Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1184/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz (spr.) Asesor WSA Maria Tarnowska Protokolant Magdalena Zając po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2005r. sprawy ze skargi S. F. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] marca 2004 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2004 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u S. F. choroby zawodowej.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. wydał w dniu [...] marca 2004 r. decyzję nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u S. F. choroby zawodowej to jest obustronnego trwałego ubytku słuchu. Decyzja organu pierwszej instancji została wydana przy uwzględnieniu oceny narażenia zawodowego i orzeczenia lekarskiego z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wystawionego przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w P., Oddział w W.. Ocena narażenia zawodowego przeprowadzona na podstawie archiwalnej dokumentacji zakładu, dokumentacji będącej w posiadaniu Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w P., oraz protokołów z przesłuchania strony wykazała, że S. F. przez 30 lat pracował w warunkach narażenia na hałas o okresowych, ponadnormatywnych wartościach. Lekarze orzecznicy po analizie dostarczonej dokumentacji i przeprowadzeniu specjalistycznych badań słuchu nie potwierdzili zawodowej etiologii występującego u pacjenta niedosłuchu.

Warunkiem wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej jest spełnienie ustalonych kryteriów diagnostyczno - orzeczniczych, służących rozpoznawaniu chorób zawodowych i zawartych w wykazie chorób zawodowych dołączonym do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115). Zgodnie z powołanym rozporządzeniem, w przypadku chorób narządu słuchu, mogą być one uznane za choroby zawodowe jeżeli stwierdza się u pacjenta obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowanych hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu do wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym. Wyniki badania audiologicznego S. F. wskazywały natomiast, że w lewym uchu - lepiej słyszącym stwierdzono niedosłuch odbiorczy ze średnim ubytkiem słuchu wynoszącym 23 dB. W ocenie organu niedosłuch rozpoznany u S. F. nie spełnił kryteriów dotyczących rozpoznawania zawodowego niedosłuchu. Zauważono ponadto, że również w świetle obowiązującego w 1999 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych kryterium rozpoznania zawodowego niedosłuchu nie zostało spełnione. Kryterium to definiowało zawodowe uszkodzenie słuchu jako ustalony w badaniu audiometrycznym obustronny, odbiorczy ubytek słuchu o wielkości co najmniej 30 dB w uchu lepiej słyszącym.

Powyższą decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. S. F. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wskazał, że z wykonywaną przez niego pracą wiązały się zagrożenia. Specyficzna konstrukcja szlifierki do wałków, na której skarżący pracował, stanowiła naturalną osłonę dla lewego ucha, w wyniku czego ubytek słuchu był mniejszy niż w uchu prawym. Badanie słuchu przeprowadzone w październiku 1999 r. wykazało, że ubytek słuchu w prawym uchu wynosi 26 dB, co skarżący uznał za dziwne, ponieważ zarówno wtedy jak i obecnie na prawe ucho nie słyszy całkowicie. Jego zdaniem przy takim ubytku słuchu nie jest w stanie pracować w zawodzie szlifierza.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. wniósł o jej oddalenie, powołując się na stanowisko zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonej do sądu decyzji. Ponadto organ wskazał, że przy stwierdzaniu przez organa Inspekcji Sanitarnej choroby zawodowej, oprócz potwierdzonego narażenia zawodowego niezbędne jest, aby choroba została rozpoznana przez uprawnione do orzekania jednostki służby zdrowia. W sytuacji zdrowotnej S. F. lekarze orzecznicy kierując się określonymi kryteriami diagnostyczno - orzeczniczymi nie potwierdzili zawodowej etiologii występujących u skarżącego schorzeń narządu słuchu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja odwoławcza jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają przepisy prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.

Szczegółowe zasady postępowania w sprawach rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych, które obowiązywały w trakcie prowadzonego w stosunku do S. F.postępowania administracyjnego, uregulowane zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115).

Zgodnie z § 8 ust. 1 tego rozporządzenia decyzja w przedmiocie choroby zawodowej zapada na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. Jeżeli zdaniem właściwego inspektora sanitarnego materiał dowodowy o którym mowa w § 8 ust. 1 jest niewystarczający do wydania decyzji, może zażądać uzupełnienia orzeczenia lub podjąć inne niezbędne czynności, o których mowa w § 8 ust. 2.

Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, w niniejszej sprawie [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w P., Oddział w W. wydał orzeczenie lekarskie z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...], w którym stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u S.F.. Zgodnie z § 6 ust. 3 powołanego rozporządzenia orzeczenie lekarskie przesyła się m. in. zainteresowanemu pracownikowi. Pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego może, stosownie do treści uregulowania zawartego w § 7 ust. 1 powołanego rozporządzenia, wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą drugiego stopnia. Wniosek o ponowne badanie składa się w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia lekarskiego.

Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący otrzymał wydane w dniu [...] lutego 2004 r. orzeczenie lekarskie, na rozprawie w dniu 14 października 2005 r. S. F. oświadczył, że nie otrzymał wspomnianego orzeczenia lekarskiego z dnia [...] lutego 2004 r. i nie był pouczony o możliwości przeprowadzenia ponownego badania lekarskiego. Ze znajdującej się na k. 26 akt organu odręcznej notatki wynika, że nie odnaleziono dokumentacji lekarskiej z okresu zatrudnienia skarżącego w Fabryce [...] w P.. W uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wskazano, że zostało ono wydane m. in. w oparciu o dokumentację lekarską, nie określając bliżej tych dokumentów.

W powyższej sytuacji uznanie, że materiał dowodowy jest wystarczający do wydania decyzji naruszało omówione wcześniej przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., a także przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchybienia te spowodowały, że decyzje obu instancji o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej uznane być musiały za przedwczesne.

Z podniesionych względów uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję pierwszoinstancyjną, bowiem koniecznym stało się ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego, zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów regulujących sposób stwierdzania chorób zawodowych.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit. a i c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.