Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2066/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 458 ust. 5, 459 ust. 1, 460 ust. 1, ust. 5
journal: Dz.U. 2022 poz 655
law: Ustawa z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 lutego 2023 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pieniężnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] września 2022 r., działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.) w związku

z art. 460 ust. 1 i 5 oraz art. 458 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2022 r., poz. 655 z późn. zm.), po rozpoznaniu odwołania Pana M. C. (skarżącego) z dnia [...] sierpnia 2022 r. od decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2022 r.

o odmowie przyznania świadczenia pieniężnego wypłacanego co miesiąc przez okres jednego roku w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami

o charakterze stałym, należnego żołnierzowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego

w [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2022 r. o odmowie przyznania Panu M. C. powyższego świadczenia.

Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] lipca 2022 r. Pan M. C. złożył do Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] wniosek o ustalenie prawa i wypłatę świadczenia pieniężnego należnego przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby wojskowej,

o którym mowa w art. 459 pkt 1 ustawy o obronie Ojczyzny, przysługującego z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej (zwanego dalej również świadczeniem pieniężnym) z dniem [...] czerwca 2022 r.

Na podstawie złożonego wniosku Dyrektor WBE, po rozpatrzeniu sprawy,

decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2022 r. odmówił wyżej wymienionemu prawa

do świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres 1 roku po zwolnieniu

z zawodowej służby wojskowej z uwagi na to, że pełnił nieprzerwaną zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat.

W dniu [...] sierpnia 2022 r. skarżący złożył odwołanie do Ministra Obrony Narodowej od decyzji Dyrektora WBE w [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2022 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego,

tj. art. 460 ust. 1 i 5 w zw. z art. 458 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że służba w Policji nie wlicza się do okresu 10 lat zawodowej służby wojskowej, co skutkuje brakiem prawa do świadczenia

pieniężnego. Odwołanie wpłynęło do organu odwoławczego w dniu [...] sierpnia 2022

r.

W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji organ wyjaśnił między innymi, że

na podstawie art. 459 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny - żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy,

o której mowa w art. 458 wymienionej ustawy, przysługuje przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby.

Zgodnie z art. 460 ust. 1 powyższe świadczenie pieniężne przysługuje

żołnierzowi, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej 15 lat, do którego dolicza się okres służby w formacjach, o których mowa

w art. 137 ust. 1. Przepis art. 458 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Należy podkreślić, iż w myśl art. 460 ust. 5 cyt. ustawy, świadczenie pieniężne

nie przysługuje żołnierzowi w przypadkach, o których mowa w art. 458 ust. 5 i 6,

tj. w sytuacji, gdy żołnierza zawodowego zwolniono na podstawie art. 226 pkt 1,6, 15

i 16 albo wskutek wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, jeżeli pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat

Z posiadanych akt postępowania wynika, że skarżący pełnił:

- służbę w CSSP [...] w okresie od [...] sierpnia 2005 r. do [...] września 2005 r., tj. przez okres 1 miesiąca;

- służbę stałą jako funkcjonariusz Policji w okresie od [...] sierpnia 2006 r. do [...] października 2018 r., tj. przez okres 12 lat i 1 miesiąca;

- nieprzerwaną zawodową służbę wojskową w okresie od [...] października 2018 r. do [...] czerwca 2022 r., tj. przez okres 3 lat i 8 miesięcy.

Organ wskazał, że skarżący dokonał wypowiedzenia stosunku zawodowej służby wojskowej i legitymuje się okresem zawodowej służby wynoszącym jedynie 3 lata

i 8 miesięcy, przedmiotowe świadczenie mu nie przysługuję.

Na poparcie swoich twierdzeń organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie wywiódł skarżący. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. 460 ust. 1 i 5 w zw. z art. 458 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 655, dalej jako "ustawa") poprzez błędną wykładnię i uznanie, że służba w Policji nie wlicza się do okresu 10-lat zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w art. 458 ust. 5 ustawy i skutkuje brakiem prawa

do świadczenia pieniężnego z art. 459 pkt 1, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna skutkować uznaniem okresu służby w Policji za okres zawodowej służby wojskowej i przyznanie tego świadczenia skarżącemu.

W związku z powyższym wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie od Ministra Obrony Narodowej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi rozwinął poszczególne jej zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności

z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

Skarga nie jest zasadna albowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzją ją poprzedzająca odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 459 ust. 1 ustawy pragmatycznej żołnierzowi zwolnionemu

z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 458, przysługują przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby.

Natomiast art. 460 ust. 1 wskazuje, że świadczenie pieniężne, o którym mowa

w art. 459 pkt 1, przysługuje żołnierzowi, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej 15 lat, do którego dolicza się okres służby

w formacjach, o których mowa w art. 137 ust. 1. Przepis art. 458 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Przepis ust. 2 powyższego przepisu wskazuje, że świadczenie pieniężne,

o którym mowa w art 459 pkt 1, przysługuje również żołnierzowi zwolnionemu

z zawodowej służby wojskowej, który pełnił zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 15 lat, jeżeli został zwolniony wskutek:

1) orzeczenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, w przypadku gdy utrata tej zdolności została spowodowana wypadkiem pozostającym w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo chorobą powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej;

2) niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w dyspozycji, z wyjątkiem sytuacji, o której mowa w art. 200 ust. 3 pkt 4;

3) niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję.

W art. 460 ust. 5 ustawodawca wskazał na sytuacje, kiedy powyższe

świadczenie nie przysługuje żołnierzowi, są to przypadki, o których mowa w art. 458 ust. 5 i 6.

W zakresie naszych zainteresowań pozostaje art. 458 ust. 5 ustawy pragmatycznej, gdzie uregulowana jest kwestia wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Zgodnie z tą regulacją

świadczenie nie przysługuje w sytuacji wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, jeżeli pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat.

Jak ustaliły organy w toku postępowania administracyjnego, skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] czerwca 2022 r. rozkazem personalnym Nr [...] Dowódcy Wojsk Obrony Terytorialnej z dnia [...] lutego 2022 r. wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego.

Z posiadanych akt postępowania wynika, że skarżący pełnił:

– służbę w CSSP [...] w okresie od [...] sierpnia 2005 r. do [...] września 2005

r., tj. przez okres 4 miesiąca;

– służbę stałą jako funkcjonariusz Policji w okresie od [...] sierpnia 2006 r. do [...] października 2018 r., tj. przez okres 12 lat i 1 miesiąca;

– nieprzerwaną zawodową służbę wojskową w okresie od [...] października

2018 r. do [...] czerwca 2022 r., tj. przez okres 3 lat i 8 miesięcy.

W ocenie Sądu skarżący sam wypowiedział stosunek służbowego zawodowej służby wojskowej, a okres jego zawodowej służby wojskowej wyniósł 3 lat i 8 miesięcy.

W tym miejscu należy podzielić stanowisko organu, że ustawodawca w art. 460 ust. 5 ustawy ujął dodatkową przesłankę, której spełnienie warunkuje uzyskanie prawa do świadczenia pieniężnego. Stosownie do przywołanego wyżej przepisu

w przypadku, gdy żołnierz dokonał wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, do otrzymania świadczenia pieniężnego, stosownie do art. 458 ust.

5 ustawy o obronie Ojczyzny, wymagane jest również posiadanie 10 lat zawodowej służby wojskowej. Jednocześnie ustawodawca w przepisie art. 458 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny nie zawarł analogicznego do art. 460 ust. 1 odesłania do art. 137

ust. 1, zgodnie z którym do obliczania okresu 15 lat nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej, dolicza się okresy służby w formacjach, o których mowa w tym przepisie, przesądzając tym samym o tym, że okresu służby w innych formacjach mundurowych nie wlicza się do okresu 10 lat zawodowej służby wojskowej.

Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.