Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 394/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Koszty sądowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1, art. 232 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 79-80
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 3 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Protokolant st. sekr. sąd p.o. asystenta sędziego Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2014 roku sprawy ze skargi P. W. i J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku kwestionującego aktualizację opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżącym P. W. i J. W. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego w dniu 5 maja 2014 roku i zaewidencjonowaną pod poz. [...].


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia [...] nr [...], po rozpoznaniu wniosku J. W. i P. W., odmówiło przywrócenia terminu do złożenia wniosku kwestionującego aktualizację opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu.

Stan faktyczny niniejszej sprawy jest następujący:

Burmistrz Miasta R. pismem z dnia [...], nr [...] dokonał wypowiedzenia dotychczasowej opłaty rocznej i przedstawił ofertę opłaty rocznej P. W. i J. W. z tytułu udziału po ½ części użytkowania wieczystego gruntu położonego w R. przy ulicy A nr ewid. 508 powierzchni 0,0184 ha w nowych wysokościach dla każdego z nich. W piśmie wskazano, iż użytkownik wieczysty może, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia, złożyć do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek o ustalenie, iż aktualizacja jest nieuzasadniona lub jest uzasadniona w innej wysokości. Pismo Burmistrza Miasta R. z dnia [...] zostało doręczone sąsiadce użytkowników wieczystych w dniu 6 grudnia 2013 roku, która podjęła się dostarczyć pismo adresatowi, o czym świadczy złożony przez nią własnoręczny podpis.

Pismem z dnia 14 stycznia 2014 roku, które wpłynęło do organu w dniu 15 stycznia 2014 roku, J. W. i P. W. złożyli wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ustalenie, iż aktualizacja jest nieuzasadniona lub jest uzasadniona

w innej wysokości wskazując, że nie odebrali pisma osobiście, co uniemożliwiło im określenie właściwej daty odbioru. O terminie do złożenia środka odwoławczego dowiedzieli się podczas zapoznania z operatem szacunkowym w dniu 13 stycznia 2014 roku. Równocześnie poinformowali, iż nie zamieszkują pod adresem, na który została skierowana korespondencja, jednak zapewnili, że nie jest problemem odbiór korespondencji pod tym adresem.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu wniosku J. W.

i P. W., wzmiankowanym na wstępie postanowieniem, odmówiło przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ustalenie, iż aktualizacja jest nieuzasadniona lub jest uzasadniona w innej wysokości. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie, iż postępowanie w zakresie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu regulują przepisy art. 77 – 81 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2010 roku nr 102, poz. 651 ze zm., dalej jako: "u.g.n.").

Jak następnie napisał organ, przedmiotem postępowania jest wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku kwestionującego aktualizację opłaty rocznej, które to zagadnienie regulują przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267, dalej jako: "K.p.a."). Kolegium podkreśliło, iż zawiadomienie Burmistrza zostało doręczone, stosownie do treści art. 43 K.p.a., w dniu 6 grudnia 2013 roku sąsiadce wnioskodawców. Zawiadomienie doręczono na adres funkcjonujący w aktach, jako aktualny. Organ podkreślił, że użytkownicy wieczyści mają obowiązek powiadamiania właściciela gruntu o zmianie swojego adresu, więc zgodnie z przepisami K.p.a. doręczenie wypowiedzenia pod ostatni wskazany adres wywiera skutek prawny prawidłowego doręczenia. Z oświadczenia osoby, która odebrała korespondencję i zobowiązała się do jej przekazania wynika, iż zgodnie z umową pismo to zostało wrzucone do skrzynki pocztowej w dniu następnym tj. w dniu 7 grudnia 2013 roku.

Prawidłowość doręczenia mogła być skutecznie obalona przez adresata, gdyby wykazał, że nie oczekiwał przyjęcia przesyłki przez sąsiadkę, tymczasem – co zaakcentowało SKO – wnioskodawcy nie kwestionują faktu, że sąsiadka była osobą upoważnioną do odbioru korespondencji.

Reasumując Kolegium wskazało, iż wnioskodawcy nie uwiarygodnili istnienia braku winy po ich stronie w niezachowaniu terminu do złożenia wniosku kwestionującego aktualizację opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego.

W skardze do sądu administracyjnego J. W. i P. W. wskazali, iż w postanowieniu o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wykazano – niezgodnie z prawdą – że o terminie do złożenia środka odwoławczego w sprawie dowiedzieli się dnia 13 stycznia 2014 roku podczas zapoznania się z operatem szacunkowym. W tym dniu P. W. dowiedział się tylko o dacie odebrania pisma przez sąsiadkę, a zatem o tym, że termin należało liczyć od dnia 6 grudnia 2013 roku. Biorąc pod uwagę argumentację, że zastępczy sposób odbioru korespondencji przebiegł prawidłowo, w toku postępowania nie dowiedziono kiedy rzeczone pismo zostało doręczone adresatom, a jedynie stwierdzono, że zostało ono wrzucone do skrzynki. Taki sposób doręczenia zdecydowanie uniemożliwia określenie daty pewnej rozpoczęcia postępowania administracyjnego. Za faktem tym przemawia bezsprzeczny dowód, w postaci wizyty w organie w dniu 13 stycznia 2014 roku celem zapoznania się z operatem szacunkowym – mając świadomość, że bieg sprawy należy liczyć od 6 grudnia 2013 roku, wizyta P. W. byłaby bezcelowa z uwagi na przekroczenie terminu. Tak więc uzasadnienie wniosku przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze opiera się na fałszywych przesłankach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.

Wywody sądu winna rozpocząć uwaga, iż przedmiotem skargi J. W.

i P. W. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w S. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku kwestionującego aktualizację opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, a zatem wniosku o ustalenie, iż aktualizacja jest nieuzasadniona lub jest uzasadniona w innej wysokości,

o którym mowa w art. 78 ust. 2 u.g.n.

Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 21 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozwinięciem tej ogólnej normy ustrojowej jest przepis art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."). Stanowi on, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (§1). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne – zgodnie

z art. 3 § 2 P.p.s.a. – obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym

i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane

w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.)

Przywołana regulacja, stanowiąc określenie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych łączy się z przepisami art. 175 ust 1 i art. 177 Konstytucji R.P. Pierwsza z owych norm stanowi, iż wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe, druga zaś wskazuje, iż sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów.

Analiza przywołanych regulacji nie pozostawia wątpliwości co do tego, że ustawodawca ustanowił generalne domniemanie właściwości sądownictwa powszechnego w rozstrzyganiu wszelkich spraw z zakresu wymiaru sprawiedliwości. Wyjątkiem przełamującym ową regułę są sprawy, które ustawowo zastrzeżone zostały do właściwości innych sądów, w tym sądownictwa administracyjnego.

Powyższe ogólne podstawy działania sądownictwa administracyjnego są istotne przy wykładni szczegółowych uregulowań, które stały się podstawą wydanego rozstrzygnięcia.

Skarga w sprawie dotyczy rozstrzygnięcia incydentalnego, wydanego w toku aktualizacji opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej. Instytucja aktualizacji opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste uregulowana została w przepisach art. 77 – 81 powołanej już wcześniej ustawy o gospodarce nieruchomościami. Istota powyższych regulacji sprowadza się do tego, iż należna właścicielowi gruntu, a ustalona w określonym akcie opłata za użytkowanie wieczyste może zostać przez niego zmieniona wskutek dokonania stosownego wypowiedzenia złożonego użytkownikowi wieczystemu (wypowiedzenie zmieniające). Wobec otrzymanego wypowiedzenia użytkownik może zachować się dwojako, albo wypowiedzenie to zaakceptować i pozwolić na upływ terminu, z którego końcem dokonane wypowiedzenie zacznie wzajemnie kształtować prawa i obowiązki stron użytkowania wieczystego, albo też odmówić przyjęcia oferty nowej wysokości opłaty poprzez złożenie wniosku

o ustalenie, że aktualizacja opłaty nie jest uzasadniona, bądź jest uzasadniona w innej wysokości.

Złożenie wniosku kwestionującego aktualizację opłaty rocznej jest impulsem do wszczęcia postępowania przed samorządowym kolegium odwoławczym, którego przedmiotem jest ustalenie owej opłaty. Kolegium winno dążyć w tym postępowaniu do ugodowego zakończenia sporu, a gdy do ugody nie dojdzie wydać jedno z dwóch orzeczeń: o oddaleniu wniosku bądź o ustaleniu nowej opłaty. Od orzeczenia kolegium każdemu z uczestników postępowania przysługuje prawo wniesienia, w zakreślonym przez prawo terminie, sprzeciwu do sądu powszechnego.

Istotnym elementem postępowania toczącego się przed kolegium jest to, iż stosuje się do niego odpowiednio przepisy K.p.a. o wyłączeniu pracownika oraz organu, o załatwianiu spraw, doręczeniach, wezwaniach, terminach i postępowaniu, jednak

z wyjątkiem przepisów dotyczących odwołań i zażaleń (art. 79 ust. 7 u.g.n.). Ów brak możliwości stosowania środków zaskarżenia znanych w procedurze administracyjnej jest bardzo symptomatyczny i bynajmniej nie świadczy o szczególnej trwałości orzeczeń tegoż organu. Charakterystyczne dla tego postępowania jest to, iż wniesienie sprzeciwu powoduje, że orzeczenie kolegium traci moc, a sprawę wywołaną sporem o aktualizację opłaty rozpoznaje w całości sąd powszechny.

Nie ulega wątpliwości, że użytkowanie wieczyste jest instytucją prawa cywilnego. Cywilnoprawny charakter mają również spory o aktualizację opłaty za użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej (vide: uchwała S.N. z dnia 21 kwietnia 1994 roku,

w sprawie sygn. akt III CZP 36/94, OSNCP 1994, nr 11, poz. 209).

O ile jednak nie wzbudza wątpliwości kompetencja sądu powszechnego do rozstrzygania spraw wynikających ze zgłoszenia sprzeciwu od orzeczeń kolegium

o oddaleniu wniosku bądź o ustaleniu nowej opłaty, o tyle istnieje rozbieżność stanowisk co do tego, czy sąd administracyjny jest właściwy do załatwiania spraw wywołanych skargami na postanowienie kolegium rozstrzygające zagadnienie formalne (rozstrzygnięcie incydentalne).

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę opowiada się za tą linią orzecznictwa, która nie znajduje podstaw do przyznania sądowi administracyjnemu kompetencji do rozstrzygania spraw wywołanych aktualizacją opłaty z tytułu użytkowania wieczystego

w jakimkolwiek zakresie (por. np.: postanowienie WSA w Łodzi z dnia 15 marca 2012 roku w sprawie II SA/Łd 112/12 i powołane tam orzeczenia, w tym wyrok NSA z dnia 3 października 1997 roku, w sprawie sygn. akt I SA 1333/97, OSP 1998/3/57; postanowienie NSA z dnia 12 lutego 1998 roku w sprawie sygn. akt I SA 1712/97, Lex nr 44538; wyrok NSA z dnia 12 maja 2006 roku w sprawie I OSK 843/05, Lex nr 23655). Istota powyższego zapatrywania jest konsekwencją przyznania sprawom dotyczącym aktualizacji opłaty z tytułu użytkowania wieczystego charakteru spraw cywilnych, co potwierdza analiza norm prawnych, regulujących użytkowanie wieczyste jako umowę,

a więc stosunek cywilnoprawny łączący równorzędne wobec siebie strony.

Charakteru cywilnoprawnego nie zmienia również odpowiednie stosowanie przez kolegium określonych przepisów K.p.a. Fakt ten nie oznacza, iż sprawa aktualizacji opłaty z tytułu użytkowania wieczystego staje się sprawą administracyjną. Nadal pozostaje sprawą cywilną, dla załatwienia której ustawodawca jedynie wprowadził dodatkowy etap poprzedzający postępowanie przed sądem powszechnym. Dla możliwości procedowania na tym etapie ustawodawca wskazał konkretne regulacje zawarte w K.p.a., przy czym zastrzegł wyłącznie odpowiednie stosowane tych uregulowań. W takiej sytuacji należy dojść do wniosku, iż wobec braku szczególnych uregulowań prawnych, nie istnieje w ramach takiej sprawy przestrzeń prawna dla stosowania rozstrzygnięć właściwych administracyjnoprawnym formom działania. Dotyczy to zarówno form odnoszących się do rozstrzygnięć o istocie sprawy, jak

i poszczególnych kwestii pojawiających się w toku postępowania. Potencjalnie nadające się do zastosowania przepisy postępowania co do zasady nie mogą samodzielnie determinować charakteru sprawy. Czynią to normy prawa materialnego określające poszczególne rodzaje stosunków, wobec których normy procesowe mają charakter wtórny, służący realizacji określonych rodzajów stosunków.

Tym samym, jeśli przepis art. 79 ust. 7 u.g.n. wskazuje na odpowiednie stosowanie niektórych instytucji prawnych uregulowanych w K.p.a., to mając na uwadze cywilny charakter sprawy, należy przyjąć, że wydawane w tym trybie orzeczenia nie są orzeczeniami podejmowanymi w postępowaniu administracyjnym, o których stanowi powołany już uprzednio przepis art. 3 P.p.s.a.

Przepis ten przewiduje kognicję sądu administracyjnego w sprawach ze skarg na rozstrzygnięcie wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Jak zostało to już wskazane, postanowienie kolegium wydane dla załatwienia incydentalnej kwestii w toku rozpoznawania przedmiotowej sprawy nie jest postanowieniem wydawanym w postępowaniu administracyjnym, w rozumieniu art. 1 K.p.a., bowiem aktualizacja opłaty za użytkowanie wieczyste nie jest sprawą załatwianą w postępowaniu administracyjnym. Co więcej, takie postanowienie nie kończy postępowania, nie rozstrzyga również sprawy co do istoty, a wskazywany już przepis art. 79 ust. 7 u.g.n. uniemożliwia jego zaskarżenie zażaleniem. W ocenie składu orzekającego, nie sposób więc w owej regulacji upatrywać podstawy prawnej do zaskarżenia przed sąd administracyjny przedmiotowego postanowienia.

Tak więc w rozumieniu art. 1 K.p.a. generalne domniemanie właściwości sądownictwa powszechnego w rozstrzyganiu wszelkich spraw z zakresu wymiaru sprawiedliwości,

w tym w szczególności spraw cywilnych, przy jednoczesnym braku uregulowań prawnych wyraźnie przekazujących do właściwości sądownictwa administracyjnego kompetencje do kontrolowania poszczególnych rozstrzygnięć incydentalnych nakazuje uznać, iż sprawa wywołana skargą na zaskarżone postanowienie nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Nie sposób jednak nie zauważyć, że wydane postanowienie SKO skutecznie tamuje skarżącej możliwość przekazania sprawy na drogę postępowania przed sądem powszechnym. To postępowanie bowiem wszczyna się sprzeciwem od merytorycznego orzeczenia kolegium, od wydania którego to orzeczenia kolegium się skutecznie uchyliło zaskarżonym postanowieniem.

W rozwiązaniu tej sytuacji pomocna okazuje się uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2013 roku, sygn. akt I OPS 12/13, w której wskazano, iż w sprawie wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości można wnieść skargę do sądu administracyjnego na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) samorządowego kolegium odwoławczego, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 50 § 1 P.p.s.a. oraz w zw.

z art. 45 ust. 1 i art. 184 Konstytucji. W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił cywilnoprawny charakter postępowania w sprawie aktualizacji rocznej opłaty z tytułu użytkowania nieruchomości. Sprawa aktualizacyjna zawisła w ten sposób przed kolegium nadal pozostaje w swej istocie materialnoprawną sprawą o świadczenie pieniężne o charakterze cywilnoprawnym, która jest objęta właściwością sądu powszechnego. Tym samym w ocenie NSA nie ma jakichkolwiek podstaw, by orzeczenie kolegium uznać za decyzję administracyjną.

W uzasadnieniu uchwały wskazano również, że w sytuacji, gdy po złożeniu przez użytkownika wieczystego wniosku w sprawie rocznej opłaty aktualizacyjnej organ uchyla się od wydania orzeczenia, o którym stanowi art. 79 u.g.n. albo wydaje takie rozstrzygnięcia, które zamykają użytkownikowi drogę do złożenia sprzeciwu niemożliwe jest przejęcie sprawy przez sąd powszechny i poddanie jakiejkolwiek kontroli sądowej działania organu administracji, a właściwie braku działania. Sąd powszechny nie dysponuje żadnym instrumentem prawnym do zwalczania bezczynności, czy przewlekłości postępowania przed kolegium. Bezczynność samorządowych kolegiów odwoławczych w sposób oczywisty ogranicza stronie możliwość realizacji zagwarantowanego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa do sądu, a odmowa udzielenia ochrony sądowej w postaci skargi na bezczynność wnoszonej do sądu administracyjnego z powołaniem się na zamknięty katalog spraw przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. – prawo to faktycznie by wykluczała. Prawo do skargi na bezczynność organu w takiej sytuacji wywiedziono z norm art. 45 i art. 184 Konstytucji. Jednocześnie z uzasadnienia uchwały NSA wyraźnie wynika, że tylko w takim zakresie sprawy o aktualizację opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego podlegają kognicji sądu administracyjnego. NSA stwierdza również, że z bezczynnością samorządowego kolegium odwoławczego w tego typu sprawach mamy do czynienia nie tylko w sytuacji niedziałania organu. Bezczynnością w ocenie NSA jest również wydanie takiego rozstrzygnięcia, które skutecznie tamuje stronie drogę do skierowania wniosku na drogę postępowania przed sądem powszechnym.

Reasumując – postępowanie w sprawie wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona albo uzasadniona w innej wysokości nie jest postępowaniem administracyjnym, podlegającym kognicji sądu administracyjnego. Natomiast zarówno w sytuacji, gdy samorządowe kolegium odwoławcze uchyla się od wydania orzeczenia w trybie art. 79 u.g.n., jak i wówczas, gdy wydaje rozstrzygnięcie, które uniemożliwia stronie wniesienie sprzeciwu, użytkownik może wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność bądź przewlekłe prowadzenie postępowania. Tylko w ten sposób użytkownik wieczysty uzyska skuteczny instrument do dochodzenia przysługującego mu roszczenia i rozpoznania przez sąd powszechny zasadności zmiany wysokości opłaty.

Niewątpliwe kontestowane w niniejszej sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku kwestionującego aktualizację opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, stanowi takie właśnie rozstrzygnięcie, będące przeszkodą do wszczęcia postępowania przed sądem powszechnym w niniejszej sprawie o ustalenie zasadności zmiany opłaty rocznej z tytułu użytkownika wieczystego. Jednocześnie – jak wyżej wywiedziono – nie jest to postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, co czyni zasadnym zarzut niedopuszczalności skargi.

W konkluzji wskazać należy, iż pogląd prezentowany przez skład orzekający

w sprawie niniejszej znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie zarówno Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i wojewódzkich sądów administracyjnych (por. np. postanowienia NSA: z dnia 6 grudnia 2013 roku w sprawie I OSK 1189/12; z dnia 13 lutego 2014 roku, I OSK 1725/12; oraz postanowienia WSA: w Łodzi z dnia 4 czerwca 2014 roku w sprawie II SA/Łd 246/14 oraz z dnia 8 maja 2014 roku w sprawie II SA/Łd 258/14; we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 roku w sprawie II SA/Wr 173/14 i inne; dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec powyższego skarga podlega odrzuceniu, ponieważ nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia na mocy art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

a.bł.