Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 322/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 170
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 września 2017 r. sprawy ze skargi M. K. H. - K. na decyzję Rektora Uniwersytetu/Politechniki/Akademii z dnia [...] grudnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie stypendium doktoranckiego oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Po 207/16, na skutek skargi M. H. na decyzję Rektora Uniwersytetu/Politechniki/Akademii z dnia [...] 2016 r. Nr [...] w przedmiocie stypendium doktoranckiego na rok akademicki [...], uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że w uprzednio wydanym wyroku z dnia z dnia 20 października 2015 r. sygn. akt II SA/Po 448/15 stwierdzono, że z akt administracyjnych nie wynika w jaki sposób i w jakim terminie został złożony wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Sąd wyjaśnił, że na wniosku widnieje pieczątka: "wpłynęło 03.01.2014", jednak brak jest jakiejkolwiek adnotacji, czy pismo to złożono w tym dniu osobiście w siedzibie organu czy w tym dniu zostało doręczone przez operatora pocztowego. Ponadto podał, że w toku postępowania sądowego pełnomocnik organu wyjaśnił jedynie, iż wniosek ten został złożony osobiście w siedzibie organu, lecz nie wskazał w jakim terminie. Z kolei skarżąca wyjaśniła, iż jej wniosek został złożony za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 24 grudnia 2013 r., a odbiór przesyłki pocztowej został potwierdzony przez D. G. z Kancelarii Głównej P. P. w dniu 30 grudnia 2013 r. Do pisma skarżąca załączyła kserokopie potwierdzenia nadania oraz potwierdzenia odbioru przesyłki o nr [...] adresowanej do Wydziałowej Komisji Doktoranckiej WIZ PP ul[...], [...]. Na kserokopii potwierdzenia nadania oraz potwierdzenia odbioru brak jest jakiejkolwiek informacji o zawartości tej przesyłki. Sąd dostrzegł też, że w decyzji Rektora z dnia [...] 2013 r. skarżącą błędnie pouczono, iż od tej decyzji przysługuje jej odwołanie do Rektora Uniwersytetu/Politechniki/Akademii za pośrednictwem Wydziałowej Komisji Doktoranckiej. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że Rektor przed ponownym rozpoznaniem wniesionego przez skarżącą wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy winien dokładnie wyjaśnić, uzupełniając w tym celu akta sprawy, w jakiej dacie i w jaki sposób został złożony ten wniosek. Materiał zgromadzony w nadesłanych do sądu aktach sprawy, jak też wyjaśnienia stron postępowania nie pozwoliły Sądowi na jednoznaczne ustalenie czy wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy został wniesiony z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a.

Orzekając ponownie w dniu 31 sierpnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Po 207/16) Sąd stwierdził, że mając na względzie treść art. 153 P.p.s.a. obowiązkiem Rektora było zastosowanie się do powyższej oceny prawnej i wytycznych sformułowanych przez Sąd. Tymczasem prowadząc powtórnie postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] 2016 r. Rektor nie wykonał nałożonego nań obowiązku. Przedłożone przez pełnomocnika Rektora akta administracyjne nie zawierają dokumentacji, z której wynikałoby w jakim terminie skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Akta - w zakresie ustalenia kwestii terminowości złożenia przez skarżącą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - zostały wybrakowane względem akt dołączonych do uprzedniej sprawy o sygn. akt II SA/Po 448/15. Na wyraźne zaś wezwanie Sądu o uzupełnienie akt administracyjnych sprawy pełnomocnik Rektora odpowiedział, że wszelkie dokumenty zostały już Sądowi przedłożone wraz z odpowiedzią na skargę z dnia 14 kwietnia 2016 r. Tym samym dał wyraz temu, że nie zamierza uzupełnić akt. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji również nie zawiera wyjaśnienia kwestii dochowania terminu złożenia przez skarżącą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Rozstrzygając sprawę in merito tj. utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję z 4.11.2013 r. Rektor w sposób dorozumiany dał wyraz uznaniu, że wniosek skarżącej został wniesiony z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. Zważywszy, że na podstawie akt administracyjnych sprawy dołączonych do odpowiedzi na skargę nie sposób ustalić, czy faktycznie wniosek M. H. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Rektora z dnia [...] 2013 r. został wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu, Sąd stwierdził, że naruszenie przez Rektora art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 129 § 2 i art. 127 § 3 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrzenie bowiem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości na mocy art. 16 § 1 k.p.a.

W związku z powyższym sąd wskazał, że obowiązkiem Rektora przy ponownym rozpoznaniu sprawy z wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy będzie w pierwszej kolejności ustalenie i wyjaśnienie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, czy ów wniosek został wniesiony w ustawowym terminie. Dopiero bowiem pozytywne ustalenia w tym zakresie dadzą organowi Uczelni prawo rozpatrzenia sprawy merytorycznie.

Sąd wskazał dalej, że jeżeliby doszło do rozpoznania sprawy co do meritum, Rektor będzie miał na względzie, że w świetle przepisu art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (j.t. Dz. z 2012 r. poz. 572 ze zm., dalej: P.s.w.) istotnym zagadnieniem poprzedzającym wydanie decyzji w niniejszej sprawie jest kwestia, czy M. H. w roku akademickim [...] przysługiwał status studenta studiów doktoranckich (patrz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 sierpnia 2015 r., sygn. II SA/Po 190/15). W powołanym wyroku, a dotyczącym sprawy odmowy przyznania skarżącej stypendium dla najlepszych doktorantów na rok akademicki [...] Sąd wyraźnie wskazał, iż oczywistym jawi się, iż gdyby wniosek skarżącej z dnia 7 stycznia 2013 r. o przedłużenie studiów doktoranckich o rok został przez właściwy organ uczelni rozpoznany, to nie można wykluczyć, że skarżąca uzyskałaby powyższe przedłużenie i utrzymałaby status doktoranta również w roku akademickim [...]. Powyższe skutkowałoby zaś potrzebą merytorycznego rozpoznania jej wniosku o stypendium pod kątem spełnienia przesłanek innych niż samo posiadanie statusu doktoranta.

Ponownie rozpoznając sprawę Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] 2013 r. o nieprzyznaniu M. H. stypendium doktoranckiego na rok akademicki [...]. W uzasadnieniu Rektor PP stwierdził, że nie znalazł podstaw do zmiany uprzedniej decyzji z dnia [...] 2013 r. Wyjaśnił, że w roku akademickim [...] strona była doktorantką IV roku studiów prowadzonych na Wydziale Inżynierii Zarządzania. W dniu 2 października 2013 r. ukończyła studia doktoranckie i przestała być doktorantką na Wydziale Inżynierii Zarządzania. Rektor zważył, że zgodnie z § 1 Regulaminu przyznawania stypendiów doktoranckich z budżetu państwa na zadania związane z kształceniem uczestników stacjonarnych studiów doktoranckich oraz zwiększenie stypendiów doktoranckich z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Politechnice Poznańskiej, o stypendium doktoranckie może ubiegać się doktorant stacjonarnych studiów doktoranckich. Organ Uczelni uznał, że skoro M. H. utraciła status doktoranta to nie mogła ubiegać się o stypendium doktoranckie i z tego względu orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] 2013 r. o nieprzyznaniu jej stypendium doktoranckiego na rok akademicki [...].

M. H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję Rektora Uniwersytetu/Politechniki/Akademii z dnia [...] 2016 r. zarzucając naruszenie przy jej wydaniu:

- art. 200 ust. 1 i 3 oraz art. 207 P.s.w. w zw. z § 10 i § 11 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz. U. poz. 1581) poprzez odmowę przyznania jej stypendium doktoranckiego podczas gdy było ono jej należne,

- art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak sporządzenia uzasadnienia decyzji,

- art. 11, art. 77 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego,

- art. 153 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej i wskazań wyrażonych we wcześniejszym wyroku Sądu (sygn. akt II SA/Po 207/16).

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zawieszenie niniejszego postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.p.s.a. do czasu prawomocnego orzeczenia w sprawie o sygn. akt II SAB/Po 90/16 skargi na bezczynność Rektora Uniwersytetu/Politechniki/Akademii w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji tego organu uczelni z dnia 3 października 2013 r. w przedmiocie ukończenia przez skarżącą studiów doktoranckich, przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. postępowania dowodowego na okoliczność: a) braku zapewnienia skarżącej przez organ realizacji zajęć objętych planem studiów, b) nieuprawnionego wystawienia skarżącej dyplomu ukończenia studiów doktoranckich.

W motywach skargi powołując się na wytyczne Sądu zawarte w uprzednio wydanym w sprawie wyroku i przepis art. 153 P.p.s.a. wskazała, że organ rozstrzygając sprawę co do meritum powinien mieć na względzie, jak wskazał Sąd, kwestię, czy skarżącej w roku akademickim 2013/2014 przysługiwał status studenta studiów doktoranckich w roku 2013/2014. Bez ustaleń w zakresie powyższym ponowna decyzja organu jest zaś wydana na podstawie niepełnego stanu faktycznego.

W odpowiedzi pełnomocnik Rektora PP wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że organ uczelni nie dopatrzył się naruszenia prawa powodującego uwzględnienie skargi.

Sąd wezwaniem z dnia 26 maja 2017 r. zwrócił się do pełnomocnika Rektora PP o nadesłanie w terminie 7 dni wszelkich dokumentów dotyczących rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 8 października 2013 r. o przyznanie stypendium doktoranckiego za rok akademicki 2013/2014. W odpowiedzi pełnomocnik Rektora RR nadesłał świadectwo ukończenia studiów doktoranckich skarżącej. Na kolejne wezwanie – przesłano Sądowi zwrotne potwierdzenie odbioru przez skarżącą decyzji z dnia [...] 2013 r. oraz wniosek skarżącej o przyznanie stypendium.

Na rozprawie sądowoadministracyjnej w dniu 6 września 2017 r. Sąd postanowił: I. oddalił wniosek o zawieszenie postępowania oraz II. oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Na wstępie Sąd pragnie zaznaczyć, że przyczyną odmowy oddalenia wniosków dowodowych zawartych w skardze (postanowienie wydane na rozprawie z dnia 6.09.2017 r.) był fakt, że wnioski te ograniczały się do wskazania okoliczności, których wyjaśnienia skarżąca zażądała, a nie powołania konkretnych dowodów w sprawie. Przepis art. 106 § 3 P.p.s.a. stanowi zaś, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z powołanego przepisu jasno wynika, że jedynie dowód z dokumentu jest dopuszczalny w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zważywszy, że skarżąca formułując przedmiotowy wniosek zawarty w skardze nie podała żadnych dokumentów, z których chciałaby, by Sąd uczynił dowód w niniejszej sprawie, jej wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Dlatego Sąd postanowieniem wydanym na rozprawie sądowej w dniu 6 września 2017 r. na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze.

Odnosząc się zaś do postanowienia Sądu wydanego na rozprawie sądowej w dniu 6 września 2017 r. o oddaleniu wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania, Sąd tylko nadmienia, że zgodnie z art. 131 P.p.s.a. postanowienie to jest niezaskarżalne, wobec czego Sąd nie ma obowiązku jego uzasadnienia.

Przechodząc do meritum sprawy w pierwszej kolejności zważyć należy, że w niniejszej sprawie Sąd uprzednio orzekał, a zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wytyczne co do dalszego postępowania wiążą tak organy orzekające, jak i sąd orzekający ponownie.

Zważyć należy w pierwszej kolejności, że w wydanym ostatnio wyroku (z 31 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Po 207/16) Sąd powołując na poprzedni wyrok (z 20 października 2015 r. sygn. akt II SA/Po 448/15) nakazał Rektorowi – zanim oceni merytorycznie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony przez skarżącą od decyzji Rektora PPz [...] 2013 r. o odmowie przyznania stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/2014, by ten zbadał w oparciu o posiadaną dokumentację, czy ów wniosek został złożony z zachowaniem 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 127 § 3 K.p.a., który znajduje zastosowanie w sprawach stypendiów doktoranckich na mocy art. 207 ust. 2 P.s.w.

Stwierdzić należy, że zarówno z zaskarżonej decyzji Rektora z [...] 2017 r. utrzymującej w mocy poprzednią decyzję z dnia [...] 2013 r., jak i wyjaśnień oraz akt administracyjnych złożonych przez pełnomocnika Rektora PP wynika, że z uwagi na niemożność ustalenia, z powodu upływu czasu (okres niemal 4 lat), w jakiej dacie skarżąca wniosła (tj. nadała) wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przyjęto, korzystnie dla strony, że wniesiono go z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 127 § 3 K.p.a.

Zważywszy na moc wiążącą wytycznych zawartych w uprzednio wydanych wyrokach sądowych w niniejszej sprawie, Sąd pragnie zauważyć, że wyrokami tymi uchylano odpowiednie decyzje Rektora RR utrzymujące w mocy poprzednią decyzję z dnia [...] 2013 r. Skoro zatem Sąd w tychże wyrokach nie stwierdził kwalifikowanych wad skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności wydanych decyzji to i tym samym Sąd orzekający w niniejszym składzie nie dopatrzył się naruszeń prawa tej samej wagi.

Wskazać należy, że przepis art. 134 § 2 P.p.s.a. stanowi, że sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Ów przepis ma znaczenia w okolicznościach niniejszej sprawy o tyle, że Sąd winien baczyć, by nie wydać rozstrzygnięcia na niekorzyść strony, chyba, że dostrzeże wadę skutkującą nieważnością zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę w niniejszym składzie uznać należy, że niezastosowanie się przez Rektora PP do wskazań Sądu zawartych w wyrokach sygn. akt II SA/Po 207/16 i II SA/Po 448/15 poprzez niewyjaśnienie okoliczności, w jakiej dacie skarżąca złożyła (nadała) wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, choć świadczy o naruszeniu art. 153 P.p.s.a., to nie mogło być powodem uchylenia zaskarżonej decyzji.

Sąd wziął pod uwagę dwie okoliczności. Po pierwszej ze zgromadzonej w niniejszej sprawie dokumentacji (akt sądowych i administracyjnych) wynika, że Rektor PP nie posiada dowodu nadania przez skarżącą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy datowanego na dzień 19 grudnia 2013 r., z prezentatą (pieczątką) organu z dnia 3 stycznia 2014 r. Tym samym nie jest w stanie zweryfikować, czy wniosek ten został złożony z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 127 § 3 K.p.a. W konsekwencji Rektor PP nie był w stanie wykonać zaleceń Sądu w powyższym zakresie.

Po wtóre, przyjmując, że Rektor PP dopuścił się naruszenia art. 153 P.p.s.a., należy widzieć, że na korzyść strony w sytuacji, gdy nie był w stanie stwierdzić, czy jej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został wniesiony w terminie, dopuścił się jego merytorycznego rozpatrzenia. W związku z powyższym Sąd orzekający w niniejszym składzie uznaje, że uchylenie zaskarżonej decyzji Rektora PP z tego powodu, że nie wykonano zaleceń Sądu, stanowiłoby – mając świadomość niemożności ustalenia, czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesiono w terminie - orzeczenie na niekorzyść strony, albowiem w zasadzie podważyłoby przyjęte przez organ domniemanie, że ów wniosek skarżąca złożyła w terminie. Tym samym Sąd dopuściłby się naruszenia art. 134 § 2 P.p.s.a.

W tej sytuacji należało podzielić stanowisko, a właściwie domniemanie przyjęte przez Rektora PP, że M. H. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z zachowaniem terminu określonego w art. 127 § 3 K.p.a.

Przechodząc do meritum sprawy należy przypomnieć, że w ostatnio wydanym w niniejszej sprawie wyroku Sąd zważył, że Rektor powinien mieć na względzie, iż w świetle przepisu art. 200 ust. 1 P.s.w. istotnym zagadnieniem poprzedzającym wydanie decyzji w niniejszej sprawie jest kwestia, czy M. H. w roku akademickim [...] przysługiwał status studenta studiów doktoranckich. W powołanym wyroku, a dotyczącym sprawy odmowy przyznania skarżącej stypendium dla najlepszych doktorantów na rok akademicki 2013/2014 Sąd wyraźnie wskazał, iż oczywistym jawi się, iż gdyby wniosek skarżącej z dnia 7 stycznia 2013 r. o przedłużenie studiów doktoranckich o rok został przez właściwy organ uczelni rozpoznany, to nie można wykluczyć, że skarżąca uzyskałaby powyższe przedłużenie i utrzymałaby status doktoranta również w roku akademickim 2013/2014. Powyższe skutkowałoby zaś potrzebą merytorycznego rozpoznania jej wniosku o stypendium pod kątem spełnienia przesłanek innych niż samo posiadanie statusu doktoranta.

W tym miejscu zważyć należy, że zgodnie z art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Związanie podmiotów, o których mowa w powołanym przepisie polega na związaniu dyspozycją zawartej w wyroku skonkretyzowanej normy prawnej wywiedzionej przez sąd z norm generalnych zawartych w przepisach prawnych. Podmioty te muszą przyjmować, że dana kwestia prawna w odniesieniu do danego podmiotu kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Dla prawidłowego odczytania treści sentencji orzeczenia należy kierować się jego uzasadnieniem (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2017 r., I FSK 1378/15, Lex nr 2273313).

Zważyć należy, iż w prawomocnym wyroku z dnia 10 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Po 1054/15 tutejszy Sąd oddalając skargę M. H. na decyzję Rektora PP z dnia [...] 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie przedłużenia okresu studiów doktoranckich skarżącej prowadzonych na Wydziale Inżynierii i Zarządzania PP przesądził, podzielając stanowisko organów uczelni, że M. H. ukończyła z dniem 3 października 2013 r. studia doktoranckie i otrzymała świadectwo ich ukończenia, jednocześnie tracąc status uczestnika studiów doktoranckich. Jednocześnie Sąd stwierdził, że skarżąca domagając się przedłużenia studiów doktoranckich, w rzeczywistości kwestionuje zasadność dokonania czynności materialno-technicznej, jaką było wydanie jej świadectwa ukończenia studiów doktoranckich, co może być przedmiotem odrębnej skargi na tę właśnie czynność.

Sąd orzekający w niniejszym składzie, kierując się normą wyrażoną w art. 170 P.p.s.a. stwierdził, że stanowisko Sądu wyrażone w powołanym wyroku Sądu z dnia 10 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Po 1054/15 o ukończeniu przez skarżącą z dniem 3 października 2013 r. studiów doktoranckich nie pozwala na inną ocenę.

Zważywszy, że zgodnie z 200 ust. 1 P.s.w. tylko uczestnik stacjonarnych studiów doktoranckich może otrzymywać stypendium doktoranckie, należy uznać, że zarówno orzekając w niniejszej sprawie decyzjami z dnia [...] 2013 r. oraz z dnia [...] 2016 r. Rektor PP prawidłowo uznał, że skoro skarżąca ukończyła 2 października 2013 r. studia doktoranckie na Wydziale Inżynierii Zarządzania PP i utraciła status studenta studiów doktoranckich, to nie mogła z tego tytułu uzyskać stypendium na kolejny rok akademicki 2013/2014.

W świetle powyższego bez wpływu na wynik sprawy pozostaje fakt, że Rektor PP wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia zarzucanych mu przepisów postępowania (art. 107 § 3, art. 11 i art. 77 w zw. z art. 80 K.p.a.), skoro na mocy art. 170 P.p.s.a., winien był wziąć pod uwagę stanowisko Sądu wyrażone w wyroku z dnia 10 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Po 1054/15.

W konsekwencji uznając skargę wniesioną w niniejszej sprawie za niezasadną, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.