Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 568/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3ust. 1 pkt 1,art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 136 poz 969
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r, o podatku rolnym - tekst jednolity
article: art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b i ust. 10, art. 12 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (sprawozdawca), Sędziowie WSA Jerzy Drwal, WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Referent stażysta Bartłomiej Pastucha, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi T. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2010 r. - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego T. N. na 2010r.

W uzasadnieniu decyzji podano, iż decyzją z dnia [...] Nr [...], Wójt Gminy [...] ustalił T. N. łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2010 w kwocie 2.020 zł, przyjmując za podstawę faktyczną decyzji dane dotyczące przedmiotu opodatkowania zawarte w ewidencji gruntów oraz dane zawarte w informacji podatnika w sprawie podatku od nieruchomości. Wydając decyzję organ przyjął, że, T. N. był właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 48,42 ha fizycznych /23,69 ha przeliczeniowych dla podatku rolnego/, budynku gospodarczego o powierzchni 96 m2, który podlegał zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie art.7 ust.1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, oraz nieużytków o powierzchni 2900 m2 i gruntów zakrzaczonych o powierzchni 700 m2, zwolnionych z opodatkowania w świetle art.7 ust.1 pkt 10 wymienionej ustawy.

We wniesionym odwołaniu podatnik stwierdził, iż odmawia płacenia ustalonego podatku, stanowi protest przeciwko działalności wójta i dzierżawieniu jego gruntów przez koło łowieckie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wyjaśniło, że podstawą prawną decyzji wójta były przepisy ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz przepisy prawa miejscowego w postaci uchwały Rady [...] z dnia [...] nr [...]. Następnie, odwołując się do treści art.1 i art.4 ust.1 i 2 ustawy o podatku rolnym, jak też powołanej uchwały, przedstawiło regulację prawną w zakresie przedmiotu i podstawy opodatkowania oraz wysokości stawki, a także zwolnień od podatku, uznając, że zostały one prawidłowo zastosowane. Zdaniem Kolegium przy wydawaniu decyzji nie zostały także naruszone przepisy postępowania.

Organ zaznaczył, iż podatnik nie neguje wysokości ustalonego w decyzji łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2010, a jedynie odmawia jego płacenia w proteście przeciwko dzierżawieniu jego gruntów przez koło łowieckie. W związku z tym podniósł, że działalność koła łowieckiego regulują przepisy prawa łowieckiego, oraz poinformował stronę, iż ewentualne roszczenia związane z dzierżawą gruntów może on realizować, jednakże w odrębnym postępowaniu przed właściwym organem administracji.

Końcowo organ odwoławczy podkreślił, że T. N. był zobowiązany do uregulowania podatku, którego obowiązek zapłaty i wysokość wynika z aktów prawa bezwzględnie obowiązujących, a wszelkie jego uwagi i zastrzeżenia zawarte w odwołaniu nie dotyczą postępowania podatkowego i jego przedmiotu.

W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie T. N. ponownie stwierdził, iż odmawia płacenia podatku, co traktuje jako formę protestu przeciwko działalności wójta, który naraził go na stratę 10.000 zł i współpracował z policjantami, którzy go zniesławili, szantażowali, nielegalnie przetrzymywali i dokonali innych nadużyć władzy, a nadto przeciwko dzierżawieniu jego gruntów przez koło łowieckie (bez jego zgody i wbrew jego woli). Przedstawiając w obszernym uzasadnieniu skargi utrudnienia i zagrożenia, jakie związane są z dzierżawą gruntów przez koło łowieckie, co w konsekwencji powoduje naruszenie art.66 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, i zwracając uwagę, iż nikt mu nie płaci za dzierżawę jego gruntów, co z kolei narusza art.32 Konstytucji, a także wskazując na inne trudności, stwarzane mu przez wójta, w konkluzji skargi skarżący podał, iż domaga się usunięcia myśliwych z jego działek, a także skłonienia wójta do ustąpienia ze stanowiska i wyjaśnia okoliczności, w jakich doszło do poniesienia przez skarżącego straty.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko uprzednio wyrażone w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) oraz ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269 ze zm.) prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw, aby uznać, że została ona wydana z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa. Podkreślić przy tym należy, iż zaskarżona decyzja została wydana w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2010, a organy podatkowe prawidłowo uwzględniły mające w sprawie zastosowanie przepisy postępowania i przepisy prawa materialnego.

W oparciu o przepisy ustaw podatkowych zostały właściwie określone elementy konstrukcyjne podatku w postaci podmiotu, przedmiotu i podstawy opodatkowania. Zgodnie bowiem z art.3 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz.U. z 2006r., Nr 136, poz.969 z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą, podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, będące właścicielami gruntów, w świetle art.1 ustawy opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, zaś art.4 ust.1 pkt 1 ustawy stanowi, iż podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi, dla gruntów gospodarstw rolnych, liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego.

W świetle materiału dowodowego sprawy nie ulega wątpliwości, a nie jest też przez skarżącego kwestionowane, iż w 2010 roku był on właścicielem gruntów, sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne podlegające opodatkowaniu. Należał przez to do kategorii podmiotów, na których ciążył obowiązek podatkowy z tytułu podatku rolnego. Bezsporna pozostaje także powierzchnia gruntów rolnych podlegających opodatkowaniu, wynosząca w przeliczeniu na hektary przeliczeniowe 23,69 ha. Organ oparł swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach poczynionych w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów oraz o dane zawarte w informacji podatnika w sprawie podatku od nieruchomości.

Również stawka podatku została zastosowana właściwie, na podstawie art.6 ust. 1 pkt 1 ustawy w powiązaniu z Komunikatem Prezesa GUS z dnia 19 października

2009 r. w sprawie średniej ceny skupu żywca za okres pierwszych trzech kwartałów 2009 r. (Monitor Prawny z 2009 r. Nr 68 poz. 886), i wyniosła 85,25 zł za 1 ha przeliczeniowy.

Organy podatkowe uwzględniły nadto prawidłowo zwolnienia przewidziane w art.12 ust.1 pkt 1 ustawy oraz w art.7 ust.1 pkt 4 lit.b) i ust.10 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. z 2006r. Dz.U. Nr 121, poz.844 z późn. zm.), odnoszące się do użytków rolnych klasy V, VI i VIz, budynku gospodarczego oraz nieużytków i gruntów zakrzaczonych.

Odnosząc się do treści skargi należy podkreślić, iż zarzuty w niej zawarte nie dotyczą przedmiotu sprawy. Jak zostało już podniesione, zaskarżona decyzja jest decyzją ustalającą wymiar podatku - dotyczy łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2010r. Natomiast w skardze strona nie odnosi się do problematyki opodatkowania podatkiem rolnym lub podatkiem od nieruchomości, nie kwestionuje zasadności lub wysokości nałożonego obciążenia podatkowego, ani sposobu czy prawidłowości zastosowania przepisów procesowego lub materialnego prawa podatkowego. Skarga kładzie nacisk na fakt wykorzystywania gruntów skarżącego przez koło łowieckie, co nie pozostaje w związku z kwestią opodatkowania tych gruntów, gdyż związku takiego nie przewidują przepisy ustaw podatkowych. W szczególności przepisy te nie przewidują, aby z tytułu prowadzenia na danych gruntach działalności łowieckiej przysługiwało zwolnienie z podatku. Ponadto wskazać należy, iż podatek rolny jest podatkiem o charakterze majątkowym - istotny jest sam fakt bycia właścicielem lub tylko posiadaczem przedmiotu opodatkowania, natomiast fakt uzyskiwania z danego gruntu dochodów bądź brak jakichkolwiek dochodów nie ma znaczenia.

Mając na uwadze stanowisko skarżącego, w którym twierdzi, iż odmawia płacenia podatku, co stanowi formę jego protestu, zauważyć dodatkowo należy, iż cechami podatku, jako świadczenia pieniężnego, jest jego nieodpłatność i przymusowość (por.: art.6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa – tekst jedn. Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz.60 z późn.zm.). Pierwsza z tych cech oznacza, iż podmiotowi, który go uiścił lub ma go uiścić, nie przysługuje z tego tytułu żadne roszczenie wzajemnego świadczenia ze strony organu, czy szerzej ze strony państwa. Nie można zapłaty podatku uzależniać od spełnienia jakichkolwiek warunków ze strony organu, bez względu na to, czy żądanie podatnika byłoby słuszne, czy nie. Druga z wymienionych cech odróżnia podatek od świadczeń dobrowolnych i decyduje o możliwości wyegzekwowania należności pieniężnej w sytuacji braku wpłaty.

W świetle powyższego uznać należy, że bezprzedmiotowym jest odnoszenie się przez sąd do sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (art.32 i art.66) w kontekście niepłacenia za dzierżawę czy narażania życia skarżącego, jako że wykraczają one poza przedmiot sprawy i nie mają z nim związku.

Wobec powyższego, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skargę należało oddalić na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.