Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1146/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Wiciak, , , po rozpoznaniu w dniu 11 października 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. prowadzącego [...] Liceum [...] w B. na Uchwałę Rady Miasta w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skargi na działalność Prezydenta Miasta B. postanawia: odrzucić skargę;


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na Uchwałę Rady Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] "w sprawie rozpatrzenia skargi na Prezydenta Miasta B.."

W ramach odpowiedzi na rzeczoną wyżej skargę, Rada Miasta B. pismem z dnia [...] r. wniosła o odrzucenie skargi. W pierwszej kolejności przedstawiono przebieg postępowania, a następnie przywołano zasadnicze motywy uzasadniające wniosek. Odnotowano więc, że w dniu [...] r. skarżący złożył do Rady Miejskiej w B. skargę na działalność Prezydenta Miasta B. Pana J. K.. Zarzucono w niej, że Prezydent Miasta B. przekroczył uprawnienia oraz naruszył Uchwałę Rady Miasta B. z dnia [...] r. nr [...], zmienioną uchwałą z dnia [...] r. nr [...], co spowodowało – zdaniem skarżącego – bezprawne zaniżenie dotacji dla uprawnionych szkół. Skarga ta została przekazana – w trybie wspomnianego statutu- do Komisji Rewizyjnej celem zbadania, przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i przedstawienia Radzie Miejskiej stanowiska Komisji Rewizyjnej. Rada Miejska – po uprzednim uzyskaniu od Komisji Rewizyjnej stanowiska wypracowanego na posiedzeniach w dniach [...] 2004 r. i [...] 2004 r. – uchwałą z dnia [...] r. nr [...] uznała skargę W. K. za bezzasadną. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi, Rada Miasta B. podniosła, że postępowanie skargowe jest ze swej istoty samodzielnym postępowaniem jednoinstancyjnym, kończącym się czynnością materialno - techniczną jaką jest zawiadomienie skarżącego o załatwieniu sprawy. Rada gminy, powiatu czy sejmik województwa we wszelkich sprawach należących do ich właściwości zobowiązane są podejmować uchwały – jako sposób (przejaw) woli tego kolegialnego organu. Konkludując, zauważono, że postępowanie w sprawie ze skargi W. K. na Prezydenta Miasta z działu VIII K.p.a., zakończone czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi (czynnością materialno-techniczną), nie podlega kontroli sądu administracyjnego, w oparciu o art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W punkcie wyjścia należało odnotować, że skarga W. K. z dnia [...] r. na "działalność Prezydenta Miasta" została wniesiona do Rady Miejskiej w B. w trybie art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W myśl tego przepisu, przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Z kolei właściwą dla rozpoznania skargi w niniejszym przypadku była, na mocy art. 229 pkt 3 K.p.a., Rada Miasta w B., która też wydała zaskarżoną uchwałę z dnia [...] r. nr [...] w oparciu o art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) w zw. z art. 229 pkt 3 K.p.a. oraz § 17 ust. 3 Statutu Miasta B..

Wynikiem opisanego wyżej postępowania skargowego jest zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, spełniające wymogi formalne z art. 238 K.p.a. Zawiadomienie stanowi formę działania, będącą czynnością materialno-techniczną, a więc taką czynnością, która skutki prawne wywołuje przez fakty (por. przegląd zapatrywań doktrynalnych i charakterystykę czynności materialno-technicznych; Z. Kmieciak, Czynności faktyczne administracji państwowej, SP-E, t. XXXIX, Łódź 1987, s. 74-86).

Należało w tym miejscu podnieść, że sądy administracyjne – w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a. - sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie. Szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową tych sądów określa art. 3 § 2 p.p.s.a. Sądy administracyjne orzekają zatem w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne,

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie

albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Zawiadomienie o załatwieniu skargi nie daje podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, nawet wówczas gdy załatwienie to przybiera formę uchwały. Jest bowiem bezspornym, że rada miasta jest organem kolegialnym i dlatego podstawową formą jej działania jest uchwała. Godzi się w tym miejscu odnotować, że z treści art. 3 § 2 p.p.s.a. wynika, iż do przepisu tego przeniesiono regulację zawartą w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: ustawą o NSA. Zasadnym wydaje się zatem poszukiwanie uzasadnienia dla powyższej konstatacji w licznym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. I tak wyrażony wyżej pogląd podziela stanowisko zawarte w postanowieniu NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r. sygn. akt I S.A. 2668/00 (por. system informacji prawnej Lex "Omega"33/2004, orzeczenie nr 54426). W tezie tego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że "rozpatrzenie skarg wnoszonych na podstawie art. 227 K.p.a. nie następuje w formach wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o NSA, co nie dotyczy skarg, od których rozpoznania są właściwe rady gmin, powiatów oraz sejmików województw. Te organy bowiem we wszystkich sprawach należących do ich właściwości podejmują uchwały. Jednakże uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 K.p.a. są taką samą czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, jak i czynności innych organów wymienionych w art. 229 K.p.a., którym uchwała nie jest przypisana jako forma prawna działania. Uznanie zatem, że w sytuacji gdy załatwienie skargi, o której mówi art. 227 K.p.a., nastąpiło w formie uchwały, służy skarga do sądu administracyjnego, powodowałoby niczym nie uzasadnioną nierówność prawną podmiotów. Tym bowiem, których skarga nie została załatwiona w formie uchwały, skarga do sądu na czynność informującą o sposobie załatwienia sprawy nie służyłaby." Podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zajął w postanowieniu z dnia 23 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 213/00 (por. system..., orzeczenie nr 54555). Patrz także postanowienie NSA z dnia 21 września 2001 r. sygn. akt I S.A. 2347/01 (por. system..., orzeczenie nr 55766).

W toku poczynionych wyżej ustaleń, skargę – jako niedopuszczalną – należało odrzucić, działając w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.