Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 362/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
6412 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące powiatu; skargi organów powiatu na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 § 1, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art.79 ust.1
journal: Dz.U. 2020 poz 920
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym - t.j.
article: art.130a ust.1-2, 5 f, 6
journal: Dz.U. 2020 poz 110
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.

SENTENCJA

Dnia 27 maja 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Sędziowie Asesor WSA Paweł Dańczak, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 maja 2021 roku sprawy ze skargi Powiatu Pabianickiego na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego z dnia 22 stycznia 2021 roku nr PNIK-I.4131.991.2020 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały nr XXXI/222/20 Rady Powiatu Pabianickiego z dnia 17 grudnia 2020 roku w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów usuniętych z drogi obowiązujących w 2021 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 22 stycznia 2021 r. nr PNIK-I.4131.991.2020 Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 79 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 920, dalej jako u.s.p.), stwierdził nieważność uchwały nr XXXI/222/20 Rady Powiatu Pabianickiego z dnia 17 grudnia 2020 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów usuniętych z drogi obowiązujących w 2021 r.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

Rada Powiatu Pabianickiego podjęła w dniu 17 grudnia 2020 r. uchwałę nr XXXI/222/20 w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów usuniętych z drogi obowiązujących w 2021 r. Uchwała ta została doręczona organowi nadzoru w dniu 23 grudnia 2020 r.

W toku kontroli legalności przedmiotowej uchwały, organ nadzoru stwierdził, że narusza ona obowiązujące przepisy prawa i przedstawił swoje zastrzeżenia w uzasadnieniu do zawiadomienia z dnia 29 grudnia 2020 r. Wątpliwości organu nadzoru dotyczyły zasadności zastosowania przez Radę Powiatu Pabianickiego stawek opłat za usunięcie pojazdu oraz za przechowywanie pojazdu na parkingu strzeżonym.

W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie, pismem z dnia 5 stycznia 2020 r. Przewodniczący Rady Powiatu Pabianickiego przesłał uzasadnienie do projektu uchwały, formularz ofertowy z dnia 5 października 2020 r. złożony przez podmiot świadczący usługi holowania i przechowywania pojazdów na parkingu strzeżonym na terenie powiatu pabianickiego, wyciąg z protokołu z przebiegu sesji nr XXXI Rady Powiatu w dniu 17 grudnia 2020 r. W uzasadnieniu do projektu uchwały w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów usuniętych z drogi obowiązujących w 2021 r. wskazano, że "zaproponowana w treści uchwały wysokość opłat za usunięcia pojazdu z drogi i jego przechowywanie oraz wysokość kosztów, które musi pokryć właściciel w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu są konsekwencją szczegółowej analizy przesłanek ustawowych oraz ich odniesienia do realiów powiatu. Zgodnie z art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym rada powiatu przy podejmowaniu uchwały w sprawie wysokości opłat ma obowiązek uwzględnienia kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu oraz konieczności sprawnej realizacji zadań związanych z usuwaniem pojazdów z dróg i ich przechowywaniem. Są to jedyne przesłanki materialnoprawne kształtujące treść uchwały podejmowanej na podstawie art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym. Zgodzić się zatem należy z Naczelnym Sądem Administracyjnym, który w wyroku z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. I OSK 1916/16 wskazał, że niedopuszczalne jest kierowanie się przy ustalaniu wysokości opłat dodatkowymi przesłankami nie wymienionymi w treści przywołanego przepisu, np. przesłanką zapewnienia dodatkowych wpływów budżetowych. Takie inne przesłanki nie były brane pod uwagę przy tworzeniu przedłożonego projektu uchwały".

Ponadto w uzasadnieniu wskazano, że w wyniku postępowania przetargowego wyłoniono wykonawcę usług polegających na holowaniu i przechowywaniu na parkingu strzeżonym pojazdów z terenu Powiatu Pabianickiego, usuniętych w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Z wykonawcą podpisano w dniu 5 listopada 2020 r. umowę nr 118/2020. W wyniku postępowania ustalono następujące stawki za wymienione poniżej usługi: za holowanie: roweru lub motoroweru - 94,35 zł, motocykla - 186, 15 zł, pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3.5 t - 408 zł, pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej od 3.5 t do 7.5 t - 530 zł, pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej od 7.5 t do 16 t - 750 zł, pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t - 1100 zł, pojazdu przewożącego materiały niebezpieczne - 1350 zł, za parkowanie za jedną dobę: roweru lub motoroweru - 12,30 zł, motocykla - 12, 30 zł, pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3.5 t - 15 zł, pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej od 3.5 t do 7.5 t - 25 zł, pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej od 7.5 t do 16 t - 30 zł, pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t - 40 zł, pojazdu przewożącego materiały niebezpieczne - 100 zł. Przedstawione powyżej koszty stanowią dolne ograniczenie wysokości uchwalanych stawek, gdyż przyjęcie ich na poziomie niższym oznaczałoby konieczność dofinansowania z dodatkowych środków kosztów usunięcia każdego z pojazdów niezależnie od występującego deficytu na realizacji zadania jako całości, a wynikającego z niemożliwości wyegzekwowania kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem pojazdów nie odebranych w terminie przez osoby uprawnione.

W dalszej części uzasadnienia do projektu uchwały przedstawiono kolejną przesłankę, którą należy realizować przy ustaleniu wysokości omawianych opłat - konieczność sprawnej realizacji zadań związanych z usuwaniem pojazdów z dróg oraz przechowywaniem usuniętych pojazdów, która została podzielona na dwa elementy: skuteczność (jako wyrażająca zgodność wyniku z celem) i ekonomiczność (jako wyrażająca stosunek wyniku użytecznego do kosztu). Celem tym jest, co do zasady, zapewnienie odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa w ruchu drogowym, które powinno wynikać nie tylko z samego faktu likwidacji stanu zagrażającego bezpieczeństwu, lecz również poprzez prewencję indywidualną, jak i ogólną.

Ponadto w uzasadnieniu wyjaśniono, że sprawność realizacji zadania będzie polegała nie tylko na szybkim usuwaniu pojazdów, lecz przede wszystkim na minimalizacji ogólnej liczby przypadków, w których istnieje konieczność usunięcia pojazdu z drogi. Będzie to zarówno skuteczne (osiągnięcie celu związanego z bezpieczeństwem), jak i ekonomiczne. Dodatkowo z aspektem ekonomiczności wiąże się ujęcie w kalkulacji opłat różnicy między ogólnymi kosztami realizacji zadania, a realnie uzyskanymi dochodami zarówno z opłat, o których mowa w art. 130a ust. 5c, jak i zwrotu kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym.

Dodatkowo wyjaśniono, że po stronie powiatu powstają koszty związane z: zatrudnieniem pracownika/ów zajmujących się prowadzeniem obsługi przedmiotowych spraw, rozpatrywaniem wniosków o dokonanie opłaty za usunięcie oraz przechowywanie na parkingu strzeżonym pojazdów odbieranych przez właścicieli, a w przypadku pojazdów nie odebranych z parkingu przez właścicieli przygotowywaniem dokumentacji otrzymanej z policji, ustalaniem aktualnych adresów właścicieli i kierujących pojazdami przed złożeniem wniosku do sądu o przepadek pojazdu na rzecz powiatu, ustalaniem kuratorów, wykonaniem orzeczeń sądu, kosztów obsługi prawnej, kosztów utrzymania prawnika sporządzającego wnioski do sądu o przepadek pojazdu na rzecz powiatu, reprezentującego Starostwo Powiatowe w Pabianicach przed sądem, koszty utrzymania ww. stanowisk pracy, koszty wysyłanej korespondencji, koszty materiałów biurowych, energii elektrycznej, sprzętu biurowego i jego konserwacji, koszty różnych opłat dotyczących złożenia wniosku do sądu, kuratorów sądowych. Na koniec nadmieniono, że stawki opłat mają rekompensować wydatki powiatu na realizację zadań w omawianym zakresie, stąd zasadne jest ich ustalenie w maksymalnej wysokości.

Przywołanym na wstępie rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewoda Łódzki stwierdził nieważność uchwały nr XXXI/222/20 Rady Powiatu Pabianickiego z dnia 17 grudnia 2020 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów usuniętych z drogi obowiązujących w 2021 r.

Organ nadzoru wyjaśnił, iż przedmiotowa uchwała podjęta została na podstawie art. 12 pkt 11 i art. 40 ust. 1 u.s.p. oraz art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110 ze zm.) w związku z obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 23 lipca 2020 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2021 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym (M. P. z 2020 r. poz. 670). Przytaczając treść art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym Wojewoda podniósł, iż ww. przepis nie wprowadza szczegółowej procedury podjęcia przedmiotowej uchwały, natomiast wskazuje na dwie przesłanki, którymi winna kierować się rada powiatu przy jej podejmowaniu, a mianowicie zobowiązana jest wziąć pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań związanych z usuwaniem pojazdów z drogi oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Żadne inne przesłanki nie mogą determinować sposobu zrealizowania upoważnienia ustawowego w nim zawartego, a z drugiej strony wpływ tych przesłanek na ostateczne rozstrzygnięcie wyznaczony jest obowiązkiem wzięcia ich właśnie pod uwagę.

Podejmując uchwałę na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchy drogowym rada powiatu ma obowiązek uwzględnić obie wskazane wyżej przesłanki materialnoprawne, co daje organowi pewną elastyczność w kształtowaniu treści uchwały. Przy ustalaniu stawek za usuwanie z drogi i przechowywanie pojazdów na parkingu strzeżonym, w ocenie organu nadzoru, rada powiatu powinna jednakże dokonać szczegółowej kalkulacji kosztów z uwzględnieniem wysokości opłat ponoszonych na rzecz podmiotów zewnętrznych. Istotne jest bowiem, aby organ nadzoru miał możliwość skontrolowania wysokości uchwalonych przez radę opłat w kontekście motywów, jakimi kierował się organ uchwałodawczy, przeprowadzenia właściwej kalkulacji kosztów, aby ustalone opłaty za usuwanie i przechowywanie pojazdów odpowiadały cenom za usługi usuwania i przechowywania pojazdów, pobieranych przez podmiot świadczący tego rodzaju komercyjne usługi na rzecz powiatu w roku poprzednim, ofercie przedsiębiorcy na świadczenie usług w tym zakresie oraz innym kosztom, które ponosi powiat przy realizacji tych zadań (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 2020 r., sygn. akt IOSK 283/19).

Wojewoda wskazał, iż w uchwale nr XXXI/222/20 Rada Powiatu Pabianickiego ustaliła stawki opłat za usunięcie pojazdu z drogi i przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym w wysokości, która nie przekracza maksymalnych stawek opłat określonych w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 23 lipca 2020 r. Pomimo jednak, że stawki opłat uchwalono poniżej oznaczonych w obwieszczeniu wartości maksymalnych, to zdaniem organu nadzoru przy ich uchwalaniu Rada Powiatu Pabianickiego przekroczyła delegację ustawową określoną w art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ponieważ nie uwzględniła faktycznych kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze powiatu pabianickiego. Za wnioskiem takim przemawia treść zgromadzonych w sprawie dokumentów tj. uzasadnienia do projektu uchwały, wyciągu z protokołu z przebiegu sesji Rady Powiatu w dniu 17 grudnia 2020r. oraz oferta z dnia 5 października 2020 r. złożona przez podmiot świadczący usługi holowania i przechowywania pojazdów na parkingu strzeżonym na terenie powiatu pabianickiego i zawarta w dniu 5 listopada 2020 r. umowa nr 118/2020 na świadczenie usług w ww. zakresie.

Dokonując porównania cen jednostkowych ustalonych w uchwale, z cenami za wykonanie usługi usunięcia pojazdu i jego parkowania, obowiązującymi na mocy umowy nr 118/2020, organ nadzoru stwierdził, że Rada Powiatu Pabianickiego uchwaliła stawki znacząco wyższe od tych wynikających z umowy.

Również z treści protokołu z obrad sesji Rady Powiatu Pabianickiego nie wynika, aby przesłanka dotycząca kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze powiatu pabianickiego stanowiła przedmiot dyskusji radnych. Do projektu uchwały zgłoszono jedynie uwagę a projekt został przegłosowany jednogłośnie.

Mając powyższe na uwadze Wojewoda stwierdził, iż Rada Powiatu Pabianickiego, uchwalając stawki opłat za usunięcie pojazdu z drogi, przekroczyła delegację ustawową określoną w art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, gdyż nie uwzględniła faktycznych kosztów usuwania i przechowywania pojazdów obowiązujących na obszarze powiatu opoczyńskiego.

Dalej organ nadzoru wskazał, iż w judykaturze przyjmuje się, że przesłanki ukształtowania zakresu obowiązku ponoszenia opłat za dokonane usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym, powinno być uzasadnione, o czym stanowi np. ww. wyrok NSA z dnia 21 maja 2020 r. W sytuacji, kiedy organ powiatu na podstawie ustawowego upoważnienia nakłada na obywateli określony obowiązek (w szczególności, gdy prawodawca zostawił organowi margines swobody), rada powiatu w stosownym uzasadnieniu powinna wskazać ustawowe argumenty przemawiające za przyjęciem konkretnych rozwiązań, co w przypadku uchwały podjętej na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, dotyczy wysokości ustalonych stawek za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym. Brak odpowiedniego uzasadnienia, co do zastosowanych stawek opłat, stanowi istotne naruszenie procedury podejmowania uchwał. Naruszenie to kwalifikować należy, jako istotne naruszenie prawa tj. art. 130a ust. 6 ww. ustawy oraz art. 7 Konstytucji RP, zgodnie z którym organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.

Ponadto wskazanie licznych okoliczności, dotyczących ponoszenia dodatkowych kosztów związanych z wykonywaniem nałożonym na Powiat zadań w zakresie usuwania pojazdów i ich przechowywania na parkingu strzeżonym nie mają istotnego znaczenia dla oceny prawidłowości stawek opłaty przyjętych w uchwale. Mając bowiem na względzie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1612/19, przy ustalaniu stawek opłat rada powiatu winna wziąć pod uwagę jedynie koszty usługi usuwania pojazdów i ich przechowywania obowiązujące w danym powiecie, a pominąć kwestię kosztów, jakie powiat musi ponosić w związku z usuwaniem pojazdów oraz problemy jakie są z tym związane. Wobec powyższego, w ocenie organu nadzoru, przy podejmowaniu przedmiotowej uchwały doszło do przekroczenia delegacji ustawowej wynikającej z treści art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu nadzoru przy podejmowaniu przedmiotowej uchwały doszło do przekroczenia delegacji ustawowej wynikającej z treści art. 130a ust. 6 ww. ustawy. Uchwalenie wysokości opłat za usuwanie pojazdów z dróg oraz ich przechowywanie na parkingach strzeżonych, bez uwzględnienia faktycznych kosztów tych usług - stanowi naruszenie prawa i budzi podejrzenie, że wysokość opłat uchwalonych przez Radę Powiatu daje Powiatowi Pabianickiemu stały i realny dochód z tego źródła.

Dodatkowo organ nadzoru podniósł, iż w § 3 Rada wskazała, że z dniem 1 stycznia 2021 r. traci moc uchwała nr XIX/137/19 z dnia 19 grudnia 2019 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów usuniętych z drogi obowiązujących w 2020 roku. Utrata mocy obowiązującej uchwały nr XIX/137/19 Rady Powiatu Pabianickiego z dnia 19 grudnia 2019 r. następuje z mocy prawa, po upływie roku, na który została podjęta. W ocenie Wojewody Rada nie była zatem władna regulować kwestii utraty mocy obowiązującej powyższej uchwały, ponieważ zagadnienie to normuje wprost powołany art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Regulacja § 3 omawianej uchwały jest zatem normatywnie

zbędna.

Na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego skargę do sądu administracyjnego wniósł Powiat Pabianicki zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez błędną wykładnię i uznanie, że ustalając wysokość opłaty za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów w przypadku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu, Rada Powiatu Pabianickiego przekroczyła delegację ustawową wynikającą z treści art. 130a ust. 6 ww. ustawy bowiem uchwalenie wysokości opłat za usuwanie pojazdów z dróg oraz ich przechowywanie na parkingach strzeżonych nastąpiło bez uwzględnienia faktycznych kosztów tych usług, bowiem należało wziąć pod uwagę rzeczywiste koszty usunięcia i przechowania pojazdu rozumiane wyłącznie jako wynagrodzenie uzyskiwane z tego tytułu przez firmę zewnętrzną na podstawie umowy zawartej z organem, a pominąć kwestię kosztów jakie powiat musi ponosić w związku z usuwaniem pojazdów, w sytuacji w której uchwała podjęta przez Radę Powiatu Pabianickiego wzięła pod uwagę rzeczywiste koszty usunięcia i przechowania pojazdu rozumiane jako konieczność sprawnej realizacji zadań oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu.

Rada Powiatu podniosła, iż w sposób wnikliwy przeanalizowała koszty usuwania i przechowywania pojazdów na przedmiotowym obszarze. W ocenie skarżącej zaproponowane w treści uchwały kwoty są konsekwencją uwzględnienia przesłanek ustawowych oraz ich odniesienia do realiów Powiatu. Ponadto strona skarżąca wskazała, że na koszty usuwania, przechowywania pojazdów składają się nie tylko wydatki na wykonawcę wyłonionego w trybie Prawa zamówień publicznych, ale również dodatkowe koszty takie jak: zatrudnianie pracowników zajmujących się obsługą spraw dotyczących dokonania opłaty za usunięcie oraz przechowywanie na parkingu strzeżonym, które są odbierane przez właścicieli, a w przypadku pojazdów nie odebranych z parkingu przez właścicieli - przygotowywaniem dokumentacji otrzymanej z policji, ustalaniem aktualnych adresów właścicieli i kierujących pojazdami przed złożeniem wniosku do sądu o przepadek pojazdu na rzecz Powiatu, przygotowywaniem dokumentacji do złożenia wniosku o ustanowienie kuratora dla osób nieobecnych, realizacją orzeczeń sądów, koszty obsługi prawnej, koszty utrzymania powyższych stanowisk pracy, tj. koszty wysyłanej korespondencji, koszty materiałów biurowych, energii elektrycznej, sprzętu biurowego i jego konserwacji, koszty opłat sądowych, wynagrodzenie kuratorów sądowych.

Skarżąca wskazała nadto, że koszty wyłonionego w przetargu wykonawcy usług polegających na holowaniu i przechowywaniu na parkingu strzeżonym pojazdów z terenu Powiatu Pabianickiego usuniętych w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowią dolne ograniczenie wysokości uchwalanych stawek, gdyż przyjęcie ich na poziomie niższym oznaczałoby konieczność dofinansowania z dodatkowych środków kosztów usunięcia każdego z pojazdów niezależnie od występującego deficytu na realizacji zadania jako całości, a wynikającego z niemożliwości wyegzekwowania kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem pojazdów nie odebranych w terminie przez osoby uprawnione. Mając na uwadze powyższe, przyjmując, że powyżej opisane koszty stanowią minimum możliwej do uchwalenia stawki, strona skarżąca wskazała, że zważywszy na istnienie drugiej przesłanki, tj. sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów, możliwym było przy uchwalaniu stawki przez Radę Powiatu, uwzględnienie dodatkowych czynników.

W dalszej kolejności strona skarżąca podkreśliła, że gdyby przyjąć za słuszne stanowisko prezentowane przez organ nadzoru, jedynym kryterium jakim powinna kierować się Rada Powiatu przy uchwalaniu stawek powinny być koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, wynikające z umowy zawartej z podmiotem zewnętrznym, przy dodatkowym założeniu, że koszty te nie przekroczą kwot maksymalnych wskazanych w art. 130a ust. 6a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Tymczasem drugą przesłanką ustalenia wysokości stawek, jak to wynika z art. 130a ust. 6 ww. ustawy jest sprawność realizacji zadań związanych z usuwaniem pojazdów -z dróg oraz ich przechowywania. W ocenie skarżącego tę ustawową przesłankę należy rozumieć jako zgodność wyniku realizacji zadania z ustawowym celem oraz jako ekonomiczność sprawnej realizacji zadania. Strona skarżąca podkreśliła, że wpływy z tytułu opłat uiszczanych przez osoby odbierające pojazdy z parkingu strzeżonego nie pokrywają wszystkich ponoszonych przez Powiat kosztów realizacji zadania. W związku z powyższym okoliczność niewielkiego pokrycia kosztów realizacji ustawowego zadania wpływami z tytułu uiszczonych opłat przez właścicieli odbierających pojazdy, uwzględniona winna być także przy sprawnej realizacji tego zadania. Nie budzi wątpliwości, że jeżeli właściciele nie odbiorą pojazdów, to wszystkie koszty realizacji zadania (m.in. zapłaty wynagrodzenia podmiotowi zewnętrznemu za holowanie, przechowywanie, a także poniesienie kosztów postępowań związanych z przepadkiem mienia i innych) muszą być przez Powiat poniesione i to ze środków publicznych Powiatu, zatem ze środków należących do wszystkich mieszkańców Powiatu, także tych którzy stosują się do zasad ruchu drogowego i nie pozostawiają pojazdów w miejscach niedozwolonych. Ustalając zatem stawki opłat skarżący winien mieć możliwość uwzględnienia elementu ekonomiczności z powodu niskiej ściągalności opłat, jako składowej sprawnej realizacji zadania. Racjonalne jest bowiem właśnie uwzględnienie tej składowej w stawkach opłat, które poniosą właściciele pojazdów, którzy nie stosując się do zasad ruchu drogowego, a przede wszystkim reguł bezpieczeństwa, pozostawiają pojazdy w miejscach zagrażających temu bezpieczeństwu, czy naruszają inne przepisy, niż przerzucać te koszty na wszystkich mieszkańców Powiatu. Przy czym, nie można pominąć, że pojazdy mogą pozostawiać z naruszeniem przepisów prawa także inne osoby, nie będące mieszkańcami Powiatu, a koszty wynikające z usunięcia i przechowywania takich pojazdów, jeżeli nie zostaną one odebrane przez właścicieli, i tak poniosą mieszkańcy Powiatu, skoro ostatecznie zostaną one pokryte ze środków publicznych Powiatu. Kierując się zatem interesem mieszkańców Powiatu należy wskazać, że przy uchwaleniu wysokości stawek Rada Powiatu uwzględniła także pozostałe koszty ponoszone w związku z usuwaniem i przechowywaniem pojazdów usuniętych z drogi (por. wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1360/19, LEX nr 3052957).

Strona skarżąca wskazała, że z uwagi na fakt, iż uzasadnienie uchwały podjętej przez Radę Powiatu zawierało szczegółową kalkulację, która pozwala na stwierdzenie, że wysokość stawek stanowi odzwierciedlenie dokonanej rzetelnie analizy uwzględniającej wytyczne ustawodawcy, tj. konieczność sprawnej realizacji zadań oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, to podjęta przez Radę Powiatu Pabianickiego uchwała w przedmiocie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów usuniętych z drogi nie narusza prawa.

Mając powyższe na uwadze strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r. poz.2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl art.3 § 2 pkt.7 wymienionej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.

Zgodnie z treścią art.148 cytowanej ustawy sąd uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego z dnia 22 stycznia 2021r. stwierdzające nieważność uchwały nr XXXI/222/20 Rady Powiatu Pabianickiego z 17 grudnia 2020r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów usuniętych z drogi obowiązujących w 201221r.

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że zachowany został termin do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Uchwała nr XXXI/222/20 Rady Powiatu Pabianickiego została doręczona Wojewodzie Łódzkiemu w dniu 23 grudnia 2020r. zaś organ nadzoru wydał rozstrzygnięcie nadzorcze w dniu 22 stycznia 2021r. a więc zachowany został trzydziestodniowy termin, o którym mowa w art.79 ust.1 ustawy z 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2020r. poz.920 ze zm.).

Organ nadzoru trafnie uznał, że uchwałę nr XXXI/222/20 wydano z istotnym naruszeniem prawa a mianowicie z naruszeniem art.130a ust.6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2020r. poz.110 ze zm.), dalej p.r.d.

Wymienioną uchwałę wydano na podstawie art.130a ust.6 p.r.d. Zgodnie z treścią tego przepisu rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a.

Maksymalne stawki opłat ustalone w ust. 6a, obowiązujące w danym roku kalendarzowym ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego (art. 130a ust. 6b). Na każdy rok kalendarzowy minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" maksymalne stawki opłat, z uwzględnieniem zasady waloryzacji, zaokrąglając je w górę do pełnych złotych (art. 130a ust. 6c).

Jak wynika z art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym przesłankami kształtującymi treść uchwały podejmowanej na jego podstawie są:

1) konieczności sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z drogi oraz

2) koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu.

Sposób realizowania upoważnienia ustawowego zdeterminowany jest z kolei obowiązkiem wzięcia pod uwagę powyższych przesłanek, przy czym kategoryczne brzmienie art. 130 ust. 6 Prawa o ruchu drogowym wskazuje z jednej strony, że żadne inne przesłanki nie mogą determinować sposobu zrealizowania upoważnienia ustawowego w nim zawartego, a z drugiej strony wpływ tych przesłanek na ostateczne rozstrzygnięcie wyznaczony jest obowiązkiem ich wzięcia pod uwagę. Uchwała w przedmiocie ustalenia opłat za usunięcie pojazdu z drogi będzie zgodna z prawem wtedy, gdy jej treść zostanie zdeterminowana wyłącznie koniecznością sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz kosztami usuwania pojazdów na obszarze danego powiatu, a nie innymi okolicznościami, a wybór wysokości przyjętych stawek w granicach wyznaczonych treścią art. 130 ust. 6a-6d ustawy będzie wynikiem wzięcia "pod uwagę" wyłącznie powyższych przesłanek (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1919/16).

Odnośnie kwestii jak należy rozumieć wymienione w art.130a ust.6 p.r.d. przesłanki upoważniające radę powiatu do wydania uchwały w sprawie wysokości opłat to orzecznictwo sądowe w tym, zakresie nie jest jednolite.

Część sądów administracyjnych stoi na stanowisku, że przy ustalaniu przez radę powiatu opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów należy uwzględnić jedynie rzeczywiste koszty usuwania i przechowywania pojazdów przez podmioty świadczące tego typu usługi na terenie powiatu. Chodzi tu zatem o koszty, które są odpowiednikiem cen za usługi odholowania i parkowania pojazdów ponoszone przez jednostkę samorządu terytorialnego. Nie uwzględnia się natomiast wszelkich innych kosztów jakie ponosi powiat w związku z usunięciem i przechowywaniem pojazdu (np. koszty zatrudnienia pracowników zajmujących się obsługą spraw dotyczących odholowania i parkowania pojazdu, koszty obsługi prawnej obejmującej m.in. sporządzanie wniosków do sądów o przepadek pojazdu na rzecz powiatu, koszty wysyłanej korespondencji, materiałów biurowych, energii elektrycznej, koszty różnych opłat w tym m.in. wpisów sądowych i.t.p.). Opłaty nie mogą służyć zapewnieniu powiatowi jak największych wpływów do budżetu Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 13 stycznia 2017r. w spr. I OSK 1916/16, z 21 maja 2020r. w spr. I OSK 1612/19, z 23 lipca 2019r. w spr. I OSK 2735.17 i z 7 czerwca 23019r. w spr. I OSK 2045/17.

Część sądów przyjmuje odmienny pogląd a mianowicie, że rada powiatu przy ustalanie opłat nie jest związana jedynie cenami usług za odholowanie i parkowanie pojazdów świadczonych przez inne podmioty na terenie powiatu. Ustalenie opłat w wysokości odpowiadającej jedynie cenom usług za odholowanie i parkowanie pojazdów świadczonych przez inne podmioty mogłyby uniemożliwić powiatowi skuteczną realizację zadań określonych w art.130a ust.1-2 i 5 f.) p.r.d. W związku z czym rada powiatu przy ustaleniu opłat winna uwzględnić także inne koszty, które powiat ponosi w związku z wykonywaniem zadań usuwania pojazdów z drogi i przechowywaniem ich na parkingu. Istotne jest to aby opłaty zapewniły sprawne wykonanie przez powiat zadań przewidzianych w art.130a ust.1-2 i 5f.) p.r.d. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 21 stycznia 2020r. w spr. I OSK 1585/18, z 30 kwietnia 2020r. w spr. I OSK 1260/19, z 27 kwietnia 2020r. w spr. I OSK 973/19, z 27 lipca 2020r. w spr. I OSK 813/19, z 19 grudnia 2019r. w spr. I OSK 977/18 i z 28 maja 2020r. w spr. I OSK 283/19.

Sąd w obecnym składzie podzielił ten ostaniu pogląd. Sąd w szczególności za trafną uznał argumentację przyjętą przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 stycznia 2020r. w spr. I OSK 1585/18. W wyroku tym NSA wskazał, że "Jedną z tych przesłanek są koszty realizacji zadań powiatu w zakresie usuwania, przechowywania i dalszego postępowania z pojazdami. Z treści tego przepisu nie sposób jednak odczytać, że nie chodzi przy tym o wszystkie rodzajowo koszty, jakie w związku z usunięciem i przechowywaniem pojazdu powstają po stronie powiatu. Druga przesłanka to skuteczność podejmowanych działań. Pozyskane przez powiat środki muszą pozwolić realizować zadanie "skutecznie". Skuteczność wiąże się tu w sposób bezpośredni z wysokością opłaty. Doświadczenie życiowe wskazuje, że skuteczne działania wymaga zapewnienia odpowiednio wysokiego finansowania. Można również wysunąć tezę, iż przedmiotowe opłaty pełnią funkcję prewencyjną. Mają zniechęcać właścicieli pojazdów do działań, które będą skutkować usunięciem pojazdów z drogi publicznej. Zatem wysokie opłaty, poprzez swoją funkcję prewencyjną, mogą przyczyniać się do skutecznej realizacji zadań powiatu we wskazanym zakresie." Dalej NSA zauważył, że: " ..ustalenie przedmiotowych opłat w wysokości odpowiadającej jedynie cenom usług odholowania i parkowania pojazdów świadczonych przez inne podmioty na terenie powiatu, mogłoby uniemożliwić temu powiatowi skuteczną realizację całego zadania. Ceny te bowiem nie uwzględniają konieczności sprawnego wykonywania zadania w rozumieniu ustawy, gdyż innymi kryteriami kierują się często podmioty prywatne, a innymi musi kierować się powiat realizując to zadanie. Zwrócić też należy uwagę, że uchwała w przedmiocie ustalenia opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów jest podejmowana na kolejny rok kalendarzowy. Zatem jedynym wyznacznikiem mogą być tu dane z lat ubiegłych, przy czym nie muszą one wcale być adekwatne do roku kolejnego. Realizacja tego zadania to również inne koszty, które ponosi podczas jego realizacji powiat.". Sąd w obecnym składzie w pełni podzielił argumentację przedstawioną w wymienionym wyroku.

W przypadku pierwszego poglądu prawie wszystkie sądy administracyjne przyjmujące ten pogląd cytowały wyrok NSA z 13 stycznia 2017r. w spr. I OSK 1916/16, w którym stwierdzono nieważność uchwały Rady Miejskiej w Łodzi. W wyroku tym NSA stwierdził, że "...z uzasadnienia przedmiotowej uchwały analizowanego przez pryzmat zakresu, w jakim została ona zaskarżona wynika, że wśród przesłanek, którymi kierował się organ podejmując tę uchwałę były: 1) zapewnienie sprawnej realizacji zadań wynikających z art. 50a i art. 130a ustawy; 2) zapewnienie jak najwyższych wpływów do budżetu Miasta Łodzi przy uwzględnieniu zarówno dochodów osiąganych z tego tytułu w ostatnich latach, jak i dochodów planowanych; 3) koszty odholowania pojazdów wynikające z umowy z podmiotem zewnętrznym obowiązującej do końca 2016 r.". W kontekście tego NSA stwierdził, że "niewątpliwie zapewnienie jak najwyższych wpływów do budżetu Miasta Łodzi przy uwzględnieniu zarówno dochodów osiąganych z tytułu opłat za usuwanie pojazdów z dróg w ostatnich latach, jak i dochodów planowanych z tego tytułu wykracza poza przesłanki materialne wymienione w art. 130a ust. 6a Prawa o ruchu drogowym.". Powołany wyrok został wydany w konkretnym stanie faktycznym kiedy to Rada Miejska w Łodzi wprost uzasadniła wydanie swojej uchwały koniecznością zapewnienia jak największych wpływów do budżetu miasta . W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. W związku z czym pogląd wyrażony przez NSA w wyroku w sprawie I OSK 1916/19, jako że wydano go w odmiennym stanie faktycznym, nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie.

Reasumując dotychczasowe rozważania sąd uznał, że rada powiatu ustalając wysokość opłat, o których mowa w art.130a ust.6 p.r.d. nie jest związana wyłącznie cenami usług odholowania i parkowania pojazdów świadczonych przez inne podmioty na terenie powiatu. Opłaty te winny być ustalone tak aby zapewnić powiatowi sprawną i skuteczną realizację zadań, o których mowa w art.130a ust.1-2 i 5f.) p.r.d. W związku z czym przy ustaleniu wysokości tych opłat rada powiatu winna uwzględnić całość kosztów jakie ponosi powiat w związku z wykonywaniem zadań usuwania pojazdów z drogi i przechowywania ich na parkingu ( a nie jedynie ceny jakie zobowiązany jest płacić podmiotowi za uśnięcia i przechowywania pojazdów).

Wymienione okoliczności nie oznaczają całkowitej dowolności rady powiatu w ustaleniu wysokości opłat. Ustalenie opłat przez radę winno zostać poprzedzone szczegółową kalkulacją, która pozwoli ocenić czy wysokość stawek nie została ustalona arbitralnie z pominięciem ustawowych kryteriów czy też stanowi ona odzwierciedlenie dokonanej rzetelnie analizy uwzględniającej wytyczne ustawodawcy.

Należy zaznaczyć, że w sytuacji gdy organ samorządu terytorialnego, na podstawie upoważnienia ustawowego, nakłada na obywateli określony obowiązek, mając przy tym pewien margines swobody nadany przez ustawodawcę, to winien on przedstawić konkretne argumenty przemawiające za przyjęciem konkretnych rozwiązań. W przypadku ustalenia opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów winna być sporządzona kalkulacja wyjaśniająca wysokość przyjętych opłat. W orzecznictwie sądów administracyjnych jest powszechnie przyjęty pogląd, że ustalenie przez radę powiatu wysokości opłat, o których mowa w art.`130a ust.6 p.r.d. winna zostać poprzedzona szczegółową kalkulacją wyjaśniającą dlaczego przyjęto opłaty w takiej wysokości. (por. wyrok NSA w spr. I OSK 1658/19 z 27 maja 2020r., wyrok WSA w Gdańsku w spr. III SA/Gd 702/20 z 4 marca 2021r., wyrok WSA w Krakowie w spr. III SA/Kr 974/20 z 19 stycznia 2021r., wyrok WSA w Szczecinie w spr. II SA/Sz 1314/17 z 1 lutego 2018r., wyrok WSA we Wrocławiu w spr. III SA/Wr 739/17 z 13 grudnia 2017r., wyrok WSA w Opolu w spr. II SA/Op 374/20 z 25 lutego 2021r.).

W rozpoznawanej sprawie Rada Powiatu Pabianickiego nie przedstawiła szczegółowej i rzetelnej kalkulacji opłat przyjętych w uchwale nr XXXI/222/20.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu 5 listopada 2020r. Powiat Pabianicki zawarł umowę nr 118/2020 z Pomocą Drogową i Parking Strzeżony P. B. na wykonywanie usług polegających na holowaniu i przechowywaniu na parkingu strzeżonym pojazdów z terenu Powiatu Pabianickiego. Wysokość cen przyjętych w umowie podano w uzasadnieniu uchwały nr XXXI/222/20. W wymienionej uchwale ustalono dwojakiego rodzaju opłaty a mianowicie opłaty za usunięcie pojazdu z drogi i opłaty za dobę przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym.

Jeżeli chodzi o opłaty za usunięcie pojazdu to opłaty przyjęte w uchwale są wyższe od 2 % do 12 % od cen określonych w umowie nr 118/2020 przyjmując, że ceny z umowy to 100%. Różnica nie jest zatem duża i brak jest podstaw do uznania, że zostały one zawyżone.

Odnośnie opłat za dobę przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym to opłaty przyjęte w uchwale są wyższe od 24 % do 112,5 % od cen określonych w umowie nr 118/2020 przyjmując, że ceny z umowy to 100 % (dokładnie są wyższe o 24%,32%,46%,60%,66% i 112,5%). Różnice są zatem znaczne. Podkreślić należy, że w przeważającej części opłaty dotyczą przechowywania samochodów osobowych o masie całkowitej do 3,5 ton gdyż takich sytuacji jest najwięcej, a w przypadku tego rodzaju pojazdów w uchwale przyjęto opłatę wyższą aż o 66% w stosunku do opłaty określonej w umowie. Uzasadnienie uchwały nie wyjaśnia dokładnie dlaczego przyjęto tak wysokie opłaty. Podano w nim, że ma to zapewnić sprawną realizację zadań związanych z usuwaniem i przechowywaniem pojazdu oraz podano jakie elementy zostały uwzględnione (ceny usługi określone w umowie nr 118/2020, koszty zatrudnienia pracowników zajmujących się tego typu sprawami, koszty obsługi prawnej, koszty wysłanej korespondencji, materiałów biurowych, energii elektrycznej, sprzętu biurowego, różnych opłat i.t.p.). Do uzasadnienie dołączono w formie tabeli dane dotyczące poszczególnych kosztów za ostanie 7 kwartałów. Dane te nie wyjaśniają jednak dlaczego niektóre opłaty ustalono w wysokości o 46%, niektóre o 66% a niektóre o 112,5% większej niż ceny określone w umowie nr 118/2020. Kwestii tych nie wyjaśniono również na posiedzeniu Rady Powiatu Pabianickiego w dniu 17 grudnia 2020r. Z wyciągu z protokołu sesji wynika jedynie, ze w okresie 2012-2020 wydatki powiatu za przechowywanie pojazdów wyniosły 870 601 zł zaś należności do ściągnięcia to 1562000 zł. Szerszej debaty na posiedzeniu w dniu 17 grudnia 2020r. nie było. Z uzasadnienia uchwały oraz dołączonych do niej załączników nie wynika jakie były wydatki powiatu na usunięcie i przechowywanie pojazdów w poprzednim okresie (np. w 2019r. lub w ciągu ostatniego półtora roku) a jakie były wpływy z tego tytułu w tym czasie (chodzi o opłaty pobrane lub wyegzekwowane przez powiat od właścicieli pojazdów). Nie wiadomo zatem czy powiat w tym okresie poniósł stratę w związku z realizacją zadania, o którym mowa w art.130a pkt1-2 i 5f) p.r.d. a jeżeli tak to w jakiej wysokości ( w jakim procencie pokryte są wydatki). Odpowiedzi na to pytania brak jest w uzasadnieniu uchwały i dołączonych do niej załącznikach.

Jeszcze raz należy podkreślić, że opłaty za przechowywanie pojazdów określone w uchwale są znacznie wyższe od cen ustalonych w umowie nr 118/2020. Skoro organ samorządu terytorialnego nakłada na mieszkańców tak wysokie opłaty to winien dokładnie to wyjaśnić a mianowicie przedstawić kalkulację wyliczenia tych opłat tak aby można było ustalić czy nie zostały one ustalone arbitralnie czy też są one odzwierciedleniem rzetelnej analizy uwzględniającej kryteria określone przez ustawodawcę. Takiej dokładnej kalkulacji rada powiatu nie przedstawiła i nie wiadomo dlaczego przykładowo opłata za przechowywanie pojazdu o masie całkowitej do 3,5 ton jest wyższa o 66% a nie np. o 46% czy o 36% od ceny określonej w umowie nr 118/2020. W sytuacji gdy opłaty przyjęte w uchwale są znacznie wyższe od stawek przyjętych w umowie nr 118/2020 zaś uzasadnienie uchwały jest ogólnikowe i nie wyjaśnia dokładnie tej kwestii to, w ocenie sądu, należy uznać, że doszło do istotnego naruszenia prawa a mianowicie uchwałę wydano z przekroczeniem delegacji ustawowej określonej w art.130a ust.6 p.r.d. Organ nadzoru trafnie zatem stwierdził nieważność uchwały nr XXXI/222/20 aczkolwiek z nieco innym uzasadnieniem. W ostateczności zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

W zaskarżonym rozstrzygnięciu trafnie również podniesiono, że § 3 uchwały nr XXXI/222/20 narusza art.130a ust.6 p.r.d. nadto z tego powodu, że stwierdza utratę mocy z dniem 1 stycznia 2021r. uchwały nr XIX/137/19 z 19 grudnia 2019r. Rada powiatu wydaje bowiem uchwały dotyczące opłat za usunięcie pojazdów i ich przechowywanie na dany rok. Skoro uchwała nr XIX/137/19 dotyczyła opłat na 2020r. to z dniem 31 grudnia 2020r. utraciła moc co wynika z art.130a ust.6 p.r.d. W związku z czym regulacja określona w § 3 uchwały nr XXXI/222/20 była zbędna.

Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Uchwałę nr XXXI/222/20 wydano z istotnym naruszeniem prawa gdyż Rada Powiatu Pabianickiego nie przedstawiła dokładnej kalkulacji opłat ustalonych w uchwale. Uzasadnienie uchwały wraz z dołączonymi załącznikami jest ogólnikowe i nie wyjaśnia dokładnie tej kwestii. W sytuacji gdy stawki opłat są znacznie wyższe od stawek określonych w umowie nr 118/2020 a brak jest dokładnego wyjaśnienia tej kwestii to nie można sprawdzić czy stawki w uchwale nie zostały ustalone arbitralnie. Doszło zatem do przekroczenia upoważnienia ustawowego określonego w art.130a ust.6 p.r.d. co uzasadniało stwierdzenie nieważności uchwały. Zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze w ostateczności odpowiada prawu. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 p.p.s.a. sąd oddalił skargę.

Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 poz. 374 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie przeprowadzenie rozprawy, z uwagi na istniejącą pandemię, mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla stron. Nadto należy podnieść, że w WSA w Łodzi nie ma możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W związku z czym sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

a.l.