Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 754/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 października 2011 r. sprawy ze skargi Ż. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na rok 2005 oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w tym podatku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją z dnia [...] o Nr [...] wydaną po rozpatrzeniu sprawy z odwołania Ż. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: Spółka) od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] Nr [...] , w przedmiocie określenia podatku od nieruchomości na 2005 r. i odmowy stwierdzenia nadpłaty za 2005 r. – orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu podatkowego pierwszej instancji.

W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium wskazało, że Spółka w korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości na 2005 rok z dnia 19 maja 2005 r. wykazała podatek od nieruchomości w wysokości [...] zł, w tym [...] zł za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, [...] zł za budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i [...] zł za budowle.

Następnie, w dniu 14 kwietnia 2010 r., Spółka wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2005-2010, przedkładając korektę deklaracji za 2005 r., w której zadeklarowała podatek w niższej niż uprzednio wysokości, tj. [...] zł, wyłączając z opodatkowania część gruntów o powierzchni 27.749 m2 i budowli o wartości [...] zł jako zwolnionych od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.; dalej: u.p.o.l.).

Organ podatkowy pierwszej instancji, decyzją z dnia [...], określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 r. w kwocie [...] zł i odmówił stwierdzenia nadpłaty podatku od nieruchomości za 2005 r.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało uchylone w całości decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy pierwszej instancji. Kolegium zarzuciło bowiem, że mając wątpliwości co do zasadności wniosku Spółki o stwierdzenie nadpłaty, organ podatkowy pierwszej instancji nie wszczął z urzędu, poprzez wydanie postanowienia, postępowania podatkowego dotyczącego tego zobowiązania - zgodnie z art. 165 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: O.p.).Kolegium stwierdziło także, że organ podatkowy pierwszej instancji, rozstrzygając sprawę, wbrew nakazowi wypływającemu z art. 187 § 1 O.p., skoncentrował się wyłącznie na wykładni przepisów. Organ ten nie zgromadził innych dowodów, poza deklaracją podatkową, jej korektą i wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, danymi z ewidencji gruntów i budynków oraz wykazem budowli zwolnionych z podatku. W szczególności organ nie wystąpił ze stosownym zapytaniem do Z. S.A. (dalej: Z.), ani nie zażądał dodatkowych dokumentów od Spółki.

Niezależnie od wskazanych uchybień, Kolegium przedstawiło swoje stanowisko odnośnie zastosowania przepisu art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., konkludując, że organ podatkowy pierwszej instancji nieprawidłowo uznał, że jednym z elementów definicji infrastruktury portowej jest posiadanie obiektów (urządzeń i instalacji) przez podmiot zarządzający portem, podczas gdy art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich (Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 967 ze zm.) nie wymaga posiadania tych przedmiotów przez podmiot zarządzający portem, lecz przeznaczenie ich przez ten podmiot do wykonywania zadań określonych w ustawie o portach i przystaniach morskich. W konsekwencji Kolegium za konieczne uznało zbadanie przez organ podatkowy pierwszej instancji, czy taka sytuacja miała miejsce w odniesieniu do obiektów (urządzeń i instalacji) posiadanych przez Spółkę.

Wykonując zalecenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., postanowieniem z dnia [...], organ podatkowy pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 r., w toku którego ustalił, że Spółka w badanym okresie:

1) posiadała prawo wieczystego użytkowania 7 nieruchomości o łącznej powierzchni 35.554 m2 (w tym: 2 działek w obrębie ew. Ś., położonych w S. przy ul. [...]; 2 działek w obrębie ew. [...], położonych w S. przy ul. [...]; 1 działki w obrębie ew. [...], położonej w S.; 2 działek w obrębie ew. [...], położonych w S., [...]);

2) była właścicielem budynków związanych z działalnością gospodarczą o powierzchni użytkowej 4.595 m2;

3) była właścicielem budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości [...] zł.

Nadto, pismem z dnia 7 lutego 2011 r., organ zwrócił się do Z. o udzielenie informacji pozwalającej ustalić, czy obiekty będące w posiadaniu Spółki należą do infrastruktury portowej w myśl ustawy o portach i przystaniach morskich. Następnie, w oparciu o wniosek dowodowy Spółki, pismem z dnia 8 marca 2011 r., organ wystąpił do Z. z zapytaniem, czy Z., jako podmiot zarządzający portem, w latach 2005-2011 pobierał opłaty tonażowe z tytułu korzystania przez statki morskie z obiektów, urządzeń i instalacji będących własnością Spółki, znajdujących się na należącym do niej terenie.

Odpowiadając na powyższe, w piśmie z dnia 16 marca 2011 r., Z. wskazał, że tereny i obiekty będące własnością Spółki nie są we władaniu Z., a zatem nie były naliczane opłaty przystaniowe dla statków zawijających do tych miejsc. Wyjaśnił, że Z., jako podmiot zarządzający portem morskim, nie był w latach 2005-2010 oraz obecnie nie jest w posiadaniu obiektów, urządzeń i instalacji oraz zajętych pod nimi gruntów będących własnością Spółki. Ponadto wskazał, że obiekty, urządzenia i instalacje oraz zajęte pod nie grunty będące własnością Spółki w latach 2005-2011 nie były związane z funkcjonowaniem portu oraz nie były wykorzystywane przez Z. do świadczenia usług związanych z korzystaniem infrastruktury portowej.

W tym stanie sprawy organ podatkowy pierwszej instancji, przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] ponownie określił Spółce zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za 2005 r. w kwocie [...] zł i odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2005 r.

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie, organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że Spółka, jako właściciel budynków i budowli oraz użytkownik wieczysty zajętych pod nie gruntów, jest podatnikiem podatku od nieruchomości na podstawie art. 3 ust. 1 u.p.o.l., zaś budowle o wartości [...] zł oraz grunty o powierzchni 27.749 m2

- wykazane przez Spółkę jako budowle infrastruktury portowej oraz budowle infrastruktury zapewniające dostęp do portów i przystani morskich, jak również zajęte pod nie grunty - nie podlegają zwolnieniu od opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

Organ zaznaczył przy tym, że w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, ani też w aktach wykonawczych do tej ustawy nie zawarto legalnej definicji pojęć "infrastruktura portowa" oraz "infrastruktura zapewniająca dostęp do portów i przystani morskich". Wyjaśnił, że skoro pojęć tych nie można wyjaśnić przez wykładnię językową, to należało posłużyć się definicjami legalnymi zawartymi w art. 2 pkt 4-6 ustawy o portach i przystaniach morskich. Posiłkując się tymi przepisami, organ przyjął, że dla uznania, że dany obiekt należy do infrastruktury portowej wymagane jest, aby znajdował się w granicach portu; był ogólnodostępny; był związany z funkcjonowaniem portu, a nade wszystko, był przeznaczony przez podmiot zarządzający portem do wykonywania zadań określonych w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich, czyli świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. W tym ostatnim przypadku, nie jest wymagane posiadanie tych obiektów przez podmiot zarządzający portem, lecz przeznaczenie ich do wykonywania zadań określonych w ustawie o portach i przystaniach morskich przez podmiot zarządzający portem.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że obiekty, urządzenia i instalacje położone w granicach portu morskiego, będące własnością Spółki, nie były w posiadaniu podmiotu zarządzającego portem, nie były związane z funkcjonowaniem portu oraz nie były przez ten podmiot wykorzystywane do świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Powyższe ustalenia potwierdza zaś jednoznacznie pismo Z. z dnia 16 marca 2001 r. Organ nadmienił, że Spółka nie wykonywała również w ramach zarządzania portem zadań w postaci świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej w rozumieniu art. 2 pkt 4 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich. Wskazał także, że w świetle regulacji zawartej m.in. w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie określenia obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury zapewniającej dostęp do portu o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej (Dz.U. z 2003 r. Nr 4, poz. 41), za wchodzące w skład infrastruktury zapewniającej dostęp do portów lub przystani morskich (art. 2 pkt 5) nie mogą zostać uznane obiekty, urządzenia i instalacje znajdujące się na nieruchomościach przy ul. [...].

Przywołując treść art. 21 § 3 i art. 75 § 4 O.p., organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że w przedmiotowym postępowaniu w sprawie stwierdzenia nadpłaty skorygowana deklaracja budzi zastrzeżenia, wobec czego należało określić wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie [...] zł i odmówić stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2005 r. Organ zaznaczył także, że w sprawie nie znajduje zastosowania żadna z przesłanek wymienionych w art. 72 i art. 73 O.p.

Nie zgadzając się z decyzją organu podatkowego pierwszej instancji, Spółka wniosła odwołanie, w którym podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania podatkowego, w tym: art.art. 121, 122, 123, 179, 187, 188, 210 § 4 O.p., oraz prawa materialnego, w tym art. 7 ust. 1 pkt 2 i 2a u.p.o.l. i art. 217 Konstytucji RP.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie znalazło podstaw do uchylenia decyzji organu podatkowego pierwszej instancji z dnia [...].

Uzasadniając swoją decyzję, organ odwoławczy wskazał na wstępie, że przedmiotem sporu w sprawie jest ustalenie, czy samo posiadanie obiektów wskazanych w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. uprawnia do zwolnienia od podatku od nieruchomości. Dalej, przywołując art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., organ odwoławczy stwierdził, że wobec faktu, iż przepis ten nie podaje treści i znaczenia pojęcia "infrastruktury portowej", należy uwzględnić przepisy ustawy o portach i przystaniach morskich. Przepis art. 2 pkt 4 u.p.p.m. stanowi, że przez infrastrukturę portową rozumie się znajdujące się w granicach portu lub przystani morskiej akweny portowe oraz ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje, związane z funkcjonowaniem portu, przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich. Na podstawie przywołanego art. 7 ust. 1 pkt 5, przedmiot działalności przedsiębiorstwa podmiotu zarządzającego obejmuje świadczenie usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Przez podmiot zarządzający rozumie się podmiot powołany do zarządzania portem lub przystanią morską (art. 2 pkt 6). W rozpoznawanej sprawie podmiotem zarządzającym jest Z. S.A. (art. 13 ust. 3). Z kolei, stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich, przez infrastrukturę zapewniająca dostęp do portów lub przystani morskich rozumie się prowadzące do portu lub przystani morskiej oraz położone w granicach portu lub przystani morskiej tory wodne, wraz ze związanymi z ich funkcjonowaniem obiektami, urządzeniami i instalacjami.

Organ odwoławczy uznał, że ze stanu faktycznego sprawy nie wynika, aby w 2005 r. Spółka była podmiotem, który na podstawie określonego tytułu prawnego, wykonywał w ramach zarządzania portem zadania w postaci świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej w rozumieniu art. 2 pkt 4 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 5, które to przepisy współtworzą ulgę podatkową wraz z podstawowym w tym zakresie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Potwierdzeniem powyższego jest pismo Z. z dnia 16 marca 2011 r. Ponadto materiał dowodowy zebrany w sprawie nie daje podstaw do stwierdzenia, że usługi na nabrzeżu będącym własnością Spółki wykonywane były przez podmiot zarządzający portem, tj. Z. Usługi te świadczone były bowiem na podstawie umowy z "A" Sp. z o.o. z siedzibą w S. oraz "H" Sp. z o.o. z siedzibą w S., które to spółki prowadzą działalność na własny rachunek i we własnym imieniu. Spółki te wykonują zadania związane z korzystaniem z infrastruktury portowej, nie są jednak podmiotem zarządzającym portem. Dlatego też korzystanie przez nie z infrastruktury portowej nie może być traktowane jako świadczenie usług przez podmiot zarządzający portem.

Konkludując, organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowe budowle i grunty należące do Spółki nie podlegają zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., a wniosek Spółki o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2005 r. jest niezasadny.

Organ odwoławczy za nieuzasadnione uznał także zarzuty Spółki dotyczące naruszenia przepisów postępowania podatkowego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 121, art. 122 i art. 123 O.p., przez odmowę udostępnienia podatnikowi części zgromadzonego materiału dowodowego, Kolegium wskazało, że organ podatkowy pierwszej instancji umożliwił stronie zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym (dowód: adnotacja z dnia 13 kwietnia 2011 r. sporządzona przez Prezesa Spółki). Z kolei, odmowa wydania kserokopii decyzji Kolegium z dnia [...] oraz wykazu zwolnionych budowli sporządzonych przez Z. dotyczyła sprawy innego podatnika i, jak słusznie zauważył organ podatkowy pierwszej instancji, dokumenty te objęte są tajemnicą skarbową, która stanowi informację niejawną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 182, poz. 1228). Organ odwoławczy zauważył przy tym, że na podstawie art. 179 § 1 O.p. do dokumentów zawierających informacje objęte tajemnicą skarbową nie ma zastosowania określone w art. 178 O.p. prawo wglądu strony do akt sprawy, a zarzut Spółki dotyczący niewydania postanowienia w trybie art. 179 O.p. jest bezzasadny, gdyż w przepisie tym jest mowa o dokumentach wyłączonych z akt sprawy, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Kolegium podkreśliło także, że po uzupełnieniu akt sprawy o dowody wskazane w decyzji z dnia [...], organ podatkowy pierwszej instancji zebrał materiał dowodowy niezbędny do rozpatrzenia sprawy.

Kolegium nie podzieliło stanowiska Spółki w kwestii naruszenia przepisów art. 187 i art. 210 § 4 O.p., stwierdzając, że zaskarżona decyzja zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne, wskazuje fakty, które organ podatkowy pierwszej instancji uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę. W tym kontekście nie można stawiać zarzutu, że organ ten nie wziął pod uwagę umów ze spółkami "H" i "A", gdyż na gruncie ustawy o portach i przystaniach morskich, świadczone usługi wynikające z zawartych umów nie są usługami świadczonymi przez podmiot zarządzający portem.

Za chybiony Kolegium uznało również zarzut Spółki dotyczący naruszenia przepisu art. 188 O.p., przez brak zrealizowania wniosku dowodowego podatnika z dnia 24 lutego 2011 r. w sprawie zwrócenia się do Z. z zapytaniem o pobierane w latach 2005-2011 opłaty tonażowe z tytułu korzystania przez statki morskiej z obiektów, urządzeń i instalacji będących własnością Spółki i znajdujących się na należącym do niej terenie. Pismem z dnia 8 marca 2011 r. organ podatkowy pierwszej instancji zwrócił się bowiem do Z. z pytaniem, będącym powieleniem treści wniosku dowodowego Spółki. Wcześniej, realizując zalecenia Kolegium zawarte w decyzji z dnia [...], organ podatkowy pierwszej instancji wystosował do Z. pismo z dnia 7 lutego 2011 r. Odpowiedź na zadane pytania organ uzyskał w piśmie z dnia 16 marca 2011 r.

Kolegium jako niezasadny oceniło także zarzut naruszenia przepisu art. 217 Konstytucji RP, wyrażającego zasadę nullum tributum sine lege. Zaznaczyło przy tym, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie określenia obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury zapewniającej dostęp do portów o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej wydane zostało na podstawie i w granicach ustawowego upoważnienia wskazanego jednoznacznie w ustawie o portach i przystaniach morskich. Pośród przedmiotowo określonej infrastruktury zapewniającej dostęp do portu w S., ustawodawca nie wskazał obiektów należących do Spółki.

Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., domagając się uchylenia ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., z uwagi na jej niezgodność z przepisami prawa. Aktowi temu skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a zwłaszcza:

– art. 7 ust. 1 pkt 2 i 2a u.p.o.l., przez błędną wykładnię i przyjęcie, że budowle i grunty pod nimi stanowiące odpowiednio własność i użytkowanie wieczyste skarżącej, nie stanowią budowli infrastruktury portowej i tym samym nie podlegają zwolnieniu od podatku;

– art. 2 pkt 4 w związku z art. 2 pkt 6 ustawy o portach i przystaniach morskich, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obiektami infrastruktury portowej są wyłącznie te obiekty, które są w posiadaniu podmiotu zarządzającego portem, utworzonego wyłącznie w oparciu o ustawę o portach i przystaniach morskich;

– art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich, przez błędną wykładnię i przyjęcie, że usługi związane z korzystaniem z infrastruktury portowej mogą być przesłanką do zwolnienia podatkowego opisanego w art. 7 ust. 1 pkt 2 i 2a u.p.o.l., pod warunkiem, że są one świadczone wyłącznie przez podmiot zarządzający powołany na podstawie ustawy o portach i przystaniach morskich.

– art. 2 i art. 32 Konstytucji RP, przez zastosowanie błędnej wykładni systemowej zewnętrznej ustawy o portach i przystaniach morskich, polegającej na wadliwym zawężeniu podmiotów, którym przysługują ulgi podatkowe z art. 7 ust. 1 pkt 2 i 2a u.p.o.l. i przyjęciu, że mogą to być wyłącznie podmioty zarządzające utworzone na podstawie ww. ustawy o portach i przystaniach morskich (art. 2 pkt 6 ustawy o portach i przystaniach morskich);

– art. 217 Konstytucji RP, przez przyjęcie, że zwolnienie o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 i 2a u.p.o.l. może dotyczyć wyłącznie obiektów określonych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie określenia obiektów wchodzących w skład infrastruktury zapewniającej dostęp do portu o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej i zastosowanie wykładni w tym zakresie przepisów ww. ustawy w oparciu o przepis wykonawczy, który de facto zawęża przedmiotowo zakres zwolnienia podatkowego, w sposób niezgodny także z wykładnią celowościową tej ustawy;

2) przepisów postępowania podatkowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a zwłaszcza:

– art. 120 i art. 121 O.p., przez naruszenie zasady równego traktowania podmiotów znajdujących się w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej, skoro spółka P. Sp. z o.o. została zwolniona z podatku od nieruchomości a skarżący nie, mimo identycznej sytuacji prawnej w jakiej oba podmioty się znajdują;

– art. 124 i art. 210 § 4 O.p., przez brak ustosunkowania się przez Kolegium do istotnego zarzutu zawartego w odwołaniu, dotyczącego naruszenia zasady równego traktowania podmiotów podatkowych w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej.

Ponadto, w oparciu o art. 106 § 3 P.p.s.a., skarżąca wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z załączonych do skargi dokumentów w postaci:

1) faktury nr [...] wystawionej przez Z. dla armatora jednostki "P", która korzystała z nabrzeży portowych skarżącej Spółki, z tytułu opłat tonażowych (wraz z tłumaczeniem) oraz raportu kasowego, których nie dołączono wcześniej do akt sprawy, gdyż skarżąca otrzymała je mailem dopiero 19 lipca 2011 r. - w celu wykazania, że wbrew twierdzeniom Z., zawartym w piśmie z dnia 16 marca 2011 r., traktuje on obiekty skarżącego jako związane z funkcjonowanie portu, skoro obciąża jednostki cumujące przy nabrzeżu skarżącego opłatami portowymi;

2) decyzji Kolegium z dnia [...] i [...] oraz decyzji Prezydenta z [...], wydanych dla P. Sp. z o.o., które skarżący otrzymał dopiero w lipcu 2011 r. - celem wykazania, że oba podmioty mimo jednakowej sytuacji traktowane są przez Kolegium nierówno wobec prawa.

W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie stawianych zarzutów, podnosząc m.in., że nie bez znaczenia dla wykładni "urządzeń infrastruktury portowej" i wykładni celowościowej art. 7 ust. 1 pkt 2 i 2a u.p.o.l. jest stanowisko władz polskich przedłożone Komisji Europejskiej w przedmiocie pomocy państwa w ramach zwolnienia infrastruktury portowej z opodatkowania, wyrażone decyzją Komisji Europejskiej z dnia 10 lipca 2007 r. zezwalającej na zastosowanie ulgi podatkowej. W jego świetle można bowiem, zdaniem skarżącej, przyjąć wykładnię legalną wprowadzonego pojęcia infrastruktury portowej, jako obiektów i urządzeń portowych znajdujących się w obszarze zarówno portów "o podstawowym znaczeniu dla gospodarki", jak i tzw. małych portów i urządzeń opisanych w odpowiednich zarządzeniach dyrektorów urzędów morskich, których to przepisów organy podatkowe w ogóle nie brały pod uwagę.

Skarżąca stoi na stanowisku, że skoro organ podatkowy, uzasadniając odmowę zwolnienia od podatku, odwołał się do rozporządzenia z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie określenia obiektów wchodzących w skład infrastruktury zapewniającej dostęp do portu o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej, to konsekwentnie powinien brać pod uwagę wszystkie przepisy dotyczące tej materii, a zwłaszcza:

– załącznik nr 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie określenia akwenów portowych oraz obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury portowej dla portów o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej, w którym jako obiekty wchodzące w skład infrastruktury portowej wymienia się: nabrzeże H., torowiska na nabrzeżu H. i infrastrukturę drogową na nabrzeżu H. z placem manewrowym, tj. tereny i obiekty portowe zarządzane przez skarżącą;

– zarządzenia porządkowe Dyrektora Urzędu Morskiego w S. z dnia 7 czerwca 2004 r. oraz zarządzenie nr 3 z dnia 11 czerwca 2008 r., gdzie jako podmiot władający obiektem wymienia się skarżącą, a jako obiekt portowy wskazuje się m.in. nabrzeża H. i S. (będące we władaniu skarżącej).

Skarżąca zarzuciła także, że organ podatkowy nie zrealizował zgodnie z art. 188 O.p. wniosku podatnika z 8 marca 2011 r. o zażądanie informacji od Z., czy podmiot ten pobierał opłaty portowe od statków korzystających z infrastruktury portowej podatnika. Z., zapytany przez organ o powyższą kwestię, uchylił się bowiem od odpowiedzi. Tymczasem złożone obecnie dokumenty potwierdzają, że opłaty takie były pobierane przez Z., a przedmiotowe obiekty są związane z funkcjonowaniem portu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 19 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., działając na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., postanowił dopuścić dowód z wnioskowanych przez skarżącą dokumentów załączonych do skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że skarżąca Spółka jest wieczystym użytkownikiem gruntów 27 749 m2 i właścicielem budowli znajdujących się w granicach portu S.

Skarżąca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej udostępniała w drodze umów należące do niej tereny oraz urządzenia innym podmiotom gospodarczym w celu wykonywania zadań związanych ze świadczeniem tam usług portowych. Spółka w 2005 r. współpracowała z "A" Sp. z o.o. w zakresie realizacji usług przeładunkowych (wykonywanie załadunku i wyładunku towarów) z wykorzystaniem oddanej w dzierżawę infrastruktury oraz z "H" Sp. z o.o. również w zakresie usług przeładunkowych. Skarżąca nie była podmiotem zarządzającym portem, nie oddała na podstawie tytułu prawnego położone w granicach portu nieruchomości podmiotowi zarządzającemu do wykonywania zadań o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich, "A" sp. z o.o i "H" sp. z o.o. nie były podmiotami zarządzającymi. Z. - podmiot zarządzający oświadczył w piśmie z dnia 16 marca 2011 r., że w latach 2005-2011 nie był w posiadaniu obiektów, urządzeń i instalacji oraz zajętych pod nimi gruntów będących własnością Spółki i że nie były one związane z funkcjonowaniem portu oraz nie były wykorzystywane do świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej.

Spór w niniejszej sprawie dotyczył tego, czy na gruncie tak ustalonego stanu faktycznego wykazane w korekcie deklaracji budowle infrastruktury portowej oraz zajęte pod nie grunty objęte są zwolnieniem od podatku od nieruchomości stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

Wskazać zatem należy, że na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości budowle infrastruktury portowej, budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz zajęte pod nie grunty.

Przytoczony przepis nie wskazuje treści i znaczenia wymienionych w nim pojęć: "infrastruktury portowej" oraz "infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich". Wskazuje to niewątpliwie, że unormowanie ulgi podatkowej wskazanej w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. współtworzą razem z tym przepisem inne regulacje prawne, które o infrastrukturach tych stanowią.

Zapisem prawnym odnoszącym się wprost do infrastruktury portowej jest art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich.

Zgodnie z art. 2 pkt 4 tej ustawy infrastruktura portowa to znajdujące się w granicach portu lub przystani morskiej akweny portowe oraz ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje, związane z funkcjonowaniem portu, przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 tj. świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Podmiotem zarządzającym jest podmiot powołany do zarządzania portem lub przystanią morską (art. 2 pkt 6 ustawy o portach i przystaniach morskich).

Powyższe zwolnienie, o którym mowa w art. 2 pkt 4 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich, które to przepisy współtworzą ulgę podatkową wraz z podstawowym w tym zakresie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., ma bezspornie charakter przedmiotowo-podmiotowy. Ten podmiotowy charakter wynika z zawartego w art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich sformułowania "przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5", czyli zadań polegających na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Pojęcie infrastruktury portowej na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy wiązać z przeznaczeniem ich do wykonywania zadań podmiotu zarządzającego portem polegających na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z nich. Tym samym zadań tych nie może wykonywać inny podmiot i nie korzysta on z tego powodu ze zwolnienia podatkowego. Taki też pogląd został wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 grudnia 2008 r., sygn. akt II FSK 558/08 oraz w wyroku z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 996/07, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.

Ze stanu faktycznego sprawy ustalonego i ocenionego przez organy nie wynika, że w analizowanym okresie podatkowym Skarżąca była podmiotem, który na podstawie określonego tytułu prawnego, wykonywał w ramach zarządzania portem zadania w postaci świadczenia usług związanych z korzystaniem infrastruktury portowej w rozumieniu art. 2 pkt 4 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich, ani że usługi te na spornym nabrzeżu wykonywane były przez podmiot zarządzający portem. Usługi te świadczone były bowiem na podstawie umów zawartych ze Skarżącą w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przez dwie spółki (H. sp. z o.o. i A. sp. z o.o.) również w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, prowadzącymi działalność na własny rachunek i we własnym imieniu. Dlatego też korzystanie przez nie z infrastruktury portowej nie może być traktowane jako świadczenie usług przez podmiot zarządzający portem, którym bezspornie w przypadku budowli położonych w granicach portu S. stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy o portach i przystaniach morskich jest Z. Spółka Akcyjna.

Na podstawie unormowania wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 2 pkt 4 i art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich, samo uprawnione posiadanie obiektów wskazanych w części początkowej art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. (co wbrew stanowisku skarżącej nie jest kwestionowane przez organy tj. że Skarżąca posiada nieruchomości w granicach portu), w oderwaniu od realizacji ich definicji oraz funkcji opisanych w art. 2 pkt 4 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich, nie uprawniało do dochodzonej przez stronę wnoszącą skargę ulgi podatkowej - zatem zarzuty skargi uznać należy za bezzasadne.

Wbrew zarzutom Skarżącej taka wykładnia przepisu nie prowadzi do wniosku, że zwolnieniem od podatku na podstawie art. 7 ust 1 pkt 2 u.p.o.l. objęte są tylko nieruchomości stanowiące własność podmiotu zarządzającego portem, jak bowiem wskazano wyżej, istotne jest to, czy nieruchomości te są wykorzystywane przez ten podmiot do wykonywania zadań określonych w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich, a nie to, czyją stanowią własność.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów Konstytucji RP podkreślić należy, że nie został naruszony art. 2 i 32 Konstytucji RP, albowiem nie sposób przyjąć, by organ zarządzający portem i podmiot gospodarczy (spółka z o.o.) mogli być uznani za charakteryzujący się w równym stopniu daną cechą relewantną. Ten pierwszy nie jest podmiotem gospodarczym, przedsiębiorcą nawet, gdy przyjmie się, że świadczenie usług z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich ma charakter działalności gospodarczej. Zwrócić bowiem uwagę trzeba na to, że jego możliwości prowadzenia takiej działalności są ściśle określone, co wprost stwierdza art. 7 ust. 2 ustawy o portach i przystaniach morskich. Nie są to więc podmioty charakteryzujące się podobnymi cechami, a ich zróżnicowanie uzasadnia nierówne ich traktowanie na płaszczyźnie zwolnienia podatkowego (zob. np. wyrok TK z dnia 16 grudnia 1997 r., K8/97. OTK 1997, nr 5-6, poz. 70). Ponadto, co już wskazano, przedstawiona powyżej interpretacja analizowanych przepisów nie opiera się na stwierdzeniu, że zwolnieniem od podatku na podstawie art. 7 ust 1 pkt 2 u.p.o.l. objęte są tylko nieruchomości stanowiące własność podmiotu zarządzającego portem, lecz te nieruchomości, które są wykorzystywane przez ten podmiot do wykonywania zadań określonych w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich. Zatem każdy podmiot będący właścicielem obiektów infrastruktury portowej ma prawo do zwolnienia pod pewnymi warunkami. To czy warunki, o których postanowił ustawodawca, spełni podmiot ubiegający się o przedmiotową ulgę zależy tylko i wyłącznie od uprawnionego podmiotu. Warunki ubiegania się o ulgę dla właścicieli (podatnika) nie będącymi podmiotami zarządzającymi są równe.

Sąd orzekający podzielił pogląd prawny wyrażony przez organy podatkowe, że zwolnienie podatkowe przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. może dotyczyć jedynie tych ogólnodostępnych obiektów, urządzeń i instalacji, które są wykorzystywane przez podmiot zarządzający portem do świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej.

W przedmiocie "budowli infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich", regulacja art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., z analogicznych jak wyżej przedstawionych powodów, tworzy unormowanie ulgi podatkowej uwzględniając - poprzez art. 5 ust. 2 ustawy o portach i przystania morskich - zapisy prawne rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie określenia obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury zapewniającej dostęp do portów o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej. Porty, w obszarze których Strona posiada sporne w ocenie podatkowej obiekty, należą do kategorii mających podstawowe znaczenie dla gospodarki narodowej; przytoczone rozporządzenie, zgodnie z dosłowną jego treścią do portów tych przedmiotowo się odnosi. Rozporządzenie to wydane zostało na podstawie i w granicach ustawowego upoważnienia wskazanego jednoznacznie w ustawie o portach i przystaniach morskich, posiada więc znaczenie prawne z ustawy tej się wywodzące - zatem zarzut naruszenia art. 217 Konstytucji RP uznać należy za bezzasadny. Pośród przedmiotowo określonej infrastruktury zapewniającej dostęp do wymienionych portów (S.) prawodawca nie wskazał natomiast obiektów, w relacji prawa do których Strona dochodzi dla siebie ulgi podatkowej.

Z tego powodu, jak trafnie skonstatował to organ, prawo do obiektów nie wymienionych w przywoływanym rozporządzeniu nie daje podstaw do ulgi podatkowej na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., albowiem na unormowanie tejże ulgi, oprócz przywołanego przepisu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, składają się również art. 5 ust. 2 ustawy o portach i przystaniach morskich oraz wydane z jego upoważnienia rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 9 grudnia 2002 r.

Odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia prawa materialnego tj. art. 7 ust. 1 pkt 2a u.p.o.l. wskazać należy, że nie stanowił ten przepis podstawy rozstrzygania w sprawie zatem organy nie mogły naruszyć przywołanego przepisu ustawy. Ponadto przepis ten został dodany przez art. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy o portach i przystaniach morskich oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 281, poz.2782) z dniem 1 stycznia 2006 r. nie obowiązywał zatem w roku podatkowym 2005 r. Zgodnie z brzmieniem dodanego w art. 7 ust. 1 u.p.o.l. pkt 2a, zwalnia się z podatku od nieruchomości "grunty, które znajdują się w posiadaniu podmiotu zarządzającego portem lub przystanią morską, pozyskane na potrzeby rozwoju portu lub przystani morskiej, zajęte na działalność określoną w statucie tego podmiotu, położone w granicach portów i przystani morskich - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym podmiot ten wszedł w ich posiadanie - nie dłużej niż przez okres 5 lat, z wyjątkiem gruntów zajętych przez podmiot inny niż podmiot zarządzający portem lub przystanią morską". Obok budowli portowych oraz zajętych pod nie gruntów, podatku nie trzeba opłacać również od tych gruntów, które służą działalności portu lub przystani morskiej, ale nie są zabudowane. Nie ulega wątpliwości że zwolnienie to dotyczy tylko podmiotu zarządzającego.

Nie zasługuje na uznanie zarzut skargi, pominięcia przez organy uzasadniających odmowę zwolnienia od podatku rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie określenia akwenów portowych oraz ogólnodostępnych obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury portowej dla portów o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej (Dz.U. Nr 42, poz. 407). Akt ten wydany został w oparciu o delegację zawartą w art. 5 ust. 2a ustawy o portach i przystaniach morskich sprowadzającą się do określenia budowli wchodzących w skład infrastruktury portowej – co w niniejszej sprawie nie jest kwestionowane tj. że Skarżąca takie budowle posiada, ale jak to wykazano samo posiadanie tego typu budowli nie jest wystarczającą przesłanką do ulgi albowiem muszą być te obiekty wykorzystywane do wykonywania zadań określonych w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich przez podmiot zarządzający portem.

Skoro zatem rozporządzenie z 3 marca 2005 r. określa budowle wchodzące w skład infrastruktury portowej to nie można odwoływać się do jego treści przy wykazaniu, że Skarżący posiada budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich.

Wbrew stanowisku Skarżącej zasadności odmowy przez organy zastosowania zwolnienia nie zmienia powołane przez Stronę Zarządzenie Dyrektora Urzędu Morskiego z dnia 7 czerwca 2004 r. (zmienione zarządzeniem z dnia 11 czerwca 2008 r., które nie może mieć zastosowania do 2005 roku), albowiem zarządzenie to w sprawie listy obiektów portowych – wydane zostało w oparciu o delegację zawartą w art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz.U. z 2003r. Nr 153, poz. 1502 i Nr 170 poz. 1652 oraz z 2004r. Nr 6, poz. 41 i Nr 93, poz. 895) i dotyczy obiektów portowych znajdujących się w obszarze właściwości terytorialnej Dyrektora Urzędu Morskiego w S., które podlegają ochronie, z uwagi na konieczność zmniejszenia ryzyka wykorzystywania statków morskich, obiektów portowych i portów jako przedmiotu ataków terrorystycznych i innych działań o charakterze kryminogennym. Fakt, że w zarządzeniu tym wymienia się listę obiektów portowych, nazwę obiektu portowego, obszary wodne i tereny portowe wchodzące w skład obiektu oraz podmiot władający obiektem portowym, nie niweczy ustaleń organów, które nie kwestionują posiadania przez Skarżącą obiektów portowych w granicach portu ale wywodzą nie spełnienie warunków zwolnienia tj. wykorzystywania obiektów do świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej przez podmiot zarządzający w okolicznościach niniejszej sprawy Z. lub zaliczenia do obiektów zapewniających dostęp do portów i przystani morskich.

Nie jest uzasadniona również argumentacja strony, że nie bez znaczenia dla ustalenia zakresu obowiązywania przedmiotowego zwolnienia podatkowego jest stanowisko władz polskich przedłożone Komisji Europejskiej jak wskazuje skarżąca w przedmiocie pomocy państwa w ramach zwolnienia infrastruktury portowej z opodatkowania i uznania tego stanowiska jako wykładni legalnej. Po pierwsze wykładnia legalna dotyczy definicji zawartych w aktach prawnych a nie w stanowisku (opinii) organu władzy, po drugie wbrew zarzutom skarżącej spór w istocie nie dotyczy, co do zasady, pojęcia urządzeń infrastruktury ale wykorzystywania tych budowli do świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej przez podmiot zarządzający czy zaliczenia do obiektów zapewniających dostęp do portów i przystani morskich. Ponadto zauważyć należy, że ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich dotyczy portów mających podstawowe znaczenie dla gospodarki narodowej, innych portów oraz przystani morskich. Zarówno porty jak i przystanie morskie zarządzane są przez podmioty zarządzające – art. 2 pkt 6 ustawy o portach i przystaniach morskich.

W przypadku portu S. został on uznany przez ustawodawcę za mającego znaczenie dla gospodarki narodowej a podmiotem zarządzającym jest stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy o portach i przystaniach morskich Z. Spółka Akcyjna, w przypadku innych portów tj. nie mających znaczenia dla gospodarki narodowej lub przystani morskich– o formie prawnej decyduje gmina a w przypadku braku powołania podmiotu zarządzającego funkcję i zadania wykonuje gmina lub dyrektor urzędu morskiego stosownie do art. 25 ustawy o portach i przystaniach morskich. W przypadku portów morskich innych niż mające znaczenie dla gospodarki narodowej zarządzać może podmiot wykonujący działalność gospodarczą w tym zakresie który uzyskał koncesję.

Zatem w przypadku portu S. ustawodawca przesądził o randze tego portu, o podmiocie zarządzającym, o infrastrukturze portowej i zapewniającej dostęp do tego portu.

Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 120 i art. 121 O. p. przez naruszenie zasady równego traktowania podmiotów znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej a zobrazowanej decyzjami skierowanymi do P. spółka z o.o. z dnia [...], co do których Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Zatem wskazać należy, że organ zobligowany jest do rozpoznania sprawy wywołaną korektą deklaracji Strony i wniosku o stwierdzenie nadpłaty, rozstrzyga sprawę w drodze decyzji, stosując obowiązujące przepisy prawa do określonego stanu faktycznego, nie opiera rozstrzygnięcia na podstawie rozstrzygnięcia zawartego w decyzjach kończących postępowanie wobec innych podatników. Ponadto podatek od nieruchomości dotyczy roku podatkowego. Błędy organu przy rozstrzyganiu sprawy roku podatkowego nie stoją na przeszkodzie orzekaniu zgodnie z prawem w kolejnych latach podatkowych. Z załączonych do skargi decyzji wynika, że P.Spółka z o.o. wystąpiła o interpretację przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, uzyskała stosowną interpretację a w konsekwencji określając zobowiązanie w podatku od nieruchomości organ był związany dokonaną wykładnią prawa, stąd korzystne dla P. Spółka z o.o. rozstrzygnięcie w zakresie zwolnienia z podatku od nieruchomości budowli infrastruktury portowej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 124 i art. 240 § 4 O. p. wskazać należy, że stosownie do art. 3 p.p.s.a. Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Konsekwencją sprawowanej przez Sąd funkcji kontrolnej w przypadku stwierdzenia w wyniku tej kontroli, że zaskarżona decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, Sąd decyzję taką eliminuje z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności - w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia ( art. 145p.p.s.a.) i to w sytuacji gdy naruszenie prawa materialnego, miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania, mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub mogło prowadzić do wznowienia postępowania.

Z tak pojmowanym naruszeniem przepisów nie mamy do czynienia w sytuacji stawianego zarzutu braku odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia zasady równego traktowania podmiotów podatkowych w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej. Jak wskazano uchybienie takie prowadziłoby do konieczności wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego ale tylko w sytuacji gdy to uchybienie miałoby wpływ na rozstrzygnięcie a zdaniem Sądu takiego wpływu nie ma.

Za chybiony uznać należy również zarzut skargi naruszenia art. 188 O. p. tj. nie zrealizowania wniosku dowodowego Strony dotyczącego informacji od Z. o pobieranie opłat portowych od statków korzystających z infrastruktury portowej podatnika, albowiem jak wynika to z akt sprawy i na co wskazuje organ odwoławczy, organ pierwszej instancji wystąpił dwukrotnie ze stosownym zapytaniem – odpowiednio 7 lutego 2011 r. i będącym powieleniem treści wniosku dowodowego strony dnia 8 marca 2011 r. Złożone zaś przez Skarżącą dokumenty tj. faktura nr [...], raport kasowy wraz z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., na okoliczność korzystania przez Z. z infrastruktury Skarżącej, wbrew stanowisku Skarżącej nie potwierdzają zdarzeń mających miejsce w 2005 r. tj. okoliczności stanu faktycznego z tejże daty ale z dokumentów tych wynika, że miał miejsce fakt korzystania z nadbrzeży portowych przez jednostkę P. oraz uiszczenia opłat tonażowych ale w 2011 roku.

W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia, a dokonane ustalenia faktyczne, znajdujące oparcie

w zgromadzonych dowodach, dały też podstawę do poczynienia trafnych rozważań faktycznych i prawnych.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.