Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 473/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 26, art. 29 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2009 nr 26 poz 157
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury.
article: § 5, 6 i 7
journal: Dz.U. 2011 nr 217 poz 1292
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 października 2011 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wiśniewska Sędziowie: Sędzia NSA Izabella Kulig- Maciszewska Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Błaszczyk po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2015r na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Sprawiedliwości od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1228/13 w sprawie ze skargi F. L. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację sędziowską i aplikację prokuratorską oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej także, jako: "WSA w Warszawie") wyrokiem z dnia 7 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1228/13 - po rozpoznaniu skargi F. L. (dalej, także jako: "skarżący") - uchylił decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] /13 oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury (dalej także, jako: "Dyrektor KSSiP") z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] o odmowie przyjęcia skarżącego na aplikację prokuratorską i aplikację sądową oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Skarżący - aplikant ogólny Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w Krakowie, wniósł o przyjęcie go na aplikację sądową, a w przypadku wyczerpania limitu miejsc, na aplikację prokuratorską.

Dyrektor KSSiP decyzją wydaną na podstawie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157 ze zm. - dalej w skrócie: "ustawa o KSSiP"), odmówił przyjęcia skarżącego na aplikację prokuratorską i aplikację sądową. Organ wskazał, że zgodnie z zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości nr 196/12/DSO z dnia 5 października 2012 r. na aplikacji sądowej został określony limit 100 miejsc, natomiast zgodnie z zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości nr 197/12/DSO z tej samej daty na aplikacji prokuratorskiej został określony limit 50 miejsc. Skarżący, po ukończeniu aplikacji ogólnej, został usytuowany na 188 miejscu na liście aplikantów. W związku z faktem wyczerpania limitów miejsc na obu aplikacjach przez osoby sklasyfikowane wyżej na liście niż skarżący, odmówiono mu przyjęcia na aplikację specjalistyczną.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w części dotyczącej ustalenia jego miejsca na 188 pozycji i wniósł o ustalenie jego miejsca na 165 pozycję. Zdaniem skarżącego przy wyliczaniu wyniku punktowego ze sprawdzianów i praktyk zaniżony został osiągnięty przez niego wynik, bowiem Dyrektor KSSiP przyjął, iż wynosi on 40,5 punktów. Błędnie została mu zaliczona do powyższego wyniku średnia punktów zdobyta ze sprawdzianu, a łącznie uzyskał 41,5 pkt i powinien być zakwalifikowany na pozycji 165. Dyrektor KSSiP przy ustalaniu listy kwalifikacyjnej aplikantów, zastosował § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 października 2011 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej (Dz. U. Nr 217, poz. 1292 – dalej, jako: "rozporządzenie z dnia 6 października 2011"), który stoi w sprzeczności z treścią art. 26 ust. 3 ustawy o KSSiP, zgodnie z którym kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta z zaliczonych sprawdzianów oraz łącznej oceny przebiegu praktyk. Zdaniem skarżącego, kluczowym jest tu zwrot "zaliczonych sprawdzianów", który według niego oznacza, że nie jest możliwe doliczenie do ogólnego wyniku, średniej arytmetycznej, jak to uczynił Dyrektor KSSiP, lecz jedynie wyniku zaliczającego sprawdzian. Nadto skarżący powołując treść art. 26 ust. 1 ustawy o KSSiP, wskazał, że wyrażony w tym artykule nacisk na pozytywne oceny prowadzi do wniosku, że nie powinno się brać pod uwagę przy ustalaniu listy kwalifikacyjnej ocen niezaliczających sprawdzianów, które zostały następnie poprawione.

Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Minister Sprawiedliwości utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał stan prawny dotyczący tworzenia listy kwalifikacyjnej aplikantów kończących aplikację ogólną. Stwierdził także, że na mocy art. 16 ustawy o KSSiP sprawuje on nadzór merytoryczny nad aplikacją ogólną. Przypomniał także, że skarżący zajął na liście kwalifikacyjnej miejsce 188. Nie zostały, bowiem stwierdzone błędy rachunkowe wpływające na ilość punktów uzyskanych przez kandydata. Nie uznał również zasadności zarzutu naruszenia art. 26 ust. 3 ustawy o KSSiP. Minister uznał, co prawda, że zwroty użyte w przepisach ustawy o KSSiP oraz rozporządzenia z dnia 6 października 2011 r. mogą sprawiać wrażenie niejednoznacznych, jednakże wątpliwości interpretacyjne mogą zostać wyjaśnione już na etapie wykładni językowej. Zdaniem organu, zwrot "zaliczonych sprawdzianów" – budzący wątpliwości interpretacyjne – obejmuje swoim znaczeniem wszystkie sprawdziany, do których aplikant przystąpił, albowiem spełniają one kryterium przyporządkowania lub częściowego wykonania zobowiązań. Takie znaczenie słowa "zaliczyć" Minister przyjął posiłkując się "Słownikiem języka polskiego" pod red. prof. M. Szymczaka, PWN, Warszawa 1995. Zaś rozumienie zwrotu "zaliczyć" jako "zdać" jest rozumieniem potocznym, które nie powinno być stosowane przy wykładni przepisów. Tak przedstawione przez organ rozumowanie doprowadziło do wniosku, że § 7 ust. 2 rozporządzenia z dnia 6 października 2011 r. nie stoi w sprzeczności z art. 26 ust. 3 ustawy o KSSiP. Minister, posiłkując się przy tym wykładnią celowościową stwierdził, że lepszym kandydatem na aplikację specjalistyczną jest osoba, która zdała egzaminy w pierwszym terminie, aniżeli taka, która musiała egzamin poprawiać. Przyjęcie odmiennego, proponowanego przez skarżącego rozumowania, prowadziłoby do niesłusznego promowania osób poprawiających egzaminy. Dalej organ wskazał, że wskazane rozporządzenie zostało wydane w ramach delegacji ustawowej, zawartej w art. 52 ust. 2 ustawy o KSSiP, a zgodnie z zasadami legislacji istnieje możliwość precyzowania w przepisach rozporządzeń regulacji ustawowych.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł F. L. Wskazał, że kwestionuje sposób obliczania punktów sprzeczny z dotychczasowymi rozstrzygnięciami WSA w Warszawie oraz NSA, które w powołanych przez niego wyrokach wskazywały na sprzeczność z § 7 ust. 2 rozporządzenia 6 października 2011 r. oraz art. 26 ust. 3 ustawy o KSSiR.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Zaskarżonym obecnie wyrokiem WSA w Warszawie uchylił decyzje obu instancji oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.

W uzasadnieniu WSA w Warszawie wskazał, że kwestię odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej reguluje ustawa o KSSiP oraz rozporządzenie z dnia 6 października 2011 r. Sąd przytoczył treść art. 16 ust. 2, art. 18 ust. 2, art. 26 ust. 1, 2 i 3, art. 29 ust. 2 ustawy o KSSiP oraz wskazał, że w dniu 12 października 2011 r. weszło w życie rozporządzenie z dnia 6 października 2011 r. Prawodawca, wprowadzając do obowiązującego porządku prawnego powyższe rozporządzenie, mocą art. 7 pkt 11 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 203, poz. 1193), nie zawarł przepisów przejściowych nakazujących stosować dotychczasowe przepisy do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie nowej regulacji prawnej, lecz wprost w § 12 tego rozporządzenia określił, iż wchodzi ono w życie z dniem 12 października 2011 r. Zatem nie może być wątpliwości, że organ prawidłowo zastosował te przepisy jako obowiązujące w dacie orzekania.

Stosownie do postanowień § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 6 października 2011 r., cykl szkoleniowy zamyka sprawdzian wiedzy i umiejętności jej praktycznego wykorzystania z zakresu problematyki objętej danym cyklem szkoleniowym. Sprawdzian przeprowadza komisja sprawdzianowa w składzie od 3 do 5 osób, powoływana przez Dyrektora Krajowej Szkoły spośród wykładowców prowadzących zajęcia dla aplikantów (ust. 2). Zgodnie z § 6 ust. 4, do oceny sprawdzianu stosuje się odpowiednio przepisy § 5 ust. 1, 4 i 5 (ust. 1 - Oceny przebiegu praktyki dokonuje się w systemie punktowym w skali od 0 do 5 punktów, przy czym ocena stanowi wielokrotność 0,5 punktu. Do oceny dołącza się zwięzłe pisemne uzasadnienie; ust. 4 - Za uzyskanie pozytywnej oceny z praktyki uważa się uzyskanie, co najmniej 2 punktów. Uzyskanie pozytywnej oceny jest równoznaczne z zaliczeniem praktyki; ust. 5 - Od dokonanej przez patrona praktyki oceny praktyki odwołanie nie przysługuje). Przepis § 6 ust. 5 określa, iż przy ocenie sprawdzianu należy uwzględniać w szczególności: 1) prawidłowość zastosowanych przepisów prawa i ich wykładni; 2) prawidłowość dokonanych ustaleń faktycznych; 3) prawidłowość konstrukcji projektu pisma procesowego lub decyzji i jej uzasadnienia; 4) poprawność argumentacji i zachowanie reguł językowych.

Zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia z dnia 6 października 2011 r., aplikant, który nie zaliczył sprawdzianu, może przystąpić do sprawdzianu ponownie tylko raz, w terminie wyznaczonym przez Dyrektora KSSiP. W takim przypadku do sumy punktów uzyskanych ze wszystkich sprawdzianów, o której mowa w art. 26 ust. 3 ustawy o KSSiP oraz § 8 ust. 4, wlicza się średnią arytmetyczną liczby punktów uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianu w obu terminach.

Przechodząc do analizy akt, Sąd I instancji stwierdził, że zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 26 ust. 3 ustawy o KSSiP w zw. z § 7 ust. 2 rozporządzenia z dnia 6 października 2011 r. zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej, bowiem sprawie podstawowe znaczenie ma sposób liczenia punktów, jaki uzyskał aplikant po zakończeniu aplikacji ogólnej, determinujący określenie jego miejsca na liście klasyfikacyjnej, a w szczególności ustalający liczbę zdobytych punktów ze sprawdzianu poprawkowego. Treść art. 26 ust. 3 zd. 1 ustawy o KSSiP prowadzi do wniosku, iż znaczenie tego przepisu uzyskane na gruncie wykładni językowej nie budzi wątpliwości, bowiem o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta jedynie z zaliczonych sprawdzianów. Analiza przepisu § 6 ust. 4 w zw. z § 5 ust. 4 rozporządzenia z dnia 6 października 2011 r. prowadzi także do jednoznacznego wniosku, iż oceną zaliczającą - pozytywną jest ocena odpowiadająca, co najmniej 2 punktom. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "z zaliczonych sprawdzianów" wskazuje, że do sumowania ocen należy brać tylko liczbę punktów zaliczających sprawdzian. W tym stanie rzeczy, zastosowanie wobec skarżącego metody wyliczania średniej arytmetycznej liczby punktów uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianu wiedzy i umiejętności z jednego modułu tematycznego w obu terminach pozostaje w sprzeczności z powołanym powyżej przepisem ustawowym. Spowodowało to zaniżenie łącznej oceny punktowej i wadliwe umieszczenie skarżącego na liście klasyfikacyjnej aplikantów. Wprawdzie postępowanie organu w tym zakresie posiada oparcie w przepisie § 7 ust. 2 rozporządzenia z dnia 6 października 2011 r., niemniej jednak przepis ten pozostaje w jawnej opozycji do treści przepisu ustawowego, tj. art. 26 ust. 3 zd. 1. Z powodu naruszenia przez organy orzekające w sprawie powyżej wskazanych przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, zaskarżona i utrzymana nią w mocy decyzja nie mogły, zdaniem Sądu I instancji, ostać się w obrocie prawnym.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Minister Sprawiedliwości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 26 ust. 3 ustawy o KSSiP w związku z § 7 ust. 2 rozporządzenia z dnia 6 października 2011 r., poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na uznaniu, że do sumy ocen uzyskanych przez aplikanta z zaliczonych sprawdzianów nie można wliczać średniej arytmetycznej liczby punktów uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianu wiedzy i umiejętności z jednego modułu tematycznego w terminach zwykłym i poprawkowym;

2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej, jako: "P.p.s.a.") przez nieustosunkowanie się przez WSA w Warszawie do argumentów zaprezentowanych przez organ odwoławczy na gruncie wykładni językowej przepisu art. 26 ust. 3 zd. 1 ustawy o KSSiP w zakresie, który dotychczas nie był przedmiotem rozważań w orzecznictwie NSA.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał, że zarówno Dyrektor KSSiP, jak i Minister Sprawiedliwości, jako organy administracji zobowiązane są w myśl art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 K.p.a. do działania na podstawie przepisów prawa i w jego granicach. Przepisy te powinny być zawarte w aktach normatywnych powszechnie obowiązujących: Konstytucji RP, ustawie, ratyfikowanej umowie międzynarodowej, rozporządzeniu z mocą ustawy, rozporządzeniu, aktach prawa miejscowego. Organy związane są obowiązującymi przepisami rangi konstytucyjnej, ustawowej, jak i podstawowej i nie mają kompetencji do orzekania o zgodności stosowanych przepisów z przepisami regulującymi zasady i tryb stanowienia prawa i do odmowy zastosowania obowiązującego przepisu, który znajduje zastosowanie w konkretnej sprawie. W związku z tym w tej sprawie musiały znaleźć zastosowanie przepisy art. 26 ust. 3 ustawy o KSSiP w związku z § 7 ust. 2 rozporządzenia z dnia 6 października 2011 r., jako przepisy komplementarne. Ich wykładnia prowadzi do wniosku, że do sumy ocen uzyskanych przez aplikanta z zaliczonych sprawdzianów wlicza się średnią arytmetyczną liczby punktów uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianu w zwykłym i poprawkowym terminie, stąd pogląd Sądu I instancji o naruszeniu przez organ tych przepisów nie jest trafny.

Dalej organ przytaczając treść art. 26 ust. 3 ustawy o KSSiP oraz § 7 ust. 2 rozporządzenia z dnia 6 października 2011 r., wskazał, że między tymi przepisami nie istnieje jawna sprzeczność, jak wskazał Sąd I instancji, skoro z art. 26 ust. 3 ustawy o KSSiP wynika, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta "z zaliczonych sprawdzianów", a co za tym idzie "do sumowania ocen należy brać pod uwagę tylko liczbę punktów zaliczających sprawdzian". Pojęcie "sumy ocen uzyskanych przez aplikanta z zaliczonych sprawdzianów" nie jest tożsame z "liczbą punktów zaliczających sprawdzian". Sprawdzian zaliczony to sprawdzian: 1) zdany przez aplikanta w pierwszym terminie, na co najmniej dwa punkty, 2) zdany przez aplikanta w drugim terminie, na co najmniej dwa punkty, przy czym do określenia ostatecznej punktacji wyciąga się średnią arytmetyczną z liczby punktów uzyskanych w dwóch terminach.

W ocenie organu, pomimo wyrażonego przez Ministra szczegółowego stanowiska dotyczącego wykładni językowej art. 26 ust. 3 zd. 1 ustawy o KSSiP, Sąd I instancji jedynie ogólnikowo odniósł się do zawartych w nim argumentów i poprzestał na niemal automatycznym powołaniu się na dotychczasowe orzecznictwo NSA. Tymczasem rozstrzygnięcie zaprezentowanych przez Ministra, a niebędących dotychczas przedmiotem rozważań w orzecznictwie NSA, możliwości interpretacyjnych dotyczących zakresu znaczenia zwrotu "zaliczonych sprawdzianów" ma podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie. W tym zakresie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymagań art. 141 § 4 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przyczyny enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd odwoławczy, który w odróżnieniu od Sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna w tej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 - 3 ustawy o KSSiP, warunkiem ukończenia aplikacji ogólnej jest uzyskanie pozytywnych ocen ze wszystkich sprawdzianów i praktyk objętych programem aplikacji. Dyrektor Krajowej Szkoły, w terminie 14 dni od dnia zakończenia aplikacji ogólnej, ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej listę klasyfikacyjną aplikantów. Lista zawiera imiona, nazwiska aplikantów, z podaniem liczby punktów uzyskanych przez każdego aplikanta w trakcie aplikacji ogólnej, oraz liczby porządkowej wskazującej jego miejsce na liście. O kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta z zaliczonych sprawdzianów oraz łącznej oceny przebiegu praktyk. W przypadku równej liczby punktów uzyskanych przez aplikantów o kolejności decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianów. Przepis art. 18 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Zgodnie z art. 52 pkt 2 ustawy o KSSiP, Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia organizację, szczegółowe warunki i tryb odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej, szczegółowe warunki odbywania w trakcie aplikacji sędziowskiej stażu na stanowisku referendarza sądowego, jak również sposób ustalania systemu punktowego oceny zaliczania sprawdzianów i ich poprawek, praktyk i stażu, objętych programem poszczególnych aplikacji, mając na względzie zakres wiedzy teoretycznej i praktycznej niezbędnej do zajmowania stanowiska, odpowiednio, asystenta sędziego, asystenta prokuratora, referendarza sądowego, sędziego i prokuratora oraz konieczność jednolitej i obiektywnej oceny wiedzy i kwalifikacji aplikantów, a także wzór dyplomu ukończenia aplikacji ogólnej.

Na tej podstawie Minister Sprawiedliwości wydał rozporządzenie z dnia 6 października 2011 r. W myśl § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia - w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej do WSA w Warszawie decyzji - aplikant, który nie zaliczył sprawdzianu, może przystąpić do sprawdzianu ponownie tylko raz, w terminie wyznaczonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły. W takim przypadku do sumy punktów uzyskanych ze wszystkich sprawdzianów, o której mowa w art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz § 8 ust. 4, wlicza się średnią arytmetyczną liczby punktów uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianu w obu terminach.

Mając na względzie treść art. 26 ustawy o KSSiP oraz treść § 7 ust. 2 rozporządzenia z dnia 6 października 2011 r., stwierdzić należy, że przepis powołanego rozporządzenia odmiennie reguluje sposób ustalania sumy punktów uzyskanych przez aplikanta w trakcie aplikacji ogólnej. Co więcej sposób ten jest znacznie mniej korzystny dla aplikanta. Powołana sprzeczność wpływa na konstytucyjność tego przepisu aktu wykonawczego. Z konstytucyjnej, bowiem zasady praworządności wynika, że nie mogą stanowić podstawy prawnej działania władzy publicznej niekonstytucyjne akty wykonawcze. Niekonstytucyjność aktu wykonawczego występuje, właśnie, gdy przyjęta w nim regulacja pozostaje w sprzeczności z regulacją ustawową - jak w niniejszej sprawie. Treść art. 26 ust. 3 ustawy o KSSiP jest pełna i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. A zatem prawidłowo w zaskarżonym wyroku WSA w Warszawie wywiódł i zastosował reguły zasady praworządności w zakresie niekonstytucyjnego aktu wykonawczego i na tej podstawie uchylił decyzje obu instancji. Wbrew twierdzeniom organu, prawo sądu administracyjnego do odmowy zastosowania w sprawie niezgodnego z ustawą rozporządzenia jest powszechnie uznane zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowym. Ocena sądu administracyjnego, że stanowiący podstawę prawną rozstrzygnięcia przepis rozporządzenia jest niezgodny z ustawą oraz oparta na tej ocenie odmowa stosowania takiego przepisu w rozpoznawanej sprawie oznacza, że rozstrzygniecie administracyjne zostało wydane z naruszeniem przepisów ustawy. Wydanie, bowiem decyzji na podstawie przepisu rozporządzenia, który jest niezgodny z ustawą oznacza wydanie decyzji z naruszeniem przepisów wyższej rangi. Próba organu przekonania Sądu odwoławczego o prawidłowości wykładni dokonanej przez Ministra w skardze kasacyjnej okazała się bezskuteczna.

Zgodnie z art. 153 P.p.s.a., organ administracji publicznej ponownie rozpoznając niniejszą sprawę jest związany oceną prawną, która obejmuje ocenę konstytucyjności aktu wykonawczego. Omawiane zagadnienie było już jednak przedmiotem oceny Ministra Sprawiedliwości, który rozporządzeniem z dnia 29 listopada 2013 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1498), z dniem 11 grudnia 2013 r., zmienił m.in. treść § 7 ust. 2 rozporządzenia z dnia 6 października 2011 r. Obecnie przepis ten otrzymał brzmienie: "Aplikant, który nie zaliczył sprawdzianu, może przystąpić do sprawdzianu ponownie tylko raz, w terminie wyznaczonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły. W takim przypadku do sumy punktów uzyskanych ze wszystkich sprawdzianów, o której mowa w art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, wlicza się liczbę punktów uzyskanych przez aplikanta z zaliczonego sprawdzianu". Należy, więc zauważyć, że rozporządzenie z dnia 6 października 2011 r. w obecnym brzmieniu uwzględnia w pełni treść art. 26 ust. 3 ustawy o KSSiP, eliminując tym samym kwestię będącą przedmiotem sporu między innymi w tej sprawie. Bez wątpienia § 5 ust. 4 w związku z § 6 ust. 4 rozporządzenia z dnia 6 października 2011 r. wskazuje, że za uzyskanie pozytywnej oceny ze sprawdzianu uważa się uzyskanie co najmniej 2 punktów. Uzyskanie pozytywnej oceny jest równoznaczne z zaliczeniem sprawdzianu. Tym samym "zaliczony sprawdzian" to ten, z którego uzyskano pozytywną ocenę, a więc sprawdzian "zdany".

Z tych wszystkich względów nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 26 ust. 3 ustawy o KSSiP w związku z § 7 ust. 2 rozporządzenia z 6 października 2011 r.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego również wszystkie wymagane prawem elementy uzasadnienia Sądu I instancji znalazły się w zaskarżonym orzeczeniu. Za nietrafny należało, zatem uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji dał wyraz dokonanym ustaleniom faktycznym, ocenie prawnej tego stanu oraz dostatecznie wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Zaprezentowane rozważania obejmują zarówno sferę faktów, jak i sferę prawa, w tym dokonaną wykładnię przywołanych przepisów prawa materialnego. Zajęte stanowisko WSA w Warszawie wystarczająco umotywował, przedstawiając w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wymagane wyżej wymienionym przepisem elementy.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.