Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3255/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18, art. 27 § 1 pkt 3, art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, art. 34 § 4
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Kozik, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), sędzia WSA Grzegorz Nowecki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 września 2017 r. sprawy ze skargi R.L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. (dalej jako "NUS") prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku Skarżącego R.L. na podstawie, wystawionego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej jako "NUS[...]"), tytułu wykonawczego z dnia 17 lutego 2015r nr [...], obejmującego zaległość w podatku od towarów i usług za styczeń 2012 r. na kwotę 7.171,00 zł.

NUS, zawiadomieniem z dnia 13 marca 2015r. nr [...] dokonał zajęcia rachunku bankowego w [...]. Z kolei zawiadomieniami o numerach [...] z tego samego dnia, tj. 13 marca 2015r. organ egzekucyjny, w oparciu m.in. o ten tytuł wykonawczy, dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę w E. Sp. z o.o. i E. S.A.

Skarżący, działając poprzez pełnomocnika, pismem z dnia 25 marca 2015r złożył do NUS, na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 10 u.p.e.a., zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Wskazał, że podstawą zarzutu jest art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., albowiem w dniu wystawienia tytułu wykonawczego tj. 17 lutego 2015r, zobowiązanie pieniężne określone tym tytułem jest zobowiązaniem nieistniejącym. Stwierdził, że w istniejącym stanie faktycznym kwota pieniężna egzekwowanych zaległości w podatku od towarów i usług została określona z pominięciem obowiązujących norm prawnych określających wielkość zaległości, co uzasadnia pogląd o naruszeniu art. 27 ust. 1 pkt 3 u.p.e.a.. Tytuł wykonawczy określa nieistniejące na dzień wystawienia tytułu zobowiązania, zatem oświadczenie Wierzyciela, że obowiązek określony tytułem jest wymagalny i podlega egzekucji – jest nieprawdziwe.

NUS[...] (wierzyciel), postanowieniem z dnia [...] maja 2015r znak [...] uznał zarzuty za niezasadne.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej jako "DIS"), po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z [...] czerwca 2015r znak [...], uchylił w całości postanowienie o zajęciu stanowiska przez wierzyciela i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

NUS[...], postanowieniem z [...] grudnia 2015r znak [...], uznał zarzuty za niezasadne.

DIS, po rozpoznaniu zażalenia Strony z 30 grudnia 2015r na to rozstrzygnięcie, postanowieniem z [...] lutego 2016r znak [...] uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej nie uznania zarzutu nieistnienia obowiązku poprzez nieprawidłowe określenie wysokości należnych odsetek za zwłokę i uznał ten zarzut za zasadny, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Jego zdaniem, obowiązek zapłaty odsetek za zwłokę wynika z przepisów prawa i nie zależy od woli organu podatkowego. Wskazał, że w sprawie odwołanie od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. ("DUKS") z dnia [...] grudnia 2013r nr [...] wpłynęło do Izby Skarbowej w W. w dniu 31 stycznia 2014r., zaś ustawowy termin do załatwienia sprawy (art. 139 § 3 O.p.) upływał w dniu 31 marca 2014r. Natomiast decyzja DIS z dnia [...] czerwca 2014r nr [...] została doręczona Stronie w dniu 9 czerwca 2014r, zatem po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3 O.p. Ponadto w ocenie DIS nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 54 § 2 O.p. Dlatego organ I instancji winien zastosować przerwę w naliczaniu odsetek za zwłokę od zaległości w podatku od towarów i usług za styczeń 2012r za okres od dnia 1 kwietnia 2014r do dnia 9 czerwca 2014r. Zdaniem DIS, art 54 § 1 pkt 7 O.p. nie znajduje zastosowania, ponieważ w przedmiotowej sprawie prowadzone było postępowanie kontrolne, a nie postępowanie podatkowe, a zatem zarzut ten nie jest zasadny. Zwrócił uwagę na to, że opóźnienie w wydaniu decyzji DUKS z [...] grudnia 2013r., z której wynika przedmiotowa zaległość podatkowa, powstało z przyczyn niezależnych od organu, bowiem DUKS nie miał wpływu na czas niezbędny do zachowania terminów proceduralnych przy gromadzeniu materiału dowodowego. W ocenie DIS, fakt, iż w tytule wykonawczym powinna być wskazana inna kwota odsetek za zwłokę od zaległości w podatku od towarów i usług za styczeń 2012r i okres naliczania odsetek za zwłokę, nie świadczy o tym, że tytuł nie zawiera elementów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.

NUS, postanowieniem z dnia [...] maja 2016r znak [...] uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., w części dotyczącej niezastosowania przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę na podstawie art. 54 § 1 pkt 3 O.p., umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 17 lutego 2015r nr [...] w części dot. nienależnie naliczonych odsetek i wprowadził przerwy w naliczaniu odsetek od zobowiązań podatkowych w okresach od 1 kwietnia 2014r do 9 czerwca 2014r, a w pozostałej części uznał zarzuty Strony za niezasadne. NUS wskazał, że w przypadku egzekucji podatków termin płatności zobowiązania, wysokość odsetek oraz rodzaj i okresy naliczania wynikają z O.p., odsetki nalicza co do zasady podatnik, nawet więc w przypadku wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, odsetki te nie będą wynikać z jej treści. Organ egzekucyjny egzekwując należność pieniężną, musi znać jej wysokość, w tytule wykonawczym musi zatem być określona kwota odsetek. Wobec powyższego zarzut w części dotyczącej błędnego wskazania daty, od której nalicza się odsetki oraz błędnej kwoty odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, w pozostałej części zarzut jest niezasadny. Skoro stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutów, na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., jest dla organu egzekucyjnego wiążące., to NUS za zasadne uznał umorzenie postępowania egzekucyjnego w części dotyczącej nienależnych odsetek od 1 kwietnia 2014r do 9 czerwca 2014r.

Skarżący, zażaleniem z 6 czerwca 2016. zarzucił, że zakwestionowane postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 6 K.p.a. w związku z art. 27 § 1 pkt 3 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 oraz art. 34 § 4 u.p.e.a., poprzez: - brak umorzenia postępowania egzekucyjnego po stwierdzeniu przez Wierzyciela, że wielkość zobowiązania określona w tytule wykonawczym jest wyższa niż należna; -·brak umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego niespełniającego wymogów ustawowych określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a. (postępowanie egzekucyjne wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego zawierającego fałszywe oświadczenia Wierzyciela); -·wydanie postanowienia nieprzewidzianego w art. 34 § 4 u.p.e.a.

DIS, zaskarżonym postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r, poz. 23, tekst jedn., dalej jako "k.p.a.") oraz z art, 18 i art. 34 § 5 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016r. poz. 599, tekst jedn., dalej jako "u.p.e.a."), utrzymał w mocy postanowienie NUS z dnia [...] maja 2016r. DIS powołał się na § 1 art. 34 u.p.e.a. i wskazał, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. NUS[...], postanowieniem z [...] grudnia 2015r uznał zarzuty Strony za niezasadne. DIS, postanowieniem z dnia [...] lutego 2016r znak [...], uchylił w/w postanowienie NUS[...] w części dotyczącej nie uznania zarzutu nieistnienia obowiązku poprzez nieprawidłowe określenie wysokości należnych odsetek za zwłokę i uznał ten zarzut za zasadny, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. DIS zauważył, że Skarżący wniósł do organu egzekucyjnego, na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., zarzut nieistnienia obowiązku. W przypadku natomiast, gdy egzekucja prowadzona jest na wniosek wierzyciela, organ egzekucyjny bada z urzędu tylko dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Stąd zarzut oparty na twierdzeniu, że obowiązek nie istnieje nie może być uwzględniony przez organ egzekucyjny w sytuacji, gdy wierzyciel nie potwierdził tego zarzutu. Zdaniem DIS, prawidłowe jest stanowisko NUS dotyczące zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., ponieważ tytuł wykonawczy nr [...], sporządzony został wg wzoru stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014r w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2014. poz. 650) i zawiera wszystkie wymagane przepisami elementy (treść obowiązku, podstawę prawną, stwierdzenie wymagalności, wysokość należności, termin naliczania odsetek, rodzaj i stawka odsetek).

Zdaniem DIS, zarzut naruszenia art. 34 § 4 u.p.e.a., wobec wydania rozstrzygnięcia nieprzewidzianego w/w przepisem, tj. postanowienia w sprawie częściowego umorzenia postępowania egzekucyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie.

Strona zakwestionowała w skardze z 30 września 2016 r. postanowienie DIS (i poprzedzające je postanowienie NUS) w całości, twierdząc, że "zostały wydane z rażącym naruszeniem zasad postępowania administracyjnego oraz zasad postępowania egzekucyjnego w administracji mającym istotny wpływ na wynik postępowania i ograniczające przysługujące Podatnikowi prawa w postępowaniu egzekucyjnym i godzące w zasady demokratycznego państwa prawnego art.2 Konstytucji RP oraz obowiązku państwa w zakresie ochrony własności art.64ust. 2 Konstytucji".

W ocenie Skarżącego, zakwestionowane postanowienie zostało wydane z naruszeniem art.6 k.p.a. w związku z art.18 u.p.e.a. oraz art.. 27 §1 pkt.3 w związku z art. 33 §1 pkt. 1 oraz art. 34§ 4 u.p.e.a.:

- poprzez nie umorzenie postępowania egzekucyjnego po stwierdzeniu przez Wierzyciela, że wielkość zobowiązania określona w tytule wykonawczym jest wyższa niż należna

- poprzez nieumorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego niespełniającego wymogów ustawowych określonych w art.27 §1 u.p.e.a. - postępowanie egzekucyjne wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego zawierającego fałszywego oświadczenia Wierzyciela - Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.

- wydanie postanowienia nieprzewiedzianego w art. 34 § 4 u.p.e.a.

- brak w uzasadnieniu postanowienia ustosunkowania się do przedstawionych zarzutów

Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia DIS oraz NUS w całości i zasądzenie od DIS kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

DIS, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skargę należy oddalić.

2. Spór dotyczy zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Sprawy ze skargi Strony w podobnym stanie faktycznym i prawnym były już rozpoznawane przez tutejszy Sąd (por wyrok z 22 czerwca 2017 r. III SA/Wa 3253/16, 2 czerwca 2017 r. III SA/Wa 3228/16, 18 maja 2017 r. III SA/Wa 3261/16 i wiele innych, dostępnych w bazie CBOSA), co z uwagi na postulat poszanowania dorobku prawnego należało uwzględnić w sposobie badania niniejszej skargi.

3. Jako podstawę (prawną) skargi Strona wskazała naruszenie art. 6 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 27 § 1 pkt 3 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 i art. 34 § 4 u.p.e.a.

4. Zdaniem Skarżącego, organy administracji powinny umorzyć postępowanie egzekucyjne, ponieważ sam Wierzyciel uznał, że wielkość zobowiązania zawarta w tytule wykonawczym jest wyższa niż należna, tytuł wykonawczy nie wypełnia wymogów z art. 27 § 1 u.p.e.a., forma prawna działania organów państwa nie odpowiada wymogom prawa. Nadto organy administracji nie ustosunkowały się do poczynionych im zarzutów.

5. W ocenie Sądu, za niezasadny uznać należało zarzut naruszenia art. 6 k.p.a., ponieważ organ działał na podstawie przepisów prawa i w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyjaśnił istotne treści przepisów prawnych i sposób ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, co zostanie rozwinięte poniżej. Brak jest również podstaw do uznania za zasadne stwierdzenia o braku w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia ustosunkowania się do przedstawionych zarzutów.

6. Sąd nie doszukał się wad w poglądach DIS wyłożonych w zaskarżonym postanowieniu i sposobie załatwienia sprawy tam zawartym. Zwraca nadto uwagę na fakt, że zarzuty i argumenty ze skargi do Sądu są wyrazem powielenia argumentów podnoszonych w trakcie postępowania egzekucyjnego, lecz nie zawierają treści wskazujących na wadliwość rozumowania (błąd) organów egzekucyjnych. Są jedynie wyrazem polemiki ze stanowiskiem organów – dopuszczalnej, lecz niewywołującej skutków prawnych.

7. Sąd wskazuje, że funkcja instytucji zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym sprowadza się przede wszystkim do weryfikacji poprawności czynności organów egzekucyjnych, mającej służyć ochronie adresata czynności. Środek ten przysługuje Stronie wyłącznie na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Instytucja zarzutu nie służy zatem weryfikacji czynności egzekucyjnych podjętych po doręczeniu tytułu wykonawczego i upływie terminu do jego wniesienia i tym aspektem także należy ograniczać skuteczność tego środka prawnego.

8. Zdaniem Sądu, istnieje, na co trafnie zwracał Stronie uwagę DIS, ograniczony zakres kognicji organu egzekucyjnego przy rozpoznawaniu zarzutów opartych w szczególności na podstawie z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. W szczególności, organ niebędący jednocześnie wierzycielem – z wyjątkami wskazanymi w art. 34 § 1 u.p.e.a. - co do zasady poprzestaje na ocenie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów i jest zobowiązany uwzględniać tą ocenę.

9. Sąd podziela pogląd wyrażany w dorobku prawnym, zgodnie z którym wypowiedź wierzyciela, w przypadku gdy zarzuty są oparte na przesłankach określonych w art. 33 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., jest wiążąca dla organu egzekucyjnego. Powyższe oznacza, że organ ten nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela.

10. Skoro skarżący wniósł do organu egzekucyjnego, na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., zarzut nieistnienia obowiązku, to trafnie NUS powołał się na stanowisko wierzyciela i uznał za nim, za zasadny zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., w części dotyczącej niezastosowania przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę od zaległości w podatku od towarów i usług na podstawie art. 54 § 1 pkt 3 O.p. (zob. wyroki NSA z dnia 14 listopada 2006r, sygn. akt II FSK 1480/05 oraz z dnia 17 czerwca 2009r, sygn. akt II FSK 333/08, CBOSA). W szczególności, organ egzekucyjny czy też DIS nie mają uprawnień do badania zasadności i trafności stanowiska wierzyciela w zakresie wniesionych na podstawie art. 33 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. zarzutów oraz powodów do zmiany przyjętego stanowiska.

11. Brak jest w sprawie przejawów naruszenia art. 34 § 4 u.p.e.a. (wydanie rozstrzygnięcia nieprzewidzianego tym przepisem, tj. postanowienia w sprawie częściowego umorzenia postępowania egzekucyjnego), ponieważ częściowe nieistnienie obowiązku czy też częściowe uwzględnienie wykonania nałożonego obowiązku, stanowi zarówno podstawę zarzutu (art. 33 § 1 u.p.e.a.), jak i podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a.). Jak wskazał NSA w wyroku z 11 października 2011 r., II FSK 585/10 (CBOSA), prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym art. 34 § 4 u.p.e.a. nie stanowi samodzielnej podstawy umorzenia postępowania w administracji. Umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. stanowić musi jedną z form umorzenia wymienioną w art. 59 u.p.e.a. (por. wyroki WSA w Gliwicach: z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 172/12, z dnia 14 listopada 2011 r., sygn. akt SA/Gl 507/11, CBOSA). Umorzenie bowiem na podstawie tego przepisu może nastąpić w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 59 u.p.e.a. Tym samym, art. 34 § 4 u.p.e.a. – w sytuacji, gdy tylko część obowiązku nie istnieje, a została objęta tytułem wykonawczym, stanowiącym przedmiot zarzutu – uzasadnia umorzenie postępowania egzekucyjnego w części, w jakiej zarzut jest zasadny, a nie całego prowadzonego postępowania (podobnie też wyroki z 4 grudnia 2014r., II FSK 2838/12 i z 24 maja 2013r. II GSK 406/12, a także wyroki WSA w Gliwicach: z 14 marca 2012r., I SA/Gl 172/12 i z 14 listopada 2011r., SA/Gl 507/11 – CBOSA).

12. Podsumowując Sąd wskazuje, że skoro wierzyciel potwierdził trafność zarzutu nieistnienia obowiązku poprzez nieprawidłowe określenie wysokości należnych odsetek za zwłokę, to zgodne z prawem było działanie NUS, który wydał postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego jedyne w tym zakresie. W takiej sytuacji trafne jest umorzenie postępowania egzekucyjnego w części, w jakiej zarzut jest trafiony, a nie całego prowadzonego postępowania. Zatem w takich sytuacjach, jak częściowe uwzględnienie wykonania nałożonego obowiązku, czy też częściowe nieistnienie obowiązku stanowi podstawę częściowego umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. (por. wyroki WSA w Gliwicach: z dnia 14 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 174/12, z dnia 9 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 307/11, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 750/07, wyroki WSA w Lublinie z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 164/08 oraz z dnia 23 października 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 509/08, CBOSA).

13. W ocenie Sądu, nie jest również trafny zarzut Strony dotyczący pominięcia argumentu dotyczącego fałszywego stwierdzenia w wystawionym przez wierzyciela tytule wykonawczym, że obowiązek jest wymagalny i spełnieniem tym samym wymogów formalnych określonych dla tytułu wykonawczego zawartych w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. W szczególności, sporny tytuł wykonawczy, sporządzony został wg. wzoru stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014r w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2014r. poz. 650) i zgodnie z art. 27 § 1 pkt 3 ustawy egzekucyjnej zawiera wszystkie wymagane elementy: treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną egzekwowanego obowiązku, stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, wysokość należności pieniężnej, termin, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz rodzaj i stawkę odsetek. Brak jest natomiast podstaw do uznania, że wskazanie w tytule wykonawczym innej kwoty odsetek za zwłokę od zaległości w podatku od towarów i usług świadczy o tym, że tytuł ten nie zawiera wszystkich elementów określonych w art, 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., zwłaszcza wobec stwierdzenia NUS, że zarzut naruszenia art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., zasadny okazał się wyłącznie w części dotyczącej błędnego wskazania w części E.4.2. daty, od której nalicza się odsetki oraz w części E.4.3, błędnej kwoty odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego. W tym też zakresie prawidłowe jest – ale niewiążące – stanowisko wierzyciela. Skoro zatem decyzja zawiera prawidłowo ustaloną należność główną oraz pozwala określić odsetki od tej należności, a kwota ta została prawidłowo powtórzona w tytule wykonawczym, to tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 ust. 1 pkt 3 u.p.e.a. (podobnie NSA w wyroku z 25 listopada 2016 r. II FSK 2896/14, CBOSA). Co do zasady bowiem, organ egzekucyjny zaś był zobligowany do dalszego naliczania odsetek od kwoty dochodzonego zobowiązania, zgodnie z regułami naliczania odsetek i z uwzględnieniem przerw w ich naliczaniu. Stąd Sąd podziela pogląd organów administracji, zgodnie z którym kwestionowany tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 ust. 1 pkt 3 u.p.e.a. Trafny przy tym jest pogląd organów administracji, zgodnie z którymi na podstawie art. 33 pkt 10 u.p.e.a. mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. W ramach tego zarzutu nie mieści się – przykładowo - podważanie merytorycznej zasadności naliczenia przez wierzyciela odsetek od zaległości podatkowej wskazanych jako należne w tytule wykonawczym, w tym okresu, za jaki odsetki te należy naliczyć.

14. Do spełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. dochodzi w wyniku zawarcia w tym dokumencie wszystkich elementów wskazanych w art. 27 u.p.e.a. Jeżeli zatem tytuł wykonawczy zawiera wszystkie wymagane elementy, w tym stosowne oświadczenia wierzyciela, to nie można skutecznie podnieść zarzutu, choćby na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., co trafnie zauważył DIS.

15. Nie jest trafny zarzut Skarżącego dotyczący nieustosunkowania się do zarzutów Skarżącego. Sąd wskazuje, że w wydanym postanowieniu zawarte zostało zarówno uzasadnienie faktyczne oraz prawne, skonstruowane z poszanowaniem zasad rzetelnej komunikacji między stronami. Przywołane zostały zwłaszcza przepisy regulujące zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym i odniesiono je do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Organy administracji uwzględniły orzecznictwo sądów administracyjnych, które znalazło kontynuację w poglądach z wyroków przedstawionych – tym razem - przez Sąd w niniejszej sprawie.

16. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się innych naruszeń prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrolą aktów.

17. Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami, zaś podniesione w skardze zarzuty są niezasadne.

18. W konsekwencji Sąd nie uznał za uzasadniony zarzutu wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 6 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 27 § 1 pkt 3 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 oraz art. 34 § 4 u.p.e.a. Brak jest również do przyjęcia poglądu o naruszeniu art. 2 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, choćby z tego względu, że organ egzekucyjny umarzając postępowanie egzekucyjne w części dotyczącej nienależnie naliczonych odsetek, zrealizował zasady wynikające z powołanych przepisów Konstytucji RP.

19. Dlatego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm).