Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 649/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2011-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51, art. 52, art. 54 ust. 1 pkt 7, art. 58 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 239 poz 2019
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - tekst jednolity
article: art. 1, art. 3 pkt 48
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
article: par. 2 ust. 2 pkt 39a, par. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 257 poz 2573
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na  środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na  środowisko
article: art. 59 ust. 1 pkt 1, art. 173
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 3 pkt a-c
journal: Dz.U. 2005 nr 25 poz 202
law: Ustawa z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 listopada 2011r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpatrzeniu odwołania A. B. – Skup Surowców Wtórnych i Metali Kolorowych od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] znak:[...] o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia p.n. "Budowa budynku usługowo-handlowego z wydzieloną częścią handlową. Część usługowa obejmuje budowę stacji demontażu pojazdu wraz z infrastrukturą techniczną", zlokalizowanego przy ul. Krakowskiej na działce nr ewid. 396/1 – obręb nr 0020, sprostowanej postanowieniem z dnia 31.05.2011r. znak: [...] o sprostowaniu oczywistej omyłki, zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium podniosło, że postępowanie w niniejszej sprawie przed organem I instancji toczyło się w trybie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, zwanej dalej ustawą z dnia 3 października 2008r. Inwestor A. B. dołączył do wniosku z dnia 5.10.2009r. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko pt. "Raport oddziaływania na środowisko stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji wraz z infrastrukturą, zlokalizowanej na działce 396/1 ul. [...], miasto K." wraz z mapą ewidencyjną określającą teren planowanej inwestycji i tereny działek sąsiednich oraz odpis skrócony z rejestru gruntów obejmujący teren realizacji i oddziaływania przedsięwzięcia. Raport uzupełniono w dniu 5.11.2010r. poprzez wskazanie trzech wariantów przedsięwzięcia oraz ilości odpadów generowanych w wyniku działalności.

Odmawiając wydania decyzji środowiskowej dla określonego we wniosku z dnia 9.10.2009r. przedsięwzięcia Prezydent Miasta K. powołał w decyzji z dnia [...] art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008r.

W odwołaniu od powyższej decyzji inwestor zarzucił naruszenie art. 80 ust. 1 tej ustawy poprzez nie wykazanie sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z przepisami odrębnymi, oparcie rozstrzygnięcia na błędnym stanowisku Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wyrażonym w postanowieniu z dnia 14 marca 2011r., naruszenie przepisów postępowania polegające na naruszeniu zasad ogólnych w szczególności art. 7,8 k.p.a., nieprawidłowe zastosowanie art. 77 § 1 wskutek dokonania błędnej oceny materiału dowodowego, naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie uzasadnienia faktycznego i prawnego podjętej decyzji.

Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji.

Kolegium stwierdziło, że wnioskowane przedsięwzięcie w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397), jest wymienione w § 2 ust. 1 pkt 39a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) i należy do kategorii mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. Z tego tytułu wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko i przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Działka na której planowana jest budowa stacji demontażu pojazdów znajduje się na obszarze, dla którego nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w obszarze ochronnym Głównego Zbiornika Wód Podziemnych Nr [...] K., na terenie ochrony pośredniej strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej K.-B., na zewnątrz obszaru obejmującego 634,6ha ustanowionego ze względu na zwiększone zagrożenie wód, którego dotyczą zakazy i ograniczenia określone w § 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej I w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2005r. Nr 5/2005 w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej K.-B., gmina K., powiat k. (Dz.Urz.Woj. Nr 220, poz. 2610). Strefa ochronna została ustanowiona zgodnie z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 15 lipca 2001r. Prawo wodne na wniosek Wodociągów K., będących właścicielem i użytkownikiem tego ujęcia. Określony w § 4 ust. 1 pkt 8 cyt. rozporządzenia zakaz dotyczy lokalizowania zakładów przemysłowych oraz ferm chowu lub hodowli zwierząt zaliczonych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Zdaniem organu odwoławczego, stacja demontażu pojazdów posiadająca instalacje do wymontowywania i usuwania elementów i substancji niebezpiecznych pojazdów wycofanych z eksploatacji jest zakładem w rozumieniu art. 3 pkt 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 ze zm.).

Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej zarówno w pismach z dnia 18.12.2009r. i z dnia 12.10.2010r. jak również w postanowieniu z dnia [...] znak: [...] wydanym na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. odmawiającym uzgodnienia i określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanego przedsięwzięcia, wyraził jednoznaczne stanowisko stwierdzając, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia w obszarze ochronnym Głównego Zbiornika Wód Podziemnych Nr [...] oraz na terenie ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej K.-B. spowoduje bardzo wysoki stopień zagrożenia głównego użytkowanego zbiornika wód podziemnych na terenie inwestycji, ustalonego zgodnie z Mapą Hydrologiczną Polski opracowaną przez Państwowy Instytut Geologiczny w 1997r. W raporcie oddziaływania wskazano, że podłoże, na którym planowane jest przedsięwzięcie stanowią piaski i jest ono całkowicie przepuszczalne ze względu na brak warstwy izolacyjnej poziomu wodonośnego. Jednocześnie realizację przedsięwzięcia w zakresie ochrony zdrowia i życia ludzi zaopiniował negatywnie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wydanym na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Organ odwoławczy uznał, że wnioskowana inwestycja należy do kategorii mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, jest zatem sprzeczna z zakazem wymienionym w § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia DRZGW w Krakowie określającym na terenie ochrony pośredniej zakaz realizacji przedsięwzięć wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko.

Zdaniem Kolegium, pozytywna decyzja o jakiej mowa w art. 71 i następnych ustawy z dnia 3.10.2008r. może być wydana tylko wówczas, gdy realizacja przedsięwzięcia na danym terenie jest dopuszczalna to znaczy nie zakazują jej przepisy odrębne, w szczególności takie, których celem jest ochrona środowiska naturalnego człowieka. Wprawdzie ustawa określając przypadki wydania odmownej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie zawiera odesłania do przepisów odrębnych za wyjątkiem ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to jednak ratio legis unormowań w niej zawartych, którym jest ochrona środowiska naturalnego, nakazuje sięgać do innych przepisów, zwłaszcza tych, które w sposób bezwzględnie obowiązujący zakazują lokalizowania na danym terenie pewnych inwestycji – właśnie ze względu na ochronę środowiska.

Reasumując w ocenie Kolegium powyższe okoliczności potwierdzają, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] oraz poprzedzające je postanowienia zostały wydane zgodnie z prawem.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. B. wniósł o jej uchylenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie:

- art. 80 ust. 1 ustawy z 3.10.2008r. poprzez nie wykazanie sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z przepisami odrębnymi,

- oparcie rozstrzygnięcia na błędnym stanowisku Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 14 marca 2011r., niemającym uzasadnienia prawnego,

- art. 7, 8, 77 § 1 k.p.a. wskutek dokonania błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego podjętej decyzji,

- brak zapisów pozwalających na stwierdzenie czy organ rozpatrzył, czy stacja może negatywnie wpłynąć na stan wód, mimo zastosowania warstwy uszczelniającej teren i separatorów substancji ropopochodnych.

Strona skarżąca podniosła, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD), stacje demontażu pojazdów jednoznacznie umieszczono w Sekcji E związanej z gospodarowaniem odpadami – pod nr 38.31.Z Demontaż wyrobów zużytych. Jednostki kwalifikowane jako zakłady przemysłowe umieszczone są w Sekcji C. Tymczasem wedle stanowiska RZGW w Krakowie (pismo z dnia 12.10.2010r.), na przedmiotowej działce może być zrealizowana inwestycja, która nie jest zakładem przemysłowym. Zaznaczono, iż inwestycja nie pozostaje też w sprzeczności z pozostałymi zakazami wymienionymi w art. 4 ust. 1 rozporządzenia Dyrektora RZGW w Krakowie i z uchwałą Nr XLI/729/10 Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego z dnia 27.09.2010r. w sprawie wyznaczenie Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz.Urz.Woj. Nr 293, poz. 3020 z 2010r.).

Zdaniem skarżącego, SKO wydało zaskarżoną decyzję mimo braku zakazów zezwalających na podjęcie zamierzonych działań. W swoim rozstrzygnięciu uwzględniło tylko wyniki uzgodnień i opinii, a powinno wziąć pod uwagę także ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu na środowisko, w którym wskazano możliwość zlokalizowania inwestycji bez szkody dla środowiska naturalnego. RZGW w ramach swoich kompetencji nie określił zakazu wszystkich inwestycji potencjalnie mogących negatywnie wpłynąć na stan wód podziemnych, wprowadzając jedynie zapis dotyczący zakazu lokalizowania zakładów przemysłowych. Bezprawne jest stanowisko RZGW, że na przedmiotowej działce nie jest możliwa inwestycja wymagająca sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Nie wykazano, że zakład usługowy jest zakładem przemysłowym, wymienionym w akcie prawa miejscowego, nie powołano niezależnego biegłego w celu oceny rzeczywistego wpływu planowanej inwestycji na wody podziemne w sytuacji podważenia ustaleń przedstawionych w raporcie oddziaływania na środowisko. W dokumencie tym udowodniono, że mimo przepuszczalności gruntu, zastosowane rozwiązania zabezpieczają środowisko przed negatywnymi skutkami (szczelna sztuczna okrywa terenu). Nadto podniesiono, że w rozumieniu rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9.04.2002r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia awarii przemysłowej (Dz.U. Nr 58, poz. 535), przedmiotowe przedsięwzięcie nie jest zakładem o zwiększonym ryzyku, ani zakładem o dużym ryzyku wystąpienia awarii.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Bezspornym w sprawie jest, że działka, na której planowana jest budowa stacji demontażu pojazdów znajduje się w obszarze ochronnym Głównego Zbiornika Wód Podziemnych Nr [...], na terenie ochrony pośredniej komunalnego ujęcia wody podziemnej K. – B.. Przedmiotowa inwestycja położona jest:

- na terenie oznaczonym symbolem ZN – zieleń otwarta bez zmiany sposobu

zagospodarowania,

- na terenie ochrony pośredniej, dla którego obowiązują zakazy wymienione w § 4

ust. 1 rozporządzenia Dyrektora RZGW w Krakowie z dnia 26.08.2005r.,

- poza obszarem o powierzchni 634,6ha terenu ochrony pośredniej, którego dotyczą

zakazy i ograniczenia sformułowane w § 4 ust. 2 i 3 cyt. rozporządzenia.

Strefa ta została wyznaczona Rozporządzeniem nr 5/2005 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 26 sierpnia 2005 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.). Strefy ochronne ujęć wody ustanawiane są w celu zapewnienia odpowiedniej jakości wody ujmowanej do zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia oraz zaopatrzenia zakładów wymagających wody wysokiej jakości, a także ze względu na ochronę zasobów wodnych (art. 51 ustawy Prawo wodne). Strefę ochronną ujęcia wody (pośrednią i bezpośrednią) stanowi obszar, na którym obowiązują zakazy, nakazy i ograniczenia w zakresie użytkowania gruntów oraz korzystania z wody (art. 52 ustawy Prawo wodne). Zgodnie z przepisem art. 54 tej ustawy na terenie ochrony pośredniej może być zabronione lub ograniczone wykonywanie robót oraz innych czynności powodujących zmniejszenie przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia, a w szczególności lokalizowanie zakładów przemysłowych oraz ferm chowu lub hodowli zwierząt (pkt 7 ust.1 art. 54).

Organ odwoławczy w oparciu o Mapę Hydrologiczną Polski opracowaną w 1997r. przez Państwowy Instytut Geologiczny wykazał wysoki stopień zagrożenia głównego użytkowego poziomu wód podziemnych na terenie obszaru ochronnego Głównego Zbiornika Wód Podziemnych Nr [...] K.. Potwierdzeniem są również informacje zawarte w raporcie oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Całkowita przepuszczalność podłoża (piaski) oraz brak warstwy izolacyjnej poziomu wodonośnego, na którym planowane jest przedsięwzięcie uzasadniają szczególną ochronę tego terenu.

Podstawowym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, przesądzającym co do zasady o wynikach postępowania administracyjnego oraz o ocenie w przedmiocie zasadności skargi jest rozważenie czy objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne zalicza się do przedsięwzięć wymienionych w wydanym w oparciu o delegację z art. 58 ust. 1 ustawy Prawo wodne rozporządzeniu Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia 26 stycznia 2005r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej K.-B., gmina K., powiat k., a zatem czy jest zakładem przemysłowym, powodującym zmniejszenie przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, dla przyjęcia kwalifikacji planowanej inwestycji w sprawach o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie można posługiwać się Polską Klasyfikacją Działalności (PKD), albowiem rozporządzenie z dnia 24 grudnia 2007r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) w art. 1 wprost określa, iż wprowadza się je do stosowania w statystyce, ewidencji i dokumentacji oraz rachunkowości, a także w urzędowych rejestrach i systemach informacyjnych administracji publicznej. Także przepisy regulujące postępowanie w sprawach o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie zawierają odesłania do przepisów tego rozporządzenia. Nie można zatem uznać powołanego wyżej rozporządzenia za wiążące przy rozstrzyganiu tego typu spraw.

Natomiast dokonując kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia należy posługiwać się pojęciami w znaczeniu określonym przez unormowania z zakresu szeroko rozumianej ochrony środowiska, w tym ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 ze zm.). Ta ostatnio powołana ustawa w art. 1 określa zasady ochrony środowiska oraz warunki korzystania z jego zasobów, z uwzględnieniem wymagań zrównoważonego rozwoju, a w szczególności zasady ustalania: warunków ochrony zasobów środowiska, warunków wprowadzania substancji lub energii do środowiska; kosztów korzystania ze środowiska; obowiązki organów administracji; odpowiedzialność i sankcje. Ustawodawca, w art. 3 pkt 48 cyt. ustawy zdefiniował, że pod pojęciem zakładu należy rozumieć jedną lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny oraz znajdującymi się na nim urządzeniami. Biorąc pod uwagę przedstawioną wyżej definicję stanowisko organu, że stacja demontażu jest zakładem posiadającym instalacje do wymontowywania i usuwania elementów i substancji niebezpiecznych z pojazdów wycofanych z eksploatacji, zasługuje na akceptację.

Stacja demontażu wymieniona w § 2 ust. 1 pkt 39a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), należy do kategorii mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 173 ustawy z dnia 3 października 2008r. Przepis art. 173 cyt ustawy nakazuje za takie przedsięwzięcia uważać przedsięwzięcia określone w dotychczasowych przepisach jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, zaś stosowanie przepisów dotychczasowych umożliwia § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397).

Rozporządzenie z dnia 9.11.2004r. określa stacje demontażu pojazdów jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 stycznia 2005r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. Nr 25, poz. 202). Zgodnie z art. 3 ostatnio wymienionej ustawy, pojęcie stacji demontażu oznacza zakład prowadzący przetwarzanie, w tym demontaż obejmujący następujące czynności:

a) usunięcie z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów i substancji

niebezpiecznych, w tym płynów,

b) wymontowanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia i

części nadających się do ponownego użycia,

c) wymontowanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się

do odzysku lub recyklingu;

Analiza tego przepisu pozwala na stwierdzenie, iż w zakresie w jakim stacja demontażu stanowi zakład prowadzący przetwarzanie, brak jest przeszkód do uznania jej za zakład przemysłowy.

Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej regulacje nie budzi wątpliwości Sądu, że stacja demontażu pojazdów objęta wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zakładem przemysłowym, wymagającym sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

W ocenie Sądu Kolegium prawidłowo uznało, że zawarty w § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Dyrektora RZGW w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2005r. zakaz lokalizacji zakładów przemysłowych zaliczonych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, zgodny z określonym w art. 54 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo wodne zakazem dotyczącym lokalizacji na terenach ochrony pośredniej zakładów przemysłowych – dotyczy planowanego przedsięwzięcia i jednocześnie wyklucza wydanie dla tej inwestycji pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Nie zasługują na uwzględnienie podnoszone w skardze zarzuty dotyczące nieskorzystania z opinii biegłego na okoliczność oceny rzeczywistego wpływu planowanej inwestycji na wody podziemne. W sytuacji kiedy zamierzenie inwestycyjne zalicza się do przedsięwzięć wymienionych w wydanym w oparciu o delegację z art. 58 ust. 1 ustawy Prawo wodne rozporządzeniu Dyrektora RZGW w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2005r., to bez znaczenia jest opinia biegłego we wskazanym zakresie jak i okoliczność, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się do zakładów o zwiększonym, czy też dużym ryzyku wystąpienia awarii. W rezultacie stan ten uzasadnia przyjęcie, że organ wykazał sprzeczność planowanego przedsięwzięcia z przepisami odrębnymi, którymi w tym przypadku są przepisy ustawy Prawo wodne w zakresie określającym możliwość wprowadzenia nakazów i ograniczeń na terenach ochrony pośredniej w odniesieniu do zakładów przemysłowych, na podstawie udzielonej delegacji.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.