Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 578/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz /spr. Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Małgorzata Górecka Protokolant sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego; I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 500zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ M.Górecka /-/ W.Batorowicz /-/ B.Drzazga


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. S. J. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z informacją, że jego sąsiad K. K. posadowił na granicy działek 3-metrowej wysokości płot.

Na skutek pisma S. J. w dniu [...] r. organ przeprowadził oględziny na posesji K. K. w M. gm. C., podczas których stwierdzono, że K. K. na odcinku 22 m pobudował płot z pełnych płyt betonowych o wysokości 3 m, bez wymaganego prawem zgłoszenia.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] (k. 6 akt administracyjnych) na podstawie art. 49b ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 123 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1076 ze zm.) wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie płotu wys. 3 m wykonanego z pełnych płyt betonowych – ogrodzeniowych od strony sąsiada S. J. na odcinku 22 m. Na skarżącego nałożono obowiązek przedłożenia we wskazanym terminie określonych dokumentów.

Uzasadniając organ wyjaśnił, że spełnienie warunków określonych postanowieniem umożliwi po uprzednim wpłaceniu opłaty legalizacyjnej, legalizację samowoli budowlanej. Opłata legalizacyjna natomiast zostanie nałożono osobnym postanowieniem po wypełnieniu wniosków wynikających z postanowienia. Nie spełnienie nakazanych warunków skutkować będzie orzeczeniem o przymusowej rozbiórce, bądź zmniejszeniem wysokości płotu do 2,20 m od istniejącego poziomu terenu.

Ponieważ inwestor nie przedłożył w wyznaczonym terenie dokumentów wskazanych postanowieniem z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r., nr [...] (k. 7 akt administracyjnych) na podstawie art. 104 § 1 i 2 kpa oraz art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał K. K. dokonanie rozbiórki płotu.

Uzasadniając organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego budowa ogrodzenia o wysokości powyżej 2,20 m wymagała zgłoszenia w organie administracji architektoniczno-budowlanej, a wobec nie przedłożenia w terminie wymaganych dokumentów orzeczono na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

W przewidzianym ustawą terminie K. K. wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji (k. 4 akt administracyjnych), żądając jej uchylenia i podnosząc, że pobudowane ogrodzenie nie zagraża nikomu i jest niezbędne dla prowadzonego przez niego gospodarstwa.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. (k. 6 akt administracyjnych) na podstawie art. 104 § 1 i 2 oraz art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i na podstawie art. 49b ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 104 § 1 i 2 kpa nakazał K. K. rozebranie ogrodzenia o wysokości 3 m i długości 22 m posadowionego bez wymaganego prawem zgłoszenia, znajdującego się na granicy działek nr ewid. [...] oraz nr ewid. [...] w miejscowości M. gm. C.

Uzasadniając organ wskazał, iż organ I instancji prawidłowo zastosował procedurę określona wart. 49b Prawa budowlanego, bowiem zgodnie z art. 30 ust 1 pkt 3 zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału inwestor zamiaru posadowienia przedmiotowego ogrodzenia nie zgłosił, wobec czego organ I instancji był obowiązany zastosować art. 49b, który umożliwia legalizację obiektu budowlanego będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia, bądź mimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Prawidłowo organ I instancji zobowiązał skarżącego do przedłożenia określonych dokumentów, a skoro skarżący z nałożonego postanowieniem z dnia [...] r. obowiązku się nie wywiązał, organ był zobowiązany zgodnie z art. 49b prawa budowlanego orzec nakaz rozbiórki.

W sposób wadliwy została jednak sporządzona sentencja decyzji, bowiem rozstrzygnięcie musi być sformułowane w taki sposób aby możliwe było następnie wykonanie decyzji dobrowolne lub z zastosowaniem środków egzekucyjnych.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu, wyjaśniono, ze bez znaczenia dla meritum sprawy pozostaje niezbędność ogrodzenia wprowadzonym gospodarstwie rolnym.

W skardze do sądu administracyjnego K. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zarzucono naruszenie art. 107 § 3, 138, 140, 144 kpa oraz art. 49b ust. 2 i art. 48 prawa budowlanego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona.

W postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca obecnie umocowanie i określone granice w przepisach art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z zasadą oficjalności, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, zawartą w skardze argumentacją – zobowiązany jest natomiast do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Granice rozpoznania skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów w konkretnej i zaskarżonej sprawie, z drugiej natomiast strony przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego.

Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 9 prawa budowlanego ogrodzenie należy do urządzeń budowlanych związanych z obiektami budowlanymi. Dokonując podziału obiektów budowlanych z punktu widzenia konieczności uzyskania pozwolenia na ich wybudowanie, można rozróżnić: a) obiekty budowlane, których wzniesienie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, b) obiekty wymagające jedynie zgłoszenia, c) obiekty budowlane, których budowa nie wymaga ani pozwolenia, ani zgłoszenia. Do tych ostatnich, jako urządzeń związanych z obiektami budowlanymi, należą z mocy art. 29 ust. 1 pkt 7 i art. 30 ust. 1 prawa budowlanego ogrodzenia nie przylegające do dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych o wysokości poniżej 2,20 m.

Skarżący wzniósł ogrodzenie o wysokości 3 m, w związku z czym jego budowa wymagała zgłoszenia. Prawidłowo organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji wskazując, że właściwą podstawą wydania decyzji w rozpatrywanej sprawie jest przepis art. 49b prawa budowlanego obejmujący swoją regulacją roboty budowlane, które wymagają zgłoszenia lub są prowadzone pomimo zgłoszenia sprzeciwu przez organ. Warunkiem legalizacji samowoli budowlanej w trybie art. 49b prawa budowlanego jest przedstawienie przez inwestora dokumentów pozwalających organowi nadzoru budowlanego dokonać oceny, czy konkretna samowola kwalifikuje się do zalegalizowania, a więc, przede wszystkim, zaświadczenia organu gminy o zgodności obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz dokumentów, które - zgodnie z art. 30 ust. 2 prawa budowlanego - należy załączyć do zgłoszenia (Z. Cieślik, Komentarz do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, LEX/el. 2003).

Ponieważ spełniły się przesłanki z art. 49b ust. 3 prawa budowlanego, wydający decyzję organ odwoławczy słusznie nakazał skarżącemu rozebranie pobudowanego bez zgłoszenia ogrodzenia. Wobec okoliczności, że budowa ogrodzenia o wysokości poniżej 2,20 m nie wymaga zgłoszenia, to nałożony zaskarżoną obowiązek powinien obejmować rozebranie ogrodzenia w części przekraczającej wysokość 2,20 m, a nie całości jak orzeczono.

Wobec powyższego, na podstawie art.145 § pkt 1 lit. "a", art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy rzeczą organu będzie uwzględnienie w wskazówek zawartych w uzasadnieniu wyroku.

/-/ M.Górecka /-/ W.Batorowicz /-/ B.Drzazga

MK