Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 197/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 4 pkt. 1 i 2, art. 33 ust. 2, art. 35 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2016 r. sprawy ze skargi P. S.-O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 20 października 2014 r. inwestorzy - S. S.-P. oraz R. P. złożyli wniosek w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania istniejącego pomieszczenia gospodarczego na warsztat introligatorski.

Decyzją nr [...] z dnia [...] r., znak: [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania pomieszczenia gospodarczego na warsztat introligatorski na dz. nr 1, 2 w B. W wyniku odwołania P. S.-O. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., znak: [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Postanowieniem z dnia [...] r. Starosta wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku w zakresie uzgodnienia projektowanej inwestycji z administratorem drogi.

Po uzupełnieniu przez inwestora wniosku Starosta [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ust. 1 ustawy

z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz na podstawie art. 104 k.p.a., decyzją nr [...] z dnia [...] r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wykonanie wskazanych wyżej robót budowlanych.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, iż inwestor uzupełnił projekt w terminie, przedłożył zaświadczenie nr [...] z dnia [...] r. wydane przez Wójta Gminy B. o zgodności projektowanej zmiany sposobu użytkowania z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy B., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy nr [...] z dnia [...] r., (Dz. U. Woj. [...] z dnia [...] r., poz. [...]) działka na której zaprojektowano inwestycję znajduje się w terenach oznaczonych symbolem planu "B 17 MN" tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem nieuciążliwych form działalności gospodarczej o charakterze usługowym oraz "KDD" tereny istniejących i projektowanych dróg gminnych dojazdowych z dopuszczeniem remontów i przebudowy istniejących budynków w pasach drogowych za zgodą zarządcy drogi. A zatem inwestycja jest zgodna z zapisami planu miejscowego.

Odwołanie w ustawowym terminie wniósł P. S.-O., podnosząc analogiczne zarzuty, jak czynił to wcześniej, w ramach prowadzonego postępowania, dotyczące m.in. naruszenia postanowień planu miejscowego w zakresie usytuowania przedmiotowej inwestycji względem granic działki oraz braku zgody na prowadzenie planowanych robót związanych ze zmianą sposobu użytkowania. Odwołujący podkreślił ponadto, że nie zostało zakończone postępowanie sądowe w sprawie zasiedzenia częściowej wspólnoty, na której znajduje się przedmiotowy budynek.

Wojewoda [...] odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, utrzymał orzeczenie organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podzielił ustalenia organu I instancji oraz ich ocenę prawną. Organ odwoławczy stwierdził, że całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że budynek objęty opracowaniem zlokalizowany jest na działce nr 1. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy B., działka ta położona jest w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem B 17MN / KDD - tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz tereny istniejących i projektowanych dróg gminnych dojazdowych o docelowych szerokościach 6-10m w liniach rozgraniczających. Zgodnie z § 36 ust. 4 ww. planu miejscowego, na przedmiotowym obszarze dopuszczono remonty i przebudowę istniejących w pasach drogowych budynków i urządzeń za zgodą zarządcy drogi. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na mapie zasadniczej, budynek objęty opracowaniem usytuowany jest w odległości ok. 1 m od granicy działki nr 3 oznaczonej symbolem KDD - ul. [...]. Na planowane roboty budowlane związane ze zmianą sposobu użytkowania inwestor przedłożył zgodę zarządcy drogi z dnia 2 lipca 2015 r. Ponadto planowana zmiana sposobu użytkowania nie narusza ustaleń planu miejscowego, który dopuszcza na tym terenie realizację nieuciążliwych form działalności gospodarczej o charakterze usługowym. Do projektu budowlanego dołączono wymagane przepisem art. 35 ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane, zaświadczenia o

uprawnieniach i przynależności do izby samorządu zawodowego autorów projektu budowlanego, a także oświadczenie projektantów (stosownie do przepisu art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego) o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, charakterystykę energetyczną oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa ochrony zdrowia. Zdaniem organu odwoławczego projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją o pozwoleniu na budowę nie narusza przepisów Prawa budowlanego jak i przepisów wykonawczych do tej ustawy.

Odpowiadając na zarzuty odwołania, organ odwoławczy wyjaśnił, że w przypadku niniejszego postępowania roboty budowlane związane z przebudową budynku gospodarczego zlokalizowane są w całości na dz. nr 1 będącej własnością inwestorów tj. S. S.-P. i R. P. Należy więc stwierdzić, że zgoda odwołującego się na prowadzenie robót budowlanych nie jest wymagana, dlatego zarzut jej braku należy uznać za niezasadny.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przepisów planu miejscowego odnośnie wykonywania robót budowlanych w zbliżeniu do granicy działki, organ II instancji wskazał, że granica działki nr 1, na której zlokalizowany jest budynek gospodarczy objęty projektem przebudowy, została ustalona w wyniku jej wtórnego podziału, ponadto roboty objęte pozwoleniem polegają na przebudowie istniejącego budynku, a nie budowie nowego obiektu, w związku z powyższym w ocenie organu odwoławczego projekt ten nie narusza ustaleń planu miejscowego w zakresie usytuowania względem granic działki.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję Wojewody [...], P. S.-O. w zasadzie podtrzymał wszystkie zarzuty zawarte w odwołaniu, wskazując, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia

z budową, a nie z przebudową obiektu. Jednocześnie podkreślił, że przedmiotowy budynek jest w bardzo złym stanie technicznym i wymaga podjęcia stosownych prac budowlanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 12 lipca 2016 r., stanowiącym uzupełnienie osobistej skargi ww. skarżącego, pełnomocnik skarżącego wskazał, że organ orzekając w postępowaniu administracyjnym w II instancji zaakceptował błędną kwalifikację robót budowlanych opisanych we wniosku i przedstawionych w projekcie, bowiem choć wnioskodawca określił je jako przebudowę, to przebudową - w rozumieniu prawa budowlanego, nie są. Z załączonego projektu wynika, że projektowana "przebudowa" polegać będzie na wykonaniu nowych ław fundamentowych, które zostaną połączone z istniejącymi 4 stopami fundamentowymi (ceglanymi filarami). Dalej wyjaśniono, że zaprojektowano rozbiórkę ścian, które dziś stanowią deski przymocowane do ceglanych filarów i są jedynymi ścianami osłonowymi budynku stodoły. Na nowych ławach fundamentowych posadowione zostaną nowe ściany zewnętrzne z betonu komórkowego. Obecnie brak jest poddasza, które jednak powstanie po wykonaniu stropu oraz brak jest podłogi na gruncie (klepisko), a wykonana ma być nowa posadzka przemysłowa. Całkowicie przeprojektowano więźbę dachową, z wieszarowej (charakterystycznego rozwiązania, gdy brak jest ścian działowych) na jętkową zapewniającą powstanie stropu, a tym samym poddasza użytkowego. Nadto wskazano, że jedną z projektowanych zmian jest podwyższenie słupa, który jest za mały, przez co powstało obniżenie połaci, wykonane będą także otwory okienne zabezpieczone nadprożami, które w obecnym budynku w ogóle nie występują. W budynku brak jakichkolwiek mediów (stodoła), a w projekcie błędnie wskazano w stanie istniejącym, jakoby takie media w budynku występowały, zaprojektowano więc wszystkie media wraz z wentylacją mechaniczną, wymaganą dla zakładów pracy (projektowana działalność gospodarcza) i obiektów użyteczności publicznej.

W ocenie skarżącego kwalifikacja opisanych robót jako przebudowy stanowi próbę obejścia prawa budowlanego. W postępowaniu nie ustalono faktycznego stanu technicznego budynku w dacie wydawania decyzji. Powołanie się organu II instancji na znajdujące się w aktach sprawy pismo Urzędu Gminy w B., że sprawę stanu technicznego badano w 2012r., nie wyjaśnia tego stanu obecnie. Ponadto skarżący nie miał możliwości zapoznania się z oceną techniczną i ma wątpliwości, czy w ogóle taka ocena była sporządzona biorąc pod uwagę, że w aktach jest jedynie postanowienie wydane przez PINB dla Powiatu [...] z dnia [...]r. Ekspertyza techniczna budynku dokonana przez autora projektu "przebudowy" jest nader pobieżna

i w wielu punktach budzi zastrzeżenia, gdyż nie przedstawiono wyniku badań i obliczeń, tym samym trudno doszukać się w nim analizy "obliczeń", których również nie przedstawiono. Zdaniem pełnomocnika skarżącego wątpliwość co do rzetelności tej ekspertyzy oraz czy w ogóle nosi ona znamiona ekspertyzy budzi m.in. to, że wskazuje się na zbyt krótki słup, a mimo tego w ocenie autora projektu stan techniczny dachu jest dobry. Nadto podniesiono, że w aktach sprawy brak dokumentu potwierdzającego "zgodność zamierzenia" z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, braku tego nie może zastąpić ani wypis i wyrys z miejscowego planu, ani zaświadczenie z [...] r. wskazujące, że działka nr 1 położona jest na terenie oznaczonym w mpzp jako 17 MN/KDD. Podkreślono, że badanie zgodności zamierzenia, o której mowa w art.71 ust.2 pkt.4 "b" prawa budowlanego, nie należy do kompetencji organu II instancji. Poza tym organ II instancji nie pochylił się nad sprawą zgodności planowanej "przebudowy" z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego, który wskazuje, że na przedmiotowej działce dopuszczalne są jedynie usługi nieuciążliwe dla podstawowej funkcji zabudowy mieszkaniowej. W ocenie skarżącego, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie pozwala na prowadzenie we wskazanym miejscu usług związanych z wykonywaniem próbek tynków i tworzenie z nich katalogów, określonych jako "introligatornia". Zwrócono uwagę, że obecnie wnioskodawca R. P. prowadzi taką działalność pod adresem B. ul. [...] ( vide wpis w CeiDG oraz kody działalności tam wymienione, wskazujące m.in. na produkcję wyrobów z tworzyw sztucznych, chemii budowlanej i inne) i na całym terenie posesji wnioskodawców widoczne są porozstawiane opakowania zawierające tynki lub farby. Nie są to więc tylko usługi, ale uciążliwa dla otoczenia produkcja polegająca na wykonaniu próbek wyrobów chemii budowlanej (tynki, farby, itp.) która wiąże się z cięciem, szlifowaniem oraz pyleniem szkodliwym dla ludzi i środowiska. Wzrośnie również układ obciążeń komunikacyjnych. Na koniec wskazano, że organ II instancji przeszedł do porządku dziennego nad tym, że wniosek o wszczęcie postępowania nie został w ogóle podpisany, a zatem wyjaśnienia wymagało, czy postępowanie wszczęto z urzędu.

Na rozprawie w dniu 20 października 2016 r. pełnomocnik skarżącego wniósł

o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mających polegać na niewyjaśnieniu istotnych okoliczności sprawy, w szczególności organ bezpodstawnie przyjął, że wniosek inwestorów dotyczy przebudowy istniejącego obiektu w postaci stodoły, podczas gdy w rzeczywistości jest to budowa od podstaw nowego obiektu o zmienionej kubaturze jedynie z częściowym wykorzystaniem elementów więźby dachowej, na dowód czego przedłożono wykonane zdjęcia obiektu przed przystąpieniem do wykonywania robót budowlanych oraz w trakcie prowadzonych prac.

Pełnomocnik uczestnika postępowania wniósł o oddalenie skargi wskazując, że zakres wykonywanych prac w obiekcie jest zgodny z przedłożonym projektem budowlanym, który został opracowany między innymi w oparciu o ocenę stanu technicznego budynku. Zdaniem uczestników projektowana inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i mieści się w pojęciu nieuciążliwej działalności. Nadto budynek jest wbrew twierdzeniom skarżącego remontowany przy użyciu innych materiałów, niż te z których był wcześniej wykonany.. Odnosząc się do przedłożonych przez pełnomocnika skarżącego zdjęć oświadczył, że dokumentują one zasadność prowadzonych prac budowlanych z uwagi na wcześniejszy stan techniczny budynku. Pełnomocnik skarżącego oświadczył również, iż swój interes prawny wywodzi z faktu negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, polegającego na wytwarzaniu próbek tynków oraz farb stanowiących chemię budowlaną. Ponadto budynek skarżącego jest najbliżej usytuowanym budynkiem

w stosunku do budynku objętego zaskarżoną decyzją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja drugoinstancyjna utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r., znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany oraz udzielającą pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania pomieszczenia gospodarczego na warsztat introligatorski na dz. nr 1, 2 w B.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm. , dalej: pr. bud.), w tym przepisy art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 , art. 33 ust. 2 oraz art. 35 ust. 1 i 4 tej ustawy.

Zgodnie z art. 32 ust. 4 pr. bud., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Z kolei w przepisie art. 33 ust. 2 pr. bud. ustawodawca sprecyzował, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in.: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Stosownie do art. 35 ust. 1 pr. bud., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Podkreślić należy, iż w myśl art. 35 ust. 4 pr. bud., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 pr. bud., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno - budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 Prawa budowlanego uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę.

W ocenie składu orzekającego, analiza akt sprawy pod kątem przywołanych uregulowań nie pozostawia wątpliwości, iż wymagania formalne, określone w cytowanych przepisach - niezbędne do wydania pozwolenia na budowę - zostały przez inwestora spełnione.

Zasadnicze zarzuty skarżących sprowadzają się do dwu kwestii: po pierwsze – w ich ocenie zatwierdzony projekt budowlany dotyczy budowy, a nie przebudowy, co uzasadniłoby jego sprzeczność z planem miejscowym; po drugie – zmiana sposobu użytkowania dotychczasowego obiektu (budynek gospodarczy) spowoduje możliwość prowadzenia działalności gospodarczej, która nie ma znamion "nieuciążliwej", co także koliduje z postanowieniami planu miejscowego.

Co do pierwszego zarzutu przyjdzie zauważyć, iż działka nr 1 znajduje się na terenach oznaczonych symbolem planu "B 17 MN" - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem nieuciążliwych form działalności gospodarczej o charakterze usługowym oraz "KDD" - tereny istniejących i projektowanych dróg gminnych dojazdowych z dopuszczeniem remontów i przebudowy istniejących budynków w pasach drogowych za zgodą zarządcy drogi. Wobec tego ustalenie czy mamy w tym przypadku z budową czy tez przebudową ma zasadnicze znaczenie dla wydania pozwolenia budowlanego.

Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt. 6 pr. bud. pod pojęciem budowy należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Natomiast w myśl art. 3 pkt. 7a, przebudowa to wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji.

Jak wynika z zatwierdzonego projektu budowlanego znajdującego się w aktach sprawy, zasadnicze parametry użytkowe i techniczne obiektu budowlanego, które miałyby znaczenie dla dokonania w tym zakresie oceny, pozostają bez zmian. W szczególności dotyczy to powierzchni zabudowy (61,60 m2) oraz kubatury (368 m2). Nie zmienia się także wysokość, długość, szerokość i liczba kondygnacji.

Jednocześnie, co także wynika z analizy projektu, inwestycja nie polega na wykonaniu nowego obiektu budowlanego, ani na odbudowie (stary obiekt nie podlega rozbiórce), rozbudowie (nie następuje zmiana podstawowych parametrów technicznych budynku) czy nadbudowie obiektu istniejącego.

Wobec tego stanowisko tak projektanta, jak i organów orzekających w sprawie, którzy uznali przedmiotowe roboty za przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt. 7a pr. bud. uznać trzeba za uzasadnione (prawidłowe). Sąd ocenę ta podziela, przy czym od razu trzeba wyjaśnić, iż zupełnie inną kwestią jest sprawa prowadzenia robót budowlanych. Skarżący podnoszą, że odbiegają one do projektu, ale to powinno stanowić przedmiot zainteresowania organów nadzoru budowlanego i, jeśli się potwierdzi, podjęciem stosownych czynności ( w szczególności określonych w art. 50 i 51 pr. bud.).

Tym samym nie ostał się zarzut dotyczący braku zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym ze względu na to, że mamy do czynienia z przebudową obiektu, którą postanowienia planu dopuszczają. Przy okazji trzeba wyjaśnić, iż wbrew temu co podniósł na rozprawie przeprowadzonej w dniu 20 października 2016 r. pełnomocnik skarżącego, w aktach sprawy znajduje się zaświadczenie nr [...] z dnia [...] r. wydane przez Wójta Gminy B. o zgodności projektowanej zmiany sposobu użytkowania z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jeśli chodzi o drugi zarzut odnoszący się do braku zgodności inwestycji z planem miejscowym ze względu na uciążliwy charakter działalności gospodarczej, jaka ma być prowadzona po przebudowie obiektu, to zgodnie z postanowieniami planu miejscowego działka nr 1 położona jest na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, z dopuszczeniem jednak do realizacji "nieuciążliwych form działalności gospodarczej o charakterze usługowym" (§ 20 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt. b mpzp). Jak wynika z wniosku inwestora, projektu budowlanego oraz decyzji Starosty [...] zatwierdzającej projekt z dnia [...] r. inwestycja dotyczy przebudowy oraz zmiany sposobu użytkowania "pomieszczenia gospodarczego na warsztat introligatorski". W warsztacie tym mają być wykonywane "katalogi próbek tynków, stanowiące podstawę do zamówień".

Obowiązujące przepisy prawa nie wyjaśniają czym są "nieuciążliwe formy działalności gospodarczej o charakterze usługowym". W orzecznictwie sądowym nieuciążliwość form (działań) wiąże się je zazwyczaj z takimi zachowaniami, które nie kwalifikują się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Na potrzeby planu przyjęto definicję "usług nieuciążliwych", która to może posłużyć do wyjaśnienia tego terminu. Stosownie do § 4 pkt. 11 aktu planistycznego, "usługi nieuciążliwe" to usługi "nie powodujące szkodliwości i uciążliwości dla użytkowników sąsiednich terenów i nie zaliczone według przepisów szczególnych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko".

Analiza postanowień rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.

w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 71) wskazuje, że warsztat introligatorski nie jest zaliczany do rodzaju przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 rozporządzenia) ani też przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 rozporządzenia).

Zważywszy na przytoczoną wyżej definicję, zakładająca konieczność spełnienia jednocześnie dwu przesłanek pozwalających na zaliczenie określonego przedsięwzięcia do "usług nieuciążliwych", z których pierwsza to powodowanie szkodliwości i uciążliwości dla użytkowników sąsiednich terenów, zaś druga - zaliczenie według przepisów szczególnych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, i niespełnienie drugiej z nich, prowadzenie warsztatu introligatorskiego nie można zaliczyć do kategorii "usług uciążliwych". Wobec tego zamierzenie inwestycyjne, nie stanowiące przedsięwzięcia mogąco znacząco oddziaływać na środowisko, stanowi "nieuciążliwą formę działalności gospodarczej o charakterze usługowym".

W tym stanie rzeczy Sąd nie podzielił zarzutów podnoszonych w skardze co do braku zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i mając powyższe okoliczności na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.