Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1782/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1782/03 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 lutego 2006r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędziowie: WSA Ewa Michna, Asesor WSA Jarosław Wiśniewski (spr), Protokolant: Dominika Janik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2006r., sprawy ze skargi J. J., na decyzję Izby Skarbowej, z dnia 14 sierpnia 2003r Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 rok, - s k a r g ę o d d a l a -


UZASADNIENIE

W roku 1998 J. J. prowadził działalność gospodarczą miedzy innymi w zakresie usług hotelarskich, polegających na organizowaniu kolonii i obozowisk dla dzieci. Działalność tę Podatnik prowadził jako wspólnik spółki cywilnej "K." (udział 33,3%) oraz jednoosobowo w Firmie Handlowej "J." prowadząc Ośrodek Wypoczynkowy "E." w J. .

W złożonym zeznaniu podatkowym za 1997r. (PIT-32) Pan J.J.z tytułu udziału w spółce "K." wykazał dochód w kwocie 22.024,66 zł. oraz stratę z tytułu działalności prowadzonej w FH " J." w wysokości 92,702,45 zł.

Przeprowadzona kontrola skarbowa spółki cywilnej "K.", zakończona wynikiem kontroli z dnia 03.06.2002r. nie wykazała nieprawidłowości.

Natomiast w wyniku kontroli jednoosobowej działalności gospodarczej wykonywanej przez J. J. w FH "J." przeprowadzonej przez Inspektora Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej stwierdzono, że podatnik w okresie od maja do września 1998 r. zawyżył koszty uzyskania przychodu o kwotę 272.963,11 zł. . Podatnik zaewidencjonował w księdze przychodów i rozchodów wydatki których w rzeczywistości nie poniósł :

0. w kwocie 245.623,11 zł na podstawie faktur firmy "M." Sp. z o.o.

ZPCHr dotyczących sprzątania obiektów oraz terenów zielonych

w ośrodku wypoczynkowym "E." w J.

1. w kwocie 27.340,00 zł na podstawie rachunków firmy Specjalistyczny

Zakład Usługowy w zakresie Dezynfekcji, Dezynsekcji, Deratyzacji

i Impregnacji H, R..

Biorąc powyższe pod uwagę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w działając w oparciu o przepis art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej nie uznał podatkowej księgi przychodów i rozchodów za dowód w postępowaniu podatkowym za okres od maja do września 1998r. w części dotyczącej kosztów - wydatków.

Jednocześnie stosując się do zasady określonej w art. 23 § 2 Ordynacji Podatkowej odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze szacowania , ponieważ dane wynikające z ksiąg podatkowych uzupełnione zostały dowodami uzyskanymi w toku postępowania .

W toku postępowania ustalono , iż firma MIK Sp. z o.o. ZPCHr wystawiła ogółem 34 faktury za usługi sprzątania Ośrodka E. w J. w okresie od 20.05.1998r.. do 28.09.1998r. na łączną kwotę 245.623,11 zł. Na potwierdzenie przeprowadzonych transakcji z firmą MIK Podatnik przedstawił umowę zawartą w dniu 04.05.1998r. oraz niekompletne, nie ponumerowane, zawierające błędy rachunkowe kasowe dowody wpłat - KP na kwotę 100.602,22 zł. Pozostałych dowodów wpłaty za faktury, mimo wezwania z dnia 20.09.2002r., Podatnik nie przedstawił. Z deklaracji podatkowych firmy MIK wynikało natomiast , że wysokość obrotu wykazanego przez spółkę MIK za wyżej wymieniony okres jest znacznie niższy od tego , który powinien wynikać z samych tylko faktur sprzedaży wystawionych dla firmy J. J.

Z protokołu z dnia [...].04.2002r. z przesłuchania G. K. wynikało natomiast , że prezes firmy MIK nie pamięta czy podpisywał faktury wystawione dla FH "J.", choć na przynajmniej 19-tu widniała jego pieczątka i podpis. Ponadto G. K. zeznał, iż od II półrocza 1998r. nie zajmował się już sprawami firmy MIK, a jego pieczątką posługiwał się prokurent R.M.

W toku postępowania kontrolnego prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej ustalono ponadto, że przedstawiona przez Podatnika umowa z dnia [...].05.1998r. na świadczenie usług sprzątania ośrodka E., zawiera szereg zapisów niezgodnych ze stanem rzeczywistym. W protokole z dnia [...].12.2002r. z dodatkowego badania dokumentów i ewidencji, nieścisłości te zostały wymienione. Były to m.in. nie zatrudnianie przez zleceniodawcę kierowników obiektów, którzy mieliby zgodnie z umową, zajmować się realizacją umowy, czy też brak pomieszczeń socjalnych i szatni dla pracowników zleceniobiorcy. Nieścisłości te nie zostały przez Podatnika wyjaśnione. Również wśród dokumentów dostarczonych przez Podatnika w związku z toczącym się postępowaniem nie znajdowały się żadne umowy z kierownikami obiektów, którzy mogliby zapisy umowy realizować. Dodatkowo należy stwierdzić, że zgodnie z par. 5 ust. 2 przedmiotowej umowy płatność za usługi następować miała przelewem. Podatnik natomiast jako dowód na rzeczywiste przeprowadzenie transakcji przedstawił dowody wpłat KP.

Niezgodność zapisów umowy oraz wystawionych faktur dotyczyła również kwoty jaka powinna figurować na fakturze za dany miesiąc przy uwzględnieniu cen za usługi podanych w par. 3 umowy oraz zakresu prac podanych w załączniku nr 1 do umowy.

Przykładowo cena usługi sprzątania obiektów E. w miesiącu maju -uwzględniając par. 2 pkt. 3, par. 3 oraz załącznik nr 1 umowy - winna wynieść 35.325,29 zł, a z wystawionych faktur wynika kwota 52.439,40 zł. Przedmiotowa umowa przewidywała wprawdzie wykonanie dodatkowych prac porządkowych, zwiększających umowny metraż sprzątanej powierzchni, ale zakres tych prac zleceniodawca miał określać w formie pisemnego zlecenia. Zlecenia takie nie zostały przez Podatnika przedstawione.

Wiarygodność wystawionych faktur podważały również rozliczenia obrotu pieniężnego za 1998 r. na podstawie, którego wykazano brak środków finansowych na pokrycie zobowiązań w wysokości 271.903,22 zł.

Uwzględniając zatem przedstawiony materiał dowodowy, zdaniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w sposób dostateczny udowodniono fikcyjność operacji gospodarczych wynikających z faktur wystawionych przez firmę MIK.

W postępowaniu prowadzonym przez Inspektora zakwestionowane zostały również rachunki wystawione przez H. R. prowadzącego usługi w zakresie Dezynfekcji, Dezynsekcji, Deratyzacji i Impregnacji zwane dalej usługami DDD. H. R. wystawił trzy rachunki na łączną kwotę 27.340 zł.

W ocenie prowadzącego postępowanie były to rachunki pozorne, o czym świadczą następujące fakty:

H. R. jest osobą schorowaną, co wynika z jego zeznań do protokółu z dnia 26.04.2000r. złożonych w Urzędzie Skarbowym w O., a zatem jest nieprawdopodobne, aby po przebytej operacji mógł w tym samym czasie świadczyć usługi zarówno w O. jak i w J.. Tym bardziej, że w okresie tym przebywał na zwolnieniu lekarskim, a pracę miał wykonywać tylko osobiście, nawet bez pomocy członków rodziny.

Sam domniemany wykonawca nie wskazał ani jednego podmiotu na rzecz, którego wykonywał pracę (z wyjątkiem K. z O.). A skoro miesięcznie wystawiał 2-3 rachunki, to musiałby pamiętać, ze oprócz pracy w Olsztynie w okresie od [...].05. do [...].06.1998r. , wykonywał ją również nad morzem w okresie od [...]05. do [...]06.1998r.

H. R. nie potrafił okazać żadnych dokumentów z jego działalności nie posiadał kopii rachunków, gdyż jak twierdził zaginęły one w nieznanych okolicznościach. Te wszystkie fakty świadczą o tym, iż wystawione przez H R. dokumenty miały tylko spowodować zwiększenie kosztów wykazanych przez J. J. .

Ponadto na okoliczność potwierdzenie wykonania usług DDD przesłuchano pracowników Ośrodka Wypoczynkowego E., którzy nie pamiętali, aby takie usługi były wykonywane. Podniesiony przez podatnika argument , iż świadkowie byli pracownikami sezonowymi został obalony . Na podstawie analizy płac ustalono bowiem, że w okresie od stycznia do czerwca 1998r. zatrudnieni byli przesłuchiwani: Z. Z.K. W.z, E.K. oraz B. H. (od marca do czerwca).

Wiarygodność wykonania usług podważał dodatkowo fakt , że J.J. przedstawił jedynie protokół odbioru robót podpisany wyłącznie przez H.R., podczas gdy wykonanie zabiegów DDD powinno być potwierdzone kompleksową dokumentacją . Podniesiono również brak środków finansowych na pokrycie zobowiązań wobec firmy H. R..

Uwzględniając powyższe decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2002 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił J. J.należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 1997r. w kwocie 71.298,10 zł. wraz z należnymi odsetkami

Od decyzji Pan J. J. złożył odwołanie do Izby Skarbowej pismem z dnia [...].03.2003r., w którym wnosi o uchylenie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej i umorzenie postępowania. Podatnik zarzuca zaskarżonej decyzji:

1) naruszenie przepisów art. 120, 122, 123 § 1, 187 § 1 i 193 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, póz. 926

z późn. zm.), poprzez nie przeprowadzenie postępowania dowodowego

w sposób obiektywny i wyczerpujący, dowolną ocenę zebranych

w sprawie dowodów, naruszenie przepisów postępowania mające

wpływ na wynik sprawy oraz bezpodstawne stwierdzenie nierzetelności,

nie mające uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym,

2) naruszenie przepisów art. 22 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku

dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993r. Nr 90, póz. 416

z późn. zm.) poprzez nie wykazanie braku związku poniesionych

kosztów uzyskania przychodów w celu osiągnięcia przychodów

i naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191

Ordynacji podatkowej.

Ponadto Podatnik zarzuca, iż nie zapewniono mu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji nie umożliwiono wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów. Pan J. J. podnosi również, że nie została dowiedziona w sposób wymagany przez art. 191 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej, fikcyjność operacji na podstawie dowodów sprzedaży wystawionych przez dwa podmioty tj. firmę "M." w K. i Usługi DDD H. R.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych , uchyliła natomiast decyzje organu pierwszej instancji w części określenia odsetek za zwłokę i określiła je w innej wysokości .

Izba Skarbowa w pełni podzieliła stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie nierzetelności ksiąg podatkowych oraz fikcyjności zdarzeń gospodarczych .

W toku postępowania odwoławczego Izba Skarbowa zleciła przesłuchanie prokurenta – W. S. oraz G. P. -głównej księgowej. Wniosek o przesłuchanie G. P. zgłosił w odwołaniu Pan J. J.argumentując iż potwierdzi ona z całą pewnością fakt świadczenia usług sprzątania na rzecz firmy "J.".

Zarówno W. S., jak i G. P., pod odpowiedzialnością karną za złożenie niezgodnych z prawdą zeznań zaprzeczyli, aby posiadali wiedzę na temat usług świadczonych na rzecz FH "J." i nie potwierdzili faktu wykonania tych usług.

Prokurent W. S. - zajmujący się zgodnie z zeznaniami prezesa firmy działalnością w zakresie sprzątania i porządkowania - do protokołu z dnia[...].07.2003r. zeznał, iż w latach 1996-1998 firma MIK świadczyła usługi porządkowo-czystościowe na rzecz firmy O.w G. i w pomieszczeniach P.S. w G.oraz handlowała tkaninami pościelowymi i pościelą.

Główna Księgowa firmy w toku przesłuchania w dniu [...]07.2003r. zaprzeczyła aby usługi sprzątania w Ośrodku E. w J. były wykonywane. Faktur takich nie ewidencjonowała, a ponadto - jak zeznała - nie było przypadków wystawiania dowodów KP (dowody takie przedstawił Podatnik w toku prowadzonego postępowania) za usługi porządkowo-czystościowe. Obrót gotówkowy miał miejsce jedynie w przypadku sprzedaży tkanin i pościeli, co znajdowało odbicie w raporcie kasowym. Księgując sprzedaż w urządzeniach księgowych opierała się na dokumentach księgowych znajdujących się w firmie, przedłożonych przez panów S., M. i K.

W uzasadnieniu decyzji w powtórzono argumenty Dyrektora Urzędu Kontroli skarbowej dokonując polemiki z zarzutami odwołania . Uznano za bezzasadny zarzut , iż przesłuchiwane osoby, które nie potwierdziły faktu wykonania usług DDD, były pracownikami zatrudnionymi na jeden dzień, gdyż analiza listy płac wykazała , iż pracowali od stycznia do czerwca 1998 r.

Za bezzasadny uznano argument Podatnika zawarty w odwołaniu, że zabiegi DDD musiały mieć miejsce, gdyż jest on kontrolowany przez Sanepid. Przesłane do tut. Izby przez Stację Sanitarno -Epidemiologiczną w S. protokoły kontroli sanitarnej placówki w J. nie potwierdzają, aby zalecenia odnośnie zabiegów DDD zostały sformułowane. Książka kontroli sanitarnej zawiera jedynie wpis dotyczący przeprowadzenia dezynfekcji urządzeń i pomieszczeń sanitarnych (wpis z dnia [...].08.1998r.) oraz nakaz skrupulatnej dezynfekcji termicznej naczyń stołowych w związku z wystąpieniem ostrych nieżytów przewodu pokarmowego wśród kolonistów.

Natomiast bez znaczenia w przedmiotowej sprawie jest powoływanie się Podatnika na fakt zawarcia z firmą MIK umowy o dostawę węgla jesienią 1998r., co miałoby świadczyć o współpracy firmy MIK z FH "J.". Organy podatkowe podważają bowiem wiarygodność faktur wystawionych przez firmę MIK w zakresie usług sprzątania.

Zdaniem Izby zebrany w toku postępowania materiał dowodowy wskazywał na nierzetelny, tj. niezgodny ze stanem rzeczywistym przebieg operacji gospodarczych oraz wskazywał na to, że Podatnik nie poniósł w rzeczywistości wydatków, które dokumentował rachunkami stanowiącymi podstawę wpisu do księgi.

Stwierdzono również , iż zarzut Podatnika o naruszeniu art. 123 § 1 Ordynacji podatkowe, że jest on bezzasadny wykazując jednocześnie , iż przed wydaniem decyzji organ pierwszoinstancyjny zarówno w protokołach jak i pismach wysyłanych do podatnika informował go o możliwości wniesienia zastrzeżeń lub wyjaśnień.

Izba Skarbowa uznała natomiast, że wysokość odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek miesięcznych została określona w nieprawidłowej wysokości. Obliczenia odsetek od nie zapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy za rok 1998 dokonano na dzień 30.04.2000r, a winno być na 30.04.1999r. W związku z tym decyzja w tej części została uchylona, a wysokość odsetek od nie zapłaconych zaliczek określona przez Izbę .

Na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, w której skarżący zarzucił naruszenie zasad postępowania podatkowego.

Przede wszystkim zarzuca brak przeprowadzenia podstawowego dowodu w postaci przesłuchania świadka R. M.poprzez którego nawiązał współprace ze spółką MIK i wszelkie kontakty dotyczące wykonywanych robót ograniczył do jego osoby .

Ponadto podniósł, iż w toku postępowania podatkowego organy podatkowe posługiwały sie jako dowodami protokołami przesłuchań H. R. i B. R. . Tymczasem skarżący nie został powiadomiony o takich przesłuchaniach, jak również nie otrzymał żadnego postanowienia o tym , iż dokumenty te zostały włączone do niniejszej sprawy .

Skarżący zarzuca również , iż nie można uznać księgi za nierzetelną w sytuacji gdy organy podatkowe kwestionują zasadność zaliczenia niektórych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Na koniec podtrzymano zarzuty zawarte w odwołaniu z dnia [...] marca 2003 r.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji .

Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jednak wobec wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2004r. ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz.1269/ oraz ustawy 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270,/ w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ została ona rozpatrzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zgodnie z tymi przepisami.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie .

W pierwszym rzędzie należy podnieść, że postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone zgodnie art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm./ Przepis ten nakłada na organ obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. A więc dowody winny zostać zebrane i ocenione bezstronnie, w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a ich analiza i ocena winna być dokonana w ich całokształcie i wzajemnym powiązaniu. Winno to znaleźć odzwierciedlenie w wydanej decyzji, która musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne zgodnie z przepisem art.210 § 1 pkt 6 ustawy. W niniejszej sprawie można uznać, że warunki te zostały spełnione.

Oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonuje się z uwzględnieniem swobodnej oceny dowodów przyznanej organom przez przepis art. 191 tej ustawy , co nie oznacza zupełnej dowolności w tym zakresie, gdyż należy kierować się logiką, wiedzą jak też doświadczeniem życiowym. Biorąc te kryteria pod uwagę Sąd doszedł do wniosku, iż organy nie naruszyły granicy swobodnej oceny dowodów.

Istota sporu w niniejszej sprawie ogniskuje się wokół problemu zasadności zakwestionowania wydatków na sprzątanie Ośrodka E. oraz na zabiegi DDD jako koszt uzyskania przychodu . Organy podatkowe stoją stanowisku , iż wydatki te nie mogą być kosztem uzyskania przychodów, gdyż nie zostały one poniesione a rachunki dokumentujące wydatek są fikcyjne .

Zdaniem Sądu organy podatkowe obu instancji dokonały wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego . Wyprowadzone wnioski są logicznie, poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, w związku z czym nie naruszają reguł swobodnej oceny dowodów.

Za zgodne bowiem z doświadczeniem życiowym należy ocenić stanowisko organów, iż udokumentowane wydatki nie miały miejsca w związku z czym zasadnie zmniejszono koszty uzyskania przychodów o ich wartość .

Bezzasadny jest zarzut Skarżącego , iż w sprawie niniejszej doszło do naruszenia normy wynikającej z art. 188 Ordynacji podatkowej. Podnieść bowiem należy , iż skuteczność prawna żądania strony do przeprowadzenia dowodu jest ograniczona i uzależniona jest od tego aby przedmiotem dowodu były okoliczności mające znaczenia dla sprawy oraz aby okoliczności te nie były stwierdzono innym dowodem . Jeżeli organ ustali , ze żądanie strony dotyczy okoliczności , które zostały ustalone innym dowodem odmawia uwzględnienia żądania strony.

W niniejszej sprawie skoro Izba Skarbowa zebrała wyczerpujący materiał dowodowy , który w sposób nie budzący wątpliwości wykazuje , iż usługi sprzątania przez spółkę MIK nie miały miejsca to nie miała obowiązku uwzględnić żądania strony .

Twierdzeniom strony skarżącej zostały przedstawione zeznania świadków, którzy pomimo tego , iż były osobami reprezentującymi spółkę nie wiedziały nic o zawartej umowie . Z kolei G. P. będąca główną księgową spółki kategorycznie zaprzeczyła, aby usługi sprzątania w Ośrodku E. w J. były wykonywane. Również nie potwierdziła aby były wystawiane na rzecz skarżącego dowody KP co było zgodne praktyką firmy, gdzie obrót gotówkowy miał miejsce jedynie przy sprzedaży tkanin. Zeznania tego świadka zasługują na szczególną uwagę, gdyż skarżący w odwołaniu na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej podnosząc zasadność przesłuchania tego świadka utrzymywał , iż zeznanie te z całą pewnością potwierdziłyby fakt świadczenia usług sprzątania . Skarżący będąc obecny podczas przesłuchania nie tylko ustosunkował się do zeznań świadka ale również nie udokumentował wydatków , które zostały ujęte w podatkowej księdze po stronie kosztów . Z zakwestionowanej kwoty 245.623,11 zł posiadał jedynie, podważone przez organy podatkowe , dowody wpłaty KP na . kwotę 100.602,22 zł. Zeznania G. P. korelują z wykazanym przez Janiszewskiego. Przeciwko wersji skarżącego przemawia również sposób rozliczania transakcji w spółce MIK , sprzeczności w umowach na świadczenie usług oraz niezgodność zapisów umowy z wystawionymi fakturami.

Bezzasadny jest zarzut , iż naruszono prawo dopuszczając dowód z przesłuchania świadków przeprowadzony w ramach innego postępowania bez powiadomienia skarżącego o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu .

Nie był to bowiem dowód z przesłuchania świadka przeprowadzony przez organ podatkowy prowadzący postępowanie w sprawie podatnika lecz dowód z innego postępowania - dowód z akt, dopuszczony jako dowód w myśl reguły z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej zgodnie , z którą jako dowód należy dopuścić wszystko co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy , a nie jest sprzeczne z prawem .

Skarżący o dopuszczeniu takiego dowodu został powiadomiony protokołem z dnia 9 lipca 2003 r. jak również miał możliwość zapoznania się z nim i ustosunkowania, co dokumentuje protokół zapoznania z materiałem sprawy w trybie art. 200 Ordynacji podatkowej. Z analizy przeprowadzonego postępowania wynika , iż organy podatkowe zapewniły stronie czynny udział w każdym stanie postępowania , a przed wydaniem decyzji umożliwiły wypowiedzenie co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. Nie została więc naruszona zasada czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym .

Na marginesie podkreślić należy , iż zeznania B. R., które są najbardziej niekorzystne dla skarżącego – świadek zaprzeczył aby mąż w trakcie choroby wykonywał usługi DDD - nie były wykorzystane w zaskarżonej decyzji.

Sąd natomiast zgadza się ze stanowiskiem podatnika , iż nie można uznać księgi za nierzetelną w sytuacji gdy organy podatkowe kwestionują jedynie zasadność zaliczenia niektórych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. W przedmiotowej sprawie nie mamy jednak do czynienia z taką sytuacją, gdyż istota sporu ogniskuje się wokół wykazania , iż zapisy w podatkowej księdze przychodów i rozchodów opierają się na dowodach nie odzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych a to zgodnie z art. 193 § 2 Ordynacji podatkowej, jest podstawą do stwierdzenie nierzetelności ksiąg podatkowych .

Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń przepisów prawa procesowego mającego wpływ na wynik sprawy, a uzasadniającego uchylenie zaskarżonych decyzji.

W świetle powyższego na podstawie przepisu art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ orzeczono jak w sentencji.