Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1172/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3, art. 134, art. 145, art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 11, art. 75, art. 80, art. 84
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 235, art. 237
journal: Dz.U. 2016 poz 1666
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy - tekst jednolity
article: Par. 5, par. 6, par. 8
journal: Dz.U. 2013 poz 1367
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Maria Zawadzka Protokolant Aleksandra Grabiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2018 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 1 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 1 sierpnia 2017 r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), art. 5 pkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1261) oraz §8 ust. 1 i §11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1367) po rozpatrzeniu odwołania skarżącego T. B. z dnia 14 lutego 2017 roku od decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego nr [...] z dnia [...] 2017 r., znak [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli wymienionej w poz. 5 wykazu chorób zawodowych, będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., wydanego na podstawie art. 237 §1 pkt 3-6 i §11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Powiatowy Inspektor Sanitarny w dniu [...] 2017 r. wydał na podstawie art. 104 §1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 roku (tekst jednolity Dz. U. 2016 r., poz. 1666), przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1367) i 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1412) decyzję nr [...], znak: [...], o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej - przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli wymienionej w poz. 5 wykazu chorób zawodowych, będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1367).

Postępowanie w sprawie było prowadzone po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyroku z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1318/11, którym uchylono decyzje organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej I i II instancji w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej. Uchylenie nastąpiło z uwagi na naruszenie prawa skutkujące wyeliminowaniem decyzji z obrotu prawnego, gdyż przedmiotowe decyzje wydane zostały na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych, które Sąd uznał za niekonstytucyjne (wyroki o sygn. III SA/Kr 777/07, III SA/Kr 778/07 oraz III SA/Kr 1227/08).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu powyższego wyroku z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1318/11, wyjaśnił, iż zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku w sprawie chorób zawodowych, z zastrzeżeniem ust. 2, do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Z kolei stosownie do § 11 ust. 2 postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczęte i niezakończone przed dniem 3 września 2002 r. są prowadzone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu ich wszczęcia. Z treści tego przepisu wynika, że postępowania niezakończone przed dniem 3 lipca 2009 r. prowadzone są na podstawie nowych przepisów. Postępowania w sprawie chorób zawodowych skarżącego są postępowaniami wszczętymi w 2002 r. i niezakończonymi przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z 2009 r. W kwestii stosowania przepisów wykonawczych w sprawach chorób zawodowych u skarżącego wyroki WSA w Krakowie: III SA/Kr 777/07, 778/07 i 1227/08 oraz wyrok II SA/Kr 3061/03 wyeliminowały z obrotu prawnego wszystkie rozstrzygnięcia organów administracji wydane w połączonych w nin. postępowaniu sprawach, zatem postępowania te są postępowaniami wszczętymi i nie zakończonymi przed dniem wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Rozstrzyganie w tych sprawach powinno więc następować zgodnie z treścią § 11 ust. 1. Weszło ono w życie z dniem 3 lipca 2009 r., natomiast wyroki te zapadły przed dniem jego wejścia w życie w dniu 26 lutego 2009 r. Skoro więc poprzednio obowiązujące akty wykonawcze - rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych z 1983 r. i z 2002 r. nie mają z uwagi na ich niekonstytucyjność zastosowania i zachodzą wyżej wskazane okoliczności, to organy ponownie rozpatrując sprawy chorób zawodowych u skarżącego, winny dokonać tego w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Nadto powinny oprzeć rozstrzygnięcia na dowodach posiadających walor aktualności, tj. aktualnych orzeczeniach lekarskich wydanych na podstawie przepisów rozporządzenia z 2009 roku.

W uzasadnieniu wydanej decyzji Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, że skarżący zatrudniony był kolejno:

- od 1 września 1961 r. do 30 czerwca 1964 r. jako uczeń kucharski w Zakładach [...] ,,Z" w K przy ul. S,

- od 1 lipca 1964 r. do 20 października 1965 r. w [...] Oddział - "B" w K, os. Z - Restauracja "H", na stanowisku kucharza,

- od 20 października 1965 r. do 21 października 1967 r. pełnił służbę wojskową w marynarce wojennej jako kucharz na okręcie,

- od 1 września 1971 r. do 17 czerwca 1972 r. w [...] Oddział – "B" w K, os. Z - Bar ,,K",

- od 1972 do 1997 roku w Stołówkach [...] na stanowisku kuchmistrz, st. rzemieślnik specjalista, kucharz - szef kuchni, starszy kucharz garmażer, w tym: od 20 czerwca 1972 r. do 23 września 1972 r. w Ośrodku Wczasów [...] w Z a od 25 września 1972 r. do 9 marca 1997 r. w Stołówkach nr: [...], [...] i [...] - Oddział Socjalny P w K (następca prawny – P S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami).

Organ dodał, iż skarżący na ww. stanowiskach pracował w kontakcie z czynnikami alergizującymi: pyły mąki, przypraw oraz tlenek węgla (okresowe przekroczenia najwyższych stężeń: ,,1,4 do 2,1x"). Stwierdził też, że T. B. pracował również od 10 marca 1997 r. do 30 czerwca 1998 r. w Stacji Rejonowej w K na stanowisku robotnika, a od 1 lipca 1998 r. do 31 sierpnia 2000 r. w P w Zakładzie [...] w K (obecnie T Sp. z o.o. z siedzibą w W, Zakład [...] w K) na stanowisku robotnika przyuczonego i wykwalifikowanego. Do zakresu jego obowiązków należała ewidencja i roznoszenie telegramów służbowych. Podczas pełnienia obowiązków służbowych nie był narażony na tlenek węgla oraz pył mąki i przypraw.

Realizując zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1318/11, Powiatowy Inspektor Sanitarny skierował skarżącego na badania w związku z podejrzeniem choroby zawodowej do Ośrodka Medycyny Pracy. Podmiot ten, po przeprowadzeniu ponownego postępowania diagnostyczno-orzeczniczego wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej, wywołanej narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej w co najmniej 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń.

Jednostka orzecznicza w uzasadnieniu orzeczenia podniosła, iż Pan T. B. został objęty badaniem internistycznym, alergologicznym, laryngologicznym, wykonano badania laboratoryjne, spirometryczne, dokonano analizy całości dostępnej dokumentacji medycznej. Podano, że wywiad odebrany od badanego wraz z obiektywnymi badaniami czynnościowymi dawał podstawę do rozpoznania przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli. Niemniej w wykonanych u skarżącego badaniach spirometrycznych stwierdzono wartości natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej FEV1 na poziomie 90,8%, podczas gdy stosownie do wykazu wymogiem uznania dolegliwości za chorobę zawodową przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli z trwałym upośledzeniem sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej FEV1 poniżej 60% (pkt 5) jest wystąpienie udokumentowanych objawów najpóźniej do roku czasu od ustania narażenia zawodowego, zaś analiza dostępnej dokumentacji lekarskiej, która nie dostarczyła dowodów, jakoby w czasie pracy zawodowej i do roku od zaprzestania były stwierdzone zmiany przewidziane pod ww. pozycją obowiązującego wykazu. I tak, w badaniach spirometrycznych przeprowadzonych w 2003 roku stwierdzono wartości FEV1 na poziomie 71 i 72 %, natomiast w badaniu w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w 2003 i 2006 roku także nie rozpoznano przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli spełniającego ww. kryteria; w wykonanych wówczas badaniach spirometrycznych wartości FEV1 wynosiły 88,29% i 85,91%. Reasumując, Ośrodek Medycyny Pracy orzekł o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

Jednostka orzecznicza poinformowała, że skarżący odwołał się od ww. orzeczenia lekarskiego do Instytutu Medycyny Pracy w terminie przewidzianym w rozporządzeniu.

W trybie odwoławczym Instytut Medycyny Pracy wydał orzeczenie nr [...] z dnia [...] 2015 roku o braku podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej - przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli z trwałym upośledzeniem sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej FEV1 poniżej 60% wymienionego pod pozycją nr 5 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, iż badany podawał w wywiadzie, że dolegliwości ze strony układu oddechowego pod postacią duszności wysiłkowej, ucisków w klatce piersiowej, wodnistych katarów, chrypy oraz bóle gardła i głowy, zawroty głowy i wzmożona potliwość występują od lat 80-tych. Dolegliwości występowały całorocznie, ale nasilały się w okresie pracy. Od momentu rozpoznania gruźlicy płuc w 1967 r. badany przebywa pod opieką Poradni Chorób Płuc - według dokumentacji z 2001 r. jest leczony z powodu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (konsultacja lekarza pulmonologa Szpitala [...] w K w 53 roku życia zawiera wpis o objawach ostrego zapalenia oskrzeli - bronchitis acuta). Nadto wskazano, że w dokumentacji medycznej T. B. znajdują się wyniki badan spirometrycznych z dnia 4 kwietnia 2001 roku wykonane w Poradni gruźlicy i Chorób Płuc Szpitala Klinicznego w K, w którym zmierzone parametry wentylacji płuc wyniosły: FEV1%FVC – 85.35 (106% wartości należnej), FEV1 – 1,78 (53% wartości należnej), FVC ex - 2.08 (50% wartości należnej). Poza tym, w badaniach spirometrycznych wykonanych w Klinice Chorób Zawodowych IMP stwierdzono u skarżącego FEV1 w wysokości 86,5% i 90,3% stosunku wartości należnych. Wartości te, jako przewyższające poziom przewidziane w wykazie (60 %) wykluczały rozpoznanie choroby zawodowej.

W dniu 22 grudnia 2015 roku skarżący zapoznał się ze zgromadzoną dokumentacją, a następnie wniósł pisemne uwagi, w których zawarł zarzuty dotyczące orzeczeń lekarskich wydanych przez jednostki orzecznicze I i II stopnia. W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Sanitarny zwrócił się pismem z dnia 15 stycznia 2016 roku do jednostek orzeczniczych o ustosunkowanie się do zarzutów T. B.

Ośrodek Medycyny Pracy w opinii z dnia 18 lutego 2016 r. wyjaśnił, że badania spirometryczne wykonane wiele lat po zakończeniu pracy nie wykazały utrwalonego upośledzenia sprawności wentylacyjnej płuc ze spadkiem wskaźnika FEV1 poniżej 60% wartości należnej, a więc nie zaktualizowały się przesłanki, o których mowa pod pozycją 5 wykazu chorób zawodowych.

Z kolei Instytut Medycyny Pracy w opinii medycznej z dnia 4 marca 2016 r. wskazał, iż w procesie diagnostyczno-orzeczniczym analizie poddawany jest całokształt zgromadzonej dokumentacji medycznej wraz z wynikami aktualnie przeprowadzonych badań w aspekcie narażenia zawodowego. Wyniki pojedynczych badań, np. pomiary PEF nie mają przewagi nad szczegółową diagnostyką innych badań czynnościowych układu oddechowego, w tym w szczególności badań spirometrycznych. Postępowanie diagnostyczno-orzecznicze było przeprowadzone zgodnie z dostępnymi metodami badawczymi i aktualną wiedzą medyczną w zakresie chorób zawodowych.

W dniu 4 i 10 sierpnia 2016 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny przesłuchał skarżącego w charakterze strony w celu weryfikacji danych o narażeniu zawodowym z okresu jego aktywności zawodowej. W związku ze zgłoszonymi przez T. B. do protokołu zarzutami oraz dostarczoną przez niego dokumentacją medyczną organ kolejny raz zwrócił się (pisma z dni 16 i 19 sierpnia 2016 roku) do jednostek orzeczniczych.

Ośrodek Medycyny Pracy w piśmie z dnia 13 września 2016 r. podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w przedmiotowym orzeczeniu lekarskim uzasadniając, że w myśl wykazu chorób zawodowych przesłanką uznania przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli za chorobę zawodową jest trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej FEV1 poniżej 60% połączone z faktem udokumentowania objawów tejże choroby najpóźniej w rok od zakończenia narażenia zawodowego. W przypadku T. B. wyniki badań spirometrycznych wykazywały zmienne wartości, toteż w żadnym razie nie może być mowy o utrwalonym charakterze upośledzenia sprawności wentylacyjnej.

Instytut Medycyny Pracy w piśmie z dnia 15 września 2016 r. również podtrzymał swoje stanowisko wyrażone we wcześniejszym orzeczeniu lekarskim uzasadniając, iż w trakcie hospitalizacji w 2015 r. u pacjenta przeprowadzono szereg badań czynnościowych układu oddechowego i testów alergologicznych, w tym wykluczono nadwrażliwość na alergeny mąki. Wobec braku nadreaktywności oskrzeli oraz wielokrotnie powtarzanych badan spirometrycznych nie stwierdzono istnienia podstaw do rozpoznania przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli pochodzenia zawodowego. Ponadto, po 18 latach od zakończenia pracy zawodowej w narażeniu na alergeny mąk i przyprawy oraz w obliczu aktualnego stanu klinicznego pacjenta (brak spełnienia kryteriów przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli z trwałym upośledzeniem sprawności wentylacyjnej) i braku danych w dostępnej dokumentacji medycznej pacjenta stwierdzono, że przeprowadzenie kolejnych testów oddechowo-czynnościowych i alergologicznych jawi się jako bezzasadne.

Powiatowy Inspektor Sanitarny ponownie powiadomił strony o zakończeniu postępowania w sprawie choroby zawodowej skarżącego i związanej z tym możliwości zapoznania się i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W dniu 20 października 2016 r. skarżący zapoznał się z zgromadzoną dokumentacją, po czym w dniu 25 października 2016 r. ponownie wniósł uwagi do zgromadzonego materiału dowodowego, wskazując na rozbieżności w orzeczeniach lekarskich jednostek orzeczniczych I i II stopnia. Dodatkowo wskazał na alergeny występujące w środowisku pracy kucharza, z którymi nie były wykonywane testy alergologiczne oraz podniósł, iż nie uwzględniono wyników spirometrii z 1996 i 2001 roku.

Organ I instancji kolejny raz uznał za konieczne wystąpienie do jednostek orzeczniczych o ustosunkowanie się do treści pisma skarżącego. Instytut Medycyny Pracy w opinii z dnia 18 listopada 2016 r. podtrzymał w całości swoje stanowisko. Ośrodek Medycyny Pracy w opinii z dnia 13 grudnia 2016 r. także nie znalazł powodów do zmiany stanowiska wskazując m.in, iż orzeczenia lekarskie wydane przez jednostki orzecznicze I i II stopnia są spójne w swej treści.

W oparciu o wszystkie wymienione ekspertyzy Powiatowy Inspektor Sanitarny w dniu [...] 2017 r. wydał decyzję nr [...], znak: [...], o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli z trwałym upośledzeniem sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej FEV1 poniżej 60% wymienionej pod poz. 5 wykazu chorób zawodowych, będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1367). Od powyższej decyzji skarżący złożył w dniu 20 lutego 2017 roku odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Wskazał na pominięcie przez organ niektórych stwierdzeń z uzasadnienia orzeczenia nr [...] oraz tych wyników badań spirometrycznych, które wynosiły poniżej 60% wartości FEV-1. Zarzucił wybiórczą ocenę zgromadzonego materiału oraz zakwestionował znaczenie utrwalonego charakteru upośledzenie. Powołał się na konstytucyjną zasadę ochrony praw słusznie nabytych, na które zdaniem skarżącego nie powinny w żaden sposób wpływać zmiany aktów prawnych.

Utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 1 sierpnia 2017 r. znak [....] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), art. 5 pkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1261) oraz § 8 ust. 1 i § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1367) uznał, iż wydana decyzja organu I instancji jest merytorycznie uzasadniona. W uzasadnieniu decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję organ odwoławczy podkreślił, że postępowanie administracyjne w tej sprawie prowadzone było po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyroku z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1318/11, którym uchylono decyzje organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej I i II instancji w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej.

Organ odwoławczy wskazał, że aby doszło do stwierdzenia u danej osoby choroby zawodowej, schorzenie tej osoby powinno być wykazane w wykazie chorób zawodowych, załączonym do rozporządzenia oraz powinno być spowodowane narażeniem zawodowym, przy czym związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym powinien być stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. Osoba zainteresowana, której dotyczy podejrzenie, winna być skierowana na badanie w celu rozpoznania choroby zawodowej do właściwej jednostki orzeczniczej. Następstwem wykonanego tam badania jest orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej, bądź o braku podstaw do jej rozpoznania wydane na podstawie wyników badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Bez wskazanych wyżej opinii lekarskich bądź sprzecznie z tymi opiniami organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych, co rzecz jasna nie oznacza zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny orzeczenia lekarskiego w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. Organ nie może bowiem oprzeć swego rozstrzygnięcia w sprawie na opinii lekarskiej lakonicznej treści, niezawierającej przekonującego i należytego uzasadnienia, bądź sprzecznej z przepisami prawa.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego, a dotyczących przeprowadzonego postępowania diagnostyczno - orzeczniczego, Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie znalazł podstaw do zakwestionowania opinii jednostek orzeczniczych. Wskazał, że w trakcie postępowania odwoławczego (pisma z dnia 20 marca 2017 roku) zwrócił się o opinie celem wyjaśnienia pojawiających się rozbieżności w zakresie wyników nieswoistego testu nadreaktywności oskrzeli. W otrzymanej ekspertyzie Instytut Medycyny Pracy z dnia 21 kwietnia 2017 roku wyjaśnił, że ww. badanie przyniosło wynik negatywny. Odnosząc się do dodatniego rezultatu badań Ośrodka Medycyny Pracy stwierdzono, że z uwagi na brak dokonania oceny klinicznej pacjenta w dniu badań nie sposób miarodajnie ocenić tych wyników. Do tego Instytut powtórzył swoje stanowisko odnoszące się do niespełniania przez badanego kryterium udokumentowanych danych o przekroczeniu normatywów higienicznych w ciągu ostatnich 10 lat pracy o 30 % oraz trwałego charakteru upośledzenia sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem wskaźnika FEV-1 poniżej 60 % wartości należnej. Natomiast Ośrodek Medycyny Pracy (opinia z dnia 24 kwietnia 2017 roku) wyjaśnił, że nadreaktywność oskrzeli na działanie czynnika powodującego skurcz (bronchospastycznego) wykazywana w teście oceny nieswoistej prowokacji dróg oddechowych nie jest stałą cechą osobniczą, w związku z czym w ponad sześciomiesięcznym odstępie czasowym pomiędzy badaniami przeprowadzonymi przez oba podmioty (6 marca oraz 16 września 2015 roku) wynik tego badania mógł być odmienny.

Organ powołał się na § 8 ust. 1 cytowanego powyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, zgodnie z którym decyzję o stwierdzeniu albo o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim jednostki orzeczniczej właściwej do rozpoznawania chorób zawodowych oraz oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. W przedmiotowej sprawie orzekały jednostki właściwe do rozpoznania chorób zawodowych zgodnie z § 5 ust. 2 pkt. 1 oraz § 5 ust. 3 cytowanego wyżej rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Wydane orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wraz z opiniami uzupełniającymi są jasno i wyczerpująco uzasadnione oraz merytorycznie zbieżne. Odmawiając stwierdzenia choroby zawodowej Inspektor wyjaśnił, iż w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione wszystkie warunki konieczne do stwierdzenia choroby zawodowej, a to: choroba musi być rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia i znajdować się w wykazie chorób zawodowych; choroba ta musi być wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy albo sposobem wykonywania pracy oraz wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych musi nastąpić w okresie ustalonym w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

W ocenie organu II instancji nie został spełniony podstawowy warunek, to jest obydwie jednostki orzecznicze nie rozpoznały u skarżącego przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, które powodowałoby trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej poniżej 60% wartości należnej, wywołanego narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30 % przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń. Inspektor dodał, że zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, orzeczenia lekarskie są w istocie opiniami biegłych. Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie są uprawnione do podważania takich opinii. Jednakże, zgodnie z obowiązującymi przepisami, na podstawie których prowadzone jest postępowanie administracyjne w sprawach chorób zawodowych, organ ocenił wydane orzeczenia w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a.

W dniu 29 sierpnia 2017 roku, tj. w ustawowym terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga na powyższą decyzję wniesiona przez T. B. za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Wnosząc o uchylenie decyzji i stwierdzenie choroby zawodowej wymienionej w poz. 5 (przewlekłe obturacyjne zapalenie oskrzeli) skarżący podniósł, że decyzja oparta jest na dowodach pochodzących z innego okresu, niż wymaga tego art. 237 §1 pkt 3-6 oraz wydane rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych. Powołał się również na wyniki badań spirometrycznych z dnia 9 grudnia 1996 roku oraz 4 kwietnia 2001 roku które przyniosły wyniki poniżej 60 procent wyrażając pogląd, że pozwala to na spełnienie przesłanki trwałego upośledzenia. Skarżący zacytował również fragment uzasadnienia orzeczenia nr [...] upatrując w nim dowodu przesądzającego o spełnieniu przesłanek z wykazu. Dodał, że w 37 na 62 wykonanych pomiarach stężenia tlenku węgla stwierdzono przekroczenia dopuszczalnych norm na zajmowanych przez niego stanowiskach pracy oraz że Inspektor pominął (z naruszeniem art. 75 k.p.a.) przy wydawaniu decyzji dokumenty wydane w latach 1990-2001.

W odpowiedzi na skargę z dnia 28 września 2017 roku ([...]) Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie stwierdzając, iż podniesione zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, oraz że nie został spełniony podstawowy warunek: żadna z jednostek orzeczniczych nie rozpoznała u skarżącego przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli o cechach przewidzianych w wykazie chorób zawodowych. Organ II instancji powtórzył za uzasadnieniem swojej decyzji, że materiał dowodowy został należycie oceniony, zaś opinie, których zasięgnięto w sposób jasny i jednoznaczny uzasadniają treść rozstrzygnięcia. Inspektor wskazał ponadto, że strona w swej argumentacji całkowicie przechodzi do porządku dziennego nad wiążącym w zakresie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania judykatem tutejszego Sądu z dnia 30 października 2012 roku w sprawie o sygn. III SA/Kr 1318/11.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie, jak również rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji odpowiadają prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego wyeliminowania z obrotu prawnego.

Przede wszystkim należy podnieść, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie toczyło się po uchyleniu wcześniej wydanych decyzji administracyjnych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1318/11. W powyższym wyroku Sąd wskazał w szczególności, że ,,zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia RM z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, z zastrzeżeniem ust. 2, do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym, że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Natomiast zgodnie z treścią §11 ust. 2 postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczęte i niezakończone przed dniem 3 września 2002 roku są prowadzone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu ich wszczęcia. Z treści tego przepisu wynika, że postępowania niezakończone przed dniem 3 lipca 2009 roku prowadzone są na podstawie nowych przepisów. Postępowania w sprawie chorób zawodowych T. B. są postępowaniami wszczętymi w 2002 r. i niezakończonym przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z 2009 r. W kwestii stosowania przepisów wykonawczych w sprawach chorób zawodowych u skarżącego nie może bowiem ujść uwadze, że wyroki tut. Sądu III SA/Kr 777/07, 778/07 i 1227/08 i wyrok II SA/Kr 3061/03 wyeliminowały z obrotu wszystkie rozstrzygnięcia organów administracji wydane w połączonych w nin. postępowaniu sprawach, zatem postępowania te są postępowaniami wszczętymi i nie zakończonymi przed dniem wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2009r., Nr 105, poz. 869), tak: wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2011 roku, sygn. akt II OSK 723/11, opublikowany: https://cbois.nsa.gov.pl/doc/684F3D0F7. Rozstrzyganie w tych sprawach powinno więc następować zgodnie z treścią §11 ust. 1, czyli na podstawie przepisów "nowego" rozporządzenia. Nadto, weszło ono w życie z dniem 3 lipca 2009 roku, natomiast wyroki te zapadły przed dniem jego wejścia w życie - w dniu 26 lutego 2009 roku. Skoro zatem poprzednio obowiązujące akty wykonawcze, tj. rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych z 1983 r. i z 2002 r. nie mają z uwagi na ich niekonstytucyjność zastosowania i zachodzą wyżej wskazane okoliczności, to organy ponownie rozpatrując sprawy chorób zawodowych u T. B., dokonają tego w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 roku w sprawie chorób zawodowych. Nadto powinny oprzeć rozstrzygnięcia na dowodach posiadających walor aktualności, tj. aktualnych orzeczeniach lekarskich wydanych na podstawie przepisów rozporządzenia z 2009 r.".

Powyższe rozważania w pełni zachowują swą aktualność w niniejszym postępowaniu, stosownie bowiem do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba, że przepisy prawa uległy zmianie. Dokonując kontroli zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Sąd orzekający był więc związany oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku tut. Sądu z dnia 30 października 2012 r. wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 1318/11. Z powyższego wynika, że organy administracji miały obowiązek oprzeć rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie na przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

Podstawę prawną do wydania zaskarżonej decyzji stanowił m.in. art. 235¹ oraz art. 237 §1 pkt 3-6 Kodeksu pracy oraz §8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Pierwszy z wymienionych aktów prawnych definiuje pojęcie choroby zawodowej, uznając za taką "chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy". O stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje zachowanie następujących wymogów: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Jednocześnie art. 235² Kodeksu pracy stanowi, że rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych.

A zatem dla stwierdzenia wystąpienia choroby zawodowej koniecznym jest wykazanie związku przyczynowego pomiędzy zachorowaniem a wykonywaną pracą. Nadto przyczyną ją wywołującą jest sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne i zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych, które przybrało formę rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Zawiera ono normy o charakterze materialnoprawnym, do jakich zaliczyć należy sam wykaz chorób zawodowych, jak i przepisy procesowe regulujące tryb postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych.

Zgodnie z brzmieniem jego § 6 ust. 1 orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", wydaje lekarz spełniający określone w § 5 ust. 1 wymogi, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w odrębnych przepisach zatrudniony w jednostce orzeczniczej I lub II stopnia (§ 5 ust. 1 rozporządzenia), a jednostkami orzeczniczymi II stopnia od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych I stopnia są jednostki badawczo-rozwojowe w dziedzinie medycyny pracy (§ 5 ust. 3 rozporządzenia). Lekarze zatrudnieni w jednostkach orzeczniczych wydają orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane "orzeczeniem lekarskim" (§ 6 ust. 1 rozporządzenia).

Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego , w szczególności orzeczeń lekarskich i formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (§ 8 ust. 1 rozporządzenia). Jeżeli właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału (§ 8 ust. 2 rozporządzenia).

Ponadto w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż każde orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią kwalifikowaną, stąd organ jest takim orzeczeniem związany i nie ma prawa do dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do rozpoznania odmiennego schorzenia. Wynika to z faktu, że stanowi ono podstawowy wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej. Związanie organu orzeczeniem właściwej placówki medycznej nie jest wprawdzie tożsame z bezkrytyczną akceptacją zawartych w nim informacji, tym niemniej nie oznacza to możliwości kwestionowania ujętego w orzeczeniu rozpoznania w sytuacji, gdy nie budzi ono wątpliwości w świetle pozostałych dowodów (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06, i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 maja 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 794/06).

Co więcej orzeczenia lekarskie, o których mowa w § 5 i § 6 rozporządzenia stanowią dowód w rozumieniu art. 75 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a., podlegający ocenie organu właściwego do stwierdzenia choroby zawodowej. Okoliczność, że organ administracji nie może we własnym zakresie, bez uzyskania orzeczenia lekarskiego, dokonać rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych, nie zwalnia organu od oceny tego orzeczenia stosownie do art. 80 k.p.a. Organ ma bowiem obowiązek kontrolować, czy wydane orzeczenia wyjaśniły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych. Organ ma możliwość uzupełnienia materiału dowodowego, a w razie potrzeby może zwracać się do lekarzy jednostek orzeczniczych o wyjaśnienie wątpliwości, rozbieżności czy sprzeczności, które nie pozwalają mu na jednoznaczne rozstrzygnięcie i wydanie decyzji w sprawie. Nie są wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy orzeczenia lekarskie, które nie odnoszą się w sposób szczegółowy do całości zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Orzeczenie lekarskie musi w sposób wszechstronny i przekonujący wyjaśniać wszystkie wątpliwości. Opinia jednostki uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych powinna zawierać merytoryczne uzasadnienie stanowiska z odniesieniem się nie tylko do wyników badań tej jednostki, ale również do innych zebranych dowodów.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt analizowanej sprawy wskazać trzeba, iż przed wydaniem zaskarżonych decyzji właściwe organy uzyskały orzeczenia lekarskie, o których mowa powyżej. Skarżący został bowiem przebadany w Ośrodku Medycyny Pracy, jak również w Instytucie Medycyny Pracy. W efekcie orzeczeniami, odpowiednio nr [...] z dnia [...] 2015 roku oraz nr [...] z dnia 17 września 2015 roku stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej: przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, które powodowałoby trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej poniżej 60% wartości należnej, wywołanego narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30 % przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń. Orzecznicy stwierdzili, że analiza narażenia zawodowego, dokumentacji medycznej skarżącego oraz wyników aktualnych badań nie dają podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, o której mowa pod poz. 5 wykazu chorób zawodowych. Orzeczenia powyższe zostały szczegółowo uzasadnione, co więcej, zarówno Ośrodek Medycyny Pracy, jak i Instytut Medycyny Pracy kilkukrotnie odpowiadały na pytania organów i uzupełniały swoje opinie o analizę dalszych dokumentów przedkładanych w toku postępowania przez skarżącego.

Zdaniem Sądu wydane w niniejszej sprawie orzeczenia lekarskie w sposób należyty i wyczerpujący przedstawiają powody, z których wyprowadzono wniosek o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Z ich treści wynika, iż podjęte ustalenia w zakresie stanu klinicznego na podstawie badania lekarskiego i przeprowadzonych badań dodatkowych oraz konsultacji specjalistycznych zostały skonfrontowane z zakresem oceny narażenia zawodowego, charakterystyki stanowiska pracy podanego przez pracodawcę, jak również na podstawie wywiadu zawodowego zebranego od skarżącego. Stąd przyjąć trzeba, iż analiza akt sprawy dowodzi, że przed wydaniem opinii uwzględniono informacje o zagrożeniach zawodowych w środowisku pracy, dokumentację dotyczącą przebiegu zatrudnienia, jak również stosowną dokumentację medyczną, popartą wynikami badań. Sporządzające opinie instytuty odniosły się również do wszelkich podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania zarzutów, wskazując, iż nie dostarczają one żadnych informacji mogących wpłynąć na treść wydanego orzeczenia lekarskiego, a ponowna szczegółowa analiza procesu diagnostyczno – orzeczniczego wykazała, iż proces diagnostyczny został wykonany zgodnie z przyjętymi zasadami i nie ma żadnych przesłanek do weryfikacji wydanego orzeczenia o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Stąd nie można też przyjąć, iż w toku rozpoznawania sprawy nie uwzględniono podnoszonych przez skarżącego kwestii związanych z charakterem wykonywanej pracy, czy też pominięto zastrzeżenia skarżącego złożone w odniesieniu do zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Mając zatem na względzie powyższe trzeba zgodzić się ze stanowiskiem organów orzekających w niniejszej sprawie, iż wydane w sprawie orzeczenia lekarskie poprzedzone zostały specjalistycznymi badaniami stanu zdrowia skarżącego oraz dokładną analizą zgromadzonej dokumentacji, są obiektywne i przekonujące. Bez z kolei pozytywnej opinii lekarskiej bądź sprzecznie z taką opinią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie bowiem podkreślano, że organ nie ma prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie – jak już wyżej wspomniano - stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej i organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych. Stąd nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia skarżącego kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich (wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06, publ. CBOSA i powołane w nim orzecznictwo).

Mając powyższe na względzie Sąd podziela stanowisko organu, iż w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w rozumieniu powołanych wyżej przepisów. Na taką treść rozstrzygnięcia nie mogły mieć również wpływu wyniki badań przedłożonych przez T. B., albowiem sporządzone były one w okresie znacznie późniejszym, aniżeli relewantny z punktu widzenia norm, a przede wszystkim, już po wydaniu kwestionowanej decyzji.

Zdaniem Sądu w realiach niniejszej sprawy postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zaskarżonej decyzji nie można zarzucić wadliwości, uzasadniającej jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Organy w toku prowadzonego postępowania w sposób należyty wyjaśniły bowiem okoliczności stanu faktycznego oraz dokonały prawidłowego ustalenia mającej zastosowanie normy. Sporządzone natomiast uzasadnienia wyjaśniają podstawę prawną przyjętego rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący, tak aby strona mogła zrozumieć przesłanki i argumenty, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy, nie naruszając tym samym wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania.

Mając powyższe na uwadze, działając w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę w całości.