Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 586/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 8 sierpnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Protokolant referent stażysta Aneta Brzezińska, po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi Z. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności budowy oddala skargę. -


UZASADNIENIE

II SA/Łd 586/04

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w oparciu o art. 105 § 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) umorzył wobec M. K., J. K. oraz R. K. postępowanie prowadzone w sprawie budowy budynku gospodarczego zlokalizowanego na nieruchomości przy ul. P. 43 w Ł.

Od powyższej decyzji do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. wniosła odwołanie Z. K., właścicielka sąsiedniej nieruchomości położonej przy ul. P. 41 w Ł.

W uzasadnieniu wskazała iż, budowa przedmiotowego budynku gospodarczego spowodowała uszkodzenie izolacji przeciwwilgociowych jej budynku objawiające się przeciekami w czasie opadów atmosferycznych, a obróbki blacharskie ściany oddzielenia przeciwpożarowego przyległych do siebie budynków jak i sama budowa zostały wykonane z naruszeniem prawa własności. Ponadto odwołująca się wskazała, iż budynek nie został wykonany zgodnie z zatwierdzonym projektem, bowiem roboty budowlane objęły większy zakres posesji sąsiada.

Decyzją z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, budynek inwestorów winien być posadowiony wzdłuż granicy działki i przylegać do istniejącego budynku gospodarczego na działce sąsiedniej. Powyższą lokalizację zrealizowanego już budynku gospodarczego potwierdza geodezyjny szkic powykonawczy, z którego wynika również, że wymiary poziome budynku nie uległy zwiększeniu w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego. Z akt sprawy wynika także, że obróbka blacharska, wspólna dla dwóch ogniomurów, została wykonana zgodnie z tymże zatwierdzonym projektem budowlanym. Organ podniósł również, że badanie zgodności z prawem wydanego pozwolenia na budowę nie należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego a ostateczna decyzja udzielająca pozwolenia na budowę jest dla tychże organów wiążąca. Tym samym postępowanie organu nadzoru budowlanego w sprawie budowy obiektu budowlanego na etapie realizacji budowy, w sytuacji prowadzenia robót zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę jest bezprzedmiotowe, a to zgodnie z treścią art. 105 § 1 k.p.a. upoważniało organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o umorzeniu postępowania.

Na powyższą decyzję Z. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję nie uwzględnił, iż organ I instancji nie zebrał w należyty sposób materiału dowodowego w sprawie, a nadto popełnił błędy proceduralne i przewlekle prowadził postępowanie administracyjne. Ponadto skarżąca wskazała iż, przedmiotowy budynek został zbudowany z naruszeniem linii granicznej jej działki i z naruszeniem jej własności, na co przedstawiła protokół graniczny aktualnie sporządzony przez geodetę. Nadto zakwestionowała, podobnie jak miało to miejsce w odwołaniu, wykonanie przez inwestorów bez jej zgody i podczas jej nieobecności, obróbki blacharskiej na ogniomurach i pokrycie uszkodzeń własną blachą. Skarżąca podniosła, że spór dotyczy przekroczenia warunków pozwolenia na budowę, która miała znajdować się w granicy posesji sąsiadów i dlatego też uważa, że do jego rozstrzygnięcia właściwy jest organ nadzoru budowlanego.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał iż, postępowanie administracyjne dotyczyło ustalenia czy budowa spornego budynku prowadzona była zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził prowadzenia robót z naruszeniem pozwolenia na budowę, co czyni postępowanie bezprzedmiotowym. Stąd też podnoszone przez skarżącą zarzuty pozostawały bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcia organu administracji I i II instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ( lit.b); albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( lit.c).

Rozpoznając skargę, sąd nie stwierdził naruszenia prawa dającego podstawę do uchylenia kwestionowanego rozstrzygnięcia. Przy wydaniu decyzji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy a kwestionowana decyzja znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa materialnego, obowiązujących w chwili jej wydania. Należy podzielić również argumenty podniesione w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.

Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji umarzającego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie, prowadzone w sprawie budowy przez M. K., J. K. oraz R. K. budynku gospodarczego zlokalizowanego na nieruchomości przy ul. P. 43 w Ł.

Podkreślić należy, ze organ administracji wydaje decyzję o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe a w szczególności wówczas, gdy stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mówi art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę co do istoty ( vide: B.Adamiak, J.Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz., Wyd. C.H.Beck 1996, str. 462, wyrok NSA z dnia 1.07.1999r. ISA/Ka 2437/97 Lex Polonica, wyrok NSA z dnia 9.03.2000r. IVSA 12/98 Lex 77609, wyrok NSA z dnia 26.09.2001r.V SA381/01 Lex 78917). Taką przyczyną bezprzedmiotowości postępowania jest brak podstaw prawnych do działania administracji publicznej w formie władczej, w tym przypadku organów nadzoru budowlanego, w sytuacji stwierdzenia, że kontrolowana budowa prowadzona jest zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. W toku postępowania organ ustalił, że kwestionowana przez skarżącą inwestycja, zrealizowana została zgodnie z ważnym pozwoleniem na budowę i zatwierdzonym projektem, zarówno co do wymiarów obiektu, wykonanej obróbki blacharskiej dachu jak i posadowienia wzdłuż granicy działki oraz przylegania do istniejącego budynku gospodarczego na działce sąsiedniej tj. na działce skarżącej. Słusznie organ nadzoru budowlanego uznał, że podnoszone przez skarżącą kwestie wykonania prac budowlanych przez inwestorów z naruszeniem jej własności winny być dochodzone w postępowaniu przed sądem powszechnym. Tego rodzaju spory reguluje materia prawa cywilnego i osoba twierdząca, że sąsiad naruszył jej prawo własności bądź też dokonał uszkodzeń w jej obiekcie, winna dochodzić tego przed sądem cywilnym. W kompetencji organów nadzoru budowlanego nie znajduje się również materia dotycząca badania przebiegu granic a w szczególności ich przekroczenia przy realizacji obiektów budowlanych (por. wyrok NSA z dnia 17 marca 1998r. IV SA 956/96 Lex nr 43337).

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących wadliwego przebiegu granicy zobrazowanego w sporządzonym w dniu 7 czerwca 2004r. protokole granicznym, to Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie, że jeżeli budynek został usytuowany zgodnie z projektem, lub w nieistotnym od tego projektu odstępstwie, to późniejsza zmiana przebiegu granic lub jej uregulowanie, dokonane we właściwym trybie, nie może prowadzić do potraktowania budynku jako samowoli budowlanej. O ile natomiast projekt budowlany już w chwili sporządzenia nie odzwierciedlał rzeczywistego przebiegu granic, to w takim razie wadliwość dotyczy samego projektu i opartego na nim pozwolenia na budowę. Dopóki jednak to pozwolenie nie jest wyeliminowane z obrotu prawnego, dopóty kwestia lokalizacji budynku nie może stanowić podstawy interwencji organów nadzoru budowlanego ( por. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2002r. II SA 1479/00 niepubl.).

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że inwestorzy realizowali budowę w oparciu o ostateczna decyzje o zatwierdzeniu projektu i pozwoleniu na budowę i że decyzja ta do chwili orzekania pozostawała w obrocie prawnym.

Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należało, że kwestionowana decyzja nie narusza prawa a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Tym samym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.