Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 266/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 4
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie sędzia NSA Jacek Chlebny sędzia NSA Marek Gorski /spr./ Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 14 września 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 maja 2005 r., sygn. akt II SA/Łd 1505/03 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] września 2003 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną 2. oddala wniosek L. P. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 maja 2005 r. w sprawie II SA/Łd 1505/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. S. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] września 2003 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta O. z dnia [...] czerwca 2003 r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą L. P. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na rozbiórce istniejącej ściany – przepierzenia obustronnego oraz wybudowanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego rozdzielającej na połowy istniejący budynek mieszkalny usytuowany w O. przy ul. P. na działce oznaczonej w ewidencji geodezyjnej numerem [...].

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, iż organy wydające decyzje prawidłowo ustaliły, że projekt zagospodarowania działki jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i że w przedmiotowej sprawie dla wydania decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest konieczne uzyskanie przez inwestora decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy ściany oddzielenia przeciwpożarowego i rozbiórki istniejącej ściany drewnianej.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sprawie nie doszło do sytuacji w której niedysponowanie przez inwestora ważną i wymaganą decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wyłącza możliwość pozwolenia na budowę a to z uwagi na treść art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (ówcześnie obowiązującej).

Budowa obiektu budowlanego na nieruchomości objętej współwłasnością w częściach ułamkowych wykracza poza zakres zwykłego zarządu, należy do kategorii rozporządzania rzeczą wspólną i w takim wypadku niezbędna jest zgoda współwłaścicieli albo zastępujące tę zgodę orzeczenie sądu. Taka zgodę wyraził Sąd Rejonowy w Z. postanowieniem częściowym z dnia 16 stycznia 2002 r. w sprawie [...]. Wniosek inwestora zawierał zarówno wyrażenie zgody przez organ na rozbiórkę istniejącej ściany jak i postawienie nowej zgodnie z ustalonymi wymogami dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego, która może stworzyć nieruchomości bliźniacze w przypadku jej wybudowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, iż organy administracyjne orzekając w sprawie nie naruszyły prawa a zaskarżona decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę istniejącej ściany – przepierzenia obustronnego oraz wybudowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego rozdzielającej na połowy istniejący budynek mieszkalny usytuowany w O. przy ul. P. na działce oznaczonej w ewidencji geodezyjnej numerem [...] nie narusza prawa.

Wyrok ten zaskarżył skargą kasacyjną pełnomocnik A. S.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania pełnomocnik skarżącej domagał się zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi skarga kasacyjna zarzuca:

1) obrazę przepisów prawa procesowego – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej bez podstawy prawnej z rażącym naruszeniem prawa oraz utrzymanie w mocy decyzji zawierającej wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa – art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.;

2) obrazę art. 10, 61 § 4 i 131 k.p.a. przez nie zawiadomienie o wszczęciu postępowania odwoławczego;

3) sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że dostatecznie wyjaśniona do rozstrzygnięcia co do istoty została całość wniosku wnioskodawczyni, w konsekwencji naruszenie art. 104 k.p.a. przez wydanie decyzji bez podstawy prawnej z rażącym naruszeniem prawa;

4) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnie i niewłaściwe zastosowanie art. 342 i 347 Kodeksu cywilnego przez zezwolenie na naruszenie posiadania i nieuwzględnienie roszczeń właściciela o wstrzymanie budowy naruszającej posiadanie i grożącej wyrządzeniem szkody;

5) obrazy art. 80, 75, 77 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie, w szczególności uwag do opinii biegłego do spraw budownictwa zgłoszonych przez uczestniczki postępowania;

6) rażącą obrazę art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w skutek jego niezastosowanie a tym

samym aprobatę decyzji administracyjnej o pozwolenie na budowę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna bowiem zaskarżony wyrok nie narusza prawa.

Zauważyć należy, iż decyzja o pozwoleniu na budowę jest najważniejszą decyzją w procesie budowlanym i może być wydana po spełnieniu określonych warunków wyłącznie osobie, która dysponuje nieruchomością na cele budowlane.

O ile kwestia przedstawienia dowodu dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez właściciela nieruchomości jest prosta a samo postępowanie po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy, jeśli była wymagana, ogranicza się do przedstawienia projektu budowlanego, potwierdzenia przez uprawniony organ, iż nieruchomość położona jest w jednostce planistycznej przewidującej jej zabudowę inwestycją o określonym charakterze, o tyle bardziej skomplikowana jest sytuacja, w której inwestor zabiega o wydanie pozwolenia na budowę na działce będącej przedmiotem współwłasności w przypadku braku zgody współwłaścicieli.

W przedmiotowej sprawie pozwolenie na budowę o uzyskanie którego zabiegała L. P., wiązało się z toczącym się postępowaniem zmierzającym do podziału współwłasności nieruchomości położonej w O. przy ul. P., w tym podzielenia budynku ścianą oddzielenia przeciwpożarowego.

Słusznie podkreśla Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, iż zgodnie z treścią art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane temu kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

2) złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Słusznie też Sąd meriti powołuje treść art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, z którego wynika, iż właściwy organ nie może odmówić pozwolenia na budowę o ile wnioskodawca spełnił warunki o jakich mowa w art. 35 ust. 1 cytowanego wyżej Prawa budowlanego. Przepis art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) zwalniał inwestora od uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Kwestia oświadczenia o posiadanym uprawnieniu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wobec braku zgody współwłaścicieli, a to A. S. i E. P., była przedmiotem orzeczenia Sądu Rejonowego w Z.

Sąd ten postanowieniem z dnia 16 stycznia 2002 r. w sprawie [...] zezwolił L. P. na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólna w postaci postawienia ściany działowej zgodnie z wymogami jak w pkt 1 wniosku opinii biegłego Z. C.

Postanowieniem z dnia 18 października 2002 r. w sprawie [...] Sąd Okręgowy w Ł. oddalił apelację A. S. i E. P. przez co postanowienie Sądu Rejonowego w Z,. stało się prawomocne. Postanowienie to, nie tylko zastępuje wymóg złożenia przez uczestnika postępowania zgody na dysponowanie przez L. P. nieruchomością na cele budowlane, ale z uwagi na toczące się postępowanie o zniesienie współwłasności między stronami determinuje sposób podziału oraz zakres projektowanych prac budowlanych i treść pozwolenia na budowę.

Słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, iż treść prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Z. wiąże nie tylko organy administracyjne, ale także sądy, a polemika co do naruszenia art. 342 i 347 k.c. pozostaje poza kognicją sądów administracyjnych.

L. P. przedstawiła projekt budowlany sporządzony przez Z. T. zgodnie z treścią opinii biegłego sądowego Z. C., a tym samym z treścią postanowienia Sądu Rejonowego w Z. Projekt ten został następnie zatwierdzony przez organ I instancji, który udzielił L. P. pozwolenia na budowę ściany działowej będącej jednocześnie ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. Decyzja Burmistrza Miasta O. o pozwoleniu na budowę nie tylko zatwierdza projekt budowy, ale nadto określa warunki niezbędne zarówno przy wykonywaniu prac rozbiórkowych, jak i budowlanych. Wskazuje także na konieczność uzyskania zgody użytkownika lokali sąsiedniego na wejście do tych lokali oraz konieczność uzgodnienia przewidywanego sposobu, zakresu i terminów korzystania z lokali dla wykonania prac rozbiórkowych istniejącej ściany i budowy nowej ściany, która spełnia warunki ściany oddzielenia przeciwpożarowego.

W tej sytuacji, niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. zwłaszcza, iż zarzut ten mógłby co najwyżej dotyczyć postępowania przed organem administracyjnym a nie przed sądem administracyjnym. Zarzutu tego wnoszący skargę kasacyjną nie uzasadnił.

Za bezpodstawny uznać należy także zarzut opisany w pkt 2 skargi kasacyjnej, bowiem jak słusznie zauważa Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, iż postępowanie odwoławcze było wynikiem złożonego przez A. S. odwołania. Co się zaś tyczy uwag do opinii biegłego sądowego Z. C., to uwagi te A. S. mogła składać w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w Z. a ich rozważanie przez organy administracji wobec prawomocności postanowienia Sądu, w którym Sąd wyrażając zgodę na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną określa jednoznacznie jako warunek postawienie ściany działowej zgodnie z wymogami opisanymi w pkt 1 wniosku opinii biegłego, jest niedopuszczalne.

Powyższe czyni bezpodstawnym zarzut opisany w pkt 5 skargi kasacyjnej.

Z wyżej opisanych powodów bezzasadny jest zarzut opisany w pkt 6 skargi kasacyjnej.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż zaskarżony wyrok nie narusza prawa i na mocy art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.