Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 64/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2008-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 i art. 6, art. 5, art. 16 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 149 w zw. z art. 286 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Starosty Powiatu A. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. zobowiązuje Starostę Powiatu A. do załatwienia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej wniosku M. K. z dnia [...] lipca 2008 roku (wniosek ponowiono w dniu [...] sierpnia 2008 roku) – w terminie 14 dni od zwrotu akt organowi, 2. zasądza od Starosty Powiatu A. na rzecz skarżącej M. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

W dniu [...] lipca 2008 r. M. K. zwróciła się do Starosty Powiatu A. o udostępnienie do przeglądania (i ewentualnie kopiowania poprzez przeniesienie ich treści na cyfrowy nośnik informacji - aparat cyfrowy) pełnej dokumentacji związanej z wydaniem pozwolenia na budowę udzielonego przez Naczelnika Miasta A. decyzją z dnia [...] grudnia 1982 r. Nr [...], jak i samego pozwolenia na budowę. Jako podstawę prawną swojego żądania wskazała art. 2 ust. 1, 10 ust. 1 i 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. – zwanej dalej ustawą). Przedmiotowy wniosek ponowiła w dniu [...] sierpnia 2008 r., przy czym znacznie rozszerzyła argumentację na poparcie podstawy żądania.

W odpowiedzi na powyższe, Starosta Powiatu A. w piśmie .z dnia [...] lipca 2008 r. powołując się na art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a w zw. z art. 6 ust.

2 ustawy, przesłał wnioskodawczyni kserokopię w/w decyzji. Jednocześnie organ poinformował, iż pozostałe dokumenty znajdujące się w aktach postępowania administracyjnego stosownie do art. 73 kpa są dostępne wyłącznie stronom i innym uczestnikom postępowania. W związku z ochroną danych osobowych stron postępowania i ich prawem do prywatności akta dotyczące pozwolenia na budowę nie podlegają przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie zaś

z art. 22 ust. 1 ustawy stronie przysługuje prawo wniesienia powództwa do sądu powszechnego o udostępnienie takiej informacji. Prezentowane stanowisko zostało podtrzymane w piśmie z dnia [...] września 2008 r. Nr [...], stanowiącym odpowiedz na wniosek skarżącej z dnia [...] sierpnia 2008 r.

W tym stanie rzeczy M. K. w dniu [...] października 2008 r. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. na bezczynność Starosty Powiatu A. w sprawie udostępnienia akt postępowania administracyjnego związanego z wydaniem opisanej na wstępie decyzji. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 61 Konstytucji RP, a tym samym art. 1 ust. 1 .w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy poprzez naruszenie jej prawa do informacji publicznej oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy poprzez błędne ustalenie, że akta postępowania administracyjnego ze względu na ochronę danych osobowych i ich prawa do prywatności nie podlegają przepisom tej ustawy.

W obszernym uzasadnieniu skargi, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych i doktrynę prawa skarżąca wskazała, iż stanowisko Starosty Powiatu A. wyrażane w tej sprawie jest w całości nieuzasadnione. Podkreśliła, iż w świetle art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ustawy, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne przy ich wykładni należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP. Stąd informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (tak: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 września 2007 r. nr IV SAB/G128/07). W tych uwarunkowaniach także akta sprawy administracyjnej, jako odnoszące się do działania podmiotów publicznych, stanowią informację publiczną, a w związku z tym podlegają udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie. Taki pogląd zawarto między innymi w wyroku NSA z dnia 11 maja 2006 r. sygn. OSK 812/05, Lex 236465, wyroku NSA z dnia 16 listopada 2007 r. sygn. II OSK 1523/06, uzasadnieniu wyroku SN z dnia 24 czerwca 2003 r. sygn. IIIRN 95/02). Inną natomiast kwestią jest dostęp do niektórych danych w nich zawartych. Skarżąca wywiodła, iż ze wskazanych wyżej orzeczeń sądowych wynika, iż jeżeli jakaś informacja nie może zostać udostępniona, to organ musi ustalić, jakie informacje podlegają ochronie ze względu na to, że są objęte tajemnicą bądź podlegają ochronie ze względu na prywatność. Niedopuszczalne jest natomiast "z góry" uznanie akt administracyjnych w całości za niepodlegające udostępnieniu, bez żadnych ustaleń, a mianowicie bez nadania im charakteru tajemnicy służbowej i nie opatrzeniu zgodnie z ustawą o ochronie informacji niejawnych klauzulą poufne, bądź też wykazania, że dotyczą one prawnie chronionej tajemnicy, prawa prywatności. W konsekwencji organ odmawiając udostępnienia informacji, musi konsekwentnie wskazać dokumenty bądź dane podlegające wyłączeniu ze względu na ochronę powołanych dóbr.

Dalej podkreśliła, iż ustawa w art. 1 ust. 2 w sposób wyraźny odwołuje się do przepisów innych ustaw, odmiennie regulujących kwestie objęte jej zakresem przedmiotowym. Oznacza to, że w razie istnienia szczególnych wobec ustawy przepisów ustawowych, udostępnienie informacji publicznych powinno odbywać się w trybie i na zasadach określonych tymi przepisami szczególnymi. Taką odrębną regulację stanowią przepisy art. 73 i 74 kpa. Jednakże na odmienny tryb rozpatrywania wniosków o udostępnienie akt postępowania administracyjnego,

w zależności od tego czy wniosek pochodzi od strony postępowania (uczestników postępowania) czy też innych podmiotów zwraca uwagę Naczelny Sąd Administracyjny. Przykładowo w wyrokach z dnia 30 października 2002 r. sygn. akt

II SA 2036 - 2037/02 oraz sygn. akt II SA 1965/02, Sąd podkreślił, że ustawa

o dostępie do informacji publicznej znajduje zastosowanie do indywidualnych spraw rozstrzyganych decyzją administracyjną wtedy, gdy ze stosownym żądaniem wystąpił podmiot, który nie będąc stroną postępowania nie dysponuje odrębnym trybem dostępu na podstawie art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (por.

M. Jaśkowska "Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego", Toruń 2002, str. 53).

Skarżąca podała, iż w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem decyzji administracyjnej z dnia [...] grudnia 1982 r. nr [...] nie miała statusu strony, ani uczestnika postępowania i dlatego też mając na względzie powyższe złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Końcowo zwróciła uwagę na niekonsekwencję w działaniu Starosty Powiatu A. w niniejszej sprawie. Z jednej strony Starosta stwierdza, że dokumenty w związku z ochroną danych osobowych stron postępowania i ich prawem do prywatności nie podlegają przepisom ustawy, bo w domyśle nie są informacją publiczną, z drugiej zaś, że zgodnie z tą ustawą (regulującą dostęp do informacji publicznej) przysługuje jej prawo wniesienia powództwa do sądu powszechnego na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy. Tymczasem z przepisu tego wynika, że podmiot władzy publicznej nie kwestionuje, że informacja, która jest przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji ma charakter informacji publicznej, ale ze względu na okoliczności wymienione w w/w przepisie konieczne jest wyłączenie jej jawności.

Na tej podstawie skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności organu

w przedmiocie załatwienia jej wniosku z dnia [...] lipca 2008 r. (ponowionego [...]sierpnia 2008 r.) i wyznaczenia organowi 14 – dniowego terminu na załatwienie jej sprawy oraz zasądzenia od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę, Starosta Powiatu A. wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Organ podniósł, iż w konkretnym przypadku nie został wyczerpany tryb postępowania określony przepisami art. 37 kpa w zw. z art. 52 § 1 w/w ustawy. Nadto skarga jest także nieuzasadniona merytorycznie. Skarżąca wystąpiła bowiem w dniu [...] lipca 2008 r. o udzielenie jej informacji, a odpowiedź uzyskała w dniu [...] lipca 2008 r. Na kolejne jej pismo z dnia [...] sierpnia 2008 r. odpowiedzi udzielono w dniu [...] września 2008 r. Powyższe wskazuje, iż zostały dotrzymane terminy załatwienia sprawy określone w art. 35 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje.

Sąd uwzględnił skargę, albowiem tej nie sposób odmówić słuszności.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej: p.p.s.a. obejmuje również bezczynność organów.

Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa – art. 149 p.p.s.a. Natomiast skarga nieuzasadniona podlega oddaleniu –

151 p.p.s.a, bowiem Sąd stwierdza brak merytorycznych podstaw do wydania wyroku przewidzianego w art. 149 p.p.s.a

Na wstępie rozważań podnieść należy, iż w literaturze przedmiotu przyjmuje się, że bezczynnością organu administracji publicznej mamy doczynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności

w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (vide: pogląd wyrażony w Komentarzu do ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi autorstwa T. Wosia, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańskiej, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis-Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (tak:

J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo "LexisNexis", Warszawa 2004, str. 28). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

Merytoryczne rozważania dotyczące zasadności wniesionej skargi, należy jednakże poprzedzić rozstrzygnięciem kwestii formalnej, w związku z wnioskiem organu o odrzucenie skargi, zawartym w odpowiedzi na skargę.

Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 §2 cytowanej ustawy).

Taka właśnie sytuacja występuje w omawianej sprawie. Przedmiotem skargi jest, bowiem prawo do informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Powyższa ustawa w sposób kompleksowy reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy kpa. Wobec powyższego w przypadku, gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie jest wymagane wcześniejsze wezwanie danego organu do usunięcia naruszenia prawa lub wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia w trybie kpa (tak: wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 września 2006 r., sygn. akt II SAB/Wa 40/2006, LEX nr 265495).

Uznając zatem skargę za dopuszczalną, w pierwszej kolejności należało wyjaśnić czy informacja, o której udostępnienie wystąpiła skarżąca w postaci akt postępowania administracyjnego związanego z wydaniem pozwolenia na budowę, jak i samego pozwolenia stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy. Powyższa kwestia nabiera szczególnego znaczenia w razie sporu – jak w sprawie niniejszej – między stroną wnioskującą o udostępnienie informacji a podmiotem, od którego żąda ona tej informacji. Należy bowiem podkreślić, iż sąd administracyjny, do którego strona zwróciła się o ochronę przed bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udostępniania żądanej informacji może stwierdzić bezczynność

i zobowiązać podmiot obowiązany do udostępnienia informacji do określonego działania, tylko wówczas, gdy dotyczy to informacji publicznej. Powyższe oznacza, że Sąd aby móc stwierdzić, że podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności musi rozstrzygnąć czy żądana informacja mieści się w ustawowym pojęciu informacji publicznej (tak: wyrok NSA z dnia

10 stycznia 2007 r., sygn. akt. I OSK 50/06, Lex 291197).

Przechodząc do rozważań natury merytorycznej wskazać należy, iż pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust.1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle powyższych regulacji informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych

w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, w orzecznictwie sądoadministracyjnym wskazuje się, iż przy ich wykładni należy kierować się art.

61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie. Należy, zatem uznać, że informację publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy strefy faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej oprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi, więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z organem bądź

w jakikolwiek sposób dotyczący organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań także te, które tylko w części dotyczą organu, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Charakteru informacji publicznej nie mają natomiast wnioski w sprawach indywidualnych, wnioski będące postulatem wszczęcia postępowania w innej sprawie, a także wnioski dotyczące przyszłych działań organów w sprawach indywidualnych (vide: postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2002 r., II SAB 105/02, Lex 137863, wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2007 r., II SAB/Wa 175/06, Lex 340013 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 marca 2006 r., II SAB/Wa 1/06, Lex 197599).

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż charakter informacji,

o udzielenie której wystąpiła skarżąca odpowiada przedstawionej wyżej definicji informacji publicznej. Akta administracyjne bez wątpienia są wiadomością "wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne". A zatem jako odnoszące się do działania podmiotów publicznych, stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy. Powyższe stanowisko prezentowane jest w szeregu orzeczeniach sądów administracyjnych, jak i doktrynie prawa (np.: wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 maja 2004 r., II SA/Wa 221/04, Lex 146742, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 4 sierpnia 2004 r., II SAB/Rz 26/04, niepubl., wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 kwietnia 2005 r., IV SA/Po 1541/04, niepubl., a także: I. Kamieńska, M. Rozbicka – Ostrowska, Dostęp do informacji publicznej, Wydawnictwo "LexisNexis", wyd. 1, Warszawa 2007, str. 22, 24 i 75). Sąd w składzie obecnym w pełni je aprobuje.

Inną natomiast kwestią, jak słusznie zauważa skarżąca jest dostęp do niektórych danych w nich zawartych. Zgodnie z poglądem wyrażonym w wyroku NSA z dnia 11 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 812/05, Lex 236465, jeżeli jakaś informacja nie może zostać udostępniona, to organ musi ustalić, jakie informacje podlegają ochronie ze względu na to, że są objęte tajemnicą bądź podlegają ochronie ze względu na prywatność. Organ musi zatem wskazać, czy dane te objęte są tajemnicą ze względu na ochronę danych osobowych w nich zawartych, czy też ze względu na prawo do prywatności lub tajemnicę państwową, służbową, skarbową, czy też statystykę. Konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, iż nie jest dopuszczalna sytuacja uznania akt w całości za niepodlegające udostępnieniu bez żadnych ustaleń w tym względzie, tzn. bez nadania charakteru tajemnicy służbowej

i nieopatrzeniu zgodnie ustawą o ochronie informacji niejawnych klauzulą "poufne", bądź też wykazania, że dotyczą one prawnie chronionej tajemnicy, prawa prywatności, itp. (tak: wyrok NSA z dnia 30 października 2003 r., II SA 1956/02, wyrok WSA z dnia 7 kwietnia 2004 r., II SA/Łd 12/04). Stąd nie jest też dopuszczalna odmowa udostępnienia informacji z powołaniem się na fakt, iż wnioskodawca żądał dostępu do całości akt, a jakiś ich fragment jest z udostępnienia wyłączony.

W konsekwencji organ odmawiając udostępnienia informacji, musi konsekwentnie wskazać dokumenty bądź dane podlegające wyłączeniu ze względu na ochronę powołanych dóbr (tak: wyrok NSA z dnia 7 marca 2003 r. II SA 3572/02).

W tym miejscu podkreślić również należy, iż prawo do informacji publicznej ma charakter powszechny, ustawa w art. 2 ust. 1 przyznaje je każdemu, nie wymagając przy tym od osoby wykonującej to prawo wykazania interesu prawnego lub faktycznego. W myśl art. 61 ust. 3 Konstytucji, ograniczenie prawa do uzyskania informacji może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę interesu publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Takim przepisem jest art. 5 ustawy, który jako wyjątek od zasady udostępniania informacji każdemu, wskazuje na konkretne tajemnice jako podstawę prawną odmowy.

Mając na względzie powyższe uznać należy, iż w niniejszej sprawie wniosek skarżącej z dnia [...] lipca 2008 r. (ponowiony w dniu [...] sierpnia 2008 r.) powinien być rozpoznany na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym miejscu podnieść należy, iż nie bez znaczenia dla przedmiotowej kwalifikacji wniosku miał fakt, iż skarżąca żądała dokumentów z akt postępowania administracyjnego, którego nie była stroną (ani uczestnikiem).

W tych uwarunkowaniach stwierdzić należy, iż Starosta Powiatu A. pozostawał w bezczynności w załatwieniu w/w wniosku skarżącej, albowiem poprzez dokonanie błędnej jego kwalifikacji uznał, iż żądanie skarżącej polegające na udostępnienia akt administracyjnych postępowania zakończonego wydaniem decyzji, jak i samej decyzji nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu ustawy i w konsekwencji sprawę załatwił poprzez udzielenie odpowiedzi na piśmie. Tymczasem ani pismo z dnia [...] lipca 2008., ani z dnia [...] lipca 2008 r. skierowane do skarżącej nie mogą być uznane za podjęcie czynności do jakich zobowiązany był Starosta.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje klika sposobów załatwienia wniosku. Możliwe jest udostępnienie informacji publicznej w drodze czynność materialno – techniczna (art. 7 ust. 1 ustawy), jak również odmowa udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1). Forma decyzji administracyjnej wymagana jest wówczas, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej lub umarza postępowanie o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust.

2 ustawy. Pod pojęciem "odmowy udostępnienia informacji publicznej" należy rozumieć sytuację, w której organ posiada informację o charakterze publicznym, ale jej nie udostępnia z uwagi na ochronę danych osobowych, tajemnicę zawodową, służbową, państwową, skarbową, statystyczną czy inną tajemnicę ustawowo chronioną bądź prawo do prywatności (vide: wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 3301/02, Monitor Prawniczy z 2003 r. Nr 5, poz. 195). W sytuacji natomiast, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej z tego powodu, że nie dysponuje żądanymi informacjami, wówczas forma decyzji administracyjnej przewidziana dla odmowy udzielenia informacji nie jest wymagana. Podobnie stwierdzenie przez organ, iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, skutkują jedynie koniecznością powiadomienia wnoszącego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (tak: NSA w Warszawie w wyroku z dnia 25 marca 2003 r., II SA 4059.02 niepublik., wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 200 7r. sygn. akt II SA/Wa 162/07, niepublik.). Ta ostatnia sytuacja, co wykazano wyżej - nie miała jednak miejsca w konkretnej sprawie.

Uznanie w niniejszej sprawie, iż wniosek skarżącej winien być rozpoznany

w oparciu o w/w ustawę, oznacza to, iż organ zobowiązany był albo udzielić informacji albo odmówić udostępnienia informacji (art. 16 ust. 2 ustawy).

Z wyżej wymienionych przyczyn zobowiązano Starostę Powiatu Augustowskiego do rozstrzygnięcia wniosku skarżącej z dnia [...] lipca 2008 r.

w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej, przy rozważeniu ograniczeń w prawie do informacji publicznej przewidzianych w art. 5 ustawy, w terminie 14 dni od zwrotu akt organowi - art. 149 w zw. z art. 286 § 2 p.p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego od organu na rzecz skarżącej orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.