Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 263/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 239b par. 1 pkt 1, pkt 2, par. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska (spr.), Bożena Pindel, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 października 2022 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 14 grudnia 2021 r. nr 2401-IEW2.4253.75.2021 UNP: 2401-21-269093 w przedmiocie nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ odwoławczy) postanowieniem z 14 grudnia 2021 r. nr 2401-IEW2.4253.75.2021 UNP: 2401-21-269093, po rozpatrzeniu zażalenia M. W. (dalej: zobowiązany, skarżący), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239, art. 239b § 1 pkt 1, pkt 2 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 z póżn. zm. dalej: O.p.), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. (dalej: organ pierwszej instancji) z 21 września 2021 r. nr [...] w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej z 9 grudnia 2020 r. nr [...], orzekającej o odpowiedzialności zobowiązanego jako członka zarządu D. Sp. z o.o. (dalej: Spółka) w części dotyczącej:

- zaległości podatkowej Spółki w podatku od towarów i usług za styczeń 2015 r. w wysokości 1.425.204,00 zł;

- wysokości odsetek za zwłokę powstałych do dnia wydania decyzji w kwocie 500.110,00 zł;

- kosztów postępowania egzekucyjnego w kwocie 109.052,70 zł.

Postanowienie organu odwoławczego zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z 9 grudnia 2020 r. nr [...] organ pierwszej instancji orzekł o odpowiedzialności podatkowej zobowiązanego jako członka zarządu za zaległość podatkową Spółki z tytułu podatku od towaru i usług za styczeń 2015 r. w wysokości 1.425.204,00 zł, wraz z odsetkami za zwlokę wyliczonymi na dzień wydania decyzji przez organ pierwszej instancji w kwocie 500.110,00 zł oraz kosztami egzekucyjnymi w kwocie 109.052,70 zł. Od powyższej decyzji zobowiązany reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył odwołanie. Zatem na dzień wydania przez organ odwoławczy zaskarżonego postanowienia decyzja nie była ostateczna.

Organ pierwszej instancji postanowieniem z 21 września 2021 r. nadał nieostatecznej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Pełnomocnik zobowiązanego wniósł zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie:

1. art. 239b § 2 O.p., mające wpływ na treść postanowienia, polegające na braku uprawdopodobnienia przez organ podatkowy, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane przez zobowiązanego,

2. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p., mające wpływ na treść postanowienia, poprzez niedopełnienie obowiązku zgromadzenia i prawidłowego rozpatrzenia materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przyjęcia, iż organ uprawdopodobnił wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 239b § 2 O.p.

Pełnomocnik zobowiązanego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, podkreślając, że wydane postanowienie jest niezgodne i nieuczciwe względem osoby, która reguluje swoje zobowiązania oraz będzie skutkowało kłopotami finansowymi zobowiązanego i problemami z kontrahentami.

Organ odwoławczy postanowieniem z 14 grudnia 2021 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z 21 września 2021 r.

Organ odwoławczy na wstępie swoich rozważań wskazał, że organ pierwszej instancji swoje rozstrzygnięcie oparł na spełnieniu pierwszej i drugiej z czterech przesłanek określonych w art. 239b § 1 O.p. oraz spełnieniu przesłanki z art. 239b § 2 O.p.

Organ odwoławczy zbadał wymagalność zobowiązania objętego postanowieniem o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. W tym zakresie wskazał, że zgodnie z art. 70 § 1 O.p. termin płatności zaległości podatkowej objętej zaskarżonym postanowieniem był wymagalny na 25 lutego 2015 r., zatem pięcioletni termin upłynął z dniem 31 grudnia 2020 r. Jednakże na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. termin przedawnienia zobowiązania uległ zawieszeniu. Organ podatkowy pismem z 5 października 2020 r. zawiadomił Spółkę o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku VAT za okres od grudnia

2014 r. do marca 2015 r. z uwagi na wszczęcie w dniu 14 września 2015 r. postępowania karnego skarbowego w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, które jest prowadzone przez Prokuraturę Regionalną w K. pod sygnaturą akt [...]. Zawiadomienie skierowane do pełnomocnika Spółki zostało odebrane 9 października 2020 r. Tak więc zaległość podatkowa objęta zaskarżonym postanowieniem jest wymagalna.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że na wniosek Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. prowadzone jest wobec zobowiązanego postępowanie egzekucyjne na podstawie 12 tytułów wykonawczych na łączną kwotę 48.190.863,42 zł, w tym należność główna - 31.349.631,54 zł, odsetki -16.605.025,30 zł, koszty egzekucyjne - 236.194,98 zł, koszty upomnień -11,60 zł.

Organ odwoławczy wskazał, że zobowiązany nie jest właścicielem czy współwłaścicielem jakichkolwiek nieruchomości. Natomiast w oparciu o dane Centralnej Ewidencji Pojazdów ustalono, że zobowiązany jest właścicielem:

- samochodu osobowego marki AUDI A3 1.9 TDI rok produkcji 2002 (wartość wg bazy INFO EKPERT - ok. 6.850,00 zł),

- motocykla marki Suzuki GSX-R1000 rok produkcji 2003 (wartość wg bazy INFO EKPERT - ok. 11.800,00 zł). Zatem zgodnie z art. 41 §1 O.p. brak jest możliwości zabezpieczenia zaległości poprzez ustanowienie zastawu skarbowego na ruchomościach zobowiązanego.

Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że zobowiązany jest wspólnikiem Spółki i posiada w niej 2.000 udziałów (100%) o wartości nominalnej 1.000.000 zł;

Organ odwoławczy przeanalizował także zeznania podatkowe zobowiązanego za lata 2010 -2020. W tym zakresie ustalając, że łączny dochód zobowiązanego po odliczeniach wyniósł 1.116.758,39 zł. Natomiast kwota z decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności wynosi 2.034.366,70 zł.

Organ odwoławczy skonstatował, że nawet gdyby całość ustalonego majątku oraz całość swoich dochodów z ostatnich 10 lat zobowiązany przeznaczył na zapłatę należności wynikających z decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności to i tak środki te byłyby niewystarczające na zapłatę zobowiązania. Ponadto z majątku zobowiązanego prowadzona jest egzekucja na rzecz Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. na kwotę łączną należności – 48.190 863,42 zł, a udziały w Spółce, które zobowiązany posiada dotyczą podmiotu posiadającego wielomilionowe zadłużenie (suma zaległości tej Spółki wraz z odsetkami wyliczonymi na dzień 20 września 2021 r. w podatku VAT stanowi kwotę 546.935.669,20 zł). Zgodnie zaś z postanowieniem Sądu Rejonowego K. z 12 stycznia 2018 r., sygn. akt [...] wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki został oddalony na podstawie art. 13 Prawa upadłościowego, tj. z uwagi ma brak majątku, z którego możliwe byłoby zaspokojenie kosztów postępowania.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki określone w art. 239b § 1 pkt 1 i 2 O.p., gdyż wykazano, że wobec zobowiązanego toczy się postępowanie egzekucyjne, oraz że nie posiada on majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia.

Reasumując, organ odwoławczy uznał za bezzasadny zarzut nieprzeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania w zakresie ustalenia sytuacji majątkowej i finansowej zobowiązanego, a co za tym idzie nieuprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania podatkowego. W sprawie zostały ustalone okoliczności, które uprawdopodabniają niewykonanie zobowiązania wynikającego z decyzji nieostatecznej. Wartość majątku zobowiązanego wobec skierowanego do tego majątku postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych prze Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. w łącznej kwocie 48.190.863,42 zł przesądza o niemożności wykonania zobowiązania.

W skardze na postanowienie organu odwoławczego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie przepisów, które miało wpływ na treść postanowienia:

1. art. 239b § 2 O.p. polegające na braku uprawdopodobnienia przez organ podatkowy, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane przez skarżącego;

2. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p. poprzez niedopełnienie obowiązku zgromadzenia i prawidłowego rozpatrzenia materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przyjęcia, iż organ uprawdopodobnił wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 239b § 2 O.p.

Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Uzasadniając stawiane zarzuty pełnomocnik skarżącego wywodził, że wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy. Z tego względu przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie mogą być interpretowane rozszerzająco, ale muszą zostać poddane wykładni ścisłej.

W ocenie autora skargi organ podatkowy nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia jakichkolwiek okoliczności pozwalających przyjąć, że skarżący nie wykona ciążącego na nim zobowiązania i nie uiści stosownego podatku. Skarżący jest prezesem zarządu Spółki od wielu lat i regularnie oraz terminowo opłacał zawsze wszelkie zobowiązania publicznoprawne. Nie można zatem uznać, że skarżący nie będzie w stanie wykonać ciążącego na nim zobowiązania w przedmiotowej sprawię. Brak jest więc podstaw do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zatem wobec braku ustosunkowania się w uzasadnieniu do przesłanki wymienionej w art. 239b § 2 O.p. organ nie ocenił istnienia przesłanki uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania, co czyni rozstrzygnięcie niezgodnym z obowiązującym prawem. Wydane postanowienie jest niezgodne i nieuczciwe względem osoby, która reguluje swoje zobowiązania oraz będzie skutkowało kłopotami finansowymi skarżącego i problemami z kontrahentami.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z wyrażoną w art. 239a O.p. zasadą, decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W myśl art. 239b § 1 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy:

1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub

2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub

3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub

4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Z tym zastrzeżeniem, że przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.).

Jak wynika z przywołanych regulacji, dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek. Pierwszą jest istnienie przynajmniej jednej z czterech okoliczności enumeratywnie wskazanych w art. 239b § 1 O.p. Użycie przez ustawodawcę w powołanym przepisie spójnika "lub" oznacza, że stwierdzenie w stanie faktycznym sprawy już jednej z tych okoliczności daje organowi podatkowemu możliwość zastosowania wspomnianego rygoru. Drugą przesłanką wskazaną w przywołanym uregulowaniu jest uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W znaczeniu leksykalnym "uprawdopodobnić" to czynić prawdopodobnym, zaś bycie prawdopodobnym to możliwość, szansa wydarzenia się czegoś. Jednocześnie udowodnić to przeprowadzić dowód, uzasadnić (Słownik języka polskiego PWN, opracowanie E. Sobol, Warszawa 2005 s. 753, 1064 i 1079).

W sprawie o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wystarczy, że organy podatkowe wykażą, że niewykonanie zobowiązania podatkowego jest prawdopodobne. W przypadku uprawdopodobnienia ustawodawca nie wymaga przy tym wykazania okoliczności za pomocą przewidzianych przepisami procedury dowodów, a rygory uznania jego twierdzeń są złagodzone i odformalizowane (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 maja 2013 r., sygn. akt I GSK 1041/11 oraz z 7 lutego 2012 r., sygn. akt I GSK 799/10 - wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Wystarczy zatem, aby organy podatkowe wskazały na okoliczności, fakty już istniejące, na podstawie których można obiektywnie i racjonalnie wnioskować, że podatek ten nie zostanie zapłacony. Uprawdopodobnienie nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) istnienia jakiegoś faktu, a zatem nie oznacza konieczności udowodnienia danej okoliczności. Przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy (przypuszczenia), że zobowiązanie to nie zostanie wykonane.

W podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy wskazał art. 239b § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz § 2 O.p.

Odnosząc się zatem do pierwszej z wymienionych przesłanek wskazać należy, iż decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy organ podatkowy posiada informacje z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Ustawodawca nie zawęża przy tym w art. 239b § 1 pkt 1 O.p. rodzaju prowadzonego postępowania egzekucyjnego, co oznacza, że chodzi o jakiekolwiek formalnie wszczęte i prowadzone (formalnie niezakończone) postępowanie egzekucyjne (np. w zakresie należności cywilnoprawnych, administracyjnych). Skorzystanie z tej podstawy nadania rygoru natychmiastowej wykonalności jest możliwe od momentu skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego, dopóki postępowanie egzekucyjne wobec podatnika nie zostanie skutecznie zakończone. I tak organy podatkowe wskazały na niezakończone postępowania egzekucyjne toczące się w stosunku do zobowiązanego na podstawie 12 tytułów wykonawczych wymienionych szczegółowo na str. 6 zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego na łączną kwotę 48.190.863,42 zł, w tym należność główna - 31.349.631,54 zł, odsetki -16.605.025,30 zł, koszty egzekucyjne - 236.194,98 zł, koszty upomnień -11,60 zł.

Tak więc organy podatkowe posiadały informacje, z których wynika, że wobec zobowiązanego toczą się postępowania egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych niż objęte decyzją, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Zatem w sprawie zachodzi przesłanka z art. 239b § 1 pkt 1 O.p.

Stosownie z kolei do przesłanki, o której mowa w art. 239b § 1 pkt 2 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Na gruncie rozpoznawanej sprawy podkreślenia wymaga, że ustalono sytuację majątkową i finansową skarżącego. Skarżący nie jest właścicielem, ani współwłaścicielem jakichkolwiek nieruchomości. Jest on jedynie właścicielem samochodu osobowego marki AUDI A3 1.9 TDI rok produkcji 2002 o wartości ok. 6. 850,00 zł oraz motocykla marki Suzuki GSX-R1000 rok produkcji 2003 o wartości ok. 11.800,00 zł. Zatem zgodnie z treścią art. 41 §1 O.p. brak jest możliwości zabezpieczenia zaległości zobowiązanego poprzez ustanowienie zastawu skarbowego na ruchomościach, których wartość jest niższa niż 13.900 zł.

Organy podatkowe prawidłowo więc uznały, że w sprawie zachodzi przesłanka z art. 239b § 1 pkt 2 O.p.

Podsumowując, dla wystąpienia okoliczności, o której mowa w art. 239b § 1 pkt 2 O.p., organ podatkowy musi wykazać jedynie, że podatnik nie posiada takiego majątku, który z uwagi na swoją wartość umożliwiałby ustanowienie na nim hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia.

Z kolei w zakresie przesłanki z art. 239b § 2 O.p. organ podatkowy ma obowiązek jedynie uprawdopodobnienia zaistnienia tej przesłanki. W orzecznictwie jednolicie wskazuje się, że uprawdopodobnienie, o którym mowa w tym przepisie oznacza, że obowiązkiem organu podatkowego nie jest dowodowe wykazanie, że podatnik nie zapłaci podatku wynikającego z nieostatecznej decyzji, ale wskazanie na okoliczności, fakty już istniejące, na podstawie których można obiektywnie i racjonalnie wnioskować, że podatek nie zostanie zapłacony. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu, który ze swej istoty nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) istnienia jakiegoś faktu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 20 października 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 583/15). Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych, pozwalający na przyśpieszenie postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 października 2012 r., sygn. akt II FSK 578/11).

Wprawdzie skarżący posiada udziały w Spółce, niemniej dotyczą one podmiotu posiadającego wielomilionowe zadłużenie (suma zaległości tej Spółki wraz z odsetkami wyliczonymi na dzień 20 września 2021 r. w podatku VAT stanowi kwotę 546.935.669,20 zł). Zgodnie zaś z postanowieniem Sądu Rejonowego K. z 12 stycznia 2018 r., sygn. akt [...] wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki został oddalony na podstawie art. 13 Prawa upadłościowego, tj. z uwagi ma brak majątku, z którego możliwe byłoby zaspokojenie kosztów postępowania.

Zatem wartość majątku skarżącego w porównaniu z egzekwowanymi należnościami na podstawie 12 tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. w łącznej kwocie 48.190.863,42 zł uprawdopodabnia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nieostatecznej nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.).

Reasumując, w zakresie przesłanki z art. 239b § 2 O.p. organ podatkowy ma obowiązek jedynie uprawdopodobnienia zaistnienia tej przesłanki. Nie ma zatem obowiązku przedstawienia dowodu wprost potwierdzającego możliwość niewykonania zobowiązania. Organ ma obowiązek jedynie wskazać inne fakty i dowody, z których można wyprowadzić wniosek, że taka możliwość istnieje. W rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo wykazały istnienie w/w obawy. Oceniły bowiem sytuację majątkową skarżącego, zestawiając ją z kwotą zobowiązania wynikającą z decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Porównanie wysokości zaległości podatkowych skarżącego z jego stanem majątkowym oraz brak składników majątku, na których można by zabezpieczyć wykonanie zobowiązań, jest w zupełności wystarczające dla uprawdopodobnienia, iż zobowiązania nie zostaną wykonane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2019 r., sygn. akt I FSK 1527/17).

W tej sytuacji zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 239b § 2 O.p. Sąd uznał za niezasadny.

Również zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p. i to w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, okazały się nietrafne. Zgodnie z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. organy podatkowe zebrały materiał dowodowy umożliwiający prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Jeszcze raz należy zaznaczyć, że uprawdopodobnienie umożliwia podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie ustaleń reprezentujących niższy niż udowodnienie stopień poznania (por. Prawo dowodowe. Zarys wykładu, pod redakcją R. Kmiecika, Zakamycze 2005, s. 266). W rezultacie, przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności. Wskazać należy, że Ordynacja podatkowa nie zawiera katalogu przesłanek, których spełnienie można uznać za uprawdopodobnienie, w związku z czym powstaje możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, w tym również przewidzianych w art. 239b § 1 O.p. Uprawdopodobnienie dotyczy wszystkich zdarzeń i okoliczności, które można, w świetle zasad doświadczenia życiowego, potraktować jako prowadzące z dużą pewnością do ziszczenia się określonego zdarzenia. Wbrew twierdzeniom skargi organy podatkowe obu instancji uprawdopodobniły wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 239b § 2 O.p.

Na koniec Sąd zauważa, że nie mogła zostać uwzględniona argumentacja autora skargi, że skarżący na bieżąco reguluje należności na rzecz Skarbu Państwa i wykonuje ciążące na nim zobowiązania. Gdyby tak w istocie było zbędne byłoby wszczynanie postępowania egzekucyjnego.

Mając powyższe na uwadze, iż zaskarżone postanowienie jak również postanowienie organu pierwszej instancji nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) oddalił skargę.