Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 472/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 16 par. 2, art. 156 par. 1 i 2, art. 184, art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D., M., J. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 179/04 w przedmiocie sprostowania niedokładności wyroku w sprawie ze skargi D., M., M. i J. W. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia (...) stycznia 2004 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowieniem z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 179/04, sprostował na posiedzeniu niejawnym z urzędu niedokładność w wyroku tego Sądu z dnia 26 listopada 2009 r., zastępując oznaczenie strony skarżącej "D. i M. W." oznaczeniem "D. i M. W., M. i J. W.".

W zażaleniu na powyższe postanowienie D., M., J. i M. W. podnieśli, że takie błędy w wyroku nie podlegają prostowaniu a wydane postanowienie jak i wyrok są bezwzględnie nieważne. Błędy winny być prostowane w tym samym składzie co wydany wyrok a w postanowieniu orzekał jeden sędzia.

Ponadto zarzucono, że zaskarżone postanowienie jak i wyrok są bezwzględnie nieważne i rażąco naruszają przepisy prawa. Wskazano przy tym na szereg aktów prawnych, w ogóle jednak nie uzasadniając, na czym owe naruszenia polegały.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie podkreślić należy, że przedmiotem niniejszego postępowania jest postanowienie z dnia 3 grudnia 2009 r., którym dokonano sprostowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 listopada 2009 r., nie zaś sam wyrok. W związku z powyższym nie mogą odnieść skutku zarzuty skierowane przeciwko temu wyrokowi.

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia i w jego komparycji (np. niewłaściwe, niedokładne określenie sądu, określenie żądania, itp.) jak i w uzasadnieniu orzeczenia. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność (postanowienie NSA z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1488/10; postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1007/10).

Zaskarżonym postanowieniem dokonano sprostowania wyroku z dnia 26 listopada 2009 r. zastępując oznaczenie strony skarżącej "D. i M. W." oznaczeniem "D. i M. W., M. i J. W.". Mając na uwadze powyższe ustalenia stwierdzić należy, że możliwe jest sprostowanie niedokładności polegającej na błędnym oznaczeniu strony skarżącej, w związku z czym Sąd I instancji nie naruszył zaskarżonym postanowieniem art. 156 § 1 p.p.s.a.

Odnośnie natomiast twierdzenia, że Sąd winien sprostować wyrok w takim samym składzie w jakim go wydał wskazać należy, że zgodnie z art. 156 § 2 p.p.s.a. sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie natomiast z art. 16 § 2 tej ustawy Sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym orzeka w składzie jednego sędziego, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zarzut dotyczący składu Sądu, który wydał zaskarżone postanowienie, również uznać należy zatem za chybiony.

Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się ponadto naruszenia zaskarżonym postanowieniem innych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Odnośnie natomiast zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wskazać należy, że nie mogą one odnieść zamierzonego skutku, albowiem sądy administracyjne nie stosują przepisów tej ustawy.

Mając na uwadze powyższe, na postawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.