Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 3738/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2022 r. sprawy ze skargi U. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz U. S.A. z siedzibą w W. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r.

nr [...], po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie skargi M.N. na przetwarzanie jego danych osobowych przez U. z siedzibą w W., zwaną dalej Spółką, oraz przez U., reprezentowany przez Forum [...] z siedzibą w K. polegające na nieuwzględnieniu żądania wymienionego usunięcia jego danych osobowych, na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735) zwanej dalej k.p.a. w zw.

z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U.

z 2019 r. poz. 1781) oraz art. 6 ust. 1 oraz art. 58 ust. 2 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych), (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35)), zwanego dalej RODO, nakazał usunięcie przez U. z siedzibą w W. danych osobowych M. N. w zakresie imienia i nazwiska, adresu zamieszkania, numeru telefonu, numeru PESEL oraz daty urodzenia, przetwarzanych w celu obrony przed roszczeniami.

Prezes UODO wskazał, że ustalił następujący stan faktyczny. 1. W treści skargi Skarżący wskazał, że cyt.: "(...) Byłem dłużnikiem i firma U. windykowała mój dług. Jednak było to kilka lat temu i wszystkie sprawy finansowe zostały uregulowane. Mimo to odmawiają po tak długim czasie wycofania moich danych (...) Wobec powyższego, Skarżący zwrócił się z żądaniem usunięcia jego danych osobowych przetwarzanych przez ww. podmiot (dowód: pismo wnioskodawcy z dnia 27 grudnia 2018 r.). 2. Jak wskazała Spółka U. S.A. cyt.: "(...) Na mocy Umowy Sprzedaży Wierzytelności

z dnia [...].06.2013 r., zawartej pomiędzy [...] (Sprzedający)

a Funduszem, przysługujące Sprzedającemu roszczenia wynikające z umowy numer [...] i umowy numer [...], jakie Skarżący zawarł z P., zostały przeniesione na rzecz Funduszu. Wraz z wierzytelnością, zostały udostępnione przez Sprzedającego dane osobowe Skarżącego w postaci: imienia i nazwiska Skarżącego, adresu zamieszkania numeru PESEL, daty urodzenia, numeru telefonu [...], szczegółów dotyczących wierzytelności (...)" (dowód: wyjaśnienia Spółki

z dnia [...] czerwca 2020 r.). 3. Spółka wyjaśniła, że cyt,: "(...) Pomimo zaspokojenia roszczenia, Fundusz przetwarza dane osobowe Skarżącego na okres niezbędny dla celów wskazanych w art. 17 ust. 3 lit. e, Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. Pomimo zakończenia prowadzenia działań w kierunku efektywnego odzyskania wierzytelności, Skarżący może wystąpić z roszczeniem wobec Funduszu a mającym związek z wcześniej prowadzonymi działaniami. Dlatego też Fundusz ma prawo przetwarzać dane osobowe Skarżącego dla celów obrony przez takimi roszczeniami i na czas niezbędny wynikający z ogólnych terminów przedawnienia roszczeń. Przewidywany okres przetwarzania danych osobowych Skarżącego, wynikający z zadeklarowanego powyżej celu, przypada do dnia [...].05.2024 roku (...)" (dowód: pismo Spółki z dnia [...] czerwca 2020 r.). 4. Jak wynika z wyjaśnień Spółki cyt.: "(...) W trakcie rozmowy telefonicznej przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2018 r.. Skarżący wskazał, że numer telefonu (...) jest wyłącznie numerem telefonu Skarżącego i nie jest możliwym, pod tym numerem, uzyskanie kontaktu z innym Klientem Spółki. Dodatkowo Skarżący zażądał usunięcia jego danych osobowych. Żądanie zostało również przesłane przez Skarżącego drogą mailową

w dniu [...] grudnia 2018 r. Pismem z dnia [...] stycznia 2019 r., Spółka udzielając Skarżącemu odpowiedzi, wskazała na podstawę prawną przetwarzania danych osobowych Skarżącego po dokonaniu spłaty zadłużenia oraz wskazała na przysługujące Skarżącemu prawa w zakresie przetwarzania jego danych osobowych. Pismo zostało wysłane na adres wskazany przez Wierzyciela tj.: jedyny adres Skarżącego jaki był przetwarzany przez Spółkę. Po zakończeniu postępowania wyjaśniającego, Spółka nie podejmowała kontaktu telefonicznego pod numerem (...)" (dowód: pismo Spółki z dnia [...] kwietnia 2019 r.).

Prezes UODO uzasadniając wydany nakaz usunięcia danych osobowych przez U. S.A. przywołał art. 6 ust. 1 lit. a i lit. f RODO. Wskazał m.in., że windykację wierzytelności należy uznać za realizację przez administratora danych osobowych prawnie usprawiedliwionego celu, który obejmuje prawo do uzyskania od dłużnika należnego świadczenia. Prezes UODO podniósł, że z materiału dowodowego zgromadzonego w toku niniejszego postępowania wynika, że Spółka odstąpiła od dochodzenia wierzytelności w stosunku do Skarżącego, wskazując jednocześnie,

iż obecnie przetwarza jego dane osobowe na podstawie art. 6 ust. 1 lit. f) RODO przez okres niezbędny do obrony przed roszczeniami, z którymi Skarżący ma prawo wystąpić. Wskazał, że zebrany w niniejszym postępowaniu materiał dowodowy nie wykazał, aby Skarżący wystąpił z jakimkolwiek roszczeniem wobec Spółki czy Funduszu, które uzasadniałoby uprawnienie ww. podmiotów do zachowania i przetwarzania jego danych osobowych dla celów dowodowych w związku z dochodzeniem przez Skarżącego tego roszczenia w szczególności, iż Spółka odstąpiła od dochodzenia wierzytelności względem Skarżącego. W ocenie Prezesa UODO, brak jest zatem spełnienia wskazywanej przez Spółkę przesłanki niezbędności do celów wynikających z prawnie usprawiedliwionych interesów realizowanych przez administratora odnośnie przetwarzania danych osobowych Skarżącego.

Przesłanka z art. 6 ust 1 lit. f) RODO dotyczy sytuacji już istniejącej, w której celem wynikającym z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora jest konieczność udowodnienia, potrzeba dochodzenia lub obrony przed roszczeniem istniejącym, nie zaś sytuacji, gdy dane są przetwarzane w celu zabezpieczenia się przed ewentualnym roszczeniem. Organ podniósł,

że przeprowadzone przez Prezesa UODO postępowanie administracyjne nie wykazało, aby Skarżący skierował wobec Spółki jakiekolwiek roszczenie, dlatego stwierdził,

iż "Bank przetwarza dane osobowe Skarżącego w ww. celu wyłącznie "na zapas", aby zabezpieczyć się przed ewentualnym przyszłymi i niepewnymi jego roszczeniami". Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych wskazał nadto m.in., że podziela stanowisko WSA w Warszawie, odnoszące się do analogicznej do art. 6 ust. 1 lit. f) RODO przesłanki wynikającej z art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. dotyczącej dopuszczalności przetwarzania danych osobowych niezbędnego dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, gdy przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą. Powołał się na wyrok z dnia 1 grudnia 2010 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1212/10 (LEX nr 755113).

Prezes UODO wskazał, że przy przyjęciu odmiennej interpretacji ww. przepisów, Skarżący pozbawiony byłby ochrony na gruncie RODO oraz ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych. Podniósł, że przyjęcie za prawidłowe stanowiska, iż przetwarzanie danych osobowych w celu uchylenia się od negatywnych skutków w przypadku zgłoszenia w przyszłości ewentualnego i nieokreślonego roszczenia, stanowi prawnie usprawiedliwiony ceł w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. f) RODO oznaczałoby,

że dane osobowe Skarżącego mogą być przetwarzane przez Spółkę permanentnie, bez konieczności ich usunięcia. Teoretycznie możliwym jest przecież by Skarżący zwrócił się do Spółki z roszczeniem po upływie terminu jego przedawnienia. Prowadziłoby to tym samym do uznania, że przetwarzanie danych osobowych Skarżącego przez Spółkę ma uzasadnienie w przesłance określonej art. 6 ust. 1 lit. f) RODO w celu realizacji prawa do obrony przed ewentualnym roszczeniem Skarżącego również po upływie ww. terminu.

Brak jest uzasadnienia dla przyjęcia, iż terminy dotyczące przedawnienia roszczeń wynikających ze stosunków zobowiązaniowych określają jednocześnie ramy czasowe, w których dane osobowe mogą być przetwarzane przez Fundusz. Przedawnienie roszczenia nie wywołuje skutków na gruncie ochrony danych osobowych, nie wpływa bowiem na fakt istnienia roszczenia, a powoduje jedynie zmianę w sferze zarzutów procesowych w postaci możliwości podniesienia okoliczności przedawnienia w sporze sądowym. Okolicznością usprawiedliwiającą przetwarzanie danych osobowych w celu dochodzenia roszczeń jest sam fakt istnienia roszczenia oraz zamiar jego dochodzenia, nie jest nią natomiast zmiana w uprawnieniach procesowych podmiotu pozwanego.

Prezes UODO wskazał, że z uwagi na to, że Spółka odstąpiła od dochodzenia wierzytelności w stosunku do Skarżącego oraz nie wskazała roszczenia, którego zaspokojenia domaga się od Skarżącego, jak również brak jest sporu toczącego

się miedzy Skarżącym, a ww. podmiotem dotyczącego stosunku zobowiązaniowego,

w ocenie Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych brak jest celu uzasadniającego przetwarzanie ww. danych osobowych Skarżącego, w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. f) RODO. Wobec powyższego, kontynuowanie do chwili obecnej przetwarzania danych osobowych Skarżącego w celu ustalenia, dochodzenia lub obrony przed przyszłymi i niepewnymi roszczeniami, należy uznać za zbędne i niezgodne z obowiązującymi przepisami o ochronie danych osobowych. W związku z powyższym Prezes UODO nakazał Spółce usunięcie danych osobowych Skarżącego przetwarzanych w ww. celu.

Decyzja Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2021 r.

nr [...] stała się przedmiotem skargi U. z siedzibą w W., reprezentowanej w postępowaniu sądowym przez radcę prawnego, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżąca zarzuciła:

- nieważność decyzji z przyczyny, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4) k.p.a. z uwagi na fakt, iż decyzja wydana została wobec podmiotu, któremu nie przysługuje przymiot strony postępowania tj. wobec podmiotu przetwarzającego dane zamiast wobec administratora danych,

- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 17 ust. 3 lit. e) RODO poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że Spółka jest zobowiązana do usunięcia danych w warunkach art. 17 ust. 1 lit a) RODO, mimo

że Spółka może przetwarzać dane do celów obrony przed roszczeniami (art. 17 ust. 3 lit. e RODO) zatem Spółka nie dopuściła się naruszenia przepisów nie usuwając danych na wniosek,

- art. 58 ust. 2 lit. g) RODO poprzez jego zastosowanie i nakazania Spółce usunięcia danych osobowych wnioskodawcy w zakresie imienia i nazwiska, adresu zamieszkania, numeru telefonu, numeru PESEL oraz daty urodzenia, przetwarzanych w celu obrony przed roszczeniami.

W uzasadnieniu skarżąca Spółka podniosła m.in., że jako podmiot, który zarządza wierzytelnościami w imieniu wierzycieli, jest podmiotem przetwarzającym dane w imieniu wierzyciela U. Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego (dalej jako "Fundusz"). U. jest podmiotem przetwarzającym dane w imieniu Funduszu. Wykonanie przez skarżącego decyzji spowoduje zatem jedynie usunięcie danych przetwarzanych przez Spółkę, natomiast decyzja nie odniesie skutku wobec administratora danych. Stwierdzono, że, iż decyzja nakazująca usunięcie danych powinna zostać skierowana wobec administratora danych, a nie wobec podmiotu przetwarzającego. Z uwagi na to, że skarżąca Spółka przetwarza dane w imieniu i na rzecz administratora, ewentualne zastosowanie się do decyzji spowoduje, że dane M.N. wprawdzie nie będą już przetwarzane przez skarżącą Spółkę, ale będą w dalszym ciągu przetwarzane przez administratora danych - Fundusz. Jedynie skierowanie decyzji do administratora danych odniosłoby skutek w postaci zaprzestania przetwarzania danych przez wszystkie podmioty, którym administrator powierzył przetwarzanie i stanowiłoby adekwatną ochronę podmiotu danych (przy założeniu trafności decyzji). Z tego względu wskazano, że zaskarżana decyzja została skierowana wobec podmiotu, któremu nie przysługuje przymiot strony postępowania.

Spółka wskazał też m.in., że pomimo zaspokojenia roszczenia Funduszu, Spółka przetwarza dane osobowe wnioskodawcy przez okres niezbędny dla celów wskazanych w art. 17 ust. 3 lit. e) RODO. Pomimo zakończenia prowadzenia działań w kierunku efektywnego odzyskania wierzytelności. Wnioskodawca może bowiem wystąpić z roszczeniem wobec Funduszu, a mającym związek z wcześniej prowadzonymi działaniami windykacyjnymi. Dlatego też Fundusz ma prawo przetwarzać dane osobowe Skarżącego dla celów obrony przez takimi roszczeniami, przez czas niezbędny wynikający z ogólnych terminów przedawnienia roszczeń. Przewidywany okres przetwarzania danych osobowych Skarżącego, wynikający z zadeklarowanego powyżej celu, przypada do dnia [...].05.2025 roku.

Podniesiono też m.in., że również w przypadku wskazanego przykładowo roszczenia związanego z kwestionowaniem prawidłowości rozliczenia spłaty wierzytelności, należy przyjąć, iż skarżąca Spółka powinna dysponować danymi osoby, której dane dotyczą w celu obrony i wykazania prawidłowości rozliczenia zadłużenia.

Skarżąca Spółka wskazała nadto m.in., że administrator danych, w imieniu którego przetwarza dane wnioskodawcy, posiada jeszcze inne samodzielne przesłanki przetwarzania danych osobowych wynikające z art. 74 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 29.09.1994 r. o rachunkowości. Wskazano, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2) ustawy

o rachunkowości dowód księgowy powinien zawierać m.in. określenie strony dokonującej operacji gospodarczej obejmujące nazwę oraz adres. W związku z tym Spółka ma podstawę do przetwarzania danych obejmujących imię i nazwisko oraz adres M. N.

Skarżąca Spółka wskazała również, iż kwestie przetwarzania danych osobowych przez podmiot zarządzający wierzytelnościami zostaną uregulowane procesowaną obecnie w Parlamencie Europejskim Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie podmiotów obsługujących kredyty i nabywców kredytów (tzw. Dyrektywą NPL). Podniosła, że ustawodawca europejski dostrzega potrzebę przetwarzania przez nabywcę kredytu i podmiot obsługujący kredyty danych w dłuższym okresie czasu,

w tym również danych obejmujących korespondencję z kredytobiorcami.

Prezes UODO w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi podniósł m.in., że Spółka w treści skargi na decyzję Prezesa UODO w uzasadnieniu zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego powołała się na okoliczności, których

nie podnosiła w wyjaśnieniach składanych w toku postępowania administracyjnego

o sygnaturze [...]. Prowadzi to do wniosku, iż Spółka nie dopełniła w toku postępowania obowiązku wykazania konkretnych podstaw prawnych przetwarzania danych osobowych. Organ wskazał, że mając na uwadze powyższe okoliczności, niezależnie od prawidłowości wskazanych przez Spółkę dodatkowych podstaw przetwarzania, odwołać należy się do stanowiska wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 października 1984 r. (sygn. II SA 1205/84, ONSA 1984, Nr 2, poz. 98), który organ w pełni podziela, a w którym Sąd ten orzekł:

"Z art. 7 i 77 § 1 Kpa wynika, że obowiązek wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie administracyjne. Nie znaczy to, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza że nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony". Powyższe stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny powtórzył, jak wskazał organ, w wyroku z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 2757/15. Organ wskazał, że treść skargi dowodzi, że Spółka nie dopełniła obowiązku współdziałania z organem w toku postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie i nie udzieliła wyczerpujących wyjaśnień na wezwanie organu. Brak inicjatywy dowodowej i niepowołanie wskazanych przez Spółkę okoliczności, skutkuje niekorzystnym dla Spółki rezultatem. Rolą organu w postępowaniu administracyjnym nie jest poszukiwanie podstaw prawnych przetwarzania danych konkretnej osoby i wyręczanie w tym podmiotu, którego działanie zostało zaskarżone. Organ stosuje obowiązujące przepisy prawa odpowiednio do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, Stan faktyczny sprawy ustala zaś przede wszystkim w oparciu

o dowody w postaci dokumentów i wyjaśnień przedstawionych przez strony postępowania. Prezes UODO stwierdził, że niedopuszczalne jest powoływanie ww. okoliczności w chwili obecnej, dopiero na etapie złożenia skargi na decyzję organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlegała uwzględnieniu.

Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. stanowi zaś, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.).

W zaskarżonej decyzji brak jest podstawowych ustaleń faktycznych. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozwala przyjąć, że organ należycie wyjaśnił sprawę i rozpatrzył ją wszechstronnie.

Na wstępie wskazania wymaga, że organ oznaczając w decyzji strony postępowania wskazał m.in., że decyzja wydana została po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie skargi M. N. na przetwarzanie jego danych osobowych przez U. jak również przez U.

Z akt administracyjnych przedłożonych przez organ w tej sprawie nie wynika, aby M. N. kwestionował przed Prezesem UODO przetwarzanie jego danych osobowych przez U., zwany dalej także Funduszem. W aktach sprawy brak skargi wymienionego na działania U. W pismach do PUODO (pismo z dnia [...] lutego 2020 r., pismo z dnia [...] czerwca 2020 r.) podnoszono zresztą, że przedłożone przez organ skargi M. N. dotyczą przetwarzania jego danych osobowych przez Spółkę U., a nie przez Fundusz. Z zaskarżonej decyzji nie wynika, na jakiej podstawie organ przyjął, że M. N. kwestionuje przetwarzanie jego danych osobowych przez Fundusz. Równocześnie zauważyć należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezes UODO dokonuje oceny, albowiem kwestionuje uprawnienie nie tylko Spółki U. (której dotyczy rozstrzygnięcie), ale również U. "do zachowania i przetwarzania" danych osobowych M. N. dla celów dowodowych. Rozstrzygnięciem kwestii tej organ

nie obejmuje.

Organ przyjmując w decyzji, że kwestionowane było przetwarzanie danych osobowych wnioskodawcy przez oba te podmioty, nie wyjaśnił jednocześnie w decyzji jakie są relacje pomiędzy tymi podmiotami, które organ uczynił stronami postępowania. Prezes UODO powołując się na wyjaśnienia U. wskazał w decyzji m.in.,

że roszczenia wynikające ze wskazanych umów, jakie wnioskodawca zawarł

z P., zostały przeniesione na Fundusz. Z decyzji nie wynika, tj. organ nie wskazuje w jaki sposób U. weszła w posiadanie danych osobowych M. N. Z decyzji nie wynika, tj. ustaleń takich nie poczynił organ, czy U. jest administratorem, czy też przetwarza dane jako podmiot przetwarzający. Samo przytoczenie w decyzji wyjaśnień M. N., że "firma U. windykowała (...) dług" nie stanowi ustalenia faktycznego wystarczającego dla rozstrzygnięcia sprawy. Tym bardziej, że organ na stronie 3 decyzji wskazał, że "windykację należności należy uznać za realizację przez administratora danych osobowych prawnie usprawiedliwionego celu. Spółka U. w skardze do Sądu wskazuje tymczasem, że nie jest administratorem, ale podmiotem przetwarzającym. Z zaskarżonej decyzji nie wynika na jakiej podstawie organ przyjmuje "pośrednio", że U. jest administratorem. W zaskarżonej decyzji Prezes UODO przyjmuje też, że Spółka U. "odstąpiła" od dochodzenia wierzytelności. Organ nie wyjaśnia, jak rozumieć to "odstąpienie" od dochodzenia wierzytelności w sytuacji, gdy zwrot ten nie jest tożsamy ze spłatą zadłużenia. Z wyjaśnień Spółki zawartych w aktach administracyjnych (pismo z [...] czerwca 2020 r. karta- [...]) wprost zaś wynika, że "Roszczenie Funduszu z tytułu wskazanych umów zostało zaspokojone (...)".

Odnosząc się do twierdzeń organu zawartych w odpowiedzi na skargę, że w toku postępowania przed Prezesem UODO Spółka U. nie powoływała się na ustawę o rachunkowości, wskazać należy, że w aktach postępowania administracyjnego znajduje się pismo z dnia [...] stycznia 2019 r. skierowane przez U. do M. N., w którym Spółka informowała podmiot danych m.in., że "po dokonaniu spłaty zadłużenia, Wierzyciel tj. U. ma obowiązek przechowywania danych dotyczących sprawy, a tym samym przetwarzania (...) danych osobowych (...) wyłącznie w celach przewidzianych w ustawie o rachunkowości oraz w celu ewentualnego wykazania, że taki stosunek prawny, wynikający ze wskazanych umów, miał miejsce" (karta nr 36 akt administracyjnych). Wyraźnie wskazywano zatem na ustawę o rachunkowości.

Obowiązkiem organu jest nie tylko pełne zgromadzenie materiału dowodowego, ale także zapoznanie się z nim i wszechstronne rozważenie (rozpatrzenie całego materiału dowodowego). Organ przywołał w ustaleniach faktycznych pismo z [...] stycznia 2019 r., jednakże nie rozpatrzył należycie całego zgromadzonego materiału dowodowego, w tym nie rozważył, czy ustawa o rachunkowości daje podstawę do przetwarzania danych osobowych M. N. w konkretnym ustalonym przez organ stanie faktycznym. Biorąc pod uwagę, że uchybienie w tym zakresie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również w związku ze wskazanymi wyżej pozostałymi uchybieniami przepisom art. 7, 77 § 1 , art. 80 a nadto art. 107 § 3, które także mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, konieczne stało się wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Na tym etapie sprawy, za przedwczesne Sąd uznał odnoszenie się do zarzutu naruszenia prawa materialnego. Jednocześnie za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., albowiem mimo wszystkich wykazanych wyżej uchybień, brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, że organ wydając rozstrzygnięcie wobec U. skierował decyzję wobec osoby niebędącej stroną w sprawie. Z akt administracyjnych bezspornie wynika, że M. N. kwestionował przetwarzanie danych osobowych przez U. Prezes UODO miał zatem podstawy, aby dokonać oceny zgodności z prawem przetwarzania danych osobowych wymienionego przez U. i podjęcia wobec Spółki rozstrzygnięcia (art. 57 pkt 1 lit. f RODO).

Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę wskazania przedstawione wyżej i rozstrzygnie w sprawie ze skargi M. N.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 2 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego (480 zł), uiszczony wpis sądowy od skargi (200 zł) oraz opłatę od dokumentu pełnomocnictwa (17 zł).