Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 414/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 a ust. 1,3 i 7
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz (spr.) asesor WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 października 2020 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust.1, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 2140) oraz Ip.1.1 i Ip.2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, decyzją z [...] czerwca 2019 r. nałożył na K. P. S. (dalej jako: "Skarżący"), karę pieniężną w wysokości 12.000 zł.

Organ stwierdził po pierwsze, że Skarżący naruszył art. 5b ust 1 ustawy o transporcie drogowym tj. wykonywał transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Powyższe naruszenie podlega karze 12.000 zł na podstawie art. 92 a ust. 1, 7, 11 ustawy o transporcie drogowym w zw. z Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy. Po drugie Skarżący naruszył art. 18 ust 4a ustawy o transporcie drogowym tj. wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust 4a ustawy o transporcie drogowym. Powyższe naruszenie podlega karze 8.000 zł na podstawie art. 92a ust 1, 7, 11 ustawy o transporcie drogowym Ip. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy.

Wysokość kar wymierzonych na podstawie tej decyzji organ ograniczył do kwoty 12.000 zł.

Od decyzji organu I instancji Skarżący złożył odwołanie, w którym zarzucił:

1) naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa, kwestionując ustalenia kontroli, że czynności stwierdzone nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, zwłaszcza w sytuacji, w której Skarżący takiej działalności nie prowadzi;

2) naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 5b ustawy o transporcie drogowym w zw. z Ip. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy, polegające na wymierzeniu Skarżącemu kary w wysokości 12.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji w której czynności podejmowane przez Skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym;

4) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, polegające na wymierzeniu Skarżącemu kar w łącznej kwocie przekraczającej 12.000 zł - albowiem [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją nr [...] wymierzył skarżącemu dodatkowo karę w wysokości łącznie 2.000 zł, zaś oba naruszenia stwierdzone przez ww. organ, wynikają z jednej kontroli przeprowadzonej [...] kwietnia 2019 r., stwierdzonej jednym protokołem kontroli;

5) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92a ust 1 i 6 w zw. z Ip. 1.1 oraz Ip. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy, w zw. z 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez Skarżącego.

Decyzją z [...] lutego 2020 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, w wyniku złożonego odwołania, utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości w mocy.

Przy wydawaniu powyższej decyzji organ oparł się na następujących ustaleniach stanu faktycznego:

W dniu [...] kwietnia 2019 r. o godz. 18.00, na ul. K. w T., przez umundurowanego funkcjonariusza Policji z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w T., został zatrzymany do kontroli samochód osobowy marki [...] , o nr rej. [...] , przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób. Pojazdem kierował K.P. S., zamieszkały w C. Dalsze czynności kontrolne zostały przeprowadzone w T., przy ul. D. przez umundurowanego inspektora Inspekcji Transportu Drogowego z Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w B.

W toku kontroli ustalono, bezpośrednio przed zatrzymaniem do kontroli, że zatrzymany kierowca zrealizował usługę transportową, w ramach krajowego zarobkowego okazjonalnego przewozu drogowego osób (przewóz jednego pasażera) z ul. [...] na ul. [...] w T. Przewóz ten został wykonany po zamówieniu usługi transportowej przez pasażera za pomocą aplikacji internetowej "Bolt" zainstalowanej w jego telefonie komórkowym i potwierdzeniu przyjęcia tej usługi transportowej przez kierowcę kontrolowanego pojazdu.

Za zrealizowaną usługę transportową pasażer uiścił opłatę w wysokości 6,64 zł, po uwzględnieniu rabatu w wysokości 35% dla nowych klientów. Opłata została pobrana z konta bankowego pasażera za pośrednictwem aplikacji "Bolt", w której została zamówiona usługa przewozowa, po wcześniejszym zarejestrowaniu w niej karty płatniczej pasażera.

Kierowca nie zawarł z pasażerem umowy na piśmie lub w formie elektronicznej oraz nie wydał pasażerowi żadnego dokumentu uiszczenia opłaty za zrealizowaną usługę transportową.

Kontrolowany samochód nie był wyposażony, oznakowany i zarejestrowany jako taksówka osobowa, nie był wyposażony w taksometr i kasę fiskalną oraz nie posiadał na dachu światła z napisem "Taxi".

Kierowca w trakcie kontroli nie okazał udzielonej dla niego licencji na wykonywanie transportu drogowego osób samochodem osobowym, o której mowa w art. 5b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Okazał natomiast kopie: licencji oraz wypisu z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, udzieloną przedsiębiorcy – M. Z. [...] , z siedzibą w W., ważną do 31 lipca 2033 r.

K.P. S., reprezentowany przez adwokata [...] , wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2020 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2019 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł.

W skardze zarzucono:

1) naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez Skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, zwłaszcza w sytuacji, w której Skarżący takiej działalności nie prowadzi;

2) naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 5b ustawy o transporcie drogowym w zw. z Ip. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy, polegające na wymierzeniu Skarżącemu kary w wysokości 12.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji w której czynności podejmowane przez Skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym;

4) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92 a ust 1 i 6 w zw. z Ip. 1.1 oraz Ip. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy, w zw. z 4 pkt. 6a ustawy o transporcie drogowym poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez Skarżącego;

5) art. 8 kpa poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W oparciu o powyższe zarzuty Pełnomocnik Skarżącego na podstawie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I stopnia oraz na podstawie art. 200 ww. ustawy wystąpił o zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2019.2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności czy celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325)- dalej zwana jako: "ppsa".

Kierując się powyższymi kryteriami Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego.

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2020 r. nr [...] , na mocy której utrzymana została w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] o nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej w kwocie 12.000,00 zł w związku z popełnieniem przez niego naruszeń z Ip. 1.1, Ip. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Spór w sprawie dotyczy wyjaśnienia, czy Skarżący powinien ponosić odpowiedzialność z tytułu przewozu pasażera w ramach realizacji usługi za pomocą aplikacji "Bolt", w sytuacji gdy osobiście wykonywał przewóz drogowy, nie miał zarejestrowanej działalności gospodarczej.

Bezsporne jest, że kontrola udokumentowana protokołem kontroli nr [...] , przeprowadzona [...] kwietnia 2019 r. dotyczyła pojazdu marki [...] o nr rej. [...] , którym kierował Skarżący.

Skarżący przewoził jednego pasażera z ulicy [...] na ulicę [...] w T. W dniu kontroli drogowej nie posiadał uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób. W sprawie przesłuchano świadka [...] (pasażer), który potwierdził, że przejazd miały charakter odpłatny i był realizowany w oparciu o aplikację "Bolt". Świadek zeznał: "Potrzebowałem przemieścić się z ul. [...] w T. na ul. [...] w T. (do dworca kolejowego [...] ). Zamówiłem więc pojazd, który za uiszczenie odpowiedniej opłaty za przejazd wykonuje usługi transportowe tj. zarobkowo przewozi pasażerów na terenie miasta T. i w związku z tym za odpowiednią opłatą przewiezie mnie we wskazane miejsce. Na moje zgłoszenie odpowiedział kierowca samochodu osobowego marki [...] o nr rej. [...]. Usługę transportową zamówiłem za pośrednictwem aplikacji "BOLT", która jest ogólnie dostępna dla wszystkich i bezpłatna. (...) W dniu dzisiejszym o godz. 17:47 zamówiłem jeden z takich dostępnych pojazdów, ale nie miałem wpływu na to, który pojazd podjedzie. Po zamówieniu usługi otrzymałem informację zwrotną zawierającą imię kierowcy tj. K. i nr rej. pojazdu, tj. [...] , który miał przyjechać po mnie za jedną minutę. Aplikacja wskazała mi koszt przejazdu na zadeklarowanej przeze mnie trasie z ul. [...] na ul. [...] w T. w wysokości 6,64 zł po uwzględnieniu rabatu w wysokości 35% dla nowych klientów. Po zakończeniu przejazdu otrzymałem na swój telefon komórkowy za pośrednictwem aplikacji "Bolt" informację, że ww. kwota została pobrana z moje karty płatniczej. Od kierowcy nie otrzymałem żadnego paragonu, ani innego potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd".

W ocenie Sądu, stan faktyczny ustalony w trakcie przeprowadzonej kontroli potwierdza, że Skarżący jako kierowca wykonywał transport krajowy - przewóz drogowy osób bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Skarżącemu, jako kierowcy, nie była udzielona licencja na wykonywanie przewozu osób. Przejazd miał charakter odpłatny albowiem był on realizowany w oparciu o aplikację "Bolt"".

Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, pojęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Przepis art. 5b ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

W takcie kontroli Skarżący okazał kopię licencji oraz wypisu z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, udzieloną przedsiębiorcy – M. Z. [...] , z siedzibą w W., która ważna jest do 31 lipca 2033 r.

Oznacza to, że Skarżący jako kierowca nie posiadał licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób ani licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W tym stanie rzeczy uzasadnione było nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej w związku z naruszeniem określonym w Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W ocenie Sądu, okoliczności faktyczne niniejszej sprawy nie budzą wątpliwości i zostały ustalone na podstawie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego. Skarżący wykonywał okazjonalny krajowy transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, samochodem który nie spełniał kryterium konstrukcyjnego, określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten stanowi, że przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Kontrolowany pojazd był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób wraz z kierowcą.

Podejmowanie i wykonywanie działalności w zakresie transportu drogowego, zarobkowego i niezarobkowego regulują przepisy ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z treści art. 3 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym wynika, że do przewozów drogowych wykonywanych przez podmioty niebędące przedsiębiorcami stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego. Przepisy ustawy o transporcie drogowym znajdują zastosowanie także wobec podmiotów niebędących przedsiębiorcami, które dokonują przewozów drogowych w rozumieniu tej ustawy. Ustawa o transporcie drogowym zawiera również przepisy określające odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego m.in. podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem oraz kierowców (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a i b ustawy o transporcie drogowym). Przy czym, ustawy tej nie stosuje się (art. 3 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym) do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów:

1) przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą - w niezarobkowym przewozie drogowym osób;

2) o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy;

3) zespołów ratownictwa medycznego oraz w ramach usług transportu sanitarnego.

W przedmiotowej sprawie wykonywany przez Skarżącego przewóz miał charakter odpłatny. Zatem nie był przewozem niezarobkowym na potrzeby własne. Sam przewóz nosił znamiona odpłatnego i został wykonany na zlecenie pasażera. Do realizacji usługi doszło na skutek skorzystania przez pasażera i Skarżącego (kierującego) z aplikacji telefonicznej "Bolt", służącej do organizowania usług przewozu. Jest ona sposobem porozumiewania się pomiędzy wykonującym usługę a pasażerem i za jej pośrednictwem doszło do zawarcia umowy o wykonanie tej usługi. Należy przy tym wskazać, że zasady działania aplikacji "Bolt" są dostępne dla każdego korzystającego z niej, w szczególności osób korzystających z dostępnych obecnie usług telekomunikacyjnych. Przedsięwzięcie polegające na organizowaniu usług przewozu poprzez aplikację "Bolt" ma przy tym charakter zorganizowany i ciągły, a przedmiotowa usługa była przez Skarżącego świadczona jako wykonawcę przewozu we własnym imieniu.

Skarżący pełnił rolę przewoźnika drogowego osób w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym. Działanie Skarżącego mieściło się w ramach pojęcia wykonywania krajowego transportu drogowego osób, niezależnie od tego ile razy Skarżący świadczył w ten sposób usługi przewozu. Usługa, realizowana przy wykorzystaniu aplikacji "Bolt", która polega na odpłatnym umożliwianiu skojarzenia kierującego i pasażera, uznawana jest za usługę wchodzącą w zakres usług w dziedzinie transportu. Stanowisko organów w tej kwestii znajduje potwierdzenie w analizie charakteru usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną, jaką jest również aplikacja "Bolt", dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w wyroku z 20 grudnia 2017 r. C-434/15 (opublikowany na stronie internetowej http://curia.europa.eu/juris).

TSUE wskazał w nim, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami nie ogranicza się do umożliwiania nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon (smartfon), między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę, ale polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług tych kierowców. Sam przewóz nosił bowiem znamiona odpłatnego i został wykonany na zlecenie pasażera. Należy zatem stwierdzić, że Skarżący pełnił rolę przewoźnika drogowego osób w rozumieniu przepisów o transporcie drogowym. Przy czym działanie skarżącego mieściło się w ramach pojęcia wykonywania krajowego transportu drogowego osób, niezależnie od tego ile razy Skarżący świadczył w ten sposób usługi przewozu.

Odnosząc się do zarzutu braku weryfikacji przez organ posiadania przez stronę statusu przedsiębiorcy, należy wskazać, że zgodnie z art. 3 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2019 r. poz.1292) "Działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Nie budzi wątpliwości, że Skarżący wykonywał zarobkową działalność w postaci usług transportowych. Skarżący wykonywał usługi przewozu osób we własnym imieniu. Dla przypisania odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym nie jest wymagane aby strona była przedsiębiorcą.

Wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło także wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej, czyli działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej, lecz faktycznie świadczy odpłatną usługę przewozu osób (nawet jednorazowo), odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Bez znaczenia pozostaje zatem, czy Skarżący formalnie posiadał status przedsiębiorcy i czy jego działalność została zgłoszona do właściwej ewidencji albo jaki jest zakres prowadzonej działalności.

Zgodnie z art. 5b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:

1) samochodem osobowym,

2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,

3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencji takiej udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50 lat, uwzględniając wniosek strony.

W myśl art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu m.in. kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu, a ponadto: wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji.

Na Skarżącym ciążył obowiązek posiadania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, który winien być okazany w trakcie kontroli pojazdu. Zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE działalność transportowa podlegająca jej rygorom to nie tylko działalność przedsiębiorców wykonujących zawód przewoźnika drogowego, ale również działalność przedsiębiorców mających zamiar wykonywać zawód przewoźnika drogowego.

W drodze odstępstwa, jeżeli prawo krajowe nie stanowi inaczej, w myśl art. 1 ust. 4 lit. b rozporządzenia, nie znajduje ono zastosowania do przedsiębiorców wykonujących usługi drogowego transportu osób wyłącznie w celach niezarobkowych lub których główna działalność nie obejmuje drogowego transportu osób.

Stwierdzony przez kontrolujących przewóz miał charakter przewozu okazjonalnego. W myśl bowiem art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym przewóz okazjonalny oznacza przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego (art. 4 pkt 7), przewozu regularnego specjalnego (art. 4 pkt 9) albo przewozu wahadłowego (art. 4 pkt 10). W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że zawarta w art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym definicja legalna przewozu okazjonalnego, nie jest precyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym. W związku z tym uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" zawarte w przepisach prawa wspólnotowego, gdzie jak wynika z § 2 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz.U.UE.L2009.300.88), za usługi okazjonalne uznaje się "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika".

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się także, że zawarte w przepisach dotyczących transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako "odnoszący się do określonej okazji - okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej" (Słownik języka polskiego, pod redakcją prof. dr Mieczysława Szymczaka, t. II, Warszawa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2007 r. sygn. akt I OSK 1361/06, publ. Lex nr 384423).

W ocenie Sądu, przewóz wykonany przez Skarżącego miał taki właśnie charakter. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Przepis art. 18 ust. 4b ustawy o transporcie drogowym dopuszcza przewóz okazjonalny: 1. pojazdami zabytkowymi, 2. samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

W przedmiotowej sprawie pojazd, którym Skarżący wykonywał przewóz, powyższych wymogów nie spełniał.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12.000 zł za każde naruszenie. Stosownie do art. 92a ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy. W myśl lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 12.000 zł. Natomiast wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b ustawy o transporcie drogowym, skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 8.000 zł (lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym).

Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000 zł (art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym).

W związku z tym, że suma kar pieniężnych za stwierdzone naruszenia (12.000 zł i 8.000 zł) przekraczała sumę kar, o której mowa w art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, ostatecznie wymierzono Skarżącemu karę w maksymalnej przewidzianej w tym przepisie wysokości 12.000 zł. Organy prawidłowo ustaliły przy tym, że brak było podstaw do zastosowania art. 92b lub 92c ustawy o transporcie drogowym, zwłaszcza że okoliczności objęte hipotezą tych przepisów art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów.

W ocenie Sądu, organy obu instancji podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Także ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a uzasadnienie wyrażonego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Zapewniono również Skarżącemu udział w postępowaniu. Dlatego też nie można dopatrzyć się zarzucanego przez Skarżącego naruszenia przepisów kpa.

Wobec powyższego, Sąd, na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.

W niniejszej sprawie, Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym, mając na względzie zarządzenie Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2020 r. nr 39, w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym oraz § 2 zarządzenia Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 października 2020 r. nr 41/2020, w sprawie wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Bydgoszczy działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Bydgoszczy obszarem czerwonym. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 20 października 2020 r. odwołano rozprawę wyznaczoną na 28 października 2020 r., utrzymując działalność orzeczniczą Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych. W związku z tym sprawę wyznaczoną do rozpatrzenia na rozprawie skierowano do załatwienia na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), na dzień 28 października 2020 r., o czym strony zostały powiadomione.