Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1435/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 40
journal: Dz.U. 2015 poz 163
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu J. D. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego na usuwanie skutków zdarzeń noszących znamiona klęski żywiołowej uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2017 r., nr [...] Burmistrz K. działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4, art. 39 ust. 1 i 2, art. 40 ust. 2 i 3, art. 41, art. 106 ust. 4 i art. 107 ustawy z dnia [...] marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U z 2017 r., poz.1769 t.j.) oraz art. 104 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 t.j.) po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...].08.2017 r. o przyznanie zasiłku celowego na usuwanie skutków zdarzeń noszących znamiona klęski żywiołowej, orzekł o odmowie przyznania J. D. pomocy społecznej w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na remont budynku gospodarczego - obory oraz budynku gospodarczego - stajni położonych w miejscowości M. 10 (przeciwdziałanie i usuwanie skutków niekorzystnych zjawisk atmosferycznych noszących znamiona klęski żywiołowej), które wystąpiły na terenie Gminy K..

W uzasadnieniu decyzji orzekający organ wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2017 r. J. D. złożył wniosek o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów zniszczeń, które zostały poniesione w wyniku zdarzenia losowego noszącego znamiona klęski żywiołowej, gdyż w dniu [...] sierpnia 2017 r. przeszła przez gminę K. nawałnica (burza z silnymi opadami deszczu i wichurą).

Przeprowadzony w postępowaniu administracyjnym rodzinny wywiad środowiskowy potwierdził zniszczenia poszycia dachowego na ww. budynkach oraz określił aktualną sytuację dochodową rodziny wnioskodawcy.

Uprawnieni pracownicy organu nadzoru budowlanego dokonali oceny uszkodzeń budynków spowodowanych działaniem zjawisk atmosferycznych w sierpniu 2017, stwierdzając, iż procentowy udział uszkodzenia/zniszczenia budynków wynosi:

. budynek gospodarczy (obora) – uszkodzenie 4,5 %, protokół w aktach sprawy, przy czym uszkodzenie powierzchni połaci dachowej w 30%.

. budynek gospodarczy (stajnia) – uszkodzenie 2,25%, protokół w aktach sprawy, przy czym uszkodzenie powierzchni połaci dachowej w 15%.

Organ I instancji zwrócił uwagę, że wniosek J. D. o przyznanie pomocy społecznej w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na remont budynku gospodarczego - obory oraz budynku gospodarczego – stajni, nie kwalifikuje się do przyznania pomocy w formie zasiłku celowego ze środków rezerwy budżetowej państwa na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, bowiem jak wynika z "zasad udzielania, ze środków rezerwy celowej budżetu państwa na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, pomocy finansowej w formie zasiłków celowych, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej, dla rodzin lub osób samotnie gospodarujących, poszkodowanych w wyniku zdarzeń noszących znamiona klęsk żywiołowych" zatwierdzonych pismem z dnia [...].08.2017 r. znak: [...] z uwzględnieniem zmian do tychże zasad zatwierdzonych pismem z dnia [...].08.2017 r., znak: [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji załącznik nr [...], pomoc finansowa w przypadku zniszczenia/uszkodzenia budynków gospodarczych przysługuje dopiero po przekroczeniu 5% progu (załącznik Nr [...]), a procentowa szkoda uszkodzenia budynku gospodarczego - obora wynosi 4,5% natomiast budynku gospodarczego -stajni wyniósł 2,25%.

W związku z powyższym w ocenie organu I instancji pomoc pieniężna w formie zasiłku celowego ze środków budżetowych państwa na przeciwdziałanie i usuwanie klęsk żywiołowych nie mogła zostać udzielona.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania J. D., decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r., uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza K..

Istota rozpatrywanej sprawy zdaniem organu odwoławczego polega na wykazaniu, czy zniszczeniu i w jakim stopniu uległy w wyniku nawałnicy budynki gospodarcze i czy ich charakter, pozwala organowi w świetle obowiązujących przepisów, udzielić wnioskodawcy pomoc na ich naprawę lub odbudowę.

Wskazano, że na podstawie art. 2 ustawy z dnia [...] sierpnia 2001 r. o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1067), Prezes Rady Ministrów wydał rozporządzenie z dnia [...] sierpnia 2017 r. w sprawie gmin poszkodowanych w wyniku działania żywiołu w sierpniu 2017 r., w których stosuje się szczególne zasady odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych, a Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji pismem znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. określił zasady udzielania ze środków rezerwy celowej budżetu państwa na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, pomocy finansowej w formie zasiłków celowych, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej, dla rodzin lub osób samotnie gospodarujących, poszkodowanych w wyniku zdarzeń noszących znamiona klęsk żywiołowych, jakie wystąpiły od maja 2017 r., zmienioną pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r., Nr [...]

W ocenie Kolegium oczywistym jest, że do prowadzenia gospodarstwa rolnego, niezbędne są budynki gospodarcze, a z akt sprawy wynika, że w obrębie gospodarstwa rolnego istnieją jeszcze inne budynki gospodarcze tj. stodoła z bukaciarnią, szopo-garaż i garaż. Natomiast jak wynika z ww. zasad, pomoc przeznaczona jest na remont albo odbudowę budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego oraz budynku gospodarczego, służącego zaspokajaniu niezbędnych potrzeb bytowych rodziny lub osoby samotnie gospodarującej, w szczególności budynku inwentarskiego.

Organ II instancji podkreślił, że treść powołanego rozporządzenia wiąże organy w zakresie ustalonych zasad szacowania strat, które przedstawiono w treści decyzji.

Ponadto organ odwoławczy wywiódł, iż w orzecznictwie sądowo - administracyjnym ugruntował się pogląd, że nie każdy podmiot, który poniósł szkodę w rozumieniu art. 40 ustawy o pomocy społecznej, musi uzyskać świadczenie - zasiłek celowy i to we wnioskowanej wysokości, przy czym zasiłki przyznawane w oparciu o art. 40 tej ustawy nie mają charakteru odszkodowania za poniesione szkody i ich rolą nie jest pełne zrekompensowanie powstałego w majątku wnioskodawcy uszczerbku. Zasiłek celowy przyznawany na podstawie art. 40 ustawy ma charakter uznaniowy i jest pomocą świadczoną ze środków publicznych dla zaspokojenia najpilniejszych potrzeb osób poszkodowanych, udzielaną w rozmiarach posiadanych środków na ten cel.

Reasumując, Kolegium stwierdziło, że ponownie rozpoznając sprawę organ winien odnieść się do wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów i dokonać ich analizy, co winno znaleźć wyczerpujące odzwierciedlenie w motywach decyzji.

W skardze do Sądu J. D. wyraził niezadowolenie z treści zapadłych w jego sprawie rozstrzygnięć organów administracji, zarzucając niczym nie uzasadnioną uznaniowość, w wyniku której odszkodowania otrzymali rolnicy za zniszczone już przed nawałnicą budynki gospodarcze, w których dodatkowo nie była prowadzona żadna działalność rolnicza.

W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia, ponieważ zostało ono podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż instytucja sprzeciwu od decyzji wprowadzona została do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej jako "p.p.s.a.") ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 2017, poz. 935) i obowiązuje od 1 czerwca 2017 r. Regulacja dotycząca sprzeciwu od decyzji zawarta została w dziale III rozdziale 3 a p.p.s.a. (art. 64a-64e). W myśl art. 64a p.p.s.a. sprzeciw przysługuje od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, tj. od decyzji organu odwoławczego uchylającej w całości decyzję organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Analiza przepisów rozdziału 3 a p.p.s.a. wskazuje, iż wprowadzenie instytucji sprzeciwu do procedury sądowadministracyjnej miało na celu uproszczenie postępowania przed sądami administracyjnymi i przyspieszenie kontroli sądowoadministracyjnej decyzji, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a., zwanych decyzjami kasacyjnymi.

Podkreślić należy, iż szczególną cechą odróżniającą sprzeciw od skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ograniczony zakresu kontroli sądu dotyczący decyzji objętej sprzeciwem. Zgodnie bowiem z treścią art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej, nie zaś, jak w przypadku skarg, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Uwzględniając zatem sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 zd. 1. p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.).

Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 lutego 2012 r., II GSK 9/11, publ. CBOSA, decyzja kasacyjna, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. jest typowym rozstrzygnięciem procesowym, nie przesądza zatem o istocie sprawy administracyjnej, lecz jest ostatnim aktem wydanym w toku instancji, który w inny sposób kończy postępowanie. Decyzja organu odwoławczego wydana w oparciu o art. 138 § 2 kpa nie kształtuje stosunku materialnoprawnego, stanowi przeszkodę dla ukształtowania tego stosunku wydanym wcześniej rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, uniemożliwiając mu uzyskanie przymiotu ostateczności. Następstwem wydania decyzji kasacyjnej jest powrót sprawy na drogę postępowania przed organem I instancji. Konsekwencją powyższego jest to, że dokonując oceny prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 kpa również Sąd I instancji nie może dokonywać ocen o charakterze przesądzającym dla sposobu zakończenia sprawy. Kontroluje natomiast, czy ziściły się przesłanki do odstąpienia przez organ odwoławczy od wynikającego z treści art. 15, art. 138 i art. 136 k.p.a. obowiązku, w pierwszym rzędzie, merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Stosownie do zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 k.p.a. organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę będącą przedmiotem postępowania przed organem I instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów strony podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Wynika to również z brzmienia art. 138 k.p.a., który przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji (§ 1 pkt 1) bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji (§ 1 pkt 2). W wyroku z dnia 20 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 274/97 (LEX nr 48234) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie okoliczności, w tym również żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz Wyd. 11, Warszawa 2011, komentarz do art. 138, Nb 1 i 5 i powołane tam orzecznictwo).

Natomiast wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji jest wyjątkiem od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 k.p.a. Przepis art. 138 § 2 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Dopuszczalność wydania tego rodzaju decyzji, ze względu na treść art. 138 § 2 w zw. z art. 136 k.p.a. wiąże się ze stwierdzeniem przez organ odwoławczy istnienia podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, jednak stwierdzone braki postępowania nie są możliwe do usunięcia w trybie art. 136 k.p.a., który przewiduje, że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jeżeli zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, to w pierwszej kolejności organ odwoławczy powinien rozważyć zastosowanie art. 136 k.p.a., nie zaś przekazywać sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną jedynie wówczas, gdy organ pierwszej instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadził je w taki sposób, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. To organ odwoławczy ma podjąć wszelkie możliwe kroki w celu merytorycznego załatwienia sprawy, a nie uwalniać się od obowiązku orzekania, przekazując sprawę organowi I instancji. Jednocześnie ma prawo do tego, aby własne orzeczenie, którego nieodłączną częścią jest uzasadnienie, sformułować w taki sposób, który doprowadzi do usunięcia wad rozstrzygnięcia (wskazanego w osnowie) i uzasadnienia orzeczenia organu I instancji. Innymi słowy, decyzja kasacyjna może zapaść, jeśli wątpliwości organu odwoławczego co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. (por. wyroki WSA w Poznaniu z dnia 10 lipca 2014r. sygn. akt II SA/Po 229/14, w Lublinie z dnia 18 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Lu 44/13, LEX nr 1340337 czy we Wrocławiu z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 349/13, LEX nr 1380019).

Jak wynika z treści kontrolowanej decyzji, przekazanie sprawy do jej ponownego rozpoznania nastąpiło z powołaniem się na okoliczność, iż oczywistym jest, że do prowadzenia gospodarstwa rolnego, niezbędne są budynki gospodarcze, a z akt sprawy wynika, że w obrębie gospodarstwa rolnego istnieją jeszcze inne budynki gospodarcze tj. stodoła z bukaciarnią, obora, stajnia, które spełniają funkcje budynków gospodarczych. Kolegium podkreśliło, że z pisma Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...] wynika, że pomoc przeznaczona jest na remont albo odbudowę budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego oraz budynku gospodarczego, służącego zaspokajaniu niezbędnych potrzeb bytowych rodziny lub osoby samotnie gospodarującej, w szczególności budynku inwentarskiego.

Niestety zaskarżone rozstrzygnięcie nie zawiera jakiegokolwiek odniesienia do treści decyzji organu pierwszoinstancyjnego z wyraźnym wskazaniem w jakim zakresie została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Stwierdzenie, iż po ponownym rozpoznaniu sprawy, organ winien odnieść się do wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów i dokonać ich analizy, co winno znaleźć wyczerpujące odzwierciedlenie w motywach decyzji, również nie zostało osadzone w treści konkretnych ustaleń (lub ich braku) stanu faktycznego i prawnego organu I instancji, które to uchybienia jednocześnie uprawniałyby organ odwoławczy do uchylenia się od merytorycznego rozpatrzenia sprawy i skorzystania z instytucji wydania rozstrzygnięcia kasacyjnego na podstawie 138 § 2 K.p.a.

W tym kontekście zupełnie niezrozumiały jest wywód Kolegium wskazujący, "iż w orzecznictwie sądowo - administracyjnym ugruntował się pogląd, że nie każdy podmiot, który poniósł szkodę w rozumieniu art. 40 ustawy o pomocy społecznej, musi uzyskać świadczenie - zasiłek celowy i to we wnioskowanej wysokości, przy czym zasiłki przyznawane w oparciu o art. 40 tej ustawy nie mają charakteru odszkodowania za poniesione szkody i ich rolą nie jest pełne zrekompensowanie powstałego w majątku wnioskodawcy uszczerbku. Zasiłek celowy przyznawany na podstawie art. 40 ustawy ma charakter uznaniowy i jest pomocą świadczoną ze środków publicznych dla zaspokojenia najpilniejszych potrzeb osób poszkodowanych, udzielaną w rozmiarach posiadanych środków na ten cel." O ile bowiem odwołanie do materialnoprawnej regulacji art. 40 ustawy o pomocy społecznej i jej wyjaśnienie stanowi naturalną konsekwencję merytorycznego załatwienia sprawy na podstawie tego przepisu, to trudno znaleźć uzasadnienie dla tego zabiegu przy jednoczesnym korzystaniu z instytucji decyzji kasacyjnej na podstawie przepisu art. 138 § 2 K.p.a., którego zastosowanie expressis verbis wyklucza możliwość merytorycznego rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy.

Ponadto zwrócić należy uwagę, iż wydane na podstawie art. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2001 r. o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1067), rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 sierpnia 2017 r. (Dz.U. z 2017 r., poz. 1547 ze zm.) w sprawie gmin poszkodowanych w wyniku działania żywiołu w sierpniu 2017 r., w których stosuje się szczególne zasady odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych, określa gminy, w których stosuje się szczególne zasady odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu i wbrew twierdzeniu Kolegium – nie tylko nie wiąże organów w zakresie ustalonych zasad szacowania strat, lecz co równie istotne – żadnych takich zasad nie zawiera.

Z uwagi na powyższe przyjąć należy, iż w kontrolowanej decyzji brakuje wyraźnego wskazania przesłanek zezwalających organowi odwoławczemu na odstąpienie od obowiązku ponownego, merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Oceniając zatem zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że organ odwoławczy uchylając się od obowiązku merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy naruszył w sposób istotny regulację zawartą w art. 138 § 2 k.p.a. wobec nie wykazania, aby w sprawie zachodziły przesłanki uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania określone w art. 138 § 2 k.p.a., a nadto, że przeprowadzenie przezeń dodatkowego postępowania wyjaśniającego w oparciu o art. 136 k.p.a. nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy.

Organy administracji publicznej powinny starać się działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje wydanie zaskarżonej decyzji, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji nie jest dotknięte istotnymi brakami. Powołując się na podstawowe zasady rządzące procedurą administracyjną trzeba przywołać zasadę praworządności nakazującą organom publicznym działanie na podstawie przepisów prawa oraz załatwianie sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przypomnieć trzeba nadto, organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, a działać powinny w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. W postępowaniu odwoławczym naruszono wszystkie wskazane zasady proceduralne.

W toku ponownie prowadzonego postępowania organ odwoławczy obowiązany jest podjąć rozstrzygnięcie w granicach przedmiotowej sprawy uwzględniając wyżej wyrażone stanowisko Sądu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151a § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji.