zlokalizowana w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, podczas gdy prawidłowa analiza stanu faktycznego i ocena zgromadzone materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że inwestycja objęta postępowaniem wpisuje się w definicję obiektu służącego turystyce wodnej.

W odpowiedz na skargę GDOŚ wniósł o jej oddalenie. Organ stwierdził, że nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględniania skargi, a w rezultacie uchylenia własnego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie; zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska znak: [...] z [...] lutego 2022 r., utrzymujące w mocy postanowienie RDOŚ w W. z [...] maja 2021 r. o odmowie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego pod potrzeby agroturystyki, budynku magazynowego na sprzęt turystyczny, bezodpływowego zbiornika nie nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m3 na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości B. w gminie K.. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ II instancji przyjął za RDOŚ, że działka, na której zaprojektowano ww. inwestycję, znajduje się w granicach[...] Parku Krajobrazowego, którego funkcjonowanie reguluje rozporządzenie Wojewody [...] Nr 3 z dnia 15 marca 2005 r. w sprawie [...]Parku Krajobrazowego, jak również w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków – [...] oraz w granicach specjalnego obszaru ochrony siedlisk [...]. Uznał następnie, że przekazany do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy nie może być zaakceptowany z uwagi na zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie [...]PK. Dokonując takiej oceny organ II instancji przyjął, że działka objęta wnioskiem o uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy położona jest w całości w pasie 100 m od brzegu rzeki [...], tym samym narusza zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie [...]PK. Jednocześnie organ podkreślił, że w sprawie nie zachodzi żadna przesłanka wyłączająca zastosowanie ww. przepisu; a to na skutek uznania, że przedmiotowa inwestycja nie jest obiektem służącym turystyce wodnej. Dokonując takiej oceny w sprawie wskazany organ zastosował wąską interpretację (w istocie kluczowego dla jej rozstrzygnięcia) pojęcia "turystyka wodna"; wskazane stanowisko organu II instancji zasługuje - zdaniem Sądu – na akceptację (czy inaczej: jest prawidłowe).

I tak, Sąd w pierwszej kolejności zauważa, że zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Natomiast zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. decyzję wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska – w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Z uwagi na to, że projektowana inwestycja znajduje się na działce ewid. nr [...] w miejscowości B., gmina K., położonej w całości na terenie [...] Parku Krajobrazowego (czego nie kwestionuje skarżący), projekt decyzji należało uzgodnić z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. W tym przypadku organem tym jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W., albowiem działka objęta planowaną inwestycją położona jest na obszarze województwa [...], a więc we właściwości tego organu (art. 123 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1029). Natomiast organem odwoławczym w stosunku do postępowań prowadzonych przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. jest – stosowanie do treści art. 127 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie i postanowienie go poprzedzające wydane zostały przez właściwe organy administracji publicznej ustawowo upoważnione do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Przechodząc natomiast do przyczyny odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy Sąd zauważa, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie [...]PK w Parku zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Zadaniem zatem organu uzgadniającego projekt decyzji – była przede wszystkim ocena czy projektowany obiekt budowlany znajduje się w pasie szerokości 100 m od linii jakiegokolwiek brzegu rzeki, jeziora lub innego zbiornika wody. Organ drugiej instancji wskazał, że działka, na której planowana jest inwestycja graniczy od północnej strony z rzeką [...], natomiast nieprzekraczalna linia zabudowy została wyznaczona w odległości 63 m od południowej granicy działki oraz w odległości 6 m od zachodniej granicy działki. Dane te zostały nie tylko zaczerpnięte z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dołączonej do projektu decyzji o warunkach zabudowy, ale również zweryfikowane przez organ na ogólnodostępnych mapach zamieszczonych w serwisach internetowych. W wyniku tej analizy organy ustaliły, że działka, na której planowana jest inwestycja w całości leży w pasie 100 m od linii brzegu rzeki [...]. Tym samym należało wyjaśnić jaki charakter ma inwestycja, czy inaczej: czy planowana inwestycja wpisuje się w zakres wyłączenia spod zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Wyłączenia te określone zostały w § 3 ust. 1 pkt 7 in fine rozporządzenia w sprawie [...]PK i należą do nich obiekty służące turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Dokonując oceny w tej kwestii organy orzekające w sprawie prawidłowo - zdaniem Sądu - uznały, że planowania inwestycja nie należy do powyższych obiektów, a prezentowana przez skarżącego interpretacja pojęcia "turystyka wodna" oraz "obiekty turystyki wodnej" nie zasługuje na aprobatę. Należy bowiem rozróżnić rozumienie tych pojęć w znaczeniu ogólnym i w znaczeniu użytym przez Wojewodę [...] w rozporządzeniu w sprawie [...]PK.

W tym też kontekście Sąd dostrzega, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zauważa się, że "turystyka" oznacza wyjazdy w celu poznawczym, wypoczynkowym, rekreacyjnym, zaś "turystyka wodna" realizuje te cele poprzez przemieszczanie się drogą wodną, podróżowanie szlakami i drogami wodnymi przy wykorzystaniu określonego sprzętu i urządzeń, obiektów umożliwiających realizację określonej formy turystyki wodnej. Do obiektów służących turystyce wodnej należy zaliczyć m.in. stanice wodne, kąpieliska, przystanie czy porty żeglarskie. Te obiekty są bezpośrednio powiązane z korzystaniem ze sprzętu pływającego, a więc służą "uprawianiu" turystyki wodnej. Z uwagi na to, że brak jest legalnej definicji stanicy wodnej, należy ustalić znaczenie tego pojęcia w języku polskim. "Stanica" to schronisko turystyczne przy szlaku wodnym, wyposażone w przechowalnie łodzi, warsztaty naprawcze i inne urządzenia (Uniwersalny słownik języka polskiego PWN pod red. prof. Stanisława Dubisza, Warszawa 2008, tom III, s. 1373-1374). Obiekty służące turystyce wodnej to nie tylko obiekty techniczne służące bezpośrednio do uprawiania tej turystyki np. pomosty do cumowania łodzi lub uprawiania wędkarstwa, lecz również obiekty służące obsłudze turystów, np. sanitariaty, wypożyczalnie sprzętu wodnego, a więc obiekty zapewniające bezpieczne i dogodne korzystanie przez turystów z wód. Obiekty winny mieć bezpośredni związek z turystyką wodną. Biorąc pod uwagę ratio legis § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie [...]PK, przewidującego wyjątek od zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, przepis ten powinien być interpretowany w sposób ścisły, a więc może być stosowany wyłącznie do obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, tj. takich obiektów, których zasadniczą, podstawową funkcją jest zaspokajanie potrzeb osób uprawiających turystykę wodną (por. wyroki NSA z 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2830/12; wyrok NSA z 12 marca 2015 r., sygn. akt: II OSK 2083/13; wyrok NSA z 29 września 2016 r., sygn. akt: II OSK 3208/14; wyrok NSA z 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt: II OSK 1279/17).

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela przywołane stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zwraca jednocześnie uwagę na to, że przedmiotem projektu decyzji o warunkach zabudowy przedstawionego do uzgodnienia w niniejszej sprawie jest budowa trzech obiektów: budynku usługowego pod potrzeby agroturystyki, budynku magazynowego na sprzęt turystyczny oraz bezodpływowego zbiornika nie nieczynności ciekłe o pojemności do 10 m3. Obiekty te mogą w jakiś pośredni sposób oddziaływać na turystykę wodną, ale z całą pewnością nie służą bezpośrednio turystyce wodnej; a na pewno nie w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie [...]PK. Podstawową funkcją projektowanych obiektów nie jest bowiem zaspokojenie potrzeb osób uprawiających turystykę wodną, ale zaspokojenie potrzeb jakichkolwiek turystów. Jednoznacznie wyraził to także organ II instancji zaznaczając, że ww. obiekty nie są niezbędne do prowadzenia turystyki wodnej, a wobec tego wyłącznym miejscem ich zlokalizowania nie musi być nadbrzeże obszaru wodnego. Uzasadniając to stanowisko GDOŚ słusznie wzmocnił swoją argumentację wskazując na cel wyłączenia obszaru nadbrzeżnego spod zabudowy, czyli ochronę obszaru Nadbużańskiego Parku Krajobrazowego ze względu m.in. na wartości przyrodnicze i walory krajobrazowe (w celu zachowania tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju, v. § 1 ust. 1 i § 2 rozporządzenia w sprawie [...]PK). GDOŚ prawidłowo też przyjął, że w sprawie nie będzie miał zastosowania § 3 ust. 3 rozporządzenia w sprawie [...]PK, przewidujący kolejny wyjątek od zakazu określonego w § 3 ust. 1 pkt 7. Zgodnie z powyższym przepisem zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 7 nie dotyczy obowiązujących w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W powyższej dacie obszar inwestycji nie był objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Oceniając sprawę Sąd nie stwierdził także naruszenia przez organ drugiej instancji art. 17 ust. 2 u.o.p. oraz art. 33 u.o.p. Pierwszy ze wskazanych przepisów zawiera katalog wyjątków od zakazów obowiązujących na terenie parku krajobrazowego. Zalicza się do nich: wykonywanie zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych; wykonywanie zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa; prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym; realizacji inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Jak wynika z załączonego projektu decyzji o warunkach zabudowy, projektowana inwestycja nie spełnia żadnej z ww. przesłanek, dlatego nie było podstaw do zastosowania wyłączenia od zakazów na podstawie art. 17 ust. 2 u.o.p. W zakresie natomiast odstąpienia przez organ od badania zakazów określonych w art. 33 u.o.p., które miały w sprawie zastosowanie z uwagi na położenie inwestycji na obszarze specjalnej ochrony ptaków – [...] oraz w granicach specjalnego obszaru ochrony siedlisk [...], Sąd podziela stanowisko GDOŚ. Skoro planowana inwestycja nie mogła zostać uzgodniona z uwagi na § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie [...]PK, to bezzasadne/niecelowe stało się badanie zakazów określonych w art. 33 u.o.p.

Ze wskazanych przyczyn skarga, zdaniem Sądu, nie mogła wywołać zamierzonego skutku; GDOŚ nie naruszył przywołanych przez skarżącego przepisów postępowania. Wbrew zarzutom skarżącego, w sprawie prawidłowo organ ten zastosował art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p.; dokonał też prawidłowej wykładni § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie [...]PK. Zebrany materiał dowodowy jest wyczerpujący i został w całości rozpatrzony przez orzekające organy, a skarżący nie podważył skutecznie przyjętych na jego podstawie ustaleń. Ustalenia te znajdują ponadto potwierdzenie w posiłkowo uwzględnionych w sprawie przez GDOŚ danych pochodzących z portali internetowych – co czyni zarzut skargi naruszenia art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a. bezpodstawnym. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 6, 7, 8, 9, 10, 15 i 16 k.p.a., gdyż kontrolowane postępowanie administracyjne były przeprowadzone w sposób prawidłowy, z zachowaniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego wskazanych ww. przepisach.

Zaskarżone postanowienie jest zgodne także z art. 124 § 1 i 2 k.p.a.; zawiera wszystkie niezbędne elementy, które powinno zawierać postanowienie. Zgodnie bowiem ze wskazanym art. 124 § 1 k.p.a. postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. Każdy z powyższych elementów znalazł się w zaskarżonym orzeczeniu, posiadającym również - zgodnie z art. 124 § 2 k.p.a. - prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne.

Za całkowicie bezzasadny należało uznać zaś zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 3, 4 i 6 k.p.a. oraz art. 106 § 1 i 4 k.p.a., gdyż przepisy te nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 – również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym, że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie. Powyższe oznacza, że przepisów dotyczących decyzji nie stosuje się w całości odpowiednio do postanowień, ale wyłącznie w zakresie wskazanym w art. 126 k.p.a. Skoro przepis ten nie odsyła do art. 107 § 1 pkt 3, 4 i 6 k.p.a. oraz 106 § 1 i 4 k.p.a., to nie stosuje się ich odpowiednio do postanowień.

W tych warunkach, nie stwierdzając naruszenia prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.