Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 451/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 3 pkt
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń Sędziowie WSA Grzegorz Panek /spr./ WSA Kazimierz Włoch Protokolant ref.st. Joanna Migacz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 września 2011r. spraw ze skarg "A" Spółka z o.o. w M. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], nr [...], nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004, 2005 i 2006 rok oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w tym podatku za 2004, 2005 i 2006 rok 1) uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje Prezydenta Miasta M. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], nr [...], nr [...], 2) określa, że decyzje wymienione w pkt 1) nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz "A" Spółka z o.o. w M. kwotę 2010 (słownie: dwa tysiące dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonymi decyzjami Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzje Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], [...], [...] określające wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004, 2005 i 2006 oraz odmawiające stwierdzenia nadpłaty w tym podatku za 2004, 2005 i 2006 rok w kwotach odpowiednio: 22.333,10 zł., 22.333,20 zł i 22.333 zł.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1 i art. 72 § 1 pkt 1, art. 75 § 2 pkt 1 lit. b, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 2 ust 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm. - określanej dalej jako u.p.o.l.).

Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynikało, że wnioskiem z dnia 23 grudnia 2009 roku spółka z o.o. "A" wniosła o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004-2006 w wysokości 66.999,25 zł. Do wniosku dołączono korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2004, 2005 i 2006 r. W uzasadnieniu podniesiono, że nadpłata powstała z tytuły opodatkowania budowli dróg wewnętrznych oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, które w tych latach, zgodnie z art. 2 ust 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie podlegały podatkowi od nieruchomości.

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku, od nieruchomości za lata 2004, 2005 i 2006 w kwocie 66.999,25 zł.

Decyzja ta z przyczyn proceduralnych została uchylona a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania Prezydent Miasta kolejnymi decyzjami z dnia [...] grudnia 2010 roku nr [...], [...] i [...] określił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004, 2005 i 2006 oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w tym podatku za te lata. Organ I instancji stanął na stanowisku, iż brak oznaczenia gruntu symbolem "dr" w ewidencji gruntów oznacza, że nie mamy do czynienia z gruntem zajętym pod pasy drogowe, a w konsekwencji z pasem drogowym. Dlatego budowle dróg wewnętrznych, parkingi oraz place manewrowe przeznaczone do ruchu pojazdów spółki jako znajdujące się na gruncie przemysłowym nie podlegają zwolnieniu z podatku od nieruchomości.

Od powyższych decyzji spółka "A" złożyła identycznie brzmiące odwołania, w których zarzuciła: naruszenie art. 2 ust 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w latach 2004-2006 w związku z art. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 8 ust 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a także art. 72 § 1 pkt 1 i art. 75 § 1 i § 2 pkt 1 lit. b, art. 120 Ordynacji podatkowej. Obszerne uzasadnienie odwołania zmierzało do wykazania, iż dla kwestii podatkowych zasadnicze znaczenie będą miały nie jak przyjął organ zapisy w ewidencji gruntów lecz rzeczywiste jego wykorzystanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło powyższych argumentów, przyznając prymat zapisom w ewidencji budynków gruntów wskazując jednocześnie, iż zmiana tych zapisów może ewentualnie nastąpić w odpowiednim postępowaniu wszczętym na wniosek spółki.

Jak wskazano wypis z rejestru gruntów Starosty Powiatu z dnia 29 kwietnia 2010 r. wskazuje, iż w jednostce rejestrowej G 114 obręb 4 M. jednostka ewidencyjna M. działka nr 70/1 położona przy ul. W. zapisana jest na podmiot ewidencyjny "A" Sp. z. o. o. ul. W.12, M. oznaczona jako użytek "Ba" tereny przemysłowe o powierzchni 3.2791 ha. Wynikało z niego, iż Spółka prowadząca działalność gospodarczą w zakresie produkcyjnym, handlowym i usługowym, posiada na terenie swojej bazy w M. wewnętrzne drogi wraz z placami postojowymi i chodnikami, przy czym grunt, na którym znajdują się budowle dróg nie został wyodrębniony geodezyjnie i nie został oznaczony w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr". W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie jest istotne rzeczywiste przeznaczenie gruntu lecz jego sklasyfikowanie i stosowne oznaczenie w ewidencji gruntów i budynków.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem organów "A" Sp. z o.o. złożyła do tutejszego Sądu identycznie brzmiące skargi. W obszernym uzasadnieniu skarg wskazano, że wbrew twierdzeniom organu w ewidencji gruntów i budynków nie ma symbolu właściwego dla gruntów stanowiących pasy drogowe, o których mowa była w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w latach 2004, 2005, 2006. W ewidencji gruntów funkcjonowała tylko oznaczenie użytku gruntowego "droga" (podczas gdy ustawa mówiła jedynie o "pasach drogowych") a oznaczenie to nie obejmowało wszystkich pasów drogowych w rozumieniu ustawy. Na poparcie swojego stanowiska Spółka przytoczyła szereg orzeczeń sądów administracyjnych, które w jej ocenie przemawiały na jej korzyść.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ niezmiennie wskazał, iż na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatku i opłatach lokalnych wyłączone od opodatkowania podatkiem od nieruchomości są pasy drogowe wydzielone liniami granicznymi gruntów, wraz z budowlami drogowymi oraz obiektami budowlanymi, pod warunkiem wyodrębnienia geodezyjnego i oznaczenia w ewidencji gruntów i budynków jako użytek gruntowy z symbolem "dr".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje.

Skargi są zasadne.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności, a więc zgodności działań administracji z obowiązującym prawem.

W sytuacji, gdy sąd administracyjny stwierdzi, iż wydana decyzja narusza prawo, to zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) uchyla decyzję w części lub całości. Uchylenie decyzji następuje w przypadku gdy doszło do naruszenia prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy drogi wewnętrzne, parkingi, place manewrowe położone na nieruchomości skarżącej Spółki w latach podatkowych 2004, 2005 i 2006 nie mogły być objęte wyłączeniem z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. z tego względu, że grunty, na których obiekty te były zlokalizowane nie zostały oznaczone w ewidencji gruntów, właściwym dla gruntów pod drogami symbolem "dr".

Organy podatkowe przyjęły, że nie są uprawnione do określania przy wymiarze podatku od nieruchomości innej jego podstawy, niż dane wykazane w ewidencji gruntów i budynków. W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że należące do Spółki grunty są sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako Ba (tereny przemysłowe). Skoro z ewidencji nie wynika, aby na spornej działce znajdowały się grunty oznaczone symbolem "dr", to wbrew twierdzeniom Spółki nie są na niej zlokalizowane obiekty, podlegające wyłączeniu od opodatkowania, a skoro tak, to grunty te nie korzystały ze zwolnienia określonego w przepisie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l.

Strona skarżąca konsekwentnie natomiast prezentowała stanowisko, że dane z ewidencji gruntów i budynków nie mogą przesądzać o istnieniu gruntu zajętego na drogę, gdyż nie wszystkie tego rodzaju grunty wymagają oznaczenia symbolem "dr".

Przede wszystkim należy wskazać, że opodatkowanie pasów drogowych i budowli drogowych zaczęło stwarzać problemy od dnia 1 stycznia 2004 r., a to z powodu nowelizacji art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Na mocy tego przepisu wyłączono z opodatkowania podatkiem od nieruchomości pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Do końca 2003 r. nie było wątpliwości co do tego, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegały budowle jedynie dróg publicznych oraz zajęte pod nie grunty.

Art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w okresie od 9 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. objął wyłączeniem od podatku od nieruchomości trzy kategorie przedmiotów opodatkowania:

1. pasy drogowe,

2. drogi,

3. obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu.

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji legalnej żadnej z w/w kategorii, zatem należy udzielić odpowiedzi na pytanie, czy ustawodawcy chodziło o potoczne znaczenie tych wyrażeń, czy też zawarte w języku tekstów prawnych.

W rozstrzygnięciu tej kwestii pomocny będzie pogląd zawarty w wyroku NSA z dnia 20 października 2005 r., FSK 2198/04 (publik. ONSAiWSA 2006, Nr 5, poz. 149), gdyż Sąd dokonując wykładni tych samych pojęć odwołał się do ich rozumienia na gruncie ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Stanowisko to uznać należy za ugruntowane, wynika bowiem także z innych orzeczeń NSA, w tym m.in. z wyroku NSA z dnia 17 kwietnia 2003 r., SA/Gd 1058/02 (ONSA 2004, Nr 2, poz. 65).

Znaczenia pojęć użytych w akcie prawnym bez ich zdefiniowania poprzez definicję legalną należy szukać - w ramach wykładni językowej - przede wszystkim w języku prawnym. Potoczne znaczenie pojęcia drogi nie daje bowiem jednoznacznych rezultatów i nie odpowiada siatce pojęć, przyjętej w ustawie. Pojęcie drogi i pasa drogowego zostało zdefiniowane w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W art. 4 pkt 1 tej ustawy pas drogowy zdefiniowano jako wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym zlokalizowane są droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Drogę zdefiniowano jako budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Z porównania tych regulacji z regulacjami zawartymi w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że nie można utożsamiać pojęć "droga", "pas drogowy" oraz grunt.

Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są grunty, budynki lub ich części oraz budowle i ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 ustawy). Zwolnieniu z opodatkowania podlegały w latach podatkowych 2004-2006 m.in. pasy drogowe. Organy uznały, że w/w zwolnienie obejmowało tylko te grunty zajęte na pasy drogowe, które w ewidencji gruntów oznaczone zostały symbolem "dr". Zdaniem Sądu wykładnia językowa art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., prowadzi do wniosku, że przepis ten swym zakresem obejmuje pasy drogowe wszelkich dróg oraz wszelkiego rodzaju drogi, także drogi wewnętrzne i grunty zajęte na te drogi. Czy zatem nieoznaczenie gruntu zajętego na pas drogi wewnętrznej symbolem "dr" w ewidencji gruntów i budynków przesądza o niemożności zastosowania w/w przepisu, czy też w takiej sytuacji, należy przyjąć za podstawę rozstrzygnięcia stan faktyczny, a więc stwierdzić, czy grunt stanowił pas drogowy, na którym posadowiona była budowla - droga.

W tej materii należało podzielić pogląd skarżącej Spółki, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków nie mogą przesądzać o możliwości skorzystania z dobrodziejstwa art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Jak wynika bowiem z treści § 68 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków grunty zabudowane i zurbanizowane dzielą się m.in. na tereny komunikacyjne, w tym drogi, oznaczone symbolem - "dr". Nie ma w nim wymienionego pojęcia "pas drogowy", a więc pojęcia występującego w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Rację ma Kolegium, że z ugruntowanego orzecznictwa sądowo - administracyjnego wynika, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków wiążą organ podatkowy, jednakże, aby dane te były wiążące winny klasyfikować kategorię gruntów zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych. Nie jest bowiem klasyfikacją gruntu symbol "dr" (droga), gdyż droga na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z ustawą o drogach publicznych oznacza budowlę, a nie grunt. Ustawodawca w art. 2 ust. 3 pkt 4 w/w ustawy w brzmieniu obowiązującym w latach 2004 - 2006 wyraźnie wskazał na różne kategorie przedmiotów opodatkowania - pas drogowy i drogę. W ewidencji gruntów i budynków nie ma symbolu właściwego dla gruntów stanowiących pasy drogowe i dlatego art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego w tym zakresie nie może znaleźć zastosowania. Stąd też przedmiotem ustaleń powinno być istnienie na gruncie budowli drogi, gdyż jedynie w tym przypadku można mówić o gruncie jako o pasie drogowym. Ewidencja gruntów i budynków, jak wskazuje już jej nazwa, nie jest również dokumentem obejmującym budowle, w tym drogi. Są tam zawarte dane dotyczące gruntów i budynków, a nie budowli. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są zatem niewystarczające do ustalenia, czy na danym terenie znajduje się budowla, np. droga (R. Dowgier, L. Etel, glosa do wyroku WSA w Olsztynie z dnia 18 stycznia 2007 r., sygn. akt I SA/Ol 582/06, Finanse Komunalne 2007/3/49, Lex numer publikacji 58263).

Zasadność tego stanowiska wynika także z regulacji zawartych w załączniku numer 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z pkt 3 ppkt 7 lit. a w/w rozporządzenia do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Jednakże w dalszej części tego przepisu stwierdza się, że grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia. Grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego (podobnie wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 17 stycznia 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 1440/07 oraz wyrok NSA z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 483/07). Stanowisko takie zaprezentowane zostało także w wyrokach WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 361/10 i III SA/Wa 226/10 oraz w wyroku NSA z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt II FSK 784/08.

W ostatnim z w/w wyroków, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził m.in., że nie wszystkie grunty pod drogami są w ewidencji klasyfikowane jako "dr". Jak zaakcentował NSA "(...) treść art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. oraz § 68 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków i poz. 3 pkt 7 lit. a) in fine załącznika Nr 6 do tego rozporządzenia nie daje podstaw do przyjęcia za wiążące danych z ewidencji gruntów i budynków w zakresie opodatkowania przedmiotowych nieruchomości".

Konkludując należy stwierdzić, że organ podatkowy uzależniając zastosowanie zwolnienia wynikającego z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. od oznaczenia gruntu zajętego pod drogę w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr" naruszył w/w przepis w zw. z art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, a to z tej przyczyny, że ewidencja gruntów i budynków nie przewiduje kategorii gruntu pod nazwą "pas drogowy", a symbol "dr" - droga, na gruncie prawa podatkowego oznacza budowlę, a nie grunt. Dla celów wymiaru podatku od nieruchomości, zwłaszcza w sytuacji, gdy ewidencja pewnej kategorii gruntów nie uwzględnia, zapisy w niej zawarte mają charakter drugorzędny, a przesłanką wymiaru podatku od nieruchomości jest wystąpienie zdarzenia, z którym ustawa wiąże skutek w postaci powstania obowiązku podatkowego. Przyjęcie wykładni w/w przepisu, która uzależniałaby opodatkowanie lub zwolnienie z opodatkowania pasów drogowych/ gruntów, na których posadowione są drogi (budowle) od danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków oznaczałoby przyjęcie, że obowiązek podatkowy nie wynika z faktów/zdarzeń, z którymi ustawa wiąże powstanie takiego obowiązku, ale z okolicznościami nie związanych z tymi faktami. Z tego też powodu Sąd podziela poglądy zawarte w wyrokach wskazanych powyżej, jakkolwiek znane mu są poglądy przeciwne, uzależniające opodatkowanie lub zwolnienie z opodatkowania pasów drogowych/gruntów od danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Na marginesie należałoby wskazać, że pogląd zawarty w niniejszym orzeczeniu wydaje się przeważać w linii orzeczniczej, co wynika z zacytowanych wcześniej wyroków. Tożsamy pogląd wynika ponadto z wyroku NSA z dnia 3 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1105/09.

Decydujące znaczenie - przy rozstrzyganiu o uprawnieniu wynikającym z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. - będzie miało ustalenie, czy na nieruchomości skarżącej Spółki znajdują się drogi. Od tego bowiem ustalenia, uzależnione jest istnienie pasów drogowych, gdyż drogi będące budowlami posadowionymi na gruncie, de facto wyznaczają, a właściwie przesądzają, że istnieją "pasy drogowe", a w konsekwencji, o prawie do zwolnienia wynikającego z w/w przepisu. Ujmując rzecz inaczej, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ stwierdzi, że na nieruchomości położona jest droga, to - bez względu na to, czy grunt pod tę drogą oznaczony jest w ewidencji gruntów symbolem "dr" czy też nie jest oznaczony takim symbolem - grunt, na którym ta droga jest posadowiona oraz grunt, na którym posadowione są obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu stanowi pas drogowy w rozumieniu art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., a to oznacza, że korzysta w stanie prawnym obowiązującym w latach 2004 -2006 ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Organy ponownie rozpoznając sprawę powinny uwzględnić wyżej przywołane poglądy prawne i zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa ustalić, czy drogi wewnętrzne na spornym terenie faktycznie istnieją. Można bowiem opodatkować, czy wyłączyć z opodatkowania jedynie budowle istniejące w rzeczywistości. Organ powinien rozstrzygnąć, czy w przypadku wyłączenia od opodatkowania dróg wewnętrznych, zakres wyłączenia obejmuje także obiekty związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. W niniejszej sprawie organy koncentrując się na zapisach ewidencji gruntów i budynków w ogóle nie zbadały tych okoliczności. Należy przy tym podkreślić, iż co do zasady zarówno parking jak i plac manewrowy mogą stanowić obiekt budowlany związany z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu w rozumieniu art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Jednak to od okoliczności faktycznych danej sprawy będzie zależało, czy w istocie będzie można zastosować zwolnienie, o którym mowa w tym przepisie. Aby tak się stało należy stwierdzić, że istnieje droga (publiczna lub wewnętrzna), z którą funkcjonalnie połączony byłby obiekt budowlany (plac manewrowy, parking lub inny) związany z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu na tej drodze. W swoich rozważaniach organy winny wziąć także pod uwagę , iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie podlega wydzielony liniami granicznymi grunt, na którym jest zlokalizowana budowla w postaci jezdni z poboczami, pasami awaryjnego postoju lub pasami przeznaczonymi do ruchu pieszych, zatokami autobusowymi lub postojowymi i z pasem dzielącym jezdnie, wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c, a także art. 152 p.p.s.a. Działając zaś na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł o wyeliminowaniu z obrotu prawnego także decyzji wydanych w I instancji, poprzedzających zaskarżone decyzje, gdyż było to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, której dotyczyły skargi.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.