Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1184/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2019 poz 1397
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2020 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu sprawy, wszczętej na wniosek E. K. złożony dnia [...] kwietnia 2019 r., Prezydent M. B., działając na podstawie m.in. art. 35 ustawy z dnia [...] września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1382 ze zm.; prawidłowo: t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1397, dalej powoływanej jako "uel"), decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] orzekł o wymeldowaniu skarżącego M. K. z dotychczasowego miejsca pobytu stałego przy ul. [...] w B.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że przeprowadzone w sprawie postępowanie wykazało, że skarżący opuścił miejsce pobytu stałego kilkanaście lat temu i skoncentrował swoje życie w innym miejscu, czego potwierdzeniem są wyjaśnienia świadków (tj. córki stron M. P. i sąsiadki K. K.) i odbiór korespondencji pod innym adresem.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący, domagają się jej uchylenia. Skarżący zarzucił naruszenie art. 35 uel i art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej powoływanej jako "kpa") wskazując, że nie opuścił przedmiotowego lokalu dobrowolnie, gdyż od wielu lat toczyło się postępowanie o podział majątku wspólnego pomiędzy stronami z uwagi na wcześniej orzeczony rozwód między nimi, co oznacza że opuszczenie lokalu miało i ma charakter przejściowy w związku z oczekiwaniem na ostateczne i właściwe rozstrzygnięcie sprawy o podział majątku, która to okoliczność zdaniem skarżącego powinno skutkować w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 kpa zawieszeniem przedmiotowego postępowania. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 77 § 1 kpa podnosząc, że ostateczne rozstrzygnięcie w sposób właściwy sprawy o podział majątku wspólnego decydująco wpływa na przedmiot postępowania w sprawie o wymeldowanie. Wskazując, że otrzymał wezwanie od organu świadczącego pomoc prawną z dnia [...] maja 2019 r. do stawienia się do Urzędu Gminy w D. celem złożenia zeznań w sprawie - po dacie stawiennictwa wskazanej w ww. wezwaniu, skarżący podniósł też zarzut naruszenia art. 8 § 1 i art. 9 kpa, wyjaśniając że przesłuchanie go w sprawie umożliwiłoby mu zgłoszenie faktu podziału majątku wspólnego i złożenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy w sprawie podziału majątku wspólnego, który to wniosek złożył w odwołaniu. Jednocześnie skarżący podkreślił, że nie było jego intencją w sprawie wypowiedzenie się co do przesłuchanych świadków, lecz wskazanie ww. kwestii związanych z podziałem majątku.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji, organ odwoławczy wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności: zeznań świadków złożonych przez mieszkającą po sąsiedzku K. K. oraz córkę stron D. P., oraz wyjaśnień E. K. wynika, że skarżący wyprowadził się z miejsca pobytu stałego w maju 2008 r., że od chwili opuszczenia tego miejsca nie utrzymywał on już z nim kontaktów i nie ponosił kosztów mieszkaniowych, że zabrał ona z niego swoje rzeczy osobiste i inne oraz, że skarżący wyprowadził się z miejsca pobytu stałego do B.. Fakt zamieszkiwania adresata w tej miejscowości potwierdza zresztą kierowana do skarżącego w toku postępowania korespondencja organu gminy, którą skarżący odbierał z bardzo dużym opóźnieniem, po dwukrotnym awizowaniu. Organ odwoławczy podniósł, że choć zebrany w sprawie materiał dowodowy ograniczony był do zeznań dwóch świadków – skarżący nie złożył wyjaśnień w sprawie – to jednak materiał ten był w pełni wystarczający do rozstrzygnięcia o przedmiocie sprawy. Zdaniem organu odwoławczego, całokształt ustaleń i ocen dokonanych w toku prowadzonego postępowania, uzasadnia stwierdzenie, że dotychczasowe więzi skarżącego z miejscem pobytu stałego zostały zerwane definitywnie, skoro od bardzo długiego czasu, tj. od maja 2008 r., nieprzerwanie tam już nie mieszka. Opuszczając zaś przedmiotowy lokal nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku meldunkowego, co oznacza, że od ponad 11 lat skarżący utrzymywał fikcyjne zameldowanie. Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył, że skarżący nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego okoliczność zmuszenia go do wyprowadzki, co nie pozwala uznać twierdzeń skarżącego, iż opuszczenie przez niego miejsca pobytu stałego nie było dobrowolne. Organ odwoławczy wskazał również na bezpodstawność zarzutów skarżącego o naruszeniu przepisów postępowania, podnosząc że rozstrzygnięcie przez sąd cywilny sprawy o podział majątku wspólnego nie stanowi zagadnienia wstępnego w sprawie administracyjnej o wymeldowanie z lokalu oraz, że w sprawie organ I instancji zapewnił skarżącemu czynny udział w postępowaniu, natomiast kwestia braku możliwości złożenia przez skarżącego wyjaśnień w wyznaczony przez organ świadczący pomoc prawną terminie nie ma znaczenia dla wyniku sprawy, zważywszy że ustalenia dotyczące podziału majątku nie mają wpływu na ocenę przedmiotu sprawy, a skarżący mógł z własnej inicjatywy podjąć kontakt z organem celem przedstawienia stanowiska w sprawie, czego jednak nie uczynił oraz w ogóle nie współdziałał z organem i odbierał korespondencję po dwukrotnym awizowaniu. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji w przedmiocie wymeldowania oraz w sposób obiektywny, jasny i logiczny wykazał on, że skarżący faktycznie opuścił miejsce pobytu stałego i nie wykonał obowiązku meldunkowego.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na jej niezgodność z prawem. Skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, podkreślając że w dalszym ciągu jest współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości, że opuszczenie przez niego miejsca pobytu stałego przy ul. [...] w B., pomimo iż miało miejsce 11 lat temu, ma charakter tymczasowy, gdyż związane jest z oczekiwaniem na ostateczne rozwiązane sytuacji prawno-majątkowej byłego małżeństwa, że opuszczenie przedmiotowego lokalu nie miało charakteru dobrowolnego, gdyż dokonane zostało na żądania wnioskodawczyni (byłej żony skarżącego), które domagała się określonego sposobu korzystania z nieruchomości byłych małżonków, że zeznania świadków nie są wiarygodne oraz, że w spornym lokalu nadal znajdują się rzeczy skarżącego. Dodatkowo skarżący wskazał, że został powiadomiony o przesłuchaniu świadków na 4 dni przed tą czynności, a nie jak stanowi kpa przynajmniej 7 dni przed terminem przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa"), Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności. Zgodnie z art. 35 tej ustawy organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanego w art. 28 ust. 2 decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zgodnie zaś z art. 28 ust. 4 uel zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Przytoczony przepis art. 35 uel obliguje organ do decyzyjnego rozstrzygania w sytuacji stwierdzenia zaniedbania przez określoną osobę wykonania obowiązku meldunkowego, który w takim wypadku polega na obowiązku wymeldowania się z miejsca pobytu stałego z chwilą jego opuszczenia (art. 33 ust. 1 uel). Warunkiem ingerencji organu w trybie i na zasadach unormowanych omawianym przepisem jest zaistnienie przesłanek zawartych w art. 35 uel, a więc przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego oraz przesłanki niedopełnienia obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym, zgodnie z treścią art. 25 ust. 1 uel, jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zatem miejscem pobytu stałego osoby, jest miejsce (lokal), w którym znajduje się jej centrum życiowe. Zamieszkiwanie w danym lokalu polega zaś na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu w nim, spędzaniu wolnego czasu oraz zaspokajaniu swoich funkcji życiowych i potrzeb socjalnych.

Analizując przesłankę opuszczenia miejsca pobytu stałego, warunkującą w świetle art. 35 uel, wymeldowanie danej osoby z miejsca jej dotychczasowego zameldowania na pobyt stały, należy wskazać, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym uprzednio obowiązującego stanu prawnego, mającym jednak zastosowanie także w aktualnym stanie prawnym, utrwalony został pogląd, który tutejszy Sąd w pełni podziela, że przesłanka ta jest spełniona wówczas, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w miejscu, w którym poprzednio miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby koncentracji spraw życiowych w innym miejscu. Zamiar osoby ma więc także istotne znaczenie, przy ocenie, czy do opuszczenia miejsca pobytu stałego rzeczywiście doszło. Przez zamiar opuszczenia miejsca pobytu należy pojmować nie tylko wolę wewnętrzną, ale także wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Dlatego też przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, lecz należy zbadać czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę wewnętrzną osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą między innymi: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim w sensie fizycznym), posiadanie rzeczy w lokalu lub związanych z danym lokalem, a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt Il OSK 302/05 – dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ cbo/query). Przy czym wszystkie te okoliczności winny być rozważane łącznie i przez pryzmat okoliczności danej sprawy, a żadna z nich samoistnie i w oderwaniu od pozostałych, nie ma mocy przesądzającej w danej sprawie. Zatem organy meldunkowe, badając wystąpienie przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego, zobligowane są wszechstronnie zbadać i ocenić to czy osoba faktycznie opuściła bez wymeldowania się dane miejsce (fizycznie w nim nie przebywa) i czy opuszczenie to, jako będące wynikiem woli tej osoby, ma charakter dobrowolny i trwały.

Przez wzgląd na zarzut skarżącego o braku dobrowolności opuszczenia miejsca pobytu stałego, wskazać należy jednocześnie, że na równi z dobrowolnością opuszczenia lokalu należy traktować te sytuacje, w których osoba w nim zameldowana została z niego usunięta wbrew woli, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych w postaci np. powództwa cywilnego o przywrócenie naruszonego posiadania, czy o eksmisję (wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt Il OSK 127/05; wyrok WSA w Opolu z dnia 11 marca 2008 r., sygn. akt Il SA/Op 31/08; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 2 sierpnia 2011 r. sygn. akt Il SA/Bd 613/11 – dostępne jw.).

Dokonując zatem oceny niniejszej sprawy w świetle przytoczonych przepisów prawnych oraz wskazanych kryteriów oceny zawartych w nich przesłanek wymeldowania obywatela polskiego z miejsca pobytu stałego, należy stwierdzić, że organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki wymeldowania skarżącego z miejsca zameldowania na pobyt stały pod adresem ul. [...] w B..

Prezydent M. B. prawidłowo wszczął postępowanie na wniosek uprawnionego podmiotu, tj. E. K. – byłej żony, mającej do przedmiotowego lokalu tytuł prawny wynikający z prawa własności (współwłaści) lokalu. Z zeznań świadków tj. sąsiadki wnioskodawczyni - K. K. oraz córki stron postępowania - D. P., a także wyjaśnień E. K. jednoznacznie wynika, że skarżący nie zamieszkuje w spornym lokalu od 11 lat, gdyż wyprowadził się z miejsca pobytu stałego w maju 2008 r. i zamieszkał w B.. Co istotne w sprawie skarżący zarówno w skardze, jaki i na rozprawie sądowej w dniu [...] października 2020 r. potwierdził, że nie mieszka w spornym lokalu od 11 lat tj. od maja 2008 r. Okoliczność nieprzebywania skarżącego w miejscu pobytu stałego od 11 lat jest więc bezsporna (nie kwestionuje jej żadna ze stron postępowania), znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym spawy i pozwala stwierdzić, że w niniejszej sprawie niewątpliwie zachodzi wskazana w art. 35 uel przesłanka faktycznego, fizycznego opuszczenia przez skarżącego od 11 lat miejsca pobytu stałego i braku koncentracji w nim spraw osobistych, rodzinnych i mieszkaniowych.

W sprawie koniecznym było jednak również ustalenie charakteru opuszczenia przez skarżącego miejsca stałego zameldowania. Skarżący wskazał bowiem, że do opuszczenia przez niego lokalu nie doszło dobrowolnie, gdyż dokonane zostało na żądania wnioskodawczyni oraz, że opuszczenie ma charakter tymczasowy, jako że związane jest z oczekiwaniem na ostateczne rozwiązane sprawy o podział majątku wspólnego.

Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że żadne z powołanych przez skarżącego okoliczności, nie mogą stanowić o tymczasowości i braku dobrowolności opuszczenia miejsca pobytu stałego. Należy bowiem zauważyć, że skoro skarżący podjął w maju 2008 r. decyzję o opuszczeniu miejscu pobytu stałego celem uniknięcia konfliktów z żoną i w efekcie o określonym sposobie korzystania z nieruchomości byłych małżonków, to tym samym opuszczenie przez skarżącego lokalu w danym momencie było świadome i dobrowolne. Nie można bowiem traktować decyzji skarżącego o opuszczeniu lokalu, podjętej z przyczyn osobistych (złe relacje z żoną, chęć uniknięcia sporów i w konsekwencji podporządkowanie się woli żony odnośnie określonego sposobu korzystania ze wspólnych nieruchomości), jako pozbawionej cech dobrowolności, gdyż chęć uniknięcia konfliktów z żoną stanowi wyraz określonej woli strony, a nie przymusu rozumianego jako bezprawne przymuszenie do opuszczenia lokalu czy uniemożliwienie dalszego w nim zamieszkiwania. [...] – jak wskazano to powyżej – nawet w sytuacji, gdy osoba zameldowana w lokalu została z niego usunięta wbrew woli, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych mających na celu przywrócenie możliwości dalszego zamieszkiwania w lokalu, to w takiej sytuacji nie ma podstaw do powołania się na okoliczność braku dobrowolności opuszczenia lokalu. Ponadto, podkreślić należy, że skarżący nie przebywa fizycznie w spornym lokalu już od 11 lat, co zdaniem Sądu, wyczerpuje pojęcie trwałości opuszczenia danego miejsca.

Bez wpływu na wynik przedmiotowej sprawy pozostaje również podnoszona przez skarżącego okoliczność posiadania przez niego w dalszym ciągu tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu oraz oczekiwania na ostateczne i właściwe rozstrzygnięcie sprawy o podział majątku. Wskazać należy bowiem, że wymeldowanie z miejsca stałego pobytu, tak jak i zameldowanie mają charakter wyłącznie ewidencyjny i rejestrowy. Zameldowanie jak i wymeldowanie jest jedynie stwierdzeniem pewnego faktu i nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia strony wynikające z prawa własności czy innych praw. Tym samym podejmowane w powyższym zakresie czynności nie rodzą ani też nie niweczą żadnych praw rzeczowych bądź obligacyjnych do określonego lokalu. Realizacji tych praw można dochodzić wyłącznie na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Instytucja zameldowania nie służy ochronie interesów majątkowych skonfliktowanych stron i dla spraw meldunkowych nie mają zatem też znaczenia kwestie dotyczące podziału majątku wspólnego stron, lecz jedynie okoliczność niezamieszkiwania w przedmiotowym lokalu (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Bk 270/18 – dostępny j.w.). Tym samym, podnoszona przez skarżącego okoliczność nie zakończenia w sposób ostateczny i właściwy sprawy o podział majątku jest irrelewantna (nieistotna) dla rozstrzygnięcia sprawy o wymeldowanie z miejsca pobytu stałego i jako taka nie mogła stanowić przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Wola oczekiwania na rozstrzygniecie sprawy o podział majątku nie mogło też w konsekwencji stanowić o tymczasowym charakterze opuszczenia miejsca pobytu stałego, tym bardziej że trwa ono już od 11 lat.

Wbrew stanowisku skarżącego, w realiach przedmiotowej sprawy, o charakterze opuszczenia przez skarżącego miejsca pobytu stałego, nie świadczy również podniesiona przez skarżącego okoliczność pozostawienia przez niego rzeczy w przedmiotowym lokalu. Z akt sprawy wynika bowiem bezspornie, że skarżący od ponad 11 lat lat fizycznie nie mieszka w miejscu pobytu stałego i nie koncentruje w nim swojej aktywności życiowej, lecz przebywa w nieruchomości B.. Potwierdzają to dowody znajdujące się w aktach sprawy: zeznania świadków, oświadczenia zainteresowanych stron, w tym oświadczenie skarżącego o opuszczeniu lokalu w maju 2008 r., a także adres do korespondencji, jakim posługuje się – również w toku postępowania sądowoadministracyjnego – skarżący.

Mając powyższe na uwadze, Sąd zważył, że w dacie wydania decyzji obu instancji zaszły okoliczności, objęte przepisem art. 35 uel, dające podstawę do wymeldowania skarżącego z miejsca pobytu stałego. Prawidłowo więc stwierdziły organy obu instancji, że w realiach rozpoznawanej sprawy nastąpiło opuszczenie przez skarżącego miejsca stałego pobytu bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się. Opuszczenie miejsca pobytu stałego było zdarzeniem dobrowolnym i świadomym. Wobec tego, wyrażany przez skarżącego sam zewnętrzny zamiar powrotu do miejsca stałego pobytu nie mógł i nie może mieć wpływu na ocenę przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego. Nie ma bowiem w sprawie podstaw do zakwestionowania ani warunku dobrowolności (we wskazanym przez Sąd rozumieniu), ani trwałości opuszczenia miejsca pobytu stałego. Skarżąc nie przebywa w spornym lokalu od bardzo długiego czasu, tj. od 11 lat, a kwestie związane z tytułem do nieruchomości i sprawami związanymi z podziałem majątku nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy o wymeldowanie z miejsca pobytu stałego. W sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw do utrzymywania w rejestrach ewidencji ludności fikcji meldunkowej. Podkreślić należy przy tym, że ewidencja ludności służy do odzwierciedlenia stanu faktycznego i dostarcza wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywateli. Wynika to wprost z art. 28 ust. 4 uel, zgodnie z którym zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Mechanizm wymeldowania polega natomiast na usunięciu z ewidencji informacji o zameldowaniu, jeżeli informacja ta przestaje obrazować wynikający z uprzedniego zgłoszenia stan rzeczy. Do takiej sytuacji w niniejszej sprawie doszło. Decyzja o wymeldowaniu ma charakter czysto ewidencyjny, i w żaden sposób nie rozstrzyga o prawie do lokalu lub nieruchomości. Nie stanowi też przeszkody do ponownego zameldowania się w przedmiotowym lokalu przez skarżącego w sytuacji ponownego spełnienia warunków ustawowych do dokonania w tym miejscu zameldowania na pobyt stały.

Uwzględniając zatem wszystkie wskazane powyżej argumenty, należy stwierdzić, że wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu. Organy zasadnie uznały, że w przypadku skarżącego wystąpiły przesłanki określone w art. 35 uel, uzasadniające wymeldowanie go z dotychczasowego miejsca pobyt stałego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdził, że skarżący opuścił miejsce pobytu stałego oraz nie dopełnił obowiązku wymeldowania się, co uzasadniało ingerencję organu w sprawie wymeldowania skarżącego ze spornego lokalu.

Zamierzonego skutku nie mogły przynieść również zarzuty skarżącego naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania, a związane z okolicznością otrzymania przez skarżącego wezwanie od organu świadczącego pomoc prawną do stawienia się do Urzędu Gminy w D. celem przesłuchania strony po dacie stawiennictwa wskazanej w ww. wezwaniu, jak też z okolicznością powiadomienia skarżącego o przesłuchaniu świadków na 4 dni przed tą czynności, a nie przynajmniej 7 dni przed terminem przeprowadzenia tej czynności. W pierwszej kolejności wskazać należy, że naruszenie przepisów postępowania (poza przepisami stanowiącymi podstawę do wznowienia postępowania) stanowi postawę do uchylenia zaskarżonej decyzji jedynie w sytuacji, gdy mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie taka sytuacja nie wystąpiła, gdyż jak sam podkreślił to skarżący, odnosząc się do kwestii braku możliwości złożenia przez niego wyjaśnień w wyznaczony przez organ świadczący pomoc prawną terminie, przesłuchanie go w sprawie było w jego ocenie konieczne jedynie dla umożliwienia mu zgłoszenia faktu podziału majątku wspólnego i złożenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy w sprawie o podział majątku wspólnego, tymczasem jak wykazano powyżej kwestie dotyczące podziału majątku nie mają znaczenia dla oceny czy w sprawie zaistniały przesłanki do wymeldowania. Jednocześnie podkreślić należy, że skarżący mógł z własnej inicjatywy podjąć kontakt z organem celem przedstawienia swojego stanowiska w sprawie, a także odnieść się do zgromadzonego materiału dowodowego sprawy, w tym zeznań świadków, czego nie uczyni, a w odwołaniu stwierdził wprost, że nie było jego intencją w sprawie wypowiedzenie się co do przesłuchanych świadków, lecz wskazanie nie kwestie związanych z podziałem majątku, które jednak nie mają znaczenia dla oceny przedmiotu sprawy. Co ważne w sprawie skarżący miał też możliwość przedstawiania swojego stanowiska w następstwie skutecznego i prawidłowego zawiadomienia skarżącego przez organ I instancji o wszczęciu postępowania z jednoczesnym pouczeniem o prawie wyrażenia stanowiska w sprawie (pismo z dnia [...] kwietnia 2019 r.) oraz - przed wydaniem decyzji - o treści art. 10 § 1 kpa i prawie zapoznania się aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (pismo z dnia [...] lipca 2019 r.).

W tym stanie rzeczy, uznając że w sprawie wystąpiły ustawowe przesłanki do wymeldowania skarżącego z miejsca pobytu stałego oraz, że zarzuty skrzącego dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie mogły doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł o oddaleniu wniesionej w sprawie skargi.