Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 156/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138  par. 1  pkt 1 w zw. z  art. 105  par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2014r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 156/14

UZASADNIENIE

K. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], którą na podstawie art. 1 ust. 1, art. 2, art. 17 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) w zw. z art. 59 ust. 1, art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), w zw. z § 1 pkt 2 lit. a) tiret piętnaste rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 2013 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 817) zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) utrzymana została w mocy decyzja Wójta Gminy C. z dnia [...] października 2013r. znak: [...] o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku garażu przy budynku mieszkalnym na warsztat do wykonywania naprawy i wymiany szyb samochodowych w miejscowości K. na nieruchomości oznaczonej nr działki [...], położonej w obrębie geodezyjnym Z.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że inwestor A. P. złożył wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku garażu przy budynku mieszkalnym na warsztat do dokonywania naprawy i wymiany szyb samochodowych w miejscowości K. oraz po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T., w ocenie których dla tej inwestycji brak było konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] nałożył na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla tego przedsięwzięcia oraz ustalił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu organ ten podniósł, że nieruchomość, na której ma być realizowana inwestycja, położona jest w T. Parku Krajobrazowym, w granicach wyznaczonego obszaru Natura 2000 i wskazał, by przy sporządzaniu raportu inwestor zwrócił uwagę na analizę konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem.

Wskutek wniesionego zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. nr [...] uchyliło ww. postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji wskazując, że organ nie wyjaśnił, dlaczego nie uwzględnił stanowiska organów opiniujących.

Ponownie rozpatrując sprawę, Wójt Gminy C. w dniu [...] grudnia 2011 r. przeprowadził rozprawę administracyjną, podczas której strony postępowania podtrzymały swoje stanowiska odnośnie nałożenia na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko.

Następnie, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] Wójt Gminy C. ponownie nałożył na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz ustalił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Na skutek wniesionego zażalenia ww. postanowienie zostało uchylone w całości postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], a sprawa przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazano, że organ nie doręczał pełnomocnikowi strony stosownych powiadomień oraz ponownie nie wyjaśnił, dlaczego nie uwzględnił stanowiska organów opiniujących.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. Wójt Gminy C. nałożył na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz ustalił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W jego uzasadnieniu organ wskazał, że dotychczas dochodziło do nieporozumień pomiędzy sąsiadami a inwestorem na tle prowadzonej przez niego działalności, dlatego też właściwe określenie skali przedsięwzięcia jest zasadniczym składnikiem, który należy przeanalizować. Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że przedsięwzięcie położone jest w strefie ochronnej ujęcia wód pitnych "C." (teren ochrony pośredniej) ustanowionej m.in. decyzją Wojewody K.-P. z dnia [...] grudnia 1998 r. nr [...] oraz w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] (§ 1 ust. 1 pkt 88 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 27 października 2008r. zmieniające rozporządzenie w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000, Dz. U. Nr 128, poz. 1226) oraz T. Parku Krajobrazowego, przy czym zgodnie z rozporządzeniem Wojewody K.-P. [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. w sprawie T. Parku Krajobrazowego w części województwa k.- p. (Dz. Urz. Woj. K.-P. Nr 120, poz. 2018, zmienionego rozporządzeniem nr [...] Wojewody K.-P. z dnia [...] kwietnia 2005 r., Dz. Urz. Woj. K.-P. Nr 69, poz. 1326) na terenie T. Parku Krajobrazowego obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie organu I instancji, opinie wydane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. były lakoniczne, organy te nie wyjaśniły, na jakiej podstawie sformułowały swoje opinie.

Na powyższe postanowienie zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. złożył inwestor, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu powołał się na opinie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, z których wynikało, że brak jest potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Strona zwróciła uwagę na fakt, że twierdzenia sąsiadów, jakoby inwestor prowadził w szerokim zakresie remonty i naprawy samochodów, nie znalazły potwierdzenia w toku przeprowadzanych kontroli.

Organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. nr SKO [...] uchylił ww. postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji wskazując m.in., że organ ten nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy i wydał orzeczenie na podstawie niepełnego materiału dowodowego. Organ odwoławczy podkreślił, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji powinien przeanalizować istotę planowanego przedsięwzięcia, prawidłowo je zakwalifikować, a następnie przeanalizować dopuszczalność jego realizacji w kontekście przepisów szczególnych.

Uczestnik postępowania K. S., w piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r. wniósł o wydanie postanowienia nakładającego na wnioskodawcę obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, obejmującego w szczególności analizę konfliktów społecznych. Do pisma załączył dowody świadczące o prowadzeniu przez skarżącego uciążliwej działalności, tj. warsztatu samochodowego. Wśród tych dowodów znalazły się m.in. zdjęcia reklam oraz wydruki stron internetowych świadczące o tym, że wnioskodawca prowadzi znacznie szerszą działalność niż tylko wymiana szyb u klienta, bowiem działalność ta obejmuje prace związane z regeneracją głowic i sprawdzaniem szczelności płaszcza wodnego silnika.

Organ I instancji wypełniając zalecenia organu odwoławczego uzupełnił postępowanie, co do ustalenia lokalizacji analizowanej działki poprzez dołączenie do akt sprawy m.in. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków (Dz. U. Nr 25, poz. 133), rozporządzenia Wojewody K.-P. nr [...] w sprawie T. Parku Krajobrazowego w części województwa k.-p., decyzji Wojewody B. z dnia [...] grudnia 1998 r. nr [...] dotyczącej wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie ustanowienia strefy ochronnej pośredniej zewnętrznej ujęcia wody "C." i ustanowienia tej strefy na obszarze o granicach opisanych w decyzji. Organ I instancji wskazał, że przedmiotowa działka położona jest na terenie T. Parku Krajobrazowego, na obszarze szczególnej ochrony ptaków Natura 2000 pod nazwą B. - kod obszaru [...] oraz w strefie ochronnej ujęcia wody "C".

Wójt Gminy C. decyzją z dnia [...] października 2012 r. znak: [...], odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji planowanego przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał m.in., że teren planowanej inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Choć planowane przedsięwzięcie będzie realizowane na terenie garażu o powierzchni 30 m², to inwestor nie uwzględnił, że samochody jego klientów muszą przejechać przez teren, w sąsiedztwie którego znajdują się budynki mieszkalne, a ponadto z zeznań świadków wynika, że liczba samochodów, które przyjeżdżały do warsztatu skarżącego, przekraczała 15 szt. tygodniowo, a inwestor deklarował wymianę jedynie 15 szyb miesięcznie.

Warsztat samochodowy mieści się w ramach przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ podkreślił, że wskazane w karcie informacyjnej przedsięwzięcie zostało zaliczone również przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w piśmie z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...] oraz Dyrektora T. Parku Krajobrazowego w piśmie z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...] do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Stosownie do dyspozycji art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. d i e ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), dalej zwanej ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku ustalono, że planowane przedsięwzięcie położone jest w strefie ochronnej ujęcia wód pitnych "C.", a także w granicach obszaru specjalnej ochrony Natura 2000 oraz na terenie T. Parku Krajobrazowego. Zgodnie zaś z rozporządzeniem Wojewody K. –P. z dnia [...] grudnia 2004 r. w sprawie T. Parku Krajobrazowego w części województwa k.-p., na terenie parku obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.). Choć art. 51 nie obowiązuje, to zakresowi pojęcia "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko" odpowiada zakres pojęć, jakimi posługuje się ustawodawca w art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, tj. chodzi o przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak i mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Skoro planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to z mocy przepisów prawa miejscowego, tzn. rozporządzenia Wojewody K.-P. w sprawie T. Parku Krajobrazowego w części województwa k.-p., inwestycja ta nie może być realizowana na obszarze T. Parku Krajobrazowego.

Odwołanie od ww. decyzji złożył skarżący, który wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że nie jest trafne twierdzenie organu I instancji, iż pojęciu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska, odpowiadają pojęcia z pkt 1 i 2 ust. 1 art. 59 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Skarżący podkreślił, że art. 173 ust. 2 cyt. ustawy obowiązywał do dnia 14 listopada 2010 r., bowiem z dniem 15 listopada 2010 r. zaczęło obowiązywać rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie strony, zaskarżona decyzja, jako naruszająca prawo nie powinna się ostać.

K. S. w piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. podzielił stanowisko organu I instancji, że planowana inwestycja stanowi realizację przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Podniósł również, że planowane przedsięwzięcie znajduje się w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000, obejmującego swoim zasięgiem obszar całej gminy C. oraz że planowana inwestycja budzi sprzeciw sąsiadów inwestora.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zaskarżoną, powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Kolegium organ I instancji, uwzględniając wytyczne organu odwoławczego, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, w wyniku czego prawidłowo ustalił stan faktyczny oraz prawidłowo zastosował obowiązujące przepisy. Organ odwoławczy podkreślił, że w odwołaniu nie uzasadniono, dlaczego w ocenie inwestora stanowisko organu I instancji jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Z kolei w myśl art. 71 ust. 2 tej ustawy, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1. przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2. przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcie polegające na zmianie sposobu użytkowania budynku garażu przy budynku mieszkalnym na warsztat do wykonywania naprawy i wymiany szyb zostało zaliczane przez organ prowadzący postępowanie oraz przez RDOŚ w B. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, bowiem zostało wymienione w § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem organu odwoławczego jest to prawidłowa kwalifikacja przedsięwzięcia.

Kluczowym zagadnieniem w rozpatrywanej sprawie jest to, czy planowane przedsięwzięcie jest zgodne z prawem miejscowym, bowiem zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia Wojewody K.-P. nr [...] w sprawie T. Parku Krajobrazowego w części województwa k.-p., na terenie T. Parku Krajobrazowego obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy Prawo ochrony środowiska. Ustawa ta w art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 dzieli przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko na dwie grupy: 1) przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, które w ustawie Prawo ochrony środowiska określano jako "planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko" oraz 2) przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, które w ustawie Prawo ochrony środowiska określano, jako "przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2". Rodzaje tych przedsięwzięć zostały uregulowane w rozporządzeniu Rady Ministrów dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Planowana zaś inwestycja polegająca na zmianie sposobu użytkowania budynku garażu przy budynku mieszkalnym na warsztat do dokonywania naprawy/wymiany szyb samochodowych, zaliczona została przez organy jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ww. rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r. weszło w życie z dniem 15 listopada 2010 r. W rozporządzeniu tym przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko sklasyfikowane zostały w dwóch grupach: jako przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 1) i przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2). Zdaniem organu analiza tych przepisów pozwala uznać, że skoro zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia Wojewody K.-P. w sprawie T. Parku Krajobrazowego w części województwa k.-p., w parku tym obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy Prawo ochrony środowiska, to w zakresie pojęciowym określenia przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy Prawo ochrony środowiska mieszczą się zarówno przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak i przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co oznacza, że nie mogą być one realizowane na terenie tego parku.

W ocenie organu, planowane przedsięwzięcie nie może być realizowane na obszarze T. Parku Krajobrazowego, gdyż zakazuje tego akt prawa miejscowego, jakim jest cyt. rozporządzenie Wojewody K.-P.

Inwestor złożył skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 3 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 245/13 uwzględnił skargę i uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. oraz decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Sąd poparł stanowisko organów, że przedmiotowe przedsięwzięcie należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stacja obsługi (ewentualnie remontowa) środków transportu (a za taką należy uznać planowany przez skarżącego warsztat do wykonywania naprawy i wymiany szyb samochodowych) mieści się w ramach przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z cyt. przepisem, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się stacje obsługi lub remontowe, sprzętu budowlanego, rolniczego lub środków transportu, inne niż wymienione w pkt 17-19 i 46, z wyłączeniem myjni i stacji kontroli pojazdów. Zasadnie organy porównały treść ww. uregulowania do treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573) obowiązującego w dacie wydawania ww. rozporządzenia Wojewody Nr [...]. Z porównania tego wynika, że uregulowania te są identyczne w zakresie dotyczącym analizowanej inwestycji. Nie ulega zatem wątpliwości to, że na terenie T. Parku Krajobrazowego istnieje zakaz realizacji przedsięwzięć m.in. w postaci stacji obsługi lub remontowych, sprzętu budowlanego, rolniczego lub środków transportu.

Sąd jednak dostrzegł, że organy nie zwróciły uwagi na treść art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220). Zgodnie z nim zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (tj. dotyczący realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku), nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak znacząco negatywnego wpływu na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu.

Wojewoda K.-P. w cyt. wyżej rozporządzeniu, w jego § 4 ustanowił zakazy właśnie w oparciu o art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Ustawodawca przewidział jednak wyjątek od tych zakazów w cyt. ust. 3 art. 24. Tak więc organ wydając decyzję odmawiającą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku garażu przy budynku mieszkalnym na warsztat do wykonywania naprawy i wymiany szyb samochodowych uniemożliwił skarżącemu wykazanie braku znacząco negatywnego wpływu planowanej inwestycji na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu, a co skarżący może uczynić jedynie poprzez przeprowadzenie oceny jej oddziaływania na środowisko.

Z powyższych względów Sąd zalecił, aby organ ponownie rozpatrując sprawę wziął pod uwagę treść art. 24 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody i następnie rozważył, czy istnieją podstawy do nałożenia na skarżącego obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 63 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Ponadto, organ winien rozważyć kwestie związane z tym, że planowane przedsięwzięcie ma znajdować się na obszarze Natura 2000 i terenie strefy ochronnej pośredniej zewnętrznej ujęcia wody "C.", ponieważ organy odwoływały się do tych okoliczności, jednak w żaden sposób nie wskazywały na to, jakie są tego konsekwencje dla planowanej inwestycji.

W dniu [...] października 2013 r., po zawiadomieniu stron postępowania o terminie wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, Wójt Gminy C. wydał decyzję znak: [...], w której postanowił umorzyć postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku garażu przy budynku mieszkalnym na warsztat do wykonywania naprawy i wymiany szyb samochodowych w miejscowości K. na nieruchomości oznaczonej nr działki [...], położonej w obrębie geodezyjnym Z.

W uzasadnieniu swej decyzji Wójt Gminy C. stwierdził, że zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane tylko dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co oznacza, iż postępowanie w przedmiocie wydania takiej decyzji może być prowadzone tylko dla przedsięwzięć wymienionych w § 2 lub § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w przypadkach, gdy nie jest ona wymagana, skutkować będzie tym, że obarczona ona będzie wadą nieważności wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), jako wydana bez podstawy prawnej.

Strona postępowania – K. S., złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., za pośrednictwem organu I instancji, odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że inwestycja planowana na przedmiotowej nieruchomości wyczerpuje znamiona przedsięwzięcia opisanego w § 2 ust. 1 pkt 43 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., stanowiąc "miejsce przetwarzania pojazdów", a jej przeprowadzenie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie uwzględniło odwołania wydając zaskarżoną decyzję.

Kolegium powołało się na przepis § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), który uchylony został przez § 1 pkt 2 lit. a tiret piętnaste rozporządzenia z dnia 25 czerwca 2013 r. zmieniającego ww. rozporządzenie z dniem 1 sierpnia 2013 r. Należy zatem uznać, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji, brak było podstawy do uznania inwestycji za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Jako podstawę skarżonej decyzji Wójt Gminy C. wskazał art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane tylko dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a takie przedsięwzięcia wskazane są w § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 poz. 1397 ze zm.).

Kolegium nie podzieliło stanowiska skarżącego o zakwalifikowaniu przedmiotowego przedsięwzięcia do kategorii wynikającej z § 2 ust. 1 pkt 43 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie Kolegium, z całą pewnością planowana inwestycja nie będzie "miejscem przetwarzania pojazdów".

Kolegium powołując się na art. 71 ustawy zwróciło uwagę, że uzyskanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych ma charakter obligatoryjny. Dlatego też w praktyce podkreśla się, że w celu prawidłowego ustalenia zakresu przedsięwzięć wymagających uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych niezbędne jest łączne uwzględnienie postanowień zarówno art. 71, jak i art. 72 ustawy o udostępnianiu informacji. Z postanowień tych przepisów wynika, iż organ właściwy do wydania takiej decyzji nie ma swobody kwalifikacji przedsięwzięć w zakresie obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W związku z tym, wydanie decyzji w tych przypadkach, gdy nie jest ona wymagana, skutkować będzie tym, że obarczona będzie ona wadą nieważności wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, jako wydana bez podstawy prawnej.

Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem, skarżący wniósł skargę, w której zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

a) § 2 ust. 1 pkt 43 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010r. Nr 213 poz. 1397), poprzez pominięcie zastosowania wymienionego przepisu oraz pozostające w związku z powyższym naruszeniem naruszenie

b) art. 59, art. 71 ust. 2, art. 80. art. 96, art. 97, art. 98 ust. 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez pominięcie zastosowania wymienionych przepisów oraz

c) art. 7, art. 77, art. 105 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego,

d) art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

Z uwagi na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił organom brak zajęcia stanowiska odnośnie oddziaływania planowanego warsztatu na obszar Natura 2000 z uwagi na niewyczerpanie procedury przewidzianej przepisami art. 96 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 oraz art. 97 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Żaden z organów nie zwrócił się do regionalnego dyrektora ochrony środowiska o wydanie stosownego postanowienia w trybie art. 97 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wójt Gminy C. zwrócił się wyłącznie o wydanie opinii przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska, przy czym opinia ta nie miała charakteru postanowienia, a tylko taką formę zastrzegają w tym przypadku przywołane powyżej przepisy art. 97 ust. 1, 2 i 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Skarżący zakwestionował opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z uwagi na jej ogólnikowość.

Skarżący zarzucił nieprzedstawienie przez organ I instancji Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska protokołu z rozprawy administracyjnej, uwag i wniosków oraz stanowiska Dyrektora T. Parku Krajobrazowego wyrażającego sprzeciw wobec planowanego przedsięwzięcia.

Za wadliwe skarżący uznał ograniczenie się organu I instancji do uchylenia § 3 ust. 1 pkt 76 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 213 poz. 1397) i stwierdzenia na podstawie art. 71 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko braku podstaw do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia.

Skarżący przytoczył treść art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania, który to przepis stanowi niejako powtórzenie regulacji art. 71 ust. 2 tej ustawy. Z art. 59 ust. 2 ustawy wywiódł, że także realizacja planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w ust. 1 wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli:

-przedsięwzięcie to może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony;

-obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 został stwierdzony na podstawie art. 96 ust. 1.

Skarżący uważa, że w niniejszej sprawie należyta ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko nie została przeprowadzona. Uważa on, że w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie § 2 ust. 1 pkt 43 rozporządzenia z 2010r., zgodnie z którym wprowadzono do katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko pojęcie "miejsca przetwarzania pojazdów innego niż wymienione w pkt 42 (...)". Skarżący podniósł, że stanowisko powyższe zawarł w odwołaniu, do czego organ odwoławczy nie ustosunkował się. Nie przekonuje natomiast skarżącego stanowisko tego organu, że "z całą pewnością planowana inwestycja nie będzie miejscem »przetwarzania pojazdów«". Z powyższego skarżący wywiódł, że organ dopuścił się naruszenia art. 107 § 3 w związku z art. 140 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.

Skarżący na poparcie stanowiska, że planowane przedsięwzięcie będzie polegało na przetwarzaniu pojazdów powołał się na Słownik Języka Polskiego wydany przez PWN, który definiuje przetwarzanie, jako przekształcenie czegoś twórczo; zmienienie czegoś, nadając mu inny kształt, wygląd; opracowanie zebranych danych, informacji, z wykorzystaniem techniki komputerowej". Skarżący wyjaśnił, że termin "miejsce przetwarzania pojazdów", zastosowany w § 2 ust. 1 pkt 43 Rozporządzenia, został przez prawodawcę użyty w dwóch pierwszych z przywołanych powyżej znaczeń, a zatem jako "miejsce przekształcania twórczego pojazdów, miejsce w którym nadaje się inny kształt, wygląd pojazdom".

Skarżący zwrócił uwagę, iż w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 sierpnia 2013 r. przywołany przepis brzmiał "miejsca demontażu pojazdów inne niż wymienione w pkt 42 oraz miejsca demontażu statków".

Zakładając racjonalne działanie, warsztat naprawy i wymiany szyb samochodowych jest miejscem, w którym twórczo (lub nie) nadaje się inny kształt, inny wygląd samochodom, przekształca się samochody - zmieniając np. szyby uszkodzone (popękane, zbite, uszkodzone w inny sposób) na szyby sprawne, albo zmieniając szyby standardowe, na szyby np. przyciemniane.

W tym stanie rzeczy garaż - warsztat, który zamierza stworzyć inwestor stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, albowiem jest miejscem przetwarzania pojazdów wymienionym w § 2 ust. 1 pkt 43 rozporządzenia.

Wobec powyższego skarżący stwierdził, że organy dokonały błędnych ustaleń, iż inwestycja objęta wnioskiem A. P. nie mieści się w kategorii przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko.

W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Bezsporne w sprawie jest, że przedsięwzięcie objęte wnioskiem A. P., jest inwestycją polegającą na zmianie sposobu użytkowania garażu na warsztat samochodowy, która zlokalizowana jest w granicach T. Parku Krajobrazowego, na terenie którego obowiązuje rozporządzenie Wojewody K.-P. nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. w sprawie T. Parku Krajobrazowego w części województwa k.-p. (Dz. Urz. Woj. K.-P. Nr 120, poz. 218 ze zm.).

Przedsięwzięcie znajduje się ponadto na terenie obszaru specjalnej ochrony ptaków B. (oznaczonego symbolem [...] i objętego ochroną przewidzianą programem Natura 2000), którego dotyczy między innymi art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.), zgodnie z którym (z zastrzeżeniami określonymi art. 34 ustawy o ochronie przyrody) zabrania się podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000.

Zarówno T. Park Krajobrazowy, jak i obszar specjalnej ochrony ptaków B. objęty programem Natura 2000 stanowią, w myśl art. 6 ust. 1 pkt 3 i 6 ustawy o ochronie przyrody, formy ochrony przyrody.

Ma rację skarżący wywodząc, że z art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000.

Istota w przedmiotowej sprawie sprowadza się jednak do oceny, czy przedsięwzięcie objęte wnioskiem inwestora o udzielenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, polegające na zmianie sposobu użytkowania budynku garażu przy budynku mieszkalnym na warsztat do wykonywania naprawy i wymiany szyb samochodowych w miejscowości K. na nieruchomości oznaczonej nr działki [...], położonej w obrębie geodezyjnym Z. jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w świetle przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 2013 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 817) zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.).

Każda decyzja w przedmiocie wydania środowiskowych uwarunkowań oparta zarówno na podstawie art. 80, art. 81, czy też art. 84 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko musi zostać poprzedzona wcześniejszym ustaleniem, że planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć, o jakich mowa w art. 59 powyższej ustawy.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

Natomiast w ust. 2 art. 59 ustawy stanowi, że realizacja planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w ust. 1 wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli:

1) przedsięwzięcie to może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony;

2) obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 został stwierdzony na podstawie art. 96 ust. 1.

Dopiero wówczas, gdy zostaną spełnione przesłanki wynikające z art. 59 ustawy, możliwe jest wydanie w tym przedmiocie decyzji merytorycznie rozstrzygającej sprawę: pozytywnej, a więc określającej środowiskowe uwarunkowania, bądź negatywnej, to jest odmawiającej zgody na realizację przedsięwzięcia z przyczyn określonych w ustawie.

W ocenie Sądu, żadna z przesłanek wynikających z art. 59 ust. 1 i 2 ustawy nie wystąpiła.

Planowanego przedsięwzięcia nie można zaliczyć do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani nie też do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie został również stwierdzony, w drodze postanowienia na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Bezsporne natomiast jest, że w toku prowadzonego postępowania przed organem I instancji, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 i 4 ustawy, a także § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia nie jest konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko inwestycji.

W powyższym postanowieniu organ opiniujący stwierdził, na podstawie załączonej do wniosku dokumentacji oraz karty informacyjnej przedsięwzięcia uzupełnionej dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz dnia [...] maja 2011 r., że przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia. Wbrew stanowisku skarżącego, organ opiniujący rozważał konflikt społeczny związany z planowaną inwestycją, zwłaszcza skargi, które wpłynęły [...] marca 2011 r. oraz [...] marca 2011 r. na działalność inwestora. Organ opiniujący, w celu ustaleń faktycznych, przeprowadził wizję terenową w dniu [...] maja 2011 r. oraz zasięgnął informacji na temat interwencji u Komendanta Powiatowego Policji w T. W uzasadnieniu postanowienia organ opiniujący, mając na uwadze położenie planowanej inwestycji, wypowiedział się, że nie spowoduje ona zagrożenia dla zachowania celów i przedmiotów ochrony chronionych, a także zagrożeń wskazanych w Standardowym Formularzu Danych ostoi B., w tym zmiany stosunków wodnych, presji turystycznej i zabudowy letniskowej. Realizacja inwestycji nie wiąże się również ze zniszczeniem cennych siedlisk przyrodniczych i siedlisk chronionych gatunków zwierząt, a także wycinką drzew.

Organ stwierdził również, że ocena oddziaływania na środowisko w zakresie ochrony przyrody i obszarów Natura 2000 nie jest wymagana.

Wszystkie organy orzekające w przedmiotowej sprawie, w tym organ opiniujący Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B., przed wejściem w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 2013 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 817) dokonały kwalifikacji, że przedsięwzięcie należy zaliczyć do tych mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Tej samej kwalifikacji przedsięwzięcia dokonał Sąd w wyroku z dnia 3 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 245/13. Wobec powyższego na mocy art. 153 p.p.s.a ocena prawa i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w powyższym orzeczeniu sądu były wiążące w sprawie dla składu sądu obecnie rozpoznającego sprawę oraz organu, którego decyzja została zaskarżona. Uwzględniając stanowisko organu opiniującego, że ocena oddziaływania na środowisko w zakresie ochrony przyrody i obszarów Natura 2000 nie jest wymagana, nie można czynić organom orzekającym w sprawie zarzutu, że nie rozważyły, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, w świetle art. 96 ustawy.

W tym stanie rzeczy, pozostaje konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, czy istniały podstawy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czy też postępowanie należało umorzyć, tak jak uczynił to organ I instancji.

Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Zgodnie z delegacją ustawową zawartą w art. 60 ustawy, Rada Ministrów uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć oraz uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, określiła w drodze rozporządzenia:

1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;

3) przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2.

W § 1 pkt 2 lit. a) tiret piętnaste rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 2013r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 817) uchylony został § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz.1397). Rozporządzenie zmieniające weszło w życie z dniem 1 sierpnia 2013 r. Organy orzekające w sprawie miały obowiązek uwzględnić obowiązujący stan prawny przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy.

Nieobowiązujący w dacie orzekania przez organy § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia stanowił, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego, rolniczego lub środków transportu, inne niż wymienione w pkt 17-19 i 46, z wyłączeniem myjni i stacji kontroli pojazdów.

W powyższych punktach 17-19 i 46 wskazano kolejno (instalacje do produkcji lub montowania pojazdów, sprzętu mechanicznego lub produkcji silników, przy czym za sprzęt mechaniczny uznaje się urządzenia inne niż pojazdy wyposażone w silnik; instalacje do budowy lub naprawy statków powietrznych; instalacje do produkcji lub naprawy sprzętu kolejowego; stocznie produkcyjne lub remontowe).

Z opisu wniosku oraz karty informacyjnej, jak również stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. wynika, że planowane przedsięwzięcie będzie polegało na wykorzystaniu istniejącego wybrukowanego podjazdu do garażu i samego garażu do wykonywania napraw i wymiany szyb samochodowych. W ocenie Sądu, powyższy zakres czynności odpowiada przedsięwzięciu, jakim jest stacja obsługi lub remontu środków transportu, z wyłączeniem myjni i stacji kontroli pojazdów.

Opis przedsięwzięcia, nie jest w ocenie Sądu, przedsięwzięciem uregulowanym w § 2 ust. 1 pkt 43 rozporządzenia, mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, do którego zalicza się miejsca przetwarzania pojazdów inne niż wymienione w pkt 42 oraz miejsca przetwarzania statków wycofanych z eksploatacji. Podkreślić w tym miejscu należy, że punkt 42 stanowi o stacjach demontażu w rozumieniu ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202 ze zm.). Poprzednio obowiązujący § 2 ust. 1 pkt 43 rozporządzenia stanowił o demontażu pojazdów innych niż wymienione w pkt 42 oraz miejscach demontażu statków. W powyższej ustawie o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji ustawodawca wprowadził w art. 3 pkt 8 definicję legalną pojęcia "przetwarzania", przez którą rozumie się czynności podejmowane po przekazaniu pojazdu wycofanego z eksploatacji do stacji demontażu w celu demontażu, odzysku lub przygotowania do unieszkodliwiania. Natomiast demontaż, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 10 powyższej ustawy, odbywa się w stacji demontażu, przez którą rozumie się zakład prowadzący przetwarzanie, w tym demontaż obejmujący następujące czynności:

a) usunięcie z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów i substancji niebezpiecznych, w tym płynów,

b) wymontowanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia,

c) wymontowanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu.

W ocenie Sądu, zarówno demontaż oraz przetwarzanie dotyczy pojazdów wycofanych z eksploatacji, co jest zrozumiałe, że takie pojazdy mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w przeciwieństwie do obsługi pojazdów, czy też ich remontu, które postrzegane były w świetle już nieobowiązującego rozporządzenia jako przedsięwzięcia mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko.

Usunięcie z obrotu prawnego § 3 ust. 1pkt 76 rozporządzenia skutkuje tym, że planowane przedsięwzięcie nie należy, ani do tych mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani też tych mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko.

Brak zatem podstawy prawnej do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach skutkował umorzeniem postępowania jako bezprzedmiotowego z wniosku inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.