Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 944/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 218
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś, Sędziowie sędzia WSA Monika Kramek, sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lipca 2020 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO") postanowieniem z [...] marca 2020 r., znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenie [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca") utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...](dalej: "Prezydent") z [...] listopada 2019 r., znak: [...], o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

2. W dniu 18 listopada 2019 r. skarżąca spółka złożyła wniosek o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych nr [...] i lokalu nr [...] o innym przeznaczeniu niż mieszkalne, tj. garażu podziemnego na kondygnacji -1 (minus 1). Przedmiotowe pomieszczenia znajdowały się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym z garażem podziemnym, na działce nr ewid. [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...]. Jako załącznik do wydania zaświadczenia potwierdzającego samodzielność lokali przedłożono geodezyjny obmiar pomieszczeń parteru i kondygnacji podziemnej, na których zlokalizowane są garaże oraz pięter od 1 do 8. Dodatkowo, na poziomie -1, tj. w garażu podziemnym wskazano pomieszczenia takie jak: pomieszczenie przyłącza wody, węzeł cieplny, separator. Są to pomieszczenia związane z obsługą budynku, do których jedyne wejście jest z ogólnodostępnej przestrzeni garażu podziemnego.

3. Po rozpatrzeniu wniosku, Prezydent [...] postanowieniem z [...] listopada 2019 r. odmówił wydania zaświadczenia w części dotyczącej samodzielności lokalu nr [...] o innym przeznaczeniu, stanowiącego garaż podziemny na kondygnacji -1 (minus 1) w budynku mieszkalnym wielorodzinnym.

Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2096 ze zm.; dalej "k.p.a.") oraz art. 2 ust. 1a i ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 737 ze zm.; dalej: "ustawa o własności lokali").

Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że wydanie zaświadczenie o samodzielności lokalu, którego przeznaczeniem ma być zapewnienie zaspokojenia potrzeb właścicieli lokali mieszkalnych, w tym poprzez utrzymanie pomieszczeń mieszczących urządzenia związane z obsługą budynku, jest sprzeczne z przepisami ustawy o własności lokali.

Organ wyjaśnił też, że lokal posiada cechę samodzielności, o ile funkcjonalnie nie stanowi części składowej innego lokalu, a korzystanie z niego nie wiąże się z koniecznością korzystania z pomieszczeń znajdujących się w innym lokalu. Jednocześnie z przepisów ustawy o własności lokali wynika, że nieruchomością lokalową może być tylko lokal mieszkalny lub użytkowy (lokal o innym przeznaczeniu).

W ocenie organu, to czy dany lokal jest samodzielny zależeć będzie od jego przeznaczenia, pozwalającego na samodzielne funkcjonowanie zgodnie z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, udzielonym pozwoleniem na budowę, a także pozwoleniem na użytkowanie (art. 2 ust. 1a i ust. 2 ustawy o własności lokali). W art. 2 ust. 4 ww. ustawy wskazano pomieszczenia, które nie są izbami, ale mogą przynależeć do lokalu, m.in. są to piwnica, garaż, komórki lokatorskie. Pomieszczenia te są częściami składowymi lokalu, przy czym pomieszczenia przynależne nie muszą przylegać bezpośrednio do lokalu, a nawet mogą być położone poza budynkiem, w którym znajduje się dany lokal. Pozostają jednak ściśle związane z lokalami głównymi, jako mające służyć zaspokajaniu ich potrzeb związanych z użytkowaniem lokalu głównego. Skoro więc, zgodnie z ustawą pomieszczenia takie zostały zaliczone do pomieszczeń przynależnych (art. 2 ust. 4 i ust. 5 ustawy o własności lokali), to nie mogą stanowić jednocześnie samodzielnego lokalu.

Dodatkowo, zgodnie z § 3 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.; dalej: "rozporządzenie o warunkach technicznych") pomieszczeniem gospodarczym jest pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych. Odwołując się do ww. przepisów Prezydent stwierdził, że pomieszczenie garażowe przeznaczone dla przechowywania sprzętu zmechanizowanego – samochodu, stanowiącego własność użytkowników lokali mieszkalnych, a także pomieszczenia zawierające urządzenia związane z obsługą techniczną budynku, nie są lokalami, którym może przysługiwać cecha samodzielności.

W rezultacie organ pierwszej instancji stwierdził, że wydzielenie pomieszczenia garażu jako samodzielnego lokalu w przedmiotowym budynku naruszyłoby obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego oraz byłoby niezgodne z uzyskanym pozwoleniem na budowę.

4. Pismem z 4 grudnia 2019 r. zażalenie na postanowienie Prezydenta złożyła skarżąca spółka wnosząc o zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia i wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu, ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 1a i ust. 2 ustawy o własności lokali, polegające na błędnym przyjęciu, że lokal nr [...] na kondygnacji -1 nie spełnia warunków pozwalających na uznanie go za samodzielny lokal użytkowy.

5. Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] marca 2020 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Prezydenta z [...] listopada 2019 r.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wyjaśnił, że wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu stanowi przesłankę warunkującą powstanie w przyszłości nieruchomości lokalowej, a przy tym merytoryczna treść tego zaświadczenia nie podlega weryfikacji przez notariusza czy sąd wieczystoksięgowy. W związku z tym wykładnia art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali musi być dokonywana w sposób szczególnie rozważny. W rezultacie organ właściwy w sprawie wydając zaświadczenie o samodzielności lokalu powinien szczegółowo przeanalizować możliwe skutki wydania zaświadczenia. Należy bowiem podkreślić, że po wydaniu zaświadczenia lokal może stanowić przedmiot swobodnego obrotu oraz postępowań egzekucyjnych.

Pomieszczenie węzła cieplnego w przedmiotowym budynku posiada jedyne wejście z garażu podziemnego usytuowanego na kondygnacji -1. Węzeł cieplny służy zaopatrzeniu w ciepło wszystkich lokali w budynku i jego części wspólnych. Zdaniem SKO taka funkcja pomieszczenia węzła cieplnego stoi na przeszkodzie w potraktowaniu go jako samodzielnego lokalu. Organ odwoławczy podkreślił, że urządzenia służące doprowadzeniu ciepła i wody są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania każdego lokalu czy domu mieszkalnego. W związku z tym wyodrębnienie lokalu garażowego jako odrębnego lokalu nie gwarantuje takiego dostępu, a może wręcz go uniemożliwić.

Ponadto, odrębny lokal może być przedmiotem odrębnego obrotu bądź egzekucji. Lokal taki nie może stanowić też pomieszczenia przynależnego do innego lokalu. Obrót udziałami w takim lokalu może odbywać się zupełnie niezależnie od obrotu segmentami mieszkalnymi. Zatem nie można zagwarantować, że w wyniku swobodnego obrotu udziałami w lokalu użytkowym, właściciel któregoś z lokali utraci prawo dostępu do urządzeń służących prawidłowemu funkcjonowaniu budynku mieszkalnego.

SKO nie podzielił jednak argumentów Prezydenta, że ustanowienie odrębnej własności lokalu stać będzie w sprzeczności do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...] dzielnicy [...] (uchwała Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2002 r. nr [...]). Zgodnie z § 8 ust. 4 pkt 5 uchwały, miejsca postojowo-garażowe dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej należy przyjmować na terenie własnym w ilości 1 miejsce parkingowe na 1 mieszkanie. Przepis ten nie określa, jaka ma być forma prawna władania tymi miejscami postojowymi. Nie ustanawia nawet obowiązku zakupu lokalu garażowego dla każdego właściciela lokalu mieszkalnego usytuowanego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Jest jedynie przepisem określającym zasady projektowania budynków, mającym na celu zachowanie ładu przestrzennego i komunikacyjnego.

6. Skargę na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] złożyła skarżąca spółka w dniu 26 marca 2020 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia Prezydenta z [...] listopada 2019 r. Skarżąca wniosła dodatkowo o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

Skarżąca zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie:

art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niewyjaśnieniu w sposób spójny i przejrzysty przesłanek, którymi kierował się organ drugiej instancji utrzymując decyzję organu pierwszej instancji w mocy, w szczególności, że nie podzielił, w przeważającej części, argumentacji Prezydenta, a własną oparł na argumentach świadczących o braku zrozumienia podstawowych instytucji prawa rzeczowego;

art. 2 ust. 1a i 2 ustawy o własności lokali, polegające na błędnym przyjęciu, że lokal nr 122 na kondygnacji -1 nie spełnia przesłanek samodzielnego lokalu użytkowego.

7. Odpowiadając w dniu 8 kwietnia 2020 r. na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi w całości i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz przedstawioną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

8. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne.

9. Po zbadaniu okoliczności sprawy znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego odpowiada prawu, a przez to nie ma podstaw do pozbawienia go mocy wiążącej. Jednocześnie skarga okazała się niezasadna.

W rozpatrywanej sprawie kluczowe znaczenia mają przepisy dwóch ustaw: Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o własności lokali.

Zgodnie z art. 217 k.p.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 256) organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (§ 1). Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni (§ 3). Zaświadczenie wydaje się w formie dokumentu elektronicznego, opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, jeżeli zażąda tego osoba ubiegająca się o zaświadczenie (§ 4).

Z kolei art. 218 k.p.a. przewiduje, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (§ 1). Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2).

Natomiast na podstawie art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

W świetle powołanych przepisów zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonanym przez organ administracji publicznej. Nie jest ono aktem stosowania prawa ani oświadczeniem woli – jest oświadczeniem wiedzy; nie rodzi dla adresata żadnych bezpośrednich skutków prawnych, zmienia jedynie jego sytuację faktyczną, gdyż może być np. środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do ukształtowania pozycji adresata. Zaświadczenie nie tworzy, nie uchyla ani nie zmienia istniejących stosunków prawnych. Może być oceniane tylko w kategoriach prawdy lub fałszu (a nie wadliwości); nie ma waloru trwałości i nie tworzy stanu rei iudicatae (por. T. Woś, w: Tenże (red.), Postępowanie administracyjne, Warszawa 2017, s. 84-85; patrz też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 kwietnia 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 88/20).

Natomiast ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 532) regulując zasady ustanawiania odrębnej własności lokali wskazuje, że procedura taka może dotyczyć wyłącznie lokali mających cechę samodzielności. Zgodnie z art. 2 ust. 2 zd. 1 i zd. 2 ww. ustawy "samodzielnym lokalem mieszkalnym (...) jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych". Z kolei zdanie 2 powołanego przepisu nakazuje kryteria samodzielności odnoszące się do lokali mieszkalnych stosować odpowiednio "również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne" (art. 2 ust. 2 zd. 2).

Odnosząc wymienione zasady prawa materialnego i postępowania administracyjnego do okoliczności rozpatrywanej sprawy należy podkreślić, że kluczowe znaczenie ma więc kryterium samodzielności lokalu. Organy obu instancji podkreślały, że przy ocenie samodzielności lokalu liczy się nie tylko jego stan techniczny samego miejsca wskazanego jako lokal przez podmiot składający wniosek o wydanie zaświadczenia, ale również stan techniczny budynku oraz ogół uwarunkowań o charakterze funkcjonalnym. Lokal może mieć cechę samodzielności, jeżeli funkcjonalnie nie stanowi części składowej innego lokalu, a korzystanie z niego nie wiąże się z koniecznością korzystania z pomieszczeń znajdujących się w innym lokalu. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że nawet wydzielenie określonych miejsc trwałymi ścianami w obrębie budynku (np. komórek lokatorskich lub garaży) nie czyni poszczególnych pomieszczeń samodzielnymi lokalami. W przypadku garaży twierdzi się niekiedy, że o ich samodzielności można mówić dopiero wtedy, gdy mają oddzielny wjazd z otaczającego terenu nieruchomości (patrz np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 43/12).

O samodzielności lokalu, również użytkowego, rozstrzygają zatem również względy funkcjonalne, czyli sposoby użytkowania takiej przestrzeni i skutki takich zachowań. Samodzielny lokal ma bowiem spełniać wymagania do korzystania z niego zgodnie z przeznaczeniem, przy uwzględnieniu stałego przebywania w nim ludzi, bez konieczności korzystania z innych samodzielnych lokali. Tymczasem nikt racjonalny nie kupuje garażu lub miejsca garażowego aby w nim zaspokajać swoje potrzeby mieszkaniowe (pomijając zamiar przeróbki obiektu budowlanego i zmiany sposobu użytkowania). Dlatego więc analiza treści art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali wskazuje jednoznacznie, że kryterium decydującym o odrębnej własności lokalu jest samodzielność lokalu. Jest to kluczowa, a może nawet jedyna przesłanka, jaką musi spełniać lokal, aby mógł stać się odrębną nieruchomością (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 564/13, LEX nr 1361787).

W stosunku do garaży bądź miejsc garażowych usytuowanych w budynkach mieszkaniowych wielorodzinnych ważny wniosek należy też wywieść z art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali. Mianowicie przepis ten wprost sugeruje, że garaże mają charakter części składowych budynków i w ten sposób związane są z lokalami mieszkalnymi lub użytkowymi. Powołany przepis stanowi, że "Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej ‘pomieszczeniami przynależnymi’." Zacytowany przepis wyraża więc wyraźnie intencję ustawodawcy: co do zasady ustawa o własności lokali została uchwalona w celu wyodrębniania lokali mieszkalnych oraz analogicznie – lokali użytkowych, ale nie garaży będących pomieszczeniami przynależnymi.

Interpretację taką potwierdził też m.in. Sąd Najwyższy. Miejsce postojowe w garażu wielostanowiskowym to pomieszczenie przynależne do lokalu, a nie samodzielny lokal (patrz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt I CSK 49/12, OSNC 2013/6/76).

Pojęcie przynależności jest oczywiście pojęciem prawnym służącym do określenia przedmiotu i zakresu prawa własności – i w tym sensie nie może ono być brane pod uwagę w niniejszej sprawie, skoro chodzi w niej o kwestie natury faktycznej. Przedmiotowy garaż usytuowany na poziomie -1 w wielokondygnacyjnym budynku mieszkalnym rzeczywiście przynależy bądź może do lokali mieszkalnych także w sensie faktycznym i funkcjonalnym. Z punktu widzenia niniejszej sprawy ma to istotne znaczenie. Przedmiotowe pomieszczenie nie ma charakteru mieszkalnego w ścisłym tego słowa znaczeniu, ale służą szerzej rozumianym celom mieszkalnym; umożliwiają, a wręcz warunkują prawidłowe korzystanie z lokali mieszkalnych (lokal mieszkalny, z którym nie byłaby powiązana możliwość korzystania z miejsca parkingowego lub garażu, stawałby się dysfunkcjonalny). Przedmiotowe pomieszczenia pozostają zatem w faktycznym, funkcjonalnym związku z lokalami mieszkalnymi. Także z tych przyczyn nie można ich uznać za samodzielne; tak naprawdę w ogóle nie można ich kwalifikować jako "lokale wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne". Nie ma tu w ogóle innego celu, który byłby odrębny od celu mieszkaniowego (zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych) i któremu można by przypisać walory autonomiczności i samoistności.

Należy oczywiście przyznać, że można spotkać orzeczenia sądów, które dopuszczają lub zakładają dopuszczalność wyodrębnienia garażu jako samodzielnego lokalu, jednak dopiero wtedy, gdy niewątpliwie ma on cechę samodzielności, czyli spełnia szczególne warunki. Tak na przykład orzekł Sąd Okręgowy w [...] w wyroku z dnia [...] stycznia 2012 r., sygn. akt [...], LEX nr [...]. Sąd wskazał, że samodzielność garażu może być rozważana, jeśli stanowi on odrębny budynek. Znane są też wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach podatkowych. Nie określają one jednak warunków wyodrębnienia garażu jako samodzielnego lokalu, choć badają zasady opodatkowania takich przypadków (patrz np. wyrok NSA z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt II FSK 31/13, LEX nr 1658277, lub wyrok z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2493/10, LEX nr 1217114).

Zdecydowaną większość stanowią jednak orzeczenia nie biorące pod uwagę możliwości usamodzielnienia garażu lub miejsca garażowego jako odrębnego lokalu. Wskazuje się natomiast, że miejsce postojowe w garażu wielostanowiskowym, które nie zostało wydzielone wobec braku wypełnienia przesłanek z art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, nie może być przedmiotem sprzedaży, ale może być przedmiotem obrotu, w tym zakresie - chociażby umów obligacyjnych najmu (patrz wyrok Sądu Apelacyjnego [...] z dnia [...]września 2014 r., sygn. akt [...], LEX nr [...]).

Wobec przedstawionych zasad stosowania prawa w zakresie wyodrębniania lokali należy w rozpatrywanej sprawie podkreślić, że zasadnie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], a także postanowienia Prezydenta [...] eksponuje się warunek samodzielności technicznej i funkcjonalnej jako główny warunek wyodrębnienia lokalu. Tymczasem przedmiotowy garaż takiej samodzielności nie posiada. Z tego względu odmowa wydania zaświadczenia na podstawie art. 217 k.p.a. i następnych przepisów była w pełni uzasadniona.

Dodatkowy argument podniesiony przez organ drugiej instancji i dotyczący dostępu do węzła cieplnego zlokalizowanego na tym samym poziomie -1, tuż obok miejsca postojowego nr [...], należy także uznać za trafny. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela opinię, że zapewnienie samodzielności garażowi jako odrębnemu lokalowi w wyniku wydania wnioskowanego zaświadczenia mogłoby utrudnić lub nawet uniemożliwić dostęp do tej części instalacji, która jest całkowicie niezbędna dla prawidłowego funkcjonowania lokali mieszkalnych w przedmiotowym budynku przy ul. [...] w [...].

10. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżone postanowienie. Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a skarga niezasadna.

Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.