Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 435/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Właściwość sądu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 604
law: Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 maja 2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przekazania rozpoznawania  innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego.
article: art. 13 § 2, § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp.j. w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 942/18 w zakresie stwierdzenia niewłaściwości i przekazania sprzeciwu właściwemu sądowi w sprawie ze skargi A. Sp.j. w Ł. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 maja 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 942/18, stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie sprzeciw A. Sp.j. w Ł. od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2018 r., uchylającej decyzję w sprawie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu postanowienia WSA w Warszawie powołał się na treść rozporządzenia z dnia 15 maja 2012 r., zmieniającego rozporządzenie z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 604) i wskazał, że zgodnie z § 1 tego rozporządzenia rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego, dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Skoro zatem siedziba skarżącej spółki znajduje się na obszarze województwa lubelskiego, to WSA jako właściwy do rozpoznania sprawy uznał WSA w Lublinie.

W zażaleniu złożonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka podała, że skargi na decyzje Głównego Inspektora Transportu Drogowego zawsze rozpoznawał WSA w Warszawie i jest zaskoczona przekazaniem sprawy do innego sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Art. 13 § 3 p.p.s.a. przewiduje natomiast, że Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości.

Zgodnie z § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 maja 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz.U.2012.604), rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, ze zm.1), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.

Mając na uwadze powołane przepisy, podstawę prawną decyzji od której złożono sprzeciw (tj. art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2200; dalej: u.t.d.) oraz uwzględniając, że spółka ma siedzibę w Ł., trzeba stwierdzić, że zasadnie WSA w Warszawie uznał swoją niewłaściwość i przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.

Twierdzenie spółki, że do tej pory jej skargi na decyzje Głównego Inspektora Transportu Drogowego rozpoznawane były przez WSA w Warszawie, nie mogło mieć wpływu na wynik rozstrzygnięcia, ponieważ o właściwości sądu decydują aktualnie obowiązujące przepisy.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.