Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 29/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6324 Rodzina   zastępcza,  pomoc na usamodzielnienie dla wychowanka rodziny zastępczej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 194 ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 332
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Bożena Miliczek - Ciszewska (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności za pobyt dzieci w pieczy zastępczej oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 21 lipca 2015 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. wpłynął wniosek K. i M. R. (dalej "wnioskodawcy", "strony" - i odpowiednio w liczbie pojedynczej) o umorzenie w całości należności za pobyt dzieci w pieczy zastępczej.

Prezydent Miasta R. (dalej "organ pierwszej instancji") decyzją nr [...] z dnia[...] odmówił stronom umorzenia w całości - ustalonej decyzją nr[...] z dnia [...] - należności za pobyt dzieci: D. R., D. R., N. R. w pieczy zastępczej – rodzinie zastępczej, w łącznej wysokości 35.709,69 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...] r. ustalono stronom solidarną opłatę za pobyt dzieci w pieczy zastępczej za okres od 4 października 2012 r. do 30 września 2013 r. Po tej dacie, na wniosek stron odstąpiono od ustalenia dalszych opłat za pobyt dzieci w pieczy zastępczej, w związku z odbywaniem przez wnioskodawców leczenia w ośrodkach leczenia uzależnień. Organ podał, że małżonkowie prowadzą gospodarstwo domowe z najmłodszym dzieckiem (M. R.), skarżąca opuściła zakład penitencjarny i pracuje na podstawie umowy o dzieło, a skarżący jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę na stanowisku pracownika budowlanego. Wskazał, że dochód rodziny nie przekracza kryterium ustawowego. Kolejno, odwołał się do regulacji zawartej w uchwale Rady Miasta R. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie określania szczegółowych warunków umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty oraz odstępowania od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej ([...] 2012.2056; dalej "uchwała"), zmienionej uchwałą Rady Miasta R. z dnia [...] nr [...] ([...] 2015.2531) i wywiódł, że rodzina nie spełnia kryteriów skutkujących uwzględnieniem wniosku. Wskazał, że rozważył również z urzędu zastosowanie innych ulg określonych w uchwale, ale nie znalazł podstaw do ich zastosowania, gdyż pomimo stosowania ulg w przeszłości i odroczenia terminu płatności, do dnia wydania decyzji nie wpłynęła żadna kwota z tytułu ustalonej opłaty, a dzieci nadal przebywają w rodzinie zastępczej.

W odwołaniu strony ponownie wniosły o umorzenie przedmiotowej należności. Wnioskodawcy wyjaśnili, że od czerwca 2015 r. zamieszkują w domku jednorodzinnym składającym się z pokoju, kuchni i łazienki, do którego przynależy niewielkie podwórko. Skarżąca nie pracuje, gdyż miała problemy z prawem; przebywała w zakładzie karnym, a obecnie kontynuuje odbywanie kary w formie dozoru elektronicznego. Korzysta również z terapii w Poradni [...] w Ośrodku [...] w C. Natomiast skarżący jest zatrudniony w firmie "B" od 22 października 2014 r., ale jego dochód jest niewystarczający dla zaspokojenia wszystkich potrzeb rodziny – która z tego powodu korzysta ze wsparcia pomocy społecznej. Wnioskodawcy oświadczyli, że leży im na sercu dobro dzieci i w bliskiej przyszłości chcą je odzyskać.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej "organ odwoławczy" lub "Kolegium") decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu opisało przebieg postępowania, treść decyzji organu pierwszej instancji oraz zarzuty odwołania. Organ odwoławczy zaakceptował ustalenia stanu faktycznego, poczynione przez organ pierwszej instancji. Natomiast w zakresie stanu prawnego odwołał się do regulacji zawartej w art. 193 ust. 1, 1a, 2, 6, 6a, 7, 7a, 7b, 8 oraz w art. 194 ust. 1-3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (tj. z 2015 r., poz. 332 ze zm., dalej "ustawa) oraz do § 6 uchwały. Kolegium stwierdziło, że skarżący nie wykazali, że w ich rodzinie została spełniona przesłanka określona w § 6 pkt 2, 3 lub 4 uchwały, a na podstawie kwoty należności należało przyjąć, że nie została również spełniona przesłanka wymieniona w § 6 pkt 1 uchwały. Kolegium oceniło, że w tym stanie rzeczy organ pierwszej instancji słusznie odmówił wnioskowanego umorzenia. Jednocześnie zauważono, że skarżący jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę, a zatem sytuacja finansowa rodziny jest stabilna; mimo niskich dochodów może ona spłacać należności w ratach, jeżeli skarżący wystąpią z odpowiednim wnioskiem do organu pierwszej instancji. Kolegium akcentowało też okoliczność, iż sama deklaracja przejęcia opieki nad dziećmi umieszczonymi w pieczy zastępczej jest niewystarczająca; dopiero gdy dzieci wrócą pod pieczę rodziców, zaistnieje przesłanka umorzenia opłaty za pobyt dzieci w tej instytucji.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach K. R. (dalej też "skarżąca") stwierdziła, że decyzja Kolegium jest niezgodna z prawem, a to § 6 ust. 1 i 2 uchwały. Wskazała, że obecnie jej mąż nie jest zatrudniony, nie pracuje i sytuacja finansowa rodziny nie jest stabilna – dochód jest niższy od kryterium ustawowego; dlatego brak możliwości spłacania zaległości. Podała, że mąż był zatrudniony do końca listopada 2015 r. i obecnie poszukuje pracy; natomiast skarżąca opiekuje się najmłodszym dzieckiem. Dlatego w jej ocenie, sytuacja finansowa rodziny może rodzić przypuszczenie, że z prowadzonej egzekucji nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji; nadto postępowanie egzekucyjne może się okazać bezskuteczne. Skarżąca przedłożyła postanowienie Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] sygn. akt [...] zmieniające postanowienie tego Sądu z dnia [...] sygn. akt [...] poprzez zmianę sposobu ograniczenia władzy rodzicielskiej stron nad małoletnimi N. R., D. R. i D. R. Mocą punktu 1 poprzedniego postanowienia ograniczenie władzy rodzicielskiej polegało na umieszczeniu dzieci w rodzinie zastępczej, a mocą punktu 2 ustalone miejsce zamieszkania małoletnich było miejscem zamieszkania rodziny zastępczej. W postanowieniu zmieniającym punkt 2 został uchylony natomiast ograniczenie władzy rodzicielskiej określone w punkcie 1 zostało zmienione poprzez poddanie sposobu jej sprawowania przez strony stałemu nadzorowi kuratora. Postanowienie zmieniające stało się prawomocne z dniem 14 grudnia 2015 r. Skarżąca wskazała, że wraz z mężem odzyskali możliwość zapewnienia dzieciom opieki i wychowania; co również stanowi przesłankę umorzenia należności.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, w pełnym zakresie podtrzymując stanowisko i argumentację prezentowane w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do wywodów skargi Kolegium akcentowało okoliczność, iż orzekanie odbywa się na podstawie stanu faktycznego i prawnego z dnia wydania decyzji. Dlatego okoliczności podniesione w skardze, które miały miejsce po dniu wydania zaskarżonej decyzji nie mogły mieć wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. Natomiast radykalna zmiana sytuacji skarżących może być podstawą do złożenia w organie pierwszej instancji kolejnego wniosku o umorzenie należności; co jednak winno łączyć się z zakończeniem pobytu dzieci w pieczy zastępczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ustawą p.p.s.a."). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 ustawy p.p.s.a.). Na mocy art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji na zasadach wyżej wskazanych i stwierdził, że skarga jest niezasadna.

Bezsporna w sprawie jest okoliczność, iż mocą decyzji ostatecznej z dnia [...] ustalono stronom należność za pobyt trojga dzieci w rodzinie zastępczej w łącznej wysokości 35.709,69 zł. Bezsporne jest również ustalenie, że w dacie orzekania przez organy obydwu instancji mąż skarżącej pracował i uzyskiwał z tego tytułu wynagrodzenie, a dochód rodziny nie przekraczał kryterium ustawowego; natomiast troje dzieci przebywało w rodzinie zastępczej. Po wydaniu decyzji przez Kolegium ([...] doszło do istotnej zmiany tych okoliczności. Po pierwsze, mąż skarżącej był zatrudniony tylko do końca listopada 2015 r. i po tej dacie zaczął poszukiwać pracy. Po drugie, SR w R. zmienił sposób ograniczenia władzy rodzicielskiej stron postanowieniem z dnia [...] (prawomocnym od dnia 14 grudnia 2015 r.) w sposób umożliwiający zakończenie pobytu dzieci w pieczy zastępczej.

Spór w sprawie koncentruje się wokół kwestii, czy w takich okolicznościach sprawy zgodna z prawem była odmowa umorzenia stronom należności ustalonych w decyzji z dnia [...]

Rozstrzygnięcie sporu wymaga przybliżenia stanu prawnego sprawy.

Zgodnie z art. 193 ust. 1, 1a i 2, 7a i 7b ustawy za pobyt dziecka w pieczy zastępczej rodzice ponoszą miesięczna opłatę w określonej w przepisie wysokości, od dnia umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej, a za ponoszenie tej opłaty odpowiadają solidarnie. Od opłaty naliczane są odsetki ustawowe, na zasadach określonych w ustawie. Należności z tytułu nieponoszenia tej opłaty podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Na mocy art. 194 ust. 1, 2 i 3 ustawy opłata jest ustalana w drodze decyzji starosty właściwego ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka, placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej albo interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym (ust. 1). Rada powiatu określa, w drodze uchwały, szczegółowe warunki umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty, o której mowa w art. 193 ust. 1 (ust. 2). Starosta na wniosek lub z urzędu, uwzględniając uchwałę, o której mowa w ust. 2, może umorzyć w całości lub w części łącznie z odsetkami, odroczyć termin płatności, rozłożyć na raty lub odstąpić od ustalenia opłaty, o której mowa w art. 193 ust. 1 (ust. 3).

W okolicznościach niniejszej sprawy organ pierwszej instancji, orzekając na wniosek stron o umorzenie w całości należności, działał na podstawie wyżej opisanej uchwały z dnia [...] zmienionej uchwałą z dnia[...] . W tym akcie prawa miejscowego (po zmianie) w § 6 postanowiono, że umorzenie w całości opłaty za pobyt w pieczy zastępczej, wraz z odsetkami, może nastąpić w następujących sytuacjach: 1) gdy zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności, postępowanie egzekucyjne okazało się bezskuteczne lub egzekucja została umorzona, 2) gdy pobyt w pieczy zastępczej zakończył się w wyniku odzyskania przez osobę zobowiązaną możliwości zapewnienia dziecku opieki i wychowania, 3) w przypadku śmierci zobowiązanego do zapłaty, 4) kiedy w rodzinie zobowiązanego występuje długotrwała lub ciężka choroba, związana z kosztownym leczeniem, niepełnosprawność, straty materialne powstałe w wyniku klęski żywiołowej lub innych zdarzeń losowych.

Mając na względzie przedstawiony wyżej ustawowy stan prawny Sąd wskazuje, że w sprawie w przedmiocie umorzenia opłaty za pobyt w pieczy zastępczej starosta jest obowiązany "uwzględnić uchwałę". Powyższe oznacza obligatoryjne stosowanie "szczegółowych warunków" umorzenia, określonych przez organ stanowiący powiatu. Znajdujący zastosowanie w analizowanej sprawie, § 6 uchwały formułuje katalog zamknięty przesłanek umorzenia w całości opłaty za pobyt w pieczy zastępczej. Starosta nie jest uprawniony do umorzenia w przypadku, gdy żadna z przesłanek umorzenia nie istnieje w konkretnej, rozpoznawanej przez ten organ sprawie administracyjnej. W takiej sytuacji jest obowiązany odmówić całkowitego umorzenia; decyzja ma charakter związany. Natomiast w przypadku, gdy w sprawie wystąpi chociażby jedna z przesłanek umorzenia starosta może (ale nie musi) umorzyć opłatę w całości. W takiej sytuacji działa w warunkach uznania administracyjnego. W każdym z tych przypadków punktem wyjścia do wydania prawidłowej decyzji jest wnikliwe ustalenie stanu faktycznego w zakresie okoliczności relewantnych prawnie. W szczególności konieczne jest poczynienie stanowczych ustaleń co do występowania bądź niewystępowania w sprawie przesłanek umorzenia.

Dokonując analizy zaskarżonej decyzji, która jest decyzją związaną (organ odmówił umorzenia należności ze względu na niewystępowanie w sprawie ani jednej przesłanki ich umorzenia), Sąd stwierdza, iż organ należycie ustalił stan faktyczny w zakresie okoliczności relewantnych prawnie, proces stosowania prawa został przeprowadzony prawidłowo, a kwestionowana decyzja odpowiada prawu i zasługuje na pozostawienie jej w obrocie prawnym. To twierdzenie zostanie niżej szczegółowo umotywowane.

W tym miejscu natomiast podkreślić trzeba, że ocena zgodności z prawem decyzji administracyjnej jest dokonywana w stosunku do stanu faktycznego i prawnego sprawy z daty jej wydania. Powyższe oznacza, że nawet bardzo istotna zmiana sytuacji strony postępowania, która nastąpiła po dacie wydania zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę legalności tej decyzji w postępowaniu sądowym zainicjowanym skargą na tę decyzję. Nie sposób stawiać organowi zarzutu, że nie uwzględnił okoliczności, które nie istniały w dacie wydania orzeczenia - nie miał bowiem fizycznej możliwości uwzględnienia okoliczności, które wystąpiły później. Jednocześnie trzeba wyjaśnić stronie skarżącej, że to nie oznacza, że późniejsze okoliczności nie mają żadnego znaczenia dla jej sytuacji prawnej i ochrony jej interesów. Ustawodawca przewidział sytuacje, gdy zasady państwa prawa wymagają korygowania skutków późniejszej zmiany sytuacji. Nie wdając się w szczegółowe rozważania w tej kwestii Sąd wskazuje, że w przypadku ulg dotyczących należności publicznoprawnych zasadą jest możliwość kolejnego wystąpienia o udzielenie ulgi, w związku ze zmianą sytuacji. Taką też możliwość ma skarżąca, która w kolejnym – zainicjowanym jej wnioskiem - postępowaniu przed organem pierwszej instancji może powołać się na nowe okoliczności, które jej zdaniem, dają podstawę do umorzenia należności.

Jak Sąd już wyżej wskazał, podziela pogląd organu, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie była spełniona żadna z przesłanek umożliwiających umorzenie w całości opłaty za pobyt dzieci stron w pieczy zastępczej. Nie budzi wątpliwości okoliczność, iż w sprawie nie występuje przesłanka opisana w punkcie 3 (przypadek śmierci zobowiązanego). Nie ma również sporu co do niewystępowania przesłanki określonej w punkcie 4. Na żadnym etapie postępowania strony nie podnosiły dotknięcia rodziny długotrwałą lub ciężką chorobą, związaną z kosztownym leczeniem, czy niepełnosprawnością. Nie wskazywano również na straty materialne powstałe w wyniku klęski żywiołowej lub innych zdarzeń losowych. Wiedzy o takich okolicznościach nie posiadał także organ.

Spór dotyczy natomiast przesłanki z § 6 punkt 1 uchwały - umorzenie może nastąpić, gdy zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności, postępowanie egzekucyjne okazało się bezskuteczne lub egzekucja została umorzona. Ta przesłanka obejmuje trzy przypadki, a każdy z nich stanowi samodzielną przesłankę umożliwiająca umorzenie. Po pierwsze chodzi o sytuację, gdy zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności. Po drugie chodzi o sytuację, gdy postępowanie egzekucyjne się toczyło i okazało się bezskuteczne. Po trzecie chodzi o przypadek umorzenia egzekucji.

Strona skarżąca wywodziła że z powodu utraty pracy przez męża z końcem listopada 2015 r. (strona skarżąca również nie pracuje, bo opiekuje się dzieckiem) sytuacja finansowa rodziny nie jest stabilna i należy przypuszczać, że w ewentualnym postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności, jak również postępowanie egzekucyjne może okazać się bezskuteczne.

Jeszcze raz przyjdzie podkreślić, że ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji dokonywana przez Sąd odbywa się w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego sprawy z daty wydania tej decyzji.

Bezspornym jest, że w sprawie nie toczyło się postępowanie egzekucyjne, które okazało się bezskuteczne (wyżej wymieniony przypadek drugi), a egzekucja nie została umorzona (wyżej wymieniony przypadek trzeci). W obydwu tych przypadkach nie wystarczy uzasadnione przypuszczenie, że co najmniej jedna z tych sytuacji mogłaby wystąpić. Aby zastosować tę przesłankę ze względu na przypadek dwa lub trzy należy wykazać, że co najmniej jeden z tych przypadków wystąpił; co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Analizując przesłankę umorzenia określoną w § 6 pkt 1 uchwały w zakresie przypadku pierwszego (uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności) wskazać trzeba, że w dniu 20 listopada 2015 r. (data wydania zaskarżonej decyzji) mąż skarżącej pracował i otrzymywał wynagrodzenie. Z treści umowy o pracę z dnia [...] zawartej z C z siedzibą w C., na czas określony od 22 października 2014 r. do 22 października 2019 r. – z możliwością wcześniejszego rozwiązania za 14-dniowym wypowiedzeniem, wynika że mąż skarżącej został zatrudniony jako robotnik budowlany w pełnym wymiarze czasu pracy za wynagrodzeniem 1.680,00 zł brutto. Z zaświadczenia pracodawcy wydanego w dniu 13 marca 2015 r. wynika, że wynagrodzenie męża skarżącej za miesiąc styczeń 2015 r. wynosiło 1.312,50 zł brutto i 985,62 zł netto. Natomiast z zaświadczenia wydanego w dniu 16 lipca 2015 r. wynika, że wynagrodzenie męża skarżącej za miesiąc czerwiec 2015 r. wynosiło 416,66 zł brutto i 359,53 zł netto.

Sąd podziela pogląd organów obydwu instancji, że również w zakresie przypadku oznaczonego wyżej jako pierwszy, przesłanka umorzenia należności określona w § 6 pkt 1 uchwały nie wystąpiła. W dacie wydania zaskarżonej decyzji nie było podstaw do uzasadnionego przypuszczenia, że postępowanie egzekucyjne nie pozwoli na uzyskanie kwot wyższych od kosztów dochodzenia i egzekucji należności wynikającej z decyzji z dnia [...] Co prawda wykazana wysokość wynagrodzenia uzyskiwanego przez męża skarżącej wskazuje na konieczność uwzględnienia przewidzianych prawem wyłączeń spod egzekucji, jednak wiek męża skarżącej (34 lata) oraz pozyskane w trakcie ponad 2-letniej umowy o pracę umiejętności z zakresu prac budowlanych pozwalały na powzięcie uzasadnionego przypuszczenia, że po stronie męża skarżącej istnieje możliwość uzyskania znacznie wyższego wynagrodzenia za pracę, co pozwoliłoby na skuteczną egzekucję. Jak wyżej wskazano okoliczność, iż po wydaniu zaskarżonej decyzji mąż skarżącej utracił pracę, nie może mieć żadnego wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji.

Mają również rację organy wywodząc, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka określona w § 6 pkt 2 uchwały – umorzenie może nastąpić, gdy pobyt w pieczy zastępczej zakończył się w wyniku odzyskania przez osobę zobowiązaną możliwości zapewnienia dziecku opieki i wychowania. W dacie wydania zaskarżonej decyzji pobyt dzieci stron w pieczy zastępczej nie zakończył się i w dniu 20 listopada 2015 r. osoby zobowiązane nie odzyskały jeszcze możliwości zapewnienia dzieciom opieki i wychowania. Podnoszone przez skarżącą okoliczności związane ze zmianą sposobu ograniczenia władzy rodzicielskiej stron w sposób umożliwiający zakończenie pobytu dzieci w pieczy zastępczej wystąpiły już po tej dacie – w związku z postanowieniem SR w R. z dnia [...] (prawomocnym od dnia 14 grudnia 2015 r.); okoliczność ta nie mogła więc mieć żadnego wpływu na ustalenie istnienia przesłanki umorzenia w dacie orzekania. Podkreślić jeszcze trzeba, że samo odzyskanie możliwości zakończenia pobytu dzieci w pieczy zastępczej nie stanowi jeszcze spełnienia tej przesłanki. Kumulatywnie z tą prawną możliwością musi wystąpić faktyczne zakończenie pobytu dzieci w pieczy zastępczej; co z oczywistych względów w dniu 20 listopada 2015 r. nie miało miejsca.

Jak wynika z wcześniejszego wywodu w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek umorzenia należności za pobyt dzieci w pieczy zastępczej ustalonych decyzją z dnia [...] W takim zaś stanie rzeczy organ pierwszej instancji nie był uprawniony do umorzenia. Zasadnie przeto organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję odmawiającą żądanego umorzenia. Jak już wyżej wyjaśniono, nie tamuje to możliwości ponownego złożenia wniosku o umorzenie do organu pierwszej instancji, w związku ze zmianą okoliczności faktycznych i prawnych.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.