Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2253/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 170 poz 1051
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 141 poz 18 art. 2 pkt 1, art. 2 pkt 1a
law: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji  oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla  systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędziowie NSA Maria Myślińska Cezary Pryca (spr.) Protokolant Marzena Bal po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 30 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Ke 447/13 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich i płatności uzupełniających oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z 30 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 447/13, oddalił skargę J. S. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie płatności bezpośrednich i uzupełniających na rok 2009.

Sąd pierwszej instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu, że wnioskiem z [...] maja 2009 r. J. S. wniósł o przyznanie płatności na rok 2009. Skarżący zadeklarował do jednolitej płatności obszarowej (JPO) użytkowanie dwóch działek rolnych (głównych): A – położonej na działce ewidencyjnej [...] o pow. [...] ary i B położonej na działce [...] o pow. [...] arów obrębu L. w gminie M. oraz do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) zgłosił powierzchnię [...] ha. Do wniosku został złożony załącznik graficzny, na którym wnioskodawca wyrysował położenie działek rolnych.

Decyzją z [...] marca 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w J. odmówił przyznania J. S. jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni upraw innych roślin na rok 2009.

Decyzją z dnia [...] września 2010 r. organ odwoławczy uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, który po ponownie przeprowadzonym postępowaniu decyzją z dnia [...] października 2010 r. odmówił J. S. przyznania płatności.

Decyzja została utrzymana w mocy przez organ II instancji rozstrzygnięciem z dnia [...] stycznia 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 2 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 850/11 uchylił obie te decyzje.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w J. zwrócił się do Kierownika Biura Kontroli na M. z prośbą o przeprowadzenie kontroli na miejscu powierzchni kwalifikującej się do płatności działki rolnej B położonej na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie Oleśnica.

Decyzją z [...] lipca 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w J. odmówił przyznania żądanych przez wnioskodawcę płatności. Decyzja ta została uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Po uzupełnieniu postępowania dowodowego oraz po złożeniu przez wnioskodawcę oświadczenia, że działka nr [...] jest integralną częścią działki [...] i stanowi wybieg dla kur, natomiast działka nr [...] posiada powierzchnię użytkowaną [...] ha oraz [...] ha jako miejsce składowania maszyn.

Organ I instancji decyzją z [...] stycznia 2013 r. ponownie odmówił przyznania skarżącemu jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej do powierzchni upraw innych roślin na rok 2009.

Organ odwoławczy zaskarżona decyzją z [...] marca 2013 r. przedstawił, iż w odwołaniu skarżący wskazał, że zgodnie z aktem notarialnym posiada gospodarstwo rolne o powierzchni [...] ha, z czego do płatności zgłosił powierzchnię [...] ha. Podnosił również, iż kontrola przeprowadzona w dniu [...] czerwca 2012 r. ustaliła, iż jego gospodarstwo posiada łączną powierzchnię równą [...] ha, co oznacza, iż spełnia warunki do przyznania płatności i stanowi podstawę do wypłaty środków finansowych. Skarżący w złożonym odwołaniu zarzucił naruszenie zaleceń sądu poprzez sporządzenie protokołu z oględzin bez przeprowadzenia kontroli.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy podał, że w wyniku przeprowadzonych oględzin gospodarstwa strony w dniu [...] czerwca 2012 r. dla działki rolnej A zmierzono powierzchnię [...] ha (1,00 ha w tym 0,01 ha jako teren wyłączony - składowisko materiałów budowlanych i maszyn). Inspektorzy terenowi w uwagach zawartych w protokole z oględzin stwierdzili, iż działka rolna A znajduje się na części działki ewidencyjnej [...] o powierzchni 0,05 ha, co zostało potwierdzone dokumentacją fotograficzną (zdjęcia nr [...] [...] oraz [...]). Powyższe potwierdziła również strona w oświadczeniu z dnia [...] listopada 2012 r., wskazując, iż działka [...] stanowi integralną cześć działki [...] i stanowi wybieg dla kur. Jednocześnie skarżący w oświadczeniu z [...] listopada 2012 r. wskazał, że "działka ewidencyjna [...] posiada powierzchnię użytkowaną 0,99 ha +0,01 ha jako miejsce maszyn". Organ odwoławczy nie zgodził się z powyższym twierdzeniem. Całkowita powierzchnia ewidencyjna działki nr [...] wynosi 0,9535 ha i strona na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie kwestionowała jej powierzchni. Ponadto płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przyznawane są do powierzchni użytkowanej rolniczo na obszarze działki ewidencyjnej. Przeprowadzona przez organ odwoławczy analiza dostępnych ortofotomap (z roku [...] i [...]) nie potwierdziła, iż powierzchnia działki ewidencyjnej uległa zmianie. Zatem powierzchnia działki rolnej A nie może przekraczać powierzchni działki nr [...], a powierzchnia zmierzona 0,99 ha wynika z faktu, iż do pomiaru zostało włączone 0,05 ha działki nr [...] ponieważ stanowiła spójny użytkowany obszar z działką [...]. Zatem po uwzględnieniu zastosowanej tolerancji pomiaru [...] ha, powierzchnia stwierdzona na przedmiotowej działce rolnej A wyniosła [...] ha, czyli potwierdziła deklarację wnioskodawcy zawartą we wniosku z dnia [...] maja 2009 r.

Ponadto obszar 0,01 ha stwierdzony w dniu [...] czerwca 2012 r. jako teren wyłączony - składowisko materiałów budowlanych i maszyn (fotografia nr [...]) i potwierdzony przez wnioskodawcę w oświadczeniu z dnia [...] listopada 2012 r. nie został zakwalifikowany do płatności. Jednakże powyższe pozostaje bez wpływu na wykonany pomiar i rozstrzygnięcie, gdyż zgodnie z art. 50 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, w przypadku wniosków o pomoc w ramach systemów pomocy obszarowej, z wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniaków, nasion i tytoniu, jak przewidziano w tytule IV rozdziały 6, 9 i 10c rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, jeśli obszar zatwierdzonej grupy upraw jest większy niż zadeklarowany we wniosku pomocowym, do obliczania pomocy zostanie zastosowany obszar zadeklarowany.

W oparciu o dostępne w systemie ZSZiK ortofotomapy organ I instancji ustalił, iż powierzchnia 0,01 ha w roku 2009 nie stanowiła składowiska maszyn.

Zatem nawet gdyby uznać, iż obszar ten stanowił teren użytkowany w roku 2009, z uwagi na deklarację skarżącego działki rolnej A równej 0,93 ha, organy ARiMR na podstawie wskazanego powyżej przepisu prawa, do płatności mogły uwzględnić powierzchnię nie przekraczającą deklaracji rolnika.

Z kolei odnośnie działki rolnej B zadeklarowanej na powierzchni 0,12 ha, w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, iż powierzchnia zmierzona i kwalifikująca się do przyznania płatności wynosi 0,02 ha (sad). Pozostała część nie stanowiła zwartego gruntu kwalifikującego się do przyznania płatności z uwagi na fakt, iż działka przedzielona jest zabudowaniami i utwardzoną drogą (fotografia nr [...]), do których nie przysługują płatności.

Stwierdzona powierzchnia działki B - 0,02 ha nie spełnia definicji działki rolnej zawartej w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. (działka rolna to działka w rozumieniu art. 2 pkt 1a rozporządzenia nr 796/2004, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha).

W dniu [...] czerwca 2012 r. pracownicy Biura Kontroli na M. Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. oraz pracownik Biura Powiatowego ARiMR w J. przeprowadzili oględziny ww. działek. Podczas oględzin wykonano pomiary powierzchni odbiornikiem GPS, wykonano szkice i sporządzono dokumentację fotograficzną. Wyniki oględzin zostały spisane odręcznie w formie notatki, na której złożyły podpisy uczestniczące w nich osoby oraz skarżący, który nie wnosił żadnych uwag do przeprowadzonej kontroli. W dniu oględzin pracownik Biura Powiatowego ARiMR w J. sporządził protokół z tej czynności, pod którym złożył podpis. Z tym dokumentem strona została zapoznana w dniu [...] listopada 2012 r., następnie skarżący zarzucił, iż przedłożony w dniu [...] listopada 2012 r. dokument różni się od notatki sporządzonej w dniu [...] czerwca 2012 r. i że pracownicy ARiMR bez kontroli w jego gospodarstwie "sami sporządzili protokół z oględzin i dokonali oceny wbrew zaleceniom sądu".

Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem wskazując, że protokół z oględzin przedstawiony stronie w dniu [...] listopada 2012 r. stanowi jedynie rozszerzoną wersję notatki odręcznie sporządzonej w dniu przeprowadzania oględzin, uzupełnioną o cel oględzin, dane wnioskodawcy i przedmiot wizytacji.

Dyrektor ARiMR podkreślił, że organ I instancji wydając rozstrzygnięcie, oparł się na zgromadzonym obszernym materiale dowodowym.

Organ uznał, że powierzchnia działek rolnych użytkowanych przez skarżącego w 2009 r. była mniejsza od powierzchni określonej w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. stanowiącej jedno z podstawowych kryteriów przyznania bezpośredniej płatności obszarowej. Wskazał także, że płatności przysługują do powierzchni gruntów rolnych spełniających warunki do ich przyznania, niezależnie od tego, jaka powierzchnia użytków rolnych widnieje w akcie własności gruntów bądź w ewidencji gruntów i budynków. Skarżącemu natomiast znane są zasady, gdyż złożył podpis pod oświadczeniem, że znane mu są zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej.

J. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K..

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę.

Przystępując do rozpoznawania sprawy Sąd I instancji wskazał, że sprawa dotycząca przyznania płatności skarżącemu na 2009 rok była już przedmiotem rozpoznania Sądu, który wyrokiem z 2 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 850/11 uchylił decyzje organów, odmawiające przyznania płatności uznając, że sprawa nie została przez te organy należycie wyjaśniona oraz wskazując uchybienia jakie wymagają wyeliminowania.

Sąd I instancji rozpoznając obecnie sprawę stwierdza, że nie budzi już wątpliwości wynik przeprowadzonej na miejscu kontroli co do powierzchni gruntów użytkowanych rolniczo przez skarżącego w 2009 r.

Z mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa wynika jednoznacznie, że nie może być uwzględniona powierzchnia 2 arów zajęta pod sad, znajdująca się na działce ewidencyjnej nr [...], gdyż nie posiada ona wymaganej powierzchni minimum [...] arów.

Organ stwierdził, że ponieważ skarżący, jeśli chodzi o działkę rolną A, zadeklarował [...] ary, a faktycznie działka ta, uwzględniając przylegające do działki ewidencyjnej nr [...] grunty rolne, znajdujące się na działce ewidencyjnej nr [...] ma powierzchnię [...] arów (bądź 1 ha, uwzględniając teren obecnie zajęty pod materiały budowlane), stosownie do przywołanych przepisów, do przyznania płatność należy zastosować obszar zadeklarowany. Natomiast zdaniem skarżącego wykładnia przepisów art. 50 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 r. powinna prowadzić do wniosku, że ponieważ łącznie zadeklarował on do płatności obszar o powierzchni [...] ha ([...] ary w działce A oraz 12 arów w działce B), to powinien mieć przyznaną płatność, gdyż łączna powierzchnia użytkowanych przez niego działek wyniosła 1 hektar. Rozstrzygając ten spór należy przywołać stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu wyroku WSA w Poznaniu w sprawie III SA/Po 726/07, zgodnie z którym wskazanie numerów geodezyjnych i powierzchni działek objętych wnioskiem o dopłaty bezpośrednie do gruntów rolnych jest istotną częścią wniosku. Informacje powyższe nie mogą być wskazywane zamiennie, tj. brak numeru faktycznie użytkowanej działki nie może zostać zastąpiony przez podanie większej powierzchni innej działki. Przyjęcie takiej możliwości czynienia odstępstw od wymogów formalnych wniosku uniemożliwiałoby bowiem przeprowadzenie kontroli jego zgodności z danymi ewidencyjnymi (Lex Nr 510372).

Skład orzekający podzielił przedstawione w sprawie powyższe stanowisko. Dlatego też skoro skarżący zadeklarował, jeśli chodzi o działkę rolną A powierzchnię 93 arów i wskazał we wniosku, że jest ona położona w całości na działce ewidencyjnej nr [...], której powierzchnia ewidencyjna wynosi [...] arów, nie jest możliwe ustalenie, że powierzchnia zatwierdzona działki rolnej A wynosi 1 hektar. Z kolei ponieważ na działce ewidencyjnej [...] została zadeklarowana działka rolna B o powierzchni [...] arów (na którą jak to wskazał skarżący w odwołaniu z [...] marca 2010 miały się składać tereny zielone, sad i ogródek), podczas, gdy na działce tej w dwóch miejscach od siebie oddzielonych zabudowaniami i utwardzoną drogą jest sad o pow. 2 arów oraz 5 lub 6 arów gruntu rolnego, także nie można uwzględnić tych powierzchni jako działki rolnej; taka bowiem działka, musi mieć minimum 10 arów powierzchni i stanowić zwarty obszar, na którym prowadzona jest jedna grupa upraw.

Ponieważ skarżący nie spełniał przesłanki określonej w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, nie przysługiwała mu płatność bezpośrednia, a co za tym samym nie mógł również zostać uwzględniony jego wniosek w zakresie przyznania płatności uzupełniającej.

J. S. złożył skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie Sądu I instancji wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w części oddalającej skargę (pkt. 1 wyroku) i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania (art. 185 p.p.s.a.) a w przypadku niepodzielenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów skarżącego w przedmiocie uchybień procesowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchylenie zaskarżonego wyroku w części oddalającej skargę (pkt. 1 wyroku) i rozpoznanie skargi co do istoty (art. 188 p.p.s.a.) oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skargą kasacyjną skarżący:

1) Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

• art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do stanowiska pełnomocnika Skarżącego wyrażonego w piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2013r. w tym do zarzutu naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 kodeksu postępowania administracyjnego polegającego na nie podjęciu wszelkich kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

2) Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucam naruszenie prawa materialnego, tj.:

• art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 50 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 poprze błędną jego wykładnie polegającą na przyjęciu, że obszar wskazany we wniosku na jednej działce jest wiążący przy obliczaniu pomocy obszarowej, jeżeli obszar zatwierdzonej grupy upraw jest większy niż zadeklarowany.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił stanowisko w sprawie oraz przedstawił argumentację wniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt. 1 i pkt. 2 p.p.s.a.

W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.

Przechodząc do oceny zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania stwierdzić należy, że w ocenie NSA nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika, że określa on elementy, które powinny znaleźć się w uzasadnieniu wyroku i w tym zakresie wskazuje, iż chodzi tutaj o zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona, uzasadnienie winno zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. Odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego należy podzielić stanowisko wskazujące, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jako samodzielna podstawa kasacyjna może być skutecznie postawiony tylko w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie prawa i gdy w ramach przedstawiania stanu sprawy Sąd I instancji nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (vide uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15.02.2010 r. II FPS 8/09 ONSAiWSA 2010/3 poz.39, wyrok NSA z 20.08.2009 r. II FSK 568/08 niepublikowany).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie zawiera uchybień, o których wyżej jest mowa. Należy podkreślić, że w motywach wyroku Sąd I instancji przedstawił opis tego co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej, przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

W związku z powyższym podkreślić należy, że wobec uznania, iż zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania jest niezasadny, ocena zarzutów dotyczących prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutu skargi kasacyjnej zgłoszonego w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wskazać należy, że płatności obszarowe przyznawane są wyłącznie do upraw prowadzonych na działkach rolnych i tylko te grunty poddawane są identyfikacji dla celów płatności i kontroli - art. 7 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z 26.01.2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W tym miejscu przypomnieć jedynie należy, że w orzecznictwie wielokrotnie zwracano uwagę na to, że producent rolny we wniosku o przyznanie płatności zobowiązany jest podać oznaczenie i powierzchnię działek rolnych użytkowanych rolniczo, jak i oznaczenie oraz powierzchnię działek ewidencyjnych, na których są zlokalizowane działki rolne (vide wyrok NSA z 14.10.2010 r. II GSK 875/09, wyrok NSA z 20.12.2011 r. II GSK 1319/10 niepublikowane).

W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną skoro łączna powierzchnia działek użytkowanych rolniczo przez kasatora wyniosła 1 hektar to tym samym skarżący spełniał ustawowe przesłanki warunkujące przyznanie płatności obszarowej. Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną Sąd I instancji nie powinien uwzględniać powierzchni poszczególnych działek rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, a winien uwzględnić, że obszar zadeklarowany do płatności spełnia ustawowe wymogi w zakresie powierzchni warunkującej przyznanie płatności.

W tym miejscu przypomnieć więc należy, że przesłanki przyznania albo odmowy przyznania płatności wyznaczają przepisy prawa materialnego. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, jednolita płatność obszarowa przysługuje rolnikowi do będącej w jego posiadaniu w dniu [...] maja roku, w którym został złożony wniosek, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 143b ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1782/2003, jeżeli spełnia warunki szczegółowo określone w punktach od 1 do 3 tego przepisu prawa. Stosownie natomiast do treści art. 7 ust. 2 ustawy rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki w zakresie przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw położonych na działkach rolnych objętych wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej. Zawarte w przywołanym przepisie prawa odniesienie do powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego wprost zostało powiązane z pojęcia działek rolnych, o których mowa w art. 143b ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1782/2003. Zasadnie więc Sąd I instancji wskazał, że mówiąc o powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego należy mieć na uwadze działki rolne (nie ewidencyjne) przy uwzględnieniu treści art. 2 pkt. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, według którego działka rolna to działka w rozumieniu art. 2 pkt 1a rozporządzenia nr 796/2004. Oznacza to, że w stanie prawnym obowiązującym przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy, działka rolna to zwarty obszar gruntu o powierzchni niemniejszej niż 0,1 hektara, na którym jeden rolnik prowadzi jedną grupę upraw; jednak w przypadku gdy w kontekście w/w rozporządzenia wymagane jest oddzielne zgłoszenie użytkowania pewnego obszaru w ramach gruntów objętych grupą upraw, działka rolna jest ograniczona na podstawie tego konkretnego użytkowania. Jednocześnie zauważyć należy, że trafnie Sąd I instancji odwołując się do treści art. 50 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 wskazuje, iż do przyznania płatności należy uwzględniać zadeklarowany przez rolnika obszar znajdujący się na działkach rolnych.

Zadeklarowane powierzchnie na działkach rolnych wskazanych we wniosku o płatność, nie spełniają warunków w zakresie łącznej normy obszarowej określonej w załączniku nr XX rozporządzenia nr 1973/2004, bowiem zadeklarowana działka rolna oznaczona literą B nie spełnia ustawowych wymogów określonych w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z art. 2 pkt 1 ustawy. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że skoro z akt sprawy wynika, iż powierzchnia gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 143b ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1782/2003 nie spełnia wymagań ustawowych w zakresie powierzchni to, jak trafnie wskazał Sąd I instancji, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o przyznanie płatności.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.